Lenin Reloaded

Κριτική στην «αντιμνημονιακή» ρητορεία περί αντισυνταγματικότητας

2012-03-02T14:29:00.002+02:00

Εισαγωγικό σημείωμα:

Ακολουθεί άρθρο που έστειλε στο ιστολόγιο ο αναγνώστης "Πετροπόλεμος". Το δημοσιεύω ως αξιόλογο και διεισδυτικό σε ορισμένα θεμελιακά σημεία, διατυπώνοντας όμως τις ρητές αντιρρήσεις μου για την διαφαινόμενη σύμφυρση Μπένγιαμιν, Σμιτ και Αγκάμπεν, παρά τις ρητές ιδεολογικοπολιτικές διαφορές ανάμεσα στη δικαιϊκή αντίληψη του πρώτου και του δεύτερου (σύμφυρση για την οποία, κατά τη δική μου γνώμη έχει σοβαρές ευθύνες ο τρίτος). Ας πούμε απλώς ότι ο Σμιτ δεν "διαμαρτύρεται" ποτέ ενάντια στην "κατάσταση εξαίρεσης", ούτε γράφει για να την κριτικάρει, αλλά αντίθετα, για να την καταστήσει συνώνυμη μιας ντεσιζιονιστικής θεωρίας της κυριαρχίας της οποίας είναι ο ίδιος ιδεολογικός φορέας και εκπρόσωπος, και η οποία, αν δεν ήταν εξ αρχής προορισμένη για να νομιμοποιήσει το φασιστικό κράτος, το έκανε αμέσως άμα τη ιστορική εμφανίσει του. Τόσο η νεανική "Κριτική της βίας" του Μπένγιαμιν, όσο και η αναφορά του σε μια "πραγματική κατάσταση εξαίρεσης" που θα βάλει τέλος στην μετατροπή της φασιστικής εξαίρεσης σε νόρμα, απ' την άλλη, είναι σαφέστατα απόπειρες μιας εκ των ένδον αποδόμησης της νομικοπολιτικής θεωρίας του Σμιτ, ή, το λιγότερο, μιας ρητά αντικρατικιστικής εκδοχής της (και ο Σμιτ είναι πάνω από όλα κρατικιστής).

Κι επειδή είχα κάνει σε σχόλιο μια αναφορά στην ανάγκη διασαφήνισης ενός όρου που έχει γίνει του συρμού στην Ελλάδα, του όρου "πολιτική θεολογία": Η έννοια ως τέτοια είναι καθαρά συντηρητική πολιτικά και είναι εντελώς ανάρμοστο να χρησιμοποιείται για να περιγράψει οποιοδήποτε έργο πραγματεύεται την πολιτική ενώ περιέχει επίσης αναφορές στη θεολογία, ή που πραγματεύεται τη θεολογία πολιτικά. Ένα έργο για την πολιτική θεολογία είναι ένα έργο για την θεολογική νομιμοποίηση της πολιτικής εξουσίας: μπορεί να είναι κριτικό για αυτή την τάση, όπως είναι ο ακόμα έντονα φοϊερμπαχιανός Μαρξ σε ό,τι αφορά την πολιτική θεολογία της Φιλοσοφίας του Δικαίου του Χέγκελ, ή όπως είναι ο Μπένγιαμιν της "Κριτικής της βίας", έργου κάθε άλλο παρά προσανατολισμένου στην σύνδεση της πολιτικής νομιμότητας με το θείο. Μπορεί, απ' την άλλη, να μην είναι καθόλου κριτικό για αυτή την τάση, και άρα να είναι ουσιαστικά το ίδιο μετουσίωση της πολιτικής θεολογίας που πραγματεύεται, όπως ξεκάθαρα είναι το έργο του ακροδεξιού Καθολικού Καρλ Σμιτ της Πολιτικής Θεολογίας (1922), ή όπως πιθανώς να ήταν αυτό του ούλτρα εθνικιστή, αντικομμουνιστή και αυταρχικού συντηρητικού Ερνστ Καντόροβιτς, συγγραφέα του Τα δύο σώματα του βασιλιά. Ένα δοκίμιο για την μεσαιωνική πολιτική θεολογία (1957): ο όρος ως τέτοιος έχει μια τάση να απαντάται σε συντηρητικούς πολιτικά συγγραφείς. Η μπορεί να μην είναι καν έργο πολιτικής θεολογίας, όπως είναι το Άγιος Παύλος του Μπαντιού, που είναι ουσιαστικά μια φιλοσοφική αλληγορία για την πολιτική στράτευση υπό τον μανδύα της βιογραφίας μιας θρησκευτικής φιγούρας, δεν έχει δηλαδή καν σχέση με την έννοια της θεολογικής νομιμοποίησης της πολιτικής εξουσίας.

--------------------

Κριτική στην «αντιμνημονιακή» ρητορεία περί αντισυνταγματικότητας

Από την πρώτη στιγμή, κατά την οποία η καπιταλιστική κρίση «θεσμικοποιήθηκε» με την ένταξη της Ελλάδος στο μηχανισμό στήριξης και την υπογραφή των δανειακών συμβάσεων, αναπτύχθηκε εκ μέρους των φορέων της σοσιαλδημοκρατικής και ρεφορμιστικής αντίληψης μία ρητορεία περί αντισυνταγματικότητας των νομοθετημάτων, τα οποία θεσπίσθηκαν κατ’ αυτήν την διαδικασία. Το βασικό επιχείρημα αυτής της αντίληψης έχει να κάνει με την προβολή της αντίθεσης των μέτρων στο γράμμα και το πνεύμα του Συντάγματος.

Από νομικοδογματική άποψη, δηλαδή κρινόμενη αυτή η ρητορεία υπό τα κριτήρια της επίσημης/ακαδημαϊκής επιστήμης του δικαίου και συνταγματικής θεωρίας, το παραπάνω επιχείρημα ερείδεται επί μίας διασταλτικής και τελολογικής ερμηνείας συγκεκριμένων άρθρων του Συντάγματος, τα οποία σύμφωνα πάλι με την ακαδημαϊκή νομική επιστήμη, κατοχυρώνουν αυτό που αποκαλείται «κοινωνικό κράτους δικαίου» (με κορυφαίο το άρθρο 25 Συντάγματος). Στην ρητορεία αυτή, πέρα από πολιτικές δυνάμεις και «προσωπικότητες», σχεδόν από την πρώτη στιγμή προσχώρησαν και φορείς της θεσμικής/επίσημης νομικής σκέψης, όπως είναι διακεκριμένοι ακαδημαϊκοί συνταγματολόγοι (ενδεικτικά αναφέρονται: Κατρούγκαλος, Δημητρόπουλος, Χρυσόγονος κα) και οι Δικηγορικοί Σύλλογοι με προεξάρχων αυτόν της Αθήνας. Είναι δε χαρακτηριστικό ότι κατά τη συνεδρίαση στην Βουλή της 12/2 ο εκπρόσωπος του Συριζα (Π. Λαφαζάνης), προκειμένου να τεκμηριώσει νομικά την ένσταση αντισυνταγματικότητας, την οποία υπέβαλε, κατέθεσε στα πρακτικά κοινή δήλωση των παραπάνω συνταγματολόγων. Συγχρόνως εντός της κοινότητας των νομικών έχει διαμορφωθεί μια ρητορική σύμφωνα με την οποία τα Μνημόνια και οι σχετιζόμενοι με αυτά νόμοι, συγκροτούν ένα «Παρασύνταγμα». Σημειώνουμε ότι η έννοια του «Παρασυντάγματος» είναι φορτισμένη πολιτικά και ιστορικά, καθ’ όσον την εισήγαγε ο συνταγματολόγος Αλιβιζάτος, προκειμένου να περιγράψει τα νομοθετήματα και τις συντακτικές πράξεις «έκτακτης ανάγκης» και «κατάστασης εξαίρεσης», τα οποία θεσπίσθηκαν επί εμφυλίου πολέμου και συνέχισαν να εφαρμόζονται ακόμα και μετά την ψήφιση του Συντάγματος του 1956, εξ ου και όρος «Παρασύνταγμα», ο οποίος δηλώνει ένα κατά κάποιο τρόπο σκιώδες Σύνταγμα, το οποίο υπάρχει (στην σκέψη του Αλιβιζάτου) αντιπαραθετικά και υπονομευτικά απέναντι στο λεγόμενο τυπικό Σύνταγμα, το οποίο προέρχεται από την «λαϊκή και εθνική κυριαρχία».

Αν θέλαμε να εμβαθύνουμε περισσότερο σε αυτή τη σκέψη, θα λέγαμε ότι οι φορείς της διακρίνουν μία «κατάσταση έκτακτης ανάγκης», η οποία οδηγεί επί της ουσίας σε αναστολή του τυπικού Συντάγματος. Και από εδώ αρχίζει και η αμιγώς πολιτική ρητορεία περί «εκτροπής», «κοινοβουλευτικών πραξικοπημάτων», «μεταμοντέρνας δικτατορίας» κλπ.

Βασική μας θέση, την οποία τεκμηριώνουμε παρακάτω, είναι ότι η παραπάνω ρητορική πάσχει πρώτα απ’ όλα πολιτικά, αλλά και από νομική άποψη.

Μία από τις κορυφαίες σχολές νομικής και δικαιικής σκέψης στον 20ο αιώνα, την οποία θεμελίωσε ο γερμανός νομικός Carl Schmitt, με τις παραδοχές της οποίας συνδιαλέχθη ο Walter Benjamin, αλλά και ο Kafka και την οποία εμπλουτίζει μετασχηματίζοντάς την στις μέρες μας ο ιταλός Giorgio Agamben, καθιστά ως κομβική έννοια για την κατανόηση και την κριτική του δικαίου ως ιστορικού «φαινομένου», την έννοια της κατάστασης εξαίρεσης. Δεν θα αναφερθούμε αναλυτικά στην έννοια και σε τι κοινωνικά και δικαιικά φαινόμενα και θεσμούς, αυτή ενσωματώνει- εξ άλλου υπάρχουν στα ελληνικά διαθέσιμες μεταφράσεις των σχετικών έργων των παραπάνω στοχαστών. Θα αρκεσθούμε όμως να πούμε κάπως κωδικά και σχεδόν συνθηματολογικά, ότι η «κατάσταση εξαίρεσης» είναι εκείνη η απόφαση ενός συστήματος ταξικοπολιτικής Κυριαρχιας, σύμφωνα με την οποία, μέσω της αναστολής του δικαίου, ο άνθρωπος και η ζωή του εν τέλει αφήνονται παντελώς έκθετοι απέναντι στο δίκαιο και την βιο-πολιτική. Ο Βenjamin, όπως και ο Agamben διαπιστώνουν ότι η κατάσταση εξαίρεσης σε συνθήκες καπιταλισμού τείνει να γίνει ο κανόνας, τείνει εν ολίγοις να καταστεί μια σταθερή τεχνική διακυβέρνησης (governance) εκ μέρους της αστικής εξουσίας. Γι’ αυτό εξάλλου, όπως παρατήρησε κι ο Schmitt, ο αστικός συνταγματισμός προστρέχει να «συνταγματοποιήσει» και να θεσμικοποιήσει την κατάσταση εξαίρεσης, δηλαδή να καταστήσει δίκαιο την ίδια την αναστολή του δικαίου. Τρανό παράδειγμα συνταγματοποίσης της «κατάστασης εξαίρεσης» ήταν το άρθρο του Συντάγματος της Βαϊμάρης. Στο δικό μας σύνταγμα το νομικό ανάλογο είναι το άρθρο το οποίο θεσπίζει την δυνατότητα κήρυξης κατάστασης πολέμου και πολιορκίας.

Έχουμε στην Ελλάδα σήμερα ενεργοποίηση μίας τέτοιας κατάστασης; Η απάντησή μας είναι όχι. Και αυτό προκύπτει πρώτα απ’ όλα εμπειρικά, αλλά και νομικά.

Δεν έχουμε στην Ελλάδα ένα νομικό φαινόμενο αναστολής δικαίου, το οποίο παράγει με αυτοτελή τρόπο βιοπολιτική. Αυτό το είχαμε πχ στην Δημοκρατία της Βαϊμάρης, το είχαμε στο Νταχάου και στην Μακρόνησο, το είχαμε στις ΗΠΑ μετά τις 11/11/2001, το έχουμε στο Γκουαντάναμο και το Αμπού Γκράιμ-αλλά όχι εδώ. Το δίκαιο και η δικαιοσύνη στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή, δεν αναστέλλονται, εμβαπτίζονται σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, δηλαδή προσπαθούν να εγκολπώσουν μέσα στον ταξικό τους χαρακτήρα τους μετασχηματισμούς της κοινωνικής ζωής και των κοινωνικών σχέσων, τις οποίες διαμορφώνει η καπιταλιστική κρίση. Με βάση τα παραπάνω είμαστε αναγκασμένοι να δηλώσουμε ότι σήμερα δεν έχουμε στην Ελλάδα την εκδίπλωση ενός νομικού φαινομένου, το οποίο λαμβάνει τα χαρακτηριστικά μιας «κατάστασης εξαίρεσης», ούτως ώστε αυτή η έννοια να καταστεί συνισταμένη της κριτικής μας στα Μνημόνια κλπ.

Συνεπώς εγείρεται το ερώτημα του αν ο Βενιζέλος είχε δίκιο όταν στην συνεδρίαση της Βουλής της 12/2, αντικρούοντας την κοινή δήλωση των συνταγματολόγων περί αντισυνταγματικότητας, είπε ότι αυτή η δήλωση αποτελεί πολιτική τοποθέτηση και όχι συστηματική-νομικοδογματική ανάλυση και κριτική, η οποία να τεκμηριώνει αντισυνταγματικότητα. Από την άποψη του αστικού συνταγματισμού και της ακαδημαϊκής επιστήμης, ο Βενιζέλος είχε δίκιο. Και πάνω σε αυτό έρχεται να δέσει η σχετική τοποθέτηση του εκπροσώπου του ΚΚΕ (Θ. Παφίλης), ο οποίος είπε ότι «την όλη κουβέντα για την αντισυνταγματικότητα θα πρέπει να την παρακολουθήσουν οι εργαζόμενοι, για να καταλάβουν τι είναι το Σύνταγμα και η ερμηνεία του».

Αν προεκτείνουμε την τοποθέτηση του Παφίλη στη σφαίρα της επιστήμης του δικαίου, τότε θα πρέπει να πούμε, ότι ο Παφίλης διαπίστωσε ότι η ερμηνεία του Συντάγματος και συνεπακόλουθα και το ίδιο το Σύνταγμα δεν αποτυπώνει πρωτίστως ένα ταξικοπολιτικό συσχετισμό, αλλά μία ταξικοπολιτική Κυριαρχία, συνεπώς η ερμηνεία, η οποία αναπτύσσεται εντός των ορίων του Συντάγματος (είτε γίνεται από τη σκοπιά του «μνημονίου» είτε του «αντιμνημονίου») κινείται μέσα στα όρια της δοσμένης ταξικοπολιτικής Κυριαρχίας, την οποία το Σύνταγμα όχι απλά αποτυπώνει, αλλά την καθιστά Κράτος.

Από αυτό ακριβώς το σημείο θα πρέπει να ξεκινήσει η κριτική μας, από τη σχέση δηλαδή αστικού Συντάγματος και αστικού Κράτους. Αυτοί, οι οποίοι αντιλαμβάνονται το Σύνταγμα ως ένα ερμητικό κειμενικό σύστημα, το οποίο επιδέχεται ερμηνειών είτε προς όφελος της μίας είτε της άλλης τάξης, σιωπηρά συναινούν στο ότι το Κράτος δεν είναι κυριαρχική σχέση της μιας τάξης απέναντι στην άλλη, αλλά (στην πιο αριστερόστροφη εκδοχή), είτε προϊόν συσχετισμού, είτε ακόμα μία ηγεμονική συνθήκη.

Συνεπώς θα πρέπει να πούμε ότι αυτό που χρειαζόμαστε δεν είναι μια κριτική της (δήθεν) αντισυνταγματικότητας των Μνημονίων, αλλά κριτική στο ίδιο το αστικό Σύνταγμα, όχι απλά ως κειμενικό σύστημα πρωτευόντων κανόνων δικαίου, αλλά ως του πρωτεύοντος (σύμφωνα με τον Hans Kelsen) κανόνα δικαίου, ο οποίος θεσμοποιεί την ταξικοπολιτική Κυριαρχία για να την καταστήσει Κράτος (σύμφωνα με τον Λένιν).

Επίσης (κι αυτό αφορά την αλτουσεριανή αντίληψη και την δεξιά ανάγνωση πάνω στον Γκράμσι) το Σύνταγμα δεν είναι πρώτα απ’ όλα οργανικό στοιχείο ηγεμονίας ή ακόμα ένας ΙΜΚ. Δεν είναι δηλαδή μια σχέση, η οποία είτε συνδέει είτε αντιδιαστέλει το Κράτος απέναντι στην κοινωνία ή το εκάστοτε κόμμα απέναντι στην εκάστοτε τάξη. Αντιθέτως είναι η θεσμοποίηση της σχέσης εκείνης, σύμφωνα με την οποία η κυρίαρχη τάξη αναγορεύει με πανηγυρικό και τελετουργικό μάλιστα τρόπο τον εαυτό της σε Κράτος, επι-κυρώνει δηλαδή μετασχηματισμούς, οι οποίοι ήδη έχουν συντελεσθεί στην σφαίρα της παραγωγής και των συγκεκριμένων κοινωνικών σχέσεων. Για να ξεφύγουμε από την θεωρία, θα θέσουμε το ακόλουθο πολιτικό δίλημμα:

Επιθυμούμε την νεκρανάσταση της σοσιολδημοκρατικής/φορντικής ερμηνείας του αστικού Συντάγματος και την αναπαράσταση του αστικού Κράτους ως «ρύθμιση», η οποία ενσωματώνει στις λειτουργίες του Κράτους τον ταξικό ανταγωνισμό και προκρίνει τον λεγόμενο «ρεφορμισμό των εισοδημάτων» (όπως εισηγήθηκε ο Keynes), ή μία κομμουνιστική κριτική στο αστικό Σύνταγμα και στη μορφή Κράτος; Η ίδια η προλεταριακή εργασία ως ελεύθερη, ανέλεγκτη και δημιουργική δύναμη, ως ζωντανή μορφοπλαστική φωτιά έχει προ πολλού αναδείξει τα ιστορικά όρια του αστικού Κράτους και του Συντάγματός του, έχει προ πολλού αντιπαραβάλει την πρακτική της χαράς απέναντι στην μιζέρια της ακαδημαϊκής ερμηνείας.

Τελειώνουμε με το εξής:

Στα πλαίσια της «αντιμνημονιακής» συνταγματικής σκέψης προβάλλεται η ανάγκη ενεργοποίησης της συνταγματοποίσης του λεγόμενου «δικαιώματος αντίστασης», το οποίο περιέχεται παραδοσιακά στα ακροτελεύτια άρθρα των αστικών Συνταγμάτων (στην Ελλάδα στο άρθρο 120, στο προηγούμενο Σύνταγμα στο άρθρο 114). Πρόκειται κατά τη γνώμη μας για μία ρητορεία, η οποία χρειάζεται με την σειρά της κριτική. Και τούτο διότι οι αριστεροί εμπνευστές αυτής της άποψης προφανώς δεν έχουν αναλογισθεί ότι η αναστολή του δικαίου, το οποίο αυτοί τόσο υποστηρίζουν θα γίνει –αν είναι να γίνει- με επίκληση σε αυτό το άρθρο, του οποίου αποζητούν την ενεργοποίηση. Είναι μια ρητορεία, η οποία κουβαλάει νερό στο μύλο της ύπουλης και επικίνδυνης αστικής προπαγάνδας περί «συνταγματικού τόξου», είναι μια ρητορεία, η οποία με έναν αντεστραμμένο τρόπο νομιμοποιεί την ενδεχόμενη άρση των νομικών εγγυήσεων στο πεδίο των κεκτημένων λαϊκών ελευθεριών. Πέρα όμως από αυτό τίθεται και ένα ευρύτερο ζήτημα:

Θα πρέπει να σταματήσει ο «αριστερός» νομικός να επιδιώκει να ενσωματώνει την ταξική πάλη στα πλαίσια της φαινομενολογίας της αστικής νομιμότητας και της έννομης τάξης. Δεν εννοούμε ότι θα πρέπει να καλέσει πχ σε ένοπλη επαναστατική πάλη κλπ ή σε τυπικά έκνομες δραστηριότητες-αυτό θα το κρίνει η εργατική τάξη και ο πολιτικός της φορέας, αλλά ότι θα πρέπει να αρχίσει να κάνει λόγο για την διαδικασία εκείνη, σύμφωνα με την οποία η ταξική πάλη δημιουργεί τέτοιες σχέσεις, πάνω στις οποίες το καπιταλιστικό δίκαιο και η αστική εξουσία δεν έχουν πλέον καμία αρμοδιότητα…. Μια μέρα η ανθρωπότητα θα παίξει με το δίκαιο, όπως τα παιδιά παίζουν με τα άχρηστα αντικείμενα, όχι για να τους ξαναδώσουν την κανονική τους χρήση, αλλά για να τα απελευθερώσουν οριστικά από αυτήν.

