Ας κρατούσε για πάντα τούτη εδώ η στιγμή...

Τα άπλυτα

Φιλοναζιστική συγκέντρωση,  17 Μάη 1934, Madison Square Garden, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ

Κουκλόσπιτο (αναδημοσίευση)

Αρχική δημοσίευση, Lenin Reloaded, 23 Οκτωβρίου 2012. Αναδημοσιεύεται με αφορμή τη δημοσίευση νεανικών φωτογραφιών των Μιχαλολιάκου, Παππά, Περίανδρου με την σημαία και τα σύμβολα των γερμανών Ναζί.

Πρωτομαγιά

Η φωτογραφία κυκλοφόρησε από το zougla.gr, όπως άλλωστε φαίνεται με φαρδιά-πλατιά γράμματα που δηλώνουν την ιδιοκτησία της, στα πλαίσια ενός σύντομου κειμένου αποτυχημένου χιούμορ.

Αν έβαζα εγώ τη λεζάντα, θα έβγαζα πρώτα αυτό το αποκρουστικό logo και θα έγραφα: "Αλέκα Παπαρήγα, ΓΓ του ΚΚΕ 1991-2013, Εργατική Πρωτομαγιά, 2013."

Κι εκεί μέσα θα έβρισκα όλα τα λόγια που χρειάζομαι και θα ήθελα να πω για την κομμουνιστική αγάπη, και για τη χώρα, και για τους ανθρώπους της. Και για τη δική μου αγάπη για όλα τούτα, που δε βρίσκει λόγια για να μιλήσει αλλιώς.

Willkommen in Griechenland (έλα να βλέπω αναπτήρα!)

Λένιν, Γουέλς και Τρότσκι

Δεν υπάρχει γλυκύτερη, πιο προσηνής εικόνα του συνήθως συνοφρυωμένου Λένιν από τη φωτογραφία, τραβηγμένη στα 1920, που τον δείχνει να ακούει προσηλωμένος τον άγγλο φαμπιανό σοσιαλιστή και συγγραφέα επιστημονικής φαντασίας Χ. Τζ. Γουέλς (γνωστότερο για τα μυθιστορήματα Ο πόλεμος των κόσμων και Η μηχανή του χρόνου): με τα δάχτυλα να κρατούν την μια πλευρά του προσώπου του, με το κεφάλι γερμένο, με μάτια μισόκλειστα και με ένα λεπτό και αδιόρατο χαμόγελο, ο Βλαδίμηρος φαίνεται χαμένος στους στοχασμούς που του εμπνέει η υψηλή σκέψη του επισκέπτη του απ' την Αγγλία. Ο ίδιος ο Γουέλς κατέληξε εντυπωσιασμένος από την χημεία τους και τη δεκτικότητα του οικοδεσπότη: "Πήγα να τον δω περιμένοντας ότι θα παλέψω με ένα δογματικό Μαρξιστή. Δεν βρήκα τίποτε τέτοιο. Μου είχαν πει ότι ο Λένιν κάνει διαλέξεις στους ανθρώπους αντί να τους μιλά· αναμφίβολα δεν έκανε κάτι τέτοιο στη δική μου περίπτωση" (Γουέλς, "Η Ρωσία στη σκιά", 1921).

Ο Λένιν δεν μας χάρισε τις δικές του εντυπώσεις από τη συζήτηση. Στα 1924 όμως, ο Λέον Τρότσκι, έχοντας διαβάσει το κείμενο του Γουέλς, δημοσίευσε ένα σύντομο κείμενο για την ίδια αυτή συνάντηση με τίτλο "Ο φιλισταίος και ο επαναστάτης", από το οποίο και μεταφράζω:

Η σημερινή απεργία και η πορεία του ΠΑΜΕ με τα μάτια του Guardian (και ένα ρεπορτάζ του BBC)

Members of the PAME Greek Communist trade union demonstrate in the center of Athens. Photograph: ANGELOS TZORTZINIS/AFP/Getty Images

A member of pro-communist union PAME shouts slogans during a protest in Athens today. Photograph: Petros Giannakouris/AP

Walter Benjamin-Ο συγγραφέας ως παραγωγός (ΙΙ)

(Πρώτο μέρος).

Με τα προηγούμενα, ελπίζω να έδειξα πως η αντίληψη του συγγραφέα ως παραγωγού πρέπει να φτάσει ως τον Τύπο. Μέσα από το παράδειγμα του Τύπου, ή τουλάχιστον του σοβιετικού Τύπου, βλέπουμε πως η τεράστια διαδικασία συγχώνευσης για την οποία μίλησα δεν καταστρέφει απλώς τον συμβατικό διαχωρισμό μεταξύ ειδών, μεταξύ συγγραφέα και ποιητή, μελετητή και εκλαϊκευτή, αλλά αμφισβητεί ακόμα και τον διαχωρισμό ανάμεσα σε συγγραφέα και αναγνώστη. Ο Τύπος είναι το πιο καθοριστικό σημείο αναφοράς στη διαδικασία αυτή, και για τον λόγο αυτόν κάθε προσπάθεια να αναλογιστούμε τον συγγραφέα ως παραγωγό θα πρέπει να εκτείνεται ως τον Τύπο και να τον περιλαμβάνει.

ΠΑΜΕ-Για την "παγκόσμια μέρα του μετανάστη"

Μια μέρα αφιερωμένη στους μετανάστες για να κρυφτεί το απάνθρωπο πρόσωπο των ιμπεριαλιστών και να θολώσει η εικόνα της καπιταλιστικής εκμετάλλευσης που συντελείται όλες τις μέρες του χρόνου. Είναι η μέρα του νέου που με μια βαλίτσα φορτωμένη πτυχία, όνειρα και προσδοκίες εγκαταλείπει την Ελλάδα, μεταναστεύει για να βρει δουλειά οπουδήποτε μιας και τα μέτρα που παίρνει η τρικομματική κυβέρνηση για να σώσει τους καπιταλιστές από την κρίση, έχουν ανεβάσει το ποσοστό των άνεργων νέων στο 52%.

Είναι η μέρα των προσφύγων και μεταναστών που, θέλοντας να γλιτώσουν από τις βόμβες των ιμπεριαλιστών, θαλασσοπνίγονται στα παγωμένα νερά του Αιγαίου.

Είναι η μέρα του μετανάστη που στενάζει στις άθλιες συνθήκες των χώρων “υποδοχής και φιλοξενίας”. Του μετανάστη που βιώνει τις επιθέσεις της αστυνομίας, τα πογκρόμ της Χρυσής Αυγής, των φασιστικών ομάδων. Που ζει με την αγωνία για το σήμερα και αύριο του παιδιού του και της οικογένειάς του. Του μετανάστη που αντιμετωπίζει την αντιμεταναστευτική πολιτική της κυβέρνησης, της ΕΕ και των κομμάτων που κλείνουν τα μάτια στις αιτίες που οδηγούν την εργατική τάξη να επιλέγει το δρόμο της αναζήτησής μιας καλύτερης μέρας, αλλά στηρίζουν απλόχερα τις κυβερνήσεις και τις πολιτικές που λεηλατούν το μόχθο και τον ιδρώτα των λαών προκειμένου να σώσουν τα κέρδη των πολυεθνικών.

Ο κομισάριος εξαφανίζεται...αλλά γιατί;

Το 1997 κυκλοφόρησε στα αγγλικά --και μάλιστα με ενθουσιώδη υποδοχή-- το βιβλίο Ο κομισάριος εξαφανίζεται του βετεράνου τροτσκιστή David King. Σύμφωνα με τον υπότιτλό του, το βιβλίο αφορά την "παραποίηση φωτογραφιών και έργων τέχνης στην σταλινική Ρωσία," και συνεπώς συγκαταλέγεται στα πειστήρια για την αποτρόπαια φύση του Στάλιν προσωπικά και του καθεστώτος του ευρύτερα. Το θυμήθηκα λόγω του τίτλου του πολεμικού άρθρου του Ν. Σεβαστάκη για το ΚΚΕ, "Η σταλινική σχολή της πλαστογραφίας", που περιέχει μία από τις γνωστές ρετουσαρισμένες φωτογραφίες. Όπως είναι ευρέως γνωστό, η παραποίηση των φωτογραφιών αφορά την αφαίρεση από αυτές της εικόνας ανθρώπων που είχαν καταδικαστεί για εγκλήματα κατά του κράτους και του καθεστώτος, κυρίως στην περίοδο 1936-38.

Δεν έχω λόγους για να αμφιβάλλω ότι η παραποίηση έλαβε χώρα ή ότι είχε πολιτικά κίνητρα. Το πρώτο μού φαίνεται αναμφισβήτητο και το δεύτερο απόλυτα εύλογο. Το ζήτημα για μένα είναι τι είδους πολιτικά κίνητρα είχε. Το βιβλίο του Κινγκ αντικατοπτρίζει, από όσο ξέρω, την μοναδική ερμηνεία που έχει δοθεί στην παραποίηση διεθνώς, και βέβαια και στην Ελλάδα: ότι δηλαδή οι παραποιημένες φωτογραφίες αποτελούν ντοκουμέντα της προσπάθειας της χειραγώγησης της μνήμης της σοβιετικής κοινωνίας και ταυτόχρονα, "εξάλειψης" στο συμβολικό επίπεδο αυτών τους οποίους το καθεστώς Στάλιν εξάλειψε στην πραγματικότητα. Αντιγράφω (μεταφράζοντας) από το δελτίο τύπου για το βιβλίο του Κινγκ:

Για τον Ιωσήφ Στάλιν, το ρετούς φωτογραφιών ήταν τεχνική ελέγχου της δημόσιας αντίληψης και της μνήμης. Αυτοί που εξαφανίστηκαν στην πραγματικότητα --είτε εξορίστηκαν στις πιο απομακρυσμένες περιοχές της ΕΣΣΔ είτε εξαλείφθηκαν από την μυστική αστυνομία-- εξαφανίστηκαν επίσης από τις φωτογραφίες και ακόμα και από πίνακες ζωγραφικής. Σε πολλές περιπτώσεις τους εξαφάνισαν εντελώς, σε άλλες μαύρισαν τα πρόσωπά τους άτσαλα με μελάνι.

Είναι σαφές το πού τείνει αυτό το είδος σκεπτικού: η εξαφάνιση των μορφών ανθρώπων είναι πειστήριο ενοχικότητας του σταλινικού καθεστώτος απέναντί τους και άρα --και συνεπώς-- ενοχής για την άδικη εξάλειψή τους. Το σταλινικό καθεστώς, για να το πούμε αλλιώς, "συλλαμβάνεται", μέσα από τα πειστήρια των φωτογραφιών, να εξαλείφει τα ίχνη των εγκλημάτων του, όπως κάνουν πολλοί εγκληματίες, και με το ίδιο κίνητρο: δεν θέλει να πιαστεί ως ένοχο για τα εγκλήματα αυτά. 

Νομίζω ότι ακόμα και η πιο στοιχειώδης αντίληψη της ιστορικής πραγματικότητας είναι αρκετή για να θέσει κάποια πολύ βασικά ερωτήματα σε ό,τι αφορά τη λογική της επικρατούσας, και από όσο ξέρω αναμφισβήτητης ως τώρα ερμηνείας των κινήτρων για το ρετουσάρισμα φωτογραφιών (ή έργων τέχνης) από το καθεστώς Στάλιν.

Φωτογραφίες και ρεπορτάζ από τις σημερινές συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας

Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές

Ο Μαρξ κι ο τυφλοπόντικας

Αλλά η επανάσταση είναι συστηματική. Ακόμα, ταξιδεύει μέσα στο καθαρτήριο. Κάνει τη δουλειά της μεθοδικά...Και όταν έχει ολοκληρώσει το δεύτερο μισό της προκαταρκτικής της εργασίας, η Ευρώπη θα αναπηδήσει απ' το κάθισμά της και θα φωνάξει: έσκαψες καλά, γερο- τυφλοπόντικα!
Κ. Μαρξ, 18η Μπρυμαίρ

Αίσωπος, Μακιαβέλι, Χομπς, Μαντεβίλ, Σουίφτ, Λα Φονταίν....Μαρξ. Ζωϊκές αλληγορίες. Διδακτική ζωοπολιτική. Ένα είδος με την δική του ιστορία, υπόγεια και τις περισσότερες φορές αόρατη για την επίσημη λογοτεχνική ιστορία, που μάλλον το θεωρεί περιορισμένου διανοητικού βεληνεκούς και περιφερειακό σε σημασία.

"Ανάπτυξη" (Ένα φωτοδοκίμιο)

Δεν ζεις στον "Νότο"

Δεν έχεις "Μνημόνια"

Κουκλόσπιτο

Ίσως, κατά βάση, να ευθύνεται η γωνία  λήψης του φωτογράφου, που είναι κάπως ανυψωμένη, αλλά κάπως ενοχλητικά ασαφώς ανυψωμένη. Ίσως να είναι ζήτημα αυτής της καρέκλας, που μοιάζει σαν μινιατούρα σε κουκλόσπιτο. Όπως και να 'χει, το αίσθημα είναι πως σκύβεις το κεφάλι μέσα σε κάποιο σετ παιχνιδιών και αντικρίζεις έναν κεραμικό φασουλή με μια γελοία πόζα. Πιο γελοία εξαιτίας της επιβλητικότητας και του συμπαγούς της σκιάς (πρόσεξε πόσο πιο επιβλητική είναι η στάση με τα χέρια στη μέση ως σκιά παρά ως πραγματικότητα!), που αποκαλύπτει ως πίσω όψη της το γελοίο θέαμα του Φύρερ με σορτσάκι Lederhose, τσιτωμένη, ψηλή άσπρη κάλτσα, γόνατα και πέλματα που κοιτάζουν προς τα έξω, και υπερβολικά υψωμένο καβάλο (μεταμοντέρνες παρεμβολές Μπομπ Σφουγγαράκη/Νίκου Μιχαλολιάκου). Αν όχι φασουλής σε κουκλόσπιτο (αλλά παραμένει τέτοιος), τουλάχιστον χρόνια μεταξεταστέος μαθητής δημοτικού που έχει θυμώσει επειδή τού είπες ότι δεν μπορεί να συμμετάσχει φέτος στην παρέλαση (έχει ήδη βγάλει μουστάκι!), εκεί που ξανθιές νεαρές με κοτσίδες ραίνουν τους πάντες κομφετί και χαμόγελα μαγειρικής σόδας.

Οι περισσότεροι δεν γνωρίζουν ότι στα 1934, έξι χρόνια πριν ο ίδιος αυτοκτονήσει κυνηγημένος από το στρατό του μεταξεταστέου με το Lederhose, έξι χρόνια επίσης πριν ο Τσάρλι Τσάπλιν τολμήσει να μεταμορφώσει τον παγκόσμια αγαπημένο κλόουν σε λαομίσητο φύρερ, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν είχε γράψει σημειώσεις με τίτλο "Η συρρικνωμένη αρρενωπότητα του Χίτλερ"  στο οποίο σύγκρινε τον Χίτλερ με τον Τσάπλιν.

Δεν είμαι βέβαιος για την χρονολογία της φωτογραφίας, ή αν ο Μπένγιαμιν την είχε δει όταν έγραψε αυτές τις σημειώσεις. Ούτε αν ο Τσάπλιν, που είχε ήδη γνωρίσει τον Μπρεχτ, τον Άισλερ και τον Αντόρνο, ήξερε για αυτές τις σημειώσεις και πήρε την απόφαση του casting του Μεγάλου δικτάτορα για να αποδείξει πόσο διορατική ήταν η σύγκριση του Μπένγιαμιν. Ξέρω ότι η διορατικότητα του Μπένγιαμιν δεν τον έσωσε. Ήταν ένας μεγάλος άντρας παγιδευμένος σε ένα γελοίο κουκλόσπιτο όπου οι τοίχοι στένευαν και στένευαν.

Ίσως να ήταν επίσης η στιγμή, τότε, στα 1934, όταν ο Μπένγιαμιν πρόσεξε πως ο κλόουν του Τσάπλιν έμοιαζε υπερβολικά με τον Φύρερ, που η ρήση "πρώτα ως τραγωδία, ύστερα ως φάρσα" έχασε για πάντα την αξία της, γιατί μπερδεύτηκαν από τότε το πρώτα και το ύστερα, και δεν μπορεί πια κανείς να γνωρίζει αν ο Τσάπλιν ονειρεύτηκε τον Χίτλερ μια τρομαγμένη και εφιαλτική νύχτα ή ο Χίτλερ τον Τσάπλιν σε μια στιγμή υπερβατικής συνείδησης του γελοίου χαρακτήρα του τρόμου και του τρομακτικού χαρακτήρα του γελοίου.

Ο παρτιζάνος

"Ο παρτιζάνος"

Leonard Cohen

Όταν ξεχύθηκαν στα σύνορα

με προειδοποίησαν να παραδοθώ.

Αυτό μού ήταν αδύνατο.

Πήρα τ' όπλο μου και χάθηκα.

Άλλαξα τ' όνομά μου πολύ συχνά

Έχασα τη γυναίκα και τα παιδιά μου

αλλά έχω πολλούς φίλους

και μερικοί απ' αυτούς είναι μαζί μου.

Μια γριά μας πρόσφερε καταφύγιο,

μας κράτησε κρυμμένους στη σοφίτα

όταν ήρθαν οι στρατιώτες.

Πέθανε χωρίς να βγάλει άχνα.

Ήμασταν τρεις σήμερα το πρωί

Είμαι ο μόνος που έμεινε απόψε

Αλλά πρέπει να συνεχίσω.

Τα σύνορα είναι η φυλακή μου.

Ω, ο άνεμος, ο άνεμος φυσά

μέσα απ' τους τάφους ο άνεμος φυσά

θά 'ρθει γρήγορα η λευτεριά

και τότε θα βγούμε απ' τις σκιές.

Les Allemands étaient chez moi, (Οι Γερμανοί ήταν στο σπίτι μου)

ils me dirent, "Signe toi," (Μού 'παν "υπόγραψε")

mais je n'ai pas peur; (Αλλά δεν φοβάμαι)

j'ai repris mon arme. (Ξαναπήρα τ' όπλο μου.)

J'ai change' cent fois de nom, (Έχω αλλάξει όνομα εκατό φορές)

j'ai perdu femme et enfants (Έχω χάσει γυναίκα και παιδιά)

mais j'ai tant d'amis; (Αλλά έχω τόσους φίλους)

j'ai la France entière. (Έχω τη Γαλλία ολάκερη)

Un vieil homme dans un grenier (Ένας γέρος σε μια σοφίτα)

pour la nuit nous a cache', (μας έκρυψε τη νύχτα)

les Allemands l'ont pris; (Τον πιάσανε οι Γερμανοί)

il est mort sans surprise. (Πέθανε χωρίς έκπληξη.)

Ω, ο άνεμος φυσά

μέσα απ' τους τάφους ο άνεμος φυσά

θά 'ρθει γρήγορα η λευτεριά.

Τότε θα βγούμε απ' τις σκιές.

Φωτογραφίες: Κόκκινος Φάκελος, "Εικόνες από το αντιναζιστικό παρτιζάνικο κομμουνιστικό κίνημα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου"

Gothic

Έβρεχε. 

[...] 

Έβρεχε.

[...]

Μετά την όγδοη μέρα τα περιστέρια είχαν εξαφανιστεί, μέχρι την ένατη ακόμα και οι σαλαμάνδρες είχαν γίνει άφαντες. Τα σκυλιά χαμήλωναν τ' αυτιά τους και κοίταγαν τα μπροστινά τους πόδια. Οι άντρες δεν μπορούσαν να δουλέψουν. Το αλυσσόδεμα σε ομάδα ήταν αργό, το πρωινό εγκαταλείφθηκε, το βάδισμα έγινε ένα αργό σύρσιμο πάνω σε γρασίδι που είχε γίνει σα σούπα, σε γη αναξιόπιστη.

Αποφασίστηκε να τους κλειδώσουν όλους κάτω στα κιβώτια μέχρι είτε να σταματήσει να βρέχει ή να ελαφρύνει η βροχή ώστε να μπορεί ένας λευκός να περπατήσει, διάολε, χωρίς να γεμίζει νερό το όπλο του και χωρίς να τρέμουν τα σκυλιά. Πέρασαν την αλυσίδα από σαρανταέξι κρίκους σφυρηλατημένους στο χέρι, από το καλύτερο σίδερο στην Γεωργία.

Έβρεχε.

Μέσα στα κιβώτια, οι άνδρες άκουγαν το νερό να ανεβαίνει στο χαντάκι και κοίταζαν μην έρθουν φίδια. Κάθονταν ανακούρκουδα στο λασπωμένο νερό, κοιμόντουσαν από πάνω, κατουρούσαν μέσα. Ο Paul D νόμιζε πως ούρλιαζε. Το στόμα του ήταν ανοιχτό και υπήρχε ένας δυνατός ήχος που έσκιζε το λαρύγγι--αλλά μπορεί να ήταν κάποιου άλλου. Μετά νόμιζε πως έκλαιγε. Κάτι έτρεχε από τα μάγουλά του. Σήκωσε τα χέρια να σκουπίσει τα δάκρυα και είδε σκούρα καφέ λάσπη. Από πάνω του, ρυάκια λάσπης έπεφταν από τις χαραμάδες της σκεπής. Όταν κατέβει, σκέφτηκε, θα με συνθλίψει σαν να μουν ζουζούνι. Έγινε τόσο γρήγορα που δεν είχε το χρόνο να σκεφτεί. Κάποιος τράβηξε την αλυσίδα--μια φορά--τόσο δυνατά που μπερδεύτηκε στα πόδια του και τον έριξε στη λάσπη. Δεν κατάλαβε ποτέ πώς γνώριζε--πώς γνώριζε οποιοσδήποτε--αλλά γνώριζε--γνώριζε--και με τα δυο του χέρια μαζί τράβηξε την αλυσίδα, όσο μπορούσε, στ' αριστερά του, ώστε να ξέρει κι ο επόμενος. Το νερό ήταν πάνω από τον αστράγαλό του, έτρεχε πάνω από τη σανίδα όπου κοιμόταν. Και μετά, δεν ήταν πια νερό. Το χαντάκι βούλιαζε και η λάσπη έτρεχε κάτω και μέσα απ' τα κάγκελα.

Περίμεναν--ο καθένας από τους σαρανταέξι. Δεν ούρλιαζαν, αν και κάποιοι πρέπει να πάσχισαν με τα χίλια ζόρια να μην ουρλιάξουν. Η λάσπη έφτανε ως τα μπούτια του και κρατιόταν από τα κάγκελα. Και μετά ήρθε--άλλο ένα τράβηγμα της αλυσίδας--από τ' αριστερά αυτή τη φορά και λιγότερο δυνατό από την πρώτη φορά, επειδή έπρεπε να περάσει μέσα από τόση λάσπη.

Ξεκίνησε σαν το ομαδικό αλυσσόδεμα αλλά η διαφορά ήταν η δύναμη της αλυσίδας. Ένας-ένας, από τον Hi Man ως το τέλος της σειράς, βούτηξαν. Βούτηξαν κάτω στη λάσπη, κάτω από τα κάγκελα, τυφλοί, ψαχουλεύοντας με τα χέρια. Μερικοί είχαν το μυαλό να τυλίξουν τα κεφάλια τους με τα πουκάμισά τους, να καλύψουν τα πρόσωπά τους με κουρέλια, να βάλουν τα παπούτσια τους. Άλλοι απλά βούτηξαν, απλά πήδηξαν κάτω και άρχισαν να σπρώχνουν, παλεύοντας, ψάχνοντας να ανασάνουν. Μερικοί έχασαν την αίσθηση κατεύθυνσής τους και οι διπλανοί τους, νιώθωντας το συγκεχυμένο τράβηγμα της αλυσίδας, τους τράβαγαν πίσω. Γιατί αν χανόταν ένας, χανόταν όλοι. Η αλυσίδα που τους κράταγε θα τους έσωζε όλους ή κανένα, και ο Hi Man ήταν η Σωτηρία. Μιλούσαν μέσα από τούτη την αλυσίδα, σαν τον Σαμ Μορς, και Θε μου, βγήκαν όλοι στην επιφάνεια. Σαν τους ασαβάνωτους νεκρούς, σαν τους λευτερωμένους νεκροζώντανους, κρατώντας την αλυσίδα με τα χέρια τους, εμπιστεύτηκαν βροχή και νύχτα, ναι, αλλά κυρίως τον Hi Man κι ο ένας τον άλλο.

Toni Morrison, Αγαπημένη

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Τότε και τώρα IV: Ατσάλι για όλες τις χρήσεις, ή η σιδηρά κυρία Krupp

Τότε:

"Εργοστάσιο του Φύρερ Krupp, Όλοι για τη Γερμανία, Βερολίνο, 1939" (από υποβρύχιο των Ναζί)

Κρατούμενοι στο Auschwitz, εξαναγκαστική εργασία για την Krupp

 Κράνος για χρήση στο πολεμικό εργοστάσιο της Krupp

Βιομηχανία όπλων Krupp, κατασκευή κανονιών

Δοκιμή τεράστιου κανονιού της Krupp

Ναζιστικό πόστερ ατμομηχανής της Krupp

Λογότυπο της Krupp

Ο Alfred Krupp στη Δίκη της Νυρεμβέργης. Βρέθηκε ένοχος για χιλιάδες θανάτους που προκλήθηκαν από τα όπλα μαζικής καταστροφής που κατασκεύασε, καθώς και λόγω εξαναγκαστικής εργασίας για την εταιρεία του στα στρατόπεδα συγκέντρωσης (πάνω από 100.000 κρατουμένοι στρατοπέδων συγκέντρωσης είχαν εξαναγκαστεί σε εργασία για την Krupp). Ο Krupp, όπως και όλοι οι άλλοι υπόδικοι της εταιρείας πλην ενός, απελευθερώθηκαν σε δυόμιση μόλις χρόνια. Το 1953, ο Alfred Krupp ξαναείχε ήδη τα ηνία της εταιρείας.

Οικογενειακός τάφος αξιέραστου οικογενείας Krupp, Essen, συνοδεία αυτοκρατορικού αετού του Ράιχ.

Τώρα:

Λογότυπο του consortium Ναζί ThyssenKrupp

ThyssenKrupp, εργοστάσιο χάλυβα

Συνάντηση γιγάντων: ThyssenKrupp, Mercedes-Benz. "ThyssenKrupp Gerlach has won the Daimler Supplier Award in the category “Mercedes Benz Cars and Vans – Powertrain” for outstanding performance in the areas of quality, costs, delivery performance, technology and innovation."

Τότε και τώρα ΙΙΙ: Πληκτρολογήστε Auschwitz και πατήστε κάγκελο, η θαυμαστή πορεία της Siemens

Τότε:

Φορτηγάκι με διαφημίσεις Siemens και Adolf Hitler κατά τη διάρκεια προεκλογικής εκστρατείας για την Bunderstag

Ο Αδόλφος χαιρετά εργάτες στο εργοστάσιο της Siemens

Adolf Hitler, Leopold Siemens, στο κατάστρωμα του πολεμικού πλοίου Karlsruhe

Επίσκεψη Χίτλερ στο εργοστάσιο της Siemens

Ο βιομήχανος Carl Friedrich von Siemens και ο τραπεζίτης Franz von Mendelssohn σε συνάντηση αξιωματούχων των Ναζί

Εργάτες σε δια βία εργασία για την Siemens,  στρατόπεδο συγκέντρωσης Auschwitz

Αναπαράσταση εξαναγκαστικής εργασίας κρατουμένων για λογαριασμό της Siemens στο Ravensbrück

Εξαναγκαστική εργασία κατασκευής τμημάτων αεροπλάνων, Siemens, στρατόπεδο Bobrek, τμήμα του στρατοπέδου συγκέντρωσης Auschwitz

Τώρα: