Κόντρα στην επίμονη παραχάραξη της ιστορικής αλήθειας, από δεκάδες επώνυμους και ανώνυμους, που βάλθηκαν να επιβάλλουν με το ζόρι τη φαντασίωση ότι το ΕΑΜ ήταν πιο δημοφιλές στα ντουζένια του και από το Fame Story, μόνο και μόνο για να συκοφαντηθεί ο σύγχρονος σκεπτικισμός του ΚΚΕ για τις λογής ανοιχτά ψευδεπίγραφες "συμμαχίες" που του προτείνουν τα λαμόγια της "αριστεράς". Για να λοιδωρηθεί, στο πορνείο της "κοινής γνώμης", η επιφυλακτικότητα απέναντι στις "επιθέσεις φιλίας" ενός κόμματος που έζησε, στο πετσί των αγωνιστών του, την συστηματική τρομοκρατία και βαρβαρότητα κράτους και σημαντικών τμημάτων του ελληνικού πληθυσμού όταν αυτοί ένιωσαν την απειλή πως ο σοσιαλιστικός μετασχηματισμός στην Ελλάδα θα μπορούσε στ' αλήθεια να υλοποιηθεί. Για να τσαλαπατηθεί η ιστορική υπόσταση ενός κόμματος που, καταλαβαίνοντας το βαθύτατο μίσος που τρέφει διαχρονικά η ιδιοκτησία του κάθε ξεφτιλισμένου μικροαστού για κάθε τι που την απειλεί, πάσχισε για δημοκρατική ομαλότητα και συμβιβασμό και ανταμείφθηκε με ομαδικούς τάφους. Επειδή η επιθετική ανηθικότητα, η ξεδιαντροπιά και η κουτοπόνηρη και επιλεκτική αμνησία του πορδοσοσιαλιστή και γιαλαντζί "αριστερού" νεοελληνάρα, του απόγονου των μυριάδων κυρ-Παντελήδων, του οπλισμένου με την "αποψάρα" του αντί για τα συμβατικότερα φονικά όπλα των ταγματασφαλιτών, δεν έχουν κανένα απολύτως όριο και πρέπει να βρίσκουν τις δέουσες απαντήσεις. Όσο είμαστε ακόμα ζωντανοί, έστω και γιατί αρνηθήκαμε την πρόσκληση "να θυμηθούμε να πεθάνουμε". Ζήτω η ανειρήνευτη ταξική πάλη!
LR
----
Φίλιππος Ηλιού
Από το Επίμετρο στο Ο Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος: Η εμπλοκή του ΚΚΕ
Εκδόσεις Θεμέλιο
...Από τα χρόνια της Κατοχής και της Αντίστασης, το μείζον πρόβλημα που αντιμετώπιζε η ελληνική κοινωνία ήταν η μεγάλη δύναμη του ΕΑΜ και, στο πλαίσιο του ΕΑΜ, η ισχυρότατη παρουσία του ΚΚΕ. Συνδυάζοντας, από πολύ νωρίς, τα αιτούμενα του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα με ένα πρόγραμμα ουσιαστικών κοινωνικών μεταρρυθμίσεων, το ΕΑΜ εμφανίζεται, και μετά την Απελευθέρωση, ως ένας από τους κύριους ρυθμιστικούς παράγοντες της πολιτικής ζωής. Αντίθετα με ό,τι συνήθως λέγεται και γράφεται, το ΕΑΜ δεν φαίνεται να αντιπροσώπευε "τη μεγάλη πλειοψηφία" του ελληνικού λαού. Και όπου είναι δυνατό να γίνουν ακριβέστερες μετρήσεις, φαίνεται ότι δεν αποτελούσε, καν, την πλειοψηφία. Είχε, όμως, με το μέρος του τη δυναμική και την αίγλη της Αντίστασης και μια ικανότητα οργανωμένων δυναμικών συσπειρώσεων, που το καθιστούσαν δυνητικά ικανό να διαμορφώσει, σε διάφορα επίπεδα της κοινωνικής ζωής, πλειοψηφικά ρεύματα και να διαδραματίζει πρωτεύοντα ρόλο στις εξελίξεις.
Αυτή ακριβώς η δύναμη και η ακτινοβολία του ΕΑΜ ήταν εκείνη που εφόβιζε τους αντιπάλους του και αντισυσπείρωνε τα παραδοσιακά στρώματα και τις συντηρητικές δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. Το επίσημο κράτος, που ανασυγκροτείται μετά την Απελευθέρωση και μετά τα Δεκεμβριανά --και που είχε ήδη δώσει δείγματα γραφής από τη Μέση Ανατολή-- είναι ένα κράτος αντι-εαμικό, το οποίο έχει ως κύριο μέλημα και κύριο σκοπό να αναχαιτίσει και να περιορίσει την εαμική πλημμυρίδα. Με όλα τα διαθέσιμα και εφικτά μέσα.
Από την πλευρά του το ΚΚΕ εμφανίζεται, από τον τελευταίο, τουλάχιστο, χρόνο της Κατοχής, να έχει εγκαταλείψει την ιδέα-πειρασμό της άμεσης κατάληψης της εξουσίας. Οι ενδείξεις που είχε για τη σοβιετική στάση απέναντι στο ελληνικό πρόβλημα και για την υπαγωγή της Ελλάδας, με σοβιετική συναίνεση, στην αγγλική "σφαίρα επιρροής", σε συνδυασμό με τις προτεραιότητες του αντιχιτλερικού αγώνα, αλλά και τις ανησυχίες ως προς τη βιωιμότητα της εαμικής συμμαχίας, εαν αυτή παρεξέκλινε από τις αρχικές διακηρύξεις της, οδηγούσαν σε μια αναζήτηση αναγκαστικών συγκλίσεων, όσο βαρύ και αν μπορούε να είναι το τίμημα. Στο πλαίσιο αυτό εξακολουθεί να ασκεί πιέσεις, συχνά ένοπλες --με ακραίο παράδειγμα τα γεγονότα του Δεκεμβρίου 1944--, όχι γιατί σχεδιάζει να καταλάβει την εξουσία, αλλά γιατί θεωρεί ότι, με τον τρόπο αυτό, θα μπορούσε να οδηγήσει τα πράγματα προς πολιτικές λύσεις, που θα επέτρεπαν στο ΕΑΜ να καταλάβει, στη θεσμοθετημένη πολιτική ζωή (και την κυβέρνηση), μια θέση αντίστοιχη με τον όγκο των δυνάμεων που αντιπροσώπευε.
Τα φαινόμενα αυτά ενισχύονται στη διάρκεια του 1945, μετά τη Συμφωνία της Βάρκιζας. Το ΕΑΜ και το ΚΚΕ εμφανίζονται να έχουν συνείδηση, εκείνη την εποχή, ότι εμπρός στην επιθετικότητα του ανασυγκροτημένου κρατικού μηχανισμού και την παράλληλη "λευκή τρομοκρατία" που είχαν εξαπολύσει οι εθνικιστικές συμμορίες, ο μόνος δρόμος που τους απομένει είναι η εμμονή στη γραμμή "της ομαλής δημοκρατικής εξέλιξης."
[...]
Παράλληλα, όμως, το ΚΚΕ, πιστό στις λενινιστικές του παραδόσεις και τις πρακτικές της Κομμουνιστικής Διεθνούς, θεωρεί ότι ο συνδυασμός των μορφών "της πολιτικής και της μαζικής πάλης", με μορφές "ένοπλης πάλης", είναι ένας ακόμη αποτελεσματικός τρόπος για να πιεστεί ο αντίπαλος, προκειμένου να επιτευχθεί ένας πολιτικός συμβιβασμός "με καλύτερους όρους." Μόνο που εδώ λειτούργησε ο νόμος της ετερογένειας των σκοπών και οι μορφές της "ένοπλης πάλης", αντί να συνετίσουν και να φοβίσουν τον αντίπαλο, οδήγησαν σε μια σκλήρυνση της κρατικής πολιτικής και σε μία δραστική ανάπτυξη των κατασταλτικών μηχανισμών, στην ύπαιθρο πρώτα, στις πόλεις λίγο αργότερα. Η πιο συντηρητική μερίδα του πολιτικού κόσμου, συνεπικουρούμενη από τα πιο συντηρητικά στρώματα του πληθυσμού, και πιεζόμενη από ένα μεγάλο τμήμα της στρατιωτικής ηγεσίας, θεώρησε ότι είχε, όχι μόνο την ευκαιρία, αλλά, πλέον και τη "νόμιμη" αφορμή για να εκκαθαρίσει, "οριστικά", τους λογαριασμούς της με έναν ισχυρό αντίπαλο, ο οποίος, ανεξάρτητα από τις "μορφές πάλης" που μπορούσε κάθε φορά να επιλέγει, αντιπροσώπευε έναν μόνιμο κίνδυνο και μια διαρκή απειλή για τις κυρίαρχες ομάδες της ελληνικής κοινωνίας και τα συμφέροντά τους.
