Χρ. Ρέππας-Η μαύρη τρύπα της 6ης Μάη: Η ανάδυση του νεοφασιστικού ρεύματος στην Ελλάδα (τρίτο μέρος)

β. Εκμεταλλεύτηκε από πολιτική άποψη την όξυνση της κρίσης του μεταναστευτικού προβλήματος σε συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης, καλλιεργώντας τον ρατσισμό και την ξενοφοβία. Η καλλιέργεια αυτή δεν ήταν μόνο μια ρητορική διακήρυξη όπως στην περίπτωση του ΛΑ.ΟΣ, αλλά εκφράζεται με έμπρακτες επιθετικές μορφές (δολοφονικές επιθέσεις, τραμπουκισμούς, απειλές κ.λ.π) εμφανιζόμενο έτσι ως εγγυητής της ασφάλειας σε ανασφαλή στρώματα. Ο ρατσιστικός και μισαλλόδοξος λόγος της νομιμοποιήθηκε πολιτικά μέσα σε μια ευνοϊκή για αυτή συγκυρία, μια και τα κόμματα του μνημονίου άνοιξαν το μεταναστευτικό με καθαρά ρατσιστική ατζέντα. Αυτό βέβαια αποσκοπούσε σε δικές τους στοχεύσεις αλλά το πολιτικό αποτέλεσμα το καρπώθηκε άνετα η Χρυσή Αυγή. Έτσι, καθώς στην προεκλογική περίοδο ΠΑ.ΣΟ.Κ και Ν.Δ προσπάθησαν ν’ αποφύγουν κάθε συζήτηση για το μνημόνιο και την οικονομία άνοιξαν το μεταναστευτικό με λογική και επιχειρηματολογία ανάλογη μ’ αυτής του ΛΑ.ΟΣ και της Χρυσής Αυγής. Από τις προτάσεις του Σαμαρά για ανακατάληψη των πόλεων μέχρι τις επιχειρήσεις υγειονομικής ηθικής του Α. Λοβέρδου και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Χρυσοχοϊδη, το αξιακό και ιδεολογικό υπόβαθρο αυτών των επιλογών ήταν ο ρατσισμός και η ξενοφοβία. Ένας ρατσισμός που από τη μια συντηρητικοποιούσε συνειδήσεις, και αυτό ήταν πολιτική επιδίωξη των μνημονιακών κομμάτων, αλλά από την άλλη έφερνε στο προσκήνιο τoν μισαλλόδοξο λόγο της Χρυσής Αυγής. 

Χρ. Ρέππας-Η μαύρη τρύπα της 6ης Μάη: Η ανάδυση του νεοφασιστικού ρεύματος στην Ελλάδα (δεύτερο μέρος)

Οι συντάκτες αυτής της θέσης έχουν ακολουθήσει μια πονηρή - παρελκυστική τακτική όσον αφορά το ζήτημα της δημοκρατίας. Προσπαθώντας να απονομιμοποιήσουν τον κοινοβουλευτισμό, αναδεικνύουν τον ελλειπή δημοκρατικό χαρακτήρα του μέσα από την αναφορά στην άμεση δημοκρατία και το πολίτευμα της Αρχαίας Αθήνας. Όταν όμως ορίζουν το πολίτευμα του Λαϊκού Κράτους τότε κάνουν λόγο για «Λαό που είναι ο πραγματικός άρχοντας» και «ηγεμονεύει τον εαυτό του μέσα από τον ηγέτη του». Φυσικά ένα τέτοιο κράτος όχι μόνο άμεση δημοκρατία δεν είναι αλλά ο πιο αδιάλλακτος εχθρός κάθε έννοιας δημοκρατίας και πολιτικής ελευθερίας: η φασιστική δικτατορία. 

Χρ. Ρέππας-Η μαύρη τρύπα της 6ης Μάη: Η ανάδυση του νεοφασιστικού ρεύματος στην Ελλάδα (πρώτο μέρος)

Το ως τώρα πληρέστερο και θεωρητικά πιο γόνιμο άρθρο για τη φύση, την ιδεολογική ρητορική και τους μηχανισμούς ανάδυσης του νέου φασισμού στην Ελλάδα, κατά την προσωπική κρίση του υποφαινόμενου. Δημοσιεύτηκε στο ιστολόγιο Χρ. Ρέππας στις 12 Αυγούστου. Εδώ, αναδημοσιεύεται σε συνέχειες λόγω μεγέθους. Υπογραμμισμένα είναι τα σημεία όπου η έμφαση είναι δική μου.

LR

---

Η μαύρη τρύπα της 6ης Μάη: Η ανάδυση του νεοφασιστικού ρεύματος στην Ελλάδα 

Μόνο όταν καταλάβουμε ότι ο φασισμός είναι μια λαμπρή, συναρπαστική δράση για την ευρεία κοινωνική μάζα που έχει ήδη χάσει σήμερα την προηγούμενη σιγουριά της ασφάλειας και κατά συνέπεια και την πίστη στην τάξη, θα είμαστε σε θέση να τον πολεμήσουμε. 

Κλάρα Τσέτκιν, "Ο αγώνας ενάντια στο φασισμό"

Η πολιτική εμφάνιση μια σκληρής φασιστικής δεξιάς με αναφορά στη ναζιστική ιδεολογία και καταγραμμένες αντιδημοκρατικές πρακτικές υπήρξε ένα από τα βασικά αποτελέσματα της εκλογικής αναμέτρησης της 6ης Μάη. Οι εκλογές αυτές ήταν οι πρώτες που έγιναν ύστερα από την επιβολή του Μνημονίων και των Δανειακών Συμβάσεων και τη μεγάλη ταξική και πολιτική σύγκρουση που ακολούθησε την προσπάθεια εφαρμογής τους στα επόμενα δυόμιση χρόνια, χρόνια πρωτοφανούς κοινωνικής βαρβαρότητας. Οι δύο εκλογικές διαδικασίες, τόσο αυτή της 6ης Μάη όσο και της 17ης Ιούνη, αποτύπωσαν ως ένα βαθμό τον κοινωνικό και πολιτικό συσχετισμό όπως διαμορφώθηκε στα δυόμισι αυτά χρόνια, έδειξαν την αποσύνθεση του μεταπολιτευτικού δικομματικού συστήματος και την κίνηση συγκεκριμένων κοινωνικών στρωμάτων πέρα από τις βασικές δυνάμεις του αστικού διπολισμού, ο οποίος με το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη γνώρισε ιστορικών διαστάσεων συντριβή. Το εκλογικό αποτέλεσμα της 6ης Μάη καταγράφει το οριστικό τέλος του πολιτικού συστήματος όπως το γνωρίσαμε τα τελευταία τριάντα χρόνια της μεταπολίτευσης. Η «αναστήλωση» της 17ης Ιουνίου με την ενίσχυση της Ν.Δ και τη δυνατότητα που έδωσε για σχηματισμό κυβέρνησης από τις μνημονιακές δυνάμεις με τη στήριξη της ΔΗΜ.ΑΡ δεν ακυρώνει αυτή την τάση αποσάθρωσης του αστικού δικομματισμού. Βασικό επίσης είναι η ισχυρή ανάδυση μιας καινούργιας ακροδεξιάς, στο όνομα της αντίθεσης στο Μνημόνιο από εθνική σκοπιά, αλλά και του μεταναστευτικού. Η ακροδεξιά αυτή περιλαμβάνει, εκτός από τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» και το φασιστικό μόρφωμα της «Χρυσής Αυγής», που μέχρι τώρα ήταν πολιτικά περιθωριοποιημένο και λειτουργούσε ως παρακρατική συμμορία στο πλευρό των μηχανισμών καταστολής. Μια τέτοια ανάδειξη προϋποθέτει την κατανόηση του κοινωνικού και πολιτικού υποστρώματος στην οποία στηρίζεται, ποια δηλαδή κοινωνικά στρώματα, τάξεις και μερίδες τάξεων στρέφονται προς το ναζιστικό μόρφωμα και γιατί. Ακόμα θα πρέπει να γίνει κατανοητός ο πολιτικός ρόλος που καλείται να παίξει το μόρφωμα αυτό σε συνθήκες βαθιάς καπιταλιστικής κρίσης και κατάρρευσης του υπάρχοντος πολιτικού συστήματος. Επίσης είναι αναγκαία μια πολιτική και θεωρητική προσέγγιση των βασικών προγραμματικών του θέσεων, έτσι όπως αυτές έχουν διατυπωθεί στα επίσημα πολιτικά του κείμενα.