Wikileaks: Το ευρωενωσιακό σχέδιο για επιθέσεις κατά πλοίων μεταναστών, εγκεκριμένο και από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ

Ευρωενωσιακό σχέδιο για στρατιωτική επέμβαση ενάντια σε "πλοιάρια μεταναστών" στη Λιβύη και τη Μεσόγειο

Wikileaks

Το WikiLeaks δημοσιεύει σήμερα δύο απόρρητα έγγραφα της ΕΕ, τα οποία επεξηγούν το σχεδιασμό στρατιωτικής επέμβασης σε βάρος πλοιαρίων που ταξιδεύουν από τη Λιβύη στην Ιταλία. Το σημαντικότερο των δύο εγγράφων συντάχθηκε από τους αρχηγούς στρατού των μελών-κρατών της ΕΕ. Το σχέδιο εγκρίθηκε επίσημα από τους εκπροσώπους και των 28 κρατών-μελών, στις 18 Μάη 2015.

Είναι σημαντικό ότι ένα από τα έγγραφα παραδέχεται ότι "το τελικό πολιτικό στάδιο [της στρατιωτικής παρέμβασης] δεν ορίζεται ξεκάθαρα", και προτείνει να εκδοθούν περαιτέρω οδηγίες από την ευρωπαϊκή Κομισιόν.

Το δικαίωμα στην ελεύθερη ευρωπαϊκή χιουμοριστική έκφραση

"Οικογενειακή μάζωξη στη Μεσόγειο". Σκίτσο της Charlie Hebdo.

Ωδή, ανάποδα

Eine heitre Abschiedsstunde!

Suessen Schlaf im Leichentuch!

Brueder--einen sanften Spruch

Aus des Totenrichters Mund.

Freude, schoener Goetterfunken,
Tochter aus Elysium,
Wir betreten feuertrunken,
Himmlische, dein Heiligtum.

Κέρδος και θάνατος: Δύο γραφήματα

Η πτώση του ποσοστού κέρδους στις ΗΠΑ μεταπολεμικά, 1946-2012

Η πτώση στον αριθμό θανάτων λόγω πολέμου παγκόσμια, 1950-2010

Ξανά για τον φασιστικό κυνισμό: Τεύχος περιοδικού "Μετρό", "Ανατομία της ωμότητας", "Το λυκόφως των κυνικών"

Τίτλοι εξωφύλλου του περιοδικού με το οποίο "προσφέρεται" το εμετικό CD των Πανούση-Αγγελάκα ("χιούμορ" του ανοιχτά φασίστα Πανούση):

"Κασιδιάρης: Αν ήξερα πόσο κότες είναι οι Κουκουέδες, θα κλώτσαγα και στα μούτρα την Κανέλλη"

"Είναι αυθαίρετο το Σπίτι του Λαού πάνω στο Μπαζωμένο Ρεύμα του Ποδονίφτη";

Στο τεύχος συνεργάζονται οι Γιώργος Δελαστίκ και "Πιτσιρίκος."

Πολύνεκρη τραγωδία στο «Norman Atlantic»: Κρίσιμα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις

Πολύνεκρη τραγωδία στο «Norman Atlantic»: Κρίσιμα ερωτήματα που απαιτούν απαντήσεις

Του Γιώργου Μαρίνου*

28 - 29 Δεκέμβρη 2014. Η πυρκαγιά στο ιταλικών συμφερόντων και ναυλωμένο από την «ΑΝΕΚ» πλοίο «NORMAN ATLANTIC», κατέληξε σε τραγωδία, με 10 νεκρούς, σύμφωνα με τα στοιχεία των ιταλικών αρχών μέχρι αργά χθες βράδυ, και με μεγάλο αριθμό αγνοουμένων. Τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο πλοίο και έζησαν οι 478 επιβαίνοντες (σύμφωνα με τα στοιχεία του ΥΕΝ) από το ξημέρωμα της Κυριακής είναι συγκλονιστικά και τονίζουν τις μεγάλες ευθύνες της ιταλικής κυβέρνησης, που είχε το πρόσταγμα και της ελληνικής, που συμμετείχε στην επιχείρηση διάσωσης.

