Ευρωπαϊκή Αριστερά: Σβήνουμε το σφυροδρέπανο από την ιστορία, εμπιστευτείτε μας

Ποιος Κόκκινος Στρατός; Τον φασισμό τον σταμάτησαν κάτι εμπριμέ τυπάκια Βρυξελλών: Αφίσα της συνάντησης των κομμάτων του ΚΕΑ στο Βερολίνο

Δολοφονώντας τα Δεκεμβριανά

Τα παρακάτω αποσπάσματα προέρχονται από συζήτηση του Αντώνη Λιάκου με τους Κωστή Καρπόζηλο, Κωστή Κορνέτη και Δημήτρη Κουσουρή, που αναδημοσιεύτηκε στο Left.gr. Ξεκινούμε με τον Κ. Καρπόζηλο:

Η εικόνα των Ελλήνων κομμουνιστών με την αμερικανική σημαία αντανακλά μια διαδεδομένη πεποίθηση: ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Σοβιετική Ένωση θα συνεργάζονταν στη μεταπολεμική ανασυγκρότηση αναγνωρίζοντας την πρωτοκαθεδρία των εθνικοαπελευθερωτικών κινημάτων στις τύχες της μεταπολεμικής Ευρώπης. Η προσδοκία αυτή, οι ρίζες της οποίας βρίσκονται στις θεωρίες της παγκόσμιας σύγκλισης καπιταλισμού και σοσιαλισμού, διαψεύστηκε μέσα σε λίγα χρόνια. Παρ’ όλα αυτά οι εναλλακτικές ενατενίσεις του μέλλοντος μας βοηθούν να καταλάβουμε το πώς σκέφτονταν οι άνθρωποι τη στιγμή της ίδιας της μετάβασης και εντέλει να αμφισβητήσουμε την αντίληψη που συνδέει γραμμικά, και νομοτελειακά, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο με τον Ψυχρό Πόλεμο.

Δόξα και τιμή στον Αλεξάντρου Βισινέσκου!

Αντιγράφω mail με πληροφορίες που έλαβα από σύντροφο για τον κατηγορούμενο για "εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας" Αλεξάντρου Βισινέσκου. Ο τίτλος της ανάρτησης είναι δικός μου.

LR
---

Με τα λιγοστα μου Ρουμανικα, σταχυολογω απο εφημεριδες και ιντερνετ για τις κατηγοριες εναντιον του Βισινεσκου, και μια εξηγηση για το "γιατι τωρα".

1. Ο Βισινεσκου ηταν μελος του εκτελεστικου αποσπασματος που εκτελεσε τον Ρουμάνο Τσολάκογλου Ιον Αντωνεσκου. Στις εφημεριδες και στο Ιντερνετ ο Ιον Αντωνεσκου παρουσιαζεται σαν "Αρχηγος του κράτους" χωρις οποιαδηποτε αναφορά στην συνεργασια με τους ΝΑΖΙ.

Η ξεχασιάρα «Αυγή» και η Ρόζα Λούξεμπουργκ

Το χέρι των δολοφόνων της Ρ. Λούξεμπουργκ και του Κ. Λίμπκνεχτ όπλισε η κυβέρνηση των Σοσιαλδημοκρατών, των πρώην δηλαδή συντρόφων της. Του κόμματος που από κόμμα των Μαρξ και Ενγκελς εξελίχθηκε σε κόμμα όχι απλά αστικής διαχείρισης αλλά και πνιξίματος της επανάστασης με τα ίδια της τα χέρια (φωτ.: Η Ρόζα Λούξεμπουργκ και δίπλα της ο Καρλ Λίμπκνεχτ)

Η ξεχασιάρα «Αυγή» και η Ρόζα Λούξεμπουργκ

Το αφιέρωμα της «Αυγής» της προηγούμενης Κυριακής στην Ρόζα Λούξεμπουργκ, μας θύμισε τα λόγια του Λένιν, γραμμένα το 1922:

ΚΚΕ-Η θεωρητική θεμελίωση της σοσιαλιστικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου

Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας

Η θεωρητική θεμελίωση της σοσιαλιστικής επανάστασης και της δικτατορίας του προλεταριάτου

11/02/09

Α. ΜΙΑ ΥΠΕΝΘΥΜΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΥΛΙΣΜΟ

Το κράτος είναι προϊόν των ανειρήνευτων ταξικών αντιθέσεων, δεν υπήρχε πάντα στην ανθρώπινη κοινωνία. Δεν υπήρχε στο πρωτόγονο κοινοτικό σύστημα, όπου δεν υπήρχαν και τάξεις. Ιστορικά «γεννήθηκε» ως αποτέλεσμα του ταξικού διαχωρισμού της. Ο Ενγκελς επισήμανε στο έργο του «Η καταγωγή της οικογένειας, της ατομικής ιδιοκτησίας και του κράτους»: «Το κράτος δεν υπάρχει από καταβολής κόσμου. Υπήρξαν κοινωνίες που τα έβγαζαν πέρα χωρίς αυτό, που δεν είχαν ιδέα από κράτος και κρατική εξουσία. Σε μια ορισμένη βαθμίδα της οικονομικής εξέλιξης, που αναγκαστικά ήταν συνδεδεμένη με τη διάσπαση της κοινωνίας σε τάξεις, το κράτος έγινε απαραίτητο εξαιτίας αυτής της διάσπασης» [1].

Το αστικό κράτος ως όργανο ταξικής κυριαρχίας συνίσταται από ανάλογους μηχανισμούς διοίκησης και καταστολής, με προσωπικό υποταγμένο στις λειτουργίες του. Λειτουργεί ως ο συλλογικός εκφραστής της αστικής τάξης, διαχωρίζεται από κάθε ξεχωριστή ομάδα της, στέκεται πάνω από τις επιμέρους αντιθέσεις της, παρεμβαίνει στις οικονομικές σχέσεις -στο βαθμό και στην έκταση που είναι αναγκαίο- για να προστατευθούν τα συλλογικά συμφέροντα της κυρίαρχης τάξης. Εκφράζει την οικονομική κυριαρχία της τάξης που είναι φορέας των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής απέναντι στις άλλες. Η αστική πολιτική εξουσία σημαίνει:

Ασκηση βίας, καταπίεσης από την αστική τάξη απέναντι στις υπόλοιπες τάξεις, αλλά ταυτόχρονα και διαμόρφωση συμμαχιών με τάξεις που δεν είναι πλέον βασικές και ενδιάμεσα κοινωνικά στρώματα. Διαμόρφωση του αντίστοιχου νομικού εποικοδομήματος, θεσμοθέτηση της ιδεολογικής κυριαρχίας της αστικής τάξης.

Το καπιταλιστικό κράτος υπερασπίζεται την καπιταλιστική ιδιοκτησία, στα όρια της εσωτερικής αγοράς αλλά και σε παγκόσμιο επίπεδο, διαμορφώνοντας ανάλογες διακρατικές συμμαχίες. Σε επίπεδο πολιτικής εξουσίας διαχειρίζεται αφενός τα ιδιαίτερα συμφέροντα των κεφαλαίων που συγκροτούνται σε εθνοκρατικό επίπεδο, αφετέρου την τάση του κεφαλαίου να σπάει τα στενά όρια της εθνοκρατικής αγοράς. Με άλλα λόγια διαχειρίζεται τις αντιθέσεις του καπιταλιστικού ανταγωνισμού στη διεθνή αγορά.

Προκρούστεια κλίνη (Dies Brumalis)

ΠΡΟΚΡΟΥΣΤΕΙΑ ΚΛΙΝΗ

Η ολιγόλογη αναφορά του Ριζοσπάστη στο θάνατο του Χρόνη Μίσσιου πυροδότησε αντιδράσεις και κατηγορίες από όψιμους και παλιούς αριστερούς για την εμπάθεια του ΚΚΕ, ενώ ο ίδιος ο θάνατός του στάθηκε αφορμή σε όλους, από την αριστερά έως τη δεξιά να μη φεισθούν επαίνων και επιδοκιμασιών για τους αγώνες που έγιναν, πάντα στο όνομα κάποιας αόριστης νεφελώδους ιδεολογίας, εκείνα τα σκληρά χρόνια.

Η αρνητική κριτική στο ΚΚΕ για το μονόστηλο στο Ριζοσπάστη και οι αγωνιστικές κορώνες, που αναφέρονται όμως σε άλλες εποχές, είναι η αρνητική και η θετική έκφραση της ίδιας αντίληψης, η οποία στοχεύει από τη μια στη συναίνεση και παραδοχή του τωρινού καθεστώτος, η οποία στηρίζεται στην εμπιστοσύνη που πρέπει να απολαμβάνει η κυρίαρχη τάξη εξαιτίας της θέσης της και της λειτουργίας της στον κόσμο της παραγωγής, κι από την άλλη στην επιβολή του γοήτρου της, το οποίο το αντλεί από το σφετερισμό των αγώνων άλλων, που βέβαια έγιναν σε άλλες συγκυρίες.

Στην επίσημη εκδοχή που καθιερώθηκε μετά τη μεταπολίτευση μιλάμε για εθνική αντίσταση και εμφύλιο και αποσιωπάται η ταξική βάση αυτής της σύγκρουσης και ο επαναστατικός της χαρακτήρας που ήθελε να καταλύσει το ίδιο το καθεστώς. Αυτό βέβαια δε σημαίνει ότι όλοι όσοι συμμετείχαν ήθελαν την κατάλυσή του. Κάποιοι στόχευαν μόνο στη μεταρρύθμισή του, αλλά από τη μια η ανικανότητα και η απροθυμία των αστών για μαζική αντίσταση στο γερμανό κατακτητή και από την άλλη η αγριότητα στους αγωνιστές από την μεριά του κυρίαρχου κράτους, μετά την απελευθέρωση, οδήγησε πολλούς στο ΚΚΕ, χωρίς όμως να ονειρεύονται κατ’ ανάγκη όλοι τον κομμουνιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας. Γι’ αυτό και πολλοί αγωνιστές, που στρατεύθηκαν στα σκληρά χρόνια της δεκαετίας του ’40 με το ΚΚΕ, τράβηξαν αργότερα διαφορετικούς δρόμους μέσα από διαφωνίες, έντονες συγκρούσεις κλπ. Ιδιαίτερα μετά την κατοχή, όπου επικρατεί ο νόμος της ζούγκλας και δεν υπάρχει ούτε θεσμικό ούτε νομικό ούτε άλλου είδους καταφύγιο για την αριστερά και τους αριστερούς, μόνο το ΚΚΕ στη σκέψη πολλών ήταν βασική πολιτική δύναμη και μια πραγματική πρόταση εναλλακτικής πορείας.

Καληνύχτα και όνειρα γλυκά, κύριε Ρούση...

Ταυτόχρονα όμως με αυτήν τη στάση τέθηκε και το θέμα της γενικότερης αντιμετώπισης εκ μέρους της ηγεσίας του ΚΚΕ του Συντάγματος και των αστικοδημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών.

Σχετικά με αυτό το ζήτημα θυμίζω τη στάση των κλασικών του μαρξισμού και του Λένιν που στόχευαν στην αγωνιστική υπεράσπιση των κεκτημένων δικαιωμάτων και ελευθεριών, στα πλαίσια της αστικής δημοκρατίας, όχι επειδή διακατέχονταν από κάποια θεσμολαγνεία, αλλά διότι θεωρούσαν ότι αυτά διευκολύνουν τους απώτερους σκοπούς τους, στόχευαν όχι στην παγίωση τους, αλλά στην αξιοποίησή τους για την υπέρβασή τους. Μια διαλεκτική υπέρβαση τους που αποτελεί ποιοτικό άλμα και ρήξη αλλά και ταυτόχρονα ουσιαστικοποιημένη συνέχεια των όποιων κατακτήσεων και όχι διαγραφή τους.

Ας θυμηθούμε λοιπόν ότι ο Μαρξ, το 1850 ώριμος πια κομμουνιστής, επιτρέπει στον Herman Becker, να δημοσιεύσει νεανικά του κείμενα που αφορούσαν στην υπεράσπιση των δημοκρατικών δικαιωμάτων και ελευθεριών. Έτσι και με αυτόν τον τρόπο αποδεικνύει ότι κάθε άλλο παρά απαρνείται την αναγκαιότητα αυτού του αγώνα, αλλά αντίθετα τον εντάσσει διαλεκτικά στον αγώνα για τον κομμουνισμό.

Εξάλλου και οι μάχες του Μαρξ κατά τη διάρκεια όλης της ζωής του για τις δημοκρατικές ελευθερίες και δικαιώματα, είναι ενδεικτικές του ότι κάθε άλλο παρά τα υποτιμούσε. Θυμίζω, πέρα από τη σημασία που απέδιδε στα νεανικά του άρθρα στην ελευθερία του τύπου, πέρα του ότι η «Νέα Εφημερίδα του Ρήνου» που εξέδιδε το 1848-1849, είχε ως υπότιτλο «όργανο της Δημοκρατίας», τη στάση του τη δεκαετία του 1850 υπέρ των χαρτιστών, τα δεκάδες αντιβοναπαρτικά άρθρα του κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας, τον αγώνα του κατά του τσαρισμού, και του πρωσιανισμού , τη στάση του κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου Βορείων–Νοτιών στην Αμερική, τη θέση του περί του βαθύτατα δημοκρατικού χαρακτήρα της Παρισινής Κομμούνας.... [...] είναι τόσο δύσκολο να κατανοήσει η ηγεσία του ΚΚΕ την αναγκαιότητα υπεράσπισης και του παραμικρού ακόμη αστικοδημοκρατικού κεκτημένου; τόσο δύσκολο;

Γιώργος Ρούσης, 'Ισκρα

----