Κίνα: η αναδυόμενη χώρα—Σαμίρ Αμίν (The Implosion of Capitalism, κεφ.3)
Δεν θεωρώ πειστικές τις τρέχουσες συζητήσεις που αφορούν το παρόν και το μέλλον τής Κίνας ως «αναδυόμενης» δύναμης. Μερικοί ισχυρίζονται ότι, έχοντας επιλέξει οριστικά τον «καπιταλιστικό δρόμο», η Κίνα προτίθεται μάλιστα να επιταχύνει την ενσωμάτωσή της στη σύγχρονη καπιταλιστική παγκοσμιοποίηση. Επιπλέον, δηλώνουν αρκετά ευχαριστημένοι με την προοπτική αυτή, ελπίζοντας ότι η εν λόγω «επιστροφή στην ομαλότητα» (με «δεδομένο» το ότι ο καπιταλισμός είναι το «τέλος τής ιστορίας») θα συνοδευτεί από τη σταδιακή ανάπτυξη μιας δημοκρατίας δυτικού τύπου (πολυκομματισμός, εκλογές, ανθρώπινα δικαιώματα). Επιπροσθέτως, πιστεύουν ή έχουν ανάγκη να πιστεύουν ότι, από πλευράς κατά κεφαλήν εισοδήματος, η Κίνα θα μπορέσει κατ’ αυτόν τον τρόπο να «καλύψει την απόσταση» που τη χωρίζει από τις πλούσιες δυτικές κοινωνίες — πράγμα που εγώ θεωρώ αδύνατο. Η κινεζική «δεξιά» συμμερίζεται την άποψη αυτή. Κάποιοι άλλοι πάλι αποδοκιμάζουν τις εξελίξεις αυτές στο όνομα των αξιών ενός «σοσιαλισμού που προδώθηκε». Ορισμένοι μάλιστα ευθυγραμμίζονται με τις κυρίαρχες εκφράσεις τής καταγγελτικής στάσης έναντι τής Κίνας [China bashing] που επικρατεί στο δυτικό κόσμο. Υπάρχουν όμως και κάποιοι — οι ιθύνοντες τού Πεκίνου — που περιγράφουν την επιλεγείσα πορεία ως «σοσιαλισμό κινεζικού τύπου» χωρίς περαιτέρω εξειδικεύσεις. Μπορεί ωστόσο κάποιος να διακρίνει τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα τού εν λόγω «σοσιαλισμού» στηριζόμενος στην προσεκτική ανάγνωση επίσημων κρατικών κειμένων και, πιο συγκεκριμένα, των πενταετών σχεδίων, που όχι μόνο χαρακτηρίζονται από σαφήνεια, αλλά και τα οποία λαμβάνονται πολύ σοβαρά υπόψη.