Caro diario

2012-03-02T07:22:00.024+02:00

Ξυπνάω νωρίς σήμερα, έξι παρά είκοσι. Φοράω ένα φούτερ που φτιάχτηκε σε κάποια βιομηχανική ενδυματοποιεία και πάω να φτιάξω καφέ, ασαφούς γεωγραφικής προέλευσης, αλλά σίγουρα με απώτερη καταγωγή την εργασία κάποιων σε μια λατινοαμερικάνικη φυτεία, τη μεταφορά των κόκκων από άλλους, την αποθήκευσή τους μέχρι ωρίμανσης, την τεχνική επεξεργασία σε κάποιο εργοστάσιο, κάπου στον κόσμο. Το μιξεράκι του φραπέ με το οποίο χτυπάω το μείγμα φτιάχτηκε από εργάτες σε κάποιο εργοστάσιο στην Κίνα, το ποτήρι όπου τον βάζω είναι ένα απ' τα εκατομμύρια που φτιάχνονται στα εργοστάσια της ΙΚΕΑ (αλλά ποιος ξέρει πού ακριβώς), το καλαμάκι δεν ξέρω σε ποια βιομηχανία πλαστικών ξεκίνησε τη ζωή του. Κάθομαι στο γραφείο, που αγοράστηκε πριν πολλά χρόνια, γύρω στο 1984-5, από Έλληνα επιπλοποιό. Κοιτάζω έξω απ' το παράθυρο: αυτοκίνητα, σπίτια, δρόμος, τηλεγραφόξυλα και σύρματα--δηλαδή, εργοστάσια, εργάτες, οικοδόμοι, ηλεκτρολόγοι, υδραυλικοί, επιπλοποιοί, εργάτες που φτυαρίζουν χαλίκι, χύνουν πίσα, οδηγούν ασφαλτοστρωτήρες, ανεβαίνουν στα έξι-εφτά μέτρα για να περάσουν καλώδια ηλεκτροδότησης. Όλα εκτός απ' τον ουρανό, το χώμα και τα κίτρινα αγριολούλουδα απέναντι είναι φτιαγμένα από ανθρώπινα χέρια. Όσα φτιάχτηκαν από μηχανήματα, φτιάχτηκαν επίσης από κάτι που φτιάχτηκε από ανθρώπινα χέρια, μιας και ακόμα και τα μηχανήματα που συναρμολογούν μηχανήματα φτιάχτηκαν από ανθρώπινα χέρια. Ό,τι φοράω, ό,τι πίνω, ό,τι τρώω, ο δρόμος όπου σε λίγο θα βγω, το αυτοκίνητο που θα οδηγήσω, τα γυαλιά μου, το ρολόι μου, ο υπολογιστής όπου γράφω, το λογισμικό που χρησιμοποιώ, όλα φτιάχτηκαν από ανθρώπινα χέρια ή από μηχανήματα που τα έφτιαξαν ανθρώπινα χέρια. Ολόκληρος ο χτισμένος υλικός κόσμος που με περιβάλλει, ό,τι έχει χρώμα, σχήμα, μυρωδιά, όγκο, βάθος, ύψος, υφή, ήχο, ό,τι με θερμαίνει ή κρατά τον κρύο αέρα έξω, αλλά ακόμα και ό,τι δεν έχει τίποτα απ' αυτά, αυτό το πρόγραμμα υπολογιστή, για παράδειγμα--όλα σχεδόν είναι βιομηχανικά παράγωγα, όλα αντλούν από τα πλεονεκτήματα κόστους της μαζικής παραγωγής (ακόμα και τα τρόφιμα), όλα προϋποθέτουν την συνάντηση χεριών και πρώτης ύλης, χεριών και επεξεργασίας, χεριών και κατασκευής, χεριών και μηχανημάτων ή εξαρτημάτων σε όλα τα μήκη και πλάτη της γης. Και την εκμετάλλευσή τους.

Ανοίγω το βιβλίο (βιομηχανικά παραγώμενο, βεβαίως). Acid free paper. Χαρτί χωρίς τοξίνες. Antonio Negri και Michael Hardt, Η εργασία του Διόνυσου, σελ. 10. Μεταφράζω:

Το ότι η βιομηχανική εργατική τάξη έχασε την κεντρική της θέση στην κοινωνία, το ότι η φύση και οι συνθήκες της εργασίας έχουν βαθιά μετατραπεί, όλα αυτά φαίνονται προφανή.

Θυμάμαι έναν σε ένα ιστολόγιο που κραύγαζε στα σχόλια: "Η εργατική τάξη είναι η συντριπτική πλειοψηφία, μα μας κορόιδεψαν οι αστοί πως είμαστε κι εμείς αστοί και τώρα μας πετάνε!" Γυρίζω στο εξώφυλλο του βιβλίου: ένα σφυρί πάνω στο ιλλουστρασιόν χαρτί, η εργατική τάξη ως καθαρό σημείο, δύο διαστάσεων.

Και μετά στην μέσα πλευρά, σελίδα για τη σειρά όπου ανήκει το βιβλίο:

ΘΕΩΡΙΑ ΠΕΡΑ ΑΠ' ΤΑ ΟΡΙΑ

...χωρίς υποταγή στις επιστημονικές πειθαρχίες

απειθείς πρακτικές αντίστασης

...επινοώντας, καθ' υπερβολή

στο ενδιάμεσο...

διαδικασίες υβριδοποίησης

Δεν έχει κανένα νόημα, ούτε γραμματικά, ούτε σημασιολογικά. Η α-πειθαρχία ως α-νοησία. Αλλά έχει ωραίες γραμματοσειρές, με την κάθε γραμμή σχεδόν σε άλλο σχήμα και μέγεθος, για να τονιστεί η μεταμοντέρνα τους διασπορά και ετερογένεια.

Κλείνω το βιβλίο όπου κάποιος, δεν ξέρω ποιος, εξεγείρεται, δεν ξέρει ο ίδιος πώς, απέναντι σε κάτι, δεν ξέρει κανείς τι. Και όπου "είναι προφανές" ότι η εργατική τάξη "έχασε την κεντρική της θέση στην κοινωνία", δηλαδή ότι όλα όσα κατέγραψα για τον περιβάλλοντα κόσμο είναι απατηλά και ότι η μόνη πραγματικότητα είναι ο διογκωμένος από ρητορικό αέριο εγκέφαλος κάποιου διανοούμενου που ατενίζει το άκτιστον φως μιας θείας πλάσεως απευθείας υπαγορευμένης από την βούληση ενός Θεού απταίστως Καθολικού που φοράει όμως μια ψεύτικη γενειάδα α λα Μαρξ.

Ανοίγω την τηλεόραση, made in China: Helesi PLC, ΒΙΠΕ Κομοτηνής (αναμνήσεις ώριμου πεζικάριου: ασφυξία μέσα, υπό τον φόβο της καμπάνας και των συζητήσεων για μηχανές και κωλόμπαρα, ασφυξία έξω, στις πλατείες με τους αξιωματικούς και τις γυναίκες τους, με τους 19χρονους με τις ανεξέλεγκτες ορμόνες και το αβέβαιο μέλλον· μόνη παρηγοριά η σιωπή της σκοπιάς).

Κάποιος "Δημήτρης Μανίκας" (Ποιος είναι ο κύριος; Τι έγραψε αυτός; Και ποια η θεωρία του για την "εργατική τάξη" και την εξαφάνισή της;) μιλάει για τον επιταχυνόμενο εκτροχιασμό που είναι η ζωή του, επαληθεύοντας την ταυτότητά του με τον ήχο μιας καραμπίνας (είναι πυροβολισμός ή οπλισμός και πάτημα της σκανδάλης χωρίς πυρομαχικά; Ακούγεται σαν το δεύτερο, αλλά δεν είμαι σίγουρος). Καθώς περνάει η ώρα και ξαλαφρώνει κουράζεται, η οργή υποχωρεί και ξανασκέφτεται τις συνέπειες. Ξαναπευθύνεται σε κάποια ανύπαρκτη και φαντασματική έννοια του δικαίου, αφού ξέρει --πάντα το ήξερε, αλλά...-- ότι η αυτοδικία δεν θα τον βοηθήσει τελικά, ότι ο ατομικός δρόμος είναι μάταιος: "δεν είμαι σε πολύ καλή κατάσταση...να ψάξετε τα στοιχεία που σας έδωσα" (εννοεί για απάτες του αφεντικού, πιθανώς θεωρεί ότι το δικό του αφεντικό συγκεκριμένα έτυχε να είναι απατεώνας).

Ένοπλος. Όμηροι: ένοπλος όμοιρος, όμοιρος ένοπλων, άοπλος ένοπλος όμηρος ομήρων. Άνδρα μοι ένεπε μούσα, άτροπον. O, mer de!

Intanto voce fu per me udita: "Onorate l’altissimo poeta; l’ombra sua torna, ch’era dipartita". Poi che la voce fu restata e queta, vidi quattro grand’ ombre a noi venire: sembianz’ avevan né trista né lieta. Lo buon maestro cominciò a dire: "Mira colui con quella spada in mano, che vien dinanzi ai tre sì come sire: quelli è Omero poeta sovrano."

La mala vita. Da miséria à misericórdia. E, Tony! La classe operaia non va in paradiso! Va in inferno!

Caro diario, σήμερα είναι 2 Μαρτίου του 2012. Ξύπνησα από έναν εφιάλτη: είχα τοποθετήσει βόμβα στα γραφεία κάποιου υπουργού. Με ανέκριναν, είχαν ηχογραφήσει τις συνομιλίες μου. Ήμουν ολοφάνερα ένοχος, αλλά το είχα ξεχάσει. Ξύπνησα πασχίζοντας να θυμηθώ την υπόθεσή μου, να βρω το νήμα της υποθετικής απολογίας μου.

Έβηχα σα φθισικός. Purgatorio. Exeunt omnes. Βγήκε ο ήλιος.

V.I. Lenin-Αριστερισμός, η παιδική αρρώστια του κομμουνισμού. ΙΧ

2012-03-02T06:21:00.000+02:00

IX

Ο «ΑΡΙΣΤΕΡΟΣ» ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΑ

Στην Αγγλία δεν υπάρχει ακόμη κομμουνιστικό κόμμα, υπάρχει όμως ανάμεσα στους εργάτες ένα σφριγηλό, πλατύ, γοργά αναπτυσσόμενο, ισχυρό κομμουνιστικό κίνημα, που μας δίνει το δικαίωμα να τρέφουμε τις καλύτερες ελπίδες. Υπάρχουν αρκετά πολιτικά κόμματα και οργανώσεις («Βρετανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα», «Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα», «Σοσιαλιστική Ένωση της Νότιας Ουαλίας», «Εργατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία» ), που θέλουν να δημιουργήσουν κομμουνιστικό κόμμα και διεξάγουν ήδη διαπραγματεύσεις μεταξύ τους γι’ αυτό το πράγμα. Στην εφημερίδα «Ντρέντνοτ των Εργατών» (σώμα VI, αρ. φύλ. 48, της 21. Π. 1920), εβδομαδιαίο όργανο της τελευταίας από τις παραπάνω οργανώσεις, δημοσιεύτηκε ένα άρθρο της διευθύντριας, σ. Σίλβιας Πάνκχερστ: «Για ένα Κομμουνιστικό Κόμμα». Το άρθρο εξιστορεί την πορεία των διαπραγματεύσεων ανάμεσα στις τέσσερις οργανώσεις που αναφέραμε για τη δημιουργία ενιαίου Κομμουνιστικού κόμματος, με βάση την προσχώρηση στην III Διεθνή, την αναγνώριση του σοβιετικού συστήματος, αντί του κοινοβουλευτισμού, και της δικτατορίας του προλεταριάτου. Φαίνεται πως ένα από τα κυριότερα εμπόδια για την άμεση δημιουργία ενιαίου Κομμουνιστικού Κόμματος είναι οι διαφωνίες πάνω στο ζήτημα της συμμετοχής στο κοινοβούλιο και της προσχώρησης του νέου Κομμουνιστικού Κόμματος στο παλιό, συνδικαλιστικό, αποτελούμενο κυρίως από τρέιντ-γιούνιον, οπορτουνιστικό και σοσιαλσοβινιστικό «Εργατικό Κόμμα». Η «Εργατική Σοσιαλιστική Ομοσπονδία» –όπως και το «Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα[12]»– τάσσονται ενάντια στη συμμετοχή στις βουλευτικές εκλογές και στο κοινοβούλιο, ενάντια στην προσχώρηση στο «Εργατικό Κόμμα», διαφωνώντας σ’ αυτό το σημείο με την πλειοψηφία των μελών του Βρετανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, που το βλέπουν σαν τη «δεξιά πτέρυγα των κομμουνιστικών κομμάτων» στην Αγγλία (σελ. 5 του άρθρου, που αναφέραμε, της Σίλβιας Πάνκχερστ).

Έτσι, ο βασικός χωρισμός είναι ο ίδιος, όπως και στη Γερμανία, παρά τις τεράστιες διαφορές και στη μορφή που εκδηλώνονται οι διαφωνίες (στη Γερμανία η μορφή αυτή είναι πολύ πιο συγγενική με τη «ρωσική» απ’ ό,τι στην Αγγλία), και σε μια ολόκληρη σειρά άλλα περιστατικά. Ας δούμε λοιπόν τα επιχειρήματα των «αριστερών».

Στο ζήτημα της συμμετοχής στο κοινοβούλιο η σ. Σίλβια Πάνκχερστ αναφέρεται στο δημοσιευμένο στο ίδιο φύλλο άρθρο του σ. Ου. Γκάλαχερ (W. Gallacher), που γράφει έξονόματος του «Εργατικού Συμβουλίου της Σκωτίας» της Γλασκώβης:

«Το συμβούλιο αυτό –γράφει ο Γκάλαχερ– είναι καθαρά αντικοινο-βουλευτικό και το ακολουθεί η αριστερή πτέρυγα διάφορων πολιτικών οργανώσεων. Εμείς αντιπροσωπεύουμε το επαναστατικό κίνημα της Σκωτίας, που προσπαθεί να δημιουργήσει επαναστατική οργάνωση μέσα στην παραγωγή (στους διάφορους κλάδους της παραγωγής) και Κομμουνιστικό Κόμμα στηριγμένο στις κοινωνικές επιτροπές σε όλη τη χώρα. Πολύ καιρό φιλονικήσαμε με τους επίσημους κοινοβουλευτικούς. Δεν το θεωρούσαμε αναγκαίο να τους κηρύξουμε ανοιχτά τον πόλεμο κι αυτοί φοβούνται να περάσουν στην επίθεση εναντίον μας.

Αυτή η κατάσταση όμως δεν μπορεί να συνεχιστεί για πολύ καιρό. Νικούμε σε όλη τη γραμμή.

Η μάζα των μελών του Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος της Σκωτίας νιώθει όλο και μεγαλύτερη αποστροφή για την ιδέα του κοινοβουλίου και όλες σχεδόν οι τοπικές ομάδες είναι υπέρ των Σοβιέτ (χρησιμοποιείται η ρωσική λέξη με αγγλικά γράμματα) ή των εργατικών Σοβιέτ. Είναι αυτονόητο πως αυτό έχει πολύ σοβαρή σημασία για τους κυρίους εκείνους που βλέπουν την πολιτική σαν μέσο βιοπορισμού (σαν επάγγελμα) και βάζουν μπρος όλα τα μέσα για να πείσουν τα μέλη τους να γυρίσουν πίσω στους κόλπους του κοινοβουλευτισμού. Οι επαναστάτες σύντροφοι δεν πρέπει (οι υπογραμμίσεις είναι παντού του συντάκτη του γράμματος) να υποστηρίζουν αυτή τη συμμορία. Ο αγώνας μας εδώ θα είναι πολύ δύσκολος. Ένα από τα χειρότερα χαρακτηριστικά του θα είναι η προδοσία εκείνων για τους οποίους τα ατομικά συμφέροντα είναι πιο δυνατό κίνητρο, παρά το ενδιαφέρον τους για την επανάσταση. Κάθε υποστήριξη του κοινοβουλευτισμού βοηθά απλώς να περάσει η εξουσία στα χέρια των βρετανών μας Σάιντεμαν και Νόσκε. Ο Χέντερσον, ο Κλάινς (Clynes) και Σία είναι αδιόρθωτα αντιδραστικοί. Το επίσημο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα πέφτει όλο και περισσότερο κάτω από την εξουσία των αστών φιλελευθέρων που βρήκαν πνευματικό καταφύγιο στο στρατόπεδο των κυρίων Μακντόναλντ, Σνόουντεν και Σία. Το επίσημο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα είναι άσπονδος εχθρός της III Διεθνούς, ενώ η μάζα είναι μαζί της. Το να υποστηρίζεις με οποιονδήποτε τρόπο τους κοινοβουλευτικούς-οπορτουνιστές σημαίνει απλώς να παίζεις το παιχνίδι των κυρίων που αναφέραμε παραπάνω. Το Βρετανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν έχει εδώ καμιά σημασία... Εδώ χρειάζεται γερή επαναστατική παραγωγική οργάνωση (βιομηχανική) και Κομμουνιστικό Κόμμα, που να στηρίζει τη δράση του σε σαφείς και με ακρίβεια καθορισμένες επιστημονικές βάσεις. Αν οι σύντροφοί μας μπορούν να μας βοηθήσουν να δημιουργήσουμε τέτοια οργάνωση και τέτοιο κόμμα, θα δεχτούμε πρόθυμα τη βοήθεια τους. Αν δεν μπορούν, για όνομα του θεού, ας μην ανακατεύονται καθόλου, αv δεν θέλουν να προδόσουν την Επανάσταση, υποστηρίζοντας τους αντιδραστικούς, που με τόσο ζήλο προσπαθούν να αποκτήσουν τον “τιμητικό” (; το ερωτηματικό είναι του συντάκτη του γράμματος) τίτλο του βουλευτή και φλέγονται από την επιθυμία να αποδείξουν πως μπορούν να διοικούν τόσο καλά, όσο και τα ίδια τα “αφεντικά”, οι ταξικοί πολιτικοί».

Το γράμμα αυτό προς τη Σύνταξη εκφράζει, κατά τη γνώμη μου, θαυμάσια τις διαθέσεις και την άποψη των νεαρών κομμουνιστών ή των εργατών-μαζικών στελεχών, που μόλις άρχισαν να έρχονται στον κομμουνισμό. Οι διαθέσεις αυτές είναι εξαιρετικά παρήγορες και πολύτιμες. Πρέπει να ξέρεις να τις εκτιμάς και να τις υποστηρίζεις, γιατί δίχως αυτές δεν θα είχε ελπίδες νίκης η επανάσταση του προλεταριάτου στην Αγγλία και σε κάθε άλλη χώρα. Τους ανθρώπους, που ξέρουν να εκφράζουν τις διαθέσεις αυτές των μαζών, που ξέρουν να προκαλούν στις μάζες παρόμοιες διαθέσεις (που πολύ συχνά είναι υπολανθάνουσες, υποσυνείδητες, ανεκδήλωτες), πρέπει να τους προσεχουμε και να τους βοηθάμε στοργικά με κάθε τρόπο. Ταυτόχρονα όμως πρέπει να τους λέμε καθαρά και ξάστερα πως δεν φτάνει μόνο η διάθεση για να καθοδηγείς τις μάζες στο μεγάλο επαναστατικό αγώνα και πως τούτα ή εκείνα τα λάθη που πάνε να κάνουν ή κάνουν οι πιο αφοσιωμένοι στην υπόθεση της επανάστασης άνθρωποι, είναι λάθη που μπορούν να ζημιώνουν την υπόθεση της επανάστασης. Το γράμμα του σ. Γκάλαχερ προς τη Σύνταξη δείχνει χωρίς αμφιβολία τα σπέρματα όλων των λαθών που κάνουν οι γερμανοί «αριστεροί» κομμουνιστές και που τα είχαν κάνει οι ρώσοι «αριστεροί» μπολσεβίκοι το 1908 και το 1918.

Ο συντάκτης του γράμματος είναι γεμάτος από το πιο ευγενικό προλεταριακό μίσος προς τους αστούς «ταξικούς πολιτικούς» (που το καταλαβαίνουν και το νιώθουν, ωστόσο, όχι μόνο οι προλετάριοι, αλλά και όλοι οι εργαζόμενοι, όλοι οι «μικροί άνθρωποι» για να χρησιμοποιήσουμε τη γερμανική έκφραση). Αυτό το μίσος ενός εκπροσώπου των καταπιεζόμενων και εκμεταλλευόμενων μαζών είναι πραγματικά η «αρχή πάσης σοφίας», η βάση για κάθε σοσιαλιστικό και κομμουνιστικό κίνημα και για τις επιτυχίες του. Ο συντάκτης όμως, όπως φαίνεται, δεν παίρνει υπόψη του ότι η πολιτική είναι μια επιστήμη και μια τέχνη που δεν πέφτει από τον ουρανό, δεν δίνεται δωρεάν, και ότι το προλεταριάτο, αν θέλει να νικήσει την αστική τάξη, πρέπει να βγάλει δικούς του, προλετάριους, «ταξικούς πολιτικούς», και τέτοιους που να μην είναι χειρότεροι από τους αστούς πολιτικούς. Ο συντάκτης του γράμματος κατάλαβε θαυμάσια πως όχι το κοινοβούλιο, αλλά μόνο τα εργατικά Σοβιέτ μπορούν να είναι τα όργανα για την επίτευξη των σκοπών του προλεταριάτου και, φυσικά, όποιος δεν το κατάλαβε αυτό ως τα σήμερα είναι ο χειρότερος αντιδραστικός, και ας είναι ο πιο σοφός άνθρωπος, ο πιο έμπειρος πολιτικός, ο πιο ειλικρινής σοσιαλιστής, ο πιο διαβασμένος μαρξιστής, ο πιο τίμιος πολίτης και οικογενειάρχης. Ο συντάκτης όμως του γράμματος ούτε καν βάζει το ερώτημα και ούτε σκέπτεται, αν είναι ανάγκη να βάλει το ερώτημα: μπορούμε να οδηγήσουμε τα Σοβιέτ στη νίκη ενάντια στο κοινοβούλιο, χωρίς να μπάσουμε τους «σοβιετικούς» πολιτικούς μέσα στο κοινοβούλιο; Χωρίς να αποσυνθέσουμε τον κοινοβουλευτισμό από τα μέσα; Χωρίς να προετοιμάσουμε μέσα από το κοινοβούλιο την επιτυχία των Σοβιέτ στο καθήκον που έχουν μπροστά τους να διαλύσουν το κοινοβούλιο; Και όμως ο συντάκτης του γράμματος εκφράζει την απόλυτα σωστή σκέψη ότι το Κομμουνιστικό Κόμμα στην Αγγλία πρέπει να στηρίζει τη δράση του σε επιστημονικές βάσεις. Η επιστήμη απαιτεί, πρώτο, να παίρνεις υπόψη σου την πείρα των άλλων χωρών, ιδιαίτερα αν οι άλλες χώρες, που είναι επίσης καπιταλιστικές, δοκιμάζουν ή δοκίμασαν τελευταία μια παρόμοια πείρα. Δεύτερο, να παίρνεις υπόψη όλες τις δυνάμεις, τις ομάδες, τα κόμματα, τις τάξεις, τις μάζες, που δρουν μέσα σε μια δοσμένη χώρα και όχι να καθορίζεις την πολιτική με βάση μονάχα τις επιθυμίες και τις αντιλήψεις, το βαθμό της συνειδητότητας και της διάθεσης για αγώνα μιας μόνο ομάδας ή ενός μόνο κόμματος.

Είναι σωστό ότι οι Χέντερσον, οι Κλάινς, οι Μακντόναλντ, οι Σνόουντεν είναι άνθρωποι αδιόρθωτα αντιδραστικοί. Είναι επίσης σωστό ότι θέλουν να πάρουν την εξουσία στα χέρια τους (προτιμώντας ωστόσο το συνασπισμό με την αστική τάξη), ότι θέλουν «να κυβερνούν» σύμφωνα με τους ίδιους παμπάλαιους αστικούς κανόνες, πως, όταν θα βρεθούν στην εξουσία, θα φέρνονται οπωσδήποτε σαν τους Σάιντεμαν και τους Νόσκε.

Όλα αυτά είναι σωστά. Από δω όμως δεν έπεται καθόλου ότι η υποστήριξή τους αποτελεί προδοσία της επανάστασης, αλλά ότι προς το συμφέρον της επανάστασης οι επαναστάτες της εργατικής τάξης πρέπει να παρέχουν σ’ αυτούς τους κυρίους ορισμένη κοινοβουλευτική υποστήριξη. Για να ξεκαθαρίσω τη σκέψη αυτή θα πάρω δυο σύγχρονα αγγλικά πολιτικά ντοκουμέντα: 1) το λόγο του πρωθυπουργού Λόιντ Τζορτζ στις 18/ΙΙΙ/1920 (όπως δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «The Manchester Guardian»50 της 19/III/1920) και 2) τους συλλογισμούς της «αριστερής» κομμουνίστριας, της σ. Σίλβιας Πάνκχερστ, στο άρθρο της που αναφέραμε παραπάνω.

Ο Λόιντ Τζορτζ στο λόγο του έκανε πολεμική στον Άσκουϊθ (που είχε κληθεί ειδικά στη συνεδρίαση, αρνήθηκε όμως να έλθει) και στους φιλελευθέρους που δεν θέλουν το συνασπισμό με τους συντηρητικούς, αλλά μια προσέγγιση με το Εργατικό Κόμμα. (Στο γράμμα του σ. Γκάλαχερ προς τη Σύνταξη είδαμε επίσης να αναφέρεται το γεγονός ότι φιλελεύθεροι περνούν στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα.) Ο Λόιντ Τζορτζ προσπαθούσε να αποδείξει πως είναι απαραίτητος ο συνασπισμός των φιλελευθέρων με τους συντηρητικούς και μάλιστα ένας στενός συνασπισμός, γιατί διαφορετικά μπορεί να νικήσει το Εργατικό Κόμμα, που ο Λόιντ Τζορτζ «προτιμά να το ονομάζει» σοσιαλιστικό, και που επιδιώκει τη «συλλογική ιδιοκτησία» στα μέσα παραγωγής. «Στη Γαλλία αυτό ονομαζόταν κομμουνισμός» –εξηγούσε εκλαϊκευτικά ο αρχηγός της αγγλικής αστικής τάξης στους ακροατές του, μέλη του κοινοβουλευτικού Φιλελεύθερου Κόμματος, που, όπως φαίνεται, δεν το ξέρανε ως τότε– «στη Γερμανία αυτό ονομαζόταν σοσιαλισμός· στη Ρωσία ονομάζεται μπολσεβικισμός». Για τους φιλελευθέρους αυτό είναι καταρχήν απαράδεκτο, εξηγούσε ο Λόιντ Τζορτζ, γιατί οι φιλελεύθεροι είναι καταρχήν υπέρ της ατομικής ιδιοκτησίας. «Ο πολιτισμός βρίσκεται σε κίνδυνο», δήλωνε ο ομιλητής και γι’ αυτό οι φιλελεύθεροι και οι συντηρητικοί πρέπει να ενωθούν...

«...Αν πάτε στις αγροτικές περιφέρειες –είπε ο Λόιντ Τζορτζ– συμφωνώ πως εκεί θα βρείτε τους παλιούς κομματικούς διαχωρισμούς που διατηρήθηκαν όπως ήταν πρώτα. Εκεί ο κίνδυνος είναι πολύ απομακρυσμένος. Εκεί δεν υπάρχει κίνδυνος. Όταν όμως το κίνημα φτάνει ως τις αγροτικές περιφέρειες, ο κίνδυνος θα είναι και κει τόσο μεγάλος, όσο μεγάλος είναι τώρα σε μερικές βιομηχανικές περιφέρειες. Τα τέσσερα πέμπτα της χώρας μας ασχολούνται με τη βιομηχανία και το εμπόριο και μόλις το ένα πέμπτο με τη γεωργία. Αυτό είναι ένα περιστατικό που το έχω πάντα υπόψη μου, όταν σκέπτομαι τους κινδύνους που μας επιφυλάσσει το μέλλον. Στη Γαλλία ο πληθυσμός είναι γεωργικός και υπάρχει μια στερεή βάση από καθορισμένες αντιλήψεις, που δεν αλλάζει πολύ γρήγορα και δεν είναι και τόσο εύκολο να την αναταράξει το επαναστατικό κίνημα. Διαφορετικά μπαίνει το ζήτημα στη χώρα μας. Στη χώρα μας η ανατροπή είναι πιο εύκολη από κάθε άλλη χώρα του κόσμου, και αν θα αρχίσει η χώρα μας να κλονίζεται, η κατάρρευση θα είναι εδώ, για τους λόγους που αναφέραμε, πιο μεγάλη από τις άλλες χώρες».

Ο αναγνώστης βλέπει εδώ πως ο Λόιντ Τζορτζ δεν είναι μόνο πολύ έξυπνος άνθρωπος, αλλά και έχει διδαχτεί πολλά από τους μαρξιστές. Δεν είναι αμαρτία να διδαχτούμε κι εμείς από τον Λόιντ Τζορτζ.

Είναι επίσης ενδιαφέρον να σημειώσουμε το παρακάτω επεισόδιο από τη συζήτηση που έγινε ύστερα από το λόγο του Λόιντ Τζορτζ:

«Κ. Ο υ ά λ α ς (Wallace): Θα ήθελα να ρωτήσω πως βλέπει ο πρωθυπουργός τα αποτελέσματα της πολιτικής του στις βιομηχανικές περιφέρειες σχετικά με τους βιομηχανικούς εργάτες, από τους οποίους πάρα πολλοί είναι σήμερα φιλελεύθεροι και μας υποστηρίζουν τόσο πολύ. Δεν θα μπορούσε να έχει σαν αποτέλεσμα την τεράστια αύξηση της δύναμης του Εργατικού Κόμματος χάρη στους εργάτες που σήμερα είναι ειλικρινείς υποστηρικτές μας;

Πρωθυπουργός: Έχω εντελώς διαφορετική γνώμη. Το γεγονός ότι οι φιλελεύθεροι παλεύουν αναμεταξύ τους, αναμφισβήτητα, σπρώχνει ένα πολύ σημαντικό αριθμό φιλελευθέρων να πάνε, από απελπισία, προς το Εργατικό Κόμμα, όπου υπάρχει ήδη ένας σημαντικός αριθμός φιλελευθέρων, πολύ ικανών ανθρώπων, που τώρα ασχολούνται με τη δυσφήμηση της κυβέρνησης. Το αποτέλεσμα αναμφισβήτητα είναι ότι δυναμώνουν σημαντικά οι διαθέσεις του κοινού προς όφελος του Εργατικού Κόμματος. Η κοινή γνώμη δεν κάνει στροφή προς τους φιλελευθέρους, που βρίσκονται έξω από το Εργατικό Κόμμα, αλλά προς το Εργατικό Κόμμα, αυτό δείχνουν οι αναπληρωματικές εκλογές».

Ας πούμε παρεμπιπτόντως πως ο συλλογισμός αυτός δείχνει κυρίως πόσο τα έχουν μπλέξει οι πιο έξυπνοι άνθρωποι της αστικής τάξης και δεν μπορούν να μην κάνουν ανεπανόρθωτες ανοησίες. Απ’ αυτό θα χαθεί και η αστική τάξη. Ενώ οι άνθρωποι μας μπορούν να κάνουν ακόμη και ανοησίες (βέβαια με τον όρο ότι οι ανοησίες αυτές δεν θα είναι πολύ μεγάλες και ότι θα διορθώνονται έγκαιρα) και παρ’ όλα αυτά να βγαίνουν στο τέλος νικητές.

Το άλλο πολιτικό ντοκουμέντο είναι οι παρακάτω συλλογισμοί της «αριστερής» κομμουνίστριας, σ. Σίλβιας Πάνκχερστ:

«... Ο σ. Ίνκπιν (γραμματέας του Βρετανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος) αποκαλεί το Εργατικό Κόμμα “κυριότερη οργάνωση του κινήματος της εργατικής τάξης”. Ένας άλλος σύντροφος από το Βρετανικό Σοσιαλιστικό Κόμμα στη συνδιάσκεψη της III Διεθνούς διατύπωσε την άποψη του Βρετανικού Σοσιαλιστικού Κόμματος ακόμη πιο ανάγλυφα. Ο σύντροφος αυτός είπε: “Θεωρούμε το Εργατικό κόμμα σαν την οργανωμένη εργατική τάξη”.

Δεν συμμεριζόμαστε την άποψη αυτή για το Εργατικό Κόμμα. Το Εργατικό Κόμμα έχει ένα πολύ μεγάλο αριθμό μελών, αν και τα μέλη του αυτά είναι σε μεγάλο βαθμό αδρανή και απαθή. Είναι εργάτες και εργάτριες που μπήκαν στα τρέιντ-γιούνιον, γιατί οι σύντροφοι τους του εργοστασίου είναι τρέιντ-γιουνιονιστές και γιατί θέλουν να παίρνουν βοηθήματα.

Εμείς όμως αναγνωρίζουμε πως η μεγάλη αριθμητική δύναμη του Εργατικού Κόμματος οφείλεται επίσης στο γεγονός ότι είναι δημιούργημα μιας ιδεολογικής σχολής, που τα σύνορά της δεν τα έχει ακόμη ξεπεράσει η πλειοψηφία της βρετανικής εργατικής τάξης, αν και μεγάλες αλλαγές ετοιμάζονται στα μυαλά του λαού που θα αλλάξουν γρήγορα αυτή την κατάσταση...».

«... Το Βρετανικό Εργατικό Κόμμα, όπως και οι σοσιαλπατριωτικές οργανώσεις των άλλων χωρών, στην πορεία της φυσιολογικής εξέλιξης της κοινωνίας, θα έλθει αναπόφευκτα στην εξουσία. Δουλειά των κομμουνιστών είναι να οργανώνουν τις δυνάμεις που θα ανατρέψουν τους σοσιαλπατριώτες και εμείς στη χώρα μας δεν πρέπει ούτε να καθυστερούμε τη δουλειά αυτή, ούτε να ταλαντευόμαστε.

Δεν πρέπει να σκορπούμε την ενεργητικότητά μας, αυξάνοντας τη δύναμη του Εργατικού Κόμματος· η άνοδός του στην εξουσία είναι αναπόφευκτη. Πρέπει να συγκεντρώσουμε τις δυνάμεις μας για να δημιουργήσουμε κομμουνιστικό κίνημα που θα νικήσει το Εργατικό Κόμμα. Το Εργατικό Κόμμα σε λίγο θα σχηματίσει κυβέρνηση· η επαναστατική αντιπολίτευση πρέπει να είναι έτοιμη για να επιτεθεί εναντίον της...».

Κι έτσι η φιλελεύθερη αστική τάξη εγκαταλείπει το σύστημα των «δυο κομμάτων» (των εκμεταλλευτών) που το καθαγίασε ιστορικά μια πείρα αιώνων, σύστημα που συμφέρει εξαιρετικά στους εκμεταλλευτές, θεωρώντας απαραίτητη τη συνένωση των δυνάμεων των δυο κομμάτων για τον αγώνα ενάντια στο Εργατικό Κόμμα. Ένα μέρος από τους φιλελευθέρους μεταπηδά στο Εργατικό Κόμμα σαν τα ποντίκια που φεύγουν από το καράβι που βουλιάζει. Οι αριστεροί κομμουνιστές θεωρούν αναπόφευκτο το πέρασμα της εξουσίας στο Εργατικό Κόμμα και ομολογούν πως τώρα έχει με το μέρος του την πλειοψηφία των εργατών. Από δω βγάζουν το περίεργο εκείνο συμπέρασμα που η σ. Σίλβια Πάνκχερστ το διατυπώνει έτσι:

«Το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν πρέπει να κλείνει συμβιβασμούς... Πρέπει να διατηρήσει τη θεωρία του καθαρή, την ανεξαρτησία του από το ρεφορμισμό άσπιλη. Η αποστολή του είναι να τραβά μπροστά, χωρίς να σταματά και χωρίς να ξεφεύγει από το δρόμο του, να τραβά ολόισια προς την κομμουνιστική επανάσταση».

Απεναντίας, από το γεγονός ότι η πλειοψηφία των εργατών στην Αγγλία ακολουθεί ακόμη τους άγγλους Κερένσκι ή τους Σάιντεμαν, από το ότι δεν έχει ακόμη πείρα από την κυβέρνηση αυτών των ανθρώπων, πείρα που χρειάστηκε και στη Ρωσία και στη Γερμανία για να περάσουν μαζικά οι εργάτες στον κομμουνισμό, απ’ αυτό βγαίνει αναμφισβήτητα πως οι άγγλοι κομμουνιστές πρέπει να πάρουν μέρος στον κοινοβουλευτικό αγώνα, πρέπει μέσα από το κοινοβούλιο να βοηθήσουν την εργατική μάζα να δει στην πράξη τα αποτελέσματα της κυβέρνησης των Χέντερσον και Σνόουντεν, πρέπει να βοηθήσουν τους Χέντερσον και Σνόουντεν να νικήσουν τους ενωμένους Λόιντ Τζορτζ και Τσόρτσιλ. Κάθε διαφορετική ενέργεια σημαίνει δυσκόλεμα της υπόθεσης της επανάστασης, γιατί χωρίς μια αλλαγή στις αντιλήψεις της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης η επανάσταση είναι ανέφικτη και η αλλαγή αυτή δημιουργείται από την πολιτική πείρα των μαζών και ποτέ με την προπαγάνδα και μόνο. «Εμπρός χωρίς συμβιβασμούς, χωρίς να ξεφεύγουμε από το δρόμο» –όταν αυτό το λέει μια ολοφάνερα αδύνατη μειοψηφία εργατών, που ξέρει (η πάντως πρέπει να ξέρει) πως σε περίπτωση νίκης του Χέντερσον και του Σνόουντεν ενάντια στον Λόιντ Τζορτζ και τον Τσόρτσιλ η πλειοψηφία μέσα σε λίγο χρονικό διάστημα θα απογοητευτεί από τους αρχηγούς της και θα περάσει στην υποστήριξη του κομμουνισμού (ή πάντως στην ουδετερότητα και κατά το μεγαλύτερο μέρος στην ευμενή ουδετερότητα απέναντι στους κομμουνιστές) –αυτό το σύνθημα είναι ολοφάνερα λαθεμένο. Είναι το ίδιο σαν να ρίχνονταν στη μάχη 10.000 στρατιώτες ενάντια σε 50.000 αντιπάλους, ενώ θα έπρεπε να «σταματήσουν», «να αλλάξουν δρόμο», ακόμη και να κλείσουν «συμβιβασμό», μόνο και μόνο για να περιμένουν να φτάσουν οι ενισχύσεις από 100.000 που δεν μπορούν να μπουν αμέσως στη μάχη. Αυτό είναι διανοουμενίστικη παιδαριωδία και όχι σοβαρή τακτική της επαναστατικής τάξης.

Ο βασικός νόμος της επανάστασης, που τον επιβεβαίωσαν όλες οι επαναστάσεις και ειδικά οι τρεις ρωσικές επαναστάσεις του 20ού αιώνα, συνίσταται στο έξης: για την επανάσταση δεν είναι αρκετό να κατανοήσουν οι εκμεταλλευόμενες και καταπιεζόμενες μάζες πως είναι αδύνατο να ζουν με τον παλιό τρόπο και να απαιτούν αλλαγή· για την επανάσταση είναι απαραίτητο οι εκμεταλλευτές να μη μπορούν να ζουν και να κυβερνούν με τον παλιό τρόπο. Μόνο όταν “οι κάτω” δεν θέλουν το παλιό και «οι πάνω» δεν μπορούν να ζουν και να κυβερνούν με τον παλιό τρόπο, μόνο τότε μπορεί να νικήσει η επανάσταση. Η αλήθεια αυτή εκφράζεται διαφορετικά με τα λόγια: η επανάσταση είναι αδύνατη χωρίς μια πανεθνική κρίση (που να θίγει και τους εκμεταλλευόμενους και τους εκμεταλλευτές). Επομένως για την επανάσταση πρέπει, πρώτο, να πετύχουμε ώστε η πλειοψηφία των εργατών (ή πάντως η πλειοψηφία των συνειδητών, των σκεπτόμενων και των πολιτικά δραστήριων εργατών) να καταλάβει πέρα για πέρα την ανάγκη της επανάστασης και να είναι έτοιμη να βαδίσει στο θάνατο γι’ αυτή· δεύτερο, πρέπει οι άρχουσες τάξεις να περνούν κυβερνητική κρίση που τραβά στην πολιτική ακόμη και τις πιο καθυστερημένες μάζες (το γνώρισμα κάθε πραγματικής επανάστασης είναι ότι γρήγορα δεκαπλασιάζεται ή ακόμη και εκατονταπλασιάζεται ο αριθμός των ικανών για πολιτικό αγώνα εκπροσώπων της εργαζόμενης και καταπιεζόμενης μάζας που ως τότε ήταν απαθής), εξασθενεί την κυβέρνηση και κάνει δυνατή για τους επαναστάτες τη γρήγορη ανατροπή της.

Στην Αγγλία, όπως φαίνεται ανάμεσα στα άλλα και από το λόγο του Λόιντ Τζορτζ, αναπτύσσονται έκδηλα και οι δυο αυτοί όροι για την επιτυχία της προλεταριακής επανάστασης. Και τα λάθη των αριστερών κομμουνιστών είναι τώρα δυο φορές πιο επικίνδυνα, ακριβώς γιατί ορισμένοι επαναστάτες δεν έχουν μια στάση αρκετά μελετημένη, αρκετά προσεκτική, αρκετά συνειδητή, αρκετά μετρημένη απέναντι στον καθένα από τους όρους αυτούς. Αν δεν είμαστε επαναστατική ομάδα, αλλά Κόμμα της επαναστατικής τάξης, αν θέλουμε να τραβήξουμε μαζί μας τις μάζες (και χωρίς αυτό κινδυνεύουμε να μείνουμε απλώς φαφλατάδες), πρέπει, πρώτο, να βοηθήσουμε τον Χέντερσον ή τον Σνόουντεν να νικήσουν τον Λόιντ Τζορτζ και τον Τσόρτσιλ (μάλιστα πιο σωστά: να αναγκάσουμε τους πρώτους να νικήσουν τους δεύτερους, γιατί οι πρώτοι φοβούνται τη νίκη τους!)· δεύτερο, να βοηθήσουμε την πλειοψηφία της εργατικής τάξης να πειστεί με την πείρα της ότι έχουμε δίκιο, δηλ. ότι οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν δεν αξίζουν τίποτε, ότι είναι από τη φύση τους μικροαστοί προδότες, ότι η χρεοκοπία τους είναι αναπόφευκτη· τρίτο, να φέρουμε πιο κοντά τη στιγμή που με βάση την απογοήτευση της πλειοψηφίας των εργατών από τους Χέντερσον θα μπορέσουμε με σοβαρές πιθανότητες επιτυχίας να ανατρέψουμε αμέσως την κυβέρνηση των Χέντερσον, που θα βολοδέρνει ακόμη πιο συγχυσμένα, αφού και ο ίδιος ο τόσο έξυπνος και τόσο σοβαρός, όχι μικροαστός, αλλά μεγαλοαστός, Λόιντ Τζορτζ δείχνει πλήρη σύγχυση και εξασθενεί τον εαυτό του (και όλη την αστική τάξη) όλο και περισσότερο, χθες με τις «προστριβές» του με τον Τσόρτσιλ και σήμερα με τις «προστριβές» του με τον Άσκουϊθ.

Θα μιλήσω πιο συγκεκριμένα. Οι άγγλοι κομμουνιστές πρέπει, κατά τη γνώμη μου, να συνενώσουν και τα τέσσερα κόμματα (όλα είναι πολύ αδύνατα, μερικά μάλιστα πάρα πολύ αδύνατα) και τις ομάδες τους σε ένα Κομμουνιστικό Κόμμα με βάση τις αρχές της III Διεθνούς και την υποχρεωτική συμμετοχή στο κοινοβούλιο. Το Κομμουνιστικό Κόμμα προτείνει στους Χέντερσον και τους Σνόουντεν «συμβιβασμό», εκλογική συμφωνία: ας τραβήξουμε μαζί ενάντια στη συμμαχία του Λόιντ Τζορτζ και των συντηρητικών, ας μοιράσουμε τις βουλευτικές έδρες ανάλογα με τον αριθμό των ψήφων που θα δώσουν οι εργάτες στο Εργατικό Κόμμα ή στους κομμουνιστές (όχι στις εκλογές, αλλά σε ιδιαίτερη ψηφοφορία), ας διατηρούμε την απόλυτη ελευθερία ζύμωσης, προπαγάνδας, πολιτικής δράσης. Χωρίς αυτό τον τελευταίο όρο, δεν μπορούμε βέβαια να κάνουμε συνασπισμό, γιατί αυτό θα είναι προδοσία. Οι άγγλοι κομμουνιστές πρέπει να επιμένουν στην εξασφάλιση απόλυτης ελευθερίας για το ξεσκέπασμα των Χέντερσον και των Σνόουντεν, όπως ακριβώς επέμεναν (επί δεκαπέντε χρόνια, από το 1903 ως το 1917) Οι ρώσοι μπολσεβίκοι απέναντι στους ρώσους Χέντερσον και Σνόουντεν, δηλ. στους μενσεβίκους.

Αν οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν δεχτούν το συνασπισμό μ’ αυτούς τους όρους, τότε κερδίζουμε, γιατί το σπουδαίο για μας δεν είναι καθόλου ο αριθμός των βουλευτικών εδρών, εμείς δεν κυνηγάμε καθόλου αυτό το πράγμα, στο σημείο αυτό θα είμαστε υποχωρητικοί (ενώ οι Χέντερσον και ιδιαίτερα οι καινούργιοι φίλοι τους –ή τα καινούργια αφεντικά τους– οι φιλελεύθεροι που πέρασαν στο Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα, κυνηγάνε περισσότερο αυτό το πράγμα). Κερδίζουμε, γιατί θα μεταφέρουμε τη ζύμωσή μας στις μάζες τη στιγμή που ο ίδιος ο Λόιντ Τζορτζ «άνοιξε την δρεξη» σ’ αυτές και θα βοηθήσουμε όχι μόνο το Εργατικό Κόμμα να σχηματίσει πιο γρήγορα την κυβέρνηση του, αλλά και τις μάζες να καταλάβουν πιο γρήγορα όλη την κομμουνιστική μας προπαγάνδα, που θα τη διεξάγουμε ενάντια στους Χέντερσον, χωρίς να την περικόψουμε καθόλου, χωρίς να αποσιωπούμε τίποτε.

Αν οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν αποκρούσουν το συνασπισμό μαζί μας μ’ αυτούς τους όρους, κερδίζουμε ακόμη περισσότερο. Γιατί θα δείξουμε αμέσως στις μάζες (σημειώστε πως ακόμη και μέσα στο καθαρά μενσεβίκικο, στο τελείως οπορτουνιστικό Ανεξάρτητο Εργατικό Κόμμα η μάζα είναι υπέρ των Σοβιέτ), ότι οι Χέντερσον προτιμούν τις στενές σχέσεις τους με τους καπιταλιστές από τη συνένωση όλων των εργατών. Κερδίζουμε αμέσως μπροστά στη μάζα, που ιδιαίτερα ύστερα από τις λαμπρές και πολύ σωστές, πολύ ωφέλιμες (για τον κομμουνισμό) εξηγήσεις του Λόιντ Τζορτζ, θα δει με συμπάθεια τη συνένωση όλων των εργατών ενάντια στη συμμαχία του Λόιντ Τζορτζ με τους συντηρητικούς. Κερδίζουμε αμέσως, γιατί δείχνουμε στις μάζες ότι οι Χέντερσον και οι Σνόουντεν φοβούνται να νικήσουν τον Λόιντ Τζορτζ, φοβούνται να πάρουν την εξουσία μόνοι τους, προσπαθούν να εξασφαλίσουν στα κρυφά την υποστήριξη του Λόιντ Τζορτζ που απλώνει ανοιχτά το χέρι στους συντηρητικούς ενάντια στο Εργατικό Κόμμα. Πρέπει να σημειώσουμε ότι σε μας στη Ρωσία, ύστερα από την επανάσταση της 27/II/1917 (με το παλιό ημερολόγιο) η προπαγάνδα των μπολσεβίκων ενάντια στους μενσεβίκους και τους εσέρους (δηλ. ενάντια στους ρώσους Χέντερσον και Σνόουντεν) κέρδισε ακριβώς από μιαν ανάλογη περίπτωση. Λέγαμε στους μενσεβίκους και στους εσέρους: πάρτε όλη την εξουσία χωρίς την αστική τάξη, γιατί έχετε την πλειοψηφία στα Σοβιέτ (στο πρώτο Πανρωσικό συνέδριο των Σοβιέτ, τον Ιούνη του 1917, οι μπολσεβίκοι είχαν μόνο τα 13% των ψήφων). Οι ρώσοι όμως Χέντερσον και Σνόουντεν φοβούνταν να πάρουν την εξουσία χωρίς την αστική τάξη και, όταν η αστική τάξη όλο και ανέβαλλε τις εκλογές για τη Συντακτική Συνέλευση, επειδή ήξερε πολύ καλά πως την πλειοψηφία θα την έπαιρναν οι εσέροι και οι μενσεβίκοι[13] (που σχημάτιζαν μαζί έναν πολύ στενό πολιτικό συνασπισμό, αποτελούσαν στην πραγματικότητα μια μικροαστική δημοκρατία) τότε οι εσέροι και οι μενσεβίκοι δεν ήταν σε θέση να παλέψουν δραστήρια και με συνέπεια ενάντια σ’ αυτές τις αναβολές. Στην περίπτωση που οι Χέντερσον και Σνόουντεν θα αρνούνταν να κάνουν συνασπισμό με τους κομμουνιστές, οι κομμουνιστές θα κέρδιζαν αμέσως στο έργο της κατάκτησης των συμπαθειών των μαζών και της υπόσκαψης του κύρους των Χέντερσον και Σνόουντεν, και αν απ’ αυτό χάναμε μερικές κοινοβουλευτικές έδρες το πράγμα δεν θα είχε καμιά σημασία για μας. Θα βάζαμε δικές μας υποψηφιότητες μόνο σε ελάχιστο αριθμό απόλυτα σίγουρων περιφερειών, δηλ. εκεί όπου η υποβολή δικών μας υποψηφιοτήτων δεν θα είχε σαν αποτέλεσμα να βγει ένας φιλελεύθερος αντί του εργατικού (μέλους του Εργατικού Κόμματος). Θα κάναμε εκλογική ζύμωση, μοιράζοντας προκηρύξεις υπέρ του κομμουνισμού και καλώντας σε όλες τις περιφέρειες, όπου δεν υπάρχει δικός μας υποψήφιος, να ψηφίσουν τον εργατικό ενάντια στον αστό. Κάνουν λάθος οι σύντροφοι Σίλβια Πάνκχερστ και Γκάλαχερ, αν βλέπουν σ’ αυτό προδοσία του κομμουνισμού η παραίτηση από τον αγώνα ενάντια στους σοσιαλπροδότες. Απεναντίας, απ’ αυτό θα κέρδιζε αναμφισβήτητα η υπόθεση της κομμουνιστικής επανάστασης.

Για τους άγγλους κομμουνιστές πολλές φορές είναι σήμερα δύσκολο ακόμη και να πλησιάσουν τις μάζες, ακόμη και να τις κάνουν να τους ακούσουν. Αν παρουσιαστώ σαν κομμουνιστής και δηλώσω πως καλώ να ψηφίσουν τον Χέντερσον ενάντια στον Λόιντ Τζορτζ, ασφαλώς θα με ακούσουν. Και θα μπορέσω να εξηγήσω, σε κατανοητή γλώσσα, όχι μόνο γιατί τα Σοβιέτ είναι καλύτερα από το κοινοβούλιο και η δικτατορία του προλεταριάτου καλύτερη από τη δικτατορία του Τσόρτσιλ (που σκεπάζεται με την ταμπέλα της αστικής «δημοκρατίας»), αλλά και ότι θα ήθελα να στηρίξω τον Χέντερσον με την ψήφο μου, ακριβώς όπως το σκοινί στηρίζει τον κρεμασμένο· ότι όσο οι Χέντερσον πλησιάζουν στο σχηματισμό δικής τους κυβέρνησης, τόσο θα αποδείχνεται πως έχω δίκιο, τόσο θα τραβιούνται οι μάζες με το μέρος μου και θα επιταχύνεται ο πολιτικός θάνατος των Χέντερσον και των Σνόουντεν, ακριβώς όπως έγινε με τους ομοϊδεάτες τους στη Ρωσία και στη Γερμανία.

Και αν μου φέρουν την αντίρρηση: αυτή η τακτική είναι πολύ «πονηρή» και περίπλοκη, δεν θα την καταλάβουν οι μάζες, θα σκορπίσει, θα κομματιάσει τις δυνάμεις μας, θα μας εμποδίσει να τις συγκεντρώσουμε υπέρ της σοβιετικής επανάστασης κτλ., τότε θα απαντήσω στους «αριστερούς» που φέρνουν τις αντιρρήσεις: –μη φορτώνετε το δογματισμό σας στις μάζες! Στη Ρωσία ασφαλώς οι μάζες δεν είναι περισσότερο, αλλά λιγότερο πολιτισμένες απ’ ό,τι στην Αγγλία. Ωστόσο οι μάζες κατάλαβαν τους μπολσεβίκους· και τους μπολσεβίκους δεν τους εμπόδισε, αλλά τους βοήθησε το γεγονός ότι στις παραμονές της σοβιετικής επανάστασης, το Σεπτέμβρη του 1917, κατάρτισαν τους καταλόγους των υποψηφίων τους για το αστικό κοινοβούλιο (Συντακτική Συνέλευση) και την επόμενη μέρα μετά από τη σοβιετική επανάσταση, το Νοέμβρη του 1917, πήραν μέρος στις εκλογές για την ίδια τη Συντακτική Συνέλευση, που την διαλύσανε στις 5/Ι/1918.

Δεν μπορώ να σταθώ εδώ στη δεύτερη διαφωνία ανάμεσα στους άγγλους κομμουνιστές, αν δηλαδή θα πρέπει να ενωθούν με το Εργατικό Κόμμα η ή όχι. Έχω πάρα πολύ λίγα στοιχεία σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα, που είναι ιδιαίτερα περίπλοκο λόγω της εξαιρετικής πρωτοτυπίας του Βρετανικού «Εργατικού Κόμματος», το όποιο, από την ίδια τη συγκρότησή του, δεν μοιάζει καθόλου με τα συνηθισμένα πολιτικά κόμματα της ηπειρωτικής Ευρώπης. Είναι πάντως αναμφισβήτητο, πρώτο, ότι και στο ζήτημα αυτό θα πέσει αναπόφευκτα σε λάθος όποιος σκεφτεί να συναγάγει την τακτική του επαναστατικού προλεταριάτου από αρχές σαν και τούτη δω: «το Κομμουνιστικό Κόμμα πρέπει να διατηρεί τη θεωρία του καθαρή και την ανεξαρτησία του από το ρεφορμισμό άσπιλη· ο προορισμός του είναι να τραβά μπροστά, χωρίς να σταματά και χωρίς να ξεφεύγει από το δρόμο του, να τραβά ολόισια προς την κομμουνιστική επανάσταση». Γιατί παρόμοιες αρχές επαναλαβαίνουν απλώς το λάθος των γάλλων κομμουνάρων-μπλανκιστών, που το 1874 διακήρυσσαν την «άρνηση» κάθε συμβιβασμού και κάθε είδους ενδιάμεσου σταθμού. Δεύτερο, είναι αναμφισβήτητο ότι και δω, όπως και παντού, το καθήκον μας είναι να μπορούμε να εφαρμόζουμε τις γενικές και βασικές αρχές του κομμουνισμού στην ιδιομορφία εκείνη των σχέσεων ανάμεσα στις τάξεις και στα κόμματα, στην ιδιομορφία εκείνη της αντικειμενικής ανάπτυξης προς τον κομμουνισμό, που χαρακτηρίζει την κάθε χώρα ξεχωριστά και που πρέπει να ξέρουμε να την μελετήσουμε, να την βρούμε, να την μαντέψουμε.

Γι’ αυτό όμως το ζήτημα θα χρειαστεί να μιλήσουμε όχι μόνο σε σχέση με τον αγγλικό κομμουνισμό, αλλά και σε σχέση με τα γενικά συμπεράσματα που αφορούν την ανάπτυξη του κομμουνισμού σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες. Και σ’ αυτό το θέμα περνάμε τώρα.

ΣυΝΑΙνώντας στα μουλωχτά

2012-03-01T23:19:00.000+02:00

Είδηση που νομίζω ότι πέρασε στα "ψιλά" των αριστερών ιστολογίων. Για να ξεκαθαρίζουμε πόσο ειλικρινείς ήταν οι κλαυθμοί και οι οδυρμοί περί τραγικών διλημμάτων στην ψηφοφορία για το Μνημόνιο #2, και βέβαια πόσο αβυσσαλέα είναι η ηθική του Νεοδημοκράτη βουλευτή ως κοινοβουλευτικής φιγούρας:

Με 202 «Ναι» πέρασε ο νόμος για το ψαλίδι σε μισθούς-συντάξεις

Υπερψηφίστηκε από την Ολομέλεια της Βουλής, με 202 ψήφους υπέρ και 80 κατά και 1 «παρών», το νομοσχέδιο του υπουργείου Οικονομικών το οποίο περιέχει το «ψαλίδι» σε μισθούς-συντάξεις και τις αλλαγές στις κλαδικές συλλογικές συμβάσεις.

Έξι βουλευτές (πέντε από ΝΔ και ένας από το ΠΑΣΟΚ) που είχαν διαφοροποιηθεί από την κομματική γραμμή για τη νέα δανειακή σύμβαση, υπερψήφισαν το νομοσχέδιο κατά την ονομαστική φανερή ψηφοφορία για τον εφαρμοστικό νόμο.

Από τους διαγραφέντες της ΝΔ, «ναι» ψήφισαν οι Αλέξανδρος Δερμετζόπουλος, Μανώλης Κεφαλογιάννης, Ζήσης Τζηκαλάγιας, Θεόφιλος Λεονταρίδης και Αναστάσιος Καριπίδης. Άλλοι έξι βουλευτές επέμειναν στο αρχικό «όχι», ενώ δέκα ήταν απόντες από την ψηφοφορία.

Συγκεκριμένα, «όχι» ψήφισαν οι Έλενα Κουντουρά, Δημήτρης Σταμάτης, Μαργαρίτης Τζίμας, Μαρία Κόλλια Τσαρουχά, Παναγιώτης Μελάς και Σπύρος Γαληνός.

Απόντες ήταν οι Κώστας Γκιουλέκας, Κώστας Μαρκόπουλος, Ελίζα Βόζεμπεργκ, Κώστας Παπασιώζος, Γιώργος Βλάχος, Μιχάλης Γιαννάκης, Χρήστος Ζώης, Γιώργος Βαγιωνάς, Τσαμπίκα Ιατρίδου και Γιώργος Καρασμάνης.

Από τους πρόσφατα 23 διαγραφέντες βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι τάχθηκαν κατά της νέας δανειακής σύμβασης κατά την πρόσφατη ψηφοφορία, μόνον ο Χρήστος Μαγκούφης άλλαξε την τοποθέτησή του ψηφίζοντας «ναι». Οι υπόλοιποι ψήφισαν «κατά» και στη σημερινή ψηφοφορία, ενώ απόντες ήταν ο Γεώργιος Παπαμανώλης και ο Σπύρος Κουβέλης.

Σημειώνεται ότι επί των άρθρων 1 και 6 υπέρ τάχθηκαν 202 βουλευτές, κατά 80 ενώ ένας βουλευτής δήλωσε «παρών».

Στο άρθρο 2 ναι ψήφισαν επίσης 202 βουλευτές, 80 όχι ενώ ένας βουλευτής δήλωσε «παρών».

Επί της τροπολογίας για την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών υπέρ τάχθηκαν 202 βουλευτές, όχι 80 βουλευτές και ένας δήλωσε «παρών».

Την τροπολογία για την εξουσιοδότηση στον πρωθυπουργό για τα στατιστικά στοιχεία υπερψήφισαν 202 βουλευτές, 80 καταψήφισαν και ένας δήλωσε «παρών».

Πηγή: Insider

Σοσιαλιστική επαναθεμελίωση (Red Traverso)

2012-03-01T15:36:00.005+02:00

Στα πλαίσια της αναγκαίας αν και σχετικά άχαρης πολεμικής με όλες τις εκφάνσεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας, της προτίμησής μου στην ωμή -πολιτική- διένεξη, και της αποστροφής μου στις "αριστερές" political correct αστικού τύπου ευγένειες, και δεδομένου ότι απόψε ανακάλυψα το κάτωθι video, σκέφτηκα να μην αφήσω την ευκαιρία αναξιοποίητη. Άλλωστε έχω αρκετές φορές εκφράσει την γνώμη μου για το πραγματικά αξιομνημόνευτο, νεοκεϋνσιανό σοσιαλδημοκρατικό τόξο που συγκροτείται απο ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ-ΕΛΕ, και λειτουργεί ως πολιτικο-ιδεολογικό "τρίγωνο των Βερμούδων" για κάθε επαναστατική κομμουνιστική θεώρηση. Η επιβεβαίωση για άλλη μια φορά είναι μπροστά στα μάτια μου και γω επιμένω να εκπλήσσομαι κάθε φορά... Που θα πάει θα το πάρω απόφαση...

and the show begins....

Παραθέτω λοιπόν, απόσπασμα απο συνέντευξη του Αγγελου Χάγιου στέλεχους του ΝΑΡ, ο οποίος εκπροσωπεί την ΑΝΤΑΡΣΥΑ, σε εκπομπή της κρατικής τηλεόρασης λίγες ώρες μετά το αποτέλεσμα των δημοτικών εκλογών.

Λίγο μετά τα 3 λεπτά μετά την ερμηνεία της ψήφου στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ ως "αντισυστημική" ψήφο και την πρόταση της "λύσης" που επικεντρώνεται αποκλειστικά ("η λύση είναι μία") στην κατάργηση του χρέους:

Δημοσιογράφος: "Λέει ο κύριος Ρόβλιας, πώς θα πληρώσουμε συντάξεις και μισθούς;"

Α.Χ: "Αμέσως κε Ρόβλια, με τις δαπάνες που είναι για εξυπηρέτηση του χρέους, και με μια στροφή στο θέμα του τραπεζικού συστήματος, έλεγχο των τραπεζών, εθνικοποίηση των τραπεζών, με δημόσιο και κοινωνικό έλεγχο για τη ροή..., και φορολογία των τραπεζών". Αμέσως μετά ξεκαθαρίζεται και το παράδειγμα μια τέτοιας πολιτικής πρότασης: "δεξιά κυβέρνηση στην Ουγγαρία το έκανε, δεξιά κυβέρνηση στην Ουγγαρία".

Σημείωση:

Η δεξιά κυβέρνηση στην Ουγγαρία είναι η κυβέρνηση του Ορμπάν η οποία εκλέχτηκε το 2010 σε εκλογές που το νεοφασιστικό κόμμα πήρε 14%. Αυτή η κυβέρνηση η οποία προβάλλεται από αυτή την αριστερά σαν παράδειγμα "εθνικής διαπραγμάτευσης" με το ΔΝΤ (επειδή όταν εκλέχτηκε η κυβέρνηση αρνήθηκε να εφαρμόσει το πρόγραμμα λιτότητας, προσπαθώντας να διασώσει όχι τον ουγγρικό λαό αλλά την εθνική αστική τάξη) έχει προχωρήσει σε μπαράζ αυταρχικών μέτρων κατά του εργατικού κινήματος και του λαού: κήρυξε πόλεμο στα συνδικάτα, προωθεί "στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας για τους άνεργους", παρείχε πλήρη κάλυψη στο καθαρά φασιστικό κόμμα για πογκρόμ ενάντια στους Ρομά, φίμωσε τον τύπο, απαγόρευσε τις εκτρώσεις, περιόρισε της «μη αναγνωρισμένες» θρησκείες, ποινικοποίησε την έλλειψη στέγης, Πρόκειται για μια ακραία δεξιά κυβέρνηση η οποία έφτασε σε σημείο να φορολογήσει και τους σκύλους που δεν είναι ουγγρικής ράτσας!. Ακόμα όμως και η πολυδιαφημισμένη "αντίσταση" στο ΔΝΤ έχει τώρα "προσαρμοστεί" και ο Ορμπάν πρόσφατα κάλεσε την Ε.Ε σε νέες διαπραγματεύσεις για να "γεφυρωθεί το χάσμα". Αυτό είναι το παράδειγμα που προβάλλεται στο εργατικό κίνημα σαν παράδειγμα εφαρμογης "αριστερής πρότασης".

Ακολουθεί νέα ερώτηση απο Ρόβλια: "Μπορεί το δημόσιο να κάνει παύση πληρωμών;".

Α.Χ: "Διακόσια πενήντα εκατομμύρια κύριε Ρόβλια, διακόσια πενήντα εκατομμύρια, θα έρθουν οι αγορές και θα σας παρακαλάνε (!!!!!), δεν θέλω όμως να μπω στην διαχειριστική πλευρά (!!!)"

Ακολουθεί αμέσως η μη διαχειριστική πλευρά:

Α.Χ: "Θα το βρείτε μπροστά σας και θα αναγκαστούμε να έρθουμε και εμείς που τώρα έχουμε ένα ρόλο (η συνέντευξη είναι μετά το..........1,8% της ΑΝΤΑΡΣΥΑ στις.....δημοτικές εκλογές), να συζητήσουμε".

Τα σχόλια περιττεύουν. Προκύπτει ένα μόνο εύλογο ερώτημα:

Αν αυτά τα έλεγαν μόλις πήραν 1,8%, αν πάρουν παραπάνω τι θα λένε;

Καταλήγω με ένα πραγματικά εκπληκτικό τραγούδι απο την ανεπανάληπτη Σωτηρία Μπέλλου.Το τραγούδι ακούγεται...σιωπηλά... και με... περίσκεψη...

Πηγή: Red Traverso

Λάθος απάντηση

2012-03-01T10:50:00.012+02:00

Δημοσιεύτηκε πριν λίγες μέρες ένα κείμενο του Δημήτρη Γόντικα, μέλους του ΠΓ της ΚΕ του ΚΚΕ, με τίτλο "Το ηθικό κύρος των κομμουνιστών." Το κείμενο το διάβασα στο Redfly Planet, που με τη σειρά του το αναδημοσίευσε από το ιστολόγιο "Ταξική Αντεπίθεση", όπου και αναφέρεται εισαγωγικά πως κατά την εκτίμηση του ιστολόγου, πρόκειται για "άρθρο-απάντηση στον Αλέκο Χαλβατζή."

Αν πράγματι ισχύει αυτό, τότε πρόκειται για τη λάθος απάντηση.

Σταχυολογώ ορισμένα ενδεικτικά αποσπάσματα:

Τιμώντας τη μεγαλειώδη αυτή πορεία των 100 χρόνων και ατενίζοντας με ιστορική αισιοδοξία το αύριο δεν μπορούμε να μην ξεχωρίσουμε και να μην εξάρουμε ένα μοναδικό και ιδιαίτερο γνώρισμα των κομμουνιστών και κομμουνιστριών, ανάμεσα στα τόσα πολλά, που χαρακτηρίζουν αυτή τη μεγάλη πορεία.
Εχουμε χρέος να αναδείξουμε και να τιμήσουμε την ακλόνητη, αμετακίνητη, αλύγιστη και αφοσιωμένη στάση χιλιάδων και χιλιάδων μελών του Κόμματος ως το τέλος, που δεν έκαναν ούτε βήμα πίσω, που έφτασαν ως το τέλος της ζωής τους «ορθοστατώντας και ορθοβαδίζοντας». Που δεν υποχώρησαν μπροστά σε καμία δυσκολία του ταξικού αγώνα. Που δεν έχασαν τον προσανατολισμό τους, όταν γύρω τους κυριαρχούσε σκοτάδι. Που δε λύγισαν σε καμία δυσκολία και δεν ήταν λίγες. Που δεν άφησαν τις όποιες προσωπικές πικρίες να τους καταβάλουν και να θολώσουν τη σκέψη τους. Που διδάχτηκαν μέσα στη σκληρή ταξική πάλη να βάζουν, πάντα και κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες, πάνω από όλα το Κόμμα. Να δίνουν και τη ζωή τους.
Να τιμήσουμε αυτή τη στάση που αναδείχνει μια ανώτερη ηθική, μοναδική και ανεπανάληπτη για όλους όσοι παλεύουν συνειδητά για την κοινωνική απελευθέρωση της εργατικής τάξης και όλης της κοινωνίας από την καπιταλιστική σκλαβιά.
[...]
Η αφοσίωση και η συνέπεια στους σκοπούς του Κόμματος δεν είναι κάτι που κατακτιέται εφάπαξ, μια κι έξω. Είναι ένας διαρκής αγώνας. Είναι πριν από όλα ένας διαρκής αγώνας με την αστική και μικροαστική ιδεολογία και πολιτική.
[...]
Το Κόμμα δεν έχει άλλο όπλο από την ιδεολογία του, τις αρχές συγκρότησης και λειτουργίας του και τη διαρκή φροντίδα για πιο βαθιά και στέρεη σύνδεση με τη ζωή και τα συμφέροντα της εργατικής τάξης. Οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες.
[...]
Ο σεβασμός και η υποταγή στη συλλογική σκέψη απαιτεί μια ανώτερη συνειδητή στάση. Στο Κόμμα μας είναι κυρίαρχη αυτή η στάση. Δε μιλάμε εδώ για μηχανιστική αποδοχή της γνώμης των πολλών, της πλειοψηφίας. Μιλάμε για κάτι πιο βαθύ και πιο ουσιαστικό. Για μια διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό ως αποτέλεσμα μιας συνδυασμένης λειτουργίας εσωκομματικής συζήτησης και δράσης.
[...]
Σχέση που διαπερνάται από την αντίληψη ότι το συμφέρον του Κόμματος είναι πάνω από όλα. Πάνω από πρόσωπα, προσωπικές φιλίες, συγγένειες. Οπου οι προσωπικές πράξεις, συμπεριφορές έχουν ως βασικό κριτήριο το συμφέρον του Κόμματος και υποτάσσονται σε αυτό συνειδητά. Οπου η δράση κάθε μέλους από όποιο πόστο έχει ως βασικό κριτήριο να προωθούνται τα συμφέροντα του Κόμματος. Είναι εκείνη η συνειδητή στάση που αναγνωρίζει το δεσμό με το Κόμμα ιερό, απαραβίαστο, μοναδικό, αποτέλεσμα της συλλογικής δράσης.

Ας ξεκινήσω με το ένα --και μοναδικό-- ελαφρυντικό για όσα --πολλά-- θα έπρεπε να προβληματίζουν αντί να ανακουφίζουν τους κομμουνιστές με αυτό το κείμενο: είναι γραμμένο, τουλάχιστο σε ό,τι αφορά την ρητή του και δεδηλωμένη αφορμή, για την επερχόμενη επέτειο της εκατονταετίας από την ίδρυση του κόμματος. Ειδολογικά, το κείμενο λοιπόν εντάσσεται στο μάλλον στοχαστικά αδιάφορο είδος του "λογυδρίου κομματικού πατριωτισμού." Και μέχρι εκεί δικαιολογείται ένα ποσοστό αστοχίας. Από εκεί και πέρα, δεν ξέρει κανείς από πού να αρχίσει με το τι πάει στραβά εδώ:

*Να αρχίσει από την εμφανή διάθεση απόλυτης ταύτισης "κομμουνιστών και κομμουνιστριών" και "μελών του κόμματος", της ουσίας και του τύπου, και μάλιστα πριν καν αυτό το κόμμα αποδείξει τον εαυτό του ως πραγματικό ιστορικό φορέα του επαναστατικού κομμουνισμού στην πράξη;

* από την απίστευτη για την σημερινή, μετα-ΕΣΣΔ εποχή, διατύπωση ότι οι κομμουνιστές μαθαίνουν να βάζουν "πάνω από όλα" το κόμμα; Ούτε την "εργατική τάξη", ούτε το "επαναστατικό προλεταριάτο", ούτε τις κομμουνιστικές αρχές της κοινοκτημοσύνης και της απόλυτης ισότητας, αλλά "το κόμμα"; Δεν γνωρίζει ο Γόντικας ότι και ο ίδιος ο Χαλβατζής έβαλε "πάνω από όλα το κόμμα", τόσο επειδή "το κόμμα" είναι το μόνο πράγμα που απασχόλησε τις παρεμβάσεις του, όσο και επειδή η επιθυμία να "σώσει" το κόμμα ήταν ο δεδηλωμένος τους στόχος; Ποιος θα επιδιαιτητεύσει τη διαφορά κομματικής πιστότητας ανάμεσα σε δυο μέρη που δηλώνουν αιώνια πίστη στο κόμμα όταν το μοναδικό κριτήριο είναι η "πίστη στο κόμμα"; Δεν γνωρίζει o Γόντικας ότι στην ουσία, αυτή η λογική του διαγωνισμού "πιστότητας στο κόμμα και μόνο στο κόμμα" έχει παραδοσιακά οδηγήσει από μόνη της στην αποστασία, την αποκήρυξη, την "προδοσία", και τελικά στο μίσος για το κόμμα; Δεν γνωρίζει ότι "το κόμμα" δεν είναι κάποιου είδους μεταφυσική ουσία, άχρονη και αιώνια, αλλά αλλάζει πολιτική, γραμμή, στρατηγικές, σε τέτοιο βαθμό ώστε να ανακαλεί παλιότερες ή και πρόσφατες αποφάσεις του, να "αποκαθιστά" αυτούς που είχε αποκηρύξει, ή να βάλλεται το ίδιο για "οπορτουνιστικές παρεκκλίσεις" από παλιότερα μέλη του κόμματος, όπως, καλή ώρα, ο Αλέκος Χαλβατζής;

* από τη λαθροχειρία της ταύτισης της "ανώτερης ηθικής" όχι απλώς με τον "σεβασμό" αλλά και με την "υποταγή" στη συλλογική βούληση, μια υποταγή που δεν βρίσκει κανένα κανονιστικό αγκυροβόλημα στη σκέψη του κειμένου άλλο από την "διαλεκτική σχέση του ατομικού με το συλλογικό", που, αν πράγματι ήταν διαλεκτική σχέση δεν θα μπορούσε ποτέ να έχει ως αποτέλεσμα την "υποταγή" του ενός στο άλλο, δηλαδή δεν θα μπορούσε ποτέ να παράξει κάτι που να μπορεί να ονομαστεί "υποταγή";

* από την αποτρόπαια στις συνδηλώσεις της για κάθε κομμουνιστή ταύτιση της "υποταγής" με την "ανώτερη ηθική"; Από την ανικανότητα του συγγραφέα να ξεχωρίσει την εσωτερικά και ελεύθερα υπαγορευμένη πειθαρχία από την "υποταγή", που είναι πάντα ανταπόκριση σε κάτι που παρουσιάζεται ως εξωγενές και αλλότριο ως προς το (κομμουνιστικό) υποκείμενο;

* από την πρόδηλη ανοησία ότι "οι ιδέες μας είναι παντοδύναμες, ανίκητες, γιατί είναι αληθινές, επιστημονικά θεμελιωμένες" (να για μια ακόμα φορά το πρόβλημα με τον "επιστημονικό σοσιαλισμό"!), που πρώτον, αποδίδει μεταφυσικές δυνάμεις στις ιδέες (που όχι, δεν είναι πρακτικά, ιστορικά, εμπειρικά ούτε "παντοδύναμες" ούτε "ανίκητες"), και δεύτερον ταυτίζει την "αλήθεια" με την "επιστημονική θεμελίωση" και την υποκειμενική πεποίθηση του δικαίου ενός αγώνα με την ψευδο-αντικειμενικότητα της εκάστοτε κατασκευής του τι είναι και τι δεν είναι "επιστημονικά σοσιαλιστικό" (ήταν το ΑΑΔΜ "επιστημονικά σοσιαλιστικό"; Είναι η "θεωρία των σταδίων" "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Είναι η θεωρία της άμεσης καταργησιμότητας των δομών του κράτους την επαύριο της επανάστασης "επιστημονικά σοσιαλιστική"; Ήταν το ΝΕΠ "επιστημονικά σοσιαλιστικό";)

* ή, τέλος, από την κενή νοήματος πρόταξη του "συμφέροντος του κόμματος" ως υπέρτατης αρχής ("πάνω από όλα"), χωρίς να μπει καν στον κόπο ο συγγραφέας να μας εξηγήσει τι ακριβώς είναι αυτό το γενικό και υπεριστορικό "συμφέρον του κόμματος" το οποίο οφείλει παντού και πάντα να είναι "πάνω από όλα"; Το μοναδικό γενικό "συμφέρον του κόμματος" που γνωρίζω εγώ είναι το θεμελιακό συμφέρον κάθε έμβιου οργανισμού: η αυτοσυντήρηση. Από πότε έγινε η απλή αυτοσυντήρηση, η αυτοσυντήρηση ως αυτοσκοπός, "ηθική αρχή" και μάλιστα απόδειξη του "ηθικού κύρους των κομμουνιστών"; Αν οι κομμουνιστές έχουν ηθικό κύρος, αν είναι φορείς μιας αλήθειας, αυτό συμβαίνει επειδή εκπροσωπούν κάτι άλλο από την κυριαρχία της ιδέας της "αυτοσυντήρησης", του συμφέροντος του έμβιου όντος, δηλαδή του ζώου (κοιτάξτε τους Χαλυβουργούς και σκεφτείτε αν είναι οι απεργοί ή οι απεργοσπάστες που εκπροσωπούν την κυριαρχία του κινήτρου της αυτοσυντήρησης κόντρα σε κάθε αλήθεια!). Δεν θα εξυψώσουμε βέβαια ηθικά, πηγαίνοντας στο άλλο, μηδενιστικό άκρο, την αυτοκαταστροφή, είτε του κομμουνιστή ατομικά είτε του κόμματος ως συλλογικού φορέα. Αλλά "συμφέρον του κόμματος" που να μην έχει ως αναφερόμενο τίποτε άλλο παρά "το κόμμα", την αυτοσυντήρηση του κόμματος, δεν είναι ποτέ δυνατό για έναν κομμουνιστή να δεχτεί. Ο κομμουνιστής έχει μάθει ότι το απώτατο συμφέρον του προλεταριάτου είναι η αυτοκατάργησή του, όχι φυσικά μέσω της αστικοποίησής του, αλλά μέσω της καθολικής κατάργησης της εκμετάλλευσης της μισθωτής εργασίας· δεν πρόκειται να συμφιλιωθεί με την ιδέα ότι το απώτατο συμφέρον του κόμματος είναι, με μια βλακώδη ταυτολογία, "το συμφέρον του κόμματος".

Αν αυτή είναι η απάντηση του σημερινού ΚΚΕ στις αιτιάσεις Χαλβατζή, θα ήταν καλύτερο το κόμμα να είχε σιωπήσει.

Dead Meadow/Flaming Lips

2012-02-29T23:59:00.000+02:00

Ανακοίνωση-καταγγελία του σωματείου εργαζομένων της Ελληνικής Χαλυβουργίας

2012-02-29T21:46:00.000+02:00

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ-ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ

Καταγγέλλουμε με την εργοδοσία, που με διάφορα μέσα, ψέματα, μηνύσεις κι εξώδικα, προσπαθεί να σταματήσει το δίκαιο και ηρωικό αγώνα μας. Δηλώνουμε ομόφωνα ότι δεν θα επιτρέψουμε σε κανέναν να υπονομεύσει ένα τέτοιο απεργιακό αγώνα, που τον έχει αγκαλιάσει και στηρίξει όλη η εργατική τάξη.

Καταγγέλλουμε τη συγκυβέρνηση ΠΑΣΟΚ-ΝΔ, γιατί την ώρα που ο Μάνεσης συνεχίζει να απολύει εργάτες, και ζητάει οι υπόλοιποι να δουλέψουν με 500 και 400 ευρώ, του δίνει άδεια να ανοίξει ιδιωτικό λιμάνι, για να βγάζει περισσότερα κέρδη και δεν ικανοποιεί κανένα από τα αιτήματα που θέτουν οι απεργοί Χαλυβουργοί όλο αυτό το διάστημα. Με πρόσφατο δημοσίευμα στον Τύπο αποκαλύπτει ότι ο Μάνεσης πήρε δάνειο 265 εκατομμύρια ευρώ για τις επιχειρήσεις του, και αμέσως μετά προχώρησε σε απολύσεις και 5ωρο. Επιβεβαιώνεται και από αυτό ότι η κυβέρνηση και εργοδοσία είναι εχθρός των εργατών.

Τώρα φαίνεται ότι θα πάρει νέες δουλειές, πιέζεται να ξαναλειτουργήσει το εργοστάσιο. Γι’ ατό έχει βάλει το μηχανισμό του να μας τρομοκρατήσει. Κάνει όμως λάθος, γιατί τώρα θα συνεχίσουμε πιο αποφασιστικά, είμαστε έτοιμοι για τη νέα επίθεση.

Τα περί άκυρων συνελεύσεων που διαδίδει ο μηχανισμός του είναι μια μπαρούφα, δείχνουν τον πανικό του. Καμία άλλη απεργία δεν έχει αποφασιστεί και οργανωθεί τόσο συλλογικά και καθαρά όσο η απεργία των Χαλυβουργών.

Στις 121 μέρες έχουν γίνει 11 συνελεύσεις με συμμετοχή από 220 έως 280 εργαζόμενους, Δηλαδή οι Χαλυβουργοί κάθε 10 μέρες περίπου, μέσα από συνέλευση συζητάνε, αποφασίζουν και οργανώνουν συλλογικά κάθε βήμα του αγώνα τους. Καμία ενέργεια δε γίνεται χωρίς την έγκριση του ΔΣ που σχεδόν καθημερινά συνεδριάζει και οργανώνει την υλοποίηση των αποφάσεων των συνελεύσεων.

Στο πλάι του ΔΣ δουλεύουν διάφορες επιτροπές, απολυμένων, για την αλληλεγγύη, γυναικών. Δεκάδες άλλοι απεργοί παίρνουν καθημερινά μέρος στις περιφρουρήσεις, σε εξορμήσεις σε άλλα εργοστάσια και επιχειρήσεις, Καλούν τους εργαζόμενους σε στήριξη και αλληλεγγύη, προσπαθούν να μεταφέρουν την σπίθα της απεργίας και αλλού. Όλοι οι συνάδελφοι έχουν δικαίωμα να λένε ελεύθερα την γνώμη τους, όπως το κάνουν από την αρχή.

Συνάδελφοι

Οι Χαλυβουργοί παλεύουν για το δίκιο τους, δίνουν πάνω από 4 μήνες έναν παλικαρίσιο αγώνα. Ότι έχουν να πουν το λένε ελεύθερα, δεν έχουν να κρύψουν τίποτα για να το κάνουν μυστικά. Τα περί "μυστικότητας" είναι προφάσεις, είναι αυτό που λέει ο λαός <>. Καλούμε όσους συναδέλφους έχουν παρασυρθεί από το μηχανισμό του Μάνεση να μην παίξουν το παιχνίδι του. Τους λέμε, από τη λαίλαπα που έρχεται κανένας δε θα γλυτώσει επειδή θα σκύψει το κεφάλι του. Απόδειξη ότι ορισμένοι από τους συναδέλφους που το έκαναν στην τελευταία μας συνέλευση, που καταψήφισαν τη συνέχιση της απεργίας, σήμερα είναι και αυτοί απολυμένοι.

Από το χώρο του εργοστασίου έχουν περάσει για να εκφράσουν την αλληλεγγύη τους χιλιάδες εργαζόμενοι απ’ όλη την Ελλάδα, απ’ όλο τον κόσμο. Αυτό είναι θετικό και έτσι πρέπει να γίνεται για κάθε αγώνα. Όπως ο Μάνεσης στην επίθεση εναντίον μας στηρίζεται απ’ όλους τους βιομήχανους και την κυβέρνηση, έτσι και ο κάθε χώρος ή κλάδος που αγωνίζεται για να έχει αποτελέσματα πρέπει να στηρίζεται απ’ όλη την εργατική τάξη. Εμείς καλούμε να δυναμώσει ακόμα περισσότερο η αλληλεγγύη στον αγώνα μας, γιατί αποτελεί το βασικό στήριγμά μας Για την πορεία του αγώνα μας όμως, αποφασίζουμε εμείς οι Χαλυβουργοί μέσα από συνελεύσεις μας, μέσα από τις συνεδριάσεις του ΔΣ του σωματείου μας. Οι κατηγορίες του μηχανισμού του Μάνεση ενάντια στους εργαζόμενους που εκφράζουν την αλληλεγγύη τους, που κάνουν τον αγώνα μας δικό τους αγώνα, είναι απαράδεκτες και συκοφαντικές. Καλούμε όλους τους συναδέλφους να απομονώσουν όσους εκφράζουν τέτοιες απόψεις, που ούτε ο ίδιος ο Μάνεσης δεν τόλμησε τουλάχιστον ανοιχτά να ξεστομίσει.

Συνάδελφοι

Δηλώνουμε ότι και αυτή η προσπάθεια, όπως και κάθε προβοκάτσια, θα συναντήσει χαλύβδινο τείχος, την ενωμένη θέληση των απεργών Χαλυβουργών και την αλληλεγγύη όλων των εργατών.

Τώρα συνεχίζουμε πιο δυνατά. Τώρα που η εργοδοσία με τις ενέργειές της δείχνει πανικό, που θέλει να επεκτείνει την επιχείρηση αι με ιδιωτικό λιμάνι, που αποκαλύφθηκε η κυβέρνηση ακόμα περισσότερο, κανένας μας δεν έχει δικαίωμα να κάνει πίσω. Συνεχίζουμε πιο μαχητικά, δυναμώνουμε την περιφρούρηση και επαγρύπνηση, γιατί τώρα η αναμέτρηση γίνεται πιο σκληρή και δύσκολη.

Οι Χαλυβουργοί δεν τρομοκρατούνται, έχουν μάθει να δουλεύουν μέρα και νύχτα μέσα στη φωτιά. Προειδοποιούμε προς όλες τις κατευθύνσεις, πως κάθε απόπειρα τρομοκράτησης και καταστολής, θα μας βρει όλους τους Χαλυβουργούς και συνολικά την εργατική τάξη ενωμένους.

Συνάδελφοι

Σας καλούμε να πάρετε πιο μαζικά μέρος, στις προγραμματισμένες εκδηλώσεις και στις εξορμήσεις στα εργοστάσια, και στη συναυλία που διοργανώνουμε την Κυριακή στις 4 Μαρτίου, στις 12 το μεσημέρι, στην πύλη της Χαλυβουργίας.

Συνεχίζουμε για τη νίκη.

Το Δ.Σ. Του σωματείου των εργαζομένων στην Ελληνική Χαλυβουργία.

29/2/2012

Καντ

2012-02-29T21:28:00.004+02:00

"Για μένα είναι και νόμιμο και ηθικό να προχωρήσει η ελληνική επιχειρηματικότητα. Είναι ηθικό να παντρεύεται έναν Έλληνα επιχειρηματία, μια πολιτικός."

Ντόρα φον Καντ-σοτάκη

Η "ελληνική επιχειρηματικότητα" λοιπόν "προχωρά" δια της γάμου κοινωνίας με "πολιτικούς". Και αυτό είναι όχι εμπειρική διαπίστωση αλλά καντιανό κατηγορικό πρόσταγμα. Έτσι πρέπει να προχωρά (και να διεσδύει;) "η ελληνική επιχειρηματικότητα". Ερχόμενη εις σάρκαν μίαν με την πολιτική. Είναι "νόμιμο και ηθικό." Enrichissez vous!

Και βεβαίως είναι νόμιμο αυτό στην δημοκρατία. Λέγεται ελευθερία στην επιλογή μνηστήρος.

Και βεβαίως είναι ηθικό. Λέγεται αγάπη της πολιτικής για την επιχειρηματική δραστηριότητα.

Γάμος και χρήμα. Cupid και cupiditas. Πολιτική και επιχειρήσεις. Ηθικό και νόμιμο. Guizot sans guillotine. Φλογερός φιλευρωπαϊσμός ("Αν ήθελα να προστατεύσω τα λεφτά μου από την ελληνική κρίση, γιατί να μην τα αφήσω στη Ν.Υόρκη;") [Αυτή δεν παντρεύτηκε άντρα. Τον Μπάιρον απ' την ανάποδη παντρεύτηκε. Ο άνθρωπος τα λεφτά που 'βγαλε στη Νέα Υόρκη 30 χρόνια ταρίφας τα 'φερε στην Ευρώπη --που νοητικά περιλαμβάνει την Ελλάδα, έτσι;-- να μην τα τρώει η ξενιτιά, και βρήκε το μπελά του].

Όλα καλά, όλα ανθηρά. Να είχε και ο Μάνεσης την ησυχία του ο άνθρωπος σήμερα, μ' αυτόν τον τάταρο το Σιφωνιό, θα ζούσαμε σε μια ευνομούμενη χώρα. Μα καλά, το αριστερό διαδίκτυο τι κάνει; Τόσα γκρουπούσκουλα γιατί κωλυσιεργούν; Οι ανώνυμοι σχολιαστές έχουν ρεπό; Γιατί δεν κινητοποιoύνται να βάλουν ένα τέλος στον παραλογισμό, να προστατεύσουν το νόμιμο και ηθικό ως οικουμενική αρχή της δημοκρατίας μας; Ένα άρθρο να κατακευρανώνει τους ψευδοεπαναστάτας, κάτι!

Τόσα καντς σ' αυτή τη χώρα, έναν Καντ ρε παιδιά!

"Ακούστε τι απάντησε όταν [τον] ρωτήσαμε αν γνώρισε ποτέ τον φόβο."

2012-02-29T19:32:00.000+02:00

http://video.ak.fbcdn.net/cfs-ak-ash4/443343/282/2835610577542_36392.mp4?oh=64867dc5611e7c15a0779997515233d8&oe=4F50F100&__gda__=1330704640_0ce1358256ebc4fa7420563d271da534

http://video.l3.fbcdn.net/cfs-l3-snc6/435914/195/2835790382037_43977.mp4?oh=5c4773c12c97ff98e191f1a3b99fdc38&oe=4F50F200&l3s=20120229080456&l3e=20120302081456&lh=01691e11bd975dad20e03

http://video.l3.fbcdn.net/cfs-l3-snc6/435914/195/2835790382037_43977.mp4?oh=5c4773c12c97ff98e191f1a3b99fdc38&oe=4F50F200&l3s=20120229080456&l3e=20120302081456&lh=01691e11bd975dad20e03

Όλα via Granma.

Γεια μας!

Ένα κειμενικό πείραμα

2012-02-29T14:24:00.010+02:00

Παραθέτω εδώ δημοσίευμα σε ιστολόγιο θεωρητικά προσκείμενο στην κομμουνιστική αριστερά που περιήλθε στην προσοχή μου, και το οποίο, ομολογουμένως, βρήκα εξαιρετικά ενδιαφέρον για μια σειρά λόγους που δεν θα εξηγήσω, αλλά που ελπίζω ότι θα γίνουν κατανοητοί από όσους διαβάζουν το παρόν ιστολόγιο με κάποια συστηματικότητα και προσοχή. Ορισμένες από τις φράσεις του κειμένου θα μπουν με έντονα στοιχεία. Θα εξηγήσω τον λόγο αφού πρώτα παραθέσω το κείμενο:

Στα Θολά Νερά της Κρίσης

Πάνε 2 χρόνια από τότε που έγραψα για τελευταία φορά στο ιστολόγιο αυτό.

Οι αιτίες της αποχής ήταν πολλές, από ένα φυσιολογικό μπούχτισμα από τις ατελέσφορες συζητήσεις του διαδικτύου, μέχρι προσοδοφόρες δραστηριότητες που έχουν τραβήξει το ενδιαφέρον μου.

Στο μεσοδιάστημα αυτό ο πολιτικός χρόνος ήταν πολύ συμπυκνωμένος και τα 2 χρόνια μοιάζουν πολιτικά σαν 2 δεκαετίες. Παρακάτω καταγράφω τις σκέψεις μου (όχι ότι αναγκαστικά ενδιαφέρουν κάποιον), οι οποίες με οδηγούν στην ευθεία δήλωση πως δεν υπάρχει πολιτικός χώρος που να με εκφράζει σήμερα...

Τον Απρίλιο του 2010, ο Τζέφρυ ανακοινώνει από το Καστελόριζο την προσφυγή της Ελλάδος στη διπλά σαγόνια ΔΝΤ-ΕΕ. Στην Ελλάδα, παρά το σχετικό μούδιασμα, επικρατεί η αντίληψη ότι τα πράγματα θα πάνε καλά, θα παρθούν κάποια μέτρα, αλλά το 2012 τα πράγματα θα έχουν ομαλοποιηθεί, όπως προβλέπει το μνημόνιο. Όποιος επιχειρηματολογούσε τότε υπέρ της απόψεως ότι το χρέος είναι μή-βιώσιμο αντιμετωπίζονταν περίπου σαν γραφικός, "ο κλασικός, ο μαλάκας ο "αριστερός" που τίποτα δε του αρέσει". Η πρόταση για άρνηση αποπληρωμής του χρέους ακούγονταν στ' αυτιά τους σαν απόλυτη παράνοια. Για ακόμα μια φορά η καρτερική σιωπή ήταν η μόνη επιλογή μετά από μια σειρά προσπαθειών να εξηγήσεις, να πείσεις. Δε σας κρύβω ότι χαιρέκακα αντιμετωπίζω τα σημερινά βάσανα όσων πριν δύο χρόνια με έβλεπαν σα γραφικό... Ας πρόσεχαν.

Η σιωπή αυτή επιβάλλονταν όμως και από τη στάση των οργανωμένων δυνάμεων της "αριστεράς" με προεξάρχουσα βέβαια αυτής του ΚΚΕ, το μόνο χώρο που λόγω ιστορικών παραδόσεων, οργανωτικής συγκρότησης κλπ. κλπ. θα μπορούσε να δράσει καταλυτικά ώστε να κινητοποιήσει το λαό σε ένα κίνημα που θα υπεράσπιζε τα δικαιώματα της εργατικής τάξης, των μικρομεσαίων, της πατρίδος εν γένει...

Δυστυχώς όμως, το κόμμα ήταν σε "κώμα" διότι άργησε κάπου 1.5 χρόνο να καταλάβει πως υπάρχει πραγματικά πρόβλημα χρέους... Ο Ριζοσπάστης εκείνο το διάστημα προπαγάνδιζε πως δεν υπάρχει θέμα χρέους, αλλά "είναι μπλόφα που κάνουν οι μεγαλοαστοί για να περάσουν τώρα τα αντιλαϊκά μέτρα που σχεδιάζονταν από παλιά". "Ο λαός είναι για τον πούτσο, αν είναι και το κόμμα για τον πούτσο, τότε δεν έχουμε καμία ελπίδα", έτσι σκεφτόμουν τότε (και συνεχίζω και σήμερα).

Διότι αν είσαι κόμμα που θες να οδηγήσεις την εργατική τάξη και τους συμμάχους της στην κοινωνική απελευθέρωση που ευαγγελίζεσαι, οφείλεις να έχεις ένα επιστημονικό επιτελείο που να μπορεί να αναλύει την πραγματικότητα ώστε να χαραχτεί η σωστή πολιτική κάθε φορά. Γνώριζα από πρώτο χέρι την πνευματική φτώχεια του κόμματος, που εν πολλοίς οφείλεται στη μικροαστική φύση των διανοούμενων που σαν άλλοι ποντικοί έτρεξαν πρώτοι να εγκαταλείψουν το καράβι όταν βυθίζονταν το '89-'91, αλλά και η σημερινή λειτουργία του κόμματος και της ΚΝΕ ανατροφοδοτεί με κάθε τρόπο τη φτώχεια αυτή. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν περίμενα τέτοια στρεβλή συνείδηση, σε σχέση με την κρίση.

Η λάθος εκτίμηση περί ύπαρξης ή μη προβλήματος με το χρέος της χώρας ακολουθήθηκε από μια σειρά ακόμα πολιτικές γελοιότητες που μπορώ να αποδώσω αφενός στην προαναφερθείσα πνευματική φτώχεια, αφετέρου στην αλλαγή της θέση του κόμματος για το ιμπεριαλιστικό σύστημα και τη θέση της χώρας μέσα σ' αυτό.

Την αλλαγή αυτή πρώτη φορά αντελήφθην διαβάζοντας το άρθρο με τίτλο "Σχέσεις εξάρτησης ή σχέσεις αλληλεξάρτησης;" του Σ. Λουκά στο Ριζοσπάστη, 25/01/2009. Η λενινιστική θεώρηση περί ιμπεριαλιστικής αλυσίδας, στην οποία υπάρχει κορυφή και τέλος, εξαρτόν και εξαρτημένος, αντικαθίσταται από τον νεολογισμό της "ιμπεριαλιστικής πυραμίδας" και στη θέση του δίπολου εξαρτόντος-εξαρτημένου στον οποίο υπάρχει ο σαφής ισχυρός πόλος του εξαρτόντος, μπαίνει η σούπα της "αλληλεξάρτησης". Κάτω από τη νέα θεώρηση η έννοια της "εθνικής εξάρτησης" που επιβάλλει ο ιμπεριαλισμός σε όλες τις χώρες τις περιφέρειας αδυνατίζει, μαζί με αυτή και το αίτημα "εθνικής ανεξαρτησίας", που βρέθηκε στην προμετωπίδα του κομμουνιστικού κινήματος σε όλες τις εξαρτημένες χώρες τον 20ο αιώνα.

Μιλώντας τώρα για την κατάσταση της Ελλάδος, κάτω από την υπόθεση πως πια δεν υπάρχουν εξαρτημένες χώρες, πάει στον κάλαθο των αχρήστων η ανάλυση περί αδύνατου κρίκου (που φανερά είναι η Ελλάδα σήμερα) καθώς και η χάραξη αντίστοιχης τακτικής. Στην εξαρτημένη Ελλάδα σύσσωμη η μεγαλοαστική τάξη έχει προσδεθεί στο άρμα του ξένου παράγοντα (ΕΕ), έχοντας εξασφαλίσει βέβαια ποικιλοτρόπως τη συμφωνία-ανοχή των μικροαστικών στρωμάτων καθώς και της μεγάλης πλειοψηφίας της εργατικής τάξεως.

Το '40 η αστική τάξη είτε συνεργάστηκε ανοιχτά με τον ξένο παράγοντα (που όλως τυχαίως ήταν πάλι η Γερμανία), είτε την έκανε για Κάιρο. Η υπεράσπιση της ΠΑΤΡΙΔΟΣ έπεσε αναγκαστικά στις πλάτες της εργατικής τάξης και της φτωχής αγροτιάς, μέσα από το ΕΑΜ με μπροστάρη και οργανωτή το κόμμα τους το ΚΚΕ.

Έτσι και σήμερα, οι ελληνικές ελίτ έχουν εγκαταλείψει τη χώρα, τον πλούτο της σε έμψυχο υλικό και φυσικούς πόρους στο έλεος του ξένου αφεντικού τους. Είναι ενδεικτικό το ταράκουλο σύσσωμου του αστικού κόσμου όταν ο Τζέφρυ πρότεινε δημοψήφισμα που αναγκαστικά θα είχε το ερώτημα "Ευρώ ή Δραχμή". Το κενό της υπεράσπισης της ΠΑΤΡΙΔΟΣ πέφτει και πάλι αναγκαστικά στις πλάτες της εργατικής τάξης και των μικροαστικών στρωμάτων που αποσύρουν αργά αλλά σταθερά την εμπιστοσύνη τους από τις ελίτ. Αναζητείται λοιπόν ένα νέο ΕΑΜ, το οποίο δεν έχει την πρακτική δυνατότητα να το χτίσει άλλος, παρά μόνο το ΚΚΕ.

Αντ' αυτού το κόμμα λέει πως δεν υπάρχει θέμα κατοχής και εθνικής ανεξαρτησίας, γιατί αν το θέσεις έτσι τότε "αθωώνεις την ελληνική μεγαλοαστική τάξη". Απίστευτη ανοησία, γιατί όχι μόνο δεν την αθωώνεις, αλλά της χρεώνεις ανοιχτά την κατηγορία της προδοσίας του Έθνους, αυτού που πρόδωσε και την εποχή του '40...

Δεν είναι καινούρια κατάσταση αυτή, σε όλες τις εξαρτημένες χώρες, το ταξικό ταυτίζεται με το εθνικό, όπως πολύ σωστά σημειώνει στις αναλύσεις του ο Καζάκης. Αλλά αν έχεις πετάξει στα σκουπίδια τη λενινιστική θεώρηση περί ιμπεριαλιστικής αλυσίδος και αδύναμου κρίκου, τότε καταλήγεις να νομίζεις πως ο στόχος πάλης του κινήματος πρέπει να είναι ο σοσιαλισμός... Όποιος έχει διαβάσει έστω και λίγο Τρότσκι του σηκώνεται η τρίχα στη διαπίστωση πόσο κοντά είναι οι θέσεις του κόμματος σήμερα με τις θέσεις του προδότη Τρότσκι...

Υιοθετώντας θέσεις του προδότη, αδυνατείς να καταλάβεις πως υπάρχουν αιτήματα ζωτικής σημασίας για το λαό που είναι ΑΔΥΝΑΤΟ να ικανοποιήσει ο καπιταλισμός κάτω από τις αντιφάσεις του. Ξεχνάς ότι οι μπολσεβίκοι το '17 δεν κέρδισαν το ρωσικό λαό με σύνθημα το σοσιαλισμό, αλλά την έξοδο από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο, την οποία κανένας άλλος πολιτικός φορέας δεν μπορούσε να του εξασφαλίσει.

Έτσι και το '40 κανείς άλλος δε μπορούσε να ανταποκριθεί στο αίτημα του λαού καταρχήν για επιβίωση ("Το ΕΑΜ μας έσωσε απ' την πείνα") και έπειτα για εθνική ανεξαρτησία ("θα μας σώσει πάλι απ΄τη σκλαβιά"), πέραν από το ΚΚΕ και αφού αυτό άδραξε την ευκαιρία στην συνέχεια ήταν στο χέρι του να ζυμώσει τις μάζες που συσπείρωσε με το όραμα του σοσιαλισμού ("και έχει πρόγραμμα λαοκρατία, ζήτω, ζήτω, ζήτω το ΕΑΜ").

Το κόμμα όμως ούτε πήρε πρωτοβουλίες κοινωνικής αλληλεγγύης, όπως δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήματα, ούτε οργάνωσε τον αγώνα για εθνική ανεξαρτησία που σημαίνει υπό τις παρούσες συνθήκες ένα ελάχιστο κυβερνητικό πρόγραμμα το οποίο περιλαμβάνει:

- Έξοδο της χώρας από το Ευρώ και την Ευρωπαϊκή Ένωση

- Εθνικοποίηση των τραπεζών με εγγυήσεις για καταθέσεις και δάνεια

- Δήμευση όλων των βασικών μέσων παραγωγής, ενέργεια μεταφορές κλπ, κλπ, και πέρασμά τους σε λαϊκό έλεγχο

- Προστασία της εγχώριας παραγωγής

Το κυβερνητικό αυτό πρόγραμμα, δεν είναι τίποτα άλλο πέραν του ΑΑΔΜ όπως περιγράφεται στο πρόγραμμα του ΚΚΕ και αρκετά καλά στο 16ο συνέδριο... Σ' αυτό το πρόγραμμα θα μπορούσε να χωρέσει τμήμα του ΣΥΡΙΖΑ (πέραν από τους Ευρωλάγνους της πλειοψηφίας του Συνασπισμού), καθώς και ανένταχτες κινήσεις, ΕΠΑΜ κλπ., όπως και κινήσεις οικονομολόγων Λαπαβίτσας κλπ. με τις όποιες ενστάσεις του ο καθένας.

Μέσα σ' όλα αυτά ήρθε και η καταδίκη της τακτικής του ΕΑΜ. Η τρέχουσα τροτσκιστική στροφή που οδηγεί στην άρνηση χτισίματος του νέου ΕΑΜ, προϋποθέτει για την ισχυροποίηση της την ιστορική δήθεν επιβεβαίωση. Η εργαλειακή μεταχείριση της ιστορίας σε όλο της το μεγαλείο...

Η τακτική του ΕΑΜ καταδικάζεται ως λάθος από την αρχή και ως η αιτία των λαθών μετά την απελευθέρωση (Καζέρτα, Λίβανος, Βάρκιζα κλπ.). Ξεχνά η ηγεσία που έγραψε αυτή τη θέση αλλά και η βάση που την υπερψήφισε, πως χωρίς την τακτική του ΕΑΜ το ΚΚΕ δε θα είχε ριζώσει στην συνείδηση του λαού και χωρίς αυτές τις ρίζες δε θα είχε καταφέρει το κόμμα να σταθεί όρθιο την περίοδο '89-'91. Πρέπει να γίνει κατανοητό πως αυτός που ψήφιζε ότι το ΕΑΜ ήταν λάθος τακτική, ψήφισε ότι είναι λάθος που το ΚΚΕ υπάρχει σήμερα... Δε θα θίξω εδώ τις αιτίες της ήττας του ΕΑΜικού κινήματος μετά την απελευθέρωση γιατί είναι τεράστιο θέμα, σίγουρα όμως χωρίς ΕΑΜ, το ΚΚΕ δε θα είχε ποτέ αυτή τη δύναμη μετά την απελευθέρωση, οπότε δε θα ετίθετο ΚΑΝ θέμα εξουσίας, για να συζητάμε σήμερα τι πήγε λάθος. Δεν αντέχουν αυτές οι θέσεις στη λογική...

Άλλο τραγελαφικό, το κόμμα αφού κατάλαβε ότι υπάρχει πρόβλημα με το χρέος της χώρας, λέει πως "Δεν υπάρχει κρίση χρέους", υπάρχει "καπιταλιστική κρίση" και όποιος λέει το πρώτο το κάνει για να αποκρύψει το δεύτερο...

Μα το θεό της σοβιετίας (το Στάλιν εννοώ)!!! Δεν αντέχω άλλο κάψιμο...

Η Ελλάδα αυτή τη στιγμή δεν μπορεί να αποπληρώσει το παλιό της χρέος, επομένως προφανώς έχει κρίση χρέους.

Από εκεί και πέρα αυτή η κρίση χρέους δημιουργήθηκε από την ξαφνική έλλειψη φτηνού χρήματος που προέκυψε παγκοσμίως μετά την πτώσης της Lehman Brothers το 2008.

Η οποία με τη σειρά της προήλθε από την κατάρρευση της στεγαστικής πίστης και της φούσκας που είχε δημιουργηθεί επί αυτής με τα παράγωγα.

Η οποία προήλθε από το γεγονός ότι άλλες παραγωγικές επενδύσεις δεν φέρνουν πια ικανοποιητικό κέρδος και άρα το κεφάλαιο στράφηκε στα παράγωγα.

Το οποίο γεγονός οφείλεται στην υπερσυσσώρευση κεφαλαίων και την επικράτηση της νεκρής εργασίας επί της ζωντανής (νόμος πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους)

Τα οποία είναι ενγενή στοιχεία του καπιταλισμού και φανερώνουν τα ιστορικά του όρια.

Επομένως το σωστό είναι να πούμε πως "ναι υπάρχει κρίση χρέους της οποίας πρωτογενής αιτία είναι ο ίδιος ο καπιταλισμός". Αν αντ' αυτού πεις πως "Δεν υπάρχει κρίση χρέους" θα κερδίσεις την απαξία κάθε επιεικώς μορφωμένου ανθρώπου και θα τον χάσεις γιατί δε θα κάτσει να ακούσει τα πολύ σοβαρά πράγματα που έχεις να του πείς μετά (τα bullets που έβαλα από πάνω εννοώ).

Άλλες Δυνάμεις:

Το προηγούμενο διάστημα παρακολούθησα επισταμένως τις θέσεις και τις πρωτοβουλίες άλλων δυνάμεων, αλλά και μεμονομένων οικονομολόγων.

Από την αστική σκοπιά, την πιο διαυγή ανάλυση κάνει ο Βαρουφάκης, που αν η ΕΕ είχε σήμερα ηγέτες τύπου Ζισκάρ Ντε Στεν, αυτά που λέει ο Βαρουφάκης θά 'καναν για την προάσπιση του οικοδομήματός τους. Το γεγονός ότι δεν έχει τέτοιους ήγέτες είναι καλά νέα για τους ευρωπαϊκούς λαούς γιατί οξύνουν τις αντιθέσεις και αφήνουν να παίξουν "μπάλα" στους αδύναμους κρίκους όσες τυχόν δυνάμεις έχουν ακόμα λενινιστική θεώρηση...

Από τη σκοπιά της εργατικής τάξης και των συμμάχων της, ξεχωρίζουν οι αναλύσεις του Λαπαβίτσα που ούτε λίγο ούτε πολύ προτίνει ΑΑΔΜ, τον προγραμματικό δηλαδή στόχο του ΚΚΕ...

Από άποψη οργανώσεων, μου έκαναν πολύ θετική εντύπωση τα αντανακλαστικά του Μπλόκου του Αλαβάνου και της ΚΟΕ όσον αφορά τα δίκτυα κοινωνικής αλλυλεγγύης. Αυτός ο χώρος αν και έχει καταλάβει καλά την ανάγκη συγρότησης ενός νέου ΕΑΜ, για να μας σώσει από την πείνα και τη σκλαβιά, είναι εγκλωβισμένος σε ένα παρακμιακό χώρο αριστερισμού και κουλτουρέ ελιτισμού, που δεν του επιτρέπει να συγκροτήσει όντως το νέο ΕΑΜ.

Από πλευράς Συνασπισμού ξεχωρίζει η πτέρυγα Λαφαζάνη, που ξεχωρίζοντας τη θέση της από τους ευρωλιγούρηδες διατυπώνει κι αυτή μια πρόταση πολύ κοντά στο ΑΑΔΜ. Και αναρωτιέμαι, πως μπορεί η πτέρυγα αυτή να συνεργάζεται (στο ίδιο κόμμα μάλιστα) με τους ευρωλιγούρηδες του Τσίπρα και όχι με το ΚΚΕ... και αυτό το σχόλιο απευθύνεται και στις δύο πλευρές.

Η Ανταρσύα έκανε κάποιες κινήσεις με την κίνηση οικονομολόγων, με το debtocracy του Χατζηστεφάνου κλπ, αλλά τόσο η ενγενής της περιχαράκωση, όσο και η συμμετοχή σ' αυτή του ΣΕΚ δεν της επιτρέπει να δώσει κάποια πνοή στο λαό.

Ο Κουβέλης την έκανε από το Συνασπισμό, γιατί ως ευρωλιγούρης δεν καταλάβαινε (δικαίως) πως μπορεί να βρίσκεται στο ίδιο κόμμα και μέτωπο με Λαφαζάνη, Αλαβάνο, ΚΟΕ κλπ. κλπ. Προσπαθεί να το παίξει το "τίμιο" ΠΑΣΟΚ και έχει μαζέψει την εμπροσθοφυλακή της νεοταξίτικης διανόησης που άνθισε επί σημιτικών εποχών, από Μπίστη, Ρεπούση και ένα κάρο άλλους νεοταξίτες, εθνομηδενιστές, όχι ότι ο Συνασπισμός καθάρισε από δαύτους...

Από άλλες κινήσεις ξεχώρισε η ΣΠΙΘΑ του Μίκη Θεοδωράκη που αν και βοήθησε στην αφύπνιση πολύ κόσμου και στη διακίνηση σημαντικού προπαγανδιστικού υλικού, για τη δανειακή σύμβαση, το αγγλικό δίκαιο, την εκχώριση της εθνικής κυριαρχίας, δεν μπόρεσε να οδηγήσει σε μια συνεκτική πρόταση, αφενός λόγω του ετερόκλητου των μελών της, αφετέρου λόγω της εμμονής στην πλάνη της άμεσης δημοκρατίας.

Όσον αφορα το κίνημα των αγανακτισμένων, είμαι βέβαιος πως το πραγματικό αίτημα τους είναι "δώστε μας ηγεσία που να μας εμπνεύσει με ένα όραμα για το μέλλον", δηλαδή ακριβώς το αντίθετο από την "άμεση δημοκρατία" που παπαγαλίζουν. Οι μάζες ποτέ στην ιστορία δεν κατάφεραν να αρθρώσουν τα αιτήματά τους. Τη δυνατότητα αυτή την έχει μόνο το άτομο ή στην καλύτερη περίπτωση μια οργανωμένη ομάδα ατόμων (που και εκεί πάλι από κάποιο άτομο ή λίγα άτομα ξεκινά η επεξεργασία) και οι μάζες στην καλύτερη περίπτωση μπορούν να υιοθετήσουν τα αιτήματα του ατόμου ή της οργανωμένης αυτής μειοψηφείας.

Διασκέδασα πολύ με τα ψηφίσματα που έβγαζε εδώ τουλάχιστον στο Ηράκλειο η πλατεία πέρσυ το καλοκαίρι. Είχαν αίτημα για άρνηση του χρέους. Ας αφήσω εδώ κατά μέρος το ερώτημα αν το αίτημα αυτό εξέφραζε την πλειοψηφία των αγανακτισμένων ή μόνο τις γκρούπες που έμεναν μέχρι τελικής πτώσεως στις πολύωρες "γενικές συνελεύσεις". Ας θεωρήσουμε πως είναι όντως αίτημα της πλειοψηφίας. Ποιος θα υλοποιήσει αυτό το αίτημα;

Δύο επιλογές υπάρχουν, η μία είναι το κίνημα να πιέσει την τρέχουσα κυβέρνηση των δοσιλόγων να την υλοποιήσει και ΕΔΩ ΓΕΛΑΜΕ. Η άλλη δυνατότητα, είναι κάποιο πολιτικό υποκείμενο να αναλάβει την εξουσία και να την υλοποιήσει ως μέρος του κυβερνητικού της προγράμματος, αλλά αυτό αντίκειται στην άρνηση της πλατείας απέναντι σε όλα τα κόμματα και την ιδέα της πολιτικής οργάνωσης που διεκδικεί την εξουσία για να εφαρμόσει τα αιτήματά της. Τρίτη επιλογή όμως αντικεμενεικά δεν υπάρχει. ΠΩΣ ΔΕ ΤΟ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΟΥΝ ΑΥΤΟ ΤΑ ΖΩΑ;;

Έπειτα η κίνηση του ΑΡΔΗΝ, του Γ. Καραμπελιά, έχει κάνει πολύ σημαντικές αναλύσεις τα τελευταία χρόνια πάνω στη σημασία της ταυτότητας του προσώπου και τη συμβολή της στο κίνημα. Ωστόσο, όταν το θέμα έρχεται στο Ευρώ οι άνθρωποι χάνουν τη μπάλα, μιλάμε για την απόλυτη υιοθέτηση της καταστροφολογίας της αστικής τάξης. Το τελευταίο διάστημα έχουν κάνει την πρόταση για εσωτερικό ομολογιακό δάνειο, το οποίο πρέπει να ξεκινήσει με πρωτοβουλία των ελληνικών ελίτ και του πολιτικού τους προσωπικού, π.χ. πρόεδρος δημοκρατίας, βουλευτές κλπ. Υποτίθεται ότι αφού οι μικροκαταθέτες δούν τις ελίτ και τους υπαλλήλους τους να ξεκινούν αυτή την πρωτοβουλία θα πάνε μετά κι αυτοί να αγοράσουν ομόλογα και άρα θα διώξουμε το ΔΝΤ, την τρόικα, θα βγούμε από το μνημόνιο κλπ. Η θέση αυτή είναι για γέλια και για κλάματα, αφού αναθέτει την προάσπιση της πατρίδος στην μεγαλοαστική τάξη, αρνούμενοι να δούν την πραγματικότητα της πρόσδεσης των ελίτ με τον ξένο παράγοντα.

Τέλος, την καλύτερη ανάλυση μέχρι τώρα έχει κάνει το ΕΠΑΜ του Δ. Καζάκη, το οποίο εκφράζει τις πλέον λενινιστικές θέσεις σήμερα στην Ελλάδα. Δυστυχώς δεν έχει ούτε την οργανωτική συγκρότηση, ούτε το ιστορικό βάθος για να σηκώσει στις πλάτες του το εγχείρημα της συγκρότησης του νέου ΕΑΜ. Ενώ δείγμα του παιδικού επιπέδου στο οποίο βρίσκεται είναι οι πρόσφατες διαφωνίες μελών του ότι το ΕΠΑΜ δεν πρέπει να γίνει κόμμα, γιατί είναι εναντίον των κομμάτων εν γέννει... και εδώ ισχύει η ίδια κριτική που έκανα παραπάνω για τους αγανακτισμένους.

Τι να κάνουμε;

Αντικειμενικά εγώ δε βλέπω διέξοδο, εδώ ταιριάζει το "Καληνύχτα και καλή τύχη". Επειδή, όπως είπα και παραπάνω, και ο λαός και το κόμμα είναι για τον πούτσο, δε μένει καμία ελπίδα για το λαό και την πατρίδα...

Από εκεί και πέρα, το μόνο που μπορεί να κάνει κανείς συλλογικά είναι να προσφέρει όπως μπορεί μέσα από τα δίκτυα ανταλλαγής προϊόντων και υπηρεσιών χωρίς χρήματα.

Έπειτα εφόσον είναι σίγουρο πως το τετελεσμένο θα συμβεί, και μιλώ για την τυπική στάση πληρωμών, καθένας θα πρέπει να πάρει εκείνες τις πρωτοβουλίες που πρέπει για να προασπίσει τα περουσιακά του στοιχεία τα δικά του και της οικογένειάς του.

Δευτερευόντως και για όσους διεξαγάγουν ακόμα επικερδείς δραστηριότητες μέσα στην κρίση, δουλέψτε όσο μπορείτε περισσότερο, φροντίστε να έχετε όσο μεγαλύτερη ρευστότητα γίνεται, γιατί όταν γίνει το μπαμ θα εμφανιστούν μεγάλες ευκαιρίες, π.χ. σπάσιμο φούσκας ακινήτων στην Ελλάδα κλπ. κλπ.

Γιατί αν είναι οι άλλοι για τον πούτσο δεν πρέπει να σε πάρει και σένα από κάτω...

---------

Το "κειμενικό πείραμα" που πρότεινα εισαγωγικά συνίσταται στο εξής:

Νομίζω πως αν αφαιρέσει κανείς τις φράσεις που βρίσκονται με έντονα στοιχεία στο κείμενο, αντλεί μια εικόνα που μπορεί να περιγραφεί κάπως έτσι: ένας απογοητευμένος οπαδός του ΚΚΕ επιχειρεί μια κριτική ανασκόπηση των θεωρητικών του ελειμμάτων και αδυναμιών που οδήγησαν κατά την κρίση του στο χάσιμο της ιστορικής ευκαιρίας να παίξει ηγετικό και συσπειρωτικό ρόλο και να βγάλει τη χώρα από το αδιέξοδο. Στα πλαίσια αυτής της κριτικής, ο ίδιος αρθρογράφος επιχειρεί μια νηφάλια και ανοιχτόμυαλη αποτίμηση των θετικών συνεισφορών άλλων χώρων, που ένα λιγότερο δογματικό και απομονωτικό ΚΚΕ θα μπορούσε να είχε προσελκύσει σε ένα πλατύτερο λαϊκό μέτωπο βασισμένο στην παράδοση του ΕΑΜ που το ΚΚΕ έχει "προδοτικά" αποκηρύξει στην τελευταία περίοδο. Δεν ξέρω αν αυτού του είδους η "εσωκομματική" κριτική θυμίζει ένα άλλο πρόσφατο κείμενο στους αναγνώστες του Lenin Reloaded ή όχι. Ελπίζω όμως ότι η περιγραφή τού πώς θα μπορούσε να προσληφθεί το κείμενο από κάποιον εκτός κόμματος αλλά εντός "αριστεράς" αν αφαιρούσε κανείς τις φράσεις με έντονα στοιχεία είναι κατά το δυνατόν ουδέτερη και ακριβής.

Τι γίνεται τώρα όταν προστεθούν οι φράσεις που είχαμε υποθετικά απαλείψει;

α. Ο "μη δογματικός" χαρακτήρας του κειμένου, η έμφασή του στην αναγκαιότητα άντλησης των θετικών στοιχείων από άλλα άτομα και πολιτικούς φορείς, από τον Βαρουφάκη στον Καραμπελιά και από την ΚΟΕ στον Θεοδωράκη και τον Καζάκη, αποκαλύπτεται ως κάτι που εδράζεται στην απολύτως "δογματική" και "παλαιοκομματική" ανακήρυξη του Τρότσκι σε "προδότη", του Στάλιν σε "θεό" και του Λένιν σε εθνοπατριώτη, του οποίου βασικό μέλημα ήταν αυτό που ο συγγραφέας, με μια ενδιαφέρουσα καθαρεύουσα, αποκαλεί "υπεράσπιση της πατρίδος." Σ' αυτά ας προστεθεί η έμφαση στη σημασία του ηγέτη και της ηγετικής μορφής απέναντι στην ανίκανη αυτο-οργάνωσης μάζα, που εξαρτάται απόλυτα από την από τα πάνω καθοδήγηση για να μπορέσει να εξελιχθεί σε ιστορικό δράστη.

β. Η προσήλωση στην "υπεράσπιση της πατρίδος" ως καθήκοντος στο οποίο απέτυχε παταγωδώς το ΚΚΕ --λόγω της "μικροαστικής φύσης" των διανοουμένων του-- συνυπάρχει στο κείμενο με την θριαμβευτική έμφαση στις "προσοδοφόρες" δραστηριότητες του συγγραφέα του και με την προτροπή σε αναγνώστες που έχουν κατανοήσει την ανικανότητα του ΚΚΕ να βρει λύση να εκμεταλλευτούν τις περιστάσεις ώστε να "διεξαγάγουν ... επικερδείς δραστηριότητες μέσα στην κρίση" και να εξασφαλίσουν την ρευστότητα που χρειάζεται για να εκμεταλλευτούν τις "μεγάλες ευκαιρίες" που θα ανακύψουν "όταν γίνει το μπαμ." Με άλλα λόγια, στην πρόταση, σε όσους έχουν την πολιτική ευφυία να αναλύσουν το αδιέξοδο της στρατηγικής του ΚΚΕ, να αποδυθούν στην εκμετάλλευση των συνανθρώπων τους τώρα που οι περιστάσεις επιτρέπουν την αύξηση των ευκαιριών για τοκογλυφία και αισχροκέρδεια.

Ο αναγνώστης που μού έστειλε το κείμενο το χαρακτήρισε "εμετικό." Εγώ θα προτιμούσα να το χαρακτηρίσω "πολύ ενδιαφέρον" για λόγους που αφορούν το αποτέλεσμα της πρόσθεσης του (α) με το (β) και, κατόπιν, με την φαινομενική γραμμή αντίληψης του υπόλοιπου κειμένου, καθώς --και κυρίως-- με την προέκταση των συνεπαγωγών αυτής της πρόσθεσης για την αντίληψη των ιδεολογικο-πολιτικών προϋποθέσεων και πρακτικών στοχεύσεων της "νοσταλγικού" τύπου "εσωκομματικής" κριτικής στο ΚΚΕ σήμερα.

Οξύνεται η αντιπαράθεση στη Χαλυβουργία

2012-02-29T03:36:00.000+02:00

Μετά τις απολύσεις της Παρασκευής, τα εξώδικα και τα εντάλματα σύλληψης κατά του προέδρου και άλλων δύο μελών του Δ.Σ. του σωματείου με τη δικαιολογία δήθεν ότι οι αποφάσεις παίρνονται αντικανονικά (!!!), η εργοδοσία πέρασε στο εργοστάσιο τα χαράματα (στις 5 το πρωί) δύο φορτηγά της GREEN STEEL, θυγατρικής του Μάνεση, για να συλλέξουν δήθεν τα απόβλητα από την επεξεργασία του χάλυβα τα οποία χρησιμοποιούνται σε ασφαλτοστρώσεις. Αμέσως συγκεντρώθηκαν απεργοί και παρεμπόδισαν το φόρτωμα καθώς και την έξοδο των φορτηγών από το εργοστάσιο.

Οι απεργοί καλούν όποιον μπορεί να είναι αύριο Τετάρτη είτε στο εργοστάσιο από τις 7 το πρωί για να βοηθήσει στην περιφρούρηση, μιας και φοβούνται ότι θα επιχειρηθεί κι άλλη προσπάθεια σπασίματος της απεργίας, αλλά και στη συγκέντρωση που θα πραγματοποιήσουν στις 11 το πρωί στα γραφεία της εταιρείας στη Κηφισιά.

Προφανώς τα όρια ανοχής της εργοδοσίας και της κυβέρνησης απέναντι σε αυτή τη μεγαλειώδη απεργία εξαντλούνται και περνούν στην επίθεση. Προσπαθούν να διαιρέσουν τους εργαζόμενους, να σπάσουν την απεργία αλλά και να τους εκφοβίσουν με εντάλματα σύλληψης.

Η αλληλεγγύη και στήριξη των απεργών της χαλυβουργίας, ίσως τώρα περισσότερο από κάθε άλλη φορά, χρειάζεται να ενταθεί και να εκφραστεί με κάθε τρόπο!

Πηγή: Αντίσταση στις γειτονιές

Ένταλμα σύλληψης Σιφωνιού;

2012-02-28T16:38:00.001+02:00

Από το Χάρη, εργαζόμενο στη Χαλυβουργία:

Σήμερα η εργοδοσία εδειξε για άλλη μια φορά το άθλιο πρόσωπό της. Εβαλε την GREEN STEEL θυγατρική να σπάσει την απεργία αλλα τελικά θα σπάσει τα μούτρα της. 3 συνάδελφοι στράφηκαν εναντίον του σωματείου στέλνοντας εξωδικα με την αιτιολογία οτι οι ΓΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΕΛΕΥΣΕΙΣ είναι άκυρες διότι δεν γίνεται η ψηφοφορία με κάλπη. Το καταστατικό του σωματείου γράφει οτι οι ψηφοφορίες γίνονται είτε με κάλπη είτε με ανάταση χειρός. Επίσης υπάρχει ενταλμα σύλληψης του προέδρου του σωματείου και του γραμματέα και περιμένουμε να έρθει η αστυνομία να κάνει το έργο των αφεντικών τους. Στην συνάντηση του σωματείου σήμερα με τον υπουργό έπεσε ένα χαρτί το οποίο λέει οτι ο κος ΜΑΝΕΣΗΣ έχει πάρει άδεια να ξεκινήσει την δημιουργία λιμανιού απέναντι από το εργοστάσιο. Στα χαρτιά λέει ότι αυτή τη στιγμή δουλεύουν 420 άτομα 24 ώρες 365 μέρες το χρόνο. Ο υπουργός “έκπληκτος” (χαχαχαχα) δήλωσε άγνοια και ότι θα ενημερωθεί περί του θέματος και θα συναντηθεί με τον ΜΑΝΕΣΗ την Πέμπτη. Αυτό το έχουμε ξανακούσει τον τελευταίο μήνα αλλες 2 φορές. Αύριο θα πάμε όλοι στην Κηφισιά με αρκετό κόσμο από όλη την εργατική τάξη. Θα στήσουμε αντίσκηνα εκεί (αν δεν έχουμε παρατράγουδα στην πύλη). ΣΥΝΑΔΕΛΦΟΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΥΣΠΕΙΡΩΘΟΥΜΕ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ! ΠΙΟ ΜΑΖΙΚΗ ΠΑΡΟΥΣΙΑ ΣΤΗΝ ΠΥΛΗ ΚΑΙ ΟΠΟΥ ΑΛΛΟΥ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙ! Ο ΜΑΝΕΣΗΣ ΚΛΙΜΑΚΩΝΕΙ ΤΗΝ ΕΠΙΘΕΣΗ ΓΙΑΤΙ ΚΑΙΓΕΤΑΙ. ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΡΑΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΟΥ ΚΑΙ ΔΩΣΕΙ ΧΑΡΑ ΚΑΙ ΣΤΑ ΤΣΙΡΑΚΙΑ ΤΟΥ.

Πηγή: Granma

Ellen Meiksens Wood-Η υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης. Κεφάλαιο 1 (αποσπάσματα Ι)

2012-02-27T21:18:00.000+02:00

Ellen Meiksens Wood

Η υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης.

Κεφάλαιο 1: Ο Νέος 'Αληθινός' Σοσιαλισμός (αποσπάσματα)
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Στη δεκαετία του 1840, ο Μαρξ και ο Ένγκελς απήυθηναν κάποιες από τις πιο καλοδιατυπωμένες κριτικές τους ενάντια στην διανοητική τάση που περιέγραψαν ως "αληθινό" σοσιαλισμό. Οι "αληθινοί" σοσιαλιστές, έγραψαν στην Γερμανική ιδεολογία, "εμπιστεύονται αθώα την ψευδαίσθηση [...] ότι το ζήτημα είναι η "πιο έλλογη" κοινωνική δομή και όχι οι ανάγκες μιας συγκεκριμένης τάξης και ενός συγκεκριμένου χρόνου [...] Έχουν εγκαταλείψει την πραγματική ιστορική βάση και επέστρεψαν σε αυτή της ιδεολογίας." [...] "Είναι δύσκολο να καταλάβουμε γιατί αυτοί οι πραγματικοί σοσιαλιστές αναφέρονται καν στην κοινωνία εφόσον πιστεύουν, μαζί με τους φιλοσόφους, πως όλες οι αληθινές ρήξεις έχουν ως πηγή τους τις εννοιακές ρήξεις. Στη βάση της φιλοσοφικής πίστης στην δύναμη των εννοιών να φτιάξουν ή να καταστρέψουν τον κόσμο, μπορούν παρομοίως να φαντάζονται ότι κάποιο άτομο "κατάργησε το χάσμα της ζωής" "καταργώντας" έννοιες με τον έναν ή τον άλλον τρόπο."

[...]

Στη δεκαετία του 1980, μοιάζει να γινόμαστε μάρτυρες μιας αναβίωσης του "αληθινού" σοσιαλισμού. Ο νέος "αληθινός" σοσιαλισμός (ΝΑΣ), ο οποίος υπερηφανεύεται για την απόρριψη του μαρξιστικού "οικονομισμού" και του "ταξικού αναγωγισμού", έχει ουσιαστικά εξοβελίσει την τάξη και την ταξική πάλη από το σοσιαλιστικό εγχείρημα.Το πιο βασικό χαρακτηριστικό αυτού του ρεύματος είναι η αυτονόμηση της ιδεολογίας και της πολιτικής από κάθε κοινωνική βάση. [...] Ο ΝΑΣ προτείνει ότι, επειδή δεν υπάρχει αναγκαστικός συσχετισμός ανάμεσα στην οικονομία και την πολιτική, η εργατική τάξη δεν μπορεί να έχει προνομιακή θέση στην πάλη για τον σοσιαλισμό. Αντί για αυτό, ένα σοσιαλιστικό κίνημα μπορεί να δομηθεί με ιδεολογικά και πολιτικά μέσα τα οποία είναι σχετικά (απόλυτα;) αυτόνομα από τις οικονομικές ταξικές συνθήκες, και θα έχει ως κινητήριο δύναμη όχι τα χονδροειδή υλικά συμφέροντα της τάξης αλλά τη λογική έκκληση στα "οικουμενικά ανθρώπινα αγαθά" και την λογική υφή της σοσιαλιστικής τάξης πραγμάτων. Αυτά τα θεωρητικά μέσα ουσιαστικά εξοβελίζουν την εργατική τάξη από τον πυρήνα του σοσιαλιστικού εγχειρήματος και εκτοπίζουν τους ταξικούς ανταγωνισμούς δια μέσω ιδεολογικών ρηγμάτων ή "λογοθετικών πρακτικών."

[...]

Σε μεγάλο βαθμό, ο ΝΑΣ μπορεί να ταυτιστεί με αυτό που αποκλήθηκε "νέος ρεβιζιονισμός", αλλά πρέπει να γίνουν διακρίσεις, έστω απλά και μόνο για να ξεχωρίσουν αυτοί οι "νέοι ρεβιζιονιστές" που υποστηρίζουν τις πολιτικές τους απόψεις με περίπλοκες θεωρητικές διατυπώσεις οι οποίες, αν και καμώνονται πως είναι μέρη της μαρξιστικής παράδοσης, ωστόσο εκπροσωπούν θεμελιώδεις αποκλίσεις από αυτή και ακόμα και μια απόρριψη των θεμελιακών της παραδοχών. Σε γενικές γραμμές, ο "νέος ρεβιζιονισμός" εκπροσωπεί ένα "φάσμα σκέψης" με ορισμένες κοινές πολιτικές αρχές. Αυτές περιλαμβάνουν πιο χαρακτηριστικά την απόρριψη της πρωταρχικότητας της ταξικής πολιτικής, για χάρη των "δημοκρατικών αγώνων", κυρίως όπως αυτοί διεξάγονται από τα "νέα κοινωνικά κινήματα."[...] Θα μπορούσε ίσως να προταθεί ακόμα και ότι μοιάζει να υπάρχει ένας άμεσος συσχετισμός ανάμεσα στο εύρος της δεξιάς στροφής [στον "νέο ρεβιζιονισμό"] και στον βαθμό θεωρητικής επεξεργασίας και πολυπλοκότητας, για να μη μιλήσουμε για πόζα και συσκοτισμό.

[...]

Η αφαίρεση της τάξης από το σοσιαλιστικό εγχείρημα εκπροσωπεί όχι απλώς έναν επανακαθορισμό των σοσιαλιστικών στόχων, η οποίοι δεν μπορούν πια να ταυτιστούν με την κατάργηση της τάξης, αλλά και μια απόρριψη της υλιστικής ανάλυσης των κοινωνικών και ιστορικών διαδικασιών. [...] Έτσι, ο ΝΑΣ προϋποθέτει κοινωνικές δυνάμεις που δεν εδράζονται στις συγκεκριμένες συνθήκες της υλικής ζωής, και συλλογικά υποκείμενα των οποίων οι επικλήσεις στρατηγικής ισχύος και ικανότητας για δράση δεν έχουν καμία βάση στην κοινωνική οργάνωση της κοινωνικής ζωής. [...]

Η θεωρητική τάση να αυτονομηθεί η ιδεολογία και η πολιτική είναι, στην πιο ακραία της μορφή, κάτι που συνδέεται με την μετατόπιση προς την εδραίωση της γλώσσας ή των "λογοθετικών πρακτικών" ως κύριας αρχής της κοινωνικής ζωής, και τη σύγκλιση ορισμένων "μεταμαρξιστικών" ρευμάτων με τον μεταδομισμό, την τέλεια αποσύνδεση της ιδεολογίας και της συνείδησης από οποιαδήποτε κοινωνική και ιστορική βάση.[...]

Το αντιπροσωπευτικό υποκείμενο του εγχειρήματος του ΝΑΣ, λοιπόν, φαίνεται να είναι μια ευρέως συλλαμβανόμενη και χαλαρή συλλογικότητα, μια λαϊκή συμμαχία, η οποία δεν έχει καμία διακριτή ταυτότητα εκτός από αυτή που αντλεί από μια αυτόνομη ιδεολογία, μια ιδεολογία της οποίας οι πηγές είναι οι ίδιες αδήλωτες. [...] Πιο συγκεκριμένα, οι διανοούμενοι τείνουν να παίζουν έναν πολύ εξέχοντα ρόλο. Σε κάποιες περιπτώσεις, η πρωταρχικότητα των διανοουμένων γίνει μάλλον ρητή· αλλά μπορούμε να ισχυριστούμε ότι ακόμα και όταν δεν είναι, το εγχείρημα του ΝΑΣ αποδίδει αναπόφευκτα στους διανοούμενους έναν πρωταρχικό ρόλο στο σοσιαλιστικό εγχείρημα, στον βαθμό που βασίζεται σ' αυτούς για να επιτελέσει ένα καθήκον όχι μικρότερο από την κατασκευή "κοινωνικών δραστών" μέσω της ιδεολογίας ή των λογοθετικών πρακτικών. Στην περίπτωση αυτή, η άμορφη μάζα που συνιστά τον κύριο όγκο του "λαού" παραμένει στερημένη από συλλογική ταυτότητα, εκτός από αυτή που παραλαμβάνει από τους διανοητικούς της ηγέτες, τους φορείς των λογοθετικών πρακτικών.

[...]

Στο πιο συντηρητικό σενάριο, οι ΝΑΣ μοιράζονται τουλάχιστο μια κοινή υπόθεση: η εργατική τάξη δεν έχει προνομιακή θέση στην πάλη για τον σοσιαλισμό, εφόσον η ταξική της θέση δεν δημιουργεί σοσιαλιστική πολιτική ούτε πιο φυσικά ούτε πιο αυθόρμητα από οποιαδήποτε άλλη τάξη. μερικοί όμως θα πήγαιναν ακόμα πιο μακριά: η εργατική τάξη --ή η "παραδοσιακή" εργατική τάξη-- είναι στην πραγματικότητα λιγότερο πιθανό να παράξει σοσιαλιστική πολιτική από ό,τι άλλες τάξεις. Όχι απλά δεν είναι αναγκαίο η εργατική τάξη να είναι επαναστατική, αλλά ο βασικός της χαρακτήρας είναι να είναι αντεπαναστατική, "ρεφορμιστική", "οικονομίστικη".

[...]

Οι άνθρωποι λοιπόν είναι πιο ανοιχτοί στην σοσιαλιστική πολιτική όσο περισσότερο έχουν αυτονομία από τις υλικές συνθήκες και άρα όσο μεγαλύτερη είναι η ικανότητά τους να ανταποκρίνονται σε έλλογους, οικουμενικού χαρακτήρα στόχους. Αυτό που καθιστά την εργατική τάξη λιγότερο κατάλληλη ως πληθυσμιακή βάση για την σοσιαλιστική πολιτική, λοιπόν, δεν είναι απλά ότι τα υλικά ταξικά της συμφέροντα έχουν την τάση να παράγουν "οικονομίστικη" ή "ρεφορμιστική" πολιτική, αλλά μάλλον το ίδιο το γεγονός ότι η εργατική τάξη έχει καν υλικά συμφέροντα. [...]

Αυτός λοιπόν είναι ο νέος "αληθινός" σοσιαλισμός. Είναι περιττό να πούμε ότι υπάρχουν πολλά σ' αυτόν που δεν είναι καθόλου νέα. Σε μεγάλο βαθμό, είναι απλώς μια επανάληψη τετριμμένων και ξεφτισμένων σοσιαλδημοκρατικών δογμάτων. Η ιδέα πως η καπιταλιστική δημοκρατία χρειάζεται απλώς να "επεκταθεί" για να παράξει τον σοσιαλισμό, ή ότι ο σοσιαλισμός εκπροσωπεί ένα ανώτερο ιδανικό της ζωής που μπορεί να είναι ελκυστικό για όλους τους ορθά σκεπτόμενους ανθρώπους ανεξάρτητα από την τάξη τους, θα ήταν, για παράδειγμα, πολύ καλοδεχούμενη για τον Ramsay MacDonald, ή ακόμα και με τον Τζον Στούαρτ Μιλλ. Αυτό που είναι καινούργιο στον ΝΑΣ είναι πως οι υποστηρικτές του επιμένουν ότι εργάζονται πάνω στην παράδοση είτε του Μαρξισμού, είτε κάποιου είδους συνέχειάς του ("μετα-μαρξισμός"). Ακόμα και αυτοί --όπως οι Ερνέστο Λακλάου και Σαντάλ Μουφ-- που έχουν μετακινηθεί πιο αμετάκλητα προς το δεξιό άκρο του φάσματος του ΝΑΣ συνεχίζουν να επικαλούνται τον Μαρξισμό ως μια από τις βασικές τους συγκροτητικές παραδόσεις, και αυτό που κάνουν ως απλή "συρρίκνωση των υπερβολών και της περιοχής ισχύος της μαρξιστικής θεωρίας..."

Κοκτέιλ Μολότωφ #128

2012-02-27T17:33:00.003+02:00

Αυτός που, βλέποντας μια νέα εξέλιξη, αποτυγχάνει να την εντάξει στα πλαίσια της προηγούμενης ατομικής και συλλογικής εμπειρίας, αποτυγχάνει να την ερμηνεύσει σωστά. Η παρέκκλισή του μπορεί να ονομαστεί αριστερισμός.

Αυτός που, βλέποντας μια νέα εξέλιξη, την αποσυνθέτει χωρίς υπόλειμμα στην προηγούμενη ατομική και συλλογική εμπειρία, αποτυγχάνει επίσης να την ερμηνεύσει σωστά. Η δική του παρέκκλιση μπορεί να ονομαστεί πολιτικός κυνισμός.

Ο αδιάκριτος ενθουσιασμός του αριστεριστή με τα πάντα τον οδηγεί γρήγορα στην πρώιμη ξυνίλα του πολιτικού κυνισμού του κατά βάση συντηρητικού.

Το αφόρητο της ξυνίλας στο στομάχι του πολιτικά κυνικού τον οδηγεί, αν ποτέ κουραστεί με τον εαυτό του, να αναζητά τη φρεσκάδα της χαμένης νεότητας στους στιγμιαίους ενθουσιασμούς του αριστερισμού.

Τίποτε δεν είναι ολότελα νέο· τίποτε δεν είναι απλή επανάληψη του ίδιου· κανείς δεν γνωρίζει εκ των προτέρων τον ακριβή συσχετισμό του νέου και του παλιού στο κάθε τι.

Μάθε από αυτό που επαναλαμβάνεται· προφύλαξε την καινοφάνεια αυτού που είναι νέο· άντλησε τα μαθήματά σου από την πρότερη άγνοιά σου και όχι μόνο από την στερνή γνώση σου.

Γ. Λεοντιάδης και Γ. Μαργαρίτης-Σχετικά με την έκκληση πανεπιστημιακών για την «Υπεράσπιση της Δημοκρατίας»

2012-02-27T14:23:00.000+02:00

Τις τελευταίες ημέρες σε χώρους ακαδημαϊκών και πανεπιστημιακών κυκλοφορεί και συγκεντρώνει υπογραφές επιδοκιμασίας ένα κείμενο που φέρει τον τίτλο: «Έκκληση πανεπιστημιακών για την «Υπεράσπιση της Δημοκρατίας». Το κείμενο αυτό μέμφεται τη «συγκεκριμένη πολιτική αντιμετώπισης της κρίσης», ως «καταστροφική», η οποία, μεταξύ άλλων, δεν αποτελεί «πορεία διάσωσης και εξόδου, ούτε άρσης των χρόνιων παθογενειών του ελληνικού πολιτικού και οικονομικού συστήματος».

Το κείμενο καλεί «στη διαμόρφωση ενός ισχυρού μετώπου υπεράσπισης της κοινωνίας και της δημοκρατίας» το οποίο, μεταξύ άλλων επίσης, θα εργαστεί «για μία κοινωνική και δημοκρατική Ευρώπη», η οποία θα δίνει «νέο περιεχόμενο στην παγκοσμιοποίηση».

Η κεντρική ιδέα του κειμένου εμπεριέχει την ανάγκη «επιστροφής στις αφετηρίες», μιας «αναπαλαίωσης» των σημερινών συντεταγμένων της πολιτικής και της κοινωνίας, στην αναζήτηση μιας ιδανικής επανεκκίνησης τόσο της μεταπολίτευσης, όσο και της Ενωμένης Ευρώπης. Εξορκισμός, δηλαδή, της καπιταλιστικής κρίσης μέσα από τη φυγή προς ένα «ουτοπικό» (καθότι α-πολιτικό και αν-ιστορικό) χτες.

Για τους συντάκτες του κειμένου η κρίση έχει επιφέρει ποιοτικές διαφορές σε σχέση με τη μεταπολίτευση «και το πνεύμα δημοκρατίας που έφερε στον τόπο». Δεν φαίνεται να τους απασχολεί το γεγονός ότι βασικές έννοιες, επιλογές και τάσεις που χαρακτηρίζουν τις σημερινές πολιτικές, έχουν βαθιές ρίζες στο μεταπολιτευτικό παρελθόν, αλλά και σε όλη τη «φιλοευρωπαϊκή» επιχειρηματολογία. Έννοιες όπως «ανταγωνιστικότητα», «επιχειρηματικότητα», «εξορθολογισμός», «εκσυγχρονισμός» κυριάρχησαν σε όλη τη μεταπολίτευση, ειδικά στις πλέον «μεταρρυθμιστικές» περιόδους του μεταπολιτευτικού χρόνου (περίοδος Σημίτη). Οι έννοιες αυτές αποτελούσαν επίσης τη θεωρητική πεμπτουσία των συνθηκών που - από το Μάαστριχτ ως την Μπολόνια - ενέπλεξαν τη χώρα μας στο σημερινό αδιέξοδο.

Οι πολιτικές τού σήμερα δεν διαφέρουν ουσιαστικά από τις προγενέστερες της μεταπολίτευσης: Ο «εξευρωπαϊσμός» ως αίτημα, εμπεριείχε -στο όνομα της «ανταγωνιστικότητας»- και τον παραγκωνισμό των κοινωνικών τάξεων και ομάδων που έχουν την εργασία ως μοναδικό τρόπο βιοπορισμού.

Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης δεν προήλθε ούτε από παρθενογένεση, ούτε από κάποια σημαίνουσα μεταβολή των όρων άρθρωσης και λειτουργίας του κοινωνικού και πολιτικού συστήματος. Η ιδέα της «ευρωπαϊκής» κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπου δύο αστικά κόμματα θα εναλλάσσονται στην εξουσία, με ποδηγετούμενο συνδικαλιστικό κίνημα και μία αριστερά που, πολιτικά, δεν θα αφήνεται να ξεπεράσει το 10% - το πρόπλασμα της «μεταπολίτευσης» δηλαδή - εμφανίζεται σε πλήθος «εναλλακτικά» σενάρια, πριν ή κατά τη διάρκεια της δικτατορίας. Για τη σύγχρονη «Μεγάλη Ιδέα» της αστικής τάξης πρόκειται.

Στη διάρκεια της επτάχρονης δικτατορίας η ελληνική αστική τάξη επωφελήθηκε από την κρίση του κομμουνιστικού κινήματος στη χώρα μας και έξω από αυτή και μπόρεσε να ελέγξει σε μεγάλο βαθμό την αντι-δικτατορική διάθεση και τους δημοκρατικούς αγώνες του ελληνικού λαού. Μπόρεσε έτσι να διαμορφώσει το νέο πολιτικό σκηνικό της μεταδικτατορικής Ελλάδας: Ευρωπαϊκός προσανατολισμός στη βάση των παλαιότερων σχεδίων. Η αστική τάξη δημιούργησε την ψευδαίσθηση μιας «ριζοσπαστικής ρήξης» με το ίδιο της το παρελθόν και προώθησε ένα ριζοσπαστισμό «αλλαγής», που μορφοποίησε το πολιτικό σκηνικό της μεταπολίτευσης.

Ο πολιτικός και κοινωνικός ριζοσπαστισμός της μεταπολίτευσης πήγασε -για παράδοξο της ιστορίας πρόκειται- από το συντηρητισμό του: Τα γεγονότα, οι μέθοδοι, οι τακτικές που υιοθέτησε στη «ιστορική» του κοιτίδα -τον «αντιδικτατορικό αγώνα»- καθόρισαν τα χαρακτηριστικά του τελευταίου, την αστική αντίληψη για την «αποκατάσταση της δημοκρατίας».

Στρέφοντας την πλάτη στους μαζικούς αγώνες, στρέφοντας την πλάτη στην εργατική τάξη και στα ευρύτατα στρώματα των εργαζομένων στη χώρα μας, οι «ριζοσπάστες αστοί» διαχειρίστηκαν την αντιδικτατορική αντίσταση με πολιτικά σημαίνοντα τρόπο. Επέλεξαν την «επικοινωνιακή» μέθοδο των ατομικών δράσεων και των βομβιστικών ενεργειών. Τις μικρές συνωμοτικές οργανώσεις που αντί να στραφούν στην οργάνωση των λαϊκών μαζών, ανέλαβαν αυτόβουλα να «τις εκφράσουν» έμμεσα με το θόρυβο που προκαλούσαν οι εκρήξεις «αυτοσχέδιων μηχανισμών». Το σπουδαίο βρίσκεται στο ποιος άκουγε αυτόν το θόρυβο των εκρήξεων: Ο διακηρυγμένος στόχος αυτής της πρακτικής ήταν «να τραβήξουν την προσοχή» της ευρωπαϊκής κυρίως «δημοκρατικής κοινής γνώμης» και να προκαλέσουν την παρέμβαση ευρωπαϊκών δυνάμεων και κυβερνήσεων στο ελληνικό πολιτικό στερέωμα.

Ο αστικός αυτός «ριζοσπαστισμός» εμπεριείχε την ευρωπαϊκή προοπτική, εμπεριείχε επίσης τον πατροπαράδοτο τρόμο της αστικής τάξης για το μαζικό, λαϊκό κοινωνικό κίνημα και την απέχθεια για την εργατική τάξη. Ηταν αστικός, και την εγκατάσταση ενός ισχυρού αστικού καθεστώτος επιθυμούσε.

Οταν αυτός ο κοινωνικός και πολιτικός χώρος εδραιώθηκε στην εξουσία, μετά το 1974, οδήγησε τη χώρα και το λαό μας στο Μάαστριχτ, στη Νίκαια, στη Λισαβόνα ή -στα καθ' ημάς, στην εκπαίδευση- στην Μπολόνια. Από εκεί γεννήθηκαν τα Μνημόνια ή ο «πανεπιστημιακός» 4009.

Στην πορεία η μεταπολίτευση δεν άλλαξε καμία από τις κοινωνικές σταθερές της αστικής πολιτικής. