Αντισυστημικότητα

Διαβάζοντας την υψηλόφρωνα υπεράσπιση του Ευκλείδη Τσακαλώτου από τον Τάκη Κορωνιό στο Left.gr, και συγκεκριμένα, την αναφορά στη "σεμνότητα", "αξιοπρέπεια" και "συντροφικότητα" του Ευκλείδη, που είναι ολοφάνερο ότι αμάρτησε για τον πατέρα του, και τους επαίνους για τα "αντισυστημικά" του άρθρα, θεώρησα καλό να θυμήσω στους αναγνώστες το στίγμα του ανθρώπου, του διανοητή, του αριστερού, του μαχητή Ευκλείδη Τσακαλώτου τώρα που το φωτεινό του άστρο κρύφτηκε για λίγο από τη σκιά ενός Μαύρου Βράχου...Απολαύστε.

LR

----

ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και άλλα δαιμόνια

του Χρήστου Λάσκου και του Ευκλείδη Τσακαλώτου

133 μέρες: Η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία του 1919. Τέταρτο μέρος: Οι 133 μέρες

Ο Μπέλα Κουν μιλάει στο ουγγρικό προλεταριάτο

Στις 21 Μάρτη του 1919, και σαν αποτέλεσμα πολλαπλών ευτυχών για το εργατικό κίνημα συγκυριών, η Ουγγαρία έγινε Σοβιετική Δημοκρατία αναίμακτα και χωρίς ένοπλη σύγκρουση. Ο "ούγγρος Κερένσκι" Μιχάλι Κάρολι, αν και είχε την υποστήριξη της φεουδαρχικής αριστοκρατίας, του κεφαλαίου και της εκκλησίας, είχε αποτύχει παταγωδώς να φέρει σε πέρας την αστικοδημοκρατική επανάσταση που για μια σειρά ιστορικών και οικονομικών λόγων είχε καταστεί αναγκαία για τις ίδιες τις προνομιούχες τάξεις της χώρας. Η κυβερνητική εξουσία δόθηκε "στο χέρι" ενός νεότευκτου και άπειρου ακόμα Κομμουνιστικού Κόμματος με μοναδική προϋπόθεση την εθελούσια αυτοδιάλυσή του και την συγχώνευσή του στην κυβέρνηση με τους σοσιαλδημοκράτες. Και του δόθηκε από τους Σοσιαλδημοκράτες, που ενώ, μιμούμενοι τους γερμανούς ομολόγους τους, είχαν λίγο πρωτύτερα καταστείλει άγρια τους κομμουνιστές, αποφάσισαν, μετά την κρίση που ανάγκασε τον Κάρολι να αναζητήσει σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση, να τους επισκεφθούν στη φυλακή και να διαπραγματευτούν μαζί τους τη συγκυβέρνηση.

133 μέρες: Η Ουγγρική Σοβιετική Δημοκρατία του 1919. Τρίτο μέρος: Ένα παράδειγμα προς αποφυγή

Β.Ι. Λένιν

Όροι αποδοχής από την Κομμουνιστική Διεθνή

Δεύτερο Συνέδριο της Κομιντέρν
Ιούλιος του 1920 (2-3 μήνες μετά τον Αριστερισμό)

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Το πρώτο, ιδρυτικό Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς δεν όρισε συγκεκριμένες προϋποθέσεις για την αποδοχή κομμάτων στην Τρίτη Διεθνή. Όταν έγινε το πρώτο συνέδριο υπήρχαν μόνο κομμουνιστικές τάσεις και ομάδες στις περισσότερες χώρες.

Το δεύτερο Συνέδριο της Κομιντέρν συγκαλείται σε διαφορετικούς καιρούς. Στις περισσότερες χώρες υπάρχουν πλέον Κομμουνιστικά Κόμματα και οργανώσεις και όχι απλώς τάσεις.

133 μέρες: H Ουγγρική σοβιετική δημοκρατία του 1919. Δεύτερο μέρος: Το τηλεγράφημα Λένιν

Β.Ι. Λένιν

Τηλεγράφημα στον Μπέλα Κουν

23 Μάρτη 1919

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Πληροφόρησέ μας σε παρακαλώ τι πραγματικές εγγυήσεις πήρες ότι η νέα Ουγγρική κυβέρνηση θα είναι όντως κομμουνιστική, και όχι απλά σοσιαλιστική κυβέρνηση, δηλαδή κυβέρνηση προδοτών του σοσιαλισμού. 

Έχουν πλειοψηφία οι κομμουνιστές στην κυβέρνηση; Πότε θα λάβει χώρα η Ολομέλεια των Σοβιέτ; Τι σημαίνει στ' αλήθεια η αναγνώριση εκ μέρους των σοσιαλιστών της δικτατορίας του προλεταριάτου; 

133 μέρες: H Ουγγρική σοβιετική δημοκρατία του 1919. Πρώτο μέρος: Κόμης Μιχάλι Κάρολι

Ο κόμης Μιχάλι Κάρολι το 1887

Ο κόμης Μιχάλι Κάρολι (1875-1955) ήταν γόνος μιας εξαιρετικά πλούσιας οικογένειας, με εξέχοντα ιστορικό ρόλο στα ουγγρικά πράγματα από τον 17ο αιώνα. Όταν ξέσπασε ο πρώτος παγκόσμιος, ο Κάρολι αρχικά τον υποστήριξε, αλλά άρχισε σταδιακά να μεταστρέφεται σε επικριτή του πολέμου. Αν και ανήκε, από το 1910, στο Κόμμα της Ανεξαρτησίας ως βουλευτής, οι θέσεις του για τον πόλεμο κρίθηκαν υπερβολικά ριζοσπαστικές από το κόμμα του, το οποίο τον απέβαλλε το 1916. Ο Κάρολι ίδρυσε νέο κόμμα, το Ενωμένο Κόμμα της Ανεξαρτησίας του 1848. Το κόμμα του, που υποστήριζε την σύναψη ειρήνης με την Αντάντ, τον εκδημοκρατισμό του δικαιώματος ψήφου, την πολιτική ισότητα των γυναικών και την χαλάρωση των δεσμών μεταξύ Αυστρίας και Ουγγαρίας, δεν είχε οργανωτική βάση στο λαϊκό κίνημα στα πρώιμα στάδια.

Πρώτα πορίσματα για την εφαρμοσιμότητα της απόφασης για την "εργατική κυβέρνηση" στη σημερινή εποχή

Αμερικανοί εκπρόσωποι στο συνέδριο της Κομιντέρν το 1922. Πρώτος αριστερά ο Max Eastman.

Είδαμε σε προηγούμενες αναρτήσεις (1, 2) ότι στην προεκλογική περίοδο, αλλά και στην περίοδο του 19ου συνεδρίου, το ΚΚΕ δέχτηκε σφοδρές επιθέσεις για την άρνηση συμμετοχής του σε μια "εργατική κυβέρνηση" ή, στην κυρίαρχη εκδοχή, σε μια "κυβέρνηση της αριστεράς" που θα προήγαγε "μεταβατικά αιτήματα", τα οποία με τη σειρά τους θα οδηγούσαν σε κάποιου είδους "ρήξη" και "ανατροπή" σε συνάρτηση με αδιευκρίνιστους, και αδιευκρίνιστου χαρακτήρα, αντιπάλους. Οι επιθέσεις αυτές προήλθαν από διαφορετικούς πολιτικούς χώρους, κύρια όμως από τα "δεξιά" (ΣΥΡΙΖΑ) και από τα "αριστερά" (ΑΝΤΑΡΣΥΑ), ή από αδιευκρίνιστων και άρρητων πολιτικών επιδιώξεων μορφώματα που σχηματίστηκαν από πρώην μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος, τα οποία συντάχθηκαν με την μεθοδολογία κριτικής των πιο πάνω (π.χ, "Εργατικός Αγώνας").

Ακόμα και η βιαστικότερη μελέτη των πιο πάνω επιθέσεων αποκαλύπτει μια σειρά από θεμελιώδη για την επιχειρηματολογία τους κοινά σημεία:

Προκαταρκτική έρευνα για την ιστορία και θεωρία του "μεταβατικού σταδίου" και της "εργατικής κυβέρνησης": Η απόφαση της Κομιντέρν, 1922 (ΙΙ)

Η εργατική κυβέρνηση

[Σημείο 11 στο “Για την τακτική της Κομιντέρν,” που υιοθετήθηκε από το Τέταρτο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς, 1922]

Μτφρ. στα αγγλικά John Riddell

Μτφρ. στα ελληνικά Lenin Reloaded

Η εργατική κυβέρνηση (ή η κυβέρνηση των εργατών και των αγροτών) μπορεί να χρησιμοποιηθεί σχεδόν παντού ως γενικό προπαγανδιστικό σύνθημα. Ως άμεσο πολιτικό σύνθημα όμως, η εργατική κυβέρνηση είναι πιο σημαντική στις χώρες όπου η αστική κοινωνία είναι ιδιαίτερα ασταθής, όπου ο συσχετισμός δυνάμεων ανάμεσα στα εργατικά κόμματα και τη μπουρζουαζία θέτει το ζήτημα της κυβέρνησης στην ημερήσια διάταξη ως πρακτικό πρόβλημα το οποίο απαιτεί άμεση λύση. Στις χώρες αυτές, το σύνθημα της εργατικής κυβέρνησης πηγάζει αναπόφευκτα από το σύνολο της τακτικής του ενωμένου μετώπου.

Προκαταρκτική έρευνα για την ιστορία και θεωρία του "μεταβατικού σταδίου" και της "εργατικής κυβέρνησης": Η απόφαση της Κομιντέρν, 1922 (Ι)

John Riddell

Η άγνωστη απόφαση της Κομιντέρν για τις "εργατικές κυβερνήσεις"

(Μτφρ. στα ελληνικά: Lenin Reloaded)

Το κάλεσμα για "εργατική κυβέρνηση" προήλθε από τους αγώνες των γερμανών εργατών το 1920, ως τρόπος για να τεθεί η ανάγκη της εργατικής εξουσίας σε συμφραζόμενα όπου δεν υπήρχε ακόμη εναλλακτική δομή επαναστατικών συμβουλίων ή Σοβιέτ. 

Όταν το πραξικόπημα της δεξιάς το 1920 αντιμετωπίστηκε με την εξεγερσιακή Γενική Απεργία των γερμανών εργατών, ο ηγέτης των σοσιαλδημοκρατικών συνδικάτων Carl Legien πρότεινε να επιλυθεί η κρίση με τη δημιουργία μιας κυβέρνησης εργατικών κομμάτων και συνδικάτων. 

Το ΚΚ Γερμανίας (KPD) απάντησε πως θα στήριζε μια τέτοια κυβέρνηση αν έπαιρνε αποτελεσματικά μέτρα για να αφοπλίσει την αντεπανάσταση και να υπερασπίσει τους εργάτες. Η στάση αυτή, η οποία δημιούργησε έντονη διχογνωμία στο παγκόσμιο επαναστατικό κίνημα, πήρε τελικά την έγκριση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Comintern) τον Δεκέμβρη του 1921 -- μόνο όμως για τη Γερμανία.