ΚΚΕ: Σχόλιο του Γραφείου Τύπου για τη Λίστα Λαγκάρντ

Ή αλλιώς:

Αυτό:

 δεν χωράει σ' αυτό:

ΣΧΟΛΙΟ ΤΟΥ ΓΡΑΦΕΙΟΥ ΤΥΠΟΥ

ΓΙΑ ΤΗ ΛΙΣΤΑ ΛΑΓΚΑΡΝΤ

Για ένα μη συμβάν

Γράφει, με ιδιαίτερη οξυδέρκεια, για το θέμα "λίστα Λαγκάρντ/Κώστας Βαξεβάνης" το ιστολόγιο Διέξοδος:

Απ’ ό,τι φαίνεται η δημοσιοποίηση προ ημερών της φερόμενης ως “λίστας Λανγκάρντ” από το περιοδικό “Hot Doc” προκάλεσε περισσότερο θόρυβο λόγω του κρατικού – κυβερνητικού αυταρχισμού που εκδηλώθηκε με την σύλληψη και παραπομπή σε δίκη του δημοσιογράφου Κώστα Βαξεβάνη (κατά σύμπτωση την ίδια μέρα που δυο ακόμα δημοσιογράφοι “κόβονταν” από την ΕΡΤ επειδή σχολίασαν κριτικά την πολιτική κάλυψη που είχε παράσχει ο υπουργός “προ-πο” στα βασανιστήρια που υπέβαλε η ΓΑΔΑ τους κρατούμενους για την αντιφασιστική – αντιρατσιστική μοτοπορεία…) , παρά με το καθαυτό περιεχόμενό της, το όποιο έτυχε από τα μμε υποδοχής μάλλον υποτονικής.

Στην πραγματικότητα, όλη αυτή η υπόθεση χτίστηκε γύρω από ένα κενό: στην αρχή, το κενό ήταν η απουσία της λίστας για την οποία όλοι φρόντιζαν να μιλούν, με ένα απίστευτα γελοίο γαϊτανάκι δηλώσεων για το ποιος είχε "τη λίστα", σε ποιον την έδωσε, ποιος δεν την προώθησε και όλα αυτά τα ερωτήματα κακού πολιτικού θρίλερ που γέμιζαν τα δελτία ειδήσεων.

Σε δεύτερο στάδιο το κενό της απουσίας της λίστας για την οποία όλοι μιλούσαν, το κενό γύρω από το οποίο δομήθηκε ο παραπολιτικός λόγος, μεταμορφώθηκε σε ένα διαφορετικού είδους κενό: ο Βαξεβάνης δημοσίευσε τη λίστα, όπως ακριβώς παρατηρεί το Διέξοδος, προς γενική απογοήτευση. Η λίστα ήταν απλώς μια λίστα, πράγμα που είναι βέβαια γελοία αυταπόδεικτο και το οποίο εγείρει εκ των υστέρων το ερώτημα του τι περίμενε οποιοσδήποτε να βρει εκεί:  μια σειρά ονόματα, κάποια από αυτά γνωστά, φαντάζομαι (δεν την κοίταξα καν, η περιέργειά μου ήταν μηδενική) που είχαν καταθέσεις στο εξωτερικό, όπως είναι νόμιμο να έχουν, χωρίς να αναφέρονται τα ακριβή ποσά. 

Και ξαφνικά το πολυαναμενόμενο συμβάν έχασε όλη του την αίγλη, αποδείχτηκε κενό νοήματος: όλοι ήδη ήξεραν, αυτό αναδύεται εκ των υστέρων, ότι υπάρχουν άνθρωποι πλουσιότεροι από τους άλλους, άνθρωποι με καταθέσεις --πλήρως νόμιμες-- στο εξωτερικό. Το ποιος από αυτούς φοροδιαφεύγει δεν είναι σαφές ούτε φωτίζεται από την περίληψη του ονόματός του, ούτε βέβαια το τι τελικά είναι "φοροδιαφυγή", "νόμιμο" ή "παράνομο" χρήμα, "αθώες" ή "ενοχοποιητικές" καταθέσεις. Ούτε και θα φωτιστεί, καθώς όλοι έχασαν ραγδαία το ενδιαφέρον τους, το οποίο στράφηκε, με κάποια ανακούφιση, στο αρκετά κακόγουστο θρίλερ της σύλληψης Βαξεβάνη, που έστελνε μηνύματα στο twitter ως άλλος ελεύθερος πολιορκημένος στο Μεσολόγγι για το ότι έρχονται να τον συλλάβουν, και μετά στη δίκη του, που κατέληξε τόσο γρήγορα στην αθώωση του όσο ασμένως εσπευσμένη ήταν η σύλληψή του.

Πτώση στο κενό στο κέντρο της Αθήνας

Αναρωτώμενος αν υπάρχει άλλη χώρα στην Ευρώπη με τέτοιο ρυθμό αυτοκτονιών (οι Ισπανο-πορτογάλοι με τους οποίους συζήτησα λένε ότι δεν υφίσταται τίποτε ανάλογο στις χώρες τους). Και αν δίνει κανείς πια σημασία...

Βουτιά στο κενό έκανε σήμερα το πρωί ένας 44χρονος άνδρας από τριώροφη κατοικία στο Σύνταγμα. Σύμφωνα με την αστυνομία, το άτομο αυτό δεν διέμενε στην εν λόγω οικία, που βρίσκεται στην οδό Απόλλωνος 11, αλλά μπήκε από την είσοδο που ήταν ανοιχτή και κατευθύνθηκε στην ταράτσα, απ' όπου και έπεσε.

Τα Νέα

Τι έχουν τα έρμα και ψοφάνε;

Μια βδομάδα μετά τον "εκλογικό θρίαμβο", η κυβερνητική αλληλογραφία διακομίζεται από νοσοκόμους, και από κλίνη σε κλίνη. Θυμίζουμε ότι ο Ράπανος, που παραιτήθηκε πριν καν αναλάβει καθήκοντα, απευθύνθηκε σε έναν πρωθυπουργό που θα απουσιάζει ο ίδιος από την σύνοδο κορυφής για λόγους υγείας, αλλά έρχεται δεύτερος στην γεωγραφική περιοχή, μιας και τον περασμένο Φλεβάρη ο Υπουργός Οικονομικών της Κύπρου, Κίκης Καζαμίας, είχε επίσης υποβάλλει παραίτηση για "λόγους υγείας" λίγους μήνες μετά την ανάληψη καθηκόντων του.

LR
-------------
Παραιτήθηκε ο Βασίλης Ράπανος
Δεκτή έκανε την παραίτηση ο Αντώνης Σαμαράς

Την παραίτησή του «για λόγους υγείας» υπέβαλε ο νέος υπουργός Οικονομικών Βασίλης Ράπανος, με επιστολή του προς τον Αντώνη Σαμαρά. Ο Πρωθυπουργός έκανε την παραίτηση δεκτή. «Η κατάσταση της υγείας μου, προς το παρόν, δεν είναι αυτή που θα μου επέτρεπε να ασκήσω με πληρότητα και με επάρκεια τα καθήκοντά μου», αναφέρει ο κ. Ράπανος στην επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό. «Ξέρω ότι μπορούμε να υπολογίζουμε στις πολύτιμες υπηρεσίες σου και σε ευχαριστώ που, παρά την περιπέτεια σου, δηλώνεις ''παρών''», σημειώνει ο Αντώνης Σαμαράς στην απαντητική επιστολή του προς τον Βασίλη Ράπανο.

Την Τρίτη αναμένεται να υπάρξουν επαφές του Αντώνη Σαμαρά με τον Βαγγέλη Βενιζέλο και τον Φώτη Κουβέλη, προκειμένου να αποφασιστεί το πρόσωπο που θα αναλάβει καθήκοντα υπουργού Οικονομικών.

Ο κ. Ράπανος νοσηλεύεται από την περασμένη Παρασκευή στο θεραπευτήριο «Υγεία» και αναμένεται να λάβει εξιτήριο την Τρίτη.

Η συμμετοχή του στη νέα κυβέρνηση είχε ανακοινωθεί επισήμως την περασμένη Πέμπτη, ωστόσο ο κ. Ράπανος δεν είχε προλάβει να ορκιστεί, λόγω της αιφνίδιας νοσηλείας του.

Αναλυτικά η επιστολή του Βασίλη Ράπανου:

«Με την επιστολή μου αυτή επιθυμώ να σας ευχαριστήσω θερμά για την εκτίμηση και την εμπιστοσύνη που δείξατε στο πρόσωπό μου με την εξαιρετικά τιμητική πρότασή σας να αναλάβω τα καθήκοντα του Υπουργού Οικονομικών, πρόταση που είχε τη συναίνεση και των προέδρων των άλλων κομμάτων, που στηρίζουν την κυβέρνησή σας. Στην πρότασή σας απάντησα θετικά, με πλήρη επίγνωση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η οικονομία μας και της ευθύνης που αναλάμβανα.

»Το πρόσφατο συμβάν, που οδήγησε στην εισαγωγή μου σε νοσοκομείο, δείχνει ότι το πρόβλημα της υγείας μου, δεν έχει ξεπεραστεί πλήρως. Μετά ητήσεις που είχα με τους θεράποντες ιατρούς μου, κατέληξα στο συμπέρασμα ότι η κατάσταση της υγείας μου, προς το παρόν, δεν είναι αυτή που θα μου επέτρεπε να ασκήσω με πληρότητα και επάρκεια τα καθήκοντά μου. Για το λόγο αυτό λυπούμαι πολύ που δεν μπορώ να αποδεχτών τελικά την τιμητική πρότασή σας.

»Κύριε πρωθυπουργέ

»Στο δύσκολο έργο που έχετε αναλάβει για υπέρβαση της κρίσης και ανάπτυξη της χώρας μας μέσα στον σκληρό πυρήνα της Ευρωπαϊκή οικογένειας, επιτρέψτε μου να σας ευχηθώ ολόψυχα κάθε επιτυχία και να σας διαβεβαιώσω ότι, στο μέτρο των δυνάμεών μου, θα είμαι στη διάθεσή σας και θα συνεχίσω να εργάζομαι για την ευόδωση της εθνικής προσπάθειας».

Στην απαντητική επιστολή του Πρωθυπουργού προς τον κ. Ράπανο αναφέρονται τα εξής:

Κύριο Βασίλη Ράπανο

Πρόεδρο της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος

Αγαπητέ κύριε Πρόεδρε,

Θέλω πριν απ’ όλα να σου ευχηθώ περαστικά για το πρόβλημα της υγείας σου. Σε ευχαριστώ για την προθυμία με την οποία αποδέχθηκες το ρόλο που σου ανέθεσα, και εύχομαι να ανακτήσεις σύντομα τις δυνάμεις σου και να προσφέρεις στην εθνική προσπάθεια.

Ξέρω ότι μπορούμε να υπολογίζουμε στις πολύτιμες υπηρεσίες σου και σε ευχαριστώ που, παρά την περιπέτεια σου, δηλώνεις «παρών».

Και πάλι με τις καλύτερες ευχές μου και τις ευχαριστίες μου.

Ο Πρωθυπουργός

Αντώνης Σαμαράς

Πηγή: Τα Νέα

Ορκίζεται Πρωθυπουργός ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας, Εντολή σχηματισμού κυβέρνησης έλαβε ο Σαμαράς

Εντολή σχηματισμού κυβέρνησης έλαβε ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Αντώνης Σαμαράς από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. «Τι απέδωσε ο μαραθώνιος;», ρώτησε τον κ. Σαμαρά ο Κάρολος Παπούλιας. «O μαραθώνιος απέδωσε τη δεδηλωμένη», απάντησε ο πρόεδρος της ΝΔ, κάνοντας λόγο για μακρόπνοη κυβέρνηση που θα δώσει ελπίδα. Ο Αντώνης Σαμαράς ενημέρωσε τον Πρόεδρο για τη συμφωνία των τριών κομμάτων για τη συγκρότηση κυβέρνησης συνεργασίας, όπως επιβεβαιώθηκε στις συναντήσεις που είχε νωρίτερα με τους προέδρους του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλη Βενιζέλο και της Δημοκρατικής Αριστεράς Φώτη Κουβέλη.

Σας δίνω την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης, γιατί τα προβλήματα της χώρας είναι μεγάλα, είπε ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας.

Στο Προεδρικό Μέγαρο έχει προσέλθει ο Αρχιεπίσκοπος Ιερώνυμος, προκειμένου να ορκιστεί Πρωθυπουργός ο κ. Σαμαράς.

Σε μεταγενέστερο χρόνο θα γίνει η ορκωμοσία των υπουργών που θα στελεχώσουν τη νέα κυβέρνηση.

Ο κ.Σαμαράς θα μεταβεί στο Μέγαρο Μαξίμου, όπου θα γίνει τελετή παράδοσης - παραλαβής από τον υπηρεσιακό πρωθυπουργό Παναγιώτη Πικραμμένο.

Στις 19.00, ο νέος Πρωθυπουργός και οι πολιτικοί αρχηγοί που στηρίζουν την κυβέρνηση, θα συναντηθούν με τον υπηρεσιακό υπουργό Οικονομικών Γιώργο Ζανιά, ο οποίος θα εκπροσωπήσει την Ελλάδα στο Εurogroup της Πέμπτης.

Βενιζέλος: Η Ελλάδα έχει κυβέρνηση

Εως το βράδυ θα έχουν οριστικοποιηθεί τα πρόσωπα, που θα στελεχώσουν τη νέα κυβέρνηση, επισήμανε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Βαγγέλης Βενιζέλος, αμέσως μετά τη συνάντησή του με τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας Αντώνη Σαμαρά. Ο κ. Βενιζέλος υποστήριξε ότι η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ αναλαμβάνουν αναλογικά το βάρος της συνευθύνης. Δήλωσε, επίσης, ότι «η Ελλάδα έχει κυβέρνηση και αυτό το μήνυμα θα μεταφέρει στο αυριανό Eurogroup ο υπουργός Οικονομικών Γιώργος Ζανιάς. Ανακοίνωσε, παράλληλα, ότι το βράδυ θα πραγματοποιηθεί σύσκεψη των τριών πολιτικών αρχηγών, που θα μετέχουν στη νέα κυβέρνηση, με τον Γ. Ζαννιά.

Κουβέλης: Ψήφος εμπιστοσύνης από τη ΔΗΜΑΡ

Ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση, που θα σχηματιστεί με τη συμμετοχή της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ και της ΔΗΜΑΡ, έδωσε η Κεντρική Επιτροπή της Δημοκρατικής Αριστεράς, όπως ανακοίνωσε ο Φώτης Κουβέλης μετά τη συνάντησή του με τον Αντώνη Σαμαρά. Ο κ. Κουβέλης επισήμανε ότι, έως το βράδυ, τα τρία κόμματα που θα συμμετάσχουν στην κυβέρνηση θα έχουν καταλήξει στο πλαίσιο της προγραμματικής συμφωνίας και αύριο θα ανακοινωθεί η σύνθεση της νέας κυβέρνησης. Στο μεταξύ, σε εξέλιξη είναι και η συνεδρίαση της τριμερούς επιτροπής για την κατάρτιση του περιεχομένου της προγραμματικής συμφωνίας και των δεσμεύσεων που θα αναλάβει η νέα κυβέρνηση.

«Θέλω να πιστεύω ότι ως το βράδυ θα έχει ολοκληρωθεί η προγραμματική συμφωνία», πρόσθεσε και επέμεινε στην ανάγκη να υπάρξουν «εκείνες οι δεσμεύσεις που θα υπηρετούν την αποδέσμευση από τους όρους και τις ρυθμίσεις του μνημονίου και την άρση των μέτρων που έχουν κυριολεκτικά ματώσει την ελληνική κοινωνία».

Εμείς συναρτούμε τη στήριξη της κυβέρνησης με το περιεχόμενο της πολιτικής που πρόκειται να ασκηθεί, συμπλήρωσε ο κ. Κουβέλης και τόνισε επίσης: «Η χώρα πρέπει να έχει κυβέρνηση, η χώρα πρέπει να εκπροσωπείται, για εμάς το περιεχόμενο της πολιτικής είναι το ζητούμενο και η μεγάλη μας διεκδίκηση».

«Οι εξελίξεις επιταχύνονται και εντός των επόμενων ωρών, της επόμενης ημέρας θα υπάρξει η τελική απόφαση για την κυβέρνηση», κατέληξε ο πρόεδρος της ΔΗΜΑΡ.

Σε εξέλιξη η τριμερής συνάντηση

Σε εξέλιξη βρίσκεται η δεύτερη συνάντηση των εκπροσώπων των τριών κομμάτων για να ολοκληρώσουν τη συμφωνία επί του προγραμματικού πλαισίου της νέας κυβέρνησης.

Στη σύσκεψη μετέχουν οι Β. Μεϊμαράκης και Χρ. Λαζαρίδης από τη ΝΔ, Κ. Σκανδαλίδης και Στ. Αγγελλούδης από το ΠΑΣΟΚ και Δ. Χατζησωκράτης και Σ. Παπαθανασίου από τη ΔΗΜΑΡ.

«Αγκάθι» στις συνομιλίες αποτελεί το ζήτημα των εργασιακών σχέσεων και ειδικότερα η επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 ευρώ, η επαναφορά της μετενέρειας σε ισχύ και τα προβλήματα γύρω από την ελαστικοποίηση της εργασίας.

Μετά τη χθεσινοβραδινή συζήτηση παραμένουν επίσης οι διαφορές για το μεταναστευτικό.

Πηγή: Τα Νέα

Ολοκληρώνεται η αποτρόπαια φάρσα

- Στα σκαριά τριμερής συνάντηση Σαμαρά-Βενιζέλου-Κουβέλη - Θα προηγηθεί τετ α τετ Σαμαρά-Κουβέλη

- Ονόματα υποψήφιων υπουργών στο τραπέζι - Ποιά ακούγονται

- Δεν διαφωνεί ο Κουβέλης στο πρόσωπο του Σαμαρά

- Δεν βάζει κόκκινες γραμμές ο Βενιζέλος για την συμμετοχή και δικών του στελεχών

- Θα υπάρχουν και τεχνοκράτες

- Μέσα στην γαλάζια εντολή θα έχει λήξει το θέμα, λένε όλοι

- Μετά τις πληροφορίες για συμφωνία ανέβηκε το χρηματιστήριο

Η συμφωνία για τον σχηματισμό κυβέρνησης έχει κλειδώσει. Αυτό τουλάχιστον φάνηκε από τις δηλώσεις των κυρίων Βενιζέλου και Κουβέλη. Ολα είναι ζήτημα χρόνου και αυτή την ώρα τα τηλέφωνα έχουν πάρει φωτιά.

Στο τραπέζι έχουν πέσει ονόματα υπουργών από όλα τα κόμματα και το παζάρι ειναι σκληρό. Αναμεσά τους και ονόματα τεχνοκρατών.

Έτσι, μέσα στις επόμενες ώρες ή το αργότερο έως αύριο το μεσημέρι θα έχουμε κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με την συμμετοχή της ΝΔ, του ΠΑΣΟΚ, και της ΔΗΜΑΡ.

Κανένα πρόβλημα στο πρόσωπο Σαμαρά

Αυτό τονίζεται σε όλους τους τόνους τόσο από το ΠΑΣΟΚ, όσο και από την ΔΗΜΑΡ. Και τα δυο κόμματα δεν έχουν αντίρρηση να τεθεί επικεφαλής του κυβερνητικού σχήματος ο κ.Σαμαράς. Άλλωστε όπως λένε, είναι ο νικητής των εκλογών.

Δεν βάζει κόκκινες γραμμές ο Βενιζέλος

Ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν έχει καταλήξει ακόμα τελειωτικά αν θα υπάρχουν κορυφαία στελέχη του ΠΑΣΟΚ στην κυβέρνηση που θα σχηματισθεί. Αυτό σημαίνει ότι δεν βάζει και κόκκινες γραμμές στις υποψηφιότητες Λοβέρδου και χρυσοχοϊδη για υπουργικούς θώκους. Άλλωστε στην χθεσινοβραδυνή σύσκεψη υπο τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ όταν τέθηκε το θέμα και υπήρξε σκληρή αντιπαράθεση μεταξύ των υπολοίπων της ηγετικής ομάδας με τους κυρίους Λοβέρδο και χρυσοχοϊδη, ο κ.Βενιζέλος ΔΕΝ πήρε θέση. Δεν μίλησε καν.

Ετοιμάζει κείμενο προγραμματικών δηλώσεων

Ο Πρόεδρος της ΝΔ επεξεργάζεται βάσει των συνομιλιών που είχε με τους δύο αρχηγούς ένα κείμενο με τις απόψεις που έχουν διατυπώσει ο ίδιος και οι κ. Βενιζέλος και Κουβέλης, προκειμένου να τις φέρει προς ψήφιση στη Βουλή, επεξεργάζεται δηλαδή το κείμενο προγραμματικών δηλώσεων.

Η συμφωνία και το υπουργικό σχήμα θα «κλειδώσει» με τη σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

ΝΔ : Κανένα πρόβλημα στους όρους Κουβέλη

Η Συγγρού δεν βλέπει να είναι εμπόδιο οι όροι που θέτει ο κ. Κουβέλης για προγραμματική σύγκλιση και «σύμπτωση» στη φερεγγυότητα των προσώπων.

Εδώ είναι και που ξεκαθαρίζουν ειδικά τι σημαίνει το τελευταίο. Οταν ο κ.Κουβέλης μιλάει για φερεγγυότητα, εννοεί ότι πρόσωπα με σκληρό προφίλ και από την ΔΗΜΑΡ και από τη ΝΔ θα πρέπει να αποκλειστούν. Και φέρνουν ως παράδειγμα την κα Ρεπούση που αποτελεί κόκκινο πανί για πολλά στελέχη της ΝΔ, ενώ από την ΔΗΜΑΡ φέρνουν ως παράδειγμα τον κ.Βορίδη.

Το ίδιο και για πρόσωπα από το ΠΑΣΟΚ που έχουν συνδέσει το όνομά τους με τις σκληρές αποφάσεις και μέτρα που έχουν ληφθεί τα τελευταία 2 χρόνια.

Το υπουργικό κατά Σαμαρά

Ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα στο οποίο θα συμμετέχουν και εξωκοινοβουλευτικοί.

Ο λόγος για τα βασικά υπουργεία πρέπει να ανήκει σε αυτόν. Οικονομικών, Ανάπτυξης, Εξωτερικών, Εθνικής Άμυνας, το Εσωτερικών και Προστασίας του Πολίτη.

Πηγή: Newsit

Ένα φάντασμα στοιχειώνει τους φασίστες...

Ένα απίστευτο γεγονός συνέβη τη νύχτα που μας πέρασε. Ένα ακόμα σημάδι στα πολλά που μας προειδοποιούν πως η ελληνική κοινωνία βαδίζει ολοταχώς σε μια «άλλη» εποχή.

Σύμφωνα με δημοσίευμα της Αρτινής εφημερίδας «η γνώμη» «άγνωστοι» έκλεψαν (!) την προτομή του πρωτοκαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη από την κεντρική πλατεία του χωριού Μεσούντα, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, χωριό όπου άφησε την τελευταία του πνοή η θρυλική μορφή της Εθνικής μας Αντίστασης.

Σε εξέλιξη βρίσκονται, όπως ανακοίνωσε η Ελληνική Αστυνομία, οι έρευνες για τον εντοπισμό και τη σύλληψη των «αγνώστων» δραστών. Την υπόθεση διερευνά το Αστυνομικό Τμήμα Βουργαρελίου, χωρίς μέχρι αυτή την στιγμή να υπάρχει κάτι ανακοινώσιμο.

Αν και το πιο πιθανό είναι να μην μάθουμε ποτέ ποιοι είναι οι «ένοχοι», δεν μπορούμε να μην συσχετίσουμε το γεγονός αυτό με το κλίμα που διαμορφώνεται τις τελευταίες μέρες στη χώρα. Να σημειωθεί επίσης πως οι "άγνωστοι" χτύπησαν τρεις μέρες πριν από την επέτειο του θανάτου του πρωτοκαπετάνιου. Τυχαίο;...

Ο φασισμός σηκώνει κεφάλι και μας δείχνει το αποκρουστικό του πρόσωπο. Όσο κι αν δεν θέλουν να το καταλάβουν, αυτοί που τον εκτρέφουν ή όσοι σπεύδουν να συμπαραταχτούν μαζί του, αηδιασμένοι από τη μπόχα που αναδύει η σαπίλα του συστήματος.

Πηγή: Οικοδόμος

Επίθεση σε εκλογικό περίπτερο του ΚΚΕ, τραυματισμός συντρόφου

Το ΚΚΕ θα παλέψει, αλλά θα ματώσει κυριολεκτικά πριν κλείσει το 2012.
Σχόλιο LR, 9/6/2012

Άντρες με ένα pitbull έσπασαν εκλογικό περίπτερο στην Α. Παρασκευή και γρονθοκόπησαν δημοτικό σύμβουλο

Σύμφωνα με τον δήμαρχο της Αγίας Παρασκευής που ήταν αυτόπτης μάρτυρας η επίθεση προέρχεται από μέλη της Χρυσής Αυγής.

Όλα συνέβησαν γύρω στις 22:00 το βράδυ στην πλατεία της Αγίας Παρασκευής, όπου βρίσκονται πολλά εκλογικά περίπτερα κομμάτων, μεταξύ των οποίων και εκείνο του ΚΚΕ.

Χωρίς να προηγηθεί τίποτα δύο άτομα με ένα σκύλο ράτσας pitbull πλησίασαν το περίπτερο και αφού πέταξαν νερό και πορτοκαλάδες στις μικροφωνικές εγκαταστάσεις του περιπτέρου του ΚΚΕ, φώναζαν συνθήματα "Θα πεθάνετε κομμούνια".

Σύμφωνα με τον δήμαρχο της Αγίας Παρασκευής, ο οποίος ήταν αυτόπτης μάρτυρας και με τον οποίο επικοινώνησε το NewsIt, οι δύο αυτοί άντρες προέρχονται από το χώρο της Χρυσής Αυγής.

Μόλις έγινε αυτό το περιστατικό, ο κόσμος τριγύρω διαλύθηκε και ο δημοτικός σύμβουλος προερχόμενος από το χώρο της Αριστεράς, Γιώργος Τσιμπουκάκης πλησίασε τους δύο άντρες και τους ζήτησε το λόγο.

Εκείνοι με τη σειρά τους, άρχισαν να τον γρονθοκοπούν στο πρόσωπο και το κεφάλι, ενώ σύμφωνα με τον δήμαρχο, Βασίλη Ζορμπά τα χτυπήματα έγιναν πιθανότατα με σιδερογροθιά.

Ο τραυματίας έπεσε αιμόρφυρτος στο έδαφος και μεταφέρθηκε στον Ευαγγελισμό όπου και νοσηλεύεται.

Σύμφωνα με πληροφορίες, νωρίτερα οι ίδιοι άντρες κατέστρεψαν το περίπτερο του ΣΥΡΙΖΑ σε κοντινή απόσταση, χωρίς όμως να υπάρξουν τραυματισμοί, ενώ η Ασφάλεια αναζητά δύο άντρες με μηχανές.

Πηγή: Newsit

Βέροια: Σύλληψη οκτώ μελών της Χρυσής Αυγής για επεισόδιο σε στέκι αναρχικών. Μεταξύ των συλληφθέντων υποψήφιος βουλευτής της Πέλλας

Οκτώ μέλη της Χρυσής Αυγής, μεταξύ αυτών ο υποψήφιος βουλευτής του κόμματος στο νομό Πέλλας Ιωάννης Σαχινίδης, συνελήφθησαν, κατηγορούμενοι ότι "πρωταγωνίστησαν" σε επεισόδιο που σημειώθηκε το απόγευμα σε στέκι αναρχικών στη Βέροια.

Η Αστυνομία, προσήγαγε οκτώ άτομα στο αστυνομικό τμήμα της πόλης, τα οποία, αναγνωρίστηκαν και συνελήφθησαν. Μεταξύ αυτών είναι ο υποψήφιος βουλευτής της Χρυσής Αυγής στο νομό Πέλλας Ιωάννης Σαχινίδης.

Σε βάρος τους σχηματίστηκε δικογραφία για επικίνδυνη σωματική βλάβη, διακεκριμένες φθορές ξένης ιδιοκτησίας, εξύβριση και απειλή, ενώ αναμένεται να οδηγηθούν αύριο στην Εισαγγελία Πλημμελειοδικών Βέροιας.

© ΑΠΕ-ΜΠΕ ΑΕ.

Πηγή: Ναυτεμπορική

Red alert!!!

"Τις προτάσεις του για σχηματισμό υπηρεσιακής κυβέρνησης έκανε ο αρχηγός των Ανεξάρτητων Ελλήνων Πάνος Καμμένος. Συγκεκριμένα, πρότεινε τον Παναγιώτη Πικραμένο ως πρωθυπουργό, τον Παναγιώτη Ήφαιστο ως υπουργό Εξωτερικών και τον Δημήτρη Γράψα ως υπουργό Εθνικής Άμυνας."

Πηγή: Κουτί της Πανδώρας

Παναγιώτης Ήφαιστος (ακαδημαϊκός, Κυπριακής Καταγωγής. Πολιτικές πεποιθήσεις: Εθνικισμός, "εθνικό γεωπολιτικό δόγμα", "αντιοθωμανισμός." Προσωπικό σάιτ: http://ifestosedu.gr/

Συνεργάτης Βασίλειου Μαρκεζίνη, πρότασης Χρυσής Αυγής (συνέντευξη Κασιδιάρη, ΝΕΤ) για αρχηγό "κυβέρνησης προσωπικότητων." Βασίλειος Μαρκεζίνης: Συνεργάτης του Μίκη Θεοδωράκη και του ΣΠΙΘΑ, γιος του Σπύρου Μαρκεζίνη, που πήρε εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον Γεώργιο Παπαδόπουλο το 1973.

Πληροφορίες για τους Πικραμένο, Γράψα απαραίτητες και επείγουσες.

Συστήνω άμεση επιφυλακή σε όλους τους κομμουνιστές.

Addendum: Δημήτρης Γράψας. Στρατηγός. Φήμη "Τουρκοφάγου", θρησκόληπτος, επαφές με Γέροντα Παϊσιο. Βραβεύτηκε με το βραβείο "Legion of Merit" από τις Η.Π.Α. Αναφορές σ' αυτόν: "Ελλάς αρχή των πάντων". Ομιλία του: "Χαιρετίζω τις πολεμικές Σημαίες όλων των Κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων και εύχομαι η Υπεραγία Θεοτόκος πάντα να τις προστατεύει! Ζήτω η Πατρίδα! Ζήτω το Έθνος! Ζήτω οι Ένοπλες Δυνάμεις!" Youtube link: Καμμένος, Γράψας, Παϊσιος. Κείμενο: Γράψας και Παϊσιος: "Ο γέροντας γύρισε, τον κοίταξε και του είπε: - Εσύ δεν θα παραιτηθείς. Εσύ θα είσαι ο αρχηγός της άμυνας της χώρας μας όταν θα μας επιτεθούν οι Τούρκοι…Όλοι κοιτάχτηκαν γεμάτοι έκπληξη." Άλλα κείμενα: Γράψας και wikileaks. "Ο Στρατηγός Γράψας και οι Τούρκοι". "Γιατί παύθηκε 8 μήνες πριν την ολοκλήρωση της θητείας του...Γιατί ενοχλούσε τους Τούρκους."

RED ALERT στα ΚΚΕ, ΑΚΕΛ. Άμεση ενημέρωση όλων των συντρόφων.

Παναγιώτης Πικραμένος (ανέλαβε ήδη υπηρεσιακός πρωθυπουργός) Βιογραφικό :Hellenic Revenge

"Οι επικείμενες εκλογές δεν θα διεξαχθούν εν κενώ, αλλά μέσα σε ένα δοσμένο και εν πολλοίς ρευστό και εκρηκτικό αφενός κοινωνικοταξικό και αφετέρου γεωπολιτικό πλαίσιο. Με δεδομένο αυτό λέμε ότι η συζήτηση μέσα στον «αριστερό χώρο», η οποία διεξάγεται από της 6ης Μάη και εντεύθεν αγνοεί το έστω μικρό, αλλά υπαρκτό ενδεχόμενο, ενός απότομου και αιφνίδιου κλυδωνισμού της οικονομίας της χώρας, λόγω μιας πολιτικής επιλογής που μπορεί να προκύψει σε ιμπεριαλιστικά κέντρα και παράκεντρα ή ακόμα και το ενδεχόμενο ενός θερμού στρατιωτικού επεισοδίου με την εμπλοκή του ελληνικού κράτους σε αυτό, πάλι ως απόρροια ιμπεριαλιστικών επιλογών, είτε με το ελληνικό κράτος συμμετέχον σε αυτές είτε απόν."

Πετροπόλεμος, "Επισημάνσεις για την «οντολογία της κομμουνιστικής κεντρικής πολιτικής»"

Η γενική γραμματέας του ΚΚΕ έκανε την πρόβλεψη σοκ ότι η Ελλάδα, πιθανότατα μέσα στα επόμενα χρόνια, θα αντιμετωπίσει μία σοβαρή πολεμική εμπλοκή, λόγω των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων που συγκρούονται στην περιοχή.

19/11/2011

Πήγαμε για "ηγεμονία" και βγήκαμε κουρεμένοι

Τα αποτελέσματα του πρώτου γύρου των γαλλικών εκλογών:

1. Φρανσουά Oλάντ: 27,5% - 28,5%

2. Nικολά Σαρκοζί: 26% - 27%

3. Mαρίν Λεπέν: 18,5% - 19,5%

4. Zαν - Λικ Mελενσόν: 10,5% - 11,5%

5. Φρανσουά Mπαϊρού: 8,5% - 9%

6. Eύα Zολί: 2% - 2,2%

Ο της αριστεράς Μελενσόν δήλωσε ότι θα στηρίξει πλήρως τον "αντιμνημονιακό" πολυεκατομμυριούχο Ολάντ του Σοσιαλιστικού Κόμματος· με άλλα λόγια, ότι αποδέχεται μια χωρίς ανταλλάγματα παράδοση και ενσωμάτωση στην αγκαλιά της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας.

Η Ζολί του 2% δήλωσε, όπως και ο Μελενσόν, στήριξη στον Ολάντ.

Αν σύσσωμοι οι εκλογείς του Μελενσόν ψηφίσουν όντως Ολάντ, τον ανεβάζουν στο 38-40%. Μαζί, με τη Ζολί, στο 40-42%. Δεν του αρκεί.

Το ακροδεξιό Εθνικό Μέτωπο της Μαρίν Λεπέν ξεπέρασε κάθε προσδοκία και κινείται ανάμεσα στο 18.5-19.5%.

Ο κεντρώος Μπαϊρού, που λέγεται ότι θα παίξει "ρυθμιστικό ρόλο", δήλωσε ότι θα μιλήσει και με τους δύο "μονομάχους" και θα το σκεφτεί. Ας θυμήσουμε πάντως ότι ο Σαρκοζί λέγεται ότι του έχει προσφέρει την πρωθυπουργία σε περίπτωση που τον στηρίξει.

Δεν βλέπω όμως πώς θα παίξει τον κεντρικό ρυθμιστικό ρόλο ο Μπαϊρού του 8.5-9% και όχι το Εθνικό Μέτωπο του 18.5-19.5%. Το οποίο Εθνικό Μέτωπο θα έχει να επιλέξει ανάμεσα στην "μνημονιακή" πλην όμως δεξιά και "πατριωτική" πολιτική του Σαρκοζί και στη συμμαχία με τους "αντιμνημονιακούς" (ξέρουμε από την Ελλάδα γιατί η λέξη μπαίνει σε ευφημιστικά εισαγωγικά) σοσιαλδημοκράτες, που θα μετατρέψει όμως το "μέτωπο" των "αντιμνημονιακών" δυνάμεων σε πλήρως αυτοαναιρούμενο τερατούργημα. Όπως και να 'χει, το Εθνικό Μέτωπο, σε αντίθεση με τον Μελενσόν, δεν πρόκειται να δώσει στήριξη τύπου "λευκής επιταγής", αλλά θα ζητήσει και πιθανότατα θα πάρει, σειρά βασικών εκχωρήσεων από όποιον από τους δύο αποφασίσει να στηρίξει, είτε οι συμφωνίες επισημοποιηθούν δημόσια είτε γίνουν στη ζούλα.

Και έτσι, η "ηγεμονία" των "αντιμνημονιακών μετώπων" μπλε-μαρέν είτε θα ηττηθεί από μια άλλη ηγεμονία που θα φέρει τη Γαλλία ακόμα δεξιότερα (μια συμμαχία Σαρκοζί-Λεπέν-και/ή Μπαϊρού), είτε θα νικήσει μεταμορφωνόμενη σε καπιταλιστο-δεξιο-αριστερό τουρλού (Ολάντ-Μελενσόν-Ζολί-Μπαϊρού) ή και σε καπιταλιστο-ακροδεξιο-αριστερό τουρλού (Ολάντ-Μελενσόν-Ζολί-Μπαϊρού-...Λεπέν). 

Αυτές είναι οι δύο εναλλακτικές που επιτρέπουν τα χθεσινά γαλλικά αποτελέσματα.

Και βέβαια, το νόημα των γαλλικών εκλογών για την Ελλάδα είναι να διδάξουν κάτι, έστω την ύστατη στιγμή, στους έλληνες ψηφοφόρους, σχετικά με την πιπίλα της αριστερής "ηγεμονίας" μέσω, ουσιαστικά, αυτοδιάλυσης της ριζοσπαστικής μαρξιστικής προοπτικής και παράδοσης στην ιδεολογική αντζέντα της "εθνικής αστικής τάξης."

Πράγμα που η Αλέκα τουλάχιστον το 'πιασε με τη μία:

Αλ. Παπαρήγα: Οι γαλλικές εκλογές διδάσκουν

Οι γαλλικές εκλογές, τα αποτελέσματά τους στον πρώτο γύρο και αυτά που ετοιμάζονται στο δεύτερο γύρο, διδάσκουν, επιβεβαιώνουν γιατί το ΚΚΕ αρνείται τη συμμετοχή στο μέτωπο των λεγόμενων αντιμνημονιακών δυνάμεων, των λεγόμενων αριστερών δυνάμεων, δήλωσε η γενική γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος, Αλέκα Παπαρήγα.

Σύμφωνα με την κ. Παπαρήγα, όταν ένα Κομμουνιστικό Κόμμα, όταν ένα εργατικό κίνημα ενσωματώνει τη διαμαρτυρία των λαϊκών μαζών σε μια αριστερή συμμαχία η οποία αποδέχεται τη διαπραγμάτευση αποκλειστικά και μόνο εντός της Ευρωπαϊκής Ενωσης, τον κοινωνικό διάλογο με τα μονοπώλια, τότε μια είναι η κατάληξη, αυτή που βλέπουμε τώρα και μπροστά στο δεύτερο γύρο στη Γαλλία: Να οδηγείται ο λαός πότε να ψηφίζει το φιλελεύθερο κόμμα, πότε τη σοσιαλδημοκρατία και ο ριζοσπαστισμός να νοθεύεται, να αμβλύνεται και να επεκτείνεται ο συντηρητισμός.

Υπενθύμισε ακόμη το δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών, «όταν οι πάντες ψήφιζαν Σιράκ για να μη δυναμώσει ο Λεπέν» και πρόσθεσε ότι σήμερα, καλούνται από την αριστερά, όπως λέγεται, της Γαλλίας, να ψηφίζουν Ολάντ για να μην έρθει ο Σαρκοζί.

«Με αυτή τη λογική, το κίνημα θα είναι πάντα ηττημένο και ιδιαίτερα σε μια περίοδο κρίσης όπου απαιτείται η εκτίναξη του εργατικού λαϊκού κινήματος προς τα μπρος», κατέληξε η κ. Παπαρήγα.

Πηγή: Ναυτεμπορική

Το διακύβευμα των εκλογών και το κριτήριο της ψήφου-Κείμενο της συντακτικής επιτροπής (Praxis)

Σήμερα, στην Ελλάδα της κρίσης και της οικονομικής καταστροφής των λαικών στρωμάτων, το πραγματικό δίλλημα δεν βρίσκεται στο δίπολο αριστερά/δεξια, μνημόνιο/αντιμνημόνιο, αριστερή ενότητα/ σεχταρισμός κλπ κλπ. Το δίλλημα είναι μέσα ή έξω απο την Ε.Ε. Γιατί πολύ απλά μέσα στην Ευρωπαική Ένωση (με δραχμή ή ευρώ) καμία πρόταση υπέρ των δυνάμεων της εργασίας δεν μπορεί να εφαρμοστεί και όσοι δεν τοποθετούνται καθαρά απέναντι σε αυτό η αυταπατώνονται η κοροϊδεύουν τον κόσμο. Αυτός είναι και ο λόγος που η στήριξη στα "αντιμνημονιακά" κόμματα κάθε είδους είναι χαμένη υπόθεση. Τα ίδια ισχύουν, με διαφορετικό τρόπο προφανώς, για τις προτάσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, στις διάφορες παραλλαγές τους. Γιατί αυτά τα μορφώματα αρνήθηκαν να τοποθετηθούν καθαρά σε αυτό το ζήτημα. Και όχι μόνο αυτό αλλά κατέληξαν να στηρίζουν και πρωτοβουλίες όπως η Επιτροπή Λογιστικού Ελένγχου (που διοργάνωσε συνέδριο με τα λεφτά της Ε.Ε και τις χορηγίες του Bill Gates και άλλων πολυεθνικών), δημιουργώντας σύγχηση και αποπροσανατολισμό στο εργατικό κίνημα.

Το αποφασιστικό λοιπόν κριτήριο και κρίκος είναι το ζήτημα της εξόδου από την Ε.Ε. Ούτε "ρήξη", ούτε "έξω από το ευρώ"ούτε "ενάντια στην Ε.Ε" και άλλα που εφευρίσκουν διάφοροι κομματικοί μηχανισμοί για επικοινωνιακούς λόγους.

Καθαρές κουβέντες. Έξω απο την Ε.Ε, σαν προϋπόθεση για να υλοποιηθεί οποιοδήποτε "πρόγραμμα" υπέρ του κόσμου της εργασίας (και όχι σαν αίτημα "σημείο" στα προεκλογικά χαρτιά). Άλλος δρόμος δεν υπάρχει.

Μόνο πάνω σε αυτήν την βάση έχει νόημα η συζήτηση για το πολιτικό καθεστώς, τα επιμέρους μέτρα κλπ. Εμείς θεωρούμε ότι αυτό είναι και το αποφασιστικό μεταβατικό αίτημα, η μόνη ρεαλιστική τακτική, ο άμεσος πολιτικός στόχος για να σωθεί η εργατική τάξη και να οικοδομηθεί μια άλλη οικονομία και εξουσία. Τακτική που δεν μπορεί να οικοδομηθεί απλά με την ενίσχυση ενός κομματικού φορέα, όποιος και αν είναι αυτός, αλλά πρέπει να γίνει ζήτημα του εργατικού κινήματος, μέσα σε ένα ευρύτερο μέτωπο. Ένα μέτωπο που θα συσπειρώσει και θα διαμορφώσει τις κοινωνικές δυνάμεις που θα βάλουν αυτήν την πρόταση στην πράξη. Που δεν θα προκύψει απο την κοινοβουλευτική συσσώρευση δυνάμεων αλλά από τον ταξικό αγώνα.

Για τούς λόγους αυτούς, που τους έχουμε πολλές φορές αναπτύξει σε κείμενα και σχόλια στο Praxis, θεωρούμε ότι το ζήτημα της εξόδου από την Ε.Ε είναι και το αποφασιστικό κριτήριο ψήφου στις εκλογές για εκείνους που θα επιλέξουν την συμμετοχή και όχι την αποχή σε αυτήν την κρίσιμη μάχη. Γιατί, ανεξάρτητα απο διαφωνίες, δίνει την δυνατότητα να συνεχίστεί αυτή η προσπάθεια, η συζήτηση και η δράση εκεί που πραγματικά θα κριθεί, στις μάχες που θα έρθουν μετά.

Η συντακτική επιτροπή.

Πηγή: Praxis

Ο λαγός και το ψηφοδέλτιο (Praxis)

Καθώς πλησιάζουμε πρός τις εκλογές τα σοσιαλδημοκρατικά ρεύματα που κατοικοεδρεύουν μέσα στην αυτοαποκαλούμενη "επαναστατική αριστερά" κινητοποιούνται για να επιταχύνουν τις -έτσι και αλλιώς προγραμματισμένες- "ευρύτερες" συγκλίσεις και σε πολιτικό επίπεδο. Είχαμε πρόσφατα την επιστολή των τριών μελών του Μετώπου Αλληλεγύης και Ανατροπής που διέλυσε σε μια νύχτα την ενότητα της αντικαπιταλιστικής αριστεράς που υποτίθεται ότι πρέσβευε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ (καθώς η συνιστώσες άρχισαν να αντιπαρατίθενται με δημόσιες ανακοινώσεις). Τώρα ένας απο τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους αυτής της άποψης, γνωστός και για την πρόσφατη ανακάλυψη του μοντέλου μοιράσματος του ΑΕΠ χωρίς μάλιστα καμία αλλαγή στις σχέσεις παραγωγής, βγαίνει δημόσια απο το ΠΡΙΝ με την γραμμή του αριστερού ρεύματος του ΣΥΝ/ΣΥΡΙΖΑ (ενώ η ΑΝΤΑΡΣΥΑ τον ανακοίνωσε σαν κεντρικό πρόσωπο στο ψηφοδέλτιο της μόλις πριν απο τρείς μέρες) και καλεί ανοιχτά σε κοινή εκλογική κάθοδο. Ενδεικτικό και του γενικότερου τρόπου συζήτησης και αντιπαράθεσης.

Η πρόταση: έξω απο το ευρώ. Βέβαια γίνονται αναφορές και στην Ε.Ε (στά γρήγορα σε μιά λέξη) αλλά όταν φτάνουμε στην "κόκκινη γραμμή της αριστεράς" η στο ζήτημα που ενώνει της αριστερές δυνάμεις αναφέρεται μόνο το ευρώ (και φυσικά αυτό δεν είναι καθόλου τυχαίο). Στην ουσία δηλαδή επιστροφή στην Καπιταλιστική Ελλάδα της δραχμής χωρίς να αμφισβητούμε, στην πράξη την Ε.Ε. Επιστροφή θαυματουργή αφού θα οδηγήσει, εντός της Ε.Ε-η καταρχήν εντός της Ε.Ε-, σε αναδιανομή του πλούτου, εθνικοποιήσεις και στάση πληρωμών!!!!!

Xώρια που δεν γίνεται ξεκάθαρη τοποθέτηση για το ποιός θα υλοποιήσει μια τέτοια πολιτική. Στην πραγματικότητα βέβαια αυτές οι προσεγγίσεις έχουν εδώ και χρόνια υποστηρίξει την εκλογή μιας "αριστερής" κυβέρνησης, δηλαδή της διαχείρισης απο τους αριστερούς του ίδιου-στα θεμέλια του-συστήματος η οποία όταν φουντώνει η αντιπαράθεση πάιρνει τα πιο απίθανα ονόματα: "αντιμπεριαλιστική", "σοσιαλιστική" κλπ κλπ.

Λες και η Ε.Ε είναι μόνο το νόμισμα και δεν είναι η συνθήκη του Μάαστριχτ και όλες οι αντεργατικές συνθήκες και πολιτικές που εφαρμόζει, από τότε που υπήρξε. Λες και γίνεται, ή μπορεί να στηριχθεί θεωρητικά ότι εντός της σημερινής κρίσης και ειδικά στην Ελλάδα μπορεί να ασκηθεί κευνσιανή πολιτική. Μια πρόταση που δεν έχει κανένα νόημα και δεν πρόκειται ποτέ να εφαρμοστεί, είναι χρήσιμη όμως για να αναπαραχθούν πολιτικοί χώροι και μηχανισμοί στην προεκλογική πασαρέλα "προτάσεων".

Bέβαια οι παραπάνω θέσεις συνοδέυονται απο την γνωστή επαναστατική φρασεολογία και φράσεις του τύπου "Μια επαναστατική Αριστερά, αντάξια των σκοπών και του μέλλοντός της" η οποία "Ιστορικός της ορίζοντας είναι ένα σύστημα οργανωμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, που θα μειώνει το ρόλο των εμπορευματικών- χρηματικών σχέσεων μέχρι την πλήρη εξάλειψή τους". Η ουσία όμως αυτής της αντίληψης για την πολιτική δεν είναι δυνατόν να καλυφθεί, ούτε καν με αυτόν τον τρόπο. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι:

"Μια σιωπηλή εξέγερση της κάλπης, που θα οδηγήσει σε πολιτικό λιντσάρισμα του μνημονιακού πολιτικού κόσμου, δεν μπορεί βέβαια, σ’ αυτή τη φάση, να λύσει το θέμα της διακυβέρνησης προς όφελος του λαού. Μπορεί όμως να αποδιοργανώσει το αστικό πολιτικό σύστημα"

H θεωρία της "εξέγερσης της κάλπης" η οποία μάλιστα θα "αποδιοργανώσει" το πολιτικό σύστημα, είναι γνωστή απο την εποχή του SPD του Μπερνστάιν και του Κάουτσκυ (που είχε πιο αριστερή συνθηματολογία, όχι μόνο απο την ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και από άλλες αριστερές οργανώσεις). Η εξέγερση της κάλπης είναι κάλπικη εξέγερση και επικίνδυνη σοσιαλδημοκρατική αυταπάτη. Το αστικό πολιτικό σύστημα, όπως έδειξε ο Λένιν και η Μαρξιστική κριτική γενικότερα, δεν έχει στο κέντρο του το κοινοβούλιο. Το τελευταίο είναι απλά ο χώρος παροχής αριθμητικών πλειοψηφιών, νομιμοποιήσης της αστικής πολιτικής και ενσωμάτωσης των ταξικών ανταγωνισμών υπό αστική ηγεμονία. Ο πυρήνας του αστικού πολιτικού συστήματος (όπως γνωρίζουν ακόμα και οι πρωτοετείς φοιτητές των τμημάτων πολιτικής επιστήμης) είναι το αστικό κράτος. Και αυτό, στο αποφασιστικό τμήμα του δεν παίρνει χαμπάρι, όπως έχει δείξει η Ελληνική ιστορία, απο κάλπικες εξεγέρσεις. Το εντυπωσιακό δεν είναι ότι αυτή η σοσιαλδημοκρατική θεωρία πλασάρεται με επαναστατικό μανδύα. Αυτό έχει γίνει άπειρες φορές στο παρελθόν. Το εντυπωσιακό είναι ότι προβάλλεται στην σημερινή κατάσταση στην Ελλάδα που όλοι οι εργαζόμενοι τα τελευταία δύο χρόνια έχουν βιώσει τι εστί "πολιτικό σύστημα".

Όλο αυτό το παιχνίδι που παίζεται στις πλάτες του κόσμου, και κυρίως των εργαζομένων που βρίσκονται σε αυτούς τους χώρους, είναι στημένο και μέρος μιας πολύ ευρύτερης προσπάθειας που διατρέχει-απο διαφορετικούς δρόμους- διάφορα αριστερά κόμματα και οργανώσεις: την δημιουργία μιας νέας αριστερής σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα. Πλευρά της είναι η μετατροπή της επαναστατικής αριστεράς σε συνιστώσα ενός ευρύτερου μετώπου (που θα πιέσει -απο τα δεξιά όμως- το ΚΚΕ φιλοδοξώντας να δημιουργήσει αντίστοιχες αντιδράσεις και σε αυτόν τον χώρο). Αυτή η μετατροπή είναι ειλλημένη απόφαση και φιλοδοξία εδώ και χρόνια απο διάφορες εξωκοινοβουλευτικές ηγεσίες.

Αυτές τις μέρες επαναλαμβάνεται ακριβώς το ίδιο κόλπο που εφαρμόστηκε με το ΜΕΡΑ το 2007: Πρώτα κατεβαίνουμε χώρια και κάνουμε και τους δύσκολους για το πρόγραμμα και μετά αξιοποιούμε τα αποτελέσματα και προχωράμε σε "κοινή δράση", δηλαδή σε παζάρια για την "ηγεμονία". Έτσι και το 2007, οι δυνάμεις τότε του ΜΕΡΑ (και του ΝΑΡ ιδιαίτερα) κατέβηκαν στις εκλογές καταγγέλοντας τότε άλλα πολιτικά σχήματα για πρόγραμμα ενσωματώσιμο στα αντινεοφιλεύθερα μέτωπα της σοσιαλδημοκρατίας. Έκπληκτα τα μέλη του ΝΑΡ που είχαν δώσει τότε την μάχη των εκλογών είδαν τους ίδιους ανθρώπους, αμέσως μετά τις εκλογές, που τους έκαναν εισηγήσεις για καταγγελία των αντινεοφιλεύθερων μετώπων, να προσπαθούν να τους πείσουν ότι ήρθε η ώρα της "ενότητας"!! Και όσοι φυσικά ζήτησαν εξηγήσεις κυνηγήθηκαν με τους γνωστούς καλούς τρόπους από τους τραμπούκους της ιστορικής (και μη) ηγεσίας που τώρα πλασάρουν ενότητα και ιντερνετική κοινή δράση. Το ΜΕΡΑ (το οποίο εξάλλου ήταν εύκολος στόχος γιατί και το ίδιο αποτελούσε κυρίως εκλογική συμφωνία-σε ένα διαφορετικό πρόγραμμα-) διαλύθηκε σε μια νύχτα και φτιάχτηκε η ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Μαζεύουμε δηλαδή πρώτα το εξωκοινοβούλιο (σε ένα κατά βάση αριστεροσοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα) σαν πρώτο βήμα και μετά πάμε όλοι μαζί να διαπραγματευτούμε με τις τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ για να πιεστεί το ΚΚΕ. Αυτό δηλαδή που γίνεται τώρα. Και φυσικά με όλες τις απαραίτητες επαναστατικές και αντικαπιταλιστικές διακηρύξεις.

Σε όλη αυτήν την κουβέντα παρεμβάσεις σαν αυτές στο άρθρο λειτουργούν ως "λαγός" και πίεση και αξιοποιούνται για να τρέξουν τα πράγματα ακόμα πιο γρήγορα. Για αυτό και η φράση "μην εξαντλήσουμε την γκάμα των λαναθασμένων επιλογών" η οποία έχει γραφτεί ακριβώς για τα προηγούμενα που περιγράψαμε. Με λίγα λόγια γιατί να το παίξουμε-έστω και για λίγο- δύσκολοι και να μην πάμε κατευθείαν στην αριστερή σοσιαλδημοκρατία. Γιατί να χαθεί η μεγάλη ευκαιρία; ποιός ξέρει εξάλλου πότε θα ξαναγίνουν εκλογές.

Αυτό εξάλλου έγινε με το Αριστερό Βήμα διαλόγου, την ΕΛΕ, τους αριστερούς οικονομολόγους κλπ. Καθώς η Ελληνική κοινωνία (και ο Ευρωπαικός Νότος) μετατρέπονται σε "έρημη χώρα" αυτή η εκφυλισμένη αριστερά, βυθίζεται (όπως και ο ΣΥΡΙΖΑ παλαιότερα του οποίου ουσιαστικά αποτελεί μικρογραφία) στα κόλπα και τις εκατέρωθεν εκκλήσεις, όλα φυσικά γύρω απο το "κοινοβουλευτικό παιχνίδι" και τα αντίστοιχα ποσοστά. Αυτό φυσικά θα ενταθεί μετεκλογικά όπου η κάθε συνιστώσα θα φορτώνει στην άλλη την "ατολμία" η την "βιασύνη" για την διευρυμένη εκλογική συμμαχία και την μεγάλη "ευκαιρία που χάθηκε" δηλαδή το......ψηφοδέλτιο με αριστερές "προσωπικότητες".

Ούτε οι δραματικές κοινωνικές συνθήκες έγιναν ικανές να αλλάξουν αυτήν την κατάσταση. Το αντίθετο μάλιστα: την έκαναν και χειρότερη, αφού σε διάφορα μικροαστικά στρώματα που ηγούνται αυτής της αριστεράς έκαναν πιο έντονη την ανάγκη τους για πολιτική επιβίωση (όπως και στο κοινωνικό πεδίο αντίστοιχα). Τα αποτελέσματα είναι γνωστά. Τώρα όλοι καταλαβαίνουν τι σημαίνει πραγματικά "κοινή δράση". Με δεδομένο ότι οι συνιστώσες της ΑΝΤΑΡΣΥΑ διασπώνται ακόμα και στο πόσο κοντά θα είναι στην συνδικαλιστική γραφειοκρατία στις εργατικές απεργίες (υπάρχει το "δίπλα" και το "λίγο πιο κάτω") βασικά σημαίνει δράση για "κοινά ψηφοδέλτια".

Όπως έχουμε γράψει επανειλλημένα, αυτές οι συνθήκες καθόλου δεν απαλλάσουν από ευθύνες όλους όσους διαχωρίστηκαν από αυτά τα φαινόμενα αλλά αντίθετα τις αυξάνουν. Από την μεριά του ταξικού εργατικού κινήματος, της Μαρξιστικής κριτικής και της κομμουνιστικής προοπτικής, ο χώρος αυτός έχει προ πολλού κλείσει τον ιστορικό του κύκλο. Το σε τι ακριβώς χρησιμεύει μπορεί να το δει εύκολα ο καθένας αυτές τις μέρες και θα το δει και μετά τις εκλογές. Εξάλλου η κοινωνική πραγματικότητα της κρίσης είναι ο μόνος σίγουρος κριτής και όχι τα χαρτιά (που όσο πλησιάζουμε πρός τις εκλογές θα γίνονται και πιο "επαναστατικά").

Αν σήμερα μπορεί να υπάρξει ανασυγκρότηση της Κομμουνιστικής προοπτικής αυτή δεν μπορεί παρά να γίνει σε πλήρη και ξεκάθαρο διαχωρισμό απο αυτούς τους μηχανισμούς και πρακτικές. Αλλιώς δεν έχει βάση καμία διακήρυξη, ούτε η κριτική στά άλλα ρεύματα του εργατικού κινήματος.

Η αναγκαία μάχη για την υπεράσπιση του κόσμου της εργασίας, για την επιβίωση, για το μπλοκάρισμα έστω επιμέρους πλευρών της αντεργατικής πολιτικής (που σήμερα έχει μεγάλη σημασία) δεν έχει ανάγκη τα "ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα" των σοσιαλδημοκρατικών αυταπατών. Έχει όμως ανάγκη το ταξικό εργατικό κίνημα και την Μαρξιστική κριτική. Για αυτό και η αναγκαία επανεξόρμηση του Κομμουνισμού ή θα βασίζεται σε αυτά ή δεν θα υπάρξει. Σε αυτήν την προσπάθεια η Μαρξιστική επιθεώρηση Praxis και οι πρωτοβουλίες (προφανώς με την πλήρη δική τους αυτοτέλεια) στις οποίες συμμετέχει που ανακοινώθηκαν πρόσφατα αποτελούν βέβαια μόνο ελάχιστη συμβολή. Το ίδιο και αυτές σε εργατικούς χώρους που θα ακολουθήσουν σύντομα. Πρωτοβουλίες που μέσα απο συστηματική δουλειά μπορούν και πρέπει να πολλαπλασιαστούν για να συμβάλλουμε, μέ τα δικά μας όρια και αδυναμίες, στην πράξη για την υπέρβαση αυτού του εκφυλισμού. Σε αυτήν την προσπάθεια, όπως έγραφε ένας σύντροφος και συνάδελφος, έχουμε δρόμο μπροστά μας αλλά αξίζει τον κόπο.

Η συντακτική επιτροπή.

Ολόκληρο το άρθρο του ΠΡΙΝ που το βρήκαμε στην ISKRA. Οι υπογραμμίσεις δικές μάς, στα σημεία στα οποία αναφερθήκαμε.

ΤΟ ΕΥΡΩ ΩΣ ΓΡΑΜΜΗ ΜΑΖΙΝΟ ΤΗΣ ΟΛΙΓΑΡΧΙΑΣ

του Πέτρου Παπακωνσταντίνου

Oι κυρίαρχες δυνάμεις του δικομματισμού και οι τροϊκανοί επικυρίαρχοι σύρθηκαν σε εκλογές με το φόβο του τερματοφύλακα πριν από τα πέναλτι. Αντιλαμβάνονται ότι η προσωρινή άπνοια του λαϊκού κινήματος είναι μόνο η σιωπή πριν από την επόμενη θύελλα. Τα λαϊκά στρώματα υπολογίζουν, όχι αβάσιμα, ότι σ’ αυτές τις εκλογές η ψήφος μπορεί να γίνει φονική σαν σφαίρα, κάτι που συμβαίνει μια φορά στα πενήντα χρόνια σε συνθήκες κοινοβουλευτισμού.

Μια σιωπηλή εξέγερση της κάλπης, που θα οδηγήσει σε πολιτικό λιντσάρισμα του μνημονιακού πολιτικού κόσμου, δεν μπορεί βέβαια, σ’ αυτή τη φάση, να λύσει το θέμα της διακυβέρνησης προς όφελος του λαού. Μπορεί όμως να αποδιοργανώσει το αστικό πολιτικό σύστημα, να προκαλέσει παραλυτική όξυνση των αντιθέσεων στο εσωτερικό των ελληνικών και ευρωπαϊκών κέντρων, να ισχυροποιήσει σοβαρά τον λαϊκό παράγοντα και την Αριστερά. Μια τέτοια εξέλιξη θα ενισχύσει την πιθανότητα πραγματικών, και όχι κάλπικων, εξεγέρσεων από τον Ιούνιο και μετά, όταν αρχίσει ο καταιγιστικός βομβαρδισμός της Εφορίας και των νέων, βάρβαρων μέτρων που έχουν ήδη προαναγγελθεί.

Ωστόσο οι λογικές ως ένα βαθμό προσδοκίες δεν δικαιολογούν άγνοια κινδύνου- άλλωστε, τα θηρία γίνονται δέκα φορές πιο επικίνδυνα όταν τραυματίζονται και εγκλωβίζονται. Η τεχνητή δημιουργία κλίματος ανωμαλίας, χάους και ιδεολογικής τρομοκρατίας βρίσκεται πάντα στην ημερήσια διάταξη, έστω κι αν οι μηχανορράφοι κινδυνεύουν να καούν οι ίδιοι από την πυρκαγιά που ετοιμάζουν. Ίσως μάλιστα παρόμοια σενάρια να είχαν ήδη δρομολογηθεί αν η αυτοκτονία του Δημήτρη Χριστούλα και η παρ’ολίγον δολοφονία του Μάριου Λώλου δεν είχαν προκαλέσει τόση συγκίνηση, καταδικάζοντας σε αποτυχία και τις απόπειρες εκτροπής της λαϊκής οργής στους συνήθεις αποδιοπομπαίους τράγους, μετανάστες και απεργούς. Εν αναμονή καλύτερων ιδεών και ευκαιριών, οι κυρίαρχες δυνάμεις επιχειρούν να ανασυνταχθούν στη «γραμμή Μαζινό» του αστισμού, τον ευρωπαϊσμό, θέτοντας ως καθοριστικό διακύβευμα των εκλογών το δίλημμα: Ευρώ ή χάος.

Όπως είναι γνωστό, στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο οι Γερμανοί κατάφεραν να τσακίσουν τους Γάλλους μέσα σε ενάμιση μήνα χωρίς να δώσουν καμία μάχη πάνω στη φοβερή και τρομερή γραμμή Μαζινό- την παρέκαμψαν μέσω Ολλανδίας, Βελγίου και δάσους των Αρδεννών. Σήμερα, η μαχόμενη Αριστερά δεν διαθέτει την πολυτέλεια της παράκαμψης γιατί το θέμα του ευρώ ορθώνεται αναγκαστικά μπροστά μας όχι από κάποια αντιιμπεριαλιστική ή εθνικιστική ιδεοληψία, αλλά από την ίδια την πραγματικότητα της κρίσης στην ευρωζώνη. Από την άλλη πλευρά, η ριζοσπαστική και κομμουνιστική Αριστερά δεν έχουν κανένα λόγο να συγκεντρώσουν όλη τη δύναμη πυρός πάνω στο πιο ευνοϊκό για τον αντίπαλο πεδίο. Οφείλουν να δώσουν τη μάχη του ευρώ με τον αστισμό στο πλαίσιο μιας συνολικής πρότασης για την αντιμετώπιση της κρίσης, την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη δημοκρατική αναγέννηση της Ελλάδας προς όφελος των εργαζομένων, στην προοπτική του σοσιαλισμού.

Το πρώτο πράγμα που πρέπει να τονισθεί είναι ότι ο «κίνδυνος» να φύγουμε από το ευρώ λόγω «εκλογικού ατυχήματος» αποτελεί εκφοβιστικό τρικ του δικομματισμού, αντάξιο πολιτικών παπατζήδων. Από τη μία πλευρά, οι δυνάμεις που τάσσονται υπέρ της εξόδου από την ευρωζώνη- ΚΚΕ, ΑΝΤΑΡΣΥΑ, Μέτωπο Αλληλεγγύης και Ανατροπής, Αριστερό Ρεύμα του Συνασπισμού, μικρότερες αριστερές οργανώσεις- απέχουν πολύ από το να διεκδικούν την κυβερνητική και πολύ περισσότερο την πραγματική εξουσία, έστω κι αν το ποσοστό του κόσμου που υποστηρίζει την απαλλαγή από τον ευρωζουρλομανδύα ξεπερνά κατά πολύ την εκλογική τους βάση. Από την άλλη, οι κυρίαρχες δυνάμεις της ΕΕ ουδεμία θεσμική δυνατότητα διαθέτουν να εξοστρακίσουν από την ευρωζώνη μια χώρα αν η ίδια δεν έχει αποφασίσει να αποχωρήσει. Μπορούν βεβαίως να αλλάξουν δικτατορικά το θεσμικό πλαίσιο, αλλά αυτό θα προκαλέσει θύελλα αντιδράσεων, θα κλιμακώσει ανεξέλεγκτα τη σοβούσα κρίση του ευρώ και πιθανότατα θα προκαλέσει διάσπαση της ίδιας της Ένωσης. Η Ελλάδα θα φύγει από το ευρώ μόνο με δική της κυρίαρχη απόφαση, είτε όταν η ηγεμονική μερίδα του κεφαλαίου βρεθεί σε αδιέξοδο, είτε (όπως θα θέλαμε εμείς) όταν η λαϊκή πλειοψηφία πεισθεί από την ίδια της την πείρα για την αναγκαιότητα της ρήξης.

Μια επαναστατική Αριστερά, αντάξια των σκοπών και του μέλλοντός της δεν μπορεί να αισθάνεται ερωτευμένη ούτε με το ευρώ, ούτε με τη δραχμή. Ιστορικός της ορίζοντας είναι ένα σύστημα οργανωμένης κοινωνικής αυτοδιαχείρισης, που θα μειώνει το ρόλο των εμπορευματικών- χρηματικών σχέσεων μέχρι την πλήρη εξάλειψή τους. Φυσικά, πρόκειται για μακροπρόθεσμο στρατηγικό στόχο, που δεν βρίσκεται στην ημερήσια διάταξη, αλλά αυτό δεν τον καθιστά θρησκευτικό «εικόνισμα». Αντίθετα, νοηματοδοτεί άμεσες, τακτικές επιδιώξεις που πρέπει να βρουν τη θέση τους σε ένα αριστερό, αντικαπιταλιστικό πρόγραμμα αντιμετώπισης της κρίσης με πυρήνα την προστασία και διεύρυνση του δημόσιου αγαθού. Για παράδειγμα: Δωρεάν μετακίνηση με τα μέσα μαζικής μεταφοράς για τον εργατικό πληθυσμό, τους ανέργους και τους φοιτητές, δωρεάν, καθολική πρόσβαση στο Ίνερνετ, αποκλειστικά δημόσια και δωρεάν υγεία και παιδεία, εθνικοποίηση στον τομέα του φαρμάκου, διατίμηση και επιδότηση βασικών ειδών διατροφής κ.α.

Μεσοπρόθεσμα, στην κλίμακα μιας μεταβατικής, εργατικής- λαϊκής εξουσίας, μια διεθνιστική Αριστερά δεν νομιμοποιείται να επενδύσει προνομιακά στο εθνικό νόμισμα υπό το πρίσμα της απόσυρσης από το διεθνή καταμερισμό εργασίας στο ιγκλού της “αυτοδύναμης ανάπτυξης” και του εμπορικού πολέμου με τις άλλες χώρες. Ειδικά για μια μικρή χώρα σαν την Ελλάδα, η προοπτική του σοσιαλισμού θα γινόταν αφάνταστα πιο εύκολη στο πλαίσιο μιας ισότιμης ένωσης εθνών, με μεταβιβάσεις πόρων προς τις φτωχότερες περιοχές, μεταφορά τεχνογνωσίας και εξειδίκευση στη βάση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων και της κοινωνικής αλληλεγγύης.

Το να περιμένει, όμως, κανείς να μεταβληθεί το σημερινό ευρωσφαγείο των μισθωτών σε παραδεισένια Ένωση ισότιμων εθνών χωρίς επαναστατικές ανατροπές είναι μεγαλύτερη αφέλεια από το να περιμένει τον Άγιο Βασίλη. Για να ενωθούμε, πρέπει πρώτα να χωρίσουμε γιατί αυτό επιβάλλει όχι η ιδεολογική καθαρότητα κάποιας σέχτας, αλλά η ανάγκη επιβίωσης του ελληνικού λαού. Εδώ η αντίφαση των αριστερών ευρωπαϊστών είναι αξεπέραστη: Λένε όχι στο Μνημόνιο, ναι στη στάση πληρωμών- αλλά επιμένουν ότι όλα αυτά μπορεί να γίνουν στο πλαίσιο του ευρώ και της ΕΕ. Πιστεύουν αλήθεια ότι η Μέρκελ, ο Σαρκοζί (ή ο Ολάντ) και ο Ντράγκι θα επιτρέψουν στην Ελλάδα να τους φεσώσει χωρίς κυρώσεις- π.χ χωρίς να κόψουν τις αγροτικές επιδοτήσεις και τα προγράμματα στήριξης, χωρίς να δεσμεύσουν τα ελληνικά περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό, χωρίς να διώξουν την Ελλάδα από όλα τα όργανα αποφάσεων της Ένωσης, χωρίς μ’ άλλα λόγια να πυροδοτήσουν μια συνολική ρήξη που αναγκαστικά θα οδηγήσει τη χώρα εκτός ευρωζώνης και εκτός ΕΕ; Αλλά κι αν υποθέσουμε ότι υπήρχε μία στο εκατομμύριο πιθανότητα να γίνει κάτι τέτοιο, η παραμονή στο ευρώ θα ακύρωνε με μεμιάς όλα σχεδόν τα πλεονεκτήματα της στάσης πληρωμών: Τη δυνατότητα να κόβουμε χρήμα στο Εθνικό Νομισματοκοπείο για να καλύψουμε, στη δύσκολη μεταβατική περίοδο, το πρωτογενές έλλειμμα και την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος για την ανόρθωση της παραγωγικής βάσης, του τουρισμού και των κατασκευών.

Εν κατακλείδι: Η έξοδος από την ευρωζώνη (μαζί με τη στάση πληρωμών, την εθνικοποίηση των τραπεζών και την αναδιανομή του πλούτου) αποτελεί κόκκινη γραμμή για μια μαχόμενη αριστερή απάντηση στην κρίση όχι γιατί μας παρασύρουν ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος και τα αστικά συγκροτήματα, αλλά γιατί μας επιβάλλεται από την ίδια την πραγματικότητα. Οι δυνάμεις της ριζοσπαστικής και κομμουνιστικής Αριστεράς που συγκλίνουν, έστω και από διαφορετικές στρατηγικές αφετηρίες, σε ένα τέτοιο πρόγραμμα οφείλουν να συμπαραταχθούν σε ενιαίο μέτωπο, στις εκλογές και κυρίως μετά από αυτές, δίνοντας πολιτική προοπτική και αυτοπεποίθηση στα λαϊκά στρώματα που αγωνιούν και υποφέρουν. Ιδιαίτερα οι δυνάμεις που βρέθηκαν στα ίδια χαρακώματα από το Δεκέμβρη του 2008 και μετά (και υπέστησαν γι αυτό πολιτικό λιντσάρισμα από το κατεστημένο) δεν έχουν καμμία δικαιολογία να συνεχίσουν να βαδίζουν χωριστά. Η τρομερή συμπύκνωση του πολιτικού χρόνου σ’ αυτή την τόσο σκληρή εποχή δεν μας αφήνει την πολυτέλεια να επιλέγουμε τελικά το σωστό, μόνο αφού έχουμε εξαντλήσει όλη τη γκάμα των λανθασμένων επιλογών.

Αναδημοσίευση από το ΠΡΙΝ 8-4-2012

Πηγή: Praxis

Μείωση επιδόματος ανεργίας από σήμερα

«Ψαλίδι» κατά 22% από σήμερα, 12 Μαρτίου, στα 14 επιδόματα του ΟΑΕΔ, συμπεριλαμβανομένου και του επιδόματος ανεργίας, επακόλουθο της «καρατόμησης» των μισθών.

Πιο αναλυτικά, σύμφωνα με κοινή υπουργική απόφαση Βενιζέλου-Κουτρουμάνη, το επίδομα ανεργίας, υποχωρεί κατά 100 ευρώ τον μήνα, κάνοντας ακόμη πιο δύσκολη την καθημερινή επιβίωση για 270.000 συμπολίτες μας.

Συγκεκριμένα, από σήμερα Δευτέρα:

Το βασικό επίδομα πάει στα 360 ευρώ από τα 461 για όσους είχαν τελευταίο μισθό πάνω από 314,7 ευρώ, ενώ 396 ευρώ θα παίρνει όποιος έχει ένα προστατευόμενο μέλος ή 432 ευρώ όποιος έχει δύο.

Αντίστοιχα για μισθό από 157 μέχρι 314 ευρώ το επίδομα πάει στα 270 ευρώ από τα 360 και στα 297 ή τα 324 ευρώ αν υπάρχουν ένα ή δύο προστατευόμενα μέλη αντίστοιχα.

Για μισθό μέχρι 157 ευρώ το βασικό επίδομα πάει στα 180 ευρώ και για ένα επιπλέον μέλος στα 198 και στα 216 ευρώ για δύο προστατευόμενα μέλη.

Δυστυχώς, οι μειώσεις στα επιδόματα ανεργίας θα συνεχιστούν και το 2013, συνολικού ύψους 1,4 δισεκατομμυρίων ευρώ.

Ανδρέας Μορφόπουλος

ΣυΝΑΙνώντας στα μουλωχτά

Είδηση που νομίζω ότι πέρασε στα "ψιλά" των αριστερών ιστολογίων. Για να ξεκαθαρίζουμε πόσο ειλικρινείς ήταν οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί περί τραγικών διλημμάτων στην ψηφοφορία για το Μνημόνιο #2, και βέβαια πόσο αβυσσαλέα είναι η ηθική του Νεοδημοκράτη βουλευτή ως κοινοβουλευτικής φιγούρας:

Με 202 «Ναι» πέρασε ο νόμος για το ψαλίδι σε μισθούς-συντάξεις

Υπερψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής, με 202 ψήφους υπέρ και 80 κατά και 1 «παρών», το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών το οποίο περιέχει το «ψαλίδι» σε μισθούς-συντάξεις και τις αλλαγές στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Έξι βουλευτές (πέντε από ΝΔ και ένας από το ΠΑΣΟΚ) που είχαν διαφοροποιηθεί από την κομματική γραμμή για τη νέα δανειακή σύμβαση, υπερψήφισαν το νομοσχέδιο κατά την ονομαστική φανερή ψηφοφορία για τον εφαρμοστικό νόμο.

Από τους διαγραφέντες της ΝΔ, «ναι» ψήφισαν οι Αλέξανδρος Δερμετζόπουλος, Μανώλης Κεφαλογιάννης, Ζήσης Τζηκαλάγιας, Θεόφιλος Λεονταρίδης και Αναστάσιος Καριπίδης. Άλλοι έξι βουλευτές επέμειναν στο αρχικό «όχι», ενώ δέκα ήταν απόντες από την ψηφοφορία.

Συγκεκριμένα, «όχι» ψήφισαν οι Έλενα Κουντουρά, Δημήτρης Σταμάτης, Μαργαρίτης Τζίμας, Μαρία Κόλλια Τσαρουχά, Παναγιώτης Μελάς και Σπύρος Γαληνός.

Απόντες ήταν οι Κώστας Γκιουλέκας, Κώστας Μαρκόπουλος, Ελίζα Βόζεμπεργκ, Κώστας Παπασιώζος, Γιώργος Βλάχος, Μιχάλης Γιαννάκης, Χρήστος Ζώης, Γιώργος Βαγιωνάς, Τσαμπίκα Ιατρίδου και Γιώργος Καρασμάνης.

Από τους πρόσφατα 23 διαγραφέντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι τάχθηκαν κατά της νέας δανειακής σύμβασης κατά την πρόσφατη ψηφοφορία, μόνον ο Χρήστος Μαγκούφης άλλαξε την τοποθέτησή του ψηφίζοντας «ναι». Οι υπόλοιποι ψήφισαν «κατά» και στη σημερινή ψηφοφορία, ενώ απόντες ήταν ο Γεώργιος Παπαμανώλης και ο Σπύρος Κουβέλης.

Σημειώνεται ότι επί των άρθρων 1 και 6 υπέρ τάχθηκαν 202 βουλευτές, κατά 80 ενώ ένας βουλευτής δήλωσε «παρών».

Στο άρθρο 2 ναι ψήφισαν επίσης 202 βουλευτές, 80 όχι ενώ ένας βουλευτής δήλωσε «παρών».

Επί της τροπολογίας για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών υπέρ τάχθηκαν 202 βουλευτές, όχι 80 βουλευτές και ένας δήλωσε «παρών».

Την τροπολογία για την εξουσιοδότηση στον πρωθυπουργό για τα στατιστικά στοιχεία υπερψήφισαν 202 βουλευτές, 80 καταψήφισαν και ένας δήλωσε «παρών».

Πηγή: Insider

Λάθος απάντηση

Δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες ένα κείμενο του Δημήτρη Γόντικα, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο "Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών." Το κείμενο το διάβασα στο Redfly Planet, που με τη σειρά του το αναδημοσίευσε από το ιστολόγιο "Ταξική Αντεπίθεση", όπου και αναφέρεται εισαγωγικά πως κατά την εκτίμηση του ιστολόγου, πρόκειται για "άρθρο-απάντηση στον Αλέκο Χαλβατζή."

Αν πράγματι ισχύει αυτό, τότε πρόκειται για τη λάθος απάντηση.

Σταχυολογώ ορισμένα ενδεικτικά αποσπάσματα:

Τιμώντας τη μεγαλειώδη αυτή πορεία των 100 χρόνων και ατενίζοντας με ιστορική αισιοδοξία το αύριο δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε και να μην εξάρουμε ένα μοναδικό και ιδιαίτερο γνώρισμα των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ανάμεσα στα τόσα πολλά, που χαρακτηρίζουν αυτή τη μεγάλη πορεία.

Εχουμε χρέος να αναδείξουμε και να τιμήσουμε την ακλόνητη, αμετακίνητη, αλύγιστη και αφοσιωμένη στάση χιλιάδων και χιλιάδων μελών του Κόμματος ως το τέλος, που δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω, που έφτασαν ως το τέλος της ζωής τους «ορθοστατώντας και ορθοβαδίζοντας». Που δεν υποχώρησαν μπροστά σε καμία δυσκολία του ταξικού αγώνα. Που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι. Που δε λύγισαν σε καμία δυσκολία και δεν ήταν λίγες. Που δεν άφησαν τις όποιες προσωπικές πικρίες να τους καταβάλουν και να θολώσουν τη σκέψη τους. Που διδάχτηκαν μέσα στη σκληρή ταξική πάλη να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα. Να δίνουν και τη ζωή τους.

Να τιμήσουμε αυτή τη στάση που αναδείχνει μια ανώτερη ηθική, μοναδική και ανεπανάληπτη για όλους όσοι παλεύουν συνειδητά για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά.

[...]

Η αφοσίωση και η συνέπεια στους σκοπούς του Κόμματος δεν είναι κάτι που κατακτιέται εφάπαξ, μια κι έξω. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι πριν από όλα ένας διαρκής αγώνας με την αστική και μικροαστική ιδεολογία και πολιτική.

[...]

Το Κόμμα δεν έχει άλλο όπλο από την ιδεολογία του, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του και τη διαρκή φροντίδα για πιο βαθιά και στέρεη σύνδεση με τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες.

[...]

Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης.

[...]

Σχέση που διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες. Οπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά. Οπου η δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο έχει ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο, μοναδικό, αποτέλεσμα της συλλογικής δράσης.

Ας ξεκινήσω με το ένα --και μοναδικό-- ελαφρυντικό για όσα --πολλά-- θα έπρεπε να προβληματίζουν αντί να ανακουφίζουν τους κομμουνιστές με αυτό το κείμενο: είναι γραμμένο, τουλάχιστο σε ό,τι αφορά την ρητή του και δεδηλωμένη αφορμή, για την επερχόμενη επέτειο της εκατονταετίας από την ίδρυση του κόμματος. Ειδολογικά, το κείμενο λοιπόν εντάσσεται στο μάλλον στοχαστικά αδιάφορο είδος του "λογυδρίου κομματικού πατριωτισμού." Και μέχρι εκεί δικαιολογείται ένα ποσοστό αστοχίας. Από εκεί και πέρα, δεν ξέρει κανείς από πού να αρχίσει με το τι πάει στραβά εδώ: 

*Να αρχίσει από την εμφανή διάθεση απόλυτης ταύτισης "κομμουνιστών και κομμουνιστριών" και "μελών του κόμματος", της ουσίας και του τύπου, και μάλιστα πριν καν αυτό το κόμμα αποδείξει τον εαυτό του ως πραγματικό ιστορικό φορέα του επαναστατικού κομμουνισμού στην πράξη; 

* από την απίστευτη για την σημερινή, μετα-ΕΣΣΔ εποχή, διατύπωση ότι οι κομμουνιστές μαθαίνουν να βάζουν "πάνω από όλα" το κόμμα; Ούτε την "εργατική τάξη", ούτε το "επαναστατικό προλεταριάτο", ούτε τις κομμουνιστικές αρχές της κοινοκτημοσύνης και της απόλυτης ισότητας, αλλά "το κόμμα"; Δεν γνωρίζει ο Γόντικας ότι και ο ίδιος ο Χαλβατζής έβαλε "πάνω από όλα το κόμμα", τόσο επειδή "το κόμμα" είναι το μόνο πράγμα που απασχόλησε τις παρεμβάσεις του, όσο και επειδή η επιθυμία να "σώσει" το κόμμα ήταν ο δεδηλωμένος τους στόχος; Ποιος θα επιδιαιτητεύσει τη διαφορά κομματικής πιστότητας ανάμεσα σε δυο μέρη που δηλώνουν αιώνια πίστη στο κόμμα όταν το μοναδικό κριτήριο είναι η "πίστη στο κόμμα"; Δεν γνωρίζει o Γόντικας ότι στην ουσία, αυτή η λογική του διαγωνισμού "πιστότητας στο κόμμα και μόνο στο κόμμα" έχει παραδοσιακά οδηγήσει από μόνη της στην αποστασία, την αποκήρυξη, την "προδοσία", και τελικά στο μίσος για το κόμμα; Δεν γνωρίζει ότι "το κόμμα" δεν είναι κάποιου είδους μεταφυσική ουσία, άχρονη και αιώνια, αλλά αλλάζει πολιτική, γραμμή, στρατηγικές, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ανακαλεί παλιότερες ή και πρόσφατες αποφάσεις του, να "αποκαθιστά" αυτούς που είχε αποκηρύξει, ή να βάλλεται το ίδιο για "οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις" από παλιότερα μέλη του κόμματος, όπως, καλή ώρα, ο Αλέκος Χαλβατζής; 

* από τη λαθροχειρία της ταύτισης της "ανώτερης ηθικής" όχι απλώς με τον "σεβασμό" αλλά και με την "υποταγή" στη συλλογική βούληση, μια υποταγή που δεν βρίσκει κανένα κανονιστικό αγκυροβόλημα στη σκέψη του κειμένου άλλο από την "διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό", που, αν πράγματι ήταν διαλεκτική σχέση δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει ως αποτέλεσμα την "υποταγή" του ενός στο άλλο, δηλαδή δεν θα μπορούσε ποτέ να παράξει κάτι που να μπορεί να ονομαστεί "υποταγή"; 

* από την αποτρόπαια στις συνδηλώσεις της για κάθε κομμουνιστή ταύτιση της "υποταγής" με την "ανώτερη ηθική"; Από την ανικανότητα του συγγραφέα να ξεχωρίσει την εσωτερικά και ελεύθερα υπαγορευμένη πειθαρχία από την "υποταγή", που είναι πάντα ανταπόκριση σε κάτι που παρουσιάζεται ως εξωγενές και αλλότριο ως προς το (κομμουνιστικό) υποκείμενο; 

* από την πρόδηλη ανοησία ότι "οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες" (να για μια ακόμα φορά το πρόβλημα με τον "επιστημονικό σοσιαλισμό"!), που πρώτον, αποδίδει μεταφυσικές δυνάμεις στις ιδέες (που όχι, δεν είναι πρακτικά, ιστορικά, εμπειρικά ούτε "παντοδύναμες" ούτε "ανίκητες"), και δεύτερον ταυτίζει την "αλήθεια" με την "επιστημονική θεμελίωση" και την υποκειμενική πεποίθηση του δικαίου ενός αγώνα με την ψευδο-αντικειμενικότητα της εκάστοτε κατασκευής του τι είναι και τι δεν είναι "επιστημονικά σοσιαλιστικό" (ήταν το ΑΑΔΜ "επιστημονικά σοσιαλιστικό"; Είναι η "θεωρία των σταδίων" "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Είναι η θεωρία της άμεσης καταργησιμότητας των δομών του κράτους την επαύριο της επανάστασης "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Ήταν το ΝΕΠ "επιστημονικά σοσιαλιστικό";)

* ή, τέλος, από την κενή νοήματος πρόταξη του "συμφέροντος του κόμματος" ως υπέρτατης αρχής ("πάνω από όλα"), χωρίς να μπει καν στον κόπο ο συγγραφέας να μας εξηγήσει τι ακριβώς είναι αυτό το γενικό και υπεριστορικό "συμφέρον του κόμματος" το οποίο οφείλει παντού και πάντα να είναι "πάνω από όλα"; Το μοναδικό γενικό "συμφέρον του κόμματος" που γνωρίζω εγώ είναι το θεμελιακό συμφέρον κάθε έμβιου οργανισμού: η αυτοσυντήρηση. Από πότε έγινε η απλή αυτοσυντήρηση, η αυτοσυντήρηση ως αυτοσκοπός, "ηθική αρχή" και μάλιστα απόδειξη του "ηθικού κύρους των κομμουνιστών";  Αν οι κομμουνιστές έχουν ηθικό κύρος, αν είναι φορείς μιας αλήθειας, αυτό συμβαίνει επειδή εκπροσωπούν κάτι άλλο από την κυριαρχία της ιδέας της "αυτοσυντήρησης", του συμφέροντος του έμβιου όντος, δηλαδή του ζώου (κοιτάξτε τους Χαλυβουργούς και σκεφτείτε αν είναι οι απεργοί ή οι απεργοσπάστες που εκπροσωπούν την κυριαρχία του κινήτρου της αυτοσυντήρησης κόντρα σε κάθε αλήθεια!). Δεν θα εξυψώσουμε βέβαια ηθικά, πηγαίνοντας στο άλλο, μηδενιστικό άκρο, την αυτοκαταστροφή, είτε του κομμουνιστή ατομικά είτε του κόμματος ως συλλογικού φορέα. Αλλά "συμφέρον του κόμματος" που να μην έχει ως αναφερόμενο τίποτε άλλο παρά "το κόμμα", την αυτοσυντήρηση του κόμματος, δεν είναι ποτέ δυνατό για έναν κομμουνιστή να δεχτεί. Ο κομμουνιστής έχει μάθει ότι το απώτατο συμφέρον του προλεταριάτου είναι η αυτοκατάργησή του, όχι φυσικά μέσω της αστικοποίησής του, αλλά μέσω της καθολικής κατάργησης της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας· δεν πρόκειται να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι το απώτατο συμφέρον του κόμματος είναι, με μια βλακώδη ταυτολογία, "το συμφέρον του κόμματος". 

Αν αυτή είναι η απάντηση του σημερινού ΚΚΕ στις αιτιάσεις Χαλβατζή, θα ήταν καλύτερο το κόμμα να είχε σιωπήσει.

Παραφθορές (Dies Brumalis)

Στη μεταπολίτευση, ο πολιτικός λόγος κατασκεύασε το νέο ιστορικό κοσμοείδωλο που συναρμολόγησε τα πρόσφατα αλλά και τα παλαιότερα γεγονότα του ελληνικού κινήματος με μια επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας. Έτσι τονίστηκε από τη δεκαετία ΄40-΄50 η μεγάλη λαϊκή συστράτευση με το ΕΑΜ, ενώ οι ταξικές συγκρούσεις, που οδήγησαν στον εμφύλιο, αποδόθηκαν απλώς στην κακοδαιμονία μας και τον ξένο παράγοντα. Αναδείχτηκε ο ανένδοτος για την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας κι όχι οι ήττες της πολιτικής έκφρασης της αριστεράς, της ΕΔΑ, η αντίσταση κι όχι η απουσία της επί δικτατορίας. Μιλάγαμε γενικά για τον αντάρτη κι όχι για τον οργανωμένο στο κόμμα, για τον καπετάνιο κι όχι για το κομμουνιστικό κόμμα που τους οργάνωνε, τον λαό κι όχι τις συγκεκριμένες λαϊκές οργανώσεις. Χρησιμοποιώντας τις αναλυτικές κατηγορίες λαό/εξουσία ισοπεδώναμε συγκεκριμένες τάξεις και στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, εξαφανίζοντας την πάλη τους και την ιστορικότητά τους. Σ΄ όλη τη μεταπολίτευση έγινε προσπάθεια να οικοδομηθεί η πίστη στη διαχρονικότητα του κοσμοειδώλου ενός λαού, του ελληνικού, πέρα από ταξικούς διαχωρισμούς, που αφουγκράζεται, που παλεύει, που αντιστέκεται παντού και πάντα.

Κι είναι αυτή η εικόνα μας που ακόμα πιστεύουμε, πέρα από ταξικές συγκρούσεις η κοινωνικοοικονομικά συμφέροντα. Γι’ αυτό και σ’ αυτή την κρίση τείνει να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εργαλείο κατανόησής της η κατηγορία του εθνικού, που τείνει να πάρει τη μορφή σύγκρουσης Γερμανίας – Ελλάδας. Οι συγκεκριμένες αντιφάσεις των ετερόκλητων ταξικά στοιχείων που θίγονται από το μνημόνιο παρακάμπτονται. Και ούτε λόγος να γίνεται για τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, σ’ όλη την Ευρώπη, που θεωρώντας πως κάθε πολιτική εξουσία δυνάμει αντιστρατεύεται την ελευθερία δράσης του κεφαλαίου επεδίωξαν και πέτυχαν μια ενοποίηση στα μέτρα των κυρίαρχων οικονομικών κέντρων τα οποία υπηρετούν, δηλαδή μια οικονομική ενοποίηση στο επίπεδο της αγοράς με ανύπαρκτη ταυτόχρονα την πολιτική εξουσία που θα μπορούσε να ελέγξει ακόμα και στα πλαίσια ενός αστικού καθεστώτος.

Συγχρόνως όμως αυτή η απελευθερωμένη άγρια, ανταγωνιστική αστική κοινωνία παράγει αυτές τις αντιθέσεις με τέτοια οξύτητα, που μπορεί να επανατροφοδοτήσουν τον αγώνα της Αριστεράς και μάλιστα της κομμουνιστικής. Στις στιγμές που οι κοινωνικές συγκρούσεις τείνουν προς την οξύτερη έκφρασή τους η συσπείρωση μεγάλων λαϊκών στρωμάτων με την Αριστερά έρχεται να οπλίσει και να δώσει το ιδεολογικό πρότυπο και το ιστορικό υπόβαθρο του πολιτικού τους αγώνα. Κι είναι αυτό που φοβίζει την κυρίαρχη εξουσία.

Μια εικοσαετία τώρα επιστρατεύτηκαν διανόηση και πολιτική για να υποστηρίξουν το τέλος των ιδεολογιών και για να αναδείξουν το καπιταλιστικό σύστημα ως το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε να υπάρξει. Και συνεχίζουν να το υποστηρίζουν, έχοντας την απαίτηση να το πιστεύουμε ακόμα και τώρα.

Κι εμείς, η πλειοψηφία των υποτελών τάξεων, παραπλανημένοι και οργισμένοι ψάχνουμε να δώσουμε μορφή στις κραυγές μας αναζητώντας ηγεσία και πολιτική έκφραση. Ακόμα συνεχίζουμε να δεχόμαστε το κοσμοείδωλο που μας προσφέρουν από πάνω για να δούμε τον εαυτό μας, στην καλύτερη περίπτωση καμωμένο από λαϊκές προσδοκίες … παλιάς κοπής και αιτήματα για συγκρούσεις άλλων εποχών, φιλοτεχνημένο όμως με βάση τις πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες ηγετικών ομάδων που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται μ’ αυτών των κυρίαρχων οικονομικών τάξεων και τους υπηρετούν. Τριάντα χρόνια με κραυγές και συνθήματα, με επείσακτες ιδεολογίες που αντιπροσώπευαν τα πνεύμα της ευκολίας, που βιώνονταν ως βασική αρετή, ... ξεχαστήκαμε και μοιάσαμε στο παραφθαρμένο είδωλό μας. Παρασυρθήκαμε από ένα χείμαρρο βουλιμίας προς πάσα κατεύθυνση. Τα μεγάλα και τα μικρά συμφέροντα καταβρόχθιζαν και καταβροχθίζουν τον τόπο και τους ανθρώπους και συνεχίζουν να το κάνουν, ενώ η διανόηση και η πολιτική με το λόγο τους συνεχίζουν ακόμα να σπάνε τα ρεκόρ της ασημαντολογίας.

Σ΄ αυτό το κοσμοείδωλο βρίσκει τη θέση του και ο εκατομμυριούχος βουλευτής που σύσσωμο το πολιτικό σώμα αναζητεί, θέλοντας να αντιμετωπίσει την περίπτωσή του σχεδόν σαν εξαίρεση, σαν κάτι το απροσδόκητο στην … άγια τάξη των πολιτικών πραγμάτων. Με κάτι τέτοιες ανάλογες περιπτώσεις θέλουν να αναπαραστήσουν έναν κόσμο δήθεν σε αταξία, που οι αντιθέσεις του οφείλονται σε ατομικές επιλογές και δράσεις, τις οποίες το κυρίαρχο σύστημα μπορεί να τιθασεύσει. Η περιπτωσιολογία παραμένει ασημαντότητα όταν δεν συνδέεται με τα γενεσιουργά αίτιά της, που είναι το ίδιο το πολιτικοοικονομικό σύστημα, το οποίο μένει στο απυρόβλητο.

Σ΄ αυτό το κοσμοείδωλο βρίσκουν τη θέση τους και οι δυο περιπτώσεις που το ΒΗΜΑ της Κυριακής ανέδειξε σε ένα δισέλιδο, η επιστολή του Αλ. Χαλβατζή, για τις εσωτερικές λειτουργίες του ΚΚΕ, και η επίσκεψη της Χρυσής Αυγής στη χαλυβουργία. Εδώ έχουμε το αντίστροφο σκεπτικό. Δυο περιπτώσεις που χρησιμοποιούνται για να απαξιωθούν εμμέσως πλην σαφώς ένα κόμμα κι ένας αγώνας απεργιακός. Από το μέρος στο όλον με λογικά άλματα και χάσματα.

Ο φόβος έχει εισβάλλει και στις τάξεις των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων, μήπως και η αντίπαλη θεωρία, ιδεολογία και πράξη, που ανοίγει προοπτικές ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, οργανώσει λαϊκές τάξεις και στρώματα και διαμορφώσει ταξικές συνειδήσεις και ένα πολιτικό υποκείμενο ισοδύναμα αντίπαλό τους. Κι αν περισσότερο φαίνεται να στρέφονται τα πυρά ενάντια στο ΚΚΕ ίσως να συμβαίνει γιατί είναι αυτό που με την οργάνωσή του μπορεί να καταστήσει τις ιδέες του υλική δύναμη και να γίνει το αντίπαλο δέος του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Πηγή: Dies Brumalis

Για τις πολιτικές εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ

Κείμενο θέσεων υπέρ μιας πολιτικής συμμαχιών ενέκρινε ο Συνασπισμός

H Kεντρική Πολιτική Επιτροπή του Συνασπισμού ενέκρινε με μεγάλη πλειοψηφία το κείμενο θέσεων για την πολιτική συμμαχιών και τη δράση του κόμματος για το επόμενο διάστημα, ενώ την Κυριακή θα τεθεί προς έγκριση και από την Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ. Ιδιαίτερα θετικό ήταν το κλίμα για τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης που οργανώθηκαν το Σάββατο σε ευρωπαϊκές χώρες.

Η συζήτηση για τις πολιτικές εξελίξεις και την πολιτική του κόμματος, που τέθηκε σε εκλογική ετοιμότητα, μεταφέρθηκε το απόγευμα του Σαββάτου στον ΣΥΡΙΖΑ και αναμένεται να ολοκληρωθεί αργά το απόγευμα της Κυριακής.

Δίνοντας τον τόνο για την ανάγκη εγρήγορσης, ετοιμότητας και κλιμάκωσης της πολιτικής δράσης του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Τσίπρας, μιλώντας το βράδυ του Σαββάτου στην Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή, είπε ότι το κλίμα εκβιασμών που δημιούργησαν η κυβέρνηση και τα κόμματα που τη στηρίζουν θα μορφοποιηθεί το επόμενο διάστημα εναντίον της Αριστεράς.

Ο κ. Τσίπρας σημείωσε ότι ήδη ο ΣΥΡΙΖΑ γίνεται στόχος επιθέσεων που θα κλιμακωθούν το επόμενο διάστημα για να εκβιάσουν για μια ακόμη φορά τον λαό.

Απάντηση σε όλα αυτά, είπε ο κ. Τσίπρας, είναι η ανάγκη να ικανοποιηθεί το αίτημα για τη δημιουργία ενός νέου συνασπισμού εξουσίας που θα εφαρμόσει την εναλλακτική πρόταση για την αντιμετώπιση της κρίσης.

Ο κ. Τσίπρας επανέλαβε ότι είναι αναγκαίο να υπάρξει μια νέα λαϊκή εντολή για επαναδιαπραγμάτευση του χρέους, με διαγραφή μέρους αυτού και με τη διατύπωση ρήτρας ανάπτυξης ώστε να καταφέρει η χώρα να αλλάξει σελίδα.

Ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ χαιρέτισε τις εκδηλώσεις αλληλεγγύης που οργανώθηκαν το Σάββατο σε ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, τονίζοντας ότι οι κινητοποιήσεις αυτές υποδηλώνουν τη συνειδητοποίηση των Ευρωπαίων πολιτών ότι το πρόβλημα είναι ο καπιταλισμός και είναι ένα κοινό πρόβλημα όλων των λαών της Ευρώπης.

Παράλληλα, ο κ. Τσίπρας επανήλθε στο ζήτημα του τρόπου διακυβέρνησης της χώρας και υπογράμμισε ότι σήμερα επικρατεί ένα «τρίγωνο της αμαρτίας» που συγκροτούν το διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα, οι τράπεζες και τα ΜΜΕ με τη διαπλοκή.

Τέλος, επιτέθηκε κατά της κυβέρνησης για την αποδοχή του ειδικού λογαριασμού που θα ελέγχει τη ροή των δανείων προς την Ελλάδα, αλλά και θα διαχειρίζεται χρήματα που θα προέρχονται από έσοδα του ελληνικού κράτους, τονίζοντας ότι έχει εκχωρηθεί η εθνική κυριαρχία.

Πηγή: Τα Νέα

Ο ΣΥΡΙΖΑ ανοιχτός σε συνεργασίες στο πλαίσιο προγραμματικής βάσης

Η Πανελλαδική Συντονιστική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ ενέκρινε ομόφωνα την Κυριακή το προγραμματικό πλαίσιο του κόμματος για το επόμενο διάστημα, το οποίο πρoβλέπει ότι οι συζητήσεις για συνεργασίες πρέπει να γίνονται σε προγραμματική βάση. Πάνω σε αυτή τη βάση μπορεί να «χτιστεί» κατόπιν ένα πιο εκτεταμένο προγραμματικό κείμενο, το οποίο θα εγκριθεί τελικά από την Επιτροπή Προγράμματος, ενόψει των εκλογών.

Το επίσημο κείμενο, το οποίο εγκρίθηκε το Σάββατο κατά πλειοψηφία και από την Κεντρική Πολιτική Επιτροπή του Συνασπισμού, θα δοθεί στη δημοσιότητα τις επόμενες ημέρες.

Σχετικά με τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων του ΣΥΡΙΖΑ, κομματικές πηγές τόνιζαν ότι δεν υπάρχει καμία απόφαση για τα πρόσωπα που θα ενταχθούν στις λίστες. Με τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων αναμένεται να ασχοληθεί τις επόμενες ημέρες η Γραμματεία του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία και θα θέσει το πολιτικό πλαίσιο. Όσον αφορά τα ψηφοδέλτια της περιφέρειας, θα ληφθούν υπόψη και οι προτάσεις των Τοπικών Οργανώσεων.

Ο ΣΥΡΙΖΑ αναμένεται να εντείνει το επόμενο διάστημα την πολιτική δράση εντός και εκτός Βουλής, καθώς εκτιμάται ότι ακόμη και αν υπάρξουν κάποιες καθυστερήσεις ως προς την ακριβή ημερομηνία, είναι βέβαιο ότι η χώρα εισέρχεται σε προεκλογική τροχιά και οι εκλογές είναι πλέον αναπόφευκτες.

Πηγή: Τα Νέα

Ενταση στο συλλαλητήριο στο Σύνταγμα

Σε εξέλιξη βρίσκεται στο Σύνταγμα η συγκέντρωση διαμαρτυρίας κατά των νέων μέτρων λιτότητας με τη συμμετοχή του δικτύου συνδικαλιστών της Ριζοσπαστικής Αριστεράς, της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και των Αγανακτισμένων. Ένταση δημιουργήθηκε όταν ομάδα νεαρών πέταξε πέτρες κατά αστυνομικών στο ύψος του ξενοδοχείου Μεγάλη Βρετανία και οι τελευταίοι απάντησαν κάνοντας χρήση χημικών.

Νωρίτερα, η αστυνομία είχε προχωρήσει σε τουλάχιστον 60 προσαγωγές, προληπτικού χαρακτήρα, ενώ είχε θέσει σε ισχυρό κλοιό τα Εξάρχεια.

Πηγή: Τα Νέα

Was ist Αστικό Κοινοβούλιο; The (logical) sequel

Στην σύντομη τοποθέτησή μου περί αστικού κοινοβουλίου (το οποίο χαρακτήρισα ως "μηχανισμό παραγωγής πλειοψηφιών"), δεν έκανα λόγο για μια λογική συνέπεια των όσων κατέθεσα εκεί. Η λογική συνέπεια έχει ως εξής: Ο λαός δεν είναι ούτε στραβός ούτε ηλίθιος ώστε να μην κατανοεί την πλήρη αναντιστοιχία, τον εντελώς τεχνητό και χωρίς κοινωνική νομιμοποίηση χαρακτήρα αυτού του "199" που ψήφισε το μνημόνιο υπαριθμόν 3 (ή 2, αν βγάλουμε το Μεσοπρόθεσμο απ' το μέτρημα).

Με άλλα λόγια, όσο και αν διάφοροι ταλαίπωροι που πετάχτηκαν απ' τα κόμματά τους (δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, anyone?) πασχίζουν να μας πείσουν ότι θα καλύψουν το κενό νομιμοποίησης δημιουργώντας ένα ακόμα κόμμα-ιταλική οπερέτα (ή περισσότερα), με δυνητικό ρόλο σε άλλες συγκυβερνήσεις-οπερέτες (πάντα α λα ιταλικά), οι εκλογές αποτελούν ένα σημαντικό όριο και εμπόδιο στην ωραία μπίζνα που εφήυραν οι έλληνες πολιτικοί και τα αφεντικά τους στις Βρυξέλλες.

Ακριβώς όμως επειδή ακόμα και κάτι τόσο πολιτικά ανίσχυρο αυτό καθαυτό όπως οι εκλογές δεν συμβαδίζει πια με την χούντα περιωπής που έχει στηθεί με την μαεστρική καθοδήγηση των Μερκοζύ στην πλατεία Συντάγματος, ενταύθα, οι εκλογές οι ίδιες αρχίζουν και ξυνίζουν ιδιαιτέρως στην Αγία Αυτοκρατορία των Βρυξελλών. Και επειδή οι συνταγματικές εκτροπές είναι λίγο σαν την διακόρευση, και δεν περιλαμβάνουν εύκολα διακρίσιμες βαθμίδες (με διακόρευσαν λίγο, λίγο περισσότερο, πολύ, κλπ), άπαξ και έχεις ήδη μια συνταγματική κατάσταση σαν αυτή που διέπει τη λειτουργία του θιάσου του νεοκλασικού στην πλατεία με τους εύζωνες, ανοίγει η όρεξη για το επόμενο βήμα. 

Και το επόμενο βήμα λέγεται "ας το ξανασκεφτούμε αυτό με τις εκλογές", όχι επειδή "θα τις πάρει" η κομμουνιστική αριστερά (μακάρι, αλλά δεν το πιθανολογούν αυτό ακόμα), αλλά γιατί οι μετατοπίσεις που οι εκλογές θα επιφέρουν αναπόφευκτα στην κοινοβουλευτική δύναμη των δύο μεγάλων κομμάτων θα δυσκολέψουν λιγάκι την πατέντα "σας πηδάω ασάλιωτα αλλά ενώνοντας τα δύο ερείπια με βάση την προϋπάρχουσα κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση το κάνω και με ποσοστά Γιαρουζέλσκι και είμαι ωραίος και μάγκας". Και πού να μπαίνουν τώρα οι Βρυξέλλες στον κόπο να συνδυάζουν κουκιά ποντάροντας στον κάθε Κουβέλη, Οικολόγο Πράσινο, Ντόρα, και λοιπές αηδίες; Στο κάτω-κάτω, ήξεραν κι από χτες το κάθε κόμμα-ευρεσιτεχνία (Πειρατές της Καραϊβικής, κλπ) που θα πάρει έδρες σε πιθανές εκλογές; Γνωρίζουν από πριν πόσο μπορούν να εμπιστευτούν το πολιτικό προσωπικό του κάθε πικραμένου που θα ψηφίσει ο κάθε πικραμένος;

Όχι. Οπότε, πάρ' τε το μήνυμα και το φιρμάνι κύριε Σαμαρά, που πολύ θάρρος πήρατε να ψηφίζετε μεν το μνημόνιο αλλά και καλά με προϋπόθεση σόλο πρωθυπουργίας (και τι να την κάνεις ρε σερβιτόρε Γ' κατηγορίας ξενοδοχείου στις Βρυξέλλες;):

* Euro zone proposal looks at delaying bailout
* Package could be put off until after Greek elections
* Central goal remains to move ahead in coming days 

By Luke Baker and Jan Strupczewski
BRUSSELS, Feb 15 (Reuters) - Euro zone finance officials are examining ways of delaying parts or even all of the second bailout programme for Greece while still avoiding a disorderly default, several EU sources said on Wednesday.
Delays could possibly last until after the country holds elections expected in April, they said
While most of the elements of the package, which will total 130 billion euros, are in place, euro zone finance ministers are not satisfied that Greece's political leaders are sufficiently committed to the deal, which requires Athens to make further spending cuts and introduce deeply unpopular labour reforms.
It is also not clear that Greece's debt-to-GDP ratio, which currently stands at around 160 percent, will be cut to 120 percent by 2020 via the agreement, as demanded by the 'troika' of the European Commission, IMF and European Central Bank.
"There are proposals to delay the Greek package or to split it, so that an immediate default is avoided, but not everything is committed to," one official briefed on preparations for a euro zone finance ministers call later in the day told Reuters.
Reuters

Να μεταφράσουμε; Να μεταφράσουμε. Εκλογές θέλετε πουλάκια μου; Πρώτα εκλογές τότε, και μετά λεφτά (απ' τα λεφτά σας). Αυτό διαμηνύουν οι Βρυξελλιώτες. Τουτέστιν, αν επιμένεις ντε και καλά να ψηφίζεις, χαχόλε και νομιστεράκι, πρώτα θα ψηφίσεις μια ακόμα ενδοτική πλειοψηφία που θα σου πίνει το αίμα για λογαριασμό όλων μας, και μετά θα σου τα σκάσουμε για να τα σκάσεις πίσω σε μας και να σκάσεις κι από πάνω. Και (προς τα πάνω αυτό) πρώτα θα τα βρείτε σε μια αστική συμμαχία με εκλογική νομιμοποίηση για καμιά τετραετία ακόμα, κύριοι και κυρίες φερέλπιδες εντολοδόχοι των επενδυτών και των τραπεζών, και μετά βλέπουμε.

Μήπως η απάντησή μας (ημών των κορόιδων της υπόθεσης) θα 'πρεπε να είναι: Ναι, βεβαίως, άσε με πρώτα εσύ να κάνω εκλογές, και αν με ξαναδείς στην πιάτσα να περιμένω να πληρώσω λογαριασμό για να ράψεις εσύ κοστούμι Βερολινέζικο (που να 'χατε και γούστο για ωτ κουτύρ, πανάθεμά σας Γότθοι!) αντί να πίνω μοχίτο στην Αβάνα με τον Κάστρο γράψε μου;