Ρεπορτάζ ακριβείας, γκαραντί λέμε

Το παρακάτω δημοσιεύτηκε σήμερα στο Βήμα:

Δάσκαλος διεγράφη από το ΚΚΕ γιατί θέλησε να γίνει διευθυντής Δημοτικού Σχολείου

Ο Β. Ζωγράφος υπερασπίστηκε τη θέση του στον προσυνεδριακό διάλογο του κόμματος

Ο κ. Βασίλης Ζωγράφος, δάσκαλος σε Δημοτικό Σχολείο και δημοτικός σύμβουλος στη Λάρισα διεγράφη από το ΚΚΕ γιατί κατέθεσε στον προσυνεδριακό διάλογο του κόμματος άποψη αντίθετη από αυτή της ηγεσίας, σχετικά με το αν μπορεί κάποιο μέλος του ΚΚΕ να διεκδικήσει τη θέση του διευθυντή Δημοτικού Σχολείου.

Το Βήμα, 20/5/2013

Ακολουθεί η τοποθέτηση του Β. Ζωγράφου στον προσυνεδιακό διάλογο του κόμματος. O ευρών, στην τοποθέτηση αυτή, οτιδήποτε που να ανταποκρίνεται στην πιο πάνω περιγραφή αιτίας διαγραφής (την οποία εμείς δεν γνωρίζουμε), αμειφθήσεται με χρυσούν ωρολόγιον. Οτιδήποτε άλλο μπορεί να βρεθεί στην προσυνεδριακή τοποθέτηση, λέμε εμείς, εκτός από αυτό που αναφέρεται ως αιτία.

Σκέψεις πάνω στις Θέσεις της ΚΕ

Καταψήφισα τις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο του Κόμματος και τις αλλαγές που προτείνονται για το Καταστατικό.

Οι αλλαγές που προτείνονται στο Καταστατικό κατά την άποψή μου γίνονται για να ελεγχθεί το Κόμμα π.χ. καταργήσεις ΝΕ και να ενοχοποιηθεί η άποψη. Προωθούν το συγκεντρωτισμό σε βάρος του δημοκρατικού διαλόγου και χάνεται το δικαίωμα να εκφράζει ελεύθερα τη γνώμη του το μέλος του Κόμματος.

Σήμερα το Κόμμα μας βρίσκεται απομονωμένο εξαιτίας της πρωτοφανούς εσωστρέφειάς του. Ακολουθεί τακτική απομόνωσης, συνειδητή επιλογή της ηγετικής ομάδας. Απογοητεύει τα μέλη, τα οδηγεί στην αδράνεια και την αποστράτευση, προκαλεί ανησυχία και προβληματισμό στους φίλους και τους οπαδούς.

Σήμερα η Ίσκρα ΔΕΝ έχει Μπογιόπουλο

Μιλώντας με σύντροφο στο θρεντ για την διαστρέβλωση της στόχευσης της τοποθέτησης Μπογιόπουλου του είπα ότι δεν είναι αλήθεια ότι η Ίσκρα παρουσιάζει τα άρθρα του ανελλιπώς. Για την ακρίβεια, υπάρχουν πολλά άρθρα του που δεν ανεβαίνουν -- κυρίως δε αυτά που αποδομούν την πολιτική ιδεολογία του ΣΥΡΙΖΑ.

Σήμερα ήταν άλλη μια μέρα που η Ίσκρα δεν ανέβασε Μπογιόπουλο. Της έπεσε βαριά η κατακλείδα, προφανώς:

Σε αυτή την κατεύθυνση πρέπει να κινείται ο αγώνας του λαού, που για να είναι νικηφόρος απαιτείται η συμμαχία των «κολασμένων» απέναντι στους εκμεταλλευτές τους. Η συμμαχία του λαού. Η κοινωνική συμμαχία των καταπιεσμένων λαϊκών στρωμάτων, η κοινωνική συμμαχία από τα κάτω. Μια συμμαχία που όχι μόνο αρνείται, όχι μόνο αποκαλύπτει, αλλά και ακυρώνει τις πολιτικές συμμαχίες από τα πάνω, τα κομπρεμί, τη δημαγωγία, όσων θέλουν, ξεκάθαρα, να διατηρήσουν την Ελλάδα εντός και επί τ' αυτά του κεφαλαιοκρατικού κοινωνικού, οικονομικού και πολιτικού μοντέλου, για να γίνουν αυτοί «χαλίφηδες στη θέση του χαλίφη».

Αυτή η συμμαχία, η κοινωνική συμμαχία, η λαϊκή συμμαχία, είναι μονόδρομος, ειδικά σήμερα.

Κι έτσι, οι αναγνώστες του σκουπιδότοπου της συριζαϊκής ψευτοαριστεράς φιλεύονται για άλλη μια μέρα διαστρέβλωση και κακοήθεια και λόγια στο στόμα του Μπογιόπουλου.

Να πούμε δυο κουβέντες σταράτες, που τις είπαμε ήδη στα σχετικά μας σχόλια, αλλά θέλουμε να τις ξαναπούμε;

Iskra: Άλλαξαν τον τίτλο της παρέμβασης του Νίκου Μπογιόπουλου για να τον φέρουν σε αντιπαράθεση με την ΚΕ του ΚΚΕ

ΣHMEΙΩΝΕΤΑΙ ΟΤΙ: 

Η λέξη "ηγεσία" δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου.

Το ρήμα "οδηγεί" δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου.

Η φράση "το κόμμα μας" δεν υπάρχει πουθενά στο κείμενο του Ν. Μπογιόπουλου.

Με άλλα λόγια, ο τίτλος του Ίσκρα χαλκεύει απροκάλυπτα τις δεδηλωμένες προθέσεις και χαρακτήρα του κειμένου, "στήνοντας" κόντρα βάσης-ηγεσίας και βάζοντας στο στόμα του Μπογιόπουλου λόγια που ο ίδιος δεν λέει πουθενά στο κείμενό του.

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του για το τι ακριβώς συμβαίνει με τον Προσυνεδριακό και για τον ρόλο του Αριστερού Ρεύματος του ΣΥΡΙΖΑ σ' αυτόν.

Συνέχεια του κόμματος υπό μεταβαλλόμενες συνθήκες

Ένα από τα ζητήματα που τίθενται με ποικίλους τρόπους στον Προσυνεδριακό διάλογο, τόσο από τους υποστηρικτές όσο και από τους επικριτές των Θέσεων της ΚΕ, είναι αυτό της συνέχειας του κόμματος: η συνέχεια αυτή τίθεται πάντοτε, από όποια σκοπιά κι αν γράφει κανείς, στην βάση της συνέχειας με κάποιες προϋποτιθέμενες αναλλοίωτες αρχές, είτε επιθυμεί κάποιος να αναζητήσει τις αρχές στα κείμενα των κλασικών είτε στην κωδικοποίηση και ερμηνεία τους στις αποφάσεις, πχ, του 15ου συνεδρίου.

Όμως όσο κι αν υπερτονίζεται ιδεολογικά, τόσο από την μια πλευρά όσο και από την άλλη, το ιδανικό της κομματικής συνέχειας, η χρήση του παραμένει στενά πολεμική εφόσον παρακάμπτει την σημασία ενός πολύ θεμελιώδους επιστημολογικού προβλήματος: τι σημαίνει "συνέχεια" όταν οι αντικειμενικές συνθήκες στις οποίες αναπτύσσεται η κομματική θεωρία και η κομματική πρακτική είναι μεταβαλλόμενες;

Η επιμονή πολλών συντρόφων στην ιερότητα των Θέσεων του 15ου Συνεδρίου ως αμετακίνητων θεμελίων του κόμματος φαντάζει έτσι ιδιαίτερα προβληματική: πώς είναι δυνατόν οι Θέσεις αυτές να μην χρειάζονται καμία αλλαγή 15 χρόνια μετά το 1996, όταν έχουν επέλθει τόσο τεράστιες και κατακλυσμιαίες αλλαγές στην δυτική οικονομική ζωή, στους συνδεόμενους ταξικούς συσχετισμούς και στην αντίληψη για το μέλλον του καπιταλισμού μετά το 2008; Και γιατί να είναι ειδικά το 15ο Συνέδριο ένα πριμοδοτημένο ή ευλογημένο από την ιστορία Συνέδριο το οποίο καταφέρνει, με ένα μαγικό τρόπο, να διατυπώνει την ουσία του πολιτικού εγχειρήματος του ΚΚΕ περισσότερο από τα συνέδρια που προηγήθηκαν, ακολούθησαν, ή θα ακολουθήσουν; Αρκετές από τις τοποθετήσεις στον Προσυνεδριακό που ακολούθησαν αυτή τη γραμμή και το σκεπτικό καταλήγουν σε μια πολύ παράδοξη, από τη σκοπιά του ιστορικού υλισμού, "συνεδριολατρεία" ανακηρύσσοντας τις διατυπώσεις που έγιναν τότε ουσιαστικά μεταφυσικά υπεριστορικές και αδιάβλητες από τις μεταβολές των συνθηκών: καλούν, ουσιαστικά, σε ένα κόμμα-μαυσωλείο με τον πιο κυριολεκτικό τρόπο, ένα κόμμα στο οποίο η συνέχεια μετατρέπεται σε αυτοσκοπό σε τέτοιο βαθμό ώστε να συνθλίβει κάθε προσπάθεια θεωρητικής και πρακτικής, στρατηγικής και τακτικής, προσαρμογής στα νέα δεδομένα.

Για την κριτική στις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο

Για την κριτική στις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο

Είναι γεγονός ότι μέσα από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» έχει αναπτυχθεί ανοιχτά, ελεύθερα και μέχρις ενός σημείου γόνιμα ένας διάλογος για τις Θέσεις της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο, κάτι πού αντανακλά και μια ακόμη θεμελιώδη διαφορά που έχει το ΚΚΕ με τα άλλα αστικά κόμματα, ότι δηλαδή ανοίγει θεσμοθετημένη προσυνεδριακή πολιτικο-ιδεολογική συζήτηση που ως γνωστόν ούτε κατά διάνοια μπορεί να ενταχθεί στη λογική του στημένου συνεδρίου - φιέστας των άλλων κομμάτων. Ωστόσο, ο διάλογος που έχει αναπτυχθεί από τις στήλες του «Ριζοσπάστη» μεταφέρει και ένα κλίμα που υπάρχει σε ένα βαθμό στην κομματική βάση αλλά και στον περίγυρο του Κόμματος (φίλοι, οπαδοί και ψηφοφόροι), εννοώντας την όποια απογοήτευση ή το συνεχιζόμενο σε κάποιους μούδιασμα από το εκλογικό αποτέλεσμα του Ιούνη. Αυτό είναι και ένας σημαντικός λόγος για την επιθετική (στα όρια της αντικομματικής) αρθρογραφία κάποιων κομματικών μελών και αναφέρομαι κυρίως σε κομματικά μέλη που δούλευαν ή δουλεύουν στον «Ριζοσπάστη» και τα άλλα μέσα του ΚΚΕ.

Θα προσπαθήσω όσο πιο συνεκτικά γίνεται να τους αντικρούσω. Αναφέρονται κατά κόρον, όπως και άλλοι, στην εγκατάλειψη της πολιτικής του αντιιμπεριαλιστικού αντιμονοπωλιακού μετώπου (ΑΑΔΜ) όπως αποφασίστηκε στο 15ο Συνέδριο και την προσχώρηση στο δογματισμό - σεχταρισμό από την καθοδήγηση. Είναι μια θέση που βασικά πατάει στην υποτιθέμενη χαμένη ευκαιρία μιας κυβέρνησης της αριστεράς στην Ελλάδα στις εκλογές του Μάη - Ιούνη 2012 και (ως ένα βαθμό δικαιολογημένα) γαλβανίζει ακόμα μια (υποθέτω μικρή) μερίδα κομματικών μελών, ακόμα περισσότερο πολλούς από τους οπαδούς - ψηφοφόρους του Κόμματος. Απλούστατα, τώρα νομίζουν μερικοί ότι είναι ευκαιρία να περάσουν τον οπορτουνισμό μέσα στο Κόμμα από την πίσω πόρτα. Ωστόσο, όσο και να γλυκαίνει τα όνειρα σε μια μάζα ριζοσπαστικοποιημένου αριστερού κόσμου η προοπτική μιας κυβέρνησης της «αριστεράς» στην Ελλάδα, είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς πως μπορεί να υπάρχουν κομματικά μέλη που να μη βλέπουν τα αδιέξοδα μιας υποτιθέμενα αριστερής κυβέρνησης σε κολεγιά π.χ. με το ΣΥΡΙΖΑ (γιατί όχι και με τον Κουβέλη;) στο έδαφος του καπιταλισμού και μέσα στα πλαίσια των ευρωενωσιακών και ΝΑΤΟικών δεσμεύσεων της χώρας. Για να μην πηγαίνουμε μακριά, η στάση και η προεδρική - κυβερνητική θητεία του ΑΚΕΛ στην Κύπρο είναι πολύ πρόσφατη για να μας θυμίζει τι είδους αριστερή διακυβέρνηση μπορεί να υπάρξει χωρίς ρήξη και ανατροπή της αστικής εξουσίας με ό,τι αυτό συμπαρασύρει (ένταξη σε ιμπεριαλιστικές διακρατικές ενώσεις κλπ). Η εργατική τάξη και τα λαϊκά στρώματα της Κύπρου, οι Κύπριοι γενικότερα το βιώνουν οδυνηρά τελευταία!

ΑΕΠ, ΑΕΕ, ΙΑΔ κλπ

Πρόκειται για ξαναζεσταμένες και από δεύτερο χέρι αντιγραφές. Ελκουν την προέλευσή τους από τον ακαδημαϊκό «μαρξισμό». Στη ρίζα τους είναι καουτσκικές και νεοτροτσκιστικές. Αναπόδεικτες ακαδημαϊκές φλυαρίες, χαώδεις γενικολογίες, που σπέρνουν σύγχυση με την αναπαλαιωμένη «αύρα» της πολυλογίας ενός Ντίρινγκ. Μας απομάκρυναν από τη λενινιστική αρχή «της συγκεκριμένης ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης». Τέτοια, π.χ., είναι η θεωρία για την ιμπεριαλιστική πυραμίδα.

Η σύγχρονη πραγματικότητα, όμως, την έχει διαψεύσει παταγωδώς, το δε ελληνικό παράδειγμα είναι κόλαφος για αυτή. Και σήμερα «μια χούφτα» ιμπεριαλιστικών δυνάμεων κυριαρχεί στον παγκόσμιο καπιταλισμό, ενώ η εξάρτηση της χώρας μας εντάθηκε πιο πολύ. Διερωτάται κανείς, πώς η Ελλάδα μπορεί να ανακατανέμει την παγκόσμια αγορά με το 0,34% (από 0,72% το 1980) του παγκόσμιου ΑΕΠ;

Π. Γεωργιάδης, "Ας επανέλθουμε στην πραγματικότητα", Ριζοσπάστης

Ύψος ΑΕΠ παγκοσμίως, 2005:

Rank

GNP (billion dollars)

United States
1
12 970 billion $
Japan
2
4 988 billion $
Germany
3
2 852 billion $

Για τις Θέσεις

Για τις Θέσεις

Αν ο ιμπεριαλισμός είναι το μονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού, έχουμε τρεις έννοιες και τρία αντίστοιχα μέτωπα, που δεν ταυτίζονται, αλλά είναι συναφή κι εμπεριέχονται το ένα στο άλλο. Εξίσου σημαντικό με τον καθορισμό της γραμμής πάλης είναι το πώς εκλαϊκεύεται και κατεβαίνει στη βάση. Η ερμηνεία πως η αντιιμπεριαλιστική γραμμή ήταν ρεφορμιστική κι έπρεπε να αλλάξει σε αντικαπιταλιστική νομίζω πως δε βοηθά, όπως δε βοηθούσε η λογική που έβαζε την ίδια αντιπαράθεση από την ανάποδη, γαλουχώντας μια γενιά συντρόφων στη νεολαία και τα αμφιθέατρα.

Πρέπει να εξηγείται πως το αντικαπιταλιστικό περιλαμβάνει ως όρος την αντιιμπεριαλιστική πάλη ενάντια στον πόλεμο, τις εξαρτήσεις και τους ιμπεριαλιστικούς οργανισμούς και δεν μπορεί να σταθεί χωρίς αυτήν. Κι ότι οι σημερινές επεξεργασίες έρχονται ως συνέχεια κι όχι απόρριψη του ΑΑΔΜ, που ήταν σε τελική ανάλυση αντικαπιταλιστικό. Αλλο πράγμα να ξεκαθαρίσουμε τη σκουριά και τις αυταπάτες ενός αντιιμπεριαλιστικού σταδίου - ή από την άλλη ενός πούρου, απογειωμένου αντικαπιταλισμού - κι άλλο να πετάμε το μωρό μαζί με τα απόνερα.

Πρέπει να μάθουμε να σκεφτόμαστε συγκεκριμένα, με ανάλυση της πραγματικότητας κι όχι μόνο από θέσεις αρχής. Μια θέση ή ένα επιμέρους αίτημα, που έμπαινε σε άλλες συνθήκες (π.χ. η έξοδος της χώρας από την ΕΟΚ, ενώ υπήρχε η ΕΣΣΔ) σήμερα μπορεί να είναι λάθος ή ενσωματώσιμο, αν δε συνδεθεί με ένα συνολικό στόχο. Αυτό όμως το καθορίζουν οι συνθήκες, όχι κάποιες διαχρονικές αλήθειες με γενική ισχύ. Κι αυτό ισχύει για μια σειρά θέματα, από τις πολιτικές συμμαχίες μέχρι το στόχο της κυβέρνησης - που έβαζε κάποτε η Κομιντέρν, αλλά στη σημερινή συγκυρία θα ήταν επιζήμιο σύνθημα.

Η Λαϊκή Συμμαχία. Τα καθήκοντα του ΚΚΕ

Η Λαϊκή Συμμαχία. Τα καθήκοντα του ΚΚΕ

Το Σχέδιο Προγράμματος έχει τις βάσεις να αποτελέσει πολύτιμη παρακαταθήκη για το κομμουνιστικό κίνημα.

Μερικές παρατηρήσεις: Λείπει από το Πρόγραμμα η αναφορά στο καθήκον αφού τσακιστεί/καταργηθεί το αστικό κράτος, να εκκινήσει η διαδικασία για τη συνολική απονέκρωση και του προλεταριακού κράτους. Εχει καίρια σημασία η εμπέδωση του ότι το εργατικό κράτος δεν είναι απλά το αντίθετο του αστικού, αλλά τελείως νέος σχηματισμός («μισοκράτος»), που οφείλει να οδεύει στην αταξική κοινωνία, συνεπώς στην απονέκρωση και αυτού του ιδίου.

Δεύτερη έλλειψη, τα βασικά μας καθήκοντα στην προεπαναστατική περίοδο. Μπαίνει, προγραμματικά, μόνο ο στρατηγικός στόχος και τα καθήκοντα κατά την επαναστατική κατάσταση. Η ουσία της Λαϊκής Συμμαχίας (ΛΣ), οι βασικές της κατευθύνσεις, πρέπει να αποτελούν μέρος του Προγράμματος. Ως πρόπλασμα της επαναστατικής συμμαχίας, οι βασικές της αρχές, συνοψίζουν την αναγκαιότητα το Κόμμα να οργανώσει την εργατική τάξη ως αυτοτελή τάξη για τον εαυτό της, και να συσπειρώσει δίπλα της τα σύμμαχα στρώματα. Καθήκον μόνιμο και διαχρονικό για κάθε ΚΚ.

Δύο προτάσεις

Δύο προτάσεις

Οι θέσεις με βρίσκουν γενικά σύμφωνο. Εχω δύο προτάσεις για ισάριθμες αδυναμίες.

1. Στις πρώτες εκλογές σημειώθηκε πτώση στα μεγάλα αστικά κέντρα και άνοδος στην ύπαιθρο. Επίσης υπάρχει μια σχετική στασιμότητα των Λαϊκών Επιτροπών (Λ.ΕΠ.). Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από το συνδυασμό της αναδιάταξης των κομματικών δυνάμεων και των συνθηκών κρίσης, ιδίως λόγω ανεργίας. Διότι, καλή η οργάνωση στον τόπο δουλειάς, αλλά δεν υπάρχουν πλέον και πολλοί τέτοιοι, και όσοι έχουν μείνει αποψιλώνονται. Η επιρροή μας αδυνατίζει μόλις κάποιος απολυθεί και εφόσον δεν υπάρχει μηχανισμός που να τον συνδέει με την εδαφική ΚΟΒ ή, ακόμα καλύτερα, τη Λ.ΕΠ. Ακόμα και χωρίς την ανεργία, οι επιρροές από το χώρο εργασίας δε συνδέονται με τον τόπο κατοικίας τους, ενώ η σύνδεση των ίδιων των μελών γίνεται ατομική τους υπόθεση.

Στην ύπαιθρο το πρόβλημα δεν εμφανίζεται με τόση ένταση γιατί α)οι εδαφικές παραμένουν ισχυρές, β) οι άνθρωποι γνωρίζονται και έτσι οι κομματικές επιρροές από το χώρο εργασίας δε χάνονται με την απόλυση, και γ) οι χώροι εργασίας και κατοικίας είναι πιο στενά δεμένοι. Προφανώς, ένα επαναστατικό μέτρο όπως η αναδιάταξη των κομματικών δυνάμεων δεν πρέπει να ανασταλεί, αλλά και το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ειδικά μέτρα και ευελιξία. Διαφορετικά, είτε θα υπονομευτεί η αναδιάταξη δυνάμεων κάτω από την πίεση πολύ οξυμένων τοπικών προβλημάτων ή τα κομματικά μέλη θα παραμένουν στη γειτονιά ασύνδετα μεταξύ τους και χωρίς ουσιαστική παρέμβαση. Το οργανωτικό κενό οφείλεται και για τη μη μετάδοση σωστής εικόνας (Κουτσούμπας, Ρ. 10/2/13).

Συζητώντας για την τακτική και την στρατηγική του ΚΚΕ σήμερα

Αν και, λόγω έλλειψης χρόνου και των έκτακτων γεγονότων στην Κύπρο, δεν διάβασα όλες τις τοποθετήσεις του προσυνεδριακού, μού φάνηκε πως η πειστικότερη ως τώρα υπεράσπιση της έννοιας του ΑΑΔΜ που διάβασα ήταν αυτή η οποία εγκαταλείπει την απόπειρα να την θεμελιώσει θεωρητικά και στρέφεται σε υπαρκτά και πρακτικά προβλήματα. Αντιγράφω λοιπόν ένα σκέλος της τοποθέτησης του Ξενοφώντα Φλώρου:

Το πρόβλημα είναι το εξής: Μεγάλες μάζες εργατικών και μικροαστικών στρωμάτων που θίγονται από τον καπιταλισμό (ειδικά λόγω κρίσης και δυσκολιών της αστικής τάξης στο οικονομικό πεδίο και στις συμμαχίες της), μας ακούνε και συμφωνούν μέχρι ένα σημείο με αυτά που τους λέμε, σε ένα βαθμό συνειδητοποιούν ότι τα πράγματα πρέπει να αλλάξουν, δεν έχουν όμως πειστεί για το ζήτημα της εξουσίας. Η μικροαστική ιδεολογία είναι έντονη σε αυτά τα στρώματα, άρα αντικειμενικά παλαντζάρουν ιδεολογικά μεταξύ εργατικής και αστικής τάξης και είναι βουλησιαρχικό το να προβλέπουμε ότι μικροαστικά στρώματα από μόνα τους θα συμφωνήσουν «στον αντικαπιταλιστικό αγώνα με κατεύθυνση τη λαϊκή εξουσία» (Θέση 66).

Ζητούμενο είναι το πώς θα απομακρύνουμε αυτόν τον κόσμο από τις συμμαχίες της αστικής τάξης, πώς θα τον τραβήξουμε στη συμμαχία της εργατικής τάξης, στην πάλη για την ανατροπή του καπιταλισμού.

Ο τρόπος κατά τη γνώμη μου για να πειστούν ανώριμες πολιτικά μάζες ότι η λύση για τα προβλήματά τους έγκειται στην αλλαγή στο επίπεδο της εξουσίας, είναι αρχικά η κοινή δράση, να πατήσουμε πάνω σε προβλήματα που τους θίγουν άμεσα, να δείξουμε τον ένοχο και να τους συσπειρώσουμε σε στόχους και αιτήματα που αμφισβητούν την υπάρχουσα κατάσταση και φέρνουν τον τελικό σκοπό πιο κοντά. Να καταλάβουν κάτω από την παρέμβασή μας αλλά και από την ίδια τους την αγωνιστική πείρα στην πορεία της ταξικής πάλης ότι είναι απαραίτητη η αλλαγή κοινωνικοοικονομικού συστήματος.

Μια ερώτηση, τέσσερις απαντήσεις

Από πού και ως πού ΑΑΔΜ σημαίνει συνεργασία με κάποιο από τα υπάρχοντα πολιτικά κόμματα;

Σταύρος Θεοχάρης, ΚΟΒ Δυτικής Πετρούπολης, Ριζοσπάστης

α) Το Μέτωπο στην αρχική του φάση ξεκινά σαν συσπείρωση κυρίως κοινωνικών δυνάμεων γύρω από αντιιμπεριαλιστικά αντιμονοπωλιακά αιτήματα και στόχους, από επιμέρους μέτωπα πάλης που κινητοποιούν διάφορα τμήματα των εργαζομένων προς ένα ενιαίο ισχυρό λαϊκό ρεύμα.Όσο περισσότερο αναπτύσσεται η ταξική πάλη, η οργάνωση και η πολιτική πείρα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων, όσο ενισχύεται η δύναμη του ΚΚΕ, τόσο θα αυξάνονται οι δυνατότητες το αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό μέτωπο να προκαλεί αντίστοιχες αλλαγές στον πολιτικό συσχετισμό.

Το ΚΚΕ επιδιώκει τη συνεργασία με πολιτικές δυνάμεις που αποδέχονται την αναγκαιότητα σύγκρουσης με τον ιμπεριαλισμό και τα πολυεθνικά μονοπώλια, υπερασπίζονται τα δικαιώματα των εργαζομένων, τη λαϊκή κυριαρχία και ανεξαρτησία της χώρας. Η συνεργασία μπορεί να εκφραστεί με τη μορφή συντονισμού, πολλαπλών συσπειρώσεων και κοινής δράσης για ορισμένα συγκεκριμένα προβλήματα, στα οποία διαπιστώνεται συμφωνία. Η εμπειρία της κοινής δράσης θα δείχνει κατά πόσο είναι δυνατή η διεύρυνσή της και η συνεργασία και σε άλλους αντιιμπεριαλιστικούς αντιμονοπωλιακους στόχους, κατά πόσο στη συνέχεια μπορεί να εξελιχθεί σε πολιτική συμφωνία.

Το ΚΚΕ αντιμετωπίζει τα άλλα κόμματα όχι μόνο με βάση τις διακηρύξεις, το πρόγραμμα και τους στόχους τους, αλλά και από το πώς υπερασπίζονται τα ζωτικά συμφέροντα των εργαζομένων και στηρίζουν τους αγώνες τους. Οι πολιτικές συνεργασίες για να σταθούν και να στερεωθούν ώστε να δώσουν ώθηση και πολιτικό δυναμισμό στο αντιιμπεριαλιστικό αντιμονοπωλιακό δημοκρατικό μέτωπο πάλης, πρέπει να στηρίζονται σε υπαρκτές κοινωνικές διεργασίες και συσπειρώσεις, να αναπτύσσουν τη συμμαχία των κοινωνικών δυνάμεων. 

Από τις αποφάσεις του 15ου Συνεδρίου

Τρία κόκκινα γράμματα

Αγαπητοί σύντροφοι,

Aπό το 7ο Συνέδριο του '46 μέχρι το 18ο, μελετώντας ντοκουμέντα, δεν ένιωθα την ανάγκη να πάρω μέρος στον Προσυνεδριακό Διάλογο, γιατί με κάλυπταν οι Θέσεις και τα ντοκουμέντα.

Λόγω προβλήματος όρασης δεν μπορούσα να μελετήσω τις Θέσεις για το 19ο Συνέδριο, εκτός απ' όσα άκουσα στη συνέλευση της ΚΟΒ για το θέμα αυτό.

Σύντροφοι, αισθάνομαι την ανάγκη να ξεκινήσω από μερικά οργανωτικά θέματα, με πρώτο και κύριο τη μη τήρηση των συνωμοτικών κανόνων που επιβάλλονται σε ένα Επαναστατικό Κόμμα. Τα μέλη της ΚΟΒ είναι στρατολογημένα κατά την 30χρονη νομιμότητα του Κόμματος, και γι' αυτό υπάρχει μια χαλάρωση γύρω από αυτό το θέμα, με αποτέλεσμα πολλές φορές απόρρητα ντοκουμέντα που είναι για τα μέλη του Κόμματος να διαρρέουν και πολλές φορές να βλέπουν τη δημοσιότητα στον αστικό Τύπο. Γι' αυτό το σοβαρό πρόβλημα, σύντροφοι, χρειάζεται ενημέρωση όλων των μελών του Κόμματος πως πρέπει να περιφρουρούν, να γίνουν μαθήματα πώς ο κάθε σύντροφος να περιφρουρεί το Κόμμα.

Επίσης, θέλω να επισημάνω μερικές αδυναμίες στις δουλειές των ΚΟΒ. Πολλές φορές δε γίνεται επεξεργασία των θέσεων του Κόμματος από τον γραμματέα και το γραφείο, με συλλογική δουλειά να κατεβάζουμε τη στρατηγική και πολιτική του Κόμματος. Πολλές φορές το γραφείο δεν διαμορφώνει την εισήγηση σε ό,τι αφορά τα προβλήματα του χώρου του, δηλ. η εισήγηση δεν διαμορφώνεται σε ό,τι αφορά το χώρο, αλλά έρχεται από πάνω.

Και τώρα να πω δυο λόγια για τις απόψεις που εκφράζονται με τον Προσυνεδριακό Διάλογο. Παρακαλώ τη γυναίκα μου να μου τα διαβάσει, και βλέπω ότι ορισμένοι σύντροφοι προβάλλουν καλοπροαίρετα απόψεις για την καλύτερη υλοποίηση των Θέσεων. Υπάρχουν όμως και ορισμένοι υποτιθέμενοι σύντροφοι που η πολεμική τους είναι πέρα για πέρα αντικομματική, αντικαταστατική, και γι' αυτό σύντροφοι θέλω να τονίσω το εξής: ότι το Κόμμα μας είναι επαναστατικό, και κατά συνέπεια όλα τα προγράμματά του αποβλέπουν στην κατάκτηση της εξουσίας με επανάσταση, εφόσον συσπειρωθούν αυτές οι δυνάμεις που θα είναι σε θέση το Κόμμα να προχωρήσει προς αυτήν την κατεύθυνση. Γιατί τα κροκοδείλια δάκρυα ορισμένων για το εκλογικό αποτέλεσμα; Ξεχνούν ότι κοινοβουλευτικά δεν πάρθηκε καμία λαϊκή εξουσία, και αυτές που πάρθηκαν τις πήραν πίσω, όπως στην Ισπανία, στην Πορτογαλία, στη Χιλή; Ειδικά στην Ισπανία οι πολυάριθμες Ερυθρές Δυνάμεις που έφτασαν μέχρι τη Γαλλία, ο σοσιαλδημοκράτης Μπλουμ δεν τους επέτρεψε να πάρουν μέρος.

Τελειώνοντας, εύχομαι καλή επιτυχία στο 19ο Συνέδριο, κι όλοι εμείς οι εναπομείναντες Αντιστασιακοί θα παλέψουμε για την εφαρμογή των Αποφάσεων του 19ου Συνεδρίου.

Γιάννης Σαπουντζόγλου

Μέλος ΚΟΒ Πειραϊκής

"Μια χούφτα κράτη": Αποσπάσματα από τον προσυνεδριακό

Στις θέσεις 5, 70 και 72 της ΚΕ για το 19ο Συνέδριο του Κόμματος σκιαγραφείται μία άλλη αντίληψη για τον ιμπεριαλισμό από αυτήν που ανάλυσε ο Λένιν στο βιβλίο του «Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού», αλλά και τις θέσεις που επεξεργάστηκαν τα συνέδρια της 3ης Διεθνούς και μέχρι σήμερα διατηρούν όσα κόμματα βρίσκονται σε αυτό το πολιτικό-ιστορικό ρεύμα.

Ο Λένιν ιμπεριαλιστικές θεωρεί τις μεγαλύτερες καπιταλιστικές δυνάμεις ή χώρες, στις οποίες αναφέρεται, δύο φορές μάλιστα, στον γνωστό ορισμό του ιμπεριαλισμού με τα πέντε σημεία (Απαντα τ. 27 σελ.393). Οι χώρες αυτές, πάντα κατά τον Λένιν, είναι «μία χούφτα» ή «τα 4-5 μεγαλύτερα καπιταλιστικά κράτη». Γράφει χαρακτηριστικά: «Ο κόσμος χωρίστηκε σε μία χούφτα κράτη-τοκογλύφους και σε μία τεράστια πλειοψηφία κράτη-οφειλέτες» (στο προηγούμενο σελ. 405). Το σχήμα αυτό το διατηρεί το ΚΚΕ και στο ισχύον πρόγραμμα του όπου γράφει: «Ενας μικρός αριθμός ανεπτυγμένων καπιταλιστικών χωρών ελέγχει και εκμεταλλεύεται το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου πλούτου».

Στις Θέσεις της ΚΕ εισάγεται ένα άλλο σχήμα, αυτό της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, όπου η Ελλάδα είναι ιμπεριαλιστική χώρα με ενδιάμεση θέση σε αυτήν. Ενα πρώτο συμπέρασμα που προκύπτει είναι ότι οι ιμπεριαλιστικές χώρες γίνονται πολύ περισσότερες από αυτές που εκτιμούσε ο Λένιν αλλά και το ισχύον πρόγραμμα του Κόμματος, γιατί εκτός από το μέσο της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας, με χώρες σαν την Ελλάδα, υπάρχει και η βάση της.

Νίκος Μεταλληνός
Πρόεδρος ΕΛΜΕ Κέρκυρας, 20 Μάρτη 2013

Γ. Σκουρλής-Για τις Θέσεις της ΚΕ

Για τις Θέσεις της ΚΕ

Στο όνομα του Σοσιαλισμού (!) και της «φίλιας» κριτικής, ορισμένοι κάνουν συνειδητή οργανωμένη προσπάθεια, προκειμένου να προκαλέσουν συγχύσεις. Δεν είναι καλοδεχούμενοι. Στόχος του ταξικού αντιπάλου είναι ένας -και είτε το θέλουν είτε όχι- σε αυτήν την κατεύθυνση αξιοποιούνται και αυτές οι προσπάθειες.

Η ουσία της επίθεσης στοχεύει στην προσπάθεια αμφισβήτησης της επαναστατικής στρατηγικής του ΚΚΕ. Να μεταλλαχθεί, να στραφεί η προσοχή της εργατικής τάξης αλλού. Κορυφαία ζητήματα της αντιπαράθεσης που ανοίγονται με τις θέσεις του 19ου Συνεδρίου, είναι 1) ο ιμπεριαλισμός, 2) η θέση της Ελλάδας και 3) η ανάπτυξη πολιτικής συμμαχιών του ΚΚΕ. Ο χαρακτήρα της εποχής, η θέση της Ελλάδας στο διεθνές σύστημα, η μελέτη των εξελίξεων σε οικονομικό πολιτικό επίπεδο, η ιστορική αποστολή της εργατικής τάξης καθορίζουν σε μεγάλο βαθμό τις θέσεις μας για το χαρακτήρα της Λαϊκής Συμμαχίας, τον προσανατολισμό της αλλά και τη σπέκουλα που δεχόμαστε σήμερα για να συρθούμε σε συνεργασίες, να αλλάξει το μέτωπο, η συμμαχία και τα χαρακτηριστικά της. Πιο συγκεκριμένα:

Χρησιμοποιούν διαστρεβλωμένα τη λέξη ιμπεριαλισμός, με την έννοια μιας εξωτερικής επεμβατικής πολιτικής, μιας μερίδας ισχυρών κρατών που έρχεται από έξω και από πάνω. Εννοιες όπως η παγκοσμιοποίηση, επιστρατεύονται συχνά για να συσκοτίζουν την πραγματικότητα. Διαχωρίζουν «ντόπιους καπιταλιστές και ξένους ιμπεριαλιστές». Εκφράζεται η πέρα για πέρα αντιεπιστημονική, οπορτουνιστική θεώρηση ότι η Ελλάδα δεν είναι ιμπεριαλιστικό κράτος.

Επειδή συζητάμε επί της ουσίας

Επειδή συζητάμε επί της ουσίας

Από το 15ο Συνέδριο το Κόμμα μας προσδιορίζοντας την επικείμενη επανάσταση στην Ελλάδα ως σοσιαλιστική απέρριψε τη λογική των σταδίων. Σε εκείνο το συνέδριο περιγράψαμε τη συμμαχία διάφορων κοινωνικών στρωμάτων ως προϋπόθεση για τη δημιουργία μετώπου για τη δημιουργία των προϋποθέσεων για την επίτευξη της επανάστασης. Παρόλο που ήταν ξεκάθαρο και λόγω του χαρακτήρα και του τελικού σκοπού του ΑΑΔΜ ότι η δράση δεν θα μπορούσε να ήτανε άλλη εκτός από κοινωνική, η αναφορά του ΑΑΔΜ στις αποφάσεις του 15ου Συνεδρίου ως «κοινωνικοπολιτική συμμαχία» έδωσε τροφή μέχρι και σήμερα σε εχτρούς και προδότες της τάξης μας να επιτίθενται στη στρατηγική του Κόμματός μας. Από τότε κύλησε νερό στο αυλάκι. Δημιουργήσαμε το ΠΑΜΕ-ΠΑΣΕΒΕ-ΠΑΣΥ-ΜΑΣ ως τους φορείς της κοινωνικής συμμαχίας, καθορίσαμε με σαφήνεια το ποια πρέπει να είναι η δράση των κομμουνιστών μέσα στο κίνημα για την ενδυνάμωση της συμμαχίας.

Πολλές φορές κουβεντιάζουμε στις Οργανώσεις μας ότι η αγκύλωση στις κοινοβουλευτικές αυταπάτες αποτελεί τροχοπέδη στην ανάπτυξη της δράσης μας σε τοπικό επίπεδο αλλά κύρια στους εργασιακούς χώρους, με τη λογική ότι μέχρι και πρόσφατα μεγάλο κομμάτι των δυνάμεών μας ανέπτυσσε έντονη δράση μπροστά σε εκλογές και έκανε «κοιλιά» όλο το προηγούμενο διάστημα. Βέβαια, το ζήτημα των κοινοβουλευτικών αυταπατών δεν πρέπει να χαρακτηριστεί ως ένα πρόβλημα το οποίο μόνο με σωστή καθοδήγηση θα λυθεί. Δεν είναι τόσο απλό. Η λογική των εκλογικών συμμαχιών του Κόμματός μας με άλλους πολιτικούς σχηματισμούς για την ανάδειξη μιας «προοδευτικής-δημοκρατικής» κυβέρνησης στα πλαίσια του συστήματος χρησιμοποιείται από το ΣΥΡΙΖΑ, τα ΜΜΕ, την αστική τάξη για να χτυπηθεί η στρατηγική του Κόμματος. Χρησιμοποιείται από «φίλους» αλλά και μέλη του Κόμματός μας σε συνδυασμό με τη λογική της «κοινωνικοπολιτικής συμμαχίας» του ΑΑΔΜ του 15ου Συνεδρίου, για να υποστηρίξουν ότι το Κόμμα (διαχωρίζοντας τις περισσότερες φορές την ηγεσία από τη βάση) παραβιάζει το πρόγραμμά του και τελικά να κατηγορήσουν την ηγεσία μας για σεχταρισμό και παραβίαση των αρχών του ΚΚΕ. Υπουλα προσπαθούν να μπάσουν στο Κόμμα τη λογική των σταδίων που ουσιαστικά οδηγεί στο συμβιβασμό, στην απεμπόληση των επαναστατικών χαρακτηριστικών και τελικά στην υποταγή μας στην αστική τάξη και το σύστημά της. Ολοι αυτοί είναι που προσπάθησαν δύο φορές (1968 και 1991) με έφοδο να διαλύσουν το Κόμμα μας, να αποκλίνουμε από τον μαρξισμό-λενινισμό, να συμβιβαστούμε, αλλά δεν τα κατάφεραν. Θέλουν το Κόμμα μας να γίνει ένα ακόμα κόμμα του αστικού συστήματος, ένα κόμμα της διαχείρισης του καπιταλισμού. Η ηγεσία του Κόμματός μας είναι αυτή που από τα χρόνια της ανασυγκρότησης μέχρι και σήμερα υπεράσπισε τα χαρακτηριστικά του Κόμματός μας ως κόμμα επαναστατικό, διεθνιστικό, πατριωτικό, το οποίο δεν απεμπόλησε την ιστορία, τις αρχές και τα σύμβολά του.

Κυνηγοί φαντασμάτων;

Κυνηγοί φαντασμάτων;

Αρκετοί είναι καταπώς φαίνεται οι σύντροφοι που στα πλαίσια του προσυνεδριακού διαλόγου εκφράζουν την πεποίθηση ότι το ΚΚΕ σφάλλει που δεν υιοθετεί τη γραμμή περί πατριωτικού χαρακτήρα «Μετώπου» παλλαϊκής αντίστασης στη «νεοαποικιοποίηση» της Ελλάδας, στερώντας τον εαυτό του από μαζική πολιτική υποστήριξη.

Εφόσον αυτά τα επιχειρήματα επικαλούνται το πρακτικό στοιχείο της συσπειρωτικής δύναμης αυτού του προτάγματος δεν θα εξετάσω τις θεωρητικές τους προϋποθέσεις, που κατά τη γνώμη μου στηρίζονται στην ανησυχητική για κομμουνιστές σύγχυση μεταξύ της λενινιστικής θεωρίας του ιμπεριαλισμού και θεωρητικών μοντέλων περί εξάρτησης και οιονεί αποικιακών σχέσεων όπως αυτά του ιδιαίτερα επιδραστικού για τη ρητορική του ΠΑΣΟΚ της δεκαετίας του 1980 Σαμίρ Αμίν, καθώς και στη λήθη για τις αντιφάσεις που οδήγησαν στην αδυναμία του ΕΑΜ/ΕΛΑΣ να εκμεταλλευτεί τον ιμπεριαλιστικό Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στην κατεύθυνση της σοσιαλιστικής ανατροπής της αστικής τάξης.

Θα περιοριστώ λοιπόν μόνο στο «πρακτικό», χρησιμοθηρικό ακόμα, αν θέλετε, ερώτημα του κατά πόσο η πραγματικότητα δικαιώνει την αναμονή ότι μια τέτοια γραμμή θα συσπείρωνε τις μάζες γύρω από το ΚΚΕ και θα έδινε ώθηση στο εργατικό κίνημα.

Ποιοι ήταν οι κομματικοί εκφραστές αυτής της γραμμής, που πράγματι δεν υιοθέτησε το ΚΚΕ, στην περίοδο από το 2010 ως σήμερα (αφήνοντας έξω «άτυπους» φορείς όπως η Νέα Σπορά και ο Εργατικός Αγώνας);

Ηταν ο Δημήτρης Καζάκης και το κόμμα το οποίο δημιούργησε, το ΕΠΑΜ. Το κόμμα αυτό οδηγήθηκε σε συνεργασία με τον Στέλιο Παπαθεμελή και συνετρίβη στις εκλογές.

Προσυνεδριακού συνέχεια

Απάντηση σε μια επιστολή

Απάντηση στην επιστολή της Κυριακής 3 Φλεβάρη 2013: «Τα αποτελέσματα των εκλογών του 2012 συμπύκνωση των αδιεξόδων του Κόμματός μας». Είναι λάθος η αντίληψη του συντάκτη της επιστολής στην οποία αναφέρομαι, και εκ των προτέρων οφείλεται στην απώλεια διαλεκτικής προσέγγισης:

Καταρχάς, βάζει όλη την αντίληψη για το λαό μέσα στο ίδιο τσουβάλι αδυνατώντας να διαχωρίσει τα ποιοτικά από τα ποσοτικά στοιχεία. Είναι σαν να λέει, τι αυτοί που πάνε κάθε 4 χρόνια να ψηφίσουν για να λένε ότι συμμετέχουν κάπου, τι αυτοί που είναι σε κάθε απεργία και την τρίβουν στα μούτρα του αφεντικού τους, είναι όλοι το ίδιο! Αδυνατεί δηλαδή να αντιληφθεί την αντικειμενική παρατήρηση, της, φυσικά, μη ταυτόχρονης και ομοιόμορφης πολιτικής εξέλιξης των μελών της ίδιας κοινωνίας και τους βλέπει όλους μαζί το ίδιο, μέσα σε ένα τσουβάλι, σαν ένα ενιαίο εκλογικό (και μόνο!) σώμα. Αυτό μαρξιστικά είναι τεράστιο ατόπημα. Μέσα στην τοποθέτησή του δεν υπάρχει πουθενά το εργατικό κίνημα, που είναι και η ουσία του ζητήματος για το οποίο βρισκόμαστε όλοι (και αυτός πιστεύω) εδωπέρα! Είναι σα να λέει δηλαδή ότι πολιτικά, έχουν την ίδια πρακτική αξία οι απεργοί με τους αγανακτισμένους. Είναι υλιστική προσέγγιση αυτή; Προσοχή όμως, φυσικά και επανάσταση δε γίνεται χωρίς τους «πολίτες» που προς το παρόν αρκούνται στη διάρρηξη των ιμάτιών τους παρακολουθώντας κάποια αγανακτισμένη ρητορεία του (κατά τα άλλα αξιότιμου) Λάκη Λαζόπουλου. Ο αντικειμενικός μας σκοπός είναι η συμμετοχή τους στο Μέτωπο μέσα από τα σωματεία της δουλειάς ή της περιοχής τους. Η υπόλοιπη εργατική τάξη όμως που συμμετέχει ήδη, απεργεί, διαδηλώνει και καταλαμβάνει, αποτελεί εκ του αποτελέσματος πιο εξελιγμένο πολιτικά κοινωνικό συστατικό, ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟ ΣΥΜΜΕΤΕΧΕΙ ΚΑΤΑ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΣΤΗΝ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ, ΤΟΤΕ ΣΗΜΑΙΝΕΙ ΠΩΣ ΤΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΟ ΚΟΜΜΑ ΕΧΕΙ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΕΙ ΜΙΑ ΠΟΙΟΤΙΚΗ ΕΠΙΡΡΟΗ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΟΠΟΥ ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙ Η ΙΣΤΟΡΙΚΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΙΣΑΞΙΟ, ΑΝ ΟΧΙ ΣΕ ΟΡΙΣΜΕΝΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΚΑΙ ΑΝΩΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΣΟΤΙΚΗ. Αυτός είναι ο μαρξισμός και οτιδήποτε άλλο είναι εκπτώσεις.

Κ. Σκολαρίκος-Για το κόμμα, το μέτωπο, τον σοσιαλισμό (2000)

Για το Κόμμα, το Μέτωπο, το Σοσιαλισμό

Αναφορικά με το ΑΑΔ Μέτωπο που προωθείται από την προγραμματική πολιτική του 15ου Συνεδρίου, θα ήταν καλό να γίνουν ορισμένες επισημάνσεις. Υπάρχει η αναγκαιότητα της ξεκάθαρης δήλωσης και κατανόησης από το σύνολο των συντρόφων -συντροφισσών, οπαδών και φίλων του κόμματος που θα επισημαίνει ότι το ΑΑΔΜ δεν είναι ένα στάδιο που προκύπτει ως απαραίτητο από τη Μ-Λ θεωρία, αλλά είναι η τακτική που επιλέγει το κόμμα μέσα από την ανάλυση της πραγματικότητας με βάση το Μ-Λ. Το μέτωπο μπορεί να αποτύχει ή να διασπαστεί ή να μη συγκροτηθεί ή ακόμα και το ΚΚΕ να βρεθεί σε άσχημο συσχετισμό μέσα σ' αυτό και να χρειαστεί ν' αποχωρήσει. Επιπλέον, μπορεί μια αλλαγή του διεθνούς συσχετισμού να οδηγήσει σε αλλαγή της προγραμματικής πολιτικής, όπως εξάλλου έγινε και πρόσφατα, ύστερα από τις ανατροπές των σοσιαλιστικών καθεστώτων μας και «κάθε βήμα πραγματικού κινήματος είναι πιο σπουδαίο από μια δωδεκάδα προγράμματα». (Κριτική του Προγράμματος της Γκόττα).

Από άρθρο στον Προσυνεδριακό του 2000, Ριζοσπάστης

Δυο λόγια για ένα ακόμη άρθρο του Προσυνεδριακού

Το αντικείμενό μου είναι το άρθρο του Κώστα Αδαμόπουλου (ΚΟΒ Ταξί Αττικής) με τίτλο "Πρόγραμμα ρήξης με τον μαρξισμό." Θα ήθελα κατ' αρχάς να παρατηρήσω πως η χρήση τέτοιων τίτλων δεν βοηθά με κανένα τρόπο τον σοβαρό εσωκομματικό διάλογο, αλλά λειτουργεί ως μέσο εντυπωσιοθηρίας, πράγμα καθόλου μαρξιστικό. Για να αποδειχθεί, εάν υφίστατο, κάτι τόσο βαρύ όσο η εγκατάλειψη του μαρξισμού από το ΚΚΕ, θα χρειαζόταν αρκετές δεκάδες (αν όχι εκατοντάδες) σελίδες με εκτεταμένη αναφορά στα θεωρητικά του κείμενα και στις οργανωτικές και πολιτικές πρακτικές του, και όχι λίγες εκατοντάδες λέξεις όπου οι "αποδείξεις" της εγκατάλειψης του μαρξισμού συνίστανται κατά κύριο λόγο στην πτώση σε εκλογικά ποσοστά και την καταγγελόμενη έλλειψη απήχησης στην νεολαία.

Ο Αδαμόπουλος ισχυρίζεται πως οι θέσεις της ΚΕ αποτελούν πρόγραμμα που "έρχεται να επισφραγίσει τη δικαίωση της αριστερίστικης ομάδας Γράψα 24 χρόνια μετά" και πως συνιστούν "εκσυγχρονισμένο copypaste όλων των ζητημάτων που έθεταν τότε οι οπορτουνιστές." Αυτή είναι μια εντυπωσιακή κατηγορία για κάποιον που, στην αμέσως επόμενη παράγραφο, επιτίθεται στο κόμμα για τη μη εμπλοκή του στις πλατείες με τα ίδια ακριβώς επιχειρήματα που χρησιμοποίησαν οι "αριστεριστές" της Ανταρσύα: "Ποιος να το έλεγε πως ο λαός θα γέμιζε τις πλατείες όλης της χώρας και το Κόμμα θα παρακολουθούσε τις εξελίξεις απ' την τηλεόραση. Απαράδεκτη η θέση 25. Ποτέ το ΚΚΕ στην ιστορία του χωρίς στοιχεία δε μίλησε για έλεγχο κινήματος από αστικούς μηχανισμούς. Φυσικά και ήταν ανώριμο το ξέσπασμα των αγανακτισμένων, με λάθος αιτήματα, στόχους, ευάλωτο στους διάφορους μηχανισμούς. Μα πώς θα μπορούσε να γίνει αλλιώς όταν το κόμμα της εργατικής τάξης με μια ελιτίστικη λογική λείπει από εκεί;" Αφήνω σε ειδικότερους εμού το ζήτημα του κατά πόσο οι θέσεις της ΚΕ αποτελούν "εκσυγχρονισμένο copy paste" των θέσεων της ομάδας Γράψα.

Το επαναστατικό πρόγραμμα απαιτεί και επαναστατική δράση σήμερα

Το επαναστατικό πρόγραμμα απαιτεί και επαναστατική δράση σήμερα

Θέσεις θέτουν δύο κεντρικά ερωτήματα:

α) Είναι το πρόγραμμα του ΚΚΕ επιστημονικά θεμελιωμένο; Εκσυγχρονίζει - εμπλουτίζει το μαρξισμό - λενινισμό στις σημερινές συνθήκες εξέλιξης της βάσης και του εποικοδομήματος;

β) Πώς πρέπει να είναι συγκροτημένο πολιτικά και οργανωτικά το μαρξιστικό - λενινιστικό κόμμα νέου τύπου;

Ο Λένιν στο «Τι να κάνουμε» λέει: «Πρέπει να καταπιαστούμε δραστήρια με την πολιτική διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης, με την ανάπτυξη της πολιτικής της συνείδησης. (...) Προβάλλει το ερώτημα, σε τι λοιπόν πρέπει να συνίσταται η πολιτική διαπαιδαγώγηση;» και λίγο παρακάτω εξαπολύει επίθεση στους οπορτουνιστές που λένε: «Τώρα οι σοσιαλδημοκράτες έχουν καθήκον να προσδώσουν (...) πολιτικό χαρακτήρα στην ίδια την οικονομική πάλη (...) Η οικονομική πάλη είναι το πιο πλατύ μέσο για να τραβηχτούν οι μάζες σε δραστήρια πολιτική πάλη». «Πίσω από αυτή την πομπώδη φράση, απαντάει ο Λένιν, κρύβεται στην ουσία ο πατροπαράδοτος πόθος να υποβιβαστεί η σοσιαλδημοκρατική πολιτική στο επίπεδο της τρεϊντ-γιουνιονίστικης πολιτικής».

Το παραπάνω θέμα που μπορούμε να το ονομάσουμε ως «Πολιτικοποίηση του αγώνα της εργατικής τάξης» είναι καθοριστικό στοιχείο που απασχολεί τις Θέσεις της ΚΕ, κυρίως στη θέση για τη «Λαϊκή Συμμαχία». Χρειάζεται μελέτη, εμβάθυνση και επεξεργασία στο συγκεκριμένο ζήτημα από όλο το Κόμμα. Γιατί είναι ουσιαστικά η μέθοδος εξειδίκευσης και υλοποίησης της ιστορικής αποστολής της εργατικής τάξης ξεκινώντας από το πρόγραμμα του Κόμματος για να φτάσει στην «πολιτική διαπαιδαγώγηση της εργατικής τάξης».