Απάντηση στον Γιώργο Ρούση (τελευταίο μέρος)

Σχετικά με την αποτίμηση της θέσης 14, ότι δηλαδή η συγκριτικά χαμηλή θέση που καταλαμβάνει το ελληνικό κεφάλαιο στην ΕΕ των 15 δεν αναιρεί την ύπαρξη καπιταλιστικών σχέσεων, μονοπωλίων, την εμπλοκή στην εξαγωγή κεφαλαίων ή την συμμετοχή της σε πολεμικές εκφάνσεις του ιμπεριαλισμού, διερωτάστε: "Η Ελλάδα είναι εξαρτημένη από τον Ιμπεριαλισμό;"

Η διατύπωσή σας περιέχει κάποια αμφισημία, μιας και υπό μία έννοια αυτό που λέει το ΚΚΕ είναι ακριβώς πως η Ελλάδα είναι εξαρτημένη από τον ιμπεριαλισμό: "Στο έδαφος των καπιταλιστικών σχέσεων και της αστικής εξουσίας δεν μπορεί να υπάρξει μη συμμετοχή σε ιμπεριαλιστικές συμμαχίες, καθώς η καπιταλιστική οικονομία κάθε κράτους βρίσκεται περιπλεγμένη στο δίχτυ της διεθνούς καπιταλιστικής οικονομικής και πολιτικής αλληλεξάρτησης" (Θέση 5). Φαντάζομαι όμως ότι εσείς εννοείτε κάτι διαφορετικό, και κατά πάσα πιθανότητα το ότι η Ελλάδα βρίσκεται σε σχέση παθητικής εξάρτησης από ιμπεριαλιστικές χώρες χωρίς να είναι η ίδια ιμπεριαλιστική δύναμη. Αυτό το συνάγω από την αμέσως επόμενη ερώτησή σας: "Και από πότε το Δημοκρατικό Αντιμονοπωλιακό, Αντικαπιταλιστικό Μέτωπο που προτείνει το ισχύον πρόγραμμα του ΚΚΕ είναι λάθος;"

Απάντηση στον Γιώργο Ρούση (δεύτερο μέρος)

Για τις επιμέρους παρατηρήσεις σας:

Σχετικά με την θέση 9, περί ταξικής φύσης του αστικού Συντάγματος και καθηκόντων της εργατικής τάξης, παρατηρείτε: "προφανώς δεν γνωρίζεις ότι το ΚΚΕ για να νομιμοποιηθεί υπέγραψε ότι δεσμεύεται να τηρεί το αστικό σύνταγμα."

Ασφαλώς και το γνωρίζω, όπως το γνωρίζουν όλοι κύριε Ρούση. Ωστόσο, δεν γνωρίζω την σκοπιμότητα αναφοράς σ' αυτό. Την εννοείτε στα πλαίσια "στριμώγματος" του κόμματος, όπως κάνουν οι καθεστωτικοί δημοσιογράφοι εδώ και χρόνια, ή όπως έκανε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης όταν δήλωνε: "Κάνω έκκληση και στην Αριστερά να σεβαστεί τη δημοκρατική νομιμότητα. (...) Ανυπακοή, αν το πάρει κανείς στα σοβαρά, δεν το παίρνω φυσικά και δε νομίζω ότι και αυτοί το εννοούν, σημαίνει επανάσταση, σημαίνει εμφύλιο πόλεμο. Αυτό θέλουν; (...) κάνω πρώτον έκκληση προς το Κομμουνιστικό Κόμμα, επιτέλους, εντάξει, να σταματήσει σε ορισμένα όρια εντός της νομιμότητος της δημοκρατικής, αλλά ταυτόχρονα και στην Κυβέρνηση επισημαίνω ότι έχει χρέος να προστατεύσει την έννομο τάξη."

Ή μήπως θεωρείτε ότι η εκ δεξιών υπενθύμιση ότι η νομιμότητα "δόθηκε" υπό προϋποθέσεις "συμμόρφωσης" με την αστική δικτατορία στην μεταπολιτευτική της μορφή συνιστά επιχείρημα "από τα αριστερά", κατά πώς λέγεται;

Απάντηση στον Γιώργο Ρούση (πρώτο μέρος)

Κύριε Ρούση,

Κατ' αρχάς σας ευχαριστώ για τον όποιο χρόνο αφιερώσατε για την απάντησή σας. Καταλαβαίνω από το περιεχόμενό της ότι δεν την θεωρήσατε σημαντική προτεραιότητα, όπως άλλωστε είναι δικαίωμά σας. Επιτρέψτε μου ωστόσο να παρατηρήσω πως κατά τη δική μου άποψη η εκτίμησή σας αυτή δεν ήταν σωστή. Αυτό για δύο λόγους: 

Πρώτον, επειδή δεν συνειδητοποιείτε την ειρωνεία ότι όταν, εδώ και πολύ καιρό, απαιτείτε ο ίδιος να λογιστείτε ως ισότιμος συνομιλητής ενός κόμματος και μάλιστα φτάνετε να ζητήσετε "άμεσο δημόσιο διάλογο" με τον όποιο φορέα του, είναι μάλλον παράδοξο να απαντάτε σε προσκλήσεις διαλόγου με συμμετρικό χαρακτήρα (άτομο με άτομο) λέγοντας ότι δεν έχετε χρόνο για να απαντάτε στον καθένα. 

Δεύτερον, επειδή η πρόσκλησή μου ήταν μια πρόσκληση να συνδιαλλεχθείτε με τρόπο απτό, τεκμηριωμένο και ευθύ (και όχι βέβαια υπό το κράτος ανάκρισης) με μια σειρά από θεωρητικές προτάσεις για την φύση της κρίσης, την φύση του κράτους, το πρόβλημα του ιμπεριαλισμού ή τα όρια της "πατριωτικής" απεύθυνσης που βρίσκονται στον πυρήνα της αντίληψης για την συγκυρία, την τακτική και την στρατηγική ενός κόμματος με το οποίο υποτίθεται πως ασχολείστε συστηματικά και κριτικά. Η κριτική, όπως ξέρετε, προϋποθέτει ανάμεσα σε άλλα και την έμπρακτη ένδειξη ότι κατανοούμε αυτό στο οποίο ασκούμε κριτική. Κι εδώ πρόκειται για κεντρικής σημασίας προτάσεις --είτε συμφωνεί κανείς μαζί τους είτε όχι-- διότι αποτελούν τον πυρήνα του σκεπτικού του κόμματος στην παρούσα φάση. Ούτε ανέκυψαν αβασάνιστα, βέβαια, καθώς έπονται μιας διαδικασίας αυτοκριτικής επανεξέτασης του παρελθόντος η οποία μοιάζει να σας έχει αφήσει --παραδόξως-- βαθιά αδιάφορο. 

Η απάντηση του Γιώργου Ρούση στην πρόσκληση σε διάλογο πάνω σε 21 Θέσεις του ΚΚΕ

Δημοσιεύεται η απάντηση του Γιώργου Ρούση όπως ακριβώς την έλαβα. Που σημαίνει, λέξη προς λέξη, χωρίς καμία παρέμβαση εκ μέρους μου.

---------

LR

Τώρα που αποφάσισες να μου απευθυνθείς επωνύμως, επειδή δεν θέλω να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι υπεκφεύγω απαντώ με έντονα και υπογραμμισμένα μέσα στο κείμενο σου.

Στην λίστα των παραπονεμένων δεν είμαι αυθαιρέτως παραπονεμένος, αλλά ως ριζικά διαφωνών με την τελική παραμόρφωση του ΚΚΕ σε σέχτα. του Προσυνεδριακού διαλόγου αυτο-τοποθετείται και ο Γιώργος Ρούσης, ο οποίος σε άρθρο του προσκαλεί τον επικριτή του από πλευράς ΚΚΕ σε "άμεσο δημόσιο διάλογο." Αφού προηγουμένως μου απευθύνθηκε ονομαστικώς και αναφέρθηκε σε συγκεκριμένο άρθρο μου. Ομολογώ ότι νιώθω κάπως ριγμένος Θεωρείς ότι εκπροσωπείς το ΚΚΕ όπως ο διευθυντής του Ριζοσπάστη και μέλος του ΠΓ που με έθιξε ευθέως και τον οποίο καλώ σε άμεσο δημόσιο διάλογο ; που η πρόταση αυτή δεν απευθύνθηκε σε μένα, όταν σε ανάρτησή μου έδειξα ότι ο κύριος Ρούσης επιδίδεται σε σωρεία παραπλανήσεων και ανακριβειών σχετικά με την στάση των Μαρξ, Ένγκελς και Λένιν απέναντι στην αστική δημοκρατία. Σε κανέναν διάλογο δεν μπήκε τότε ο διακεκριμένος επιστήμονας της σύγχρονης αριστεράς. Είναι βέβαια δικαίωμά του να απευθύνει προσκλήσεις όπου επιθυμεί και να αγνοεί όποιες αντιπροσκλήσεις επιθυμεί ο ίδιος.

Τι κατάλαβα από την ανάγνωση της έννοιας του "πολέμου θέσεων" από τον Γιώργο Ρούση

...Πριν κολλήσω στο δυσεπίλυτο ερώτημα του τι, οντολογικώς ομιλώντας, είναι το "αντικαπιταλιστικό Είναι"....

Καληνύχτα και όνειρα γλυκά, κύριε Ρούση...

Ταυτόχρονα όμως με αυτήν τη στάση τέθηκε και το θέμα της γενικότερης αντιμετώπισης εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ του Συντάγματος και των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Σχετικά με αυτό το ζήτημα θυμίζω τη στάση των κλασικών του μαρξισμού και του Λένιν που στόχευαν στην αγωνιστική υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων και ελευθεριών, στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, όχι επειδή διακατέχονταν από κάποια θεσμολαγνεία, αλλά διότι θεωρούσαν ότι αυτά διευκολύνουν τους απώτερους σκοπούς τους, στόχευαν όχι στην παγίωση τους, αλλά στην αξιοποίησή τους για την υπέρβασή τους. Μια διαλεκτική υπέρβαση τους που αποτελεί ποιοτικό άλμα και ρήξη αλλά και ταυτόχρονα ουσιαστικοποιημένη συνέχεια των όποιων κατακτήσεων και όχι διαγραφή τους.

Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι ο Μαρξ, το 1850 ώριμος πια κομμουνιστής, επιτρέπει στον Herman Becker, να δημοσιεύσει νεανικά του κείμενα που αφορούσαν στην υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Έτσι και με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει ότι κάθε άλλο παρά απαρνείται την αναγκαιότητα αυτού του αγώνα, αλλά αντίθετα τον εντάσσει διαλεκτικά στον αγώνα για τον κομμουνισμό.

Εξάλλου και οι μάχες του Μαρξ κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του για τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, είναι ενδεικτικές του ότι κάθε άλλο παρά τα υποτιμούσε. Θυμίζω, πέρα από τη σημασία που απέδιδε στα νεανικά του άρθρα στην ελευθερία του τύπου, πέρα του ότι η «Νέα Εφημερίδα του Ρήνου» που εξέδιδε το 1848-1849, είχε ως υπότιτλο «όργανο της Δημοκρατίας», τη στάση του τη δεκαετία του 1850 υπέρ των χαρτιστών, τα δεκάδες αντιβοναπαρτικά άρθρα του κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, τον αγώνα του κατά του τσαρισμού, και του πρωσιανισμού , τη στάση του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου Βορείων–Νοτιών στην Αμερική, τη θέση του περί του βαθύτατα δημοκρατικού χαρακτήρα της Παρισινής Κομμούνας.... [...] είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσει η ηγεσία του ΚΚΕ την αναγκαιότητα υπεράσπισης και του παραμικρού ακόμη αστικοδημοκρατικού κεκτημένου; τόσο δύσκολο;

Γιώργος Ρούσης, 'Ισκρα

----