Ν. Μόττας-Το ΚΚΕ γεννά Μπελογιάννηδες

Το ΚΚΕ γεννά Μπελογιάννηδες

του Νίκου Μόττα.

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας έχει στο λαό βαθιές ρίζες. Συνδέεται μαζί του με ακατάλυτους δεσμούς αίματος και δεν μπορεί κανείς να το εξοντώσει ούτε με στρατοδικεία, ούτε με εκτελεστικά αποσπάσματα. Ο στόχος μας ήταν και είναι να προστατέψουμε τα συμφέροντα του λαού και της χώρας μας…».

(Νίκος Μπελογιάννης)

Ν. Μόττας-Ο ψεύτης κ.Τσίπρας και το Μάαστριχτ

Ο ψεύτης κ.Τσίπρας και το Μάαστριχτ

Του Νίκου Μόττα

«Πλανόδιοι αργυραμοιβοί στους δρόμους
παζάρευαν τις μέρες μας
με αμφίβολα νομίσματα
από μελλοντικές αβέβαιες εποχές».
- Τάσος Λειβαδίτης.

“Στις 25 ψηφίζουμε, στις 26 φεύγουν” μας ενημερώνουν οι προεκλογικές αφίσες του ΣΥΡΙΖΑ. Κάτι σαν εκείνο το παλιό “στις 18 Σοσιαλισμός” του ΠΑΣΟΚ το '81. Ξεκάθαρη ψηφοθηρία στις πλάτες του λαού με λογική μαυρογιαλούρου. Πολιτική σπέκουλα και κοροϊδία αισχύστου είδους πάνω στην απογοήτευση των λαϊκών στρωμάτων και δημιουργία αυταπατών πως με την ψήφο στις 25 του Μάη θα αλλάξουν τα πράγματα.

Ν. Μόττας-Το..."μονοπώλιο της βίας"

Το... «μονοπώλιο της βίας»

του Νίκου Μόττα

Το «μονοπώλιο της βίας», μας λένε ορισμένοι, «ανήκει μόνο στο κράτος σε μια δημοκρατική πολιτεία». Αποκρύβουν, όμως, σκόπιμα, το σημαντικότερο στοιχείο: αυτό της ταξικότητας, τόσο του κράτους, όσο και της «δημοκρατικής πολιτείας». Βαφτίζουν το κράτος ως κράτος όλων των πολιτών, ανεξαρτήτως της κοινωνικής τους θέσης. Μας λένε, δηλαδή, ότι το κράτος αυτό, που έχει σύμφωνα με αυτούς το «μονοπώλιο της βίας», εξυπηρετεί τα συμφέροντα και του μεγαλοβιομηχάνου και του εργάτη, και του εφοπλιστή και του ναυτεργάτη, με λίγα λόγια και της αστικής και της εργατικής τάξης.

Ν. Μόττας-20+1 λόγοι για ισχυρό ΚΚΕ στις εκλογές του Μάη

20+1 λόγοι για ισχυρό ΚΚΕ στις εκλογές του Μάη

του Νικόλαου Μόττα

«Είναι το τέλος κάθε εγκλήματος. Δεν είναι παραφροσύνη, μα το τέλος της παραφροσύνης. Δεν είναι χάος. Μα η τάξη. Είναι το απλό. Που είναι δύσκολο να γίνει» έγραφε ο Μπ.Μπρεχτ στο «Εγκώμιο στον Κομμουνισμό». Κατά τη διάρκεια της καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης των τελευταίων πέντε χρόνων είδαμε και το έγκλημα και την παραφροσύνη και το χάος. Τα ζήσαμε – και τα ζούμε – σε τέτοιο βαθμό, που ακόμη και κάποιον που δεν θέλει να είναι κομμουνιστής δεν του αφήνει και πολλά περιθώρια να μην είναι πια κομμουνιστής, να αντιληφθεί δηλαδή το απλό, που είναι δύσκολο να γίνει. Πρακτικά, αυτό σημαίνει ότι όσοι νιώθουν στο πετσί τους τα δεινά της κρίσης, ακόμη και αν δεν συμφωνούν σε όλα με τη μαρξιστική-λενινιστική ιδεολογία, δεν έχουν πλέον πολλά περιθώρια να μην συνταχθούν με το ΚΚΕ και την πολιτική του πρόταση.

Ν. Μόττας-Φιλοευρωπαϊσμός-Ευρωσκεπτικισμός: Λυκοσυμμαχίας το ανάγνωσμα

Φιλοευρωπαϊσμός-Ευρωσκεπτικισμός:

Λυκοσυμμαχίας το ανάγνωσμα

Του Νικόλαου Μόττα*.

Η περίοδος της καπιταλιστικής κρίσης αποτέλεσε αφορμή για να βγουν πολλά και ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τους μηχανισμούς που η αστική εξουσία ενεργοποιεί προκειμένου να διατηρήσει την ηγεμονία της. Ένας απ' αυτούς τους μηχανισμούς γίνεται φανερός σε ευρωπαϊκό επίπεδο – στο επίπεδο της Ε.Ε. - και σχετίζεται με την υποτιθέμενη κόντρα μεταξύ των λεγόμενων «ευρωσκεπτικιστών» και των αποκαλούμενων «φιλοευρωπαϊκών» δυνάμεων. Μια κόντρα που τα αστικά μέσα ενημέρωσης επιχειρούν να την παρουσιάσουν, ούτε λίγο ούτε πολύ, ως τη «μητέρα των μαχών», η έκβαση της οποίας (με αφορμή και τις επικείμενες ευρωεκλογές) θα κρίνει την έξοδο από την οικονομική κρίση. Το ερώτημα που γεννιέται βεβαίως είναι το εξής: προς όφελος ποιανού θα επέλθει – όταν επέλθει – η πολυσυζητημένη έξοδος απ' την κρίση; Και εδώ ακριβώς είναι που πρέπει να επικεντρωθεί η συζήτηση.

Ν. Μόττας-Ουκρανία: Η αποκατάσταση του ναζισμού, η ΕΕ και το άγαλμα του Λένιν

Ουκρανία: Η αποκατάσταση του ναζισμού, η ΕΕ και το άγαλμα του Λένιν

Του Νικόλαου Μόττα

Οι εικόνες «διαδηλωτών» να γκρεμίζουν το άγαλμα του Λένιν σε κεντρική πλατεία του Κιέβου έκαναν το γύρο του κόσμου. Άλλο που δεν ήθελαν τα δυτικά ΜΜΕ (μαζί μ'αυτά και τα ελληνικά) ώστε να «σερβίρουν» – έτοιμο και συνάμα εντυπωσιακό - στους τηλεθεατές τους το μήνυμα: Οι ουκρανοί «κόβουν» τον ομφάλιο λώρο που τους συνέδεε με το σοβιετικό παρελθόν και στρέφονται προς την Ευρωπαϊκή Ένωση. Άλλο ένα κερασάκι στην ευρωενωσιακή «τούρτα» του αντισοβιετισμού-αντικομμουνισμού που η ΕΟΚ/ΕΕ προσφέρει απλόχερα εδώ και δεκαετίες.

Ν. Μόττας-Δεν είναι χούντα. Αστική δημοκρατία είναι

Δεν είναι Χούντα. Αστική Δημοκρατία είναι

Του Νίκου Μόττα

«Δεν υπάρχει κανένα κράτος», έγραφε ο Λένιν, «έστω και το πιο δημοκρατικό, που να μην έχει στο σύνταγμα του παραθυράκια και επιφυλάξεις, που εξασφαλίζουν στην αστική τάξη τη δυνατότητα να κινητοποιεί στρατεύματα ενάντια στους εργάτες, να κυρήσσει στρατιωτικό νόμο κλπ. σε περίπτωση “διατάραξης της τάξης”, στην πραγματικότητα σε περίπτωση που η εκμεταλλευόμενη τάξη “παραβιάζει” το καθεστώς της σκλαβιάς της και κάνει προσπάθειες να φέρεται όχι δουλικά» [1]. Όταν έγραφε αυτές τις σκέψεις ο Λένιν το 1918 δεν είχε στο μυαλό του την... εισβολή των ΜΑΤ στο ραδιομέγαρο της ΕΡΤ, ούτε τις βίαιες εφόδους της αστυνομίας στη Χαλυβουργία ή τις Σκουριές. Είχε στο μυαλό του την ίδια την λειτουργία της αστικής δημοκρατίας, της «δημοκρατίας» που λειτουργεί στο πλαίσιο του καπιταλιστικού συστήματος.

Ν. Μόττας-Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού

Οι κολομβιανοί επαναστάτες του FARC-EP και οι πραιτωριανοί του Ιμπεριαλισμού

του Νίκου Μόττα*.

«Εκφράζουμε την πλήρη αλληλεγγύη μας στον ελληνικό λαό, την εργατική τάξη της χώρας σας, στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας και την ΚΝΕ, σε όλο το επαναστατικό κίνημα που αντιμετωπίζει το δολοφονικό καπιταλισμό και τις φασιστικές του εκδηλώσεις», FARC-EP, Σεπτέμβρης 2013.

Μια απ' τις ωραιότερες στιγμές των πετυχημένων εκδηλώσεων του φετινού Φεστιβάλ ΚΝΕ-Οδηγητή, που κορυφώθηκαν με το τριήμερο στο Πάρκο Τρίτση, ήταν το μαγνητοσκοπημένο μήνυμα αλληλεγγύης εκ μέρους του κολομβιανού λαϊκού στρατού FARC-EP (Fuerzas Armadas Revolucionarias de Colombia—Ejército del Pueblo). Το μήνυμα αυτό των ηρωϊκών κολομβιανών ανταρτών, όπως ήταν επόμενο, ξύπνησε τα αντικομμουνιστικά αντανακλαστικά όσων έχουν κάνει επάγγελμα τους τις συκοφαντίες κατά του εργατικού κινήματος και των λαϊκών αγώνων. Τόσο απ' τον διαδικτυακό απόπατο των νεοναζί χρυσαυγιτών, όσο και απ' το κόμμα του βιομήχανου Στ. Μάνου, γράφτηκαν χοντροειδείς συκοφαντίες ενάντια στους κολομβιανούς επαναστάτες με απώτερο ασφαλώς στόχο την σπίλωση του ΚΚΕ.

Ν. Μόττας-Το μεγάλο ψέμα περί «κράτους-Σοβιέτ» και η Ελλάδα του Καπιταλισμού

Το μεγάλο ψέμα περί «κράτους-Σοβιέτ» και η Ελλάδα του Καπιταλισμού

του Νικόλαου Μόττα

“Ένα ψέμα”, έλεγε ο Ουίνστον Τσώρτσιλ, «κάνει το γύρο του κόσμου πριν η αλήθεια προλάβει να φορέσει το παντελόνι της». Ως πολιτικός εκφραστής της βρετανικής αστικής τάξης, ο Τσώρτσιλ γνώριζε αν μη τι άλλο πολύ καλά την χρησιμότητα του ψέματος στην χειραγώγηση των μαζών. Όπως πολύ καλά την γνωρίζουν και οι πολιτικοί εκπρόσωποι της καθ' ημάς αστικής τάξης και οι ιδεολογικοί τους υπερασπιστές και υπέρμαχοι. Ένα ψέμα λοιπόν που, με αφορμή την καπιταλιστική κρίση, έχει «κάνει το γύρο της Ελλάδας» είναι πως η Ελλάδα της Μεταπολίτευσης είναι «η τελευταία σοβιετική χώρα της Ευρώπης». Το επιχείρημα αυτό έχει δύο σκέλη: Αφενός προσπαθεί να πείσει ότι η κρίση δεν οφείλεται στο ίδιο το DNA του καπιταλιστικού συστήματος και στην υπερσυσσώρευση πλούτου, αλλά στη δήθεν «σοβιετοποιημένη» (κατ' αυτούς) δομή του ελληνικού κρατικού οικοδομήματος. Αφετέρου, επιχειρεί να περάσει τις αντιδραστικές, αντιλαϊκές, φιλομονοπωλιακές «μεταρρυθμίσεις» στην οικονομία και το κράτος ως αναγκαίες για την (δήθεν) «αποσοβιετικοποίηση» της χώρας και την έξοδο απ' την κρίση.

Ν. Μόττας-Όταν οι άλλοι σιωπούσαν...

Όταν οι άλλοι σιωπούσαν...

Ένα επιχείρημα που ακούγεται τις τελευταίες μέρες, από όσους εμμέσως πλην σαφώς συμφωνούν με τις αποφάσεις της συγκυβέρνησης στο ζήτημα της ΕΡΤ, είναι το εξής: «Τόσοι απολύθηκαν στον ιδιωτικό τομέα και κανείς δεν αντέδρασε, δεν τους συμπαραστάθηκε». Είναι κι' αυτό το σαθρό επιχείρημα κομμάτι του λεγόμενου κοινωνικού αυτοματισμού, προσπαθεί να βάλει σε αντιπαράθεση εργαζόμενους του δημόσιου και ιδιωτικού τομέα, λες και δεν αποτελούν και οι δύο κατηγορίες θύματα των καπιταλιστικών «μεταρρυθμίσεων» και της φιλομονοπωλιακής «ανάπτυξης».

Αυτοί που χρησιμοποιούν αυτό το επιχείρημα είναι συνήθως οι ίδιοι που όταν λάμβανε χώρα η ηρωϊκή απεργία των Χαλυβουργών, είτε «ένειπταν τας χείρας τους», είτε λοιδωρούσαν την στάση των εργαζόμενων που αρνούνταν να συμμορφωθούν με τις προσταγές του μεγαλοβιομηχάνου Μάνεση και της συγκυβέρνησης.

Ν. Μόττας-ΝΑΤΟ: 64 χρόνια όργανο ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας

ΝΑΤΟ: 64 χρόνια όργανο ιμπεριαλιστικής βαρβαρότητας

Του Νικόλαου Μόττα

«Ο πόλεμος τους διαλύει ότι άφησε όρθιο η ειρήνη τους».

Μπέρτολντ Μπρεχτ.

Τον Απρίλη που μας πέρασε συμπληρώθηκαν 64 χρόνια απ' την υπογραφή του Συμφώνου του Βόρειου Ατλαντικού (1949) με την οποία ιδρύθηκε ο πλέον βάρβαρος ιμπεριαλιστικός συνασπισμός καταστολής των λαών μετά το Β'Παγκόσμιο Πόλεμο – το ΝΑΤΟ. Ως πρόσχημα για τη δημιουργία της αντικομμουνιστικής, ιμπεριαλιστικής αυτής συμμαχίας υπήρξε ο «σοβιετικός κίνδυνος» καθώς και η – δήθεν – σταθεροποίηση της ειρήνης στην, τραυματισμένη απ' το δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, Ευρώπη. Σύμφωνα με τον πρώτο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ Λόρδο Ισμέι, ο σκοπός της ίδρυσης του ήταν να «νομιμοποιήσει την παρουσία των ΗΠΑ στην Ευρώπη, να κρατήσει τους σοβιετικούς έξω και τους γερμανούς κάτω». Εάν αυτά ήταν τα πραγματικά κίνητρα για την ίδρυση του ΝΑΤΟ, τότε το ίδιο θα έπρεπε λογικά να αυτοδιαλυθεί μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ και στις χώρες της ανατολικής Ευρώπης, μετά την de facto κατάργηση του Συμφώνου της Βαρσοβίας.

Ν. Μόττας-Αντικομμουνισμός στην ΕΕ: Ο «Δούρειος Ίππος» του φασισμού

Βετεράνος του Κόκκινου Στρατού, ημέρα εορτασμού της νίκης κατά του φασισμού

Αντικομμουνισμός στην ΕΕ: Ο «Δούρειος Ίππος» του φασισμού

του Νικόλαου Μόττα

Συμπληρώνονται σήμερα 68 χρόνια από την 9η Μάη 1945, όταν τα ναζιστικά στρατεύματα του Χίτλερ παραδόθηκαν στις δυνάμεις του σοβιετικού Κόκκινου Στρατού. Η αυταπάρνηση με την οποία οι σοβιετικοί στρατιώτες πολέμησαν, ο ηρωϊσμός και η αυτοθυσία τους, έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την έκβαση του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Η Σοβιετική Ένωση –η πρωταγωνίστρια δύναμη στην αντίσταση ενάντια στο χιτλερικό τέρας του ναζισμού– πλήρωσε δυσβάσταχτο φόρο αίματος: περισσότεροι απο 20.000.000 νεκροί, στρατιώτες και άμαχος πληθυσμός.

Επτά σχεδόν δεκαετίες αργότερα, η Ευρώπη (η αστική τάξη των ευρωπαϊκών χωρών και οι πολιτικοί της εκπρόσωποι) έχει κάνει τα πάντα για να υποβαθμίσει και να διαστρεβλώσει το ρόλο του πρώτου σοσιαλιστικού κράτους στη νίκη ενάντια στο ναζισμό. Βασικός άξονας αυτής της προσπάθειας είναι η χυδαία προσπάθεια εξίσωσης του κομμουνισμού με το φασισμό – μια προσπάθεια που μεθοδεύτηκε κατά τα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου και εντάθηκε μετά την επικράτηση της αντεπανάστασης στην ΕΣΣΔ το 1991. Ο στόχος είναι διττός: Να αποκρυφτεί ο καθοριστικός ρόλος της Σοβιετικής Ένωσης στην ήττα των ναζιστικών στρατευμάτων και ταυτόχρονα να συκοφαντηθεί ο σοσιαλισμός-κομμουνισμός, να ταυτιστεί με το ναζισμό ως«απολυταρχικό καθεστώς». Πηγή αυτής της επιχείρησης δεν είναι άλλη απ' τον ωμό αντικομμουνισμό των αστικών τάξεων που επικράτησαν στην Ευρώπη μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου και οι οποίες προσπαθούν να ξαναγράψουν την Ιστορία μέσα από τον διαστρεβλωτικό φακό της καπιταλιστικής εξαπάτησης. Ποιος είναι, λοιπόν, ο αντικομμουνισμός της Ευρώπης των μονοπωλίων, της ΕΕ και του Μάαστριχτ, των 26 εκατομμυρίων ανέργων, των μνημονιακών συμβάσεων και των ιμπεριαλιστικών πολέμων;

Ν. Μόττας-Θατσερισμός: Γνήσιο τέκνο του βάρβαρου Καπιταλισμού

Θατσερισμός: Γνήσιο τέκνο του βάρβαρου Καπιταλισμού

«Η εκδίκηση μας θα είναι το γέλιο των παιδιών μας»,

Bobby Sands (Ιρλανδός απεργός πείνας, 1954-1981).

Του Νικόλαου Μόττα.

Με το θάνατο της Μάργκαρετ Θάτσερ ξεκίνησε η δημόσια συζήτηση για την πολιτική κληρονομιά της «Σιδηράς Κυρίας» - του λεγόμενου νεοφιλελευθερισμού, ή αλλιώς «Θατσερισμού». Η Θάτσερ, πρωθυπουργός της Βρετανίας απ' το 1979 ως το 1990, έμεινε στην ιστορία για την προσήλωση της στην πολιτική γραμμή των εκτεταμένων ιδιωτικοποιήσεων, την άγρια καταστολή των απεργιών και του εργατικού κινήματος και τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στα νησιά Φώκλαντ (Μαλβίνας) το 1982. Για να αντιληφθούμε το φαίνομενο Μάργκαρετ Θάτσερ, πρέπει πρώτα να δούμε το πολιτικό και κοινωνικό πλαίσιο μέσα στο οποίο αναπτύχθηκε. Η άνοδος της «Σιδηράς Κυρίας» στην εξουσία ήλθε ως απότοκος των ενδοκαπιταλιστικών αναδιαρθρώσεων που έλαβαν χώρα τη δεκαετία του 1970 στη Βρετανία και ευρύτερα στην Ευρώπη. Αυτές οι αναδιαρθρώσεις υπήρξαν το προοίμιο του νεοφιλελευθερισμού που θα ακολουθούσε τις επόμενες δεκαετίες, της άγριας, ολομέτωπης επίθεσης του καπιταλιστικού συστήματος ενάντια στην εργατική τάξη.

Ν. Μόττας-«Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»: Επαναστατική Θεωρία ή Σοσιαλδημοκρατικός Οπορτουνισμός; (απόσπασμα)

«Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα»: Επαναστατική Θεωρία ή Σοσιαλδημοκρατικός Οπορτουνισμός;

Του Νικόλαου Μόττα

(Το πλήρες κείμενο στην Μαρξιστική Επιθεώρηση Praxis, τεύχος 3)

Καράκας, 21 Νοέμβρη 2009. Από το βήμα του συνεδρίου του Ενωμένου Σοσιαλιστικού Κόμματος της Βενεζουέλας, ο πρόεδρος Ούγκο Τσάβες κραδαίνει ένα βιβλίο – το «Κράτος και Επανάσταση» του Β.Ι.Λένιν. Με το χαρακτηριστικό του ύφος, μπροστά σε 772 συνέδρους, ο πρόεδρος εκφράζει την συμφωνία του με την κεντρική ιδέα του λενινιστικού πονήματος και συμπληρώνει: «είναι αναγκαίο να δημιουργήσουμε ένα νέο επαναστατικό κράτος απο τα κάτω που θα 'ναι ο αληθινός μηχανισμός για το χτίσιμο του σοσιαλισμού του 21ου αιώνα». Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Τσάβες αναφέρονταν δημόσια στην ανάγκη ενός «νέου είδους σοσιαλισμού».

Ο όρος «Σοσιαλισμός του 21ου αιώνα» απηχεί μια πολιτική θεωρία που, περισσότερο απο 15 χρόνια τώρα, κυριαρχεί στους κύκλους της λατινοαμερικανικής Αριστεράς. Κατά την πρόσφατη παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, η θεωρία αυτή «άγγιξε» και ένα σημαντικό μέρος της ευρωπαϊκής αριστερής διανόησης και τίνει να γίνει ένας από τους πλέον πολυσυζητημένους όρους της σύγχρονης πολιτικής θεωρίας. Ως εκ τούτου τίθενται δύο βασικά ερωτήματα: Τι πραγματικά πρεσβεύει αυτή η θεωρία και, δεύτερον, κατά πόσο σχετίζεται με τις μαρξιστικές αρχές;

Ν. Μόττας-ΣΥΡΙΖΑ: Η κρυφή γοητεία του οπορτουνισμού

ΣΥΡΙΖΑ: Η κρυφή γοητεία του οπορτουνισμού ή αλλιώς «και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ»

Του Νικόλαου Μόττα*

«Μπορείς να κοροϊδεύεις πολλούς για λίγο, μπορείς να κοροϊδεύεις λίγους για πολύ, αλλά δεν μπορείς να τους κοροϊδεύεις όλους για πάντα», 'Αβρααμ Λίνκολν.

Η ανάδειξη του Συνασπισμού της Ριζοσπαστικής Αριστεράς στην θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η εκτίναξη των εκλογικών του ποσοστών κατά τις εκλογές του 2012 υπήρξε αποτέλεσμα δύο αλληλένδετων μεταξύ τους παραγόντων: Της λαϊκής αγανάκτισης και απογοήτευσης από τη μια και, απ' την άλλη, των αυταπατών που συνειδητά έσπειρε και σπέρνει. Λειτουργώντας ουσιαστικά ως προστατευτική ασπίδα ενός τραυματισμένου συστήματος – αυτό του αστικού καπιταλιστικού κατεστημένου της χώρας – ο ΣΥΡΙΖΑ απορρόφησε κάθε δυνατότητα λαϊκής αντεπίθεσης. Ακινητοποίησε το μαζικό εργατικό λαϊκό κίνημα, σαγηνεύοντας με κενές περιεχομένου αριστερίστικες ρητορείες το μικροαστικό ένστικτο των δοκιμαζόμενων απ' την καπιταλιστική κρίση μαζών.

Ο Αλέξης Τσίπρας – ο «φέρελπις πολιτικός» της Ευρώπης, αυτός που «τρέμει το κατεστημένο της ΕΕ», ο επίδοξος «φονιάς του Ευρώ» - έχτισε και χτίζει μεθοδικά το προφίλ του «ριζοσπάστη», του «σύγχρονου επαναστάτη» που αποτελεί την δήθεν εναλλακτική λύση στην σημερινή τρικομματική κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ. Η ριζοσπαστικότητα, παρ' όλα αυτά, του κυρίου Τσίπρα και του κόμματός του σταματούν εκεί όπου αρχίζουν οι αντιφάσεις και η προφανής επιχείρηση του να σπείρει αυταπάτες στο λαό. Αυταπάτες που σχετίζονται με τον εξωραϊσμό του Καπιταλισμού, με τη φιλολαϊκή έξοδο απ' την κρίση χωρίς ρήξη με το κεφάλαιο και τα μονοπώλια, με την επαναδιαπραγμάτευση των όρων του μνημονίου, με το νέο μείγμα πολιτικής που υπόσχεται.

Ν. Μόττας-Ο πατριωτισμός του κεφαλαίου είναι η μιζέρια του λαού

Ο «πατριωτισμός» του Κεφαλαίου είναι η μιζέρια του λαού

Του Νικόλαου Μόττα.

«Ποιος είναι λοιπόν πατριώτης; Αυτοί ή εμείς;
Το κεφάλαιο δεν έχει πατρίδα και τρέχει να
βρει κέρδη σ’ όποια χώρα υπάρχουνε τέτοια.
Γι’ αυτό δε νοιάζεται κι ούτε συγκινείται με την ύπαρξη
των συνόρων και του κράτους. Ενώ εμείς, το μόνο πού
διαθέτουμε, είναι οι καλύβες μας και τα πεζούλια μας. [...]
Ποιος, λοιπόν, μπορεί να ενδιαφερθεί καλύτερα για την πατρίδα του;
Αυτοί που ξεπορτίζουν τα κεφάλαια τους από τη χώρα μας ή εμείς που παραμένουμε με τα πεζούλια μας εδώ;»
- Άρης Βελουχιώτης, Οκτώβρης 1944.

Η πλουτοκρατία πάει στο Κατάρ. Όχι μόνη της ασφαλώς. Αλλά συνοδεύοντας τον πολιτικό υφιστάμενο της, τον πρωθυπουργό, στο ταξίδι του στη χώρα της Μέσης Ανατολής. «Στο Κατάρ θα βρίσκεται από σήμερα το απόγευμα ο πρωθυπουργός κ. Αντώνης Σαμαράς επικεφαλής κυβερνητικής αντιπροσωπείας και συνοδευόμενος από περίπου 40 έλληνες επιχειρηματίες» έγραψε το Πρώτο Θέμα (29/1). Ο ηγέτης, λοιπόν, της «μεγάλης ευρωπαϊκής παράταξης» πήρε αλα μπρατσέτα το «πατριωτικό κεφάλαιο» και κίνησαν προς άγραν επενδύσεων από τους ζάμπλουτους εμίρηδες σαουδάραβες. Στόχος η ανάπτυξη. Αφού, λοιπόν, (δι)έλυσε με τον πλέον... δημοκρατικό τρόπο (επιστράτευση) την απεργία στο μετρό, αφού ξαμόλησε τα ΜΑΤ ενάντια στους αγρότες, αφού έσφιξε ακόμη δυνατότερα τη θηλιά στο λαιμό του λαού, ο πρωθυπουργός ξεκίνησε για νέα «πατριωτική» αποστολή. Με στόχο, πάντα, την “ανάπτυξη”...

Ν. Μόττας-Οι δολοφόνοι του Σερντάρ

Οι δολοφόνοι του Σερντάρ

Του Νικόλαου Μόττα

“You can't have Capitalism without racism”, Μάλκολμ Χ.

Τον έλεγαν Σερντάρ Γιακούμπ και ήταν 27 χρόνων. Μετανάστης από το Πακιστάν. Εργαζόταν σε λαϊκές αγορές, πιάνοντας δουλειά από τα χαράματα για να βγάλει το μεροκάματο. Δολοφονήθηκε τα ξημερώματα της Πέμπτης στα Πετράλωνα, στη χώρα του περιβόητου “ξένιου Δία”, καθώς πήγαινε με το ποδήλατο του να πιάσει δουλειά. Οι φονιάδες του, δύο ημεδαποί 25 και 29 χρονών, νέοι άνθρωποι και αυτοί, που δεν ανέχθηκαν έναν σκουρόχρωμο να τους κλείνει το δρόμο. Η εύκολη λύση ξέρουμε όλοι ποια είναι. Τα γνωστά επιχειρήματα: οι δράστες ήταν κακοποιοί, ήταν η κακιά στιγμή, βρέθηκε στο λάθος μέρος, θα αποδωθεί δικαιοσύνη...

Ο Σερντάρ όμως δεν έπεσε θύμα απλά δύο κακοποιών με σουγιάδες. Ούτε «έχασε τη ζωή του», όπως με προκλητική υπεραπλούστευση ανέφερε το ρεπορτάζ της κρατικής τηλεόρασης. Έπεσε θύμα ρατσισμού. Ρατσισμού που καλλιεργείται μεθοδικά, προωθείται πολιτικά και εφαρμόζεται στο ίδιο το σώμα της κοινωνίας. Διότι, εάν οι δύο νεαροί είναι οι θύτες της δολοφονίας του Σερντάρ Γιακούμπ, οι ηθικοί αυτουργοί αυτού του ρατσιστικού αμόκ βρίσκονται πολύ ψηλότερα. Είναι το ίδιο το πολιτικό σύστημα που τροφοδοτεί τη μισαλλοδοξία, που “αβαντάρει” τον χρυσαυγιτισμό για να θολώσει τις κολοσσιαίες ευθύνες του, που αναπαράγει το λαϊκίστικο ρατσισμό ως αντίβαρο στην ταξική συνειδητοποίηση των λαϊκών στρωμμάτων.

Στην περίπτωση του Σερντάρ, θύτες και θύμα έβραζαν στο ίδιο το καπιταλιστικό ζουμί της κρίσης. Όλοι τους διεκδικούσαν ένα κομμάτι ψωμί σε μια Ελλάδα-πειραματόζωο του σύγχρονου καπιταλισμού, των μνημονίων, της ανεργίας και της ανέχειας. Τι βολικότερο, λοιπόν, από το ρατσισμό ως το άλλοθι του καπιταλιστικού συστήματος για να θολώσει τα νερά, να στοχοποιήσει τον διαφορετικό, τον «σκουρόχρωμο», να στρέψει τον έλληνα βιοπαλαιστή ενάντια στον ξένο, να αποπροσανατολίσει τη δημόσια συζήτηση για τα πραγματικά αίτια της κρίσης.

Ν. Μόττας-Ο “αμερικανικός εφιάλτης” του Κονέκτικατ

Ο “αμερικανικός εφιάλτης” του Κονέκτικατ

Του Νικόλαου Μόττα.

Αυτό που συνέβη πριν απο λίγες μέρες στο Νιούταουν του Κονέκτικατ ήταν αναμφίβολα μια πραγματική τραγωδία. Είκοσι αθώες ψυχές βρήκαν το θάνατο από τις σφαίρες του μακελάρη Άνταμ Λάνζα. Δεν είναι βέβαια η πρώτη φορά που ένα τέτοιο θλιβερό περιστατικό συμβαίνει στις ΗΠΑ: Το 2007 στο Πολυτεχνείο της Βιρτζίνια ένας 22χρονος φοιτητής άνοιξε πυρ σκοτώνοντας 32 άτομα και τραυματίζοντας 17. Ένα χρόνο πριν, το 2006, ένας πατέρας εισήλθε οπλισμένος σε σχολείο της Πενσυλβάνια κρατώντας ομήρους δέκα μαθητές δημοτικού, απ' τους οποίους σκότωσε τους πέντε και αυτοκτόνησε. Το 1999, στο γυμνάσιο του Κόλουμπαϊν, στο Κολοράντο, δύο οπλισμένοι έφηβοι “καθάρισαν” εν ψυχρώ 12 συμμαθητές τους και τη δασκάλα τους, τραυματίζοντας συνολικά 24 άτομα. Το 1989, ένας 26χρονος είχε ανοίξει πυρ με ένα αυτόματο ΑΚ47 σε νηπιαγωγείο του Κλίβελαντ σκοτώνοντας πέντε μικρά παιδιά και τραυματίζοντας τριάντα. Εάν πάμε πολλές δεκαετίες παλαιότερα, το 1927, θα βρούμε την υπόθεση ενός 55χρονου που σε επιχείρηση αυτοκτονίας αφαίρεσε τη ζωή 38 παιδιών σε σχολείο του Μίσιγκαν.

Οι παραπάνω περιπτώσεις αποτελούν ένα μικρό δείγμα της βίας που ενυπάρχει στα σπλάχνα της αμερικανικής κοινωνίας. Σε τέτοιου είδους περιστατικά, υπάρχουν δύο βασικά επιχειρήματα που δίνονται (απο μέσα ενημέρωσης, ειδήμονες και πάσης φύσεως σχολιαστές) προκειμένου να εξηγήσουν τους λόγους που οδηγούν ανθρώπους υπεράνω υποψίας σε τέτοιες πράξεις. Το σαλεμένο μυαλό του, συνήθως, “μοναχικού” και “ιδιόρρυθμου” δράστη και, κατά δεύτερον, η ύπαρξη του νόμου περί οπλοκατοχής στις ΗΠΑ. Η εξήγηση αυτή λέει τη μισή αλήθεια. Και αυτό διότι αφήνει έξω απ' το κάδρο του μακελειού, τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες μέσα στις οποίες διαμορφώνονται και οπλίζονται οι μακελάρηδες, αποφασισμένοι να δολοφονήσουν χωρίς οίκτο. Το τραγικό περιστατικό του Κονέκτικατ δε μπορεί να εξηγηθεί απλοϊκά, λαμβάνοντας υπ' όψη μονάχα την (πιθανή) σχιζοφρένεια του Άνταμ Λάνζα, ή το γεγονός ότι η οπλοχρησία είναι συνηθισμένο φαινόμενο στις αμερικανικές πολιτείες. Μπορεί να εξηγηθεί μόνο όταν δούμε τις κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές δομές και βάσεις πάνω στις οποίες στηρίχθηκε – και στηρίζεται - η καπιταλιστική υπερδύναμη, η γη του περίφημου “αμερικανικού ονείρου”.

Ν. Μόττας-Το ΠΑΜΕ φταίει για όλα!

Το ΠΑΜΕ φταίει για όλα! 

Του Νικόλαου Μόττα.

Οι πρόσφατες απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο πολυκατάστημα ΙΚΕΑ αποκάλυψαν μια καλά κρυμμένη αλήθεια. Το εργατικό κίνημα και το ΠΑΜΕ είναι οι υπεύθυνοι της κρίσης που ζούμε! Τα αστικά μέσα ενημέρωσης βρήκαν επιτέλους τον ένοχο! Μπορούμε με βεβαιότητα πλέον να πούμε πως για τις μειώσεις μισθών, τις απολύσεις, τις εξευτελιστικές ατομικές συμβάσεις εργασίας, τα λουκέτα των επιχειρήσεων, την ανασφάλιστη εργασία, την πτώση του τουρισμού, φταίει το ΠΑΜΕ...

Το έγραψαν άλλωστε και τα, αν μη τι άλλο, έγκυρα μνημονιακά φερέφωνα: “Ο νόμος του ΠΑΜΕ στα ΙΚΕΑ” έγραφε δυο μέρες πριν το ενημερωτικό capital.gr. Και να 'ταν μόνο τα ΙΚΕΑ; Ο νόμος του ΠΑΜΕ είναι παντού και απειλεί την προσπάθεια οικονομικής ανασυγκρότησης της χώρας, αυτήν που με τόσο κόπο, αίμα και δάκρυα, επιχειρεί ο κ.Σαμαράς και οι συγκυβερνήτες του. Το λένε μεγαλοδημοσιογράφοι των τηλεπαραθύρων, καλοπληρωμένοι αρθρογράφοι “κεντρώων” εφημερίδων, έγκυρες ιστοσελίδες, τσιριχτοί βουλευτές-βιβλιοπώλεις – ποιοί είμαστε εμείς που θα αμφισβητήσουμε τους φωτισμένους εργολάβους της διάσωσης του Καπιταλισμού;

Να δούμε λοιπόν γιατί και πως ο “νόμος του ΠΑΜΕ” (και αυτή η κακή συνήθεια των εργαζόμενων να διεκδικούν καλύτερους όρους και συνθήκες εργασίας) διαλύει τη χώρα, απειλεί την οικονομία και την πετυχημένη συνταγή των μνημονίων.

− Το ΠΑΜΕ “ξεσηκώνει” τους εργαζόμενους του ΙΚΕΑ σε απεργία, παρακωλύοντας την εύρυθμη λειτουργία του πολυκαταστήματος. Και γιατί γίνεται όλο αυτό το σκηνικό που απειλεί να τινάξει στον αέρα τις εν Ελλάδι επιχειρηματικές δραστηριότητες της σουηδικής εταιρείας; Διότι η εταιρεία προχωρά σε μειώσεις μισθών έως και 11%, απαιτεί απ' τους εργαζόμενους να υπογράψουν ατομικές συμβάσεις εργασίας απειλώντας, σε περίπτωση μη συμμόρφωσης, με απόλυση... Λεπτομέρειες, δηλαδή.

Είναι που φταίει και αυτή η “δυσμενής οικονομική συγκυρία”. Τόσο “δυσμενής” που τα ετήσια καθαρά κέρδη της ΙΚΕΑ το 2011 ήταν... μόλις 3 δισ. ευρώ. Την ίδια χρονιά που η εταιρεία άνοιξε επτά νέα καταστήματα, τα λειτουργικά της έσοδα αυξήθηκαν σε 3,76 δισ. ευρώ από 3,27 δισ. ευρώ, ενώ οι συνολικές πωλήσεις ανήλθαν σε 25,2 δισ. ευρώ.

Ν. Μόττας-Επτά κόμματα, δύο πολιτικές: Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα

Επτά κόμματα, δύο πολιτικές: Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα

Του Νικόλαου Μόττα*

Ένα φάντασμα πλανιέται εδώ και τρία συναπτά έτη πάνω από την Ελλάδα. Είναι το φάντασμα ενός εκβιαστικού διλήμματος: Μνημόνιο ή Χρεωκοπία. Στην σκιά αυτού του διλήμματος, με τρία μνημόνια εξαντλητικής λιτότητας να έχουν ψηφιστεί από τη Βουλή, τα λαϊκά στρώμματα της χώρας έχουν κυριολεκτικά ξεζουμιστεί, βρισκόμενα στο χείλος της οικονομικής καταστροφής. Πρόκειται ασφαλώς για ψευδεπίγραφο δίλημμα που βασίζεται στην απόκρυψη της πραγματικής αιτίας της κρίσης – του αδιαμφισβήτητου δηλαδή γεγονότος ότι η κρίση που ζούμε δεν είναι ούτε “κρίση χρέους” ούτε “κρίση πολιτικής διαφθοράς”, ούτε γενικά και αόριστα “κρίση αξιών”, αλλά συστημική κρίση του καπιταλιστικού συστήματος.

Άλλωστε, τουλάχιστον απο το μεγάλο καπιταλιστικό “κραχ” του 1929 μέχρι και σήμερα, οι συστημικές κρίσεις του καπιταλισμού εκδηλώνονται κάθε φορά με συγκεκριμένους τρόπους: το 1973 η κρίση ήταν “πετρελαϊκή”, το 1999 ήταν “χρηματιστηριακή” κρίση που έπληξε τις λεγόμενες “ασιατικές τίγρεις”, το 2008 εμφανίστηκε η “χρηματοπιστωτική” κρίση.

Τίθεται λοιπόν το εξής ερώτημα: αυτό το σύστημα, που γεννά και αναπαράγει τις κρίσεις, το διαχειρίζεσαι ή το ανατρέπεις; Το πολιτικό και οικονομικό κατεστημένο που κατέχει το σύνολο του πλούτου – η λεγόμενη “πλουτοκρατία” (αυτή είναι η λέξη όσο κι' αν δεν αρέσει σε πολλούς) και οι πολιτικοί φορείς που την εκπροσωπούν (κυβέρνηση, ΕΕ, ΔΝΤ) – επιθυμεί ασφαλώς τη διαχείριση, γι' αυτό και θέτει εκβιαστικά το δίλημμα “Μνημόνιο ή Χρεωκοπία”. Εγκλωβίζουν, δηλαδή, με λίγα λόγια το λαό σε ένα απατηλό δίλημμα, αφού και οι μνημονιακές πολιτικές και η χρεωκοπία (στάση πληρωμών τύπου Αργεντινής) αποτελούν επιλογές εντός του καπιταλιστικού πλαισίου. Στην ουσία αποτελούν αδιέξοδο. Και αυτό διότι αναπαράγουν τον φαύλο κύκλο της ανατροφοδότησης του χρέους, της εκμετάλλευσης των εργαζομένων, των νέων πακέτων λιτότητας, της διάλυσης των εργασιακών κεκτημένων, της ανεργίας, των ιδιωτικοποιήσεων, του ξεπουλήματος και της άνισης διανομής του κοινωνικού πλούτου, της οικειοποίησης του μόχθου των εργατών από το μεγάλο Κεφάλαιο [1].