Το μυθιστόρημα «Δρ. Ζιβάγκο» όπλο της CIA στον Ψυχρό Πόλεμο

Το μυθιστόρημα «Δρ. Ζιβάγκο» όπλο της CIA στον Ψυχρό Πόλεμο

Στοιχεία αποκαλύπτουν ότι το χρησιμοποίησε για να υπονομεύσει την Σοβιετική Ένωση

Ηταν κοινό μυστικό αλλά τώρα αποκαλύπτεται με στοιχεία. Οτι το γνωστό μυθιστόρημα «Δόκτωρ Ζιβάγκο» του Μπόρις Πάστερνακ -το οποίο είχε απαγορευθεί στη Σοβιετική Ένωση- τυπώθηκε και διανεμήθηκε σε όλο τον δυτικό κόσμο από την CIA, η οποία το έκρινε και το χρησιμοποίησε ως «ένα ακόμη όπλο»στην υπονόμευση της Σοβιετικής Ένωσης.

"Μας ψεκάζουν": Από τον ιδεαλισμό στην ιμπεριαλιστική παράνοια (ΙI)

Κιτ επιβίωσης από την Αποκάλυψη: Όπλα εξόντωσης των άλλων για τον σύγχρονο άντρα. Από την Gerber TM.

Στο αμερικανικό History Channel, ένα τηλεοπτικό κανάλι το οποίο υποτίθεται ότι αφορά κάτι που ονομάζεται "ιστορία", μπορεί να παρακολουυθήσει κανείς πολύ λίγα ντοκυμαντέρ αστικής έστω ιστοριογραφίας· μπορεί όμως να παρακολουθήσει πάρα πολλά για τη ζώνη του λεγόμενου "απόκρυφου" ή occult. Για να περιοριστούμε στη φιγούρα του ζόμπι, το History Channel παρουσίασε το "ντοκυμαντέρ" "Οι επιθέσεις των ζόμπι είναι πραγματική δυνατότητα", το "ντοκυμαντέρ" "Ζόμπι: Μια ζωντανή ιστορία", το "ντοκυμαντέρ" "Πώς να επιβιώσετε από μια Αποκάλυψη με ζόμπι", καθώς και ένα ντοκυμαντέρ για τα "όπλα ενάντια στα ζόμπι" το οποίο δεν μπορώ να εντοπίσω, μπορώ όμως να εντοπίσω τη σελίδα εμπορευμάτων της Amazon με τίτλο "Λίστα εξοπλισμού για την επιβίωση από ζόμπι και από την Αποκάλυψη." Είναι τεράστιος πειρασμός να αναρωτηθεί κανείς τι θα έλεγε ο Χέγκελ, αν με κάποιο τρόπο μπορούσε να επιστρέψει απ' τους νεκρούς (ως ζόμπι;), για την τύχη της έννοιας του Λόγου στην Ιστορία. Προφανώς, υπάρχει πλειάδα πολιτισμικών σημαδιών εκτός του ίδιου του "History Channel" ότι η "Ιστορία" (ο αμερικανικός εμφύλιος, ο Αβραάμ Λίνκολν, ο ναζισμός) μαρκετάρεται πλέον ως το αντίθετο του Λόγου, η σφαίρα αγγέλων και δαιμόνων, ηρώων των παραμυθιών, εξωγήινων, βρυκολάκων, ζόμπι και άλλων πλασμάτων της φαντασίας που πρωταγωνιστούν σε δεκάδες σύγχρονες τηλεοπτικές σειρές και ταινίες με εξαιρετική δημοφιλία στις ΗΠΑ και όχι μόνο. 

Ο Λάκης και ο χορός του Ζαλόγγου

Έκατσα χθες να δω λίγη τηλεόραση --ιδέα για την οποία πάντα μετανιώνω-- και πέτυχα τον διασκεδαστή Λάκη στο Αλ Τσαντίρι Νιούζ. Διευκρινιστικά, δεν ήμουν ποτέ φαν του διασκεδαστή Λάκη, οπότε δεν παρακολουθούσα ποτέ και την συγκεκριμένη εκπομπή για να είμαι σε θέση να συγκρίνω αυτό που είδα με παλιότερες.

Αυτό που είδα ήταν ένα σκετς με τον Δημήτρη τον Πιατά στον ρόλο διορισμένου με μέσο υπαλλήλου στη Βουλή εκ Καρδίτσης. Κατ' αρχάς, εντυπωσιάστηκα από το κάστινγκ: ο Πιατάς είναι ως παρουσιαστικό και προφορά τόσο πειστικός ως Καρδιτσιώτης όσο θα ήταν ο Λάμπρος Κωνσταντάρας ως μάγκας του Περαία, ο Κώστας Χατζηχρήστος ως ψωνάρα του Κολωνακίου, ή ο Θανάσης Βέγγος ως νεοϋορκέζος ψυχαναλυτής. Ο άνθρωπος το έβρισκε εντελώς αδύνατο να μιλήσει θεσσαλικά, τόσο που το θέαμα ήταν μάλλον προς το θλιβερό, ιδίως αν γνωρίζεις τα θεσσαλικά.

Πρόσωπα και πολιτική-Το παιχνίδι (Disdaimona)

Tο παιχνίδι:

Το παιχνίδι πρόσωπα και πολιτική, αρχίσαμε να το παίζουμε με τον Γ., κολλητό μου φίλο για μια εικοσαετία, γύρω στο 2008 πριν τις προεδρικές εκλογές. Ήταν μια από τις πολλές μαλακίες που κάνουμε κατά καιρούς. Αυτός ψήφιζε Κασουλίδη - παρόλες τις απειλές μου πως θα βρεθεί θαμένος στο Καρνάγιο της Λεμεσού μέσα στες σακούλες τες μαύρες - εγώ ψήφιζα Χριστόφια. Όπως όλοι οι κολλητοί φίλοι, δεν υπήρχε περίπτωση να περάσουμε την τότε προεκλογική περίοδο χωρίς να εκμεταλλευτούμε το γεγονός για να κάνουμε αυτό που κάνουν όλοι οι φίλοι: δηλαδή ακατάσχετο κουτσομπολιό τρίτης διαλογής, γέλιο, κουτσομπολιό, γέλιο...οι όροι του παιχνιδιού ήταν να υπολογίσουμε τί ψήφιζε ο κάθε τυχαίος περαστικός με αιτιολόγηση του υπολογισμού αυτού...ως συνάδελφοι μάλιστα τότε, σε μια μουσική σκηνή της Λευκωσίας, επιδοθήκαμε σε όργια γέλιου πάνω στη σκηνή....ωραίες εποχές...είχαμε και δουλειά τότε...:)

Πού το θυμήθηκα τώρα αυτό;...βλέποντας το πιο κάτω φιλμάκι: φωτογραφίες από το περίπτερο του Σύριζα στις εκλογές της 17ης Ιουνίου.


Λοιπόν είδα αυτές τις φωτογραφίες και άρχισα να σκέφτομαι: πώς μου φαίνονται αυτοί οι άνθρωποι; Μου φαίνονται σαν τους γνωστούς μου. Δηλαδή σαν τους ανθρώπους οι οποίοι δεν σου προκαλούν κανένα φόβο, καμμιά ανησυχία, είναι αυτοί με τους οποίους μπορείς να περάσεις άνετα το χρόνο σου, τις διακοπές σου, χωρίς να σε ενοχλήσουν, είναι αυτοί με τους οποίους μπορείς να καθίσεις για τρεις ώρες σιωπηλός χωρίς να ρωτάς και να παρεμβαίνεις, είναι ευαίσθητοι, δεν είναι αμόρφωτοι, έχουν μια αποσπασματική γνώση για πολλά και διάφορα, είναι καλλιτέχνες, είναι δάσκαλοι, έχουν ενδιαφέροντα, είναι ευγενικοί γενικά είναι καλά παιδιά. Διαβάζουν, προσπαθούν, τους αρέσουν οι έξυπνοι άνθρωποι, οι έξυπνες σκέψεις, τα έξυπνα ρητά, οι μικρές ομάδες, οι δράσεις....είναι αυτοί που θεωρούν πως πολιτική είναι να είμαστε ανθρώπινοι, δημιουργικοί, ανοιχτοί και να σεβόμαστε ο ένας το άλλο...Είναι στις κοινωνίες που ζούμε ότι καλύτερο μπορεί να σου συμβεί για να μην καταλήξεις μισάνθρωπος...

Είναι με λίγα λόγια κάτι στην ουσία αδιάφορο...το οποίο μπορεί να ανακυκλώνεται ως είδος εφόσον διατηρούνται οι όροι της ύπαρξης του. Να έχουν δουλειές, να έχουν χρόνο να ξεκουράζονται, να πηγαίνουν στα θέατρα, τα σινεμά, στις εκθέσεις, στα στέκια...δεν πρόκειται να ακούσεις ποτέ από αυτούς κάτι που να είναι πέραν της προσωπικής τους εμπειρίας ή της προσωπικής τους συναισθηματικής και πνευματικής ανάγκης...ο κόσμος γι αυτούς είναι ο κόσμος τους...είναι ο καθένας μια ωραία περίπτωση που σε βοηθά να μην γίνεις μισάνθρωπος...είναι ένα καλό περιβάλλον αν απλά θέλεις να κάνεις τις δουλειές σου ήσυχος. Ποτέ δεν θα σε ενοχλήσουν και ποτέ δεν θα σου δώσουν καμμιά αφορμή να κάνεις μια ρήξη ή να περάσεις σε μια συνειδησιακή κρίση για τον κόσμο ή σε μια υπέρβαση ή σε μιά φυγή ή σε μιά επιστροφή...κούλ...

Υπάρχει μόνο κάτι που τους είναι εντελώς ξένο κατά τη δική μου αντίληψη: αισθάνονται απέχθεια για σκέψεις και αναλύσεις σαν αυτές.

Είναι εντελώς αποξενωμένοι από τις λέξεις αυτές, από το λόγο αυτό, από τον κόσμο αυτό...δεν τους αφορά...δεν τους αφορά γιατί ο κόσμος αυτός απαιτεί ρήξεις που υπερβαίνουν την προσωπική περίπτωση του καθενός. Για να φτάσεις να σκέφτεσαι όπως το πιο πάνω κείμενο δεν είναι αρκετό να έχεις κάνει μια επανάσταση στον προσωπικό σου χώρο, στο σπίτι σου, στις σχέσεις σου, στη δουλειά σου, να έχεις πάρει ένα πτυχίο, να είσαι μια καλή περίπτωση ανθρώπου...χρειάζεται να αποποιηθείς άλλα πράγματα...χρειάζεται να ανακαλύψεις μια άλλου είδους συλλογικότητα..

Οι γνωστοί μου, που μοιάζουν μ΄αυτούς στις φωτογραφίες, στην πραγματικότητα ζουν σε ένα κόσμο γεμάτο προσωπικότητες και τοίχους...είναι καλοί για να περάσεις την ώρα σου χωρίς να ενοχλείσαι...είναι βαθιά ανιαροί όταν χρειάζεσαι κάτι πέραν του δεδομένου κόσμου για να εμπνευστείς, να κάνεις τομές και να πας παρακάτω.

Τουλάχιστον για μένα είναι.

Υπάρχουν πολλοί τρόποι, ακόμα και ηλίθια παιχνίδια με κολλητούς για να διερευνήσεις αυτό που τα "απολιθώματα" αποκαλούν ακόμα ταξική σύνθεση μιας κοινωνίας..

Πηγή: Disdaimona