Meet Gene Sharp

Ruaridh Arrow, σκηνοθέτης του ντοκυμαντέρ Gene Sharp: Πώς να ξεκινήσετε μια επανάσταση

BBC

[...] Αυτός είναι ο Δρ. Gene Sharp, ο άνθρωπος που πιστώνεται πλέον με τη στρατηγική πίσω απ' την ανατροπή της αιγυπτιακής κυβέρνησης.

Ο Gene Sharp είναι ο μεγαλύτερος ειδικός παγκόσμια στο θέμα της μη βίαιης επανάστασης. Το έργο του έχει μεταφραστεί σε πάνω από 30 γλώσσες, τα βιβλία του πέρασαν από σύνορα και κρύφθηκαν από τη μυστική αστυνομία σε όλο τον κόσμο.

Καθώς ο Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς στη Σερβία και ο Βίκτορ Γιανουκόβιτς στην Ουκρανία έπεφταν από χρωματιστές επαναστάσεις που πλημμύρισαν την Ανατολική Ευρώπη, όλα τα δημοκρατικά κινήματα τίμησαν την συνεισφορά του Gene Sharp, όμως αυτός έμεινε εν πολλοίς άγνωστος στο κοινό.

Παρά τις επιτυχίες αυτές, καθώς και την υποψηφιότητα για Νόμπελ Ειρήνης το 2009, αντιμετώπισε σχεδόν συνεχή οικονομική δυσχέρεια και τρελές κατηγορίες ότι είναι βιτρίνα της CIA. Το Ινστιτούτο Άλμπερτ Άινσταϊν, που διοικείται απ' τον πρώτο όροφο του σπιτιού του, λειτουργεί λόγω της καθαρής δύναμης της προσωπικότητάς του και της παθιασμένη πιστής του Διευθύντριας, της Jamila Raqib.

Θεσπέσιο πτώμα

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί την ελπίδα να ελπίζουμε [1] στην εφικτότητα του εφικτού [2] αλλά και στην ίδια την ελπίδα της ελπίδας [3], ώστε η συρρικνωτική συρρίκνωση να δώσει τη θέση της στην επεκτατική συρρίκνωση [4], πάντα όμως μέσα από μια ανέφικτη θέση της μοναξιάς, που θα αρθρώνει την αλήθεια μιας καταστροφής, ώστε να επέλθει η ρήξη με τον φυσιοκρατικό λεγκαλισμό και την ακαμψία της ευθύνης [5]. Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, δεν θα επιτρέψουμε να μας σταματήσει ο φόβος του φόβου [6], καθώς για μας προέχει ο εκδημοκρατισμός της δημοκρατίας [7].

Θα συνεχίσουμε δε να σας απευθυνόμαστε με όλη την πιο πάνω κρυστάλλινη σαφήνεια και με τον γνωστό μας σεβασμό στη νοημοσύνη σας, μέχρι να πέσει βρεγμένη σανίδα.

Σας ευχαριστώ.

Σημειώσεις

[1] Kevin Ovenden, "Syriza - two months on: Where is the hope?": "People hoped to hope".

[2] Στάθης Κουβελάκης, συζήτηση με τον Alain Badiou, Jacobin: As for the question of possibilities, there’s an expression you use in your book The Rebirth of History that really struck me, where you say that we’re not in the moment of the possible, but of the “possibility of the possible.”

[3] Ό.π.: "And, honestly, that came into my mind the evening of the Greek election, because one of my Syriza friends said that the people hadn’t really voted for hope, so much as for the hope of hope. "

[4] Elena Papadopoulou, "The Next Hundred Days", Jacobin: "In the case of Greece — with no real devaluation or expansionary monetary policy- what we had instead of expansionary contraction was, in fact, contractionary contraction."

[5] Oscar Guardiola-Rivera, "Law's Catastrophe and the Greatness of Syriza", Critical Legal Thinking: "The same could be said of the Syriza government as a whole, that its radicality is of the kind that, from an impossible position of solitude, articulates the truth of a catastrophe and in doing so clears the way towards a break up with the evolutionary historicism and naturalist legalism of inflexible responsibility towards obligations and constancy."

[6] Στάθης Κουβελάκης, "Η ώρα της έντιμης ρήξης", Press Project: "Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, «το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι τον ίδιο τον φόβο»".
[7] Chantal Mouffe, "Εκδημοκρατίστε τη δημοκρατία!', Red Notebook: "Αλλά υπάρχει πράγματι μια ανάγκη για τον εκδημοκρατισμό της δημοκρατίας".

Σκοτάδι το καταμεσήμερο: Όργουελ και Χίτλερ (και Ζίζεκ)

Το Μάρτιο του 1940, ο Τζορτζ Όργουελ έγραψε μια βιβλιοκριτική για το βιβλίο Ο Αγών μου (Mein Kampf) του Αδόλφου Χίτλερ. Είναι μια χαρακτηριστικά αλλόκοτη κριτική, μια κριτική που δεν είναι κανείς βέβαιος, όσο κι αν την διαβάσει, ότι είναι ακριβώς κριτική, ούτε μπορεί να ξέρει ξεκάθαρα ποιον και τι ακριβώς καταδικάζει: οι επαμφοτερισμοί και οι αμφισημίες του Όργουελ για τα σημαντικά ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα της εποχής του θυμίζουν έντονα τις αντίστοιχες του Σλαβόι Ζίζεκ. Και αυτοί που ανέλαβαν την καθιέρωση του Όργουελ στον δυτικό κόσμο φαίνεται πως γνώριζαν ότι υπήρχαν διάφορα σημεία στο έργο του που θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε "παρεξηγήσεις" για το ιδεολογικό ποιόν της στάσης του. Στο διαδίκτυο, για παράδειγμα, μπορεί κάποιος να βρει την κάτωθι έντυπη μορφή της εν λόγω βιβλιοκριτικής:

Προβλέψεις

Antonio Gramsci

Προβλέψεις

Εφημερίδα Avanti!, 19 Οκτώβρη 1920

Μετάφραση:  Lenin Reloaded

Δεν υπάρχει στη χώρα μας καμία πλατιά οργανωμένη δύναμη* με εφόδιο την σαφή και ακριβή βούληση που να είναι ικανή να εκκινήσει και να επιδιώξει την υλοποίηση ενός σχεδίου πολιτικής δράσης που να είναι σύμφωνο με την ιστορική διαδικασία, και την ίδια στιγμή, να είναι αποτέλεσμα ερμηνείας της πραγματικής και άμεσης ιστορίας -- δηλαδή, όχι ενός σχεδίου που να προκαθορίζεται ψυχρά, με αφηρημένο τρόπο. 

Αφού δεν υπάρχει τέτοια δύναμη ακόμα (αυτή μπορεί μονάχα να είναι, και κατά την άποψή μας, θα είναι, το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα), το μόνο πράγμα που απομένει σ' όποιον θέλει να κάνει τη χρήσιμη δουλειά της διαφώτισης και της πολιτικής εκπαίδευσης στις παρούσες συνθήκες είναι να προσπαθήσει να κάνει προβλέψεις -- εκλαμβάνοντας τις δυνάμεις που εμπλέκονται ως πρωταρχικές δυνάμεις, που τις οδηγούν αδιευκρίνιστα και θολά ένστικτα. Που οι κινήσεις τους δεν γίνονται ενόψει ενός συνειδητού στόχου, αλλά μέσα από ένα φαινόμενο τροπισμού το οποίο καθορίζεται από πρωταρχικά πάθη και ανάγκες: την πείνα, το κρύο, τον τυφλό, αποτρελαμένο φόβο του Ακατανόητου. Πάνω από όλα, το τελευταίο αυτό θέμα (ο αποτρελαμένος φόβος, ο τρόμος που νιώθει το πλάσμα που είναι γυμνό σαν το σκουλήκι και που νιώθει πως θα το πάρει μια καταιγίδα της οποίας τους νόμους και την ακριβή κατεύθυνση δεν γνωρίζει) κυριαρχεί σήμερα στην ιταλική κοινωνία και μπορεί να μας δώσει μια αρκετά ικανοποιητική εξήγηση των σύγχρονων γεγονότων.

"Το φάσμα μιας νέας δεκαετίας του 30"

Κλείνω με μια καθαρά προσωπική εικασία: Ξέρετε γιατί, κατά την γνώμη μου, [ο Σόρος] φέρει βαρέως την Κρίση του Ευρώ και πασχίζει να πείσει τις κυβερνήσεις (ιδίως της Γερμανίας) να αλλάξουν ρότα (αντί να στοιχηματίζει εναντίον τους όπως έκανε το 1992 εναντίον των Κεντρικών Τραπεζών Αγγλίας και Ιταλίας); Επειδή τον κατατρέχει και τον κυνηγά το φάσμα μιας νέας δεκαετίας του ’30. Όταν στην συζήτησή μας αναφέρθηκα στον κίνδυνο η αποδόμηση του ευρώ να μας πάει σε μια μεταμοντέρνα έκδοση εκείνης της απαίσιας δεκαετίας, κούνησε σιωπηλά το κεφάλι και συμφώνησε. Ως ουγγρο-εβραίος με μνήμη του τι αυτό σήμανε τότε, παρακολουθεί την «άνθηση» μπουμπουκιών τύπου Χρυσής Αυγής και τρέμει. Ένα συναίσθημα που συμμερίζομαι απόλυτα (κι ας μην δουλέυω για αυτόν!).

Γιάννης Βαρουφάκης, "Ο Σόρος κι εγώ"

Κοινό άρθρο των Λεβί και Σόρος: Πρέπει να προστρέξουμε στη διάσωση της Ουκρανίας

Ο Κ. Τσουκαλάς και η τεράστια πλειοψηφία των τζαμπατζήδων

Μια δεύτερη ανάλυση του Τσουκαλά, εξαιρετικά σημαντική για την κατανόηση της συγκρότησης του υποκειμένου στην Ελλάδα και του ρόλου του κράτους, περιλαμβάνεται στο περίφημο άρθρο του «Τζαμπατζήδες στη χώρα των θαυμάτων: Περί Ελλήνων στην Ελλάδα», όπου πάλι απομακρύνεται από κατεστημένες, ιδανικές και απλουστευτικές ταξικές αναλύσεις ή κοινωνιολογικά μοντέλα για να περιγράψει, ως τζαμπατζήδες, εκείνο το τεράστιο ποσοστό του πληθυσμού που ευνοείται από τη στρεβλή οικονομική μεγέθυνση από τη δεκαετία του ’50 και μετά και συγκροτεί ιδίως ένα κοινωνικό σώμα σε οργανική σχέση με το κράτος, πάλι υπό όρους πολυσθένειας, ακατάτακτο με γνώμονα τις σύγχρονες μορφές καταμερισμού της εργασίας, αδρανές ως προς τον κοινωνικό εκσυγχρονισμό και ανένταχτο ως προς έναν συλλογικό ορθολογισμό. Πρόκειται για έναν κοινωνικό υβριδισμό όπου το υποκείμενο διαμορφώνεται διαταξικά, συναιρώντας στοιχεία ατομικιστικού αυταρχισμού και παραδοσιακού κοινοτισμού, εξάρτησης από το κράτος και παράλληλα υπόσκαψης του κράτους, θαυματουργού αλλά ταυτόχρονα και παρασιτικού.

Εξουσία, κοινωνικό κράτος και εκπαίδευση στο έργο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, του Ξ. Κοντιάδη

Με αφορμή την τοποθέτηση του Κ. Τσουκαλά ως επικεφαλής του ψηφοδελτίου Επικρατείας του ΣΥΡΙΖΑ

Εκσυγχρονισμός (Τίποτα δεν πάει χαμένο)

Έγγραφο 1:
Το παράδοξο ωστόσο είναι ότι, παρά την αδιαμφισβήτητη «επικυριαρχία» και την πρωτεύουσα θέση του κράτους και της πολιτικής πάνω στους λοιπούς κοινωνικούς θεσμούς, ο βαθμός της ουσιαστικής επίδρασης και της επιρροής τους για τον συνολικό εκσυγχρονισμό και την ταχύρρυθμη εξέλιξη της οικονομίας και της κοινωνίας παρέμεινε μάλλον περιορισμένος. Ο τρόπος και ο όγκος της παρέμβασης και της διείσδυσης του κράτους και της πολιτικής στην οικονομία και στην κοινωνία (και του πολιτισμού συμπεριλαμβανομένου) υπήρξαν εκτεταμένοι, τα πραγματικά αποτελέσματα όμως παρέμεναν ατελή και όχι ιδιαίτερα ικανοποιητικά. Η κοινωνική πραγματικότητα εξακολουθούσε να «ανθίσταται» και να καθυστερεί, η οικονομία αναπτυσσόταν κατά τρόπον εν πολλοίς παρασιτικό, το κράτος και η διοίκηση διογκώνονταν ποσοτικά, αλλά παρέμειναν ατροφικά από τη σκοπιά της ποιότητας και της αποτελεσματικότητας. Οι εκφράσεις «γίγαντας με πήλινα πόδια» (Ν. Μουζέλης), «υδροκέφαλος με ατροφικά άκρα» (Κ. Τσουκαλάς) αποτελούν συνήθεις εξεικονίσεις της κρατικής διοίκησης και της δημόσιας γραφειοκρατίας στην Ελλάδα από τα μέσα του 19ου αιώνα και μετέπειτα.

Πρωτοβουλίες της ευρωαμερικανικής διανόησης υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ

- Στη Γαλλία, 107 "διανοούμενοι, βουλευτές και ακτιβιστές" υπέγραψαν κείμενο υποστήριξης του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο αναρτήθηκε στο RedNotebook και το Left.gr. Γνωστότεροι σε μένα οι Judith Butler και Pierre Laurent, όπως και η Elisabeth Gautier, που παίζει συντονιστικό ρόλο μέσω των οργανώσεων του ΚΕΑ Transform Europe και Espaces Marx.

- Σε ιστοσελίδα του εξωτερικού που φέρει το λογότυπο του ίδιου αυτού Transform Network, έχει αναρτηθεί δεύτερο κείμενο στήριξης του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο διακινήθηκε πριν περίπου μια εβδομάδα στα δίκτυα ακαδημαϊκών. Εδώ βρίσκουμε τις υπογραφές των Αγκάμπεν, Αλί, Αρόνοβιτς, Μπαλακρίσναν, Μπαλιμπάρ, Μπολόνια, Μπάτλερ [πάλι], Σπίβακ, Τσόμσκι, Γκάλμπρεϊθ, Χαρντ, Χάρβεϊ, Λατσαράτο, Λέβι, Μάσεϊ, Μετσάντρα, Μουφ, Νέγκρι, Σάσσεν, Στίγκλερ, Τοσκάνο, Τραβέρσο, Βάλλερσταϊν, και βεβαίως Ζίζεκ. Ως τώρα, τα μόνα πολύ γνωστά ονόματα διανοουμένων που δεν υπάρχουν στη λίστα υπογραφών είναι αυτά των Μπαντιού και Χάμπερμας, για διαφορετικούς πιθανότατα λόγους. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχει πολύ ισχυρή στήριξη της διανόησης στις ΗΠΑ, την Ιταλία (σχεδόν σύσσωμη η ιταλική διανόηση πλην Λοζούρντο έχει υπογράψει), τη Γαλλία, τη Γερμανία και την Αγγλία, σε όλες δηλαδή τις ιστορικά σημαντικές καπιταλιστικές χώρες της Δύσης.

Eduard Batalov-Οι νέες αριστερές και ο μαρξισμός (IΙ)

Ανακαλώντας στη μνήμη μια εξέγερση ενός τμήματος του φοιτητικού σώματος στη δεκαετία του 20, ο Σαρτρ βλέπει ως μια από τις αιτίες του την επίδραση του μαρξισμού, άμεσα συνδεδεμένη με την πάλη του προλεταριάτου στις καπιταλιστικές χώρες. Ο Σαρτρ θεωρεί ότι ο μαρξισμός, ως πρακτική εμπειρία, ενσωματωμένη στην δραστηριότητα της εργατικής τάξης, άσκησε τεράστια, αν και έμμεση, επίδραση στην εξέλιξη της κοσμοαντίληψης των φοιτητών εκείνον τον καιρό. Γράφει πως η μαρξιστική φιλοσοφία, "όταν εμφανίστηκε ως πραγματικός καθορισμός του προλεταριάτου, ως η βαθιά σημασία --για το προλεταριάτο και για την ίδια-- της δραστηριότητάς του, άσκησε πάνω μας τεράστια έλξη, αναδιαμορφώνοντας όλη την κουλτούρα που είχαμε ήδη αφομοιώσει. Επαναλαμβάνω:  δεν ήταν η ιδέα που μας συνάρπασε. Ούτε ήταν οι συνθήκες των εργατών, για τις οποίες είχαμε μόνο μια αφηρημένη αντίληψη, αλλά όχι εμπειρία. Αλλά όχι· ήταν το ένα σε σύνδεση με το άλλο, ήταν-- για να χρησιμοποιήσω την ιδεαλιστική ορολογία μας, αυτή που εκείνο τον καιρό είχε ως στόχο την απόρριψη του ιδεαλισμού-- το προλεταριάτο ως ενσάρκωση και όχημα μιας ιδέας".

Eduard Batalov-Οι νέες αριστερές και ο μαρξισμός (I)

Eduard Batalov

Οι νέες αριστερές και ο μαρξισμός

Από το Η φιλοσοφία της εξέγερσης: Κριτική της ριζοσπαστικής αριστερής ιδεολογίας

Μόσχα, Progress Publishers, 1975
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Είναι πιθανό να μην υπήρξε ούτε ένα μεγάλο πανεπιστήμιο της δυτικής Ευρώπης, ούτε μια μεγάλης κλίμακας διαδήλωση, στα οποία να μην ακούστηκαν εκκλήσεις να εστιαστεί η προσοχή στον Μαρξ. Όταν οι φοιτητές του Χάρβαρντ, αυτής της σεβάσμιας "σχολής προφητών", κρέμασαν ένα πανό κατά τη διάρκεια της εξέγερσής τους τον Απρίλη του 1969 που έγραφε "Οι φιλόσοφοι έχουν απλώς ερμηνεύσει τον κόσμο με διάφορους τρόπους· όμως το ζήτημα είναι να τον αλλάξεις", απηχούσαν απλώς αυτό που είχε συμβεί σε άλλα πανεπιστήμια της Ευρώπης και της Αμερικής, όπου οι φοιτητές και τμήματα της διανόησης που έτρεφαν συμπάθεια στο κίνημα, είχαν εκδηλωθεί κατά του κατεστημένου.

Αμφισβητίες

Για να εξασφαλιστεί η ειρηνική ανάπτυξη των εθνών, ελεύθερη από επιβολή, οι ΗΠΑ αναλαμβάνουν την ηγεσία στην θεμελίωση των Ηνωμένων Εθνών. Τα Ηνωμένα Έθνη έχουν σχεδιαστεί για να καταστήσουν εφικτή την μακροπρόθεσμη ελευθερία και ανεξαρτησία όλων των μελών τους. Όμως δεν θα πετύχουμε τους στόχους μας εκτός κι αν είμαστε πρόθυμοι να βοηθήσουμε τους ελεύθερους λαούς να διατηρήσουν τους ελεύθερους θεσμούς τους και την εθνική τους ακεραιότητα ενάντια στα επιθετικά κινήματα τα οποία επιζητούν να τους επιβάλλουν ολοκληρωτικά καθεστώτα. Αυτό δεν είναι παρά έντιμη αναγνώριση του γεγονότος ότι τα ολοκληρωτικά καθεστώτα που επιβάλλονται σε ελεύθερους λαούς, είτε με άμεση είτε με έμμεση επιθετικότητα, υποσκάπτουν τα θεμέλια της διεθνούς ειρήνης και συνεπώς την ασφάλεια των ΗΠΑ.

Χάρι Τρούμαν, "Δόγμα Τρούμαν", Ομιλία στο Κογκρέσο, 12 Μαρτίου 1947

Η κόπρος του σοσιαλδημοκρατικού Αυγείου, ή ο πρώην "μαρξιστής" Μεσιέ Ετιέν Μπαλιμπάρ στο θέατρο της νέας γαλλικής αποικιοκρατίας

Ε. Μπαλιμπάρ: Για Την Αντίσταση Στο Κομπάνι

Αυτό σημαίνει ότι μπορούμε να δούμε στο Κομπάνι το έμβρυο μιας εξέλιξης κεφαλαιώδους σημασίας. Μια αστική πολιτική που επιδιώκει να σώσει όλη την περιοχή από τον εξτρεμισμό, οι συνθήκες για την άνοδο του οποίου έχουν προετοιμαστεί από τόσες σφαγές και παρεμβάσεις.

Ενώ η κατάσταση αλλάζει ώρα με την ώρα, φαίνεται ότι το χειρότερο θα μπορούσε να αποφευχθεί: δηλαδή μια επανάληψη της εξέγερσης της Βαρσοβίας [του Armia Krajowa], η οποία συνεθλίβη από τους Ναζί μπροστά στα μάτια του Κόκκινου Στρατού, ο οποίος περίμενε να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά μόνη της…

Ελευθεριακή Φράξια

***

Grover Furr, Διαμαρτυρία για την πρόσκληση του Timothy Snyder στο Πανεπιστήμιο Kean:

Η κρίση δεν υπάρχει: Συνέντευξη του Στέφανου Ροζάνη στην Έλλη Στάη

Η ελληνική διανόηση στα καλύτερά της. Η συνέντευξη έγινε το 2011.
LR
---

Έλλη Στάη: Λοιπόν, εδώ είμαστε και πάλι, και έχω τη χαρά να καλωσορίσω τον καθηγητή φιλοσοφίας, πολυγραφότατο συγγραφέα, τον κύριο Στέφανο Ροζάνη. Καλώς ήλθατε.

Στέφανος Ροζάνης: Καλησπέρα κυρία Στάη.

Έλλη Στάη: Καλώς ήλθατε για μια άλλη συζήτηση, όπως συνηθίζουμε τα βράδια της Δευτέρας, και νομίζω ότι έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον μια τέτοια συζήτηση γιατί περνάμε από την αρένα της πολιτικής συνήθως σε μια άλλη οπτική της πραγματικής ζωής.

"Καπιταλισμός με ασιατικές αξίες" (άλλη μια φορά, λόγω επικαιρότητας)

Το σλόγκαν που δίνει τον τίτλο της στην ανάρτηση είναι, από ό,τι γνωρίζω, επινόηση του Σλαβόι Ζίζεκ. Η χρήση του μας επιτρέπει μια μικρολογική ανάλυση κάποιων από τις στρατηγικές και τα στρατηγήματα που χρησιμοποιούνται για την διάβρωση του τρόπου σκέψης και της ικανότητας πολιτικής χαρτογράφησης της νεολαίας, της τόσο κρίσιμης αυτής μάζας δυνητικών πολιτικών υποκειμένων. Η νεολαία άλλωστε είναι και το κύριο θύμα του εν λόγω κυρίου, τόσο εξαιτίας της φυσιολογικής πολιτικο-ιδεολογικής απειρίας της όσο και εξαιτίας της τάσης της να ενθουσιάζεται με τον επαναστατικό οίστρο, που όχι τυχαία είναι αυτό ακριβώς το οποίο πούλησε με το κιλό ο Σλοβένος στην πριν την κρίση περίοδο, διευκολύνοντας έτσι κατόπιν τον εαυτό του να εγκλωβίσει τα θύματά του αποτελεσματικότερα. 

Νεκροταφείο

Ξεκίνησε ένας από μας να ψάξει κάτω απ' την απαστράπτουσα λέξη της "μεταμοντέρνας κριτικής σκέψης", τη "συνωμοσιολογία" και βρήκε από κάτω το σάπιο πτώμα του αναλφάβητου κομμουνιστοφάγου Πόππερ. Πήγα εγώ να ψάξω λίγο περισσότερο το πτώμα, βρήκα τις απαρχές της γελοιοποίησης του Χέγκελ σε ανάγνωσμα δημοτικού. Έψαξε ένας παραπέρα, βρήκε τους καγχασμούς της σμιτιανής ακροδεξιάς, που γνώριζε τουλάχιστο από γράμματα, για το νέο ψυχροπολεμικό φρούτο που ήδη "σπρωχνόταν" ασμένως ως γκουρού. Κι έψαξε μια άλλη και βρήκε το μέλος της Χ και θεωρητικό του ελληνικού φασισμού Βεζανή να πουλάει στους φοιτητές του το Μίκυ Μάους του Πόππερ για Χέγκελ.

Leo Strauss προς Eric Voegelin για τον Πόππερ, 18/4/1950: Τι είναι πάλι αυτό το φρούτο;

Μπορώ να σου ζητήσω κάποια στιγμή να μου πεις τι νομίζεις για τον κύριο Πόππερ; Έδωσε μια διάλεξη εδώ, για τα καθήκοντα της κοινωνικής φιλοσοφίας, που ήταν ανάξια καν περιφρόνησης: ήταν ο πιο ξεπλυμένος, άψυχος θετικισμός, που προσπαθούσε να το παίξει και γενναίος, μαζί με μια απόλυτη ανικανότητα να σκεφτεί "λογικά", αν και πέρναγε για "ρασιοναλισμός" -- ήταν χάλια. Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι ένας τέτοιος άνθρωπος έγραψε ποτέ κάτι άξιο ανάγνωσης, κι όμως φαίνεται πως έγινε επαγγελματικό καθήκον να μάθει κανείς για τα έργα του. Μπορείς να μου πεις δυο λόγια για αυτό; Αν το προτιμάς, θα τα κρατήσω εμπιστευτικά.

Θερμούς χαιρετισμούς,
Leo Strauss

18 Απρίλη 1950

(Μετά την απάντηση του Voegelin για το τι εστί Πόππερ, o σμιτιανού τύπου δεξιός Strauss έβαλε τα δυνατά του για να μην πάρει πανεπιστημιακή θέση στο Σικάγο ο Ζίζεκ της εποχής του, Σερ Καρλ).

Η επιστημονική εργασία και ο διαρκής Ψυχρός Πόλεμος

Δεν υπάρχει μεγαλύτερης σημασίας ιδεολόγημα για όσους, στην σημερινή κατανομή εργασίας, επιτελούν τον ρόλο του "επιστημονικού ερευνητή", από την σαφή και κάθετη διαφοροποίηση της επιστημονικής εργασίας από την "κοινή γνώμη", την "προϊούσα ιδεολογία", την "προπαγάνδα", κλπ. Η ιδέα ότι η επιστημονική εργασία είναι ανιδιοτελής, αμερόληπτη και αντικειμενική και ότι παραμένει τέτοια ανεξαρτήτως κοινωνικών συνθηκών είναι απόλυτα θεμελιακή για την αυτοκατανόηση των επιστημόνων και την παρουσίαση της δουλειάς τους στο ευρύτερο αναγνωστικό κοινό.

Ο τρελός του χωριού

"Ο Ψυχρός Πόλεμος όμως συναντά μια νέα μετάλλαξη στη διαλεκτική μορφής και τάξης που επισυμβαίνει γύρω στο 1968, διαπλέκεται μαζί της, μπαίνει σε μια ιστορικά θεμελιακής σημασίας διαλεκτική μ' αυτή.

[...]

CIA και Βενεζουέλα: Συνέντευξη με τον Raúl Capote, πρώην συνεργάτη της CIA (II)

Ερ. Μπορείς να δώσεις το όνομά της;

Όχι, επειδή χρησιμοποιούσαν ψευδώνυμα. Ποτέ δεν χρησιμοποιούσαν αληθινά ονόματα. Και αυτό το είδος δουλειάς, η προώθησή μου ως συγγραφέα, τους ενδιέφερε πολύ, γιατί ήθελαν να με μετατρέψουν σε προσωπικότητα στον κόσμο εκείνο. Να με προωθήσουν και να με εμπλέξουν μαζί τους έμμεσα. Και μετά, το 2004, ήρθε στην Αβάνα ένα άτομο γνωστό στη Βενεζουέλα, η Kelly Keiderling.

CIA και Βενεζουέλα: Συνέντευξη με τον Raúl Capote, πρώην συνεργάτη της CIA (I)

Συνέντευξη με πρώην συνεργάτη της CIA: "Τα σχέδια της CIA για τη Βενεζουέλα έχουν προχωρήσει πολύ"

Venezuela Analysis

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Ο Raúl Capote είναι Κουβανός. Αλλά όχι ένας οποιοσδήποτε Κουβανός. Στα νιάτα του στρατολογήθηκε από τη CIA. Του πρόσφεραν ατελείωτα χρήματα για να συνωμοτήσει στην Κούβα. Αλλά μετά συνέβη κάτι απροσδόκητο για τις ΗΠΑ. Ο Capote δούλευε στην πραγματικότητα για την Κουβανική εθνική ασφάλεια. Από εκεί και πέρα, εργάστηκε ως διπλός πράκτορας. Αυτή είναι η ιστορία του, με τη μορφή αποκλειστικής συνέντευξης στο περιοδικό Chávez Vive, την οποία έδωσε στην Αβάνα:

Ερώτηση: Με ποια διαδικασία στρατολογήθηκες;