Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί την ελπίδα να ελπίζουμε [1] στην εφικτότητα του εφικτού [2] αλλά και στην ίδια την ελπίδα της ελπίδας [3], ώστε η συρρικνωτική συρρίκνωση να δώσει τη θέση της στην επεκτατική συρρίκνωση [4], πάντα όμως μέσα από μια ανέφικτη θέση της μοναξιάς, που θα αρθρώνει την αλήθεια μιας καταστροφής, ώστε να επέλθει η ρήξη με τον φυσιοκρατικό λεγκαλισμό και την ακαμψία της ευθύνης [5]. Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, δεν θα επιτρέψουμε να μας σταματήσει ο φόβος του φόβου [6], καθώς για μας προέχει ο εκδημοκρατισμός της δημοκρατίας [7].
Θα συνεχίσουμε δε να σας απευθυνόμαστε με όλη την πιο πάνω κρυστάλλινη σαφήνεια και με τον γνωστό μας σεβασμό στη νοημοσύνη σας, μέχρι να πέσει βρεγμένη σανίδα.
Σας ευχαριστώ.
Θα συνεχίσουμε δε να σας απευθυνόμαστε με όλη την πιο πάνω κρυστάλλινη σαφήνεια και με τον γνωστό μας σεβασμό στη νοημοσύνη σας, μέχρι να πέσει βρεγμένη σανίδα.
Σας ευχαριστώ.
Σημειώσεις
[1] Kevin Ovenden, "Syriza - two months on: Where is the hope?": "People hoped to hope".
[2] Στάθης Κουβελάκης, συζήτηση με τον Alain Badiou, Jacobin: As for the question of possibilities, there’s an expression you use in your book The Rebirth of History that really struck me, where you say that we’re not in the moment of the possible, but of the “possibility of the possible.”
[3] Ό.π.: "And, honestly, that came into my mind the evening of the Greek election, because one of my Syriza friends said that the people hadn’t really voted for hope, so much as for the hope of hope. "
[4] Elena Papadopoulou, "The Next Hundred Days", Jacobin: "In the case of Greece — with no real devaluation or expansionary monetary policy- what we had instead of expansionary contraction was, in fact, contractionary contraction."
[5] Oscar Guardiola-Rivera, "Law's Catastrophe and the Greatness of Syriza", Critical Legal Thinking: "The same could be said of the Syriza government as a whole, that its radicality is of the kind that, from an impossible position of solitude, articulates the truth of a catastrophe and in doing so clears the way towards a break up with the evolutionary historicism and naturalist legalism of inflexible responsibility towards obligations and constancy."
[6] Στάθης Κουβελάκης, "Η ώρα της έντιμης ρήξης", Press Project: "Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, «το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι τον ίδιο τον φόβο»".
[7] Chantal Mouffe, "Εκδημοκρατίστε τη δημοκρατία!', Red Notebook: "Αλλά υπάρχει πράγματι μια ανάγκη για τον εκδημοκρατισμό της δημοκρατίας".
[7] Chantal Mouffe, "Εκδημοκρατίστε τη δημοκρατία!', Red Notebook: "Αλλά υπάρχει πράγματι μια ανάγκη για τον εκδημοκρατισμό της δημοκρατίας".










.jpg)




