Ν. Ζαρταμόπουλος-Από τον «κοινωνικό αποκλεισμό» στην «ανθρωπιστική κρίση»: η διεκτραγώδηση της φτώχειας ως ευφημισμός του καπιταλισμού (Α' μέρος)

Ευχαριστώ τον σ. Νίκο Ζαρταμόπουλο για την ευγενική παραχώρηση του σημαντικού αυτού άρθρου, που πρωτοδημοσιεύεται εδώ.

LR

---

Από τον «κοινωνικό αποκλεισμό» στην «ανθρωπιστική κρίση»:

η διεκτραγώδηση της φτώχειας ως ευφημισμός του καπιταλισμού

του Νίκου Ζαρταμόπουλου

Μέρος Α’

Ο όρος «ανθρωπιστική κρίση»: από την «Επιχείρηση Τιρκουάζ» στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ

Εισαγωγή

Νίκος Ζαρταμόπουλος-Περί της ομιλίας Παπαρήγα στη Βουλή και των αντιδράσεων που προκάλεσε

Πολλή κουβέντα και πάλι για την Αλέκα Παπαρήγα, για τα χειροκροτήματα εκ μέρους μερίδας κυβερνητικών βουλευτών και για τους «επαίνους» του Παπαχελά με αφορμή την ομιλία της στη Βουλή για τον προϋπολογισμό. Σε τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιείται κατά κόρον από αριστερούς η «σύσταση» του Λένιν «να ψάχνεις να βρεις τι λάθος έκανες όταν σε χειροκροτεί ο αντίπαλος». Αυτή η φράση (που η πατρότητά της αποδίδεται στον Βρετανό πρωθυπουργό Ντισραέλι αν δεν απατώμαι) έχει καταντήσει φθαρμένο ρητορικό σχήμα –όπως και πολλές άλλες- λόγω κατάχρησης. Και για να λέμε την αλήθεια ακόμη και οι κομμουνιστές στην επιχειρηματολογία τους επιστρατεύουν καμιά φορά, επίσης καταχρηστικά, αυτό το σχήμα. Στην αστική πολιτική αντιπαράθεση ποτέ τα μέτωπα δεν είναι δύο όπως στην τελική ταξική αντιπαράθεση. Συνυπάρχουν η καθαρή αστική πολιτική, η αστική εργατική πολιτική σε όλες τις εκδοχές της, η αστική μικροαστική πολιτική, τα φασιστικά ρεύματα ρητορικού αντικαπιταλισμού και πάει λέγοντας. Κι όσο κι αν η ανάγκη να καταπολεμηθεί κατά προτεραιότητα το ταξικό κομμουνιστικό ρεύμα επικρατεί γενικά, οι φαινομενικές «συμπλεύσεις», τα δάνεια και οι λαθροχειρίες στον πολιτικό λόγο, οι επιδεικτικές «χείρες φιλίας» ποτέ δεν εκλείπουν, αντίθετα είναι το ψωμοτύρι των αστών πολιτικών, το μέσο επιβίωσής τους πολλές φορές. Οπότε όλο και κάποιος συμπλέει με κάποιον, όλο και κάποιο κόμμα «χειροκροτεί» ένα αντίπαλο, όλο και κάποιος αστός θέλει να κάνει φιγούρα λέγοντας καλά λόγια για κάποιον κομμουνιστή (κατά προτίμηση νεκρό…) αν είναι έτσι να αποκτήσει ολίγη «φιλεργατική λάμψη». Είναι ανούσιο να ψάχνει κανείς με βάση τέτοιες φαινομενικότητες να θεμελιώσει ως «αυταπόδεικτη» μια πολιτική κατηγορία σύμπλευσης. Η σύσταση του Λένιν ήταν ασφαλώς περισσότερο κριτική και όχι απλώς μια ρητορική προς εντυπωσιασμό: αφορούσε ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΕΣ ΚΑΤΕΥΘΥΝΣΕΙΣ που θέλουν να δώσουν οι περιστασιακοί αστικοί έπαινοι προς το εργατικό κόμμα, κατευθύνσεις σαν κι αυτές στις οποίες άρχισαν να υπακούν στον καιρό τους το ένα μετά το άλλο τα προδοτικά σοσιαλσωβινιστικά κόμματα της Β’ Διεθνούς. Αυτές οι συγκεκριμένες κατευθύνσεις στις οποίες θέλει να στρέψει η αστική τάξη το εργατικό κίνημα πρέπει φυσικά να καταγγέλλονται από τους κομμουνιστές, είτε εκφράζονται μέσω επαίνων και συμπλεύσεων, είτε με άλλους τρόπους.

"Στους εργάτες, ξέρετε..."

Στους εργάτες ξέρετε (ειδικά σε όσους δουλεύουν στα πιο σκληρά εργοδοτικά κάτεργα, σε εργοστάσια, εργαστήρια και γιαπιά), δεν κάνει και τόσο μεγάλη εντύπωση ο θρασύδειλος τσαμπουκάς, η χυδαιότητα των επιχειρημάτων αυτών των μαυροφορεμένων τύπων, το απειλητικό και ωμό τους ύφος που βλέπουμε να προβάλλεται ύπουλα στα ΜΜΕ. Με την ίδια θρασυδειλία, χυδαιότητα και ωμότητα έρχονται σε επαφή οι περισσότεροι εργάτες και υπάλληλοι κάθε μέρα μέσα στον …όμορφο κι αγγελικά πλασμένο κόσμο της «ιδιωτικής πρωτοβουλίας». Την καθημερινή βία του αφεντικού, του επιστάτη και του ρουφιάνου βγάζουν σήμερα στην επιφάνεια και στον δρόμο αυτοί οι ναζήδες. Το μίσος και τη παρενόχληση απέναντι στον μετανάστη, στη γυναίκα, στον νέο ειδικευόμενο ή υποαπασχολούμενο, σε κάθε έναν που δείχνει πιο ευάλωτος τα ζούν πολλοί εργαζόμενοι στους εργασιακούς μας χώρους κάθε μέρα. Οι χρυσαυγίτες δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να μιλούν αυτή την καθημερινή γλώσσα των αφεντικών που με κάθε ευκαιρία εκφράζονται υποτιμητικά (όπου τους παίρνει) για τον μετανάστη, τη γυναίκα, τον άνθρωπο με ανάγκη, απειλούν έμμεσα ή άμεσα με το θα σε στείλω στη χώρα σου, στην κουζίνα σου ή στο σπίτι σου για να τους κρατούν στο χέρι, για να τους εκμεταλλεύονται όσο μπορούν, για να μην απεργούν, για να τους πείθουν να κάνουν απλήρωτες υπερωρίες κι ό,τι άλλο τους ζητήσουν. Δεν είναι τυχαίο που αυτή η φασιστική ωμότητα βγαίνει στην επιφάνεια ακριβώς τη στιγμή που το ίδιο το αστικό κράτος με τα μνημόνιά του μας λέει ουσιαστικά ότι για να ζήσουν και να αναπτυχθούν οι επιχειρήσεις πρέπει να τους επιτραπεί να κάνουν νόμιμα ό,τι μέχρι χτες έκαναν παράνομα, δηλαδή να επεκτείνουν τα ωράρια όπως τους βολεύει, να υπερεκμεταλλεύονται την εργατική δύναμη και να την υποαμείβουν. Το αστικό κράτος μαζί με τη μαύρη εργασία νομιμοποιεί σήμερα τον μαύρο φασισμό.

Νίκος Ζαρταμόπουλος, Ομιλία στην απεργιακή συγκέντρωση του ΠΑΜΕ, Μυτιλήνη.

Ν. Ζαρταμόπουλος-ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ

Ευχαριστώ τον σύντροφο για την αποστολή του κειμένου.
LR ---

ΟΜΙΛΙΑ ΣΤΗΝ ΑΠΕΡΓΙΑΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ ΤΟΥ ΠΑΜΕ ΣΤΗ ΜΥΤΙΛΗΝΗ 18 ΟΚΤΩΒΡΗ 2012

Νίκος Ζαρταμόπουλος

Πρόεδρος του Συλλόγου Υπαλλήλων της ΓΓ Αιγαίου και Νησιωτικής Πολιτικής

Αντιπρόεδρος ΝΤ ΑΔΕΔΥ Λέσβου

Μέλος της ΤΓ Λέσβου του ΠΑΜΕ

Συνάδελφοι και συναδέλφισσες, συναγωνιστές και συναγωνίστριες

Σε κάθε γιαπί, σε κάθε εργοστάσιο, σε κάθε ξενοδοχείο, σε κάθε γραφείο ή κατάστημα, σε κάθε σχολειό ή νοσοκομείο, σε κάθε χωράφι ακούγεται ένα βουητό οργής. Είναι η κραυγή απόγνωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, της συντριπτικής πλειονότητας της κοινωνίας μας, των ανθρώπων εκείνων που είναι υποχρεωμένοι να θρέφουν την οικογένεια και τα όνειρά τους από ένα μεροκάματο ή από μία μικροδουλειά. Η καπιταλιστική κρίση και το πρώτο κύμα των μνημονιακών μέτρων έχουν ήδη ρίξει, τα τελευταία δυόμιση χρόνια, εκατοντάδες χιλιάδες στην ανεργία, πολλές χιλιάδες άλλους στην υποαπασχόληση, στην εργασία σε άθλιες συνθήκες με εντατικοποίηση και υπερεκμετάλλευση κι έχουν φέρει τη λαϊκή οικογένεια στα όρια της επιβίωσης, ενώ πολλοί έχουν κατέβει κάτω κι από αυτά τα όρια, το βλέπουμε γύρω μας καθημερινά. Την ίδια στιγμή η κυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ μαγειρεύει μαζί με την Τρόικα τα νέα φριχτά μέτρα εξαθλίωσης των εργαζόμενων και του λαού μας.

Τούτη τη στιγμή που απεργούμε δεν γνωρίζουμε επακριβώς ποιο θα είναι το τελικό «μείγμα» -καθώς λένε- μέτρων που θα φορτωθεί στις πλάτες μας. Ποιος όμως τάχατες θα πει σήμερα ότι είμαστε «κακόπιστοι» που δεν περιμένουμε την τελική ανακοίνωση των μέτρων για να απεργήσουμε και που τα χαρακτηρίζουμε προκαταβολικά «φριχτά»; Κάθε μέρα, όλον αυτό τον καιρό, βομβαρδιζόμαστε από τις κυβερνητικές «διαρροές» του τύπου «η Τρόικα ζητάει το τάδε ή το δείνα». Κάθε μέρα ακούμε κι από ένα νέο διεστραμμένο σχέδιο ξεζουμίσματος των εργαζόμενων, ακούμε για μείωση μισθών μέχρι και 40% ακόμα και στον ιδιωτικό τομέα, για κατάργηση των συλλογικών συμβάσεων, των αποζημιώσεων απόλυσης, για κατάργηση της ίδιας της έννοιας της αύξησης μισθού (βλ. τριετίες), για κατάργηση των επιδομάτων και των κοινωνικών παροχών, κάθε μέρα ακούμε κι από μια νέα απειλή για μαζικές απολύσεις στον δημόσιο τομέα και για ιδιωτικοποιήσεις, κάθε μέρα ακούμε κι από ένα νέο προσκλητήριο να πληρώσουμε από την τσέπη μας τα φάρμακα, τα βιβλία και τα συγγράμματα των παιδιών μας, τις πιο αυτονόητες κοινωνικές υπηρεσίες, κάθε μέρα ακούμε κι από ένα νέο σαδιστικό φοροληστρικό εφεύρημα εις βάρος των μισθωτών και των αυτοαπασχολούμενων. Κι όμως, κανείς δεν μπορεί σήμερα να πει ότι αυτός ο βομβαρδισμός είναι απλώς η λεγόμενη «τακτική του Χότζα», που εφάρμοζαν κατά παράδοση οι αστικές κυβερνήσεις όταν ήθελαν να περάσουν τα αντιλαϊκά τους μέτρα. Δεν είναι ένα απλό φούσκωμα ώστε να εμφανιστεί στο τέλος ότι «κάτι σώθηκε». Ο κάθε εργαζόμενος με στοιχειώδη μνήμη και κρίση μπορεί σήμερα να καταλάβει –κοιτάζοντας την εμπειρία των δυόμιση τελευταίων χρόνων με τα αλλεπάλληλα μνημονιακά μέτρα- ότι ακόμη κι αυτά τα μέτρα που τελικά δεν θα ληφθούν σε αυτό το στάδιο και που η κυβέρνηση (μέσω των παπαγάλων των ΜΜΕ) θα ανακοινώσει στο τέλος με …ανακούφιση και με υπερηφάνεια (!) ότι «τα ΄σωσε» από τις ορέξεις της «ανάλγητης» Τρόικας, θα είναι αυτά ακριβώς τα μέτρα που θα περιλαμβάνονται στο επόμενο μνημόνιο, στο επόμενο κύμα μέτρων. Ό,τι διαδίδουν σήμερα ξέρουμε πλέον πολύ καλά ότι είναι ένα δικαίωμα που το έχουν προγράψει, το έχουν βάλει στη μαύρη λίστα της ολιγαρχίας. Στη μαύρη αυτή λίστα των αστών βρίσκεται σχεδόν κάθε δικαίωμα που κατέκτησε η εργατική τάξη με τους ματωμένους και ηρωικούς της αγώνες εδώ και δύο αιώνες, είναι πρώτα απ’ όλα το δικαίωμα στη σταθερή και μόνιμη εργασία, στον μισθό με βάση τη συλλογική σύμβαση, το δικαίωμα στις ανθρώπινες και ασφαλείς συνθήκες δουλειάς, είναι το δικαίωμα στην παιδεία, στην υγεία, στην πρόνοια.