Τι δείχνει το συριακό Σύνταγμα για τον Άσαντ και την αντιπολίτευση

Τι δείχνει το συριακό Σύνταγμα για τον Άσαντ και την αντιπολίτευση

Του Stephen Gowans

What's Left

21 Μάη 2013
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Η ιδέα πως η εξέγερση ενάντια στην συριακή κυβέρνηση έχει εμπνευστεί από ένα κίνημα απ' τα κάτω, που διψά για ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό κράτος, είναι μύθος. Τα βασικά συστατικά στοιχεία της αντιπολίτευσης είναι Ισλαμιστές που επιδιώκουν να ιδρύσουν ένα Ισλαμικό κράτος υπό Σουνιτική κυριαρχία στη θέση μιας συριακής κυβέρνησης την οποία απεχθάνονται για το γεγονός ότι είναι κοσμική και έχει ως ηγέτες Αλαβίτες "αιρετικούς." "Οι ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα...κυριαρχούν στις τάξεις των ανταρτών", γράφει η Wall Street Journal.[1] “Υπάρχει απογοήτευση με την ανικανότητα [sic] της Δύσης να βοηθήσει στην ενίσχυση μιας κοσμικής στρατιωτικής ή πολιτικής αντιπολίτευσης που θα αντικαταστήσει τον κύριο Άσαντ,” αντηχούν οι New York Times. [2] “Οι ισλαμικές δυνάμεις φαίνεται να ενισχύονται μέσα στην αντιπολίτευση,” παρατηρεί ο Gerald F. Seib. [3]

Μπανάνα στο χιόνι ΙΙ: Μποράτ, ο κυβερνήτης της Οδησσού

Χιούμορ με τον Γερουσιαστή Μακέιν

Ho Chi Minh-Ο δρόμος που με οδήγησε στο Λενινισμό

Χο Τσι Μινχ

Ο δρόμος που με οδήγησε στο Λενινισμό (1960)

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, έβγαζα τα προς το ζην στο Παρίσι, αρχικά ως ρετουσαριστής σε φωτογραφείο, μετά ως ζωγράφος "κινέζικων αρχαιοτήτων" (που φτιαχνόντουσαν στη Γαλλία!). Μοίραζα φυλλάδια που καταδίκαζαν τα εγκλήματα των Γάλλων αποικιοκρατών στο Βιετνάμ.

Τον καιρό εκείνο, η υποστήριξή μου στην Οκτωβριανή επανάσταση ήταν μόνο θέμα διαίσθησης. Δεν είχα ακόμα κατανοήσει εντελώς την πλήρη ιστορική της σημασία. Αγαπούσα και θαύμαζα τον Λένιν γιατί ήταν ένας μεγάλος πατριώτης που ελευθέρωσε τους συμπατριώτες του. Μέχρι τότε, δεν είχα διαβάσει κανένα βιβλίο του.

Ο λόγος που έγινα μέλος του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος ήταν πως αυτοί "οι κυρίες και κύριοι", όπως αποκαλούσα τότε τους συντρόφους μου, είχαν δείξει συμπάθεια για μένα, για την πάλη των καταπιεσμένων λαών. Αλλά δεν καταλάβαινα ούτε τι είναι ένα κόμμα, ένα συνδικάτο, ούτε τι ήταν ο σοσιαλισμός και ο κομμουνισμός.

Το δικαίωμα στην ελεύθερη ευρωπαϊκή χιουμοριστική έκφραση

"Οικογενειακή μάζωξη στη Μεσόγειο". Σκίτσο της Charlie Hebdo.

Les Auschwitz de la France en Algerie

Σφαγή στο Παρίσι (1961)

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Στις 17 Οκτωβρίου του 1961, χιλιάδες Αλγερινοί που ζούσαν στο Παρίσι και στα προάστιά του προσπάθησαν να διαδηλώσουν ενάντια στην απαγόρευση κυκλοφορίας που τους είχε επιβάλει η αστυνομία της γαλλικής πρωτεύουσας, διοικητής της οποίας ήταν τότε ο Μορίς Παπόν. Ο Παπόν ήταν συνεργάτης του καθεστώτος Βισύ και καταδικάστηκε μόλις το 1998 για τον εκτοπισμό περισσότερων από 1.500 Εβραίων της Γαλλίας στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Στη διάρκεια της διαδήλωσης αστυνομικοί άνοιξαν πυρ κατά των διαδηλωτών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν δεκάδες (ο ακριβής αριθμός των νεκρών δεν είναι γνωστός ακόμα και σήμερα). Πολλοί άλλοι συνελήφθησαν και κρατήθηκαν σε διάφορα σημεία κράτησης, όπου υπέστησαν βασανιστήρια. Οι δολοφονίες συνεχίστηκαν και τις επόμενες ημέρες. Σύμφωνα με μαρτυρίες αστυνομικοί έριξαν νεκρούς διαδηλωτές αλλά και βαριά τραυματισμένους στον Σηκουάνα, στις όχθες του οποίου εκβράζονταν για μέρες πτώματα.

#jesuisNajial-Ali

Ο Naji al-Ali γεννήθηκε το 1938 περίπου στο βόρειο Παλαιστινιακό χωριό Al-Shajara, μεταξύ της Τιβεριάδας και της Ναζαρέτ, τώρα εκτοπισμένο από τον συνοικισμό moshav Ilaniya. Εξορίστηκε στο νότιο Λίβανο μαζί με την οικογένειά του μετά την έξοδο των Παλαιστίνιων το 1948, και έζησε στο στρατόπεδο προσφύγων Ain al-Hilweh, κοντά στη Σιδώνα. Εκεί, πήγε στο σχολείο της Ένωσης Χριστιανικών Εκκλησιών. Αφού αποφοίτησε, δούλεψε στους πορτοκαλεώνες της Σιδώνας, και μετά μετακόμισε στην Τρίπολη, όπου φοίτησε σε επαγγελματική σχολή των Καθολικών για δύο χρόνια.

Η γέννεση του "φονταμενταλισμού": Frantz Fanon, Από το "Η Αλγερία χωρίς πέπλο" (1959)

Από πορνογραφική καρτ-ποστάλ για Γάλλους στρατιώτες στην Αλγερία. Περιλαμβάνεται, μαζί με πολλές παρόμοιες, στο βιβλίο του Malek Alloula Το αποικιακό χαρέμι 

Frantz Fanon

Από το "Η Αλγερία χωρίς πέπλο"

Μια ετοιμοθάνατη αποικιοκρατία

Μτφρ.: Lenin Reloaded

[...] Σήμερα ακόμα, στα 1959, το όνειρο μιας ολικής ενσωμάτωσης της αλγερινής κοινωνίας με το όργανο των "χωρίς πέπλο γυναικών που βοηθούν και δίνουν καταφύγιο στον κατακτητή" συνεχίζει να στοιχειώνει τα όνειρα των αποικιακών αρχών.

Οι άνδρες της Αλγερίας, απ' τη πλευρά τους, αποτελούν στόχο κριτικής για τους ευρωπαίους συντρόφους τους, ή πιο επίσημα, για τα αφεντικά τους. Δεν υπάρχει ευρωπαίος εργάτης ο οποίος αργά ή γρήγορα, στο πάρε-δώσε των σχέσεων που αναπτύσσονται στον χώρο εργασίας, το μαγαζί ή το γραφείο, να μη θέτει στον Αλγερινό τις τελετουργικού χαρακτήρα ερωτήσεις: "Η γυναίκα σου φοράει πέπλο; Γιατί δεν παίρνεις τη γυναίκα σου στο σινεμά, στους αγώνες πυγμαχίας, στα καφέ;" 

Marchons, marchons, qu'un sang impur abreuve nos sillons..

Fernard Iveton, Maurice Audin, μέλη του ΓΚΚ που βασανίστηκαν και σκοτώθηκαν για την στήριξή τους στην αντι-αποικιακή επανάσταση στην Αλγερία

Στη Γαλλία ο ΓΓ του Σοσιαλιστικού Κόμματος και τέως υπουργός του Λαϊκού Μετώπου Π. Φορ υποστήριξε ανοιχτά τη δωσιλογική κυβέρνηση του Βισί, οδηγώντας στην πλήρη αποδιοργάνωση της γαλλικής σοσιαλδημοκρατίας (παρά τη στάση του αυτή, ο ίδιος δε διαγράφτηκε από το Σοσιαλιστικό Κόμμα παρά μόνο το 1944). Ο Π. Φορ, βαθύτατα αντικομμουνιστής, υπήρξε εθνοσύμβουλος και του πρώτου δωσιλογικού κοινοβουλίου, μαζί με μια σειρά άλλους πρώην «αριστερούς». Στα μεσαία κλιμάκια του κρατικού μηχανισμού του καθεστώτος Βισί υπηρέτησε έως το 1943 και ο μετέπειτα Σοσιαλιστής πρόεδρος της Γαλλίας Φρανσουά Μιτεράν.

Από το Αν. Γκίκας, "Η στάση της σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στο φασισμό", ΚΟΜΕΠ, τ. 1, 2014

Διαλύοντας τη Συρία: Πρώτα τα Τζιχαντικά σκατά, μετά τα αποικιοκρατικά απόσκατα της ενδόξου δημοκρατίας της Γαλλίας

Πανούκλα στα σπίτια και των δυο σας!

William Shakespeare, Ρωμαίος και Ιουλιέτα

Μετά το Κομπανί, να σώσουμε το Χαλέπι

Λωράν Φαμπιούς, ΥΠΕΞ Γαλλίας

Washington Post

Έχοντας σταματηθεί τελευταία στιγμή στο Κομπανί, η τρομοκρατική ομάδα που είναι γνωστή στον Αραβικό κόσμο ως Daesh — δε χρησιμοποιώ τον όρο "Ισλαμικό Κράτος", διότι η ομάδα δεν είναι ούτε πραγματικά Ισλαμική ούτε κράτος — στέλνει τους δολοφόνους της σε άλλα σημεία των Τουρκο-Συριακών συνόρων. Και στο τέλος του δρόμου βρίσκεται το Χαλέπι, το φρούριο της μετριοπαθούς αντιπολίτευσης [της Συρίας].

Δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Συρίας και μέρος της αρχαίας κληρονομιάς της ανθρωπότητας, το Χαλέπι είναι το μαρτυρικό κέντρο της αντίστασης στον Σύριο δικτάτορα Μπασάρ Αλ Άσαντ, όντας διαρκώς ο στόχος των βομβαρδισμών του από το 2012. Τώρα, το Χαλέπι έχει εγκλωβιστεί ανάμεσα στις βόμβες του καθεστώτος και τους αντεροβγάλτες του Daesh.

Χονγκ Κονγκ: Κινήματα και "κινήματα"

Αντι-αποικιοκρατικές διαδηλώσεις, Χονγκ Κονγκ 1967

Όπως αναφέρει και η Guardian, από τότε που πάρθηκε με άγρια βία από την Κίνα κατά τον πρώτο ‘’πόλεμο του οπίου’’, για 155 χρόνια το Χονγκ Κονγκ ήταν Βρετανική αποικία, μέχρι πρόσφατα το 1997 που πέρασε ξανά στα χέρια της Κίνας. Όλοι οι κυβερνήτες του ήταν διορισμένοι κατευθείαν από την Βρετανική κυβέρνηση. Κάτω από την Βρετανική διοίκηση το Χονγκ Κονγκ δεν έζησε ούτε καν ομοίωμα δημοκρατίας (δηλαδή εκλογή αντιπροσώπων και κυβερνώντων, λαϊκή κυριαρχία και συμμετοχή στην διακυβέρνηση κτλ.). Κυβερνιώταν από το Λονδίνο 6000 μίλια μακριά. Η ιδέα της οποιασδήποτε δημοκρατίας εισήχθει για πρώτη φορά από την Κινεζική κυβέρνηση: Το 1990 η Κίνα υιοθέτησε τον ‘βασικό νόμο’, που περιλάμβανε την δέσμευση ότι μέχρι το 2017 το ανώτατο κυβερνών σώμα του Χονγκ Κονγκ θα εκλεγόταν με γενική, καθολική ψηφοφορία.

Στρατιωτικά σχέδια για να «τσακιστεί η Κούβα» είχε ετοιμάσει ο Κίσινγκερ

Στρατιωτικά σχέδια για να «τσακιστεί η Κούβα» είχε ετοιμάσει ο Κίσινγκερ

Ο τότε υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ φαίνεται πως ήταν εξοργισμένος από την απόφαση της Αβάνας να επέμβει στρατιωτικά στην Αγκόλα το 1976. Τα αρχεία καταδεικνύουν πως οι ΗΠΑ εκπόνησαν σχέδια για επιθέσεις σε λιμάνια και στρατιωτικές εγκαταστάσεις της Κούβας, ή ακόμα και την ανάπτυξη πεζοναυτών στη βάση του Γκουαντάναμο.

Η Δύση, η Κίνα και η Ρωσία σε ιστορική προοπτική ΙII

Αδόλφος Χίτλερ, σχόλια και ανακοινώσεις:

A. 1924, Adolf Hitler, Mein Kampf. 8th Edition (New York: Houghton Mifflin, 1939), p. 935.

“Η εξωτερική πολιτική ενός Volkisch κράτους έχει το καθήκον να εξασφαλίσει την ύπαρξη σ' αυτόν τον πλανήτη της φυλής που αγκαλιάζει το κράτος, εδραιώνοντας τον αριθμό και την αύξηση του πληθυσμού, αφενός, και το μέγεθος και την αξία της γης και του εδάφους αφετέρου...Μόνο μια επαρκώς εκτεταμένη περιοχή στον πλανήτη εξασφαλίζει σε ένα έθνος ελευθερία ύπαρξης.”

Η Δύση, η Κίνα και η Ρωσία σε ιστορική προοπτική Ι

Μερακλαντάν με το ελεύθερο εμπόριο στην Κίνα

Πριν τη δεκαετία του 1830, η Κίνα ακολουθούσε μια πολιτική που περιόριζε σημαντικότατα την ευρωπαϊκή πρόσβαση στην αγορά της. Το μοναδικό λιμάνι στο οποίο είχαν πρόσβαση οι έμποροι της Δύσης ήταν η Καντόνα, και το μοναδικό εμπόρευμα το οποίο δέχονταν να ανταλλάξουν οι Κινέζοι το ασήμι. Οι δυτικοί εξοργίστηκαν, επειδή η πολιτική αυτή δημιουργούσε ανισορροπία στο ισοζύγιο εισαγωγών και εξαγωγών, καθιστώντας την Κίνα...ναι, το μαντέψατε, εξαγωγική οικονομία, της οποίας η ανάπτυξη ήταν "σε βάρος" των δυτικών συμφερόντων. 

Ομπάμα: «Η Ρωσία είναι ένα έθνος που δεν κατασκευάζει τίποτα»

Ομπάμα: «Η Ρωσία είναι ένα έθνος που δεν κατασκευάζει τίποτα»

Ο πρόεδρος των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα απαξίωσε τη Ρωσία υποστηρίζοντας ότι είναι ένα έθνος που «δεν φτιάχνει τίποτα» και δήλωσε σε συνέντευξή του στο περιοδικό Economist ότι η Δύση θα πρέπει να τηρήσει «σθεναρή στάση» απέναντι στην Κίνα καθώς το Πεκίνο επιδιώκει να αυξήσει τον ρόλο του στην παγκόσμια οικονομία.

Η Ρωσία είναι η χώρα με την τρίτη μεγαλύτερη παραγωγή πετρελαίου και τη δεύτερη μεγαλύτερη παραγωγή φυσικού αερίου στον κόσμο. Ο Ομπάμα ωστόσο υποβάθμισε τον ρόλο της Μόσχας και τον πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν, ως ηγέτη που προκαλεί βραχυπρόθεσμα προβλήματα για να αποκομίσει πολιτικά οφέλη που όμως μακροπρόθεσμα βλάπτουν τη χώρα του.

«Η Ρωσία δεν κατασκευάζει τίποτα (...) Οι μετανάστες δεν συρρέουν στη Μόσχα αναζητώντας ευκαιρίες. Το προσδόκιμο ζωής για τους άνδρες στη Ρωσία είναι γύρω στα 60. Ο πληθυσμός μειώνεται», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Neferti X. Tadiar-Άνθρωποι και υπάνθρωποι

Ζούμε σε καιρούς όπου κάθε μέρα φέρνει μαζί της επαρκείς ενδείξεις του αναλώσιμου της ανθρώπινης ζωής. Η χρήση της λέξης "ανθρώπινης" είναι χαλαρή, καθώς η ίδια η αναλωσιμότητα αυτής της ζωής, η συνθήκη της ως προορισμένης να καταστραφεί, θα φαινόταν να αμφισβητεί την περιγραφή αυτής της ζωής ως ανθρώπινης -- ενός κληρονομημένου όρου με τον οποίο ορίζουμε συνθήκες ιδανικής, επενδυμένης με αξία, και ανεκτίμητης ύπαρξης.

Ho Chi Minh-Ο δρόμος που με οδήγησε στο Λενινισμό

Χο Τσι Μινχ

Ο δρόμος που με οδήγησε στο Λενινισμό (1960)

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Μετά τον Πρώτο Παγκόσμιο πόλεμο, έβγαζα τα προς το ζην στο Παρίσι, αρχικά ως ρετουσαριστής σε φωτογραφείο, μετά ως ζωγράφος "κινέζικων αρχαιοτήτων" (που φτιαχνόντουσαν στη Γαλλία!). Μοίραζα φυλλάδια που καταδίκαζαν τα εγκλήματα των Γάλλων αποικιοκρατών στο Βιετνάμ.

Timothy Brennan-Η ιστορία του Χέγκελ, της Αφρικής και της δουλείας (I)

Timothy Brennan

"Η ιστορία του Χέγκελ, της Αφρικής και της δουλείας"

Από το Δανεικό φως, τομ. 1: Ο Βίκο, ο Χέγκελ και η αποικιοκρατία, Stanford UP, 2014

Μτφρ.: Lenin Reloaded

Η κριτική του Χέγκελ στην αποικιοκρατία είναι βεβαίως πολύ περιορισμένη. Δεν προπαγάνδισε ποτέ δημόσια την αντίθεση στην αποικοκρατία, ούτε προσπάθησε να επεξεργαστεί την συγκεκριμένη και επεκτεινόμενη θεωρητική της λογική στην διαδρομή του συστήματός του. Είναι επίσης ικανός να κάνει λόγο για την "στασιμότητα" των λαών που αποκόπηκαν από της δυναμικές του επαφές, και θεωρούσε το ίδιο το παγκόσμιο εμπόριο "εκπαιδευτικό πλεονέκτημα". Παρ' όλα αυτά, τα κομμάτια του έργου του τα οποία είναι ανοιχτά στην σκληρότερη κριτική αυτού του είδους συμβαίνει να υπόκεινται επίσης στον φιλολογικό σκεπτικισμό. Αν και κατά τη διάρκεια της ζωής του δεν αποκήρυξε ποτέ τις εκδοχές των διαλέξεών του που οι φοιτητές του παρέδιδαν στους εκδότες, έχει σημασία το γεγονός ότι Η φιλοσοφία της ιστορίας, το πιο κατακριμένο από τα έργα του, αποτελείται από εδάφια τα οποία συνδυάζουν τις γραπτές σημειώσεις από τις διαλέξεις με συνόψεις και σχόλια φοιτητών, παρουσιάζοντας και τα δυο μαζί ως εγελιανό κείμενο. Οι σημειώσεις των φοιτητών είναι πάντοτε πιο χονδροειδείς, λιγότερο αναπτυγμένες και πιο συμβατικές από τα δικά του λόγια, τα οποία συγκεντρώθηκαν τα ίδια από συχνά αντικρουόμενες σημειώσεις διαλέξεων που δόθηκαν για πολλά χρόνια. Σ' αυτό το στάδιο της καριέρας του, ο Χέγκελ ήταν κίνημα όσο ήταν και συγγραφέας: πνιγόταν από καθήκοντα και αναζητούνταν τόσο πολύ που σχεδόν οτιδήποτε έλεγε στην αίθουσα διαλέξεων καταγραφόταν επιμελώς, ερμηνευόταν και παρουσιαζόταν στο κοινό. Το να αγνοήσουμε αυτό το πλαίσιο θα ήταν ισοδύναμο του να παρακάμψουμε το γεγονός ότι οι ίδιες οι διαλέξεις ήταν έργα υπό κατασκευή. Ο Χέγκελ τις έβλεπε ως στοιχεία μιας διαδρομής που ορισμένες φορές περνούσε από σημαντικές αναθεωρήσεις με κάθε της νέα παρουσίαση, και ορισμένες από τις δηλώσεις του διαγράφηκαν σε κατοπινές εκδοχές των διαλέξεων.

Η ΕΟΚΑ και η ένοπλη δράση

Η ΕΟΚΑ και η ένοπλη δράση

Τη νύχτα της 31ης Μάρτη με 1η Απρίλη του 1955, στη Λευκωσία, στη Λάρνακα και μερικές άλλες πόλεις της Κύπρου σημειώθηκαν εκρήξεις βομβών που έπληξαν κυβερνητικά κτίρια του αποικιοκρατικού καθεστώτος. Στη Λευκωσία πλήγηκε ο ραδιοσταθμός και το μέγαρο της Αρχιγραμματείας. Στη Λάρνακα πλήγηκε το Διοικητήριο, η διοίκηση της Αστυνομίας, το δικαστικό μέγαρο. Στις άλλες πόλεις τα αποτελέσματα ήταν πενιχρά ή δεν υπήρξαν καθόλου, γιατί δεν έγινε δυνατό να πραγματοποιηθεί ό,τι είχε σχεδιαστεί. Γενικά επρόκειτο για μια επιχείρηση - σαμποτάζ χωρίς ιδιαίτερα σημαντικά αποτελέσματα, αφού στις περισσότερες περιπτώσεις η Αστυνομία κατάφερε να συλλάβει τους σαμποτέρ ή να εμποδίσει την πραγματοποίηση των σκοπών τους. Αλλά ποιος ήταν πίσω απ' όλη αυτή τη δουλιά;

Peter Weiss, "Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας" (ΙΙ)

Ιστορική φωτογραφία του 1962

«Η γη πρέπει να ανήκει σε όποιους την καλλιεργούν

Τα σπίτια πρέπει να κατοικούνται από εκείνους που τα χτίζουν»

Peter Weiss, "Άσμα για το σκιάχτρο της Λουσιτανίας" (Ι)

Rui Mingas - "Monagambé"

António Jacinto (1924-1991)

ΜΟΝΑΓΚΑΜΠΑ

Σ' αυτό το μεγάλο κτήμα δεν υπάρχει βροχή

ειν' ο ιδρώτας του μετώπου μου που ποτίζει τη συγκομιδή: