Επειδή ο ίδιος αδυνατώ, παρακαλώ όποιον αναγνώστη μπορεί, να με βοηθήσει να καταλάβω τι σχέση έχει η βιτριολική επίθεση του Βάλτερ Μπένγιαμιν στην βολεμένη "αριστερή-ριζοσπαστική" ιντελιγκέντσια της εποχής του για την αδιαφορία της προς το εργατικό κίνημα και τη γονυκλισία της στην αστική ιδεολογία με την ανάγνωση στο κείμενο από τον καθηγητή Κώστα Δουζίνα, που γράφει ότι η "αριστερή μελαγχολία" αφορά την νοσταλγία για την εργατική τάξη και τον σοσιαλισμό, δηλαδή, κατά βάση, το ΚΚΕ.
Όπως τα διαβάζω εγώ, το μόνο κείμενο που δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει κάποιος με τα επιχειρήματα και την πολιτικο-ιδεολογική θέση του κυρίου Δουζίνα είναι το "Αριστερή μελαγχολία" -- που μοιάζει γραμμένο για να σατιρίσει την σημερινή, προσκείμενη στον ΣΥΡΙΖΑ ακαδημαϊκή αριστερά, εκ μέρους της οποίας μιλά ο διακεκριμένος συνάδελφος.
Ποιος διαλέγει ένα κείμενο που ουσιαστικά εκθέτει τον ίδιο για να κριτικάρει άλλους; Είναι σαν να μην το έχει καν διαβάσει ή σαν να διάβασε από αυτό μόνο τον τίτλο. Αλλά αυτό δεν γίνεται. Ο Δουζίνας ασχολείται χρόνια με τον Μπένγιαμιν, και πιθανότατα τον ξέρει καλύτερα από μένα. Μήπως η ιδέα είναι ότι δεν θα το έχει διαβάσει κανείς από τους τόσο ενήμερους περί την θεωρία αναγνώστες της Αυγής, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά;
Ποιος διαλέγει ένα κείμενο που ουσιαστικά εκθέτει τον ίδιο για να κριτικάρει άλλους; Είναι σαν να μην το έχει καν διαβάσει ή σαν να διάβασε από αυτό μόνο τον τίτλο. Αλλά αυτό δεν γίνεται. Ο Δουζίνας ασχολείται χρόνια με τον Μπένγιαμιν, και πιθανότατα τον ξέρει καλύτερα από μένα. Μήπως η ιδέα είναι ότι δεν θα το έχει διαβάσει κανείς από τους τόσο ενήμερους περί την θεωρία αναγνώστες της Αυγής, οπότε ούτε γάτα ούτε ζημιά;
Τι τέλος πάντων συμβαίνει με την ελληνική ακαδημαϊκή αριστερά; Πώς γίνεται καθηγητές πανεπιστημίου να είναι συστηματικά ανακριβείς για εντελώς στοιχειώδη πράγματα -- μετρώντας μόνο απ΄τον Ιούνη και μετά, πρώτα ο Μπιτσάκης απέδωσε στον Μαρξ λόγια του Λένιν, μετά ο Ρούσης εφήυρε σωρεία ανακριβειών για τα κείμενα Μαρξ στην Rheinische Zeitung, μετά ο Τσακαλώτος έκανε τον Μαρξ Μπέρνσταϊν, και τώρα ο Δουζίνας αλλάζει κυριολεκτικά τα φώτα σε ένα γνωστότατο κείμενο του Μπένγιαμιν.
Συμβαίνει κάτι και δεν το ξέρω; Δεν είναι το πρώτο καθήκον ενός επιστήμονα --πολιτικοποιημένου ή όχι-- η επιστημονική αλήθεια; Ισχύουν άλλοι κανόνες για τους επιστήμονες ελληνικής καταγωγής; Δεν μιλάμε για ερμηνεία εδώ. Μιλάμε για παραχάραξη βασικών δεδομένων. Υπάρχουν νέα ήθη και έθιμα στις επιστήμες και τα μαθαίνω τελευταίος;
Βοηθήστε με, γιατί το πράμα δείχνει να έχει πραγματικά ξεφύγει πλέον στον δημόσιο λόγο που εκφέρουν οι επαϊοντες της ελληνικής κοινωνίας.
(Σε περίπτωση που κατανοήσει κανείς τι σχέση έχει το κείμενο του Μπένγιαμιν με τους αγανακτισμένους θα ήμουν ακόμα περισσότερο ευγνώμων για την ενημέρωση).
(Σε περίπτωση που κατανοήσει κανείς τι σχέση έχει το κείμενο του Μπένγιαμιν με τους αγανακτισμένους θα ήμουν ακόμα περισσότερο ευγνώμων για την ενημέρωση).
Το κείμενο Δουζίνα, στην Αυγή:
