Λόγια και έργα (πορδές και αίμα): Έργο διδακτικό με λόγια και εικόνες, για την ηθική χρεοκοπία των πάντα γέρων και την αληθινή νεολαία

Αριστεριτζήδες πυροσβέστες
εργατοπατέρες του λαού
λοβοτομημένες μαριονέτες
του υπαρκτού του σουρεαλισμού
Απ' του Άρη τα ένδοξα τα χρόνια
στους χιλιαστές του Περισσού
με τις ξύλινες καταγγελίες
του κοινοβουλίου η μαϊμού.

#jesuisNajial-Ali

Ο Naji al-Ali γεννήθηκε το 1938 περίπου στο βόρειο Παλαιστινιακό χωριό Al-Shajara, μεταξύ της Τιβεριάδας και της Ναζαρέτ, τώρα εκτοπισμένο από τον συνοικισμό moshav Ilaniya. Εξορίστηκε στο νότιο Λίβανο μαζί με την οικογένειά του μετά την έξοδο των Παλαιστίνιων το 1948, και έζησε στο στρατόπεδο προσφύγων Ain al-Hilweh, κοντά στη Σιδώνα. Εκεί, πήγε στο σχολείο της Ένωσης Χριστιανικών Εκκλησιών. Αφού αποφοίτησε, δούλεψε στους πορτοκαλεώνες της Σιδώνας, και μετά μετακόμισε στην Τρίπολη, όπου φοίτησε σε επαγγελματική σχολή των Καθολικών για δύο χρόνια.

Milan Kohout-«Πιο ελεύθεροι στον κομμουνισμό»

Από Το Περιοδικό αναδημοσιεύω τη συνέντευξη του Milan Kohout που, όπως μαθαίνω κι εγώ, «μαζί με τον Kundera ήταν οι πιο προβεβλημένοι καλλιτέχνες της Άνοιξης της Πράγας». Δεν θα μπορούσα, βέβαια, να συμφωνήσω με την κάθε λέξη, ίσως ούτε και με την γενική «γραμμή» που προτείνεται για το σήμερα βασισμένη λ.χ. στο επίθετο «δυτικός» δίπλα στη λέξη ιμπεριαλισμός, ή στο ότι το λάθος στρατόπεδο είναι η «Δύση» και όχι ο καπιταλισμός. Δεν θα συμμεριζόμουν, επίσης, την αίσθηση του «παράδοξου» για το γεγονός ότι στα χρόνια του «ψυχρού πολέμου» η «Δύση» προωθούσε σαν ομάδα αντικομμουνιστών μια ομάδα που «στην πραγματικότητα ήταν υποστηρικτές αριστερών αξιών»… Στην πραγματικότητα εκείνα τα χρόνια η «Δύση» χρησιμοποιούσε σαν ιδεολογική αιχμή του αντικομμουνισμού το «αριστερό» σύνθημα «ούτε ΝΑΤΟ ούτε Βαρσοβία», ακόμα και σε περιπτώσεις κρατών όπως η Ρουμανία, η Γιουγκοσλαβία ή και το Ιράκ κ.ά., τα οποία αμέσως μόλις έγινε η δουλειά βρέθηκαν πρώτα-πρώτα στο ιμπεριαλιστικό στόχαστρο. Οπότε και τα όσα περιγράφονται στη συνέντευξη που ακολουθεί δεν είναι παρά καρποί του γεγονότος ότι η «αριστερη» αντιπολίτευση αυτής της κατεύθυνσης έπιασε το πλάνο της κατά 50% μόνο… Όμως πρόσφατα το ξαναείπαμε: Manhattan first…

CIAισθητική

Από πίνακα του Jackson Pollock

Για το γεγονός ότι η CIA χρηματοδότησε και στήριξε, στα πλαίσια του Ψυχρού πολέμου, την προώθηση και κριτικο-θεωρητική νομιμοποίηση του λεγόμενου "αφηρημένου εξπρεσιονισμού", οι πηγές είναι πολλές και το θέμα πολυσυζητημένο στις ΗΠΑ εδώ και πολλά χρόνια (ενδεικτικά, 1, 2, 3, 4, 5, 6). Οι περισσότεροι από τους αναλυτές της εντυπωσιακής αυτής της πρωτοβουλίας της CIA για την στήριξη της αφηρημένης ζωγραφικής δεν παραλείπουν να παρατηρήσουν ότι η στήριξη αυτή γινόταν σε αντιπαράθεση με το αντίστοιχο Σοβιετικό αισθητικό ρεύμα του σοσιαλιστικού ρεαλισμού. Η αντιπαράθεση αυτή, με τη σειρά της, είχε την αισθητική μορφή της απόλυτης απελευθέρωσης της μορφής από το περιεχόμενο στον αφηρημένο εξπρεσιονισμό, ενάντια στην υπαγωγή της στο περιεχόμενο στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Έτσι, ενώ ο πίνακας της Ευδοκίας Ουσίκοβα, "Ο Λένιν με χωρικούς" του 1959, αναπαριστά με ρεαλιστική τεχνοτροπία τη σχέση της κομμουνιστικής πρωτοπορίας με την εκμεταλλευμένη μάζα των μουζίκων της ρωσικής επαρχίας, οι πίνακες που προώθησε η CIA (έργα των Πόλοκ, Ντε Κούνινγκ, Ρόθκο, κ.α) χαρακτηρίζονταν από την πλήρη απόσπαση του χρώματος από κάθε μιμητική χρήση, δηλαδή τον άκρατο φορμαλισμό, την ανάδειξη του καμβά και όχι της πραγματικότητας σε θεμέλιο της ζωγραφικής τέχνης. Ή αλλιώς, διαποτιζόταν από την έκθλιψη του αναφερόμενου (referent) από τον ζωγραφικό πίνακα και την εγκαινίαση της αυτοαναφορικότητας, της απόλαυσης του πίνακα που δεν αναφέρεται σε τίποτε παρά μόνο στον εαυτό του, του χρώματος που δεν συμβολίζει τίποτα αλλά κινητοποιεί τις διαθέσεις του θεατή βάσει της υλικότητάς του και των υλικών του ιδιοτήτων, του καμβά που αντικαθιστά τον κόσμο και τις κοινωνικές σχέσεις ως μοναδικό πλέον εφικτό θεμέλιο της αναπαράστασης.

Evdokiya Usikova, "Ο Λένιν με χωρικούς"

Είναι γνωστό ότι οι ΗΠΑ δεν κέρδισαν απλώς τον πολιτικό πόλεμο, αλλά και τον αισθητικό, όσο και αν ο δεύτερος ήταν, απ' τη σκοπιά της CIA, απλώς ένα εργαλείο για τον πρώτο: σήμερα ελάχιστοι άνθρωποι θεωρούν αισθητικά σημαντικά τα έργα του σοβιετικού σοσιαλιστικού ρεαλισμού, ενώ πάμπολλοι ειδικοί των τεχνών εκθειάζουν τα έργα του αφηρημένου εξπρεσιονισμού. 

Είναι όμως ενδιαφέρον να αναλογιστεί κανείς αν ο ακραιφνής φορμαλισμός του αφηρημένου εξπρεσιονισμού ενδιέφερε την CIA μόνο στον βαθμό που μπορούσε να αντιπαρατεθεί στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Είναι ενδιαφέρον, με άλλα λόγια, αν αναλογιστεί αν δεν ήταν εξίσου στόχος της CIA και η προνομιακή μέχρι ένα ιστορικό σημείο σχέση του σοσιαλισμού με την αφηρημένη τέχνη, δηλαδή η διεθνής ορατότητα της σοβιετικής πρωτοπορίας του Μάλεβιτς, του Ροντσένκο, του Ελ Λιζίτσκυ και άλλων, και την ίδια στιγμή το κριτικό κύρος του κυβισμού, στον βαθμό που ο τελευταίος δεν είχε ποτέ απεμπολήσει την αναφορά του σε πολιτικό περιεχόμενο, αλλά αντίθετα έδειξε την ικανότητα να χρησιμοποιήσει την αφαίρεση για πολιτικούς σκοπούς ή να "αγκαλιάσει" παραδοσιακότερους κώδικες αναπαράστασης, ιδιαίτερα για ρητά πολιτικές χρήσεις:

Kazimir Malevich, "Χωριάτισσα με το παιδί της"

El Lissitzky, "O νέος άνθρωπος"

Kazimir Malevich, "Στιλβωτές πατωμάτων"

Pablo Picasso, "Guernica"

Pablo Picasso, Πορτραίτο του Ιωσήφ Στάλιν

Pablo Picasso,  Πορτραίτο του Νίκου Μπελογιάννη

  Pablo Picasso, "Σφαγή στην Κορέα" (για τις αμερικανικές θηριωδίες του 1950)

Εξίσου, αν όχι ακόμα περισσότερο ενδιαφέρον θεωρώ να θέσει κανείς το ερώτημα του κατά πόσο η "δομή συναισθήματος" του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, η δομή συναισθήματος δηλαδή που ανταποκρίνεται στην πλήρη απόσπαση της μορφής από κάθε περιεχόμενο, δεν θριαμβεύει ακόμα και σήμερα στο πεδίο όχι απλά της αισθητικής, αλλά της ίδιας της κυρίαρχης ιδεολογίας, εξυπηρετώντας τις στοχεύσεις της ίδιας αυτής CIA δεκαετίες μετά την επινόηση αυτού που αποκαλώ CIAισθητική. Προ λίγου καιρού, το ιστολόγιο Agkarra έθετε, σχετικά με την στήριξη μερίδας της λεγόμενης "αριστεράς" στο αντιδραστικότατο κίνημα του Χονγκ-Κονγκ, τον εξής προβληματισμό:

Μετά τα τόσα παραδείγματα, από τους εθνικόφρονες αγανακτισμένους, την Συρία, το Ιράκ, τους μεσοαστούς ‘’αγανακτισμένους’’ στην Βενεζουέλα, μέχρι και το ξώφθαλμα ακροδεξιό Ουκρανικό ‘’κίνημα’’ Μέινταν, θα νόμιζε κανείς ότι τόσοι και τόσοι επίδοξοι επαναστάτες και αριστεροί θα καταλάβαιναν έστω και κάτι στο πως να κρίνουνε ένα κίνημα, με ποιους όρους να βλέπουν τι διακυβεύεται σε έναν αγώνα. Θα νόμιζε κανείς ότι θα καταλάβαιναν επιτέλους ότι επειδή κάποιος/α βγήκε στο δρόμο με ένα πλακάτ και μια χαριτωμένη πολύχρωμη ομπρέλλα, επειδή έριξε μια πέτρα ‘’στους μπάτσους’’ (λες και οι αστοί ή οι φασίστες δεν μπορούν να ρίξουν πέτρες. Την τελευταία φορά που κάποιοι στην Κύπρο συγκρούστηκαν σφόδρα με αστυνομία και δακρυγόνα έξω από το Προεδρικό ήταν οι Ελαμίτες στα γεγονότα με το Μαρί….ζήτω η επανάσταση), δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κάνει επανάσταση ή ότι ο αγώνας του είναι δίκαιος και δικός μας.

Τι επισημαίνει στην ουσία το άρθρο του Agkarra; Αυτό που έχω επισημάνει και εγώ παλιότερα, στο άρθρο μου "Για τη διαμόρφωση των θεμελιακών όρων ενός κινήματος: Μορφικός και ταξικός χαρακτήρας ιστορικά": ότι δηλαδή, όταν στην πολιτική αυτονομείς εντελώς τη μορφή από το περιεχόμενο, όταν εκφέρεις πολιτικές κρίσεις και διαπιστώσεις βασισμένος σε μια φετιχοποιημένη πριμοδότηση της "μορφής" που υποτίθεται ότι έχει ένα προοδευτικό κίνημα (έχει μαζικότητα, νεολαία και συγκρούεται με την αστυνομία), χωρίς κανένα ενδιαφέρον για το απτό του προγραμματικό περιεχόμενο και την απτή του ταξική σύνθεση, τότε απλώς κάνεις τη δουλειά της CIA δωρεάν και με "αριστερή προβιά". Αλλά δεν είναι αυτή η συνήθεια που έγινε λατρεία ήδη μέρος της "δομής συναισθήματος" που επέτρεψε ο αφειδώς επιχορηγούμενος αισθητικός θρίαμβος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού, η ευρύτατη στους δυτικούς κριτικούς κύκλους αποδοχή της CIAισθητικής;

Οι δύο όψεις του κυνισμού, ή η "Όπερα της Πεντάρας" ως οδηγός για δύσκολους καιρούς

Γερμανοί και Αυστριακοί ανάπηροι του Πρώτου Παγκοσμίου κατά την επιστροφή στις πατρίδες τους (απ' το οπτικό υλικό που συνόδευσε την ομιλία)

Οι δύο όψεις του κυνισμού, ή η Όπερα της Πεντάρας ως οδηγός για δύσκολους καιρούς

Ομιλία στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, 22/11/2013

Η ιστορία λέει πως Η όπερα της πεντάρας, στα γερμανικά Η Όπερα των τριών γροσιών, πήρε το όνομά της από τον φίλο του Μπέρτολτ Μπρεχτ, τον γερμανο-εβραίο συγγραφέα Λέον Φόιχτβανγκερ, καθώς ολοκληρώνονταν οι πρόβες. Ο τίτλος, που άρεσε αμέσως στον Μπρεχτ και τους άλλους συντελεστές της παράστασης, είναι βέβαια σαρκαστικός. Στο βαθμό που αυτοπαρουσιαζόταν ως “όπερα”, το έργο παρέπεμπε ειρωνικά σ’ ένα εμβληματικά αστικό είδος τέχνης, στολισμένο με πολυμελείς ορχήστρες, αστέρες των λυρικών σκηνών, λαμπρές σάλες και μεγαλοαστικά και αριστοκρατικά ακροατήρια· στην πράξη, παρουσίαζε ένα μείγμα οπερέτας, τζαζ και μουσικής καμπαρέ για να αφηγηθεί μια ιστορία από τη ζωή του λεγόμενου “λούμπεν” προλεταριάτου, και ειδικότερα του υπόκοσμου δύο φιλόδοξων μεγαλοεγκληματιών, των διεφθαρμένων συνεργατών τους στον κρατικό μηχανισμό, και των ζητιάνων, μικροκακοποιών και εκδιδόμενων γυναικών που αποτελούν τους “υπαλλήλους” τους. Φέρνοντας μαζί την “όπερα” και το φάσμα της εξαθλίωσης του λεγόμενου “περιθωρίου” λοιπόν, ο τίτλος που πρότεινε ο Φόιχτβανγκερ αντανακλούσε την επιδεικτική, κυριολεκτική και μεταφορική, “φτήνεια” ενός έργου που προβάλλει, χωρίς καμία ηθικοπλαστική διάθεση, τη σεξουαλική ωμότητα, τα εξαχρειωμένα ήθη, το έγκλημα, το ψέμα, την απάτη, την προδοσία και τη γενική κατάπτωση αξιών. Η “Όπερα” είναι ένα έργο “τόσο φτηνό που και ζητιάνου βαλάντιο το σηκώνει”, όπως μας λέει ο αφηγητής στον Πρόλογο, και συνάμα ένα έργο ενσυνείδητα απογυμνωμένο από υψηλά συναισθήματα, από τραγικό μεγαλείο, από ηρωϊσμό ή έρωτα—εν ολίγοις, από οτιδήποτε υποτίθεται πως συνιστά την υπερβατική σφαίρα στην οποία κινείται η υψηλή τέχνη.

Neue ukrainische Kunst I: Ρωσόφωνοι Ουκρανοί σε κλουβιά

«Осторожно русскіє: Місце окупанта у клітці!»:Προσοχή Ρώσοι! Κλείστε τον κατακτητή στο κλουβί! (Κίεβο,23/4)

Τέχνη και κουλτούρα της νέας ουκρανικής εθνοφασιστικής «ιντελιγκέντσιας»: Στις 23 Απριλίου στο κέντρο σύγχρονης τέχνης «M17» παρουσιάστηκε ένα «εικαστικό δρώμενο» όπου απεικονίζονταν οι ρωσόφωνοι κάτοικοι τής νοτιοανατολικής Ουκρανίας. Τα «ζωντανά εκθέματα» ήταν κλεισμένα σε κλουβιά στα οποία είχαν αναρτηθεί πινακίδες που ανέγραφαν: «Απαγορεύεται να ταΐζετε τους ρώσους» και «Προσοχή ρώσοι». Τα δρώμενα αυτού τού είδους είναι αντάξια τού απάρτχαϊντ ή τής ναζιστικής προπαγάνδας. Θα έλεγε ακόμη κανείς ότι παραπέμπουν συνειδητά στις πρακτικές τής Κου Κλουξ Κλαν. — Άλλη μια πρωτοβουλία (ή «προβοκάτσια», όπως αποκαλείται από τους ίδιους τους διοργανωτές τού «δρώμενου») από τις πολλές που έχει να επιδείξει το «μέτωπο» τής χούντας, δίνοντας με αυτόν τον τρόπο το στίγμα των προθέσεών του. Όσο περισσότερο αποκαλύπτεται η έκταση τής ρωσοφοβίας που επικρατεί στα δυτικά τής χώρας, τόσο περισσότερο κατανοεί κανείς τη δήλωση τού προέδρου τού «Ρωσικού Συλλόγου Ντονμπάς»,[*] η οποία δημοσιεύθηκε σε προηγούμενη ανάρτηση και στην οποία μας εξηγεί ότι οι ρωσόφωνοι αισθάνονται όπως οι εβραίοι υπό τον Χίτλερ… Και όλα αυτά με τις ευλογίες των ΗΠΑ και, κατά συνέπεια, και τής λαμπρής σφουγγοκωλάριας κυβέρνησής μας [Ολάντ].

Peter Weiss, "Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας" (ΙΙ)

Ιστορική φωτογραφία του 1962

«Η γη πρέπει να ανήκει σε όποιους την καλλιεργούν

Τα σπίτια πρέπει να κατοικούνται από εκείνους που τα χτίζουν»

Brecht/Badiou-Το κόμμα

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
1910        1920         1930        1940        1950         1960        1970        1980           1990              2000           2010
                  1924 ΚΚΕ                                                                         1974 ΠΑΣΟΚ          1993          2004    2010    2012
                  (1918 ΣΕΚΕ)                                                                         1974 ΝΔ                    Χ.Α.       ΣΥΡΙΖΑ  ΔΗΜΑΡ   ΑΝΕΛ
                 

Ο νεαρός σύντροφος:
Ποιος νομίζεις πως είναι το κόμμα;
Κάθεται σ' ένα μεγάλο σπίτι μπροστά από ένα πάνελ με διακόπτες;
Είναι οι αποφάσεις του άγνωστες, οι σκέψεις του με μυστικότητα καλυμμένες;
Ποιος είναι;

Σημείωμα για την αισθητική και πολιτική μεθοδολογία της ανάρτησης "Life 0"

Φαίνεται γελοίο να γράφεις ένα ξεχωριστό σημείωμα για της "αισθητική και πολιτική μεθοδολογία" μιας ανάρτησης στην οποία δεν έχεις γράψει ούτε μια λέξη. Ωστόσο, οι ίδιοι οι σκοποί αυτής της μεθοδολογίας ήταν τέτοιοι ώστε να μην επιτρέπουν κάποια επεξηγηματική παρέγκλιση: το κείμενο έπρεπε να εμφανιστεί μόνο του, χωρίς εξηγήσεις για την λογική της μεθόδου ανακατασκευής του και τις στοχεύσεις της.

Το σύντομο άρθρο για τον Σακκά που δημοσιεύτηκε στη Lifo (κάποιου Βαγγέλη Μακρή, δεν τον γνωρίζω) χρησιμοποιεί ένα βασικό επιχείρημα για να αποκρύψει την κρατική βαρβαρότητα και το κουρέλιασμα κάθε έννοιας "κράτους δικαίου" πίσω από την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί: αυτό το επιχείρημα, όπως συνηθίζεται στα έντυπα τύπου Lifo, δεν εμφανίζεται ως "χυδαία λαϊκίστικο" ("άστε τον να πεθάνει τον αλήτη") αλλά ως "κριτικά ενσυνείδητο". Ο εκφασισμός μιας κοινωνίας, το έχω αρκετά φορές επισημάνει, περνάει και μέσα από μια διαδικασία σύμφωνα με την οποία η "κριτική ενσυνειδητότητα" ταυτίζεται με τον κυνισμό. Και αυτός ο κυνισμός δεν είναι μια αφηρημένη προδιάθεση. Είναι η υποκειμενική μετάφραση της αντικειμενικής βούλησης της αστικής εξουσίας να κρατηθεί στη θέση της ακόμα και αν για να το κάνει χρειαστεί να ερειπώσει τον κόσμο. Εν προκειμένω, ήταν απαραίτητo να φανεί ότι ένα επιχείρημα για τον κυνισμό της λογικής του θεάματος (αυτό χρησιμοποιεί ο Μακρής για τους δικούς του πολιτικούς σκοπούς) είναι το ίδιο ενταγμένο στον κυνισμό της λογικής του θεάματος. Με άλλα λόγια, ο "κανιβαλισμός" στον οποίο παραπέμπει από ανώτερη, υποτίθεται, συνειδησιακή θέση το κείμενο, έπρεπε να εγγραφεί πίσω στο ίδιο το κείμενο, ή μάλλον να αναδειχτεί ως η κρυφή διάσταση του κειμένου. Η κυνική εμπορευματοποίηση της "κριτικής ενσυνειδητότητας" έπρεπε να αναδειχτεί με τρόπο κριτικά ενσυνείδητο.

Το βράδυ τραγουδάμε για τους απολυμένους Χαλυβουργούς στο άλσος Βείκου

Παρασκευή, 14 Ιουνίου 2013

Το βράδυ τραγουδάμε για τους απολυμένους Χαλυβουργούς στο άλσος Βείκου

14/06/2013 την Παρασκευή και ώρα 21.00 εκδήλωση συμπαράστασης και Αλληλεγγύης στον χώρο του άλσους Βεΐκου στα Πέτρινα του δήμου Γαλατσίου.

Με χαρά συμμετέχω με τη μικρή επαναστατική μπάντα μας =Φλάουτο ο Μ.Χριστόπουλος, κρουστά ο Θ.Αιγινίτης, μπουζούκι ο Γρ.Βασιλας και κιθάρα τραγούδι Γ.Σαρρής- στην εκδήλωση Αλληλεγγύης στους απολυμένους Χαλυβουργούς στο άλσος Βείκου στα Πέτρινα.

Μετά τις 9 θα είμαστε εκεί.

Οπως βλέπετε και στο αφισάκι συμμετέχουν ακόμα οι Magic de spell, οι Υπεραστικοί, oi Jazz matazz οι φτωχοί συγγενείς και άλλοι.

Την εκδήλωση συνδιοργανώνουν το Σωματείο Εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία Ασπροπύργου, η Επιτροπή Απολυμένων Χαλυβουργών Ασπροπύργο, η Λαϊκή Επιτροπή Γαλατσίου και η Λαική επιτροπή Ν.Ιωνίας.

Ηθοποιός σημαίνει φως, όχι αγώνας ταξικός

Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών: Απορρίφθηκε πρόταση να διαγραφούν εργοδότες

Καταγγελία της «Δημοκρατικής Ενότητας Ηθοποιών»

Σε ανακοίνωση - καταγγελία η «Δημοκρατική Ενότητα Ηθοποιών» αναφέρει τα εξής: «Στις 6-6-13 στο Διοικητικό Συμβούλιο του Σωματείου τέθηκε το θέμα των εργοδοτών ως μέλη του ΣΕΗ. Η παράταξή μας έκανε πρόταση για τη διαγραφή των εργοδοτών από το Σωματείο των εργαζόμενων ηθοποιών. Η πρότασή μας καταψηφίστηκε από όλες τις άλλες παρατάξεις ("Ενωμένοι ηθοποιοί"- "Κίνηση Ηθοποιών" που στηρίζεται από ΣΥΡΙΖΑ - "Ελεύθερη Έκφραση" που στηρίζεται από ΝΔ).

Είναι κραυγαλέα η στήριξη από μεριάς της διοίκησης της παρουσίας των εργοδοτών στο ΣΕΗ τη στιγμή μάλιστα που πολλοί εργοδότες - μέλη του Σωματείου (ακόμα και σύμβουλος της παράταξης της "Κίνησης Ηθοποιών", ο οποίος μάλιστα μαζί με την πρόεδρο ζήτησε τη διαγραφή των άνεργων ηθοποιών) ανήκουν ταυτόχρονα και σε Ένωση Εργοδοτών. Το τραγελαφικό είναι ότι στις 27-6-13 στη συγκεκριμένη Εργοδοτική Ένωση θα συζητηθεί η Συλλογική Σύμβαση των ηθοποιών. Δηλαδή, οι εργοδότες θα συζητήσουν μεταξύ τους (και με εργοδότες - ηθοποιούς μέλη και των δύο φορέων) για το μισθό και τα εργασιακά δικαιώματα των εργαζόμενων ηθοποιών.

Fredric Jameson-Μεταμοντερνισμός ή, η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού (αποσπάσματα)

Fredric Jameson

Μεταμοντερνισμός ή, η πολιτισμική λογική του ύστερου καπιταλισμού 

Duke University Press/Verso, 1991

Μτφρ.: Radical Desire

Ας ξεκινήσουμε με ένα από τα κανονικοποιημένα έργα του υψηλού μοντερνισμού στην εικαστική τέχνη, τον γνωστό πίνακα των χωριάτικων παπουτσιών που φιλοτέχνησε ο Βαν Γκογκ -- παράδειγμα, που, όπως μπορείτε να φαναστείτε, δεν διαλέχτηκε ούτε αθώα ούτε τυχαία. Θέλω να προτείνω δύο τρόπους ανάγνωσης αυτού του πίνακα, οι οποίοι ανακατασκευάζουν, κατά κάποιο τρόπο, την πρόσληψη του έργου σε μια διαδικασία δύο σταδίων ή δύο επιπέδων.

Πρώτα θέλω να προτείνω ότι αν δεν θέλουμε αυτή η χιλιοαντιγραμμένη εικόνα να ολισθήσει στο επίπεδο της απλής διακόσμησης, είμαστε υποχρεωμένοι να ανακατασκευάσουμε κάποια αρχική κατάσταση μέσα από την οποία αναδύεται το εντελές έργο. Εάν αυτή η κατάσταση --που έχει εξαφανιστεί στο παρελθόν-- δεν ανακατασκευαστεί με κάποιο τρόπο νοητικά, ο πίνακας θα παραμείνει ένα αδρανές αντικείμενο, ένα πραγμοποιημένο προϊόν που θα είναι αδύνατο να συλληφθεί ο ίδιος ως συμβολική πράξη, ως πράξις [ελληνικά στο πρωτότυπο] και ως παραγωγή.

Metamorphose

John Heartfield. Οι μεταμορφώσεις της χρυσαλλίδας με το πρόσωπο του θανάτου. Η αντιφασιστική τέχνη ως καθαρή διαλεκτική γνώση. Εικονίζονται, ως στάδια της μεταμόρφωσης: Friedrich Ebert, πρόεδρος της δημοκρατίας της Βαϊμάρης, αρχηγός του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος· Paul von Hindenburg,  στρατιωτικός, διάδοχος του Ebert, αυτός που διόρισε τον Αδόλφο Χίτλερ Καγκελάριο της Γερμανίας· Adolf Hitler. 

video via waltendegewalt.

Σύνθλιψη; (Dies Brumalis/Antonio Saura)

Antonio Saura, Crucifixion, Guggenheim Museum, Bilbao, Euskaleria

Στη χθεσινή εκπομπή «Ανιχνεύσεις» της ΕΤ3 ο Γ. Γλυνός, σύμβουλος των Γ. Παπανδρέου και Λ. Παπαδήμου, συνόψισε το μεταμνημονιακό πολιτικό σκηνικό με τρεις κουβέντες, λέγοντας πως το πρώτο μνημόνιο το υπέγραψε το ΠΑΣΟΚ, το δεύτερο το υπέγραψε και η Ν. Δ και το τρίτο, πρόσθεσε με σιγουριά, θα το υπογράψει και ο ΣΥΡΙΖΑ. Η βεβαιότητα της εγχώριας και ευρωπαϊκής πολιτικής ηγεσίας για τον έλεγχο των πολιτικών εξελίξεων αποτυπώνεται στα λεγόμενα του πρωθυπουργικού συμβούλου.

Antonio Saura, Crucifixion

Η βεβαιότητα αυτή εδράζεται ίσως στην εικόνα που δίνει το λαϊκό κίνημα αυτά τα δυο χρόνια. Το λαϊκό κίνημα φαίνεται εν πολλοίς ανοργάνωτο και κατά ένα μεγάλο μέρος ακαθοδήγητο. Η δράση ομάδων που αντιδρούν, π.χ κίνημα δεν πληρώνω, ακόμα κι αν σε κάποιους τομείς προκαλεί χάος, ανησυχία, οργή στις αρχές, δεν έχει μπλοκάρει τη ζωή του κράτους. Δίνεται η εντύπωση ότι η λαϊκή αντίδραση είναι απομονωμένη σε τομείς ανώδυνους και ότι περιορίζεται σε αυτούς. Όλες αυτές οι αντιδράσεις φαίνoνται σαν ένα μάγμα από πολιτικές κατευθύνσεις, διαφορετικές και αντιφατικές τακτικές, άλυτες εντάσεις ή λυμένες με τρόπο επιφανειακό, κάτι που καθρεφτίζεται στη ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ και στην τακτική που ακολουθεί.

Antonio Saura, Crucifixion Noire et rouge

Υπάρχει βέβαια μια ζύμωση, που όμως περιμένει μια κοινή και σαφή κατευθυντήρια γραμμή και μια ιδιαίτερη κατάσταση που θα ευνοήσει τη διοχέτευση των αντίθετων τάσεων προς το βασικό στόχο και το καθάρισμά τους από τον ρεφορμισμό ή τον ατομικισμό που χαρακτηρίζει αυτές τις αντιδράσεις. Οι αντιφάσεις ολόκληρης της κοινωνίας υπάρχουν σε όλες αυτές τις δράσεις, αλλά συγχρόνως ανοίγεται ένα τεράστιο πεδίο ταξικής αφύπνισης και οργανωτικής δουλειάς στα καταπιεσμένα στρώματα του ελληνικού πληθυσμού. Προς αυτή την κατεύθυνση δραστηριοποιείται, με μακροπρόθεσμα αποτελέσματα είναι αλήθεια, το ΚΚΕ.

Antonio Saura, Grito No7

Μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, με τη μετακίνηση του εκλογικού σώματος προς το ΣΥΡΙΖΑ, το πολιτικό σύστημα φάνηκε έτοιμο να αποδεχτεί αυτήν την διεύρυνση. Δεν υπάρχει πολιτικό κόμμα που να μη υπόσχεται επαναδιαπραγμάτευση των οικονομικών συμφώνων, που να μη κάνει κριτική στο πρόγραμμα λιτότητας και να μην υπόσχεται ανάπτυξη σαν πανάκεια για όλα τα προβλήματά μας. Την ίδια στιγμή και ο ΣΥΡΙΖΑ, μετά από κάποιες φραστικές αμφιταλαντεύσεις και βερμπαλιστικά πυροτεχνήματα, με την περιοδεία του προέδρου του επέδωσε στα ευρωπαϊκά κέντρα τα διαπιστευτήρια του και μπήκε στο μπλοκ εξουσίας.

Antonio Saura, Triptico (Crucifixión)

Φυσικά, αυτό δεν θα ήταν κατ’ ανάγκη κάτι καθοριστικό για τις πολιτικές εξελίξεις σε εποχές ευμάρειας, ακόμα κι αν εφαρμόζονταν μέτρα που το κοινωνικό τους νόημα θα ήταν ανόρθωση της οικονομίας σε βάρος των εργαζομένων. Στην προκειμένη όμως περίπτωση έχουμε ένα εγχώριο και ευρωπαϊκό πολιτικό σύστημα που κινείται αταλάντευτα προς τα εκεί όπου το κατευθύνουν οι ταξικές και ιδεολογικές επιλογές του, δηλ. τον ταξικό πόλεμο, που οδηγεί στον αφανισμό πολυάριθμα κοινωνικά στρώματα. Συγχρόνως, η πλειοψηφία των εργαζομένων συνεχίζει να πιστεύει πως με κάποιες αναδιατάξεις στο πολιτικό σύστημα θα επέλθουν και διορθώσεις στις οικονομικοπολιτικές αποφάσεις και επιλογές του κυρίαρχου συστήματος. Συνεχίζουμε λοιπόν να πιστεύουμε πως μέσα από πολιτικές διαδικασίες και διαπραγματεύσεις θα υπάρξει βελτίωση. Και αυτός είναι ο κίνδυνος, η καλλιέργεια των ψευδαισθήσεων να ανοίγει το δρόμο προς την ήττα από έναν αγώνα που ποτέ δεν δώσαμε.

Antonio Saura, Crucifixión

Είναι βέβαια απόλυτα λογικό να αναζητούμε δρόμους εξόδου με τις λιγότερες δυνατές απώλειες και γι’ αυτό να στρέφεται μεγάλο τμήμα των εργαζομένων προς ΣΥΡΙΖΑ που στη ρητορική του το υπόσχεται. Μόνο που φαίνεται πολύ αμφίβολο αν όλες αυτές οι υποσχέσεις έχουν μια προοπτική δραστηριότητας σε σχέση με την εργατική τάξη, αφού παρακάμπτεται το έντονο ταξικό πρόβλημα, που δεν ομολογείται.

Antonio Saura, Crucifixión

Ισως γι’ αυτό στη ραγδαία άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, με την ελπίδα για βελτίωση της οικονομικής προοπτικής, υπάρχουν θετικές αντιδράσεις από ένα εκπληκτικά υψηλό αριθμό ανθρώπων, από κείνους που δε διακινδυνεύουν ούτε κατ' ελάχιστο τη συμβατική ζωή τους.

Antonio Saura, Crucifixión

Μόνο που υπάρχει ο κίνδυνος, σε μια τέτοια περίοδο ραγδαίας επιδείνωσης της πολιτικοοικονομικής πραγματικότητας, η έλλειψη μιας συγκεκριμένης στρατηγικής, ενός ώριμου και πραγματικά ριζοσπαστικού πολιτικού προγράμματος για μετασχηματισμό της κοινωνίας να πάρει τραγικές διαστάσεις.

Antonio Saura, Crucifixion

Δυο χρόνια τώρα αυτές οι διάφορες μορφές αντίδρασης, τα διάφορα «κινήματα», επέτειναν την ιδεολογική σύγχυση, γιατί όλα αυτά σχεδόν πάντα αφορούσαν ειδικές τακτικές χωρίς ξεκάθαρη στρατηγική, με στόχο την κινητοποίηση κάποιων τμημάτων των εργαζομένων που θίγονταν από τα οικονομικά μέτρα, που περιστρέφονταν γύρω από ιδιαίτερα προβλήματα, παραλείποντας το πολιτικό άλμα από το ειδικό στο γενικό. Οι αντιδράσεις όμως φέρνουν αποτέλεσμα μόνο όταν υπάρχει ένα ώριμο και ευρύ κίνημα αντίστασης. Όταν υπάρχει ένα ανώριμο και πολιτικά αβέβαιο κίνημα αναζητεί μάλλον ρομαντικούς παρά πραγματικούς και υπολογίσιμους δρόμους για αντίδραση. Κι ενώ στην Ελλάδα του μνημονίου το σύνολο σχεδόν των εργαζομένων βιώνουν τις επιπτώσεις των οικονομικών μέτρων, η αγωνία μπρος στο άγνωστο, μαζί με το φόβο που καλλιεργήθηκε σκόπιμα για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας, έχουν σαν αποτέλεσμα το γεγονός ότι πολλοί αρπάζονται από τις ελπίδες που σκορπίζουν οι δημοκρατικοί αριστεροί, ανανεωτές, ριζοσπάστες κλπ., που υπόσχονται βελτίωση της όλης κατάστασης χωρίς καμιά κατ’ ουσίαν ρήξη.

Antonio Saura, Crucifixion

Με τις νέες εκλογές και την αναμενόμενη ανάδειξη μιας νέας αριστερόστροφης κυβέρνησης είναι πολύ πιθανόν να δοθεί παράταση του μεσοδιαστήματος μέχρι την πλήρη εξαθλίωσή μας και αυτό να εγγραφεί σαν νίκη της αντίδρασης του λαού και των εκλογικών επιλογών του. Και εδώ ελλοχεύει ο κίνδυνος όχι απλώς μιας διάψευσης, αλλά μιας μοιρολατρικής εγκατάλειψης των πραγμάτων όπως έχουν, αρκεί να μη χειροτερέψουν, και τελικά να αργοπεθάνουμε συντεθλιμμένοι από ένα σύστημα που απεγνωσμένα δραστηριοποιείται για να γίνει ικανό να μεταλλάξει και χωνέψει όλες τις αντιδράσεις.

Πηγή: Dies Brumalis

De anima

Όποιος λέει πως η ζωή έχει λιγότερη σημασία για τα ζώα από ότι έχει για μας

δεν έχει κρατήσει στα χέρια του ένα ζώο που μάχεται να μείνει στη ζωή.

Ολάκερο το είναι του ζώου μπαίνει σ' εκείνη τη μάχη, χωρίς αναστολές.

Όταν λες πως απ' τη μάχη απουσιάζει η διάσταση του διανοητικού ή προεικονιστικού τρόμου, συμφωνώ.

Δεν είναι ο τρόπος του είναι των ζώων να έχουν διανοητικό τρόμο: όλο τους το είναι βρίσκεται στην ζωντανή σάρκα (J.M. Coetzee, Οι ζωές των ζώων)

Παγιδευμένο στο ύψος της καρδιάς, στην έδρα, έλεγαν οι αρχαίοι, της ψυχής, το ζώο μέσα μου είναι ό,τι φοβάται να πεθάνει. Είναι η καθαρή μορφή του τρόμου του θανάτου.

Μπροστά στον τρόμο του θανάτου αναδύεται το πρόσωπο της ψυχής ως ενός μικρού ζώου. Anima. Δεν είναι πρόσωπο αλλά μια χαίνουσα κραυγή που επεκτείνεται.  Πρόσωπο-κραυγή, πρόσωπο-πληγή, πρόσωπο μέσα απ' το δέρμα, κάτω απ' το δέρμα, χωρίς δέρμα, πρόσωπο ενδότερο -- δόντια, γλώσσα, ουρανίσκος. Το πρόσωπο-κρέας του Francis Bacon.

Αποφασίζεις να πεθάνεις, να τελειώνεις μια και καλή με το ζώο. Δηλαδή, να γίνεις πράγμα.

Αποφασίζεις να ζήσεις μαζί με το ζώο -- φιλικά, εχθρικά.

Είσαι ο άνθρωπος.

Κινηματογραφικά καρέ: Vitorio De Sica, Umberto D (via Greek Rider)