Η πολύωρη, πέρα από κάθε όριο, 34ωρη παραμονή μεγάλου αριθμού επιβαινόντων μέσα στο πλοίο, με τη φωτιά να καίει τα σπλάχνα του, έθετε τους επιβαίνοντες σε διαρκή, μεγάλο κίνδυνο, με πολλές πιθανότητες ανυπολόγιστων συνεπειών, γιατί σε αυτές τις περιπτώσεις είναι υπαρκτά όλα τα ενδεχόμενα, όπως αυτά της απώλειας μεγάλου αριθμού ανθρωπίνων ζωών από την ίδια την πυρκαγιά, την αναγκαστική - χωρίς σχέδιο εκκένωση του πλοίου, τις ανοργάνωτες κινήσεις απελπισίας, την κατάρρευση του σκάφους, την μεγάλη κλίση, ακόμα και την ανατροπή του.

Άνθρωποι χωρίς #hashtag: Χαλυβουργία Βόλου

Λευτέρης Χαλκιάς, 37 ετών, κάηκε από έκρηξη κλιβάνου, υπέκυψε στα τραύματά του, Ιανουάριος 2000.

Παναγιώτης Ζούκας, 48 ετών, στην εντατική από όταν έπεσε στο κεφάλι του μοχλός μηχανήματος, 19 Ιουλίου 2000.

Γιώργος Μπουκουβάλας, 22 ετών, σκοτώθηκε από μπλοκάρισμα μηχανήματος που του τσάκισε το κρανίο, 6 Δεκέμβρη 2000.

Παράσιτα και δολοφόνοι της εργατικής τάξης: Δέκα οι νεκροί στα εργοστάσια του Μάνεση στο Βόλο

ΟΜΙΛΙΑ ΚΩΣΤΑ ΣΤΕΡΓΙΟΥ ΣΤΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΔΙΚΑΤΟΥ ΜΕΤΑΛΛΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΑΤΥΧΗΜΑ

ΣΤΗ ΧΑΛΥΒΟΥΡΓΙΑ. 9/12/2014, Αγ. Νικόλαος

Απλήρωτη εργασία σακατεμένοι και νεκροί εργάτες, έτσι πλουτίζουν οι κεφαλαιοκράτες

Αυτό το σύνθημα δυστυχώς αποτυπώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο μέχρι που μπορούν να φτάσουν οι βιομήχανοι και το σινάφι τους για να βγάλουν όσα περισσότερα κέρδη γίνεται.

Ο συνάδελφος Χρήστος Ανεστιάδης, πατέρας δύο παιδιών, είναι το πιο πρόσφατο θύμα της εργοδοτικής ασυδοσίας. Είναι ο δέκατος εργάτης στα εργοστάσια του Μάνεση εδώ στο Βόλο που χάνει τη ζωή του την ώρα που έβγαζε το μεροκάματο. Είναι ο τέταρτος εργάτης μέσα στο 2014 στο Βόλο που δεν επιστρέφει στην οικογένειά του.

Βόλος: Δυναμική κινητοποίηση ενάντια στο εργοδοτικό έγκλημα στη «Χαλυβουργία» του Μάνεση

Πορεία στο κέντρο του Βόλου πραγματοποίησε το απόγευμα της Τρίτης το Συνδικάτο Μετάλλου Μαγνησίας «Μήτσος Παπαρήγας».

Η κινητοποίηση, στην οποία συμμετείχαν σωματεία και φορείς και από άλλους κλάδους, έγινε με αφορμή το εργατικό δυστύχημα στη «Χαλυβουργία» του Μάνεση στο Βόλο, που είχε ως αποτέλεσμα το θάνατο ενός ακόμη εργάτη την Παρασκευή 5 Δεκέμβρη.

Η πορεία πέρασε και έξω από τα γραφεία του Συνδέσμου Βιομηχάνων Θεσσαλίας και Κεντρικής Ελλάδας, ωστόσο δεν ήταν κάποιος στο κτίριο για να συναντήσει την αντιπροσωπεία. Με κόκκινη μπογιά οι συγκεντρωμένοι έγραψαν συνθήματα έξω από το κτίριο καταγγέλλοντας το εργοδοτικό έγκλημα.

Ο θάνατος του εργάτη στη ζυγαριά του νόμου (Σχόλιο του Γιάννη Ν.)

α) Στις αποφάσεις των ποινικών δικαστηρίων το σχήμα είναι το εξής:

- Ο εργάτης. Νεκρός.

- Η εργατική αριστοκρατία, ο άμεσος προϊστάμενος, ο εργοταξιάρχης, μηχανικός: Είτε αθώος εξ αιτίας της υποτιθέμενης αποκλειστικής υπαιτιότητας του εργάτη, είτε ένοχος, όταν οι ευθύνες είναι πολύ τρανταχτές για να κρυφτούν πίσω από το επιχείρημα περί ευθύνης του εργάτη. Η ποινή είναι πάντοτε με τριετή αναστολή, δηλαδή ουδέποτε κινδυνεύει κανείς με φυλάκιση. Άλλωστε η κατηγορία στις 99% των περιπτώσεων είναι πάντοτε ανθρωποκτονία εξ αμελείας.

- Ο ιδιοκτήτης της επιχείρησης, το αφεντικό, ο μεγαλομέτοχος, ο πρόεδρος: Αθώος. Το σκεπτικό είναι ότι οι υποχρεώσεις του εξαντλούνται στο να διορίσει άμεσους προϊστάμενους. Αν τους έχει διορίσει (και πάντοτε διορίζουν, είναι προσεχτικοί σε αυτό), δεν υπάρχει περίπτωση να καταδικαστεί ποινικά.

Βόλος: Το εργοδοτικό έγκλημα στη «Χαλυβουργία» καταγγέλλει το ΚΚΕ

Στο χώρο της «Χαλυβουργίας» στο Βελεστίνο βρέθηκε κλιμάκιο της ΤΕ Βόλου του ΚΚΕ, με επικεφαλής το δημοτικό σύμβουλο Θ. Τσαλούχα, με αφορμή το εργατικό δυστύχημα.

Σε ανακοίνωσή της η ΤΕ Βόλου του ΚΚΕ σημειώνει:

«Από τη συζήτηση με τους εργάτες και από την επίσκεψη στο χώρο που βρέθηκε νεκρός χτες το βράδυ ο συνάδελφος Χρήστος Ανεστιάδης είναι ξεκάθαρο ότι πρόκειται για ένα εργοδοτικό έγκλημα εκ προμελέτης, μια δολοφονία ενός ακόμα εργάτη για τα κέρδη των βιομηχάνων.

Οι ίδιοι οι εργάτες καταγγέλλουν ότι στο συγκεκριμένο πόστο αντί να βρίσκονται τουλάχιστον δύο εργάτες, μετά από εντολή της εργοδοσίας δουλεύει μόλις ένας εργάτης, με στόχο τη "μείωση του εργασιακού κόστους", επιχείρημα που χρησιμοποιείται για να τσακίσει τα δικαιώματα των εργατών. Αντίστοιχες εξελίξεις υπάρχουν και σε άλλα πόστα. Το όλο εργοστάσιο, με την ίδια λογική "της μείωσης του κόστους", είναι μια τεράστια παγίδα θανάτου λόγω των εγκληματικών ελλείψεων σε μέτρα ασφάλειας, όπου πραγματικά μπορεί ακόμα και ο πιο έμπειρος εργάτης να πάθει ζημιά.

Capital Punishment

 Από το νεκροταφείο όπου θάφτηκαν οι νεκροί ανθρακωρύχοι, Soma, Τουρκία

Από το " 'Η διακριτική γοητεία του 'αναρχικού Υψηλού': Μια επανεπίσκεψη της 'κυρίαρχης εξουσίας' και της 'γυμνής ζωής'", Σύγχρονα Θέματα, 113, Ιουν. 2011 (κείμενο του γράφοντος).
---

Κεφαλικές ποινές, ή, περί νάνου και Λεβιάθαν

Το φυλλάδιο του Σέξμπυ [Η θανάτωση δεν είναι φόνος], μας λέει ο Τζέιμς Χόλστεν [James Holstun], διήγαγε μια μακρά και ενδιαφέρουσα ζωή επανεκδόσεων και μεταφράσεων, προσαρμογών και σιωπηρών διακειμενικών οικειοποιήσεων κατά τον δέκατο όγδοο και δέκατο ένατο αιώνα. Ο ίδιος ο Μαρξ, όπως ανακαλεί ο Χόλστεν, θα μνημόνευε το φυλλάδιο του Sexby στον τρίτο τόμο του Κεφαλαίου (1894):

Από τον Οχτώβρη κιόλας του 1855 ο Λέοναρντ Χόρνερ παραπονιέται για την αντίσταση που προβάλλουν πάρα πολλοί εργοστασιάρχες στις διατάξεις της νομοθεσίας για τους προφυλακτήρες στους οριζόντιους κυλίνδρους, παρόλο που αποδείχνεται συνεχώς ο κίνδυνος απ’ αυτούς με νέα ατυχήματα, τα οποία είναι συχνά θανατηφόρα, οι δε προφυλακτήρες ούτε ακριβοί είναι ούτε εμποδίζουν κατά κάποιο τρόπο τη λειτουργία της επιχείρησης. [...] Οι εργοστασιάρχες για ν’ αντισταθούν ενάντια στην εργοστασιακή νομοθεσία, συγκρότησαν τότε  ένα «συνδικάτο», τη λεγόμενη «Εθνική Ένωση για τα την τροποποίηση των Εργοστασιακών Νόμων» […] Θέλαν οι επιχειρηματίες να αποδείξουν ότι σκοτώνω δε θα πει δολοφονώ [‘killing no murder’] όταν αυτό γίνεται χάρη του κέρδους.[72]

Νέος νεκρός στη Χαλυβουργία του Μάνεση: Ζωές χωρίς αξία οι εργατικές ζωές

Ακόμα ένας νεκρός στο βωμό του κέρδους - Εργάτης σκοτώθηκε στη «Χαλυβουργία» Βόλου

Νέο εργοδοτικό έγκλημα σημειώθηκε τα ξημερώματα της Παρασκευής στη «Χαλυβουργία» του Μάνεση, στο Βελεστίνο, στη Β' Βιομηχανική Περιοχή Βόλου.

Ο 49χρονος Χρήστος Ανεστιάδης, πατέρας δύο παιδιών, έπεσε μέσα στη δεξαμενή νερού και τον βρήκαν μετά από αρκετή ώρα οι συνάδελφοί του, οι οποίοι τον αναζητούσαν.

Η δεξαμενή, βάθους έξι μέτρων, είναι εκτός του κτιριακού συγκροτήματος παραγωγής, δεν υπάρχει καθόλου φωτισμός, ώστε κάποιος να έχει έστω και τη στοιχειώδη ορατότητα, είναι εντοιχισμένη στο έδαφος και δεν υπάρχει καμία περίφραξη ή κανένα κιγκλίδωμα. Παράλληλα ο 49χρονος πήγαινε μόνος του στη δεξαμενή, καθώς η εταιρεία αρνιόταν να προσλάβει δεύτερο άτομο, στο όνομα της μείωσης του κόστους.

Γέφυρα χεριών πάνω απ' το θάνατο: Η εργατική τάξη στη θέση της

Συνεχώς επιδεινούμενη είναι η κατάσταση της υγείας του Νίκου Ρωμανού, ο οποίος - σύμφωνα με τη γιατρό Λίνα Βεργοπούλου - αντιμετωπίζει άμεσο κίνδυνο για επικίνδυνες και θανατηφόρες αρρυθμίες, νεφρική και εγκεφαλική ανεπάρκεια.

Ο Νίκος Ρωμανός βρίσκεται στην τρίτη εβδομάδα απεργίας πείνας διαμαρτυρόμενος γιατί δεν του δίνεται άδεια να παρακολουθήσει τα μαθήματα στην σχολή που πέρασε.

Μιλώντας στο Real, η γιατρός Λίνα Βεργοπούλου ανέφερε πως «οι ισορροπίες γίνονται όλο και πιο ασταθείς και εύθραυστες, είναι αποφασισμένος να το πάει μέχρι τέλους».

Η ιμπεριαλιστική διπλωματία της ατομικής βόμβας

Στις 6 και 9 Αυγούστου του 1945, δύο ατομικές βόμβες, διαφορετικού τεχνολογικού σχεδιασμού, ρίχθηκαν από αμερικανικά βομβαρδιστικά στην ασιατική χώρα του Άξονα, την Ιαπωνία. Η πρώτη, στη Χιροσίμα, σκότωσε 90.000 με 166.000 ανθρώπους· η δεύτερη 60.000 με 80.000. Τα θύματα σκοτώθηκαν άμεσα κατά το ήμισυ περίπου. Τα υπόλοιπα πέθαναν από εγκαύματα και ραδιενέργεια στο διάστημα που ακολούθησε. Οι περισσότεροι ήταν άμαχοι.

Νίκησε η ΕΣΣΔ στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο; (Η αθεράπευτη νεκροφιλία του κομμουνιστή)

Νεκροί Σοβιετικοί στρατιώτες

...Ασφαλώς και νίκησε. Στο τυπικό επίπεδο. Αλλά με κόστος που ίσως θα ήταν γόνιμο να αναρωτηθούμε: έπαιξε ρόλο στον περιορισμό των δυνατοτήτων του σοσιαλισμού να εξελιχθεί αρκετά γρήγορα ώστε να αντέξει στην τελικά επιτυχημένη εκστρατεία του παγκόσμιου καπιταλισμού να τον στραγγαλίσει και να τον συντρίψει; Πιο συγκεκριμένα, έπαιξε ρόλο στο να επιβραδύνει, σε σχέση με τις πραγματικές της δυνατότητες, τους ρυθμούς της σοσιαλιστικής ανάπτυξης μέσω της καταστροφής εργατικής δύναμης που στα πλαίσια της σοσιαλιστικής οικονομίας δεν περισσεύει (δεν υπάρχει, όπως υπάρχει στις καπιταλιστικές οικονομίες, σχετικός υπερπληθυσμός εργασίας άχρηστος για την άμεση παραγωγή και διαθέσιμος για χρήση δια της καταστροφής, π.χ., στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο). Κάτι τέτοιο θα συγκρατούσε αρκετά τον σοσιαλισμό απ' το να "ξεφύγει" εξελικτικά από το αμφίρροπο σε ό,τι αφορά τον εσωτερικό συσχετισμό ταξικών δυνάμεων και προσανατολισμών πρώιμο μεταβατικό στάδιο. Αν αυτό συνέβη, θα ήταν προφανώς κεντρικής σημασίας στην αντιπαράθεση με τον σοσιαλισμό, κυρίως σε ό,τι αφορά την αποτροπή του κινδύνου να επεκταθεί στις "αναπτυγμένες" καπιταλιστικές κοινωνίες, τον εγκλωβισμό του σε ανεπίλυτα εσωτερικά ζητήματα. Έτσι θα μπορούσαμε να έχουμε μια μαρξιστικά πειστικότερη απάντηση για την επιμονή του οπορτουνισμού, ο οποίος θα είχε "αντικειμενικά" πατήματα στα όρια στη σοσιαλιστική ανάπτυξη που θα επέβαλλε μια επιβράδυνση των προοπτικών της--ο πόλεμος θα έπαιζε εντελώς αντίστροφο ρόλο για την ΕΣΣΔ από ό,τι για τις ΗΠΑ, παρά την φαινομενική ταυτοχρονία της οικονομικής τους ανάπτυξης μετά τη λήξη του.

Ας δούμε μερικά στοιχειώδη στατιστικά για αυτή την πιθανώς άξια διερεύνησης διάσταση της υπόθεσης "προετοιμασία για την ανατροπή του σοσιαλισμού", με εστίαση στις ζημιές της ΕΣΣΔ έναντι της καπιταλιστικής δύναμης που μάλλον "κερδίζει" τον Β Παγκόσμιο στην ουσία, αν και όχι στη δόξα (αν και διαφαίνονται ήδη όλες οι προοπτικές στο εγγύς μέλλον να τον έχει κερδίσει αναδρομικά, και ελέω αναθεωρητισμού, και εκεί):

Γ. Μαργαρίτης-Ενδείξεις πορείας προς τον παγκόσμιο πόλεμο (και υπενθύμιση άρθρου NYT)

Το άρθρο των New York Times στο οποίο αναφέρεται ο Μαργαρίτης:

High Score το Ισραήλ-Παίρνει έξτρα πυραυλάκι

Στους εκατό νεκρούς Παλαιστίνιους, ένας αμερικάνικος πύραυλος δώρο

[...] η σκληρή αλήθεια είναι ότι το Ισραήλ, παρά την γενοκτονικού τύπου επίθεση στη Γάζα, όχι απλά δεν νίκησε αλλά βρίσκεται μπροστά στη προοπτική μιας πολύ σημαντικής ήττας.

Μια ήττα σε πολλαπλά επίπεδα:

Στρατιωτικά : οι απώλειες του Ισραήλ ανέρχονται σε 43 νεκρούς στρατιώτες (και 2 πολίτες) και πάνω από 100 τραυματίες. Το 2009, στη διάρκεια του τότε πολέμου στη Γάζα, ύστερα από 23 ημέρες συγκρούσεων, ο ισραηλινός στρατός είχε απώλειες μόνο 10 στρατιώτες, (τεσσάρων από αυτούς από φιλικά πυρά), ενώ είχε προκαλέσει 1417 νεκρούς, τη καταστροφή 4000 κατοικιών και ζημιές ύψους 2 δις δολ.

Ανδρέας "The Genius" Ζαφείρης, Ίσκρα

Neferti X. Tadiar-Άνθρωποι και υπάνθρωποι

Ζούμε σε καιρούς όπου κάθε μέρα φέρνει μαζί της επαρκείς ενδείξεις του αναλώσιμου της ανθρώπινης ζωής. Η χρήση της λέξης "ανθρώπινης" είναι χαλαρή, καθώς η ίδια η αναλωσιμότητα αυτής της ζωής, η συνθήκη της ως προορισμένης να καταστραφεί, θα φαινόταν να αμφισβητεί την περιγραφή αυτής της ζωής ως ανθρώπινης -- ενός κληρονομημένου όρου με τον οποίο ορίζουμε συνθήκες ιδανικής, επενδυμένης με αξία, και ανεκτίμητης ύπαρξης.

"Οι άνθρωποι να 'ναι καλά, τα πράματα ας χαλάνε..."

Shejaiya, Γάζα, σήμερα

Έχω ένα σύντροφο, οικοδόμο το επάγγελμα, παλιότερα επιπλοποιό, κι άλλες πολλές δουλειές, μένει στα φτωχότερα προσφυγικά της Κύπρου. Ίντερνετ δεν έχει, κι αν είχε δεν θα γραφε -- μόνο που κάθε Κυριακή αγοράζει έναν έξτρα Ριζοσπάστη και τον πάει να διαβάζει όποιος θέλει στο καφενείο του χωριού. Αλλά μιλάμε από κοντά, όποτε μπορούμε να βρεθούμε, με τις ώρες. Τις προάλλες, στην αυλή του σπιτιού του, μου λέει:

- Κακώς πολύς κόσμος θεωρεί τα μηχανήματα και τα εργαλεία απλώς νεκρά πράγματα. Λένε, όταν τρακάρει κάποιος το αυτοκίνητο, "οι άνθρωποι να 'ναι καλά, τα πράματα ας χαλάνε." Αλλά αν απ' αυτό το αυτοκίνητο βγάζεις το ψωμί σου, τότε δεν χάλασε το αυτοκίνητο απλά, παύεις εσύ να μπορείς να ζήσεις. Για τον εργάτη, δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στο εργαλείο ή το μηχάνημα και το σώμα, είναι και τα δύο μέσα παραγωγής, μέσα συντήρησης της ζωής του και της ζωής της οικογένειάς του.