Ριζοσπάστης
15/9/1942
Η οχταήμερη παλλαϊκή απεργία
Έληξε με υπόσχεση ικανοποίησης των αιτημάτων των εργατών, Δημοσίων Υπαλλήλων και άλλων βιοπαλαιστών. Ο Ελληνικός λαός καλείται σε επιφυλακή για την πραγματοποίηση των υποσχέσεων. Διαμαρτυρηθείτε για τους τουφεκισμούς των γενναίων απεργών.
Οχτώ μέρες παλλαϊκού απεργιακού αγώνα κάτω από τις πιο σκληρές συνθήκες της φασιστικής γερμανοϊταλικής κατοχής θα καταλάβουν μια από τις πιο λαμπρές θέσεις στην ιστορία των λυτρωτικών αγώνων του ελληνικού λαού.
Μία αντεθνική κλίκα "ελλήνων" πατριωτών --εντολοδόχων της ξενικής κατοχής που ληστεύει και αποστραγγίζει τον τόπο-- βάλθηκε να πεθάνει μια ώρα αρχίτερα το λαό μας. Κι ο λαός, ο πεινασμένος, ο εμπαιγμένος μα άκαμπτος, απάντησε όπως ταιριάζει στους ελεύτερους: σταμάτησε τη δουλειά, κατέβηκε στα πεζοδρόμια. Τι άλλο από τον αγώνα απομένει σ' ένα λαό, που τον πεθαίνουν της πείνας, προδωμένο και πεδικλωμένο μα γενναίο και αποφασισμένο να κρατηθεί στη ζωή, να ξανακερδίσει τη χαμένη λευτεριά του; Ας μην θέλουν να βρουν τον "ξένο δάχτυλο", λχ. της κυβέρνησης Τσουδερού στην απεργία. Ο μόνος ξένος δάχτυλος είναι η ληστεία της Ελλάδας από τους ξένους φασίστες και τα όργανά τους.
Οι Γκοτζαμαναίοι Τσολάκογλου, που μετέβαλαν σε σκελετούς από την πείνα εργάτες και υπαλλήλους προκαλώντας τους σ' έναν αγώνα ζωής ή θανάτου, πήραν τα μέτρα τους: εκατοντάδες συλλήψεις, εκτοπισμοί και απολύσεις γίνανε στο διάστημα της απεργίας και συνεχίζονται και τώρα εντατικά. Κι οταν αυτά δεν ήταν αρκετά, ήρθαν οι γεμαρνοϊταλοί με τον τουφεκισμό απεργών να πνίξουν στο αίμα τον αγώνα του ελληνικού λαού. Μα ένας τέτοιος δίκαιος και εθνικός αγώνας δεν πνίγεται. Αυτό βροντοφώναξε η ανθρωπο-μάζα στη μαχητική διαδήλωση της 11 του Σεπτέμβρη. Το αίμα των δολοφονημένων απεργών είναι η ιερά σπονδή στον κοινό όρκο των ελλήνων ν' αγωνιστούν ως το τέλος για τη ζωή και τη λευτεριά τους. Μας καλεί να υψώσουμε ακόμα πιο βροντερή τη φωνή της διαμαρτυρίας μας. Η κυβέρνηση κατέφυγε και στο τελευταίο μέτρο: ανήγγειλε το κλείσιμο των συσσιτίων για τους απεργούς. Ας μη γελιέται όμως.
Η μάχη σταμάτησε. Μα δεν τέλειωσε. Ο Γκοτζαμάνης ανακοινώνει την άλλη μέρα της απεργίας μια σειρά μέτρα για αύξηση των μισθών και διανομή τροφίμων στους υπαλλήλους. Υποσχέσεις δόθηκαν σ' όλους τους άλλους εργατοϋπαλληλικούς κλάδους. Ο λαός θέλει να ζήσει και θα επιβάλλει τη θέλησή του αυτή. Μόνο μ' αυτό το νόημα ανέστειλε την απεργία. Κι' ετοιμάζεται για νέες εξορμήσεις.
Η παλλαϊκή απεργία της 7-14 του Σεπτέμβρη ήταν η πιο πλατειά, μαχητική λαϊκή εκδήλωση στο διάστημα της κατοχής. Τόνωσε το λαό μας στην πεποίθησή του πως, παρά τη λυσσασμένη τρομοκρατία, παρά τα εμπόδια μερικών αφ' υψηλού πολιτικών και άλλων "ηγητόρων", ο λαός αυτός ενώνεται για την πραγματοποίηση των ζωτικών του απαιτήσεων.
ΕΛΛΗΝΕΣ! ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΙ! Δείξατε πως είστε άξιοι να ζήσετε ελεύτεροι. Ούτε στιγμή μην επαναπαυθήτε στις υποσχέσεις των τυράννων σας. Ανασυγκροτείστε τις δυνάμεις σας και συνεχίστε τον αγώνα: Να πάψουν οι εκτελέσεις και οι συλλήψεις!--Να δοθούν 100 δράμια ψωμί, συσσίτια, ρούχα και φάρμακα στο λαό!
