Το άλλο ίδιο

Σκεφτόμουν χθες για την γνωστή σοσιαλδημοκρατική γραμμή για την "άλλη Ευρώπη" που είναι, υποτίθεται, εφικτή. 

Η "άλλη Ευρώπη" είναι μια απ' τις ενσαρκώσεις, ιδεολογικά, μιας ευρύτερης προσέγγισης που θα μπορούσε να περιγραφεί ως αναζήτηση του άλλου ίδιου. Υπάρχουν πολλές τέτοιες ενσαρκώσεις στη σοσιαλδημοκρατική ρητορική: ένας άλλος κόσμος, μια άλλη κοινωνία, μια άλλη αριστερά (άλλη απ' τη σοσιαλδημοκρατική, δηλαδή), κλπ.

Το άλλο ίδιο είναι μια κραυγαλέα οξύμωρη φόρμουλα, που υποτίθεται, στη ρητορική της σοσιαλδημοκρατίας, ότι δεν είναι ουσιαστικά οξύμωρη. Αυτό συμβαίνει επειδή η συντακτική της λογική βασίζεται στην ιδέα ότι το ουσιαστικό εκφράζει κάτι τόσο γενικό, τόσο συνολικό, τόσο πολυδιάστατο και πολυεπίπεδο, που δεν μπορεί να ταυτιστεί ποτέ με τον εαυτό του. Με απλά λόγια: η "Ευρώπη", λέει ο σοσιαλδημοκράτης, δεν είναι, δεν μπορεί να είναι, ένα πράγμα. Περιέχει πολλές χώρες, πολλούς πολιτισμούς, πολλές γλώσσες και πολλά είδη ανθρώπων. Άρα η Ευρώπη που βιώνουμε είναι μόνο μια απ' τις δυνητικές Ευρώπες, και άρα υπάρχει και "άλλη" Ευρώπη, και γιατί όχι, και "άλλη άλλη Ευρώπη", ή ακόμα και "άλλη άλλη άλλη Ευρώπη." Και, για να μην φλυαρούμε, πιθανώς, ένα απειροστικό σύνολο άλλων Ευρώπων, ώστε κάθε υλοποιημένη Ευρώπη που τυχαίνει να μας δυσαρεστεί να μπορεί πάντα να έχει ως εναλλακτική και μιαν άλλη.

Διαλεκτική των ψευδοεπαναστάσεων

1. Στην παρουσίαση-διαφήμιση του Gene Sharp από τον ιστότοπο του BBC αναφέρεται, μεταξύ άλλων, ότι ο συγγραφέας του βασικού βιβλίου κανόνων για τις "χρωματιστές επαναστάσεις" φυλακίστηκε για 9 μήνες το 1953-54 για αντίθεση στη συμμετοχή των ΗΠΑ πόλεμο της Κορέας. Στο πρώτο του βιβλίο, που δημοσιεύτηκε το 1960, ο πρωταγωνιστής έμπνευσης ήταν ο Μαχάτμα Γκάντι, και τον πρόλογο έγραψε ο σοσιαλιστής και ειρηνιστής Άλμπερτ Άινσταϊν.

2. Και να ήθελε να παραγγείλει κανείς ένα τόσο τέλεια συμπυκνωμένο πορτραίτο της απόλυτης αντιστροφής, μέσα από τη δράση της CIA και των αμερικανικών υπηρεσιών εξωτερικής πολιτικής, του αντι-ιμπεριαλιστικού κινήματος της δεκαετίας του 1960 σε ιμπεριαλιστικό κίνημα μετά την πτώση της ΕΣΣΔ, δεν θα μπορούσε. Η συνολική ιστορική εξέλιξη είναι ακριβώς αυτή: τα συνθήματα, τα σύμβολα, τα μέσα της αντι-ιμπεριαλιστικής διαμαρτυρίας της δεκαετίας του 1960 είναι πλέον σημειωτικά και συμβολικά όπλα του αμερικανικού ιμπεριαλισμού και των εντολοδόχων του, συνειδητών και ασυνείδητων, σε όλη την υφήλιο.

Lebenswelt

ΝΑΤΟ, υδρογονάνθρακες, FRONTEX, "καταπολέμηση της ριζοσπαστικοποίησης", Βρυξέλλες, Ουάσινγκτον, Λονδίνο, Εξάρχεια, Κολωνάκι, ΕΚΤ, ντρόγκα, "απελευθέρωση", Μάαστριχτ, sexiness, φωτογραφική μνήμη, trendy, hashtag, πνιγμένοι μετανάστες, Λισαβώνα, Δουβλίνο ΙΙ, LBGT rights, Freikorps, Ebert, Saindemann, Καστοριάδης, Στίνας, αντιφα, αντιγραφειοκρατία, Indymedia, Zizek, ΜΚΟ, μεταμοντερνισμός, ριζοσπαστική αριστερά, ευρωδιανοούμενοι, Ινστιτούτο Πουλαντζά, "κινήματα απ' τα κάτω", βομβαρδιστικά, Μεϊντάν, κοινωνικά μίντια, Negri, δείκτης Dow Jones, Χρηματιστήριο Αθηνών, debt swaps, like, follow, unfollow, Kautsky, Bernstein, "κομμουνισμός των διαθέσεων", Ινστιτούτο Ρόζα Λούξεμπουργκ, Ζυρίχη, Φρανκφούρτη, αυθόρμητο, έξυπνες ατάκες, Black Rock, υψηλή αισθητική, drones, ταυτοτισμός, Μάης 1968, αναθεωρητισμός, αυτονομία, the Winds of Change, Αραβική Άνοιξη, αντισταλινισμός, συριακή αντιπολίτευση, Pussy Riot, νέα επαναστατικά υποκείμενα, Trotsky, short attention span, αυτοαναφορικότητα, Femen, Ανοιχτή Κοινωνία, ηθική του Άλλου, ιμπεριαλοφεμινισμός, Derrida, δουλειά γραφείου, γραφιστικές τέχνες, απελευθέρωση απ' τη μαντήλα, αλλαγή του συστήματος από μέσα, πολυτασικότητα, proxy war, Charlie Hébdo, ευρωπαϊκή μεταρρύθμιση, Bernie Sanders, Κόμμα Δημοκρατικών, Die Linke, ΣΥΡΙΖΑ Βουλγαρίας, Yes we can, 99%, Occupy, Verso Books, αριστερά ακαδημαϊκά συνέδρια, Timothy Snyder, Βαρουφάκης, Παπαδημούλης, Μπερλινγκουέρ, Γκορμπατσόφ, Legalize it, frozen yoghurt, εκδόσεις Πόλις, εκδόσεις Νήσος, αντιεξουσιαστικά έντυπα, εξωκοινοβούλιο, διαρκής επανάσταση, αντι-λιτότητα, φέρετρα, φέρετρα, φέρετρα.

Make politics sexy: Οι βίαιες σεξουαλικές φαντασιώσεις και το σύγχρονο ιμπεριαλιστικό φαντασιακό

Bondage and discipline: Φωτογράφηση περιοδικού μόδας (via Red Kahina)

Θέσεις για τη διαφθορά

1. "Μεταπολίτευση" είναι ένα ωραίο όνομα για τον εκδημοκρατισμό της διαφθοράς.

2. Η κοινωνικοποίηση του πλούτου είναι το μοναδικό αντίδοτο στον εκδημοκρατισμό της διαφθοράς που δεν ισοδυναμεί με αντιδραστική επιστροφή στο περιορισμό της στις ελίτ.

3. Η "πάταξη της διαφθοράς" είναι καθαρή ιδεολογία· η κοινωνικοποίηση του πλούτου είναι ριζοσπαστική και έμπρακτη κριτική του ψεύδους αυτής της ιδεολογίας.

4. Η "πάταξη της διαφθοράς" είναι η καταστολή διεφθαρμένων από διεφθαρμένους, ένας αγώνας δρόμου μεταξύ τμημάτων εξίσου διεφθαρμένων για το ποιος θα μονοπωλήσει τη λεία της διαφθοράς.

5. Δεν διαφθείρει ο πλούτος μα η εκμετάλλευση. Γι αυτό ο "χρηματισμός" είναι απλά το χρήσιμο προσωπείο της διαφθοράς, που εκτείνεται σε όλο το φάσμα της συμμετοχής και άντλησης πλεονεκτημάτων απ' την εκμετάλλευση άλλων.

Σχετικά με την έξοδο από το ευρώ ως άμεσο και απροϋπόθετο αίτημα

Ξέσπασε πάλι, όπως συμβαίνει συχνά-πυκνά, μια διαμάχη σχετικά με το ζήτημα της εξόδου από το ευρώ ως άμεσου και απροϋπόθετου αιτήματος, με αφορμή δηλώσεις του ΓΓ του ΚΚΕ.

Στη διαμάχη αυτή δεν έχει κανένα νόημα να αντιπαρατεθεί κανείς με όσους προπαγανδίζουν ότι το ΚΚΕ είναι υπέρ του ευρώ. Τελούν είτε υπό αφόρητη σύγχυση, είτε εσκεμμένα συσκοτίζουν την πραγματικότητα -- αδιάφορο τι απ' τα δύο ή αν ισχύουν και τα δύο. Η απάντηση σε μια τέτοια θέση είναι πολύ απλή: 

α) Πιστοποιημένα, το ΚΚΕ είναι το μοναδικό ελληνικό κόμμα με διαχρονική και σταθερή θέση για μη ένταξη, και μετά την ένταξη, για αποδέσμευση από την ΕΕ.

β) Δεν μπορεί μια χώρα που βγαίνει από την ΕΕ να έχει ευρώ, αν και υπάρχουν χώρες εντός ΕΕ που έχουν δικό τους νόμισμα. Συνεπώς το στάτους μέλους της ΕΕ είναι καθοριστικότερο ως συνδετικό στοιχείο μιας σειράς καπιταλιστικών οικονομιών από ό,τι το νόμισμά τους. 

γ) Ως κόμμα της εργατικής τάξης, το ΚΚΕ έχει κάθε νόμιμο δικαίωμα να μην επιδιώκει μια κατάσταση η οποία μπορεί να ευνοήσει βέβαια ένα τμήμα του κεφαλαίου --είτε με το χρηματιστικό σπέκουλο και την εκμετάλλευση της πτώσης έγγειων και άλλων αξιών με σκοπό το κέρδος, είτε με την υποτίμηση της αξίας της εργασίας για την ενίσχυση των εξαγωγών του-- καθόλου όμως δεν ευνοεί την μισθωτή εργασία. Και συνεπώς, έχει κάθε νόμιμο λόγο να επιμένει στην προϋπόθεση της λαϊκής εξουσίας και στον έλεγχο στα μέσα παραγωγής ως απαραίτητη προϋπόθεση. Δεν οφείλει καμία απολογία, ως εκ τούτου, σε όσους αναμένουν να κερδίσουν από την έξοδο απ' το ευρώ εξαθλιώνοντας περαιτέρω άλλους, ούτε στα συνειδητά ή ασυνείδητα φερέφωνά τους.

Ανοιχτή συζήτηση για την κατάσταση ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων

Χθες είχα μια μακροχρόνια κατ' ιδίαν συζήτηση με σύντροφο και αναγνώστη για ένα ζήτημα για το οποίο φοβάμαι ότι δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, και το οποίο με προβλημάτισε ιδιαίτερα κατά την παραμονή μου στην Ελλάδα και στις παρατηρήσεις που έκανα εκεί: αναφέρομαι στην υπόθεση --θα την πω υπόθεση-- περί ύπαρξης τμημάτων του πληθυσμού τα οποία δεν έχουν απλώς παραιτηθεί από διεκδικήσεις αλλά είναι από αρνητικά ως επιθετικά απέναντι σε μια θέση που, αναγκαστικά, βασίζεται στην ιδέα της ανάγκης διεκδίκησης μιας ικανοποίησης των αναγκών.

Τη στιγμή που το ΚΚΕ κάνει λόγο για "διευρυμένες" και "σύγχρονες" ανάγκες, υπονοώντας ότι το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και δυνατότητων σήμερα καθιστά εφικτά πράγματα τα οποία ούτε ο ιστορικός σοσιαλισμός μπορούσε ακόμα να ικανοποιήσει (αναφέρω ενδεικτικά την αναφορά Γεωργιανής που γνωρίζω σε πέντε φορές διακοπές τον χρόνο κατά τη δεκαετία του 1980) δείχνει να διαμορφώνεται και να παγιώνεται ως στάση ζωής μια στάση που δεν δηλώνει απλά παραίτηση από διεκδικήσεις (αποδεχόμενη πλήρως τη σχετική εξαθλίωση, αν όχι και την απόλυτη), αλλά τονίζει θριαμβευτικά και την απουσία αναγκών και απαιτήσεων: πιο συγκεκριμένα, το πορτραίτο που έχω κατά νου κοινωνικά είναι ενός συνήθως άνεργου ή χαμηλόμισθου, ο οποίος δεν προβληματίζεται δημόσια ή σε συζητήσεις για την ανεργία του ή το χαμηλό του μισθού του, δεν επιθυμεί καμία συζήτηση για την βελτίωση των συνθηκών του, και βρίσκει από απεχθές ως αστείο το εργατικό κίνημα ως προοπτική. Έναν άνθρωπο που έχει ανταλλάξει την ικανοποίηση των διευρυμένων υλικών του αναγκών (π.χ, για παιδεία, αναψυχή, ταξίδι ή πολιτισμό και όχι απλά για στενά υλικά αγαθά) με την απόλαυση της γνώμης, και που προτιμά να έχει "γνώμη" παρά να είναι σε θέση να διαβιώσει σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο, ερμηνεύοντας την όποια κριτική σ' αυτή τη στάση ως επίθεση κατά της "ελευθερίας του."

Μια αυθόρμητη φασιστική ομολογία

Μετά τη βεβήλωση του μνημείου του Νίκου Μπελογιάννη στο Γουδή, τα ναζιστικά αποβράσματα της χώρας μας βεβήλωσαν με τον αγκυλωτό σταυρό ένα ακόμα Μνημείο του λαϊκού κινήματος, αυτό του ΕΑΜ στα Προσφυγικά της Λ. Αλεξάνδρας.

Αλλά οι φασίστες δεν φημίζονται για την οξύτητα της νοημοσύνης τους. Βλέπετε, η επιγραφή την οποία κάλυψαν με το έμβλημα του Ράιχ στο οποίο ομνύουν έγραφε:

Τιμή και δόξα στους ηρωϊκούς μαχητές του ΚΚΕ και του ΕΑΜ-ΕΛΑΣ που πολέμησαν τον Δεκέμβρη του 1944 ενάντια στην αστική τάξη και τον εγγλέζικο ιμπεριαλισμό.

Τι πέτυχαν λοιπόν βεβηλώνοντας με το ναζιστικό έμβλημα αυτή την επιτύμβια στήλη οι Ναζί;

Ερωτήματα για τη βία και την αντιεξουσία, με αφορμή την κριτική στους κομμουνιστές για την υπόθεση Ξηρού

Ομολογώ ότι εξακολουθώ να αδυνατώ να κατανοήσω το θεμελιακό σκεπτικό όσων δήλωσαν τη στήριξή τους στην αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού από αντιεξουσιαστική σκοπιά (θα ήταν διαφορετικό πράγμα αν την δήλωναν από ανθρωπιστική σκοπιά, στη βάση της αναπηρίας του -- σε εκείνη την περίπτωση, θα παραιτούνταν απ' την προσπάθεια να μιλήσουν πολιτικά και να τον ξεχωρίσουν έτσι από άλλους κρατουμένους με ανάλογα προβλήματα). Δύο πράγματα μου δημιουργούν τεράστιες απορίες:

1. O Ξηρός ήταν μέλος μιας ένοπλης οργάνωσης που επέβαλλε τις απόψεις της για πρόσωπα και πράγματα με τα όπλα. Αυτό σημαίνει ότι ασκούσε, στα πλαίσια των δυνατότητών της, την πιο καθαρή μορφή εξουσίας που υπάρχει -- την εξουσία επί ζωής και θανάτου. Είναι γνωστά τα λόγια του Ένγκελς:

Αυτόματος μεταφραστής φράσεων από την μικροαστική στην απλή ελληνική

Μια προσφορά για την καθημερινή δουλειά του συντρόφου, που πιθανώς να συναντά προβλήματα στη μετάφραση των πιο κάτω και να αναλώνει χρόνο που δεν χρειάζεται:

1. "Αν έχετε δίκαιο σε όσα λέτε, γιατί δεν σας φηφίζει ο λαός;"=Αφού εγώ είμαι ΠΑΣΟΚ, εσύ γιατί είσαι ΚΚΕ;

2. "Εγώ έχω δώσει αγώνες με το ΚΚΕ, αλλά..."=Μια φορά θυμάμαι είχα πάει διακοπές Ικαρία και είχα πάρει Ριζοσπάστη απ' το περίπτερο.

3. "Εγώ κομμουνιστής ήμουνα": Μη με βλέπεις τώρα που είμαι διακόσια κιλά, στα νιάτα μου να με βλεπες, που ήμουν μοντελάκι.

4. "Καλά που βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ και κατεβαίνετε και στο δρόμο"=Δεν έχω καμία επαφή με το εργατικό κίνημα· ό,τι αρπάξω απ' τα κοινωνικά μήντια για να φανώ έξυπνος, καλό είναι.

Το οντολογικό τίποτα και η λειτουργία του αστικοδημοκρατικού διπόλου

Με τον αναντίρρητα βαρύγδουπο αυτό τίτλο προσπάθησα να συλλάβω κάτι απ' το πνεύμα αυτού εδώ του γραφήματος, που παρουσιάστηκε στα πλαίσια δημοσκοπικής έρευνας του Πανεπιστημίου Μακεδονίας για λογαριασμό του Σκάι:

Το γράφημα, που αναπαριστά με σπάνια καθαρότητα αυτό το οποίο θα με απασχολήσει εδώ, αφορά όπως λέει ο τίτλος, τη δημοτικότητα του Αντώνη Σαμαρά και του Αλέξη Τσίπρα ως αρχηγών κομμάτων από τον Απρίλη του 2014 στον Μάρτη του 2015.

Μετά τον Σεπτέμβρη του 2014, μήνα του "προγράμματος της Θεσσαλονίκης", η αρχική ψαλίδα των 10 περίπου ποσοστιαίων μονάδων διαφοράς στη δημοτικότητα των δύο "κλείνει", και από εκεί και πέρα οι ευθείες που την αναπαριστούν ακολουθούν η μία την άλλη σαν πιστές σκιές, η μια της άλλης: τον Οκτώβρη του 14 και οι δύο έχουν μικρή ανάκαμψη, τον Νοέμβρη και οι δύο έχουν πτώση, για να φτάσουν σε μια σύγκλιση στο διάστημα 10-12 Γενάρη 2015.

Και τότε...μπαμ! Η δημοτικότητα του Αλέξη Τσίπρα εξφενδονίζεται στα ουράνια με σχεδόν γεωμετρικά κατακόρυφη άνοδο, ενώ αυτή του Αντώνη Σαμαρά γκρεμοτσακίζεται το ίδιο αποφασιστικά και ανεπίστρεπτα. Φτάνοντας στις 25-27 Μάρτη του 15, ο ένας βρίσκεται στο 69.5% και ο άλλος στο 13%. 56.5% διαφορά.

Για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής και την ουσία, που πάει περίπατο...

Γνωστή η αιτία...

Στη φράση «σε δουλειά να βρισκόμαστε», παραπέμπει η απόφαση της κυβέρνησης για σύσταση εξεταστικής επιτροπής που θα διερευνήσει «την υπαγωγή της Ελλάδας στο καθεστώς των μνημονίων». Η αλήθεια είναι ότι με μια εξεταστική επιτροπή «ξεχνιέσαι». Ξεχνιέσαι από το γεγονός ότι η πολιτική των «μνημονίων» είναι εδώ πανταχού παρούσα. Ότι οι «μνημονιακοί» αντεργατικοί - αντιλαϊκοί νόμοι είναι όλοι σε ισχύ. Ξεχνιέσαι από το γεγονός ότι η «αντιμνημονιακή» συγκυβέρνηση έχει δεσμευτεί ουσιαστικά σε όσα δέσμευαν και τα «μνημόνια» τις προηγούμενες συγκυβερνήσεις: Ισοσκελισμένοι προϋπολογισμοί, ιδιωτικοποιήσεις (που θα τις λέμε «κοινοπραξίες») πρωτογενή πλεονάσματα, μειωμένες δαπάνες σε Υγεία, Πρόνοια κ.λπ. Ξεχνιέσαι από το γεγονός ότι η στρατηγική ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, της ανάκαμψης των κερδών των μεγάλων επιχειρήσεων, η στρατηγική της ΕΕ σημαίνουν μνημόνια διαρκείας για τους λαούς. Ξεχνιέσαι από το γεγονός ότι αλλάζουν τα ονόματα, αλλά η ουσία της αντιλαϊκής πολιτικής μένει ίδια. Ξεχνιέσαι από το γεγονός ότι αποδείχτηκε περίτρανα πως ο διαχωρισμός «μνημονιακών - αντιμνημονιακών» ήταν απάτη για το λαό. Ξεχνιέσαι από το γεγονός ότι η συγκυβέρνηση δε διαπραγματεύεται προς όφελος του λαού, αλλά για λογαριασμό του κεφαλαίου, που ζητά περισσότερο χρήμα και διευκολύνσεις για τις επενδύσεις του.

"Νεοαποικιακή εξάρτηση"

2027: Το ελληνικό κεφάλαιο ξανασυσσωρεύει γρηγορότερα απ' το γερμανικό και ο λαός γιορτάζει την "εθνική του ανεξαρτησία" απ' τον γερμανικό ζυγό

Το 2000, ο ρυθμός αύξησης του ελληνικού ΑΕΠ ήταν ψηλότερος από αυτόν της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιταλίας και της Γαλλίας. Το 2001 ήταν σχεδόν διπλάσιος από τον γαλλικό, υπερδιπλάσιος του γερμανικού, σχεδόν τετραπλάσιος του αμερικάνικου, υπερδιπλάσιος του ιταλικού. Το 2002, ο ρυθμός ανάπτυξης του ελληνικού κεφαλαίου ήταν σχεδόν διπλάσιος του αμερικάνικου, υπερδεκαπλάσιος του ιταλικού, σχεδόν τριπλάσιος του γαλλικού, αρκετά μεγαλύτερος του ισπανικού και του αγγλικού και μη συγκρίσιμος με τον γερμανικό, που ήταν 0. Το 2003, η Ελλάδα είχε ρυθμό ανάπτυξης πάνω από οκτώ φορές μεγαλύτερο από της Γαλλίας, διπλάσιο απ' της Ισπανίας, σχεδόν τριπλάσιο από αυτό των ΗΠΑ, τριάντα τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτόν της Ιταλίας και μη συγκρίσιμο με αυτόν της Γερμανίας, που είχε συρρίκνωση κατά 0.70%. Σε όλη την περίοδο από το 2000 ως το 2008, για να μην πολυλογούμε, το ελληνικό κεφάλαιο αυξήθηκε με ρυθμούς είτε πολύ πάνω από αυτόν των βασικών οικονομιών της Ευρώπης, είτε λίγο κάτω από τις πιο δυναμικές καπιταλιστικές οικονομίες της ΕΕ σε μια δεδομένη χρονιά. Μοναδική εξαίρεση το 2005, αν και τότε ακόμα το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε γρηγορότερα από ό,τι στη Γερμανία και το ίδιο με την Ιταλία.

Ερώτηση και αντερώτηση

Υπάρχει κόσμος που θέτει ένα κατά βάση υγιές ερώτημα:

Αφού ρε παιδιά κι αυτά τα λίγα που προσπαθεί να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ συναντούν τεράστια εμπόδια έξω, τι φωνάζετε και πιέζετε; Δε βλέπετε πόσο χάλια είναι η κατάσταση;

Το λέω "υγιές" γιατί είναι αλήθεια ότι υπάρχει υπεραντιδραστικό κλίμα απέναντι στην παραμικρή κίνηση του ΣΥΡΙΖΑ που να θυμίζει έστω και από μακριά κάτι από "κοινωνική πολιτική." Ο Economist, για παράδειγμα, ούτε λίγο ούτε πολύ, εγκαλεί τον ΣΥΡΙΖΑ γιατί τόλμησε να περάσει απ' τη Βουλή το νομοσχέδιο για την "ανθρωπιστική κρίση", χωρίς να πάρει, λέει, "έγκριση των πιστωτών." Απίστευτα κτηνώδη πράγματα για ένα λαό, που έχει πληρώσει τα μαλλιοκέφαλά του για να τρώει το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο που βρήκε μαλάκες για να βγάλει κέρδος, και ταυτόχρονα ποδοπατιέται απ' το δικό του κεφάλαιο, είτε ως εργαζόμενος είτε ως άνεργος, είτε ως σχετικά είτε ως απόλυτα εξαθλιωμένος.

Έχει ένα ΚΚ πολιτικούς;

Το ερώτημα του τίτλου μοιάζει κάπως αλλόκοτο, αλλά δεν είναι. Φαντάζομαι ότι η μεγάλη πλειοψηφία θα απαντούσε άμεσα θετικά, θα απαντούσε δηλαδή ότι βεβαίως και έχει, όπως κάθε άλλο κόμμα. Ωστόσο θα άξιζε, σε μια τέτοια περίπτωση, να επιμείνει κανείς σε μια κάπως σωκρατική ερώτηση: "τι είναι ο πολιτικός;"

Ο πολιτικός, και πάλι θα απαντούσε η μεγάλη πλειοψηφία, είναι ο επαγγελματίας της πολιτικής. Και επειδή είναι επαγγελματίας της πολιτικής, ζει από αυτή, βγάζει τα προς το ζην από την πολιτική του δράση.

Ας μιλήσουμε για το φασισμό, λοιπόν

Ezra Pound

Στην "Εργασιακή Χάρτα της φασιστικής Ιταλίας" του 1924, ο Μουσολίνι προτάσσει ως θεμέλιο του λεγόμενου "κορπορατιστικού" κράτους την αναγκαιότητα "συμφιλίωσης" ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία: "η αλληλεγγύη των διαφόρων παραγόντων της παραγωγής βρίσκει την απτή της έκφραση στην συμφιλίωση ανάμεσα στα αντίθετα συμφέροντα των εργοδοτών και των εργατών, και στην υποταγή τους στο ανώτερο συμφέρον της παραγωγής."  Προσθέτει πως οι όποιες ζημιές στην οικονομία εξαιτίας της κρίσης πρέπει να καλυφθούν ισομερώς και από τους δύο παράγοντες: "Οι οικονομικές απώλειες που οφείλονται στις κρίσεις και τις διακυμάνσεις στις τιμές συναλλάγματος πρέπει να μοιράζονται ίσα ανάμεσα στα δύο στοιχεία (το κεφάλαιο και την εργασία)."

Στο δικό του κείμενο, "Τι είναι σοσιαλισμός για τους εθνικιστές", ο Έλληνας φασίστας διανοούμενος Δημήτριος Βεζανής οριοθετεί τη διαφορά του εθνικοσοσιαλισμού που πρεσβεύει ο ίδιος από τον σοσιαλισμό που πρεσβεύει το ΚΚΕ ως διαφορά ανάμεσα σε μια στενά οικονομίστικη και μια ηθικά αναπτυγμένη αντίληψη της κοινωνικής δικαιοσύνης ("Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε»"), πριν καταλήξει στη διατύπωση της στρατηγικής διαφοράς ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον φασισμό με όρους διαφοράς ανάμεσα στην αφελή επαναστατική ανυπομονησία και την ώριμη μεταρρυθμιστική και ενωτική προοπτική του φασισμού: "Αφελές και παιδαριώδες είναι να νομίζουμε ότι η κοινωνική ευτυχία θα κατακτηθεί ως δια μαγείας με μιαν μονοκονδυλιά. Μόνο με συνεχείς αγώνες και με διαδοχικές προσεγγίσεις θα πλησιάσουμε την κοινωνική ευτυχία. Και λέγοντας αγώνες δεν μιλάμε για ταξικούς, αλλά για μια συνολική προσπάθεια λαού και της διοίκησης της πολιτείας να υπερνικά διαρκώς τις συνεχείς δυσκολίες και τα αφάνταστα εμπόδια που βάζει ο καπιταλισμός".

Μέρα εθνικής περηφάνειας, μέρα αξιοπρέπειας!

Reuters: Η Ελλάδα αποπλήρωσε την πρώτη δόση (310 εκατ. ευρώ) στο ΔΝΤ

Την πρώτη δόση των 310 εκατ. ευρώ προς το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) κατέβαλε εμπρόθεσμα σήμερα η Ελλάδα, όπως μεταδίδει το πρακτορείο Reuters, επικαλούμενο κυβερνητική πηγή.

Συγκεκριμένα, το πρακτορείο αναφέρει πως η Αθήνα αποπλήρωσε την πρώτη δόση, ύψους 310 εκατ. ευρώ, από το δάνειο που έχει λάβει από το ΔΝΤ, που λήγει αυτόν τον μήνα, τηρώντας τις συμφωνηθείσες προθεσμίες.

«Ο νεοεκλεγείς πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας πρέπει να πληρώσει συνολικά 1,5 δισ. ευρώ στο ΔΝΤ αυτόν τον Μήνα, τις επόμενες δύο εβδομάδες», αναφέρει το Reuters στο δημοσίευμά του.

ΚΚΕ: Σχόλιο για το λεγόμενο χρηματοδοτικό κενό

Σε σχόλιό του το Γραφείο Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ για το λεγόμενο χρηματοδοτικό κενό, αναφέρει:

«Για μια ακόμη φορά η κάλυψη του λεγόμενου χρηματοδοτικού κενού και των ποσών που απαιτούνται για την αποπληρωμή του χρέους, χρησιμοποιείται απ’ την ΕΕ, αλλά και απ’ την κυβέρνηση για τον εκφοβισμό του λαού, προκειμένου ν’ αποδεχτεί τη συνέχιση της αντιλαϊκής πολιτικής. Ενώ, την ίδια ώρα η κυβέρνηση μεθοδεύει ήδη μέτρα εσωτερικού «δανεισμού» σε βάρος των λαϊκών στρωμάτων, αφήνοντας στο απυρόβλητο το μεγάλο κεφάλαιο.

Ο λαός πρέπει να απορρίψει αυτό τον εκφοβισμό, φανερό ή συγκαλυμμένο, καθώς και τα παζάρια της κυβέρνησης με την ΕΕ και τους «θεσμούς», που έχουν μοναδικό στόχο να διασφαλίσουν τη χρηματοδότηση της καπιταλιστικής οικονομίας, δηλαδή του κεφαλαίου, σε βάρος του λαού».

902

Πορτραίτο των "παραγωγών νοημάτων", πυρήνα της νέας ιμπεριαλο-σοσιαλδημοκρατίας

Slavoj Zizek

Η εξέγερση της μισθωτής μπουρζουαζίας

Πώς έγινε ο Μπιλ Γκέιτς [Bill Gates] ο πλουσιότερος άνθρωπος στις ΗΠΑ; Ο πλούτος του δε σχετίζεται με το κόστος παραγωγής των προϊόντων της Microsoft: δεν είναι αποτέλεσμα παραγωγής λογισμικού σε χαμηλότερες τιμές από τους ανταγωνιστές του ή πιο επιτυχημένης “εκμετάλλευσης” των εργαζομένων του (η Microsoft πληρώνει τους διανοητικά εργαζόμενούς της ένα σχετικά υψηλό μισθό). Αν ήταν έτσι, η Microsoft θα είχε χρεοκοπήσει εδώ και πολύ καιρό: οι άνθρωποι θα επέλεγαν ελεύθερα λογισμικά όπως το Linux, που είναι το ίδιο καλό ή και καλύτερο από τα προϊόντα της Microsoft. Εκατομμύρια άνθρωποι αγοράζουν ακόμα το λογισμικό της Microsoft, επειδή η ίδια έχει επιβληθεί σαν ένα σχεδόν καθολικό πρότυπο, πρακτικά μονοπωλώντας το πεδίο, ενσάρκωση αυτού που ο Μαρξ αποκαλούσε “γενική διάνοια” , εννοώντας τη συλλογική γνώση σε όλες τις μορφές, από την επιστήμη ως την πρακτική τεχνογνωσία. O Γκέιτς ιδιωτικοποίησε ουσιαστικά μέρος της γενικής διάνοιας και έγινε πλούσιος από την ιδιοποίηση του μισθώματος που επακολούθησε.

Διαλεκτική της αντιπαλότητας προς τον ΣΥΡΙΖΑ

Κατ' αρχή, νομίζω πως είμαι ένοχος αδιάλειπτης καζούρας απέναντι στο ΣΥΡΙΖΑ εδώ και τέσσερα χρόνια, κι ότι αυτό δεν είναι από κανένα κρυπτόν. Χρησιμοποίησα κάθε μέσο και τρόπο για να τον σατιρίσω, να αποδομήσω τους ισχυρισμούς του και να τον εκθέσω.

Δεν θα ήθελα όμως ποτέ να παρεξηγηθώ ότι αυτά τα έκανα επειδή θεωρώ το ΣΥΡΙΖΑ μονοδιάστατα γελοίο κόμμα.

Θεωρώ τον ΣΥΡΙΖΑ ό,τι γελοιότερο και ό,τι πιο εκφυλισμένο υπήρξε στην ελληνική ιστορία στον βαθμό που θέλησε να εμφανιστεί ως σοσιαλιστικό και αριστερό κόμμα. Αυτό επιχείρησα να αναδείξω με σατιρικά μέσα για τέσσερα χρόνια, και για πολύ σοβαρούς, κατά την κρίση μου πάντα, λόγους: έπρεπε να διασωθούν πάσει θυσία οι έννοιες του σοσιαλισμού και της αριστεράς από τους μεγαλύτερους, πιο απίθανους και αδίστακτους τυχοδιώκτες που συνάντησα εγώ προσωπικά στην Ελλάδα.