Make politics sexy: Οι βίαιες σεξουαλικές φαντασιώσεις και το σύγχρονο ιμπεριαλιστικό φαντασιακό

Bondage and discipline: Φωτογράφηση περιοδικού μόδας (via Red Kahina)

Η γέννεση του "φονταμενταλισμού": Frantz Fanon, Από το "Η Αλγερία χωρίς πέπλο" (1959)

Από πορνογραφική καρτ-ποστάλ για Γάλλους στρατιώτες στην Αλγερία. Περιλαμβάνεται, μαζί με πολλές παρόμοιες, στο βιβλίο του Malek Alloula Το αποικιακό χαρέμι 

Frantz Fanon

Από το "Η Αλγερία χωρίς πέπλο"

Μια ετοιμοθάνατη αποικιοκρατία

Μτφρ.: Lenin Reloaded

[...] Σήμερα ακόμα, στα 1959, το όνειρο μιας ολικής ενσωμάτωσης της αλγερινής κοινωνίας με το όργανο των "χωρίς πέπλο γυναικών που βοηθούν και δίνουν καταφύγιο στον κατακτητή" συνεχίζει να στοιχειώνει τα όνειρα των αποικιακών αρχών.

Οι άνδρες της Αλγερίας, απ' τη πλευρά τους, αποτελούν στόχο κριτικής για τους ευρωπαίους συντρόφους τους, ή πιο επίσημα, για τα αφεντικά τους. Δεν υπάρχει ευρωπαίος εργάτης ο οποίος αργά ή γρήγορα, στο πάρε-δώσε των σχέσεων που αναπτύσσονται στον χώρο εργασίας, το μαγαζί ή το γραφείο, να μη θέτει στον Αλγερινό τις τελετουργικού χαρακτήρα ερωτήσεις: "Η γυναίκα σου φοράει πέπλο; Γιατί δεν παίρνεις τη γυναίκα σου στο σινεμά, στους αγώνες πυγμαχίας, στα καφέ;" 

Η πρώτη εγχείρηση αλλαγής φύλου στον κόσμο: ΕΣΣΔ, 1972

http://rbth.com/society/2014/01/20/a_soviet_doctor_pioneered_the_first_sex_change_operation_33351.html

Για τον γάμο ως κοινωνικό θεσμό

Αν αναζητούσε κανείς το νόημα του γάμου ως κοινωνικού θεσμού, από τη θέσπισή του κι έπειτα, τι θα ανακάλυπτε; Θα ανακάλυπτε ότι είναι ένας θεσμός ακριβώς κοινωνικός, δηλαδή όχι μια έκφραση κάποιας προαιώνιας ανθρώπινης επιθυμίας, και θα ανακάλυπτε επίσης ότι σε όλες τις κοινωνίες εκτός της σοσιαλιστικής η θεσμοποίησή του αφορά κατά βάση ένα και μόνο πράγμα: την σύνδεση ανάμεσα στην φυσική έξη της ανθρώπινης σεξουαλικότητας και τον πεπερασμένο ιστορικά κοινωνικό θεσμό της ατομικής ιδιοκτησίας.

Η εκκλησία βεβαίως θα διαμαρτυρόταν πρώτη για το ζήτημα αυτό, θα ήταν η πρώτη που θα υπενθύμιζε ότι ο γάμος είναι ένα ιερό μυστήριο με εξέχουσα πνευματική σημασία και τα λοιπά. Ωστόσο, από τη στιγμή που ο γάμος είναι επίσης ένα σταθερό οικονομικό έσοδο για την εκκλησία, αυτού του είδους οι διαμαρτυρίες δεν θα μπορούσαν να πείσουν πολλούς.

Σύντομη επιστροφή στο γυναικείο ζήτημα

Μη έχοντας και πολλά μη αυτοενοχοποιητικά να πει για την Ουκρανία, για την οποία φείδεται ιδιαίτερα οποιασδήποτε τοποθέτησης, το ΚΕΑ αποφάσισε να επικεντρωθεί σε άλλα ζητήματα, πιο "εύκολα" για την πεπατημένη της ευρωαριστεράς.  Κεντρικό ανάμεσά τους είναι "η Εκστρατεία του ΚΕΑ για την Έκτρωση, τη μπαγκέτα της ελευθερίας." Αξίζουν δυο εισαγωγικά λόγια για την μετάφραση της έκτρωσης από δικαίωμα --που αναμφισβήτητα είναι-- σε "ελευθερία": αναρωτιέται κανείς με ποιον ακριβώς τρόπο είναι "μπαγκέτα της ελευθερίας" της γυναίκας μια επώδυνη σωματικά και ψυχικά πράξη που είναι συχνότατα και στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων εξαναγκασμένη, είτε λόγω βιασμού, είτε λόγω απόρριψης της εγκυμοσύνης από το οικογενειακό και κοινωνικό περιβάλλον, είτε λόγω οικονομικών παραγόντων (ανεργία, μικρή ηλικία και απουσία επαρκούς ατομικού εισοδήματος), με τον δεύτερο λόγο (την κοινωνική και οικογενειακή απόρριψη) να αποτελεί ο ίδιος κεκαλυμμένη έκφραση οικονομικών πιέσεων (δεν αναλαμβάνει κάποιος τις οικονομικές ευθύνες της πατρότητας, ή είναι πολύ φτωχός για να συντηρήσει παιδί, ή αποτελεί "κοινωνικό περιθώριο" με αβέβαιες προοπτικές "αποκατάστασης", κλπ). Η "ελευθερία" την οποία υμνεί το ΚΕΑ είναι στις πλείστες των περιπτώσεων απλώς το δικαίωμα της γυναίκας να επιλέξει ανάμεσα σε κακό και χειρότερο, δικαίωμα το οποίο εξαγοράζει και πληρώνει με το δικό της σώμα, με τους δικούς της κινδύνους υγείας, με την δική της ζωή, εν τέλει.

Ο σεξισμός υπό το πρίσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών

Χθες, το κομματικό όργανο του ΣΥΡΙΖΑ στο διαδίκτυο, Left.gr, δημοσίευσε την παρακάτω "διάψευση" συνεργασίας ΣΥΡΙΖΑ και Ανεξάρτητων Ελλήνων στις εκλογές για την αυτοδιοίκηση:

Π. Σκουρλέτης: Δεν υπάρχει κεντρική συμφωνία με τους Ανεξάρτητους Έλληνες

Αναφορικά με δημοσιεύματα περί υποτιθέμενης συμφωνίας για κοινή κάθοδο στις αυτοδοικητικές εκλογές

Δεν υπάρχει κεντρική συμφωνία κοινής καθόδου του ΣΥΡΙΖΑ με τους Ανεξάρτητους Έλληνες, δήλωσε στον ΣΚΑΪ ο εκπρόσωπος Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, Π.Σκουρλέτης.

Όπως τόνισε, ποτέ δεν ετέθη θέμα κοινής καθόδου στις βουλευτικές εκλογές, ενώ σε ό,τι αφορά τις αυτοδιοικητικές εκλογές «οι κύριοι Καμμένος και Τσίπρας δεν πρόκειται να προχωρήσουν σε κεντρική συμφωνία κοινής καθόδου στις αυτοδιοικητικές εκλογές σε όλη τη χώρα, αυτό είναι αντίθετο στην αντίληψή μας». 

Πρόσθεσε ότι «δεν μπορούμε να καταργήσουμε την αυτονομία και τις ιδιαιτερότητες των τοπικών κοινωνιών». 

«Δεν υπάρχει κεντρική συμφωνία ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ για κοινή κάθοδο στις αυτοδιοικητικές εκλογές» σημείωσε ο πρόεδρος των Ανεξαρτήτων Ελλήνων, Πάνος Καμμένος, σε ραδιοφωνική συνέντευξη που παραχώρησε «στο Κόκκινο» 105,5. Η διάψευση του Π. Καμμένου συμβαδίζει με τις παραπάνω δηλώσεις του εκπροσώπου Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ.

Η ομοφυλοφιλία στο Βερολίνο, Δυτικό και Ανατολικό

Στο σημερινό "Β(λ)ήμα" υπάρχει δημοσίευμα με τίτλο "Ο ομοφοβικός κόσμος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας", το οποίο κάνει λόγο για "διώξεις των ομοφυλοφίλων και των λεσβιών υπό τον κομμουνισμό."

Το ποιες ακριβώς ήταν αυτές οι διώξεις δεν μπόρεσα να καταλάβω από την ανάγνωση του άρθρου, ωστόσο βρήκα ενδιαφέρουσα την εξής χολερική και κακεντρεχή παραδοχή του την ίδια στιγμή που μιλά για "διώξεις": "Για να δείξει προς τα έξω πόσο «προοδευτικός» ήταν ο σοσιαλισμός, η Ανατολική Γερμανία νομιμοποίησε επίσημα το ομοφυλοφιλικό σεξ το 1968 - πέντε χρόνια προτού αποποινικοποιηθεί πλήρως η ομοφυλοφιλία στη Δυτική Γερμανία." Ενδιαφέρουσα και ψευδή, καθώς δεν αποποινικοποιήθηκε πλήρως η ομοφυλοφιλία στη Δυτική Γερμανία πέντε χρόνια μετά το 1968. Απλώς κατέβηκε το όριο του συναινετικού σεξ μεταξύ ομοφυλοφίλων.

Ας κάνουμε με την ευκαιρία αυτή μια μικρή αναδρομή στα ομοφυλοφιλικά και λεσβιακά δικαιώματα στη Γερμανία:

Τάξη και σεξουαλικότητα: Πώς πραγματικά έχουν τα πράγματα

Ως γνωστόν, ο προλετάριος είναι κάποιος ο οποίος δεν έχει κανένα μέσο αυτοσυντήρησης έξω από την πώληση της εργατικής του δύναμης. Στον βιομηχανικό καπιταλισμό, φυσικός φορέας αυτής της δύναμης, το εξω-οικονομικό θεμέλιο αυτής της οικονομικά κρίσιμης για τη συσσώρευση ικανότητας, είναι το σώμα.

Ο βιομηχανικός προλετάριος λοιπόν, ιδωμένος ανθρωπολογικά, είναι ακριβώς αυτός που δεν έχει τίποτε άλλο παρά το σώμα του -- σε αντίθεση με τον δούλο, που δεν έχει ούτε αυτό.

Επειδή ο βιομηχανικός προλετάριος δεν έχει τίποτε παρά το σώμα του, ως φορέα της εργατικής δύναμης που είναι αναγκασμένος να πουλήσει για να συντηρήσει αυτό το σώμα, στερείται της συντριπτικής πλειοψηφίας των σωματικών απολαύσεων που εξασφαλίζουν αυτοί που εκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη. Στερείται σχεδόν όλες τις απολαύσεις εκτός από μία την οποία δεν χρειάζεται αναγκαστικά να αγοράσει: την σεξουαλική απόλαυση.

Σεξ

Στην ΕΣΣΔ, γύρω από το σεξ πάντα υπήρχε η ... αύρα ενός ταμπού, αν και το σεξ, εννοείται ότι “κυλούσε” κανονικότατα, πολύ συχνά μάλιστα, και διόλου λιγότερο από σήμερα. Αλλά το να το συζητάς δημόσια και μάλιστα να το δείχνεις στην TV; Απαπα! Ηταν ντροπή κι ανήθικο.

TVXS

Στην Ελλάδα, γύρω από το σεξ υπάρχει μια αύρα...εμμονής, αν και (ή καλύτερα, επειδή) το σεξ εννοείται ότι είναι πνιγμένο στη δυσλειτουργία, το άγχος για άλλα ζητήματα, την ανασφάλεια για το σώμα και την εμπορευματοποίηση της επιθυμίας. Αλλά το να κάνεις σεξ ελεύθερα, με όποιον θέλεις και σε θέλει, και χωρίς να σε απασχολεί ο γάμος, το διαζύγιο ή τα μπλεξίματα με σόγια, περιουσίες και κληρονομιές αντί να το παίζεις αντισυμβατικός στα λόγια, ή να περιορίζεσαι στο μπανιστήρι του μέσω TV ως αλλοτριωμένου φετίχ; Απαπα! Είναι ντροπή και ανήθικο.

Στο σεξιστικό ΚΚΕ δεν υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Το λέει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σεξιστές δεν λείπουν, ούτε έλειψαν ποτέ, από την ελληνική Βουλή. Δεν είναι μόνο ο Πέτρος Τατσόπουλος ή σύσσωμη η Χρυσή Αυγή, ούτε ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης με τα κατεβασμένα παντελόνια του κι άλλα ακόμη χυδαιότερα υπονοούμενα, ούτε ο Σωκράτης Ξυνίδης με την αλήστου μνήμης «καλτσοδέτα» του, που απευθυνόταν στην κα. Εύα Καϊλή, ή ο Γρηγόρης Ψαριανός που ουκ ολίγες φορές έχει διαφημίσει το αντριλίκι του. Δεν λείπουν ούτε από το ΚΚΕ, την πόρτα του οποίου μοιάζει να μην έχει διαβεί ποτέ ομοφυλόφιλος. 

Έφη Γιαννοπούλου, Red Notebook

Αν ομοφυλόφιλος/η γίνει ποτέ μέλος του ΚΚΕ* παρακαλείται να ενημερώσει την κοινότητα του ΣΥΡΙΖΑ** μέσω social media. 

* Σεξιστικό/φαλλοκρατικό κόμμα σύμφωνα με τα κριτήρια ούλτρα προοδευτικότητας του ΣΥΡΙΖΑ (βλ. παρακάτω).

** Επίσημος γνώστης όλων των ενδο-ΚΚΕ θεμάτων, μονοπωλιακός εκπρόσωπος του σεξουαλικού προοδευτισμού, και καθ' ύλιν αρμόδιος για την σεξουαλικότητα των μελών και ψηφοφόρων του ΚΚΕ.

Walter Benn Michaels-Αυτό που έχει σημασία Ι

Walter Benn Michaels

Αυτό που έχει σημασία

London Review of Books, Αύγουστος 2009

Μτφρ. Lenin Reloaded

Υπάρχει (ή μάλλον υπήρχε) στις ΗΠΑ ένας οργανισμός με το όνομα "Η Αγάπη Φτιάχνει Οικογένεια." Είχε ιδρυθεί το 1999 για να υποστηρίξει τα δικαιώματα των γκέι και των λεσβιακών ζευγαριών να υιοθετήσουν παιδιά, κι έπαιξε κεντρικό ρόλο στην υποστήριξη πολιτικών γάμων. Λίγους μήνες πριν, η διευθύντρια του οργανισμού, Ann Stanback, ανακοίνωσε ότι, έχοντας "επιτύχει τους στόχους του", ο οργανισμός "Η Αγάπη Φτιάχνει Οικογένεια" θα σταματούσε να λειτουργεί στο τέλος της φετινής χρονιάς, και ότι η ίδια θα παραιτούνταν από τη διεύθυνση για να ξοδεύει περισσότερο χρόνο με τη σύζυγό της Σαρλότ. Ο "βασικός μας σκοπός", είπε, έχει "επιτευχθεί."

Είναι βέβαια πιθανό ότι αυτή η διακήρυξη του "αποστολή εξετελέσθη" θα αποδειχθεί όσο κακή ως εκτίμηση όσο αρκετές άλλες την τελευταία δεκαετία. Ο γάμος μεταξύ γκέι είναι νόμιμος στο Κοννέκτικατ, όπου βασίζεται ο "Η Αγάπη Φτιάχνει Οικογένεια", αλλά δεν είναι φυσικά νόμιμος παντού στις ΗΠΑ. Κανείς όμως δεν θα αμφισβητούσε ότι η πάλη για γκέι δικαιώματα έχει κάνει τεράστια βήματα από τα 40 χρόνια μετά το Στόουνγολ. Και η πρόοδος στη μάχη ενάντια στην ομοφοβία έχει συνοδευτεί από συγκρίσιμη πρόοδο στη μάχη ενάντια στον ρατσισμό και τον σεξισμό. Αν και ο περιστασιακός ισχυρισμός ότι η εκλογή του προέδρου Ομπάμα μας κατέστησε "μεταφυλετική" κοινωνία είναι προφανώς λανθασμένος, είναι αρκετά ξεκάθαρο ότι η χώρα που μόλις εξέλεξε μαύρο πρόεδρο (και που έδωσε τόσες ψήφους για την προεδρική υποψηφιότητα μιας γυναίκας) είναι πολύ λιγότερο ρατσιστική και σεξιστική από ότι ήταν.

Θα ήταν όμως λάθος αν θεωρούσαμε ότι, επειδή είναι λιγότερο ρατσιστική, σεξιστική και ομοφοβική κοινωνία, η ΗΠΑ είναι επίσης περισσότερο ίση κοινωνία. Στην πραγματικότητα, σε αρκετά ζωτικά επίπεδα, είναι πιο άνιση από ότι ήταν πριν 40 χρόνια. Καμία ομάδα που να ασχολείται με την οικονομική ισότητα δεν θα σκεφτόταν σήμερα να κηρύξει νίκη και να πάει σπίτι της. Το 1969, το κορυφαίο 1/5 των Αμερικανών έβγαζε 43% όλων των χρημάτων που έβγαιναν στις ΗΠΑ. Το χαμηλότερο 1/5 έβγαζε το 4.1%.Το 2007, το κορυφαίο 1/5 έβγαζε το 49.7%. Το χαμηλότερο 1/5, το 3.4%. Και ενώ η ανισότητα αυτή είναι και φυλετικά χρωματισμένη και έμφυλη, είναι λιγότερο τέτοια από ότι θα νομίζατε. Οι λευκοί, για παράδειγμα, είναι 70% του αμερικανικού πληθυσμού, και είναι επίσης το 62% αυτών που βρίσκονται στο χαμηλότερο εισοδηματικό 1/5. Η πρόοδος στη μάχη ενάντια στον ρατσισμό δεν τους βοήθησε. Ούτε καν είχε στόχο να τους βοηθήσει. Γενικότερα, ακόμα κι αν πετυχαίναμε να εξαλείψουμε τις συνέπειες του ρατσισμού και του σεξισμού εντελώς, δεν θα είχαμε κάνει καμία πρόοδο προς την οικονομική ισότητα. Μια κοινωνία στην οποία οι λευκοί εκπροσωπούνται με την δέουσα αναλογία στο χαμηλότερο 1/5, και όπου οι μαύροι εκπροσωπούνται με τη δέουσα αναλογία στο κορυφαίο 1/5, δεν θα ήταν περισσότερο ίση κοινωνία. Θα ήταν ακριβώς το ίδιο άνιση. Δεν θα ήταν πιο δίκαιη. Απλώς θα ήταν περισσότερο αναλογικά καταμερισμένη σε ό,τι αφορά το άδικο.

Ένα λοιπόν προφανές ερώτημα είναι γιατί κάναμε τόση πρόοδο σε κάποια θέματα ενώ πισωγυρίσαμε σε άλλα. Και μια σχεδόν εξίσου προφανής απάντηση είναι ότι τα ζητήματα στα οποία κάναμε πρόοδο είναι ζητήματα τα οποία βρίσκονται σε μια βασική συμφωνία με τις βαθύτερες νεοφιλελεύθερες αξίες, ενώ αυτά όπου δεν κάναμε πρόοδο δεν βρίσκονται σε τέτοια συμφωνία. Μπορούμε να το θέσουμε πιο ευθέως παρατηρώντας ότι η αυξανόμενη ανεκτικότητα για την οικονομική ανισότητα και η αυξανόμενη μη ανεκτικότητα για τον ρατσισμό, τον σεξισμό και την ομοφοβία --για τις διακρίσεις ως τέτοιες-- είναι βασικά χαρακτηριστικά του νεοφιλελευθερισμού. Κατά συνέπεια είχαμε εξαιρετική πρόοδο στη μάχη ενάντια στις διακρίσεις και επίσης μεγάλα όρια στην συνεισφορά της σε οποιαδήποτε αριστερή πολιτική. Οι αυξανόμενες ανισότητες του νεοφιλελευθερισμού δεν προκλήθηκαν από τον ρατσισμό και τον σεξισμό και δεν θα θεραπευτούν --δεν αναφέρονται καν-- από τον αντιρατσισμό και αντισεξισμό.

Δεν λέω καθόλου ότι ο αντιρατσισμός και ο αντισεξισμός δεν είναι καλά πράγματα. Το ζήτημα είναι μάλλον ότι αυτή τη στιγμή δεν έχουν καμία σχέση με την αριστερή πολιτική και ότι, στον βαθμό που λειτουργούν ως υποκατάστατά της, μπορούν να είναι αρνητικά πράγματα. Κλασικά παραδείγματα είναι τα αμερικανικά πανεπιστήμια: είναι λιγότερο ρατσιστικά και σεξιστικά από ότι ήταν πριν 40 χρόνια, και συνάμα πιο ταξικά ελιτίστικα. Το ένα λειτουργεί ως άλλοθι του άλλου. Όταν τους ζητάς περισσότερη ισότητα, σου δίνουν περισσότερη (σεξουαλική και φυλετική) ποικιλία. Η νεοφιλελεύθερη καρδιά χτυπά έντονα όταν ακούει γυάλινα ταβάνια να συντρίβονται, όταν βλέπει έγχρωμους γιατρούς, δικηγόρους και καθηγητές να παίρνουν τη θέση τους στην ανώτερη μεσαία τάξη. Εξού και οι πολλές επιχειρήσεις που αναζητούν την πολυποικιλία σχεδόν με τον ίδιο ενθουσιασμό που αναζητούν το κέρδος, και που ανακηρύττουν ξανά και ξανά πως όχι μόνο τα δυο αυτά είναι συμβατά αλλά και πως έχουν σχέση αιτιατού -- ότι η πολυποικιλία είναι καλή για τις δουλειές. Αλλά μια πολύχρωμη ελίτ δεν είναι λιγότερο ελίτ εξαιτίας της πολυποικιλίας της και, ως απάντηση στο αίτημα για ισότητα, δεν είναι καθόλου αριστερή πολιτική. Είναι δεξιά πολιτική.

Η πρόσφατη φασαρία γύρω από τη σύλληψη για "μη εύτακτη συμπεριφορά" του [καθηγητή του Χάρβαρντ] Henry Louis Gates μας βοηθά να το ξεκαθαρίσουμε αυτό περισσότερο. Ο Gates, όπως είπε ένας από τους συναδέλφους του στο Χάρβαρντ, είναι ένας "διάσημος, πλούσιος και σημαντικός μαύρος", κάτι που και ο ίδιος ο Gates προσπάθησε να ξεκαθαρίσει στον αστυνομικό που τον συνέλαβε – ο τρόπος που του το έθεσε ήταν: "Δεν ξέρεις με ποιον τα βάζεις." Όμως, παρά την βοηθητική αυτή παρατήρηση, ο μπάτσος απέτυχε να αναγνωρίσει μια θεμελιώδη αλήθεια σε ό,τι αφορά την νεοφιλελεύθερη Αμερική: δεν είναι πλέον αρκετό να κάνεις τεμενάδες στους πλούσιους λευκούς· τώρα πρέπει να κάνεις τεμενάδες και στους πλούσιους μαύρους. Το πρόβλημα, όπως το έθεσε ένας συμπαθών συγγραφέας στον Guardian, είναι ότι "η φυλή του Gates έσβησε το ταξικό του στάτους", ή όπως το είπε ο ίδιος ο Gates στους New York Times, "δεν μπορώ να φοράω την τήβεννο απ' το Χάρβαρντ παντού." Στον παλιό κακό καιρό, αυτή η κατάσταση δεν θα δημιουργούνταν σχεδόν ποτέ: οι μπάτσοι θα μπορούσαν να συμπεριφέρονται χωρίς αμφιβολία σε όλους τους μαύρους, και σε όλους τους έγχρωμους, όπως συμπεριφέρονταν στους φτωχούς λευκούς. Αλλά τώρα που σημειώσαμε αληθινή πρόοδο σε ό,τι αφορά την ενσωμάτωση των ελίτ μας, πρέπει να σταματήσεις για να σκεφτείς "με ποιον τα βάζεις." Πρέπει να βεβαιωθείς ότι δεν θα σβηστεί κανενός το ταξικό στάτους απ' τη φυλή του.

Μετά την σύλληψη του Gates, ανάμεσα στους εκατοντάδες που διαμαρτυρήθηκαν για την αδικία της χρήσης φυλετικού προφίλ, μια λευκή καρδιολόγος που παντρεύτηκε μαύρο το έθεσε καλύτερα όταν παραπονέθηκε ότι ακόμα και στην "πολυποίκιλη περιοχή" όπου μένει (στο Hyde Park, την παλιά γειτονιά του Ομπάμα), ακούει τον κόσμο να λέει με ένταση "κοίτα αυτούς τους μαύρους που περπατάν προς τα εδώ", πράγμα στο οποίο απαντά "Ναι, αλλά είναι μαύροι με τζιν Κάλβιν Κλάιν. Είναι μάλλον τα παιδιά του καθηγητή πιο κάτω." "Πρέπει να μπορείς να διακρίνεις τις διαφορές ανάμεσα στους ανθρώπους", συνεχίζει. "Αυτή η κατάσταση με αναστατώνει." Οι διαφορές στις οποίες αναφέρεται φυσικά είναι αυτές μεταξύ πλούσιων και φτωχών παιδιών, και η αναστάτωση που νιώθει αφορά αυτούς που δεν κατανοούν ότι η τάξη είναι σημαντικότερη από τη φυλή. Αλλά, αν και είναι εύκολο να νιώσεις συμπάθεια για αυτή την αναστάτωση --τα πλούσια μαύρα παιδιά έχουν άπειρα μικρότερες πιθανότητες να σε ληστέψουν από τα φτωχά μαύρα παιδιά, ή, για να τα λέμε όλα, απ' τα φτωχά λευκά παιδιά-- είναι ωστόσο πολύ πιο δύσκολο να την δεις ως έκφραση κάποιας προοδευτικής πολιτικής.