Κοκτέιλ Μολότωφ #366

Στο ελληνικό google, η έρευνα "ΣΥΡΙΖΑ αφήγημα" αποδίδει περίπου 54.400 αποτελέσματα. Η αγγλική εκδοχή, "SYRIZA narrative", αποδίδει 103.000. Πού να υποπτευθώ, όταν διδασκόμουν Jean François Lyotard και Hayden White επί προέδρου με το σαξόφωνο, ότι η μεταμοντέρνα εξίσωση της ιστορικής πραγματικότητας με "ετερογενή αφηγήματα", απ' τα οποία ο πολίτης-καταναλωτής διαλέγει και παίρνει ό,τι γουστάρει, δεν θα χρησιμοποιούνταν απλώς ως θεμελιακό εργαλείο του ιστορικού αναθεωρητισμού που ξεπλένει τον κάθε Ουκροφασισμό αλλά και ως βασικό μέσο παγκόσμια για να αποδοθεί θεωρητική βαρύτητα και πολιτική καινοτομία στο προαιώνια τετριμμένο παραμύθιασμα της πλέμπας;

Η αλλαγή του κόσμου έγινε "αλλαγή αφηγήματος", δηλαδή αλλαγή πλευρού στο μαξιλάρι, κι ο βαθύς ύπνος που προοικονομεί το "κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα" γιαγιάδων κατασκευασμένων από διαφημίσεις σκεπάζει απ' άκρη σ' άκρη το Ελλαδιστάν, με τις ευλογίες εκατοντάδων "καινοτόμων θεωρητικών" και "αναλυτών" που ανέλαβαν την επιχείρηση. Καλοκαμωμένο, γερο-τυφλοπόντικα, αλλά από πότε δουλεύεις αποκλειστικά για τους αστούς ρε μπαγάσα;

Κοκτέιλ Μολότωφ #365

Στη διαλεκτική μάζας και ενσυνείδητης πρωτοπορίας μέσα στο εργατικό-λαϊκό κίνημα, οι δύο θέσεις καθορίζονται υποκειμενικά ως εξής:

α) "Μάζα" είναι όσοι προτιμούν την επιβίωση απ' την αλήθεια

β) "Πρωτοπορία" είναι όσοι αγωνίζονται για την αλήθεια, ακόμα και με κόστος την επιβίωση.

Είναι σαφές ότι ένα χάος μεσολαβεί ανάμεσα στον εγγενή οπορτουνισμό των μαζών και την πολιτική αρχών της πρωτοπορίας. Η ασυμβατότητα ανάμεσα στις δύο στάσεις συνιστά την καθημερινότητα της λαϊκής ζωής ως υποτελούς ζωής.

Η επαναστατική διαδικασία προαπαιτεί, στο υποκειμενικό επίπεδο, μια αδιανόητη θεωρητικά διαλεκτική, μια σύμπτωση σε ασύμπτωτες τροχιές.

Η μορφή αυτής της φαινομενικά αδύνατης σύμπτωσης του ασύμπτωτου απ' τη σκοπιά που εξετάξεται εδώ είναι πολύ συγκεκριμένη: κάποιες φορές, για λόγους αντικειμενικού κατά βάση χαρακτήρα, η μάζα αντιλαμβάνεται ότι υπάρχουν συνθήκες όπου η αλήθεια είναι προϋπόθεση της επιβίωσης.

Για το λόγο αυτό, η πρωτοπορία είναι μονάχα η αναγκαία προϋπόθεση της επανάστασης. Μόνο η μάζα όμως είναι η ικανή.

Κοκτέιλ Μολότωφ #364

Δεν υπάρχει χειρότερο πράγμα σε μια συζήτηση, όταν κάποιος προσπαθεί να μιλήσει από κομμουνιστική σκοπιά, απ' το να πέσει στην παγίδα της "κατά βάση συμφωνίας." Η μόνιμη τακτική του οπορτουνισμού ως στάσης ζωής (καθόλου απαραίτητα ενσυνείδητης!) είναι να ξεκινά απ' τη βάση ότι "κατά βάση συμφωνούμε", και ότι όλα τα υπόλοιπα είναι θλιβερά αποτελέσματα αδυναμιών να επικοινωνήσουμε και να λύσουμε τις παρεξηγήσεις.

Όποιος δίνει χώρο σε μια τέτοια αντίληψη προωθεί ο ίδιος την μεγαλύτερη των παρεξηγήσεων, που είναι ότι πρόκειται τελικά απλώς για παρεξήγηση.

Αντιθέτως, όταν αναδεικνύονται στις σωστές τους διαστάσεις οι διαφωνίες, όταν ο χαρακτήρας των διαφωνιών αποτυπώνεται καθαρά σε μια συζήτηση, ο κομμουνιστής είναι πάντα κερδισμένος και μπορεί να είναι χωρίς κόστος ευγενέστατος στον συνομιλητή του, ακόμα κι αν αυτός στέκεται εντελώς απέναντι στον ίδιο. 

Αυτά, επειδή στην ουσία της, η "συζήτηση" δεν διαφέρει σε τίποτε απ' την ταξική πάλη: η οπορτουνιστική πλευρά επιδιώκει να αποκρύψει τους ανταγωνισμούς, η κομμουνιστική να τους αναδείξει σε όλη τους την έκταση και σφοδρότητα. Σε μια δημόσια συζήτηση, λοιπόν, είναι πάντα κέρδος να αναδεικνύεται η ασυμβατότητα θέσεων, ποτέ να συγκαλύπτεται στο όνομα μιας ανύπαρκτης συμφωνίας "αγαθών προθέσεων."

Κοκτέιλ Μολότωφ #363

Με το φτωχό μου το μυαλό σκέφτομαι πως έτσι πως είναι τώρα τα πράματα, μια μέρα το χρόνο έμεινε στον εργάτη να νιώσει, πώς το λέτε εσείς οι μορφωμένοι αριστεροί, αξιοπρέπεια. 

Μια μέρα το χρόνο, κερδισμένη με αίμα. Αίμα στο Σικάγο, στην Αθήνα, στην Κωνσταντινούπολη.

Πέθανε ο εργάτης για να γεννηθεί ξανά άνθρωπος. Μόνος του γέννησε τον εαυτό του, απ' το θάνατό του μέσα τον γέννησε.

Σκέφτομαι, λοιπόν, εσάς, που χθες καθίσατε στα σπιτάκια σας ή πήγατε να πιάσετε το Μάη στους αγρούς, εσάς, που ούτε μια μέρα το χρόνο δεν έχετε να δώσετε δυο ώρες για τον εργάτη που σηκώθηκε απ' το χώμα της θαμμένης ζωής, ποιος, διάβολε, σας γέννησε;

Δεν είχατε εσείς αγρότες κι εργάτες στη φαμίλια σας;

Αριστοκράτες σας γεννήσανε; Όλοι προυχόντων παιδιά είστε; 

Κοκτέιλ Μολότωφ #362

Πολύ ενδιαφέρουσα η συντεταγμένη επίθεση γελοιοποίησης στον Μίκη Θεοδωράκη λίγο μετά την αποστασιοποίησή του απ' τον ΣΥΡΙΖΑ και την ανακοίνωση του ΚΚΕ ότι προτίθεται να τιμήσει τα 90 χρόνια του συνθέτη. Όχι απλώς επειδή επί "Σπίθας", αγανακτισμένων, και εμφανίσεων με Γλέζο, ο Μίκης ήταν μια χαρά και δεν έτρεχε κάστανο, αλλά, να, επειδή τόσοι υπερευαίσθητοι θεματοφύλακες της αριστερής ορθότητας της μουσικής ιστορίας δεν βρήκαν λέξη να πουν όταν Αγγελάκας και Πανούσης βίαζαν κυριολεκτικά τον ύμνο του ΕΑΜ με όρους Χρυσαυγίτικου κιτς.

Ή μάλλον, βρήκαν: προώθησαν ασμένως το αριστεροΧρυσαυγίτικο μαργαριτάρι.

Κοκτέιλ Μολότωφ #361

Όποια κι αν είναι τα υλικά βάσανα της ζωής στον καπιταλισμό, δεν μπορούν να επισκιάσουν το μοναδικής σκληρότητας ψυχικό βασανιστήριο που επιβάλλει στα θύματά του: στα όνειρά τους, νιώθουν πως έχουν πρόσβαση στη Λογική, πως την κρατούν στα χέρια τους πρόθυμη και τιθασευμένη, και πως μπορούν μεμιάς, και στηριγμένοι πάνω της, να σπάσουν κάθε αλυσίδα που τους κρατά καρφωμένους στο έδαφος με την αναντίρρητη και παράλογη δύναμη του εφιάλτη.

Αλλά μετά ξυπνούν, κι αυτό που βρίσκουν στη θέση της είναι μονάχα η Εκλογίκευση της βασιλείας μιας πραγματικότητας που μόνο η απατηλή παρηγοριά του ύπνου παρουσίαζε ως κακό όνειρο.

Κοκτέιλ Μολότωφ #360

Η θέση των Ελλήνων στον σύγχρονο καπιταλιστικό κόσμο έχει ως εξής: Ζουν σε μια νησίδα ακραίας βαρβαρότητας, τέτοιας που κάνει τη βαρβαρότητα που βλέπουν στα Βορειοδυτικά τους να φαντάζει το λιγότερο ως κανονικότητα -- και συχνά ως επί γης Εδέμ. Και τέτοιας που καθιστά αδύνατο για τους ίδιους να αναμετρηθούν με την ακόμα πιο ακραία, πιο θεαματική και αιματηρή βαρβαρότητα που διαλύει κυριολεκτικά το ανθρώπινο είδος και κάποιες χιλιετίες πολιτισμού στην Μέση Ανατολή.

Προσπαθώντας να επιβιώσουν ψυχικά, οι Έλληνες κάνουν αυτό που θα έκανε οποιοσδήποτε στη θέση τους: εξωραϊζουν τη βαρβαρότητα στα Βορειοδυτικά τους και αρνούνται να αντικρύσουν το βάθος της κόλασης που απλώνεται στα Νοτιοανατολικά τους.

Στη διαδικασία αυτή, παραμένουν τυφλοί ως προς το γεγονός ότι η βαρβαρότητα που εμφανίζεται ως κανονικότητα προϋποθέτει και πυροδοτεί τη βαρβαρότητα στη δική τους γη, και μαζί, την ακόμα πιο αιμοσταγή βαρβαρότητα στα νοτιοανατολικά τους. Και βεβαίως, παραμένουν τυφλοί ως προς τον αποφευκτέο για κάθε κοινωνία χαρακτήρα της καταστροφής που συντελείται σε περιοχές τις οποίες έχουν ήδη οι ίδιοι ξεγράψει απ' την ιστορία του πολιτισμένου ανθρώπου.

Όμως τίποτε απ' τα δύο δεν τους βοηθά, ούτε και πρόκειται να τους βοηθήσει να ξεφύγουν. Ένα πράγμα θα μπορούσε πιθανά να τους σώσει, κι αυτό θα ήταν η επίγνωση του γεγονότος ότι το βασίλειο του διαβόλου είναι εξ ορισμού απατηλό, και πως μέρος της διαβολικής εξαπάτησης είναι να εμφανίζεται τούτο το ενιαίο κι αδιαχώριστο βασίλειο τη μια ως Παράδεισος, την άλλη ως σκληρή επίγεια πραγματικότητα, και την τρίτη ως Κόλαση.

Αυτή η επίγνωση είναι σήμερα αυστηρά επαναστατική σε χαρακτήρα. Η μόνη επαναστατική σε χαρακτήρα επίγνωση.

Κοκτέιλ Μολότωφ #359

Ανεπίλυτο πολιτικό παράδοξο:

Αυτοί που και σήμερα στηρίζουν εκλογικά το ΠΑΣΟΚ αντί να την κοπανήσουν για ΣΥΡΙΖΑ (όσοι έμειναν), δεν είναι ταυτόχρονα οι αληθινοί ΠΑΣΟΚτζήδες, και για τον λόγο αυτόν ακριβώς, ψευτο-ΠΑΣΟΚτζήδες;

Διότι πώς γίνεται να είσαι αληθινός ΠΑΣΟΚτζής και να μην είσαι τυχοδιώκτης ΟΦΑ που πουλάει και τη μάνα του; Αλλά απ' την άλλη, γιατί να μείνεις σήμερα στο ΠΑΣΟΚ αν δεν είσαι αληθινός ΠΑΣΟΚτζής;

Κοκτέιλ Μολότωφ #358

Σημείωση για όσους ασχολούνται με το "τι θέλουν οι ψηφοφόροι", επ' αφορμή πρόσφατων δημοσκοπήσεων σχετικά:

Οι πολιτικές διαμορφώνουν το τι θέλουν οι ψηφοφόροι και όχι οι ψηφοφόροι το ποιες είναι ή θα γίνουν οι πολιτικές.

Αυτό συμβαίνει επειδή είναι οι πολιτικές που εφαρμόζονται από το πολιτικό σύστημα που οριοθετούν το τι θεωρείται εφικτό και κατ' επέκταση και επιθυμητό και τι ανέφικτο και κατ' επέκταση και ανεπιθύμητο. Οι πολιτικές δομούν πάντα το όριο (και άρα τη φύση) των διλημμάτων που καθορίζουν στην συντριπτική πλειοψηφία της την ψήφο. Αυτό άλλωστε είχε συλλάβει ήδη ο Λένιν όταν παρατηρούσε ότι για να κερδίσεις την ευρεία λαϊκή στήριξη πρέπει ήδη να έχεις την κρατική εξουσία.

Κοκτέιλ Μολότωφ #357

Λοιπόν; Πώς τα περνάτε στο σοσιαλισμό;

Κοκτέιλ Μολότωφ #356

Ήτο μια θλιβερή βραδιά δια τον θίασον. Το Οιδιπόδειον δράμα μας --λευκομάλλης Ληρ, προδομένος πικρά απ' τα παιδιά που εμπιστεύθη-- δεν αναμόχλευσεν ως βάθους τα πάθη του φιλοθεάμονος κοινού, το οποίον άρχισε να δεικνύει σημάδια τινά βαριεστημάρας ει μη και αηδίας. Το προηγούμενον έργον, όπου παρηλάσαμε επί σκηνής φορώντας μανδύας υπερηρώων, είχε συναρπάσει τα πλήθη εις βαθμόν που δεν επροσέχθη ότι οι μανδύες ήτο το γεύμα επίμονου σαρακίου, και η θεαμαπάτη ήτο, μπορώ να ειπώ, τελεία. Πικρά ήταν δε απόψε η διαπίστωσις ότι εις την γαλαρίαν της αιθούσης κάποιοι τινές είχαν αρχίσει ήδη να γιουχάρουν, άλλοι μασούσαν επιδεικτικώς τσιχλόφουσκαν, κι άλλοι απηχώρουν θορυβωδώς εκ της αιθούσης, αναζητώντες, δίχως άλλο, ποταπότερας διασκεδάσεις από την δικήν μας. Στο καμαρίνι, μόνος κι εξαντλημένος από έτη παραστάσεων, αναλογιζόμουν τι πρόσωπο θα ηφόρουν την επομένην. Το κοινόν είναι αχόρταγον και ανελέητον ταυτοχρόνως, κι όλο ανησυχώ πως κάποια μέρα θα τρυπήσουν κι οι τερμίτες το σανίδι.

Κοκτέιλ Μολότωφ #355

"Είσαι εκτός τόπου και χρόνου", είπε το παρελθόν στο μέλλον.

Το μέλλον δεν έδωσε σημασία. Συνέχισε να ξηλώνει τις άκρες του συρρικνούμενου τώρα παρόντος, σιωπηλό, συγκεντρωμένο.

Εκείνη την ώρα, καθώς οι δυο δείκτες στο μεγάλο ρολόι πλησίαζαν στο δώδεκα, τα γρανάζια στα εντόσθιά του άρχισαν να παγώνουν.

Σύντομα θα 'ρθει καιρός που τα γρανάζια θα πάψουν να γυρνούν.

Σύντομα τα γρανάζια θα πάψουν να γυρνούν και θα 'ρθει καιρός.

Κοκτέιλ Μολότωφ #354

Τέτοια εκτίμηση στις "ευρωπαϊκές αξίες" έχουν τα ΜΜΕ των αστών, που κάθε μέρα, πανευρωπαϊκά, κάνουν το παν για να σπείρουν το μίσος και την έχθρα ανάμεσα στους λαούς της Ευρώπης, να κρύψουν τη γύμνια των αφεντικών με το σεπτό πανί εθνικών σημαιών. Και με ποιανού πρωτοβουλία αυτή η επιστροφή του σαρακοφαγωμένου εθνικισμού Γιούνγκερς και Μεταξάδων; Με την πρωτοβουλία της "Αριστεράς", βεβαίως. Ο Νόσκε συντάσσει τάγματα Φράικορπ πάλι. Πάνε να σκοτώσουν τη Ρόζα.

Πάρτε το χαμπάρι: Όσο πιο πολύ αναδεικνύετε το πρόσωπό σας, τόσο περισσότερο αποκαλύπτετε ότι η "Ευρωπαϊκή Ένωση" είναι η ίδια το μεγαλύτερο και πιο αποτρόπαιο εμπόδιο στην ευρωπαϊκή φιλία των λαών, η μήτρα της έχθρας και του μίσους των λαών για χάρη του κέρδους των αφεντικών τους.

Κοκτέιλ Μολότωφ #353

Αυτό το "αν δε μου κάτσει ο Σύριζα, πάω Χ.Α", καλή φάση. Πεθαίνω να δω ελληνική οικονομία εκτός ΕΕ οργανωμένη απ' τον Μπαρμπαρούση και τον Καιάδα.  Θα μάθουμε τουλάχιστο αν τρώγονται οι ελληνικές σημαίες.

Κοκτέιλ Μολότωφ #352

Ωραία είναι τα γράμματα. Τι ωραία δηλαδή, ό,τι ωραιότερο. Χώρια που χωρίς τα γράμματα δεν θα χα να φάω, μου δωσαν συγκινήσεις όσο ελάχιστα πράματα στη ζωή, και νομίζω, την ίδια μου την ελευθερία.

Αλλά φτάνουνε μόνα τους τα γράμματα; Δεν φτάνουν. Δεν φτάνουν περισσότερο απ' το ψωμί, που λέει ο Άγιος Παύλος. Ουκ επ' άρτω μόνον. Για αυτό σήμερα ο τόπος είναι γεμάτος ανθρώπους που ζουν μες στα γράμματα, διαβάζουν γράμματα, γράφουν γράμματα, αλλά δεν καταλαβαίνουν τι είναι ντροπή. Δεν καταλαβαίνουν ότι είναι ντροπή να βρίζεις το Κομμουνιστικό Κόμμα. Που να 'τανε όχι αυτό που είναι, εκατό φορές χειρότερο. Πάλι ντροπή θα ήταν. Βρίζεις αυτούς που σε μεγάλωσαν, αυτούς που πόνεσαν για σένα; Βρίζεις ένα κόμμα που το φτιαξαν οι κυνηγεμένοι και οι φτωχοί, ένα κόμμα που ο συλλογικός του πόνος, το συλλογικό του μαρτύριο, δεν έχει όμοιο; Ο νους σου ο μικρός δεν το χωράει.

Έλα που το βρίζεις. Ή χασκογελάς που το βρίζουν. Και τότε τι να σου κάνουν ή να μου κάνουν εμένα τα γράμματα; Να σε παραπέμψω στο Ριζοσπάστη ή στον Λένιν για να μάθεις τι θα πει τσίπα; Να μάθεις τι θα πει μετράω τα λόγια μου και το μπόι μου πριν ανοίξω τη στοματάρα μου και την αμολήσω; Να μάθεις πως στη ζωή είσαι ό,τι σέβεσαι;

Άχρηστο είναι. Εντελώς περιττό. Όπως και συ, περιττός είσαι -- πανομοιότυπος και θλιβερός, θλιβερά πανομοιότυπος, χωρίς ίχνος, χωρίς δακτυλικό αποτύπωμα. Άχθος αρούρης, που λεγαν όταν ήμουν μικρός για τα χαμένα κορμιά. Ανάθεμά σε, κι εσένα, κι αυτούς που έτσι σε φτιάξαν!

Κοκτέιλ Μολότωφ #351

Ο υποφαινόμενος βρίσκεται σε αναζήτηση προσωρινής στέγασης στην πόλη της Αθήνας, ώστε να μπορέσει να συμμετάσχει σε νέες διαδηλώσεις υπέρ της εξάμηνης επέκτασης της δανειακής σύμβασης (aka Μνημόνιο), το οποίο διεκδικεί αυθόρμητα και ακηδεμόνευτα το λαϊκό κίνημα, και το οποίο οι βρωμεροί Ναζί, Γκαουλάιτερ, Βέρμαχτ και Φρανκφούρτερ αρνούνται στον περήφανο και αλύγιστο ελληνικό λαό. Non Passaran! Όταν ο λαός βρίσκεται μπροστά στον κίνδυνο να μην υπάρχει Μνημόνιο διαλέγει την πλατεία Συντάγματος, κατά προτίμηση φορώντας περικεφαλαία.

Πάμε, πρόεδρε!

Κοκτέιλ Μολότωφ #350

Ιστορικά, ό,τι δεν μπορεί να κάνει για τους αστούς η Δεξιά, καλείται να το κάνει η Αριστερά. Ως "υπεράνω υποψίας".

Η ιδέα ότι ένα Κομμουνιστικό Κόμμα "δεν χρειάζεται" πια --ιδέα-μπούμερανγκ υπό δεξιά κυβερνητική εξουσία-- γιατί έχει εκ των πραγμάτων υπερπληρωθεί ο ρόλος του από την "Κυβέρνηση της Αριστεράς" είναι απλώς το πρώτο βήμα σε μια κατεύθυνση που δεν θα κρατήσει για πολύ το πρόσχημα της τοξικά δηλητηριώδους "ευγένειας". Ο καιρός που το "δεν χρειάζεται" μπορούσε να υποκαταστήσει χωρίς εκρήξεις βίας το "απαγορεύεται" έχει προ πολλού παρέλθει, χωρίς να έχει πλήρως πετύχει τους στόχους του στην χώρα που λέγεται Ελλάδα.

Κοκτέιλ Μολότωφ #349

Μου θύμησε κάποιος ότι οφείλουμε μια κριτική στην πρώην ΓΓ του ΚΚΕ, Αλέκα Παπαρήγα, για τη δήλωσή της ότι οι "Χρυσαυγίτες θα σοβαρευτούν και θα βάλουν γραβάτα."

Πράγματι, διαψεύστηκε. Οι Χρυσαυγίτες μπορεί να σοβαρεύτηκαν σε βαθμό που απέκτησαν από 2-3 πανεπιστημιακά πτυχία ο καθένας, αλλά εξακολουθούν να κυκλοφορούν χωρίς γραβάτα, έχοντας προκαλέσει μάλιστα και πλείστα όσα σχετικά σχόλια στα διεθνή ΜΜΕ.

Άλλο αν δεν αποκαλούνται Χρυσαυγίτες.

Κοκτέιλ Μολότωφ #348

Ποιο είναι το περιεχόμενο της "ελπίδας" του πλειοψηφικού τμήματος εκείνου του λαού που χάρηκε για την "διαπραγμάτευση" της κυβέρνησης, το γενικό της περιεχόμενο ως "ελπίδας" (ανεξάρτητα απ' το τι μπορεί να ελπίζει ο καθένας συγκεκριμένα για τον εαυτό του ή την οικογένειά του);

Είναι να χάσει με 2-1. Να μη χάσει ατιμωτικά, να χάσει "παλεύοντας", να χάσει "με ψηλά το κεφάλι."

Αν υπάρχει κάτι αληθινό στην "εθνική περηφάνεια" που νιώθει, αυτό είναι η αναζήτηση μιας "ευγενούς ήττας." Θέλει να νιώσει ότι έχασε αλλά προσπάθησε, ότι έχασε αλλά το πάλεψε.

Κοκτέιλ Μολότωφ #347

"Εθνική υπερηφάνεια": Το συναίσθημα απ' το οποίο αναμένεται να εμφορείται ένα σκουλήκι για το γεγονός ότι, ως δόλωμα, μπορεί να χρησιμεύσει στον ψαρά να πιάσει και μετά να φάει ένα μεγάλο ψάρι.