Στους παλιούς και νέους Yes Men, που ζητάνε πάλι ένα "Ναι"

Τρικάκι ΚΚΕ, 1973. ΟΧΙ στο δημοψήφισμα της Χούντας.

Ο Μηνάς Σφυριδάκης φύλαξε το "όχι" του για 41 χρόνια. Δεν είπε σε κανένα πού το φύλαγε.

Πέθανε λίγο αφότου το παρέδωσε στα χέρια του κόμματος, νικημένος απ' τον καρκίνο, χωρίς ένσημα και σύνταξη.

Δεν ξέρετε ποιον πάτε να εκβιάσετε. Δεν έχετε ιδέα.

Να φοβάστε την ώρα που όσοι τάχθηκαν να φυλάνε το "όχι" αποφασίσουν να πουν το "ναι".

Εκείνο το "ναι" γκρεμίζει θρόνους, αναποδογυρίζει κόσμους.

Προσοχή

Προσεύχονται οι άθεοι; Εγώ λέω, πως αν ένας άθεος προσευχόταν, δεν θα προσευχόταν βέβαια στο Θεό, αλλά θα μιμούνταν, στην ανθρώπινη κλίμακα, αυτό που αποδίδουν οι θρησκευόμενοι στο Θεό, το ένα πράγμα που ενδιαφέρει τον άθεο στο Θεό: την ικανότητα του Θεού να δίνει την προσοχή του. Γιατί η προσευχή που δεν ζητάει είναι μονάχα προσοχή. Θα έδινε λοιπόν την προσοχή του σε κάτι, όπως ο Θεός υποτίθεται πως δίνει διαρκώς την προσοχή του σε όλα τα πλάσματα. Θα την έδινε σε ένα μόνο πλάσμα, γιατί είναι άνθρωπος και όχι Θεός, και θα την έδινε για λίγο μόνο, γιατί ο ανθρώπινος νους δεν χωράει όλα τα πλάσματα. Αλλά θα έδινε όλη του την προσοχή. Θα σκεφτόταν με όλη του την προσοχή για έναν και μόνο άνθρωπο, για το πώς έζησε και πώς πέθανε αυτός ο άνθρωπος, πόσος κόπος ήταν να γεννηθεί, πόσος κόπος ήταν να μάθει να περπατάει, να μιλάει, να τρώει, να διαβάζει, να μάθει μια δουλειά. Πόσοι, σε πόσα μέρη της γης, κόπιασαν για να τον ντύσουν, να τον ταίσουν, να τον διαμορφώσουν σαν άνθρωπο. Και πόσο λίγος κόπος χρειάστηκε για να πεθάνει. Θα αναλογιζόταν, πάνω σ' αυτόν τον άνθρωπο, πόσο εύκολα χάνεται η ζωή, και μαζί της, ο κόπος να τη θρέψεις στον κόσμο. Ποιος την πετάει στα σκουπίδια αυτή τη ζωή. Και με ποιο δικαίωμα. Αν ένας άθεος προσευχόταν, η προσοχή του θα κατέληγε σε μια υψωμένη γροθιά, μια υψωμένη γροθιά σε στάση προσοχής. Γιατί η ζωή δεν είναι λίγη, κι όμως για τόσο λίγη λογαριάζεται στους πιο πολλούς. Τόσο την περιφρονούν στους άλλους αυτοί που την λατρεύουν σα Θεά στον εαυτό τους.

Χρόνια πολλά!

Μια φωτογραφία κι ένα παλιό κείμενο

Παραδοξότητα: Οι πραγματικά αφοσιωμένοι κομμουνιστές είναι τις περισσότερες φορές βαθιά μοναχικοί άνθρωποι. Η κακοπροαίρετη ερμηνεία του φαινομένου είναι ότι ο κομμουνισμός, με την έμφασή του στη συλλογικότητα, τούς βοηθά να αναπληρώσουν φαντασιακά την πραγματική τους συναίσθηση ότι δεν ανήκουν, ότι είναι ξένοι προς τον κόσμο. Η καλοπροαίρετη είναι ότι η πραγματική κομμουνιστική συλλογικότητα δεν είναι καθόλου κάτι εχθρικό προς την μοναχικότητα. Το κομμουνιστικό ιδεώδες δεν είναι η συλλογικότητα ως τέλος, ως τελικός ορίζοντας της ανθρώπινης ύπαρξης. Είναι μάλλον το τέλος της συλλογικότητας, η εκπλήρωση-ως-υπερκέραση της συλλογικής οργάνωσης της κοινωνίας. Γιατί μόνο σε μια κοινωνία όπου η συλλογική ζωή εκφράζει κάτι άλλο από εξάρτηση, από την αδήριτη ανάγκη της επιβίωσης, θα μπορέσουν οι άνθρωποι να σταθούν απέναντι στη μοναξιά τους οντολογικά, χωρίς να την μετατρέπουν σε καταφύγιο για απογοητεύσεις ή σε σύμπτωμα στέρησης, αλλά βιώνοντάς την ως το αληθινό, σωσμένο πρόσωπο της ελευθερίας τους να είναι με το είναι τους.

Radical Desire, 30 Νοέμβρη 2010

Χριστουγεννιάτικη διαλεκτική, ή τα χνώτα του σκύλου

"Άστεγος Ιησούς": Άγαλμα του Timothy Schmalz, Βόρεια Καρολίνα

Άστεγος και σκύλος, κάπου στον κόσμο

Τα Χριστούγεννα είναι χτισμένα πάνω σε ένα όμορφο και ενσυνείδητο παράδοξο: ότι η γέννηση του ανέστιου γιορτάζεται σε κάθε σπίτι.

Εχθροί

Εχθρούς έχω πολλούς. Αλλά αυτός είναι διαφορετικός. Αυτός ο εχθρός, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, λέει πως είναι φίλος μου. Οι καλοπροαίρετοι άγνωστοι με συγχαίρουν: "α, μα τι καλό φίλο που έχεις! Και πόσο μοιάζετε!" Μόλις πάω να πω κουβέντα πως δεν είναι έτσι, πως δεν τον είχα ποτέ φίλο, με στραβοκοιτάνε. "Τι αγενής κι αχάριστος φίλος είναι αυτός!" Άλλες φορές δεν μιλάω καν, και τότε βράζω από θυμό με τους καλοπροαίρετους και με τον εαυτό μου. Τι είδους καλοπροαίρετοι είναι τούτοι, που δεν ξέρουν να ξεχωρίσουν τον εχθρό μου απ' το φίλο μου;

Αυτός ο εχθρός που λέει πως είναι φίλος με κακολογεί όταν με κακολογεί και με κακολογεί όταν με επαινεί. Μου ανακατεύει το στομάχι όταν με συκοφαντεί, αλλά μου το ανακατεύει περισσότερο όταν παίρνει το μέρος μου. Όταν οι άλλοι δεν κοιτούν με κλωτσάει στα μουλωχτά. Όταν με κλωτσούν οι άλλοι, φωνάζει σαν να τον διόρισα δικηγόρο μου, διεκδικητή του δίκιου μου. 

Ο Θανάσης Καρτερός μιλάει για την ανθρωπιστική κρίση από ριζοσπαστικά αριστερή σκοπιά

Η συνέντευξη στο 12:09:

«Έφυγε» ο σ. Γιάννης Σαπουντζόγλου

«Έφυγε» από τη ζωή ο σ. Γιάννης Σαπουντζόγλου. Η κηδεία του θα γίνει την Τετάρτη 11 Ιούνη, στις 4.30 μ.μ., στο νεκροταφείο Σχιστού.

Ο σ. Γιάννης Σαπουτζόγλου γεννήθηκε το 1921 στη Μικρά Ασία. Η οικογένειά του ήρθε το '22 στην Ελλάδα. Το 1937 έγινε δόκιμο μέλος της ΟΚΝΕ, το 1942 οργανώθηκε στο ΕΑΜ Νέων. Το 1943 γίνεται μέλος της ΕΠΟΝ έως το 1946, οπότε με εντολή του ΚΚΕ κατατάσσεται στο στρατό. Το 1947 τον μεταφέρουν στο Γ΄ Τάγμα Μακρονήσου, όπου βασανίστηκε και αρρώστησε βαριά, τον μετέφεραν στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο, απ' όπου και δραπέτευσε. Πιάστηκε το 1950 και καταδικάστηκε σε 8 χρόνια φυλακή και του προστέθηκαν 2 χρόνια, επειδή κατήγγειλε τους φύλακες που πουλούσαν ναρκωτικά.

Δυο λόγια για τις δυο μέρες που έρχονται

Εσένα που διαβάζεις, θέλω να σου πω μόνο δυο λόγια. Δεν έχω σκοπό να σε κουράσω.

Η απόφαση που θα πάρεις μέχρι την Κυριακή το πρωί καθορίζει το μέλλον σου.

Ένα γράφω για να σου πω: 

Το ΚΚΕ είναι το μόνο πολιτικό κόμμα και η μόνη κοινωνική δύναμη (είναι κρίσιμο αυτό το δεύτερο) που έχει την πρόθεση, διάθεση και δυνατότητα να συγκρουστεί με το φασισμό.

Δεν υπάρχει κάτι πιο κρίσιμο αυτή τη στιγμή να καταλάβεις.

Μια δεύτερη κουβέντα μόνο.

Μην αυταπατάσαι (κι από μας ακόμα μπορεί κάποιοι να αυταπατώνται) πως αυτό που εκδηλώθηκε κραυγαλέα πια από την προηγούμενη Κυριακή και μετά έχει γυρισμό.

Δεν έχει γυρισμό.

Η εξιλέωση

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών, είχε διακόψει, ανάμεσα σε άλλα, τη σχέση του με την τροφή, πράγμα που ήταν μια κάποια, ανεπαρκής όμως, παρηγοριά. Η αηδία που του προξενούσε η φυσική κατάποση δεν τον βοηθούσε να αντιμετωπίσει την ραγδαία αυξανόμενη μεταφυσική αηδία. Τα πράγματα ήταν πια απλά και ανελέητα: είχε ξεκινήσει, όπως όλοι οι άνθρωποι, με ψηλά ιδανικά και μεγάλα όνειρα. Είχαν σβήσει ένα προς ένα. Ωστόσο, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, συνέχισε να προσποιείται μηχανικά ότι είχε ακόμα κάτι στο οποίο να βασιστεί για τον επιούσιο της καθημερινής αξιοπρέπειας. Αλλά μια μέρα κι αυτή η βάση κατέρρευσε. Είδε το μέλλον του μπροστά του, έναν προορισμό στο τέλος της σιδηρογραμμής του χρόνου του στη γη: για λόγους που δεν του ήταν δυνατό να εξηγήσει, θα ήταν ένας από τους συνενόχους της καταστροφής. Μπορεί να μην είχε πρωταγωνιστικό ρόλο ή να μην διακρίνονταν για τον ζήλο του στη θηριωδία, ωστόσο γνώριζε πως ήταν καταδικασμένος, μαζί με πολλούς άλλους, να την επισπεύσει, να αποκρύψει τον χαρακτήρα της από τους τρίτους, να την ανεχτεί πειθήνια καθώς θα εξελισσόταν.

Έκλεισε τα παράθυρα και άνοιξε το γκάζι στην κουζίνα. Καθώς μούδιαζε, είδε μπροστά του, μπροστά στα κλειστά μάτια του, τα χαμογελαστά πρόσωπα των θυμάτων στων οποίων το κρίμα θα ήταν αιώνια αμέτοχος. Δεν είχε τον τρόπο να κερδίσει την αληθινή αθωότητα, ναι. Δεν είχε τη δύναμη, την πίστη, το φρόνημα -- ποιος ξέρει τι. Είχε βρει όμως τον τρόπο να αφαιρέσει το όνομά του από τη λίστα των επερχόμενων φονιάδων. Ξεγλιστρούσε απ' το δωμάτιο και μαζί, απ' τα μαύρα κιτάπια της ιστορίας που ετοιμαζόταν να γραφτεί. Τα πρόσωπα που έβλεπε με τα κλειστά του μάτια έσβηναν σιγά-σιγά, ώσπου έμειναν μόνο τα στόματά τους. Ψιθύριζαν άηχα: "ευχαριστούμε."

Αντίο, σύντροφε

Αυτό που δεν λυγίζει!

Όταν ο ομιλητής και κυβερνήτης της Χερσώνας της Ουκρανίας, Yuri Odarchenko, του κόμματος της Γιούλια Τιμοσένκο, ασελγεί στην τελετή για την απελευθέρωση απ' τον χιτλερικό φασισμό λέγοντας: «Εκείνο που μας διδάσκει η ιστορία είναι ότι πρωταρχικός σκοπός τού Χίτλερ ήταν η απελευθέρωση των λαών από τον κομμουνιστικό ζυγό, από τον τύραννο Στάλιν»...

via waltendegewalt

Οδησσός, Κτίριο των Συνδικάτων, οροφή, σήμερα

Μέσω ITAR-TASS

Συντομότερη απάντηση στον Α. Νταβανέλλο για το τελευταίο του πόνημα στο Ίσκρα

Το ΚΚΕ έριξε, τελικά, το ανάθεμα και στον Χαρίλαο Φλωράκη. Η σκιά του οπορτουνισμού πάνω στην παράδοση του παλιού αντάρτη που καθοδήγησε την πορεία του ΚΚΕ στη μακρά περίοδο της Μεταπολίτευσης, συμπληρώνει τη μεγάλη αλυσίδα των καταδικασμένων από το κόμμα ηγετών του. κλπ, κλπ.

Α. Νταβανέλλος, Ίσκρα

Το πρώτο, μεγάλο κομμάτι του ψόφου κόψτε το για τον κύριο. Α, τον τυχερό, του 'τυχε και ο χρυσός ψόφος για τη νέα χρονιά! Γούρι, γούρι! Και του ψόφου!

Ο Άη Βασίλης φορούσε κόκκινα

via e-globbing στο twitter

Σκοτεινή καρδιά

Στην αρχή, η κούραση. Μια βαθιά, βαριά κούραση, όπου ξαφνικά, όλα όσα άντεξε κανείς για δεκαετίες χωρίς να χάνει το θάρρος και το κουράγιο του, πέφτουν πάνω του μεμιας και τον καρφώνουν στο έδαφος.

Ένα αιφνίδιο συναίσθημα κόρωσης, μπουχτίσματος. Η αδιόρατη ρωγμή της παραίτησης.

Μετά, η ανάγκη να νομιμοποιηθεί η ακηδία. Η εμμονική έμφαση στο αντικειμενικά καινοφανές: ο κόσμος άλλαξε, οι συνθήκες άλλαξαν, οι συσχετισμοί άλλαξαν. Τίποτα δεν έχει αλλάξει: απλώς αυτός κουράστηκε να αγωνίζεται, βαρέθηκε να ελπίζει. Αλλά αυτό δεν μπορεί να ειπωθεί, κι έτσι η ανομολόγητη εσωτερική αλλαγή εντοπίζεται στον αντικειμενικό κόσμο έξω και χρωματίζεται ως κάτι το σαγηνευτικά ελκυστικό, κάτι που θα έπρεπε να τους παρασύρει όλους μακριά από όσα συνήθισαν. 

Το προπατορικό αμάρτημα

Μερικές μέρες, με πιάνουν τα διαόλια μου. Όπως όλον τον κόσμο, υποθέτω. Ιδιαίτερα τώρα, όπου τα διαόλια είναι κάτι σαν το πρωινό βούρτσισμα των δοντιών -- ρουτίνα. Με πιάνουν τα διαόλια μου και ψάχνω να βρω τη ρίζα, την αιτία, την απαρχή, την πηγή των δεινών μου. Και συγκεκριμένα, του εξής δεινού: δεν αντέχω να ακούω την πλειοψηφία των συνανθρώπων μου. Μου σπάνε τα νεύρα. Προτιμώ να μιλάω με σκυλιά, γατιά, ψάρια, οτιδήποτε. Κινδυνεύω διαρκώς απ' τη μισανθρωπία. Και ο λόγος είναι ο εξής: αυτός ο συνδυασμός αλαζονείας, άγνοιας, πονηριάς, και βλακείας που μοιάζει να έχει βγει από καλούπι, με μέθοδο βιομηχανικής παραγωγής. Από που διάολο έρχεται τούτο το πράμα; Πώς έπνιξε τέτοιο κακό τούτο τον λαό;

Τηναλήθειαρε

Σήμερα, που ο έλεγχος πάνω στη συνείδηση των μαζών έχουν ενισχυθεί πέρα από κάθε μέτρο, η προσπάθεια να μεταβάλουμε ριζικά αυτή τη συνείδηση, η άρνηση να την αποδεχθούμε, θεωρείται αντιδραστική. Η κριτική πέφτει πάνω στον καθέναν που συνδυάζει την κριτική του καπιταλισμού με την κριτική του προλεταριάτου, το οποίο όλο και περισσότερο γίνεται μια απλή αντανάκλαση των τάσεων της καπιταλιστικής ανάπτυξης» (ή των όποιων απόλυτων στόχων της θα προσθέταμε. Η Παρέκκλιση του Αντόρνο για να μην το αναλύσουμε περισσότερο κι ας στραβοκοιτάξουν όσοι βολεύονται την εφαρμογή της εδώ).

Προσπαθώ να το διαβάσω αλλά δεν καταλαβαίνω γρι. Καταριέμαι την ελλιπή μου κατάρτιση, τη μαύρη μου ξενιτειά. Τι λέει ρε μάνα η κυρία; Δεν ξέρω παιδί μου, Γερμανικά μιλάει. Ο "έλεγχος έχουν", τι είναι αυτό; Τι είναι η "κριτική του προλεταριάτου"; Σε τι αναφέρεται συντακτικά η φράση "το οποίο"; Πού αρχίζουν τα εισαγωγικά που τελειώνουν στο "ανάπτυξης"; Τι είναι οι "απόλυτοι στόχοι" της "καπιταλιστικής ανάπτυξης" και ποιοι είναι οι "σχετικοί"; Ποια είναι η Παρέκκλιση, Π κεφαλαίο, του Αντόρνο, και με τι από όλα συνδέεται; Ποιοι στραβοκοιτάζουν με ποια εφαρμογή ποιου πράματος πού; Η άρνηση να αποδεχθούμε τι θεωρείται αντιδραστική από ποιον;

Το μερτικό

Κάθε άνθρωπος που χάνεται γιατί δεν αντέχει άλλο αυτό που αντέχουμε γράφει μια καταδίκη της αδυναμίας μας να είμαστε λιγότερο ανθεκτικοί, της ζωώδους μας αγκίστρωσης στην επιβίωση. Η αδυναμία μας αυτή μας βαραίνει σαν ενοχή. 

Αυτή την ενοχή τη μοιραζόμαστε σαν το πικρό ψωμί. Ο καθένας ψάχνει, είτε το θέλει είτε όχι, να αδειάσει λίγο χώρο μέσα του για να τη χωρέσει. Σιωπηλά, σιωπηλά, ψάχνει να αδειάσει λίγο χώρο μέσα του. Να βρει το χώρο του κι αυτό, το κρίμα το αδικαίωτο. Το κομμάτι το δικό σου απ' τη μοιρασιά. Γιατί πρέπει να το κουβαλήσεις κι αυτό. Να το αφήνεις κι αυτό να μιλήσει --το μερτικό του κρίματος-- να του δίνεις τα δίκια του. Να σιωπαίνεις για να ακούσεις τη φωνή που δεν έχει πια γλώσσα, την άηχη, την τρομερή.

Και να πενθείς αυτό που χάθηκε και σήμερα για να βρεθεί ο χώρος. Για να δοθεί, με τρόπο δίκαια μοιρασμένο, το μερτικό στο άδικο. Θάβεις λοιπόν και σήμερα ένα κομμάτι από σένα. Απομένεις λίγος λιγότερος εσύ, λίγο λιγότερο το μέσα μέσα σου. 

Αυτή είναι η προϋπόθεση, κι αυτό το τίμημα. 

Θλίψη

Υπάρχει πιο θλιβερό πράγμα από το γεγονός ότι η θλίψη μας είναι τόσο σπάνια δική μας; Ότι είμαστε θλιμμένοι επειδή δεν έχουμε χρήματα, δεν μπορούμε να πάμε διακοπές, δεν έχουμε να πληρώσουμε τα ιδιαίτερα του παιδιού μας ή να πάμε σε έναν καλό γιατρό; Καμιά απ' αυτές τις μορφές θλίψης δεν πηγάζει από μέσα μας, όλες τους είναι αλλότριες για μας.

Σε έναν δίκαιο κόσμο, η θλίψη μας θα ήταν δική μας. Θα πήγαζε από μέσα μας, όπως όλα. Αλλά τότε δεν θα ήταν πια θλίψη αλλά ευτυχία ανώτερη από αυτό το φτηνό υποκατάστατο εξίσου εξωγενούς και αλλοτριωτικού "φτιαξίματος" που κατήντησε να λέγεται ευτυχία.

Θα ήθελα να έβλεπα ένα πανό που να λέει "Είμαι κομμουνιστής γιατί θέλω να ζω με την δική μου, την ολόδική μου θλίψη."