Τ. Τραβασάρος-Ή αστική, ή εργατική εξουσία. Τίποτα άλλο

'Η αστική, ή εργατική εξουσία. Τίποτα άλλο

Το ΚΚΕ με το σχέδιο προγράμματος έρχεται να επιβεβαιώσει την πορεία επαναστατικής ανασυγκρότησης που έχει χαράξει ύστερα από την αντεπανάσταση. Το σχέδιο προγράμματος, συνέχεια και καρπός προγενέστερων επεξεργασιών (18ο Συνέδριο, Δοκίμιο Ιστορίας) εξοπλίζει το κόμμα με ένα σύγχρονο πρόγραμμα κομμουνιστικής στρατηγικής που διαχωρίζεται από παλιότερες επεξεργασίες του κομμουνιστικού κινήματος αλλά και του ίδιου του ΚΚΕ, που προσδιοριζόταν από τη στρατηγική των σταδίων, την υιοθέτηση ενδιάμεσων στόχων σε επίπεδο εξουσίας ή την αποδοχή της δυνατότητας εμφάνισης «υβριδικών» κυβερνήσεων στα πλαίσια της αστικής εξουσίας ανοιχτών (όπως λέγονταν) είτε στην οπισθοδρόμηση είτε στο προχώρημα προς τα εμπρός.

Ο σωστός προσδιορισμός του πολιτικού στόχου της εργατικής εξουσίας (και καμιάς άλλης) είναι το θεμελιώδες πρόβλημα που το ΚΚΕ λύνει σωστά στο σχέδιο προγράμματος.

Καμιά κυβέρνηση («αντιιμπεριαλιστική», «αντιμονοπωλιακή», «δημοκρατική», «πατριωτική») στα πλαίσια της αστικής εξουσίας δεν μπορεί να εκφράσει τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Καμιά τέτοια κυβέρνηση δεν μπορεί να συγκρουστεί με το κεφάλαιο και την εξουσία του. Η κυβέρνηση και το κοινοβούλιο είναι τμήματα του αστικού κρατικού μηχανισμού που πρέπει να τσακιστούν με την επανάσταση.

Αυτά είναι τα διδάγματα του «Κράτος και επανάσταση» του Λένιν που οι οπορτουνιστές (που καμώνονται ότι τον επικαλούνται) ξεχνάνε. Με τα σοβιέτ έλεγε ο Λένιν θα πάρουμε το ψωμί, με τα σοβιέτ θα βγούμε από τον πόλεμο και με τα σοβιέτ θα πάρουμε τη γη.

Τ. Τραβασάρος-Ορισμένες κινήσεις αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων (τελευταίο μέρος)

ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΗΝ ΟΝΕ ΑΠΟ ΑΣΤΙΚΗ ΣΚΟΠΙΑ

Ενα τμήμα του οπορτουνιστικού χώρου ασκεί κριτική στη συμμετοχή της Ελλάδας στην ΟΝΕ από θέσεις εθνικής προστασίας της εγχώριας καπιταλιστικής παραγωγής και εθνικής ευελιξίας στην άσκηση νομισματικής πολιτικής. Παραβλέπει το γεγονός ότι διάφορα τμήματα του ελληνικού κεφαλαίου -και του βιομηχανικού, όχι μόνο του τραπεζικού- ωφελήθηκαν από την ένταξη στην Ευρωζώνη. Χαρακτηριστική αυτής της προσέγγισης είναι η τοποθέτηση του στελέχους του ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ Λεωνίδα Βατικιώτη: «Το μίνι “οικονομικό θαύμα” της Γερμανίας δεν επιτεύχθηκε μόνο εις βάρος των εργαζομένων της που είδαν τους μισθούς τους να μειώνονται και το κράτος πρόνοιας να εξαφανίζεται, αλλά και εις βάρος των χωρών του νότου (Ελλάδα, Ισπανία, Πορτογαλία και Ιταλία) όπου κατευθύνεται το 12% των συνολικών γερμανικών εξαγωγών. Κοινό χαρακτηριστικό των τεσσάρων αυτών καπιταλιστικών σχηματισμών, πέραν της γεωγραφικής τους θέσης, είναι πως η παραγωγικότητα του κεφαλαίου τους είναι χαμηλότερη της αντίστοιχης γερμανικής. Αδυνατούν επομένως να την ανταγωνιστούν. Προς επίρρωση το μόνιμα ελλειμματικό τους ισοζύγιο έναντι της Γερμανίας μόνο το 2009 σήμανε ένα καθαρό όφελος της τάξης των 30,6 δις. Ευρώ για το γερμανικό εμπορικό ισοζύγιο […] Η άλωση των καπιταλιστικών οικονομιών του Νότου, μέσω της εμπορικής διείσδυσης και των επενδύσεων κεφαλαίου, ουδέποτε θα είχε συμβεί, σε τέτοιο βαθμό, αν δεν είχε προηγηθεί η οικονομική και νομισματική ενοποίηση. Οι 12 αρχικά και πλέον 16 χώρες της ευρωζώνης με υιοθέτηση κοινού ευρωπαϊκού νομίσματος κατέθεσαν τα τελευταία όπλα που διέθεταν για να προστατεύσουν την εγχώρια παραγωγή και το κεφάλαιό τους απέναντι στους ανταγωνιστές τους: τις νομισματικές υποτιμήσεις […] Μια καταστροφική οικονομική πολιτική που βοηθήθηκε τα μέγιστα από τη συναλλαγματική ισοτιμία με την οποία εντάχθηκε η δραχμή στο ευρώ (340,75 δραχμές ανά ευρώ) και η οποία ευνοούσε αποκλειστικά και μόνο τις γερμανικές επιδιώξεις, όπως συνέβη και με άλλες χώρες που εντάχθηκαν στο ευρώ, κι όχι τα συμφέροντα του ίδιου του ελληνικού καπιταλισμού»36.

Με την ίδια λογική υπερασπίζουν την έξοδο από το ευρώ και άλλοι εκπρόσωποι του οπορτουνιστικού χώρου, συμπίπτοντας έτσι με ορισμένα τμήματα του κεφαλαίου στην Ελλάδα, με Αμερικανούς αλλά και Γερμανούς αστούς οικονομολόγους που υποστηρίζουν την έξοδο της Ελλάδας από το ευρώ. Ιδιαίτερα χαρακτηριστική είναι η τοποθέτηση του Κ. Λαπαβίτσα: «Η έξοδος από την ΟΝΕ είναι ένα μεγάλο βήμα για τις περιφερειακές χώρες με πολύπλοκες οικονομικές και κοινωνικές επιπτώσεις. Θα μπορούσε να βελτιώσει την ανταγωνιστικότητα μέσω της υποτίμησης του νομίσματος, καθώς και μέσω της άρσης των περιορισμών που επιβάλλει η ΟΝΕ στην νομισματική και δημοσιονομική πολιτική»37.

Τ. Τραβασάρος-Ορισμένες κινήσεις αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων (τρίτο μέρος)

ΓΡΑΜΜΗ ΕΝΣΩΜΑΤΩΣΗΣ

Οι οπορτουνιστικές δυνάμεις (ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, ΚΟΕ, «Αριστερό Ρεύμα» του ΣΥΝ κλπ.) αντιτίθενται στο μνημόνιο της κυβέρνησης με το ΔΝΤ και την ΕΕ από θέσεις σοσιαλδημοκρατικής διαχείρισης, την οποία ψευδεπίγραφα αποκαλούν «αντικαπιταλιστική». Συνοπτικά υπενθυμίζουμε ότι ο προσαρμοσμένος στις σημερινές συνθήκες αστικός-σοσιαλδημοκρατικός χαρακτήρας της γραμμής τους βασίζεται στα εξής:

1. Ως γραμμή απάντησης και διεξόδου από την κρίση προβάλλεται μια εκδοχή νεοκεϋνσιανής επεκτατικής πολιτικής διαχείρισης του καπιταλισμού που περιλαμβάνει:

• Στάση πληρωμών και έξοδο από την ΟΝΕ.

• Εθνικοποίηση τραπεζών.

• Επανακρατικοποίηση ορισμένων ΔΕΚΟ.

• Παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας με προγράμματα δημοσίων επενδύσεων με έμφαση σε συγκεκριμένους κλάδους της βιομηχανίας.

2. Οι συγκεκριμένες δυνάμεις καλλιεργούν συστηματικά αυταπάτες για δυνατότητα φιλολαϊκής αναμόρφωσης του ΠΑΣΟΚ, γι’ αυτό εισάγουν διαχωρισμούς ανάμεσα σε «καλό» και «κακό» ΠΑΣΟΚ ή ανάμεσα σε «αριστερή» και «δεξιά» σοσιαλδημοκρατία.

3. Επικεντρώνουν την πολεμική τους στο σημερινό αστικό πολιτικό σύστημα με βασικές του δυνάμεις το ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ και όχι σε οποιοδήποτε αστικό πολιτικό σύστημα, σε μια αναμόρφωση του οποίου διεκδικούν ρόλο, ακόμα και κυβερνητικό.

4. Το πλαίσιό τους εξυπηρετεί τον αναπροσανατολισμό των συμμαχιών της αστικής τάξης στα πλαίσια του διεθνούς καπιταλιστικού συστήματος.

5. Επιτίθενται στη στρατηγική του ΚΚΕ, στην αναγκαιότητα της εργατικής-λαϊκής εξουσίας και στις συμμαχίες που την εξυπηρετούν.

Τ. Τραβασάρος-Ορισμένες κινήσεις αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων (δεύτερο μέρος)

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗ ΤΟΥ ΑΣΤΙΚΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Η «Σπίθα» υποστηρίζει ότι είναι αναγκαία η συγκρότηση νέων πολιτικών κομμάτων, «άφθαρτων». Σε αυτή την κατεύθυνση διοργάνωσε εκδηλώσεις (στην Ηλιούπολη και τη Χαλκίδα) με θέμα: «Το τέλος των μεταπολιτευτικών κομμάτων» και ομιλητή το Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Στην κατεύθυνση ανασύνταξης του πολιτικού σκηνικού δραστηριοποιείται με αρθρογραφία και ο Χρήστος Γιανναράς, που ανήκει στους «φίλους της “Σπίθας”».

Ο Χρ. Γιανναράς, ως σταθερός αρθρογράφος στην εφημερίδα «Καθημερινή», τάσσεται υπέρ της συνταγματικής αναθεώρησης, της αναμόρφωσης του πολιτικού συστήματος, ακόμα και των συνδικαλιστικών δομών. Υποστηρίζει τη συνολική ανανέωση του αστικού πολιτικού προσωπικού, ασκεί κριτική στην κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, ενώ κάλεσε σε αποχή στις πρόσφατες εκλογές και τάσσεται υπέρ της συγκρότησης κυβέρνησης προσωπικοτήτων.

Ο Χρ. Γιανναράς σε μόνιμη βάση απαιτεί την καταστολή του ταξικά προσανατολισμένου εργατικού-συνδικαλιστικού κινήματος, την «εφαρμογή του νόμου» απέναντι σε απεργίες και σε κινητοποιήσεις. Την ίδια στιγμή κάνει επίκληση στη «λαϊκή» κινητοποίηση, προκειμένου να αναμορφωθεί το πολιτικό σύστημα. Είναι χαρακτηριστικό ό,τι έγραφε στην «Καθημερινή» στις 8 Μάρτη 2011: «Οι υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας, αν υπάρχουν, θα βγουν στην πλατεία Συντάγματος μόνο αν καταλάβουν πως ό,τι ήταν για την Αίγυπτο ο Μουμπάρακ και για την Τυνησία ο Μπεν-Αλή, είναι για την Ελλάδα σήμερα τα κόμματα. Ολα».

Το «όλα», με το οποίο κλείνει το κείμενο του Γιανναρά, σαφώς εμπεριέχει την αστική ανάγκη για χτύπημα του ΚΚΕ ως πρωτοπορίας της εργατικής τάξης, πράγμα που ο συγκεκριμένος αρθρογράφος έχει επιχειρήσει πολλές φορές, όπως και το σύνολο του αστικού τύπου. Φυσικά το ΚΚΕ με την επαναστατική στρατηγική του εξ αντικειμένου βάζει προσκόμματα στα σχέδια ανασύνταξης του αστικού πολιτικού συστήματος, ξεσκεπάζοντας τους αστικούς σχεδιασμούς, υπονομεύοντας ταξικά τη λεγόμενη ανάγκη «εθνικής συνεννόησης».

Τ. Τραβασάρος-Ορισμένες κινήσεις αστικών και οπορτουνιστικών δυνάμεων (πρώτο μέρος)

ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΑΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΟΠΟΡΤΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΔΥΝΑΜΕΩΝ

του Τάσου Τραβασάρου

ΚΟΜΕΠ Τεύχος: 2011 Τεύχος 4

Οι εξελίξεις επιβεβαιώνουν τις προβλέψεις και εκτιμήσεις του ΚΚΕ για την καπιταλιστική κρίση, την όξυνση των αντιθέσεων στους κόλπους της ΕΕ, καθώς και την επιδείνωση των όρων ζωής της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων. Το Kόμμα επισημαίνει και σήμερα ότι το εργατικό-λαϊκό κίνημα δεν πρέπει να εγκλωβιστεί στις διάφορες εκδοχές διαχείρισης της αστικής εξουσίας, αλλά να οργανωθεί και να αντεπιτεθεί σε γραμμή ρήξης και ανατροπής της αστικής εξουσίας.

Τα διάφορα σενάρια αναμόρφωσης του αστικού πολιτικού συστήματος επιδιώκουν την ανώδυνη απορρόφηση της αυξανόμενης δυσαρέσκειας της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων, τη διαμόρφωση αναχωμάτων στην ευρύτερη εργατική και λαϊκή συσπείρωση με το ΚΚΕ, την αναζήτηση αποτελεσματικότερης πολιτικής διαχείρισης της καπιταλιστικής κρίσης. Οι διεργασίες στους κόλπους των αστικών κομμάτων ΠΑΣΟΚ, ΝΔ, ΛΑ.Ο.Σ., καθώς και τα διάφορα πολιτικά σχήματα που πρόσφατα εμφανίστηκαν [Πανελλήνιο Αρμα Πολιτών - Δημαράς, Δημοκρατική Αριστερά (ΔΗΜΑΡ) με επικεφαλής τον Κουβέλη, Δημοκρατική Συνεργασία (ΔΗΣΥ) της Ντόρας Μπακογιάννη], αντικειμενικά εξυπηρετούν την εναλλακτική αναμόρφωση του αστικού πολιτικού συστήματος. Επίσης η κρίση ανατροφοδοτεί την αντιπαράθεση ανάμεσα σε εθνικιστικές και κοσμοπολίτικες απόψεις στους κόλπους της αστικής τάξης. Κρίσιμο ζητούμενο είναι να μην εγκλωβιστούν τα εργατικά και λαϊκά στρώματα στις αστικές αντιπαραθέσεις.

Η νεοσύστατη Κίνηση Ανεξάρτητων Πολιτών - «Σπίθα» διαδραματίζει ξεχωριστό ρόλο στη διαμόρφωση ενός αστικού ρεύματος ενσωμάτωσης της λαϊκής δυσαρέσκειας σε σχεδιασμούς τμημάτων της αστικής τάξης, που μπορεί να εγκλωβίσει τα λαϊκά στρώματα στη μέγγενη των ενδοαστικών ανταγωνισμών.

Παράλληλα διεργασίες συντελούνται στο χώρο που περιλαμβάνει δυνάμεις του οπορτουνισμού όπως ΝΑΡ/ΑΝΤΑΡΣΥΑ, τμήματα του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ, που πολιτικά συναντιούνται με μια τάση μέσα στο ΠΑΣΟΚ, με άλλους σοσιαλδημοκράτες σε γραμμή «εθνικοπατριωτική» για την έξοδο από την κρίση. Πολλά από τα στελέχη του οπορτουνιστικού χώρου συμμετείχαν στη συγκρότηση του «Αριστερού Βήματος Διαλόγου και Κοινής Δράσης» ή προηγούμενα στην «πρωτοβουλία οικονομολόγων και πανεπιστημιακών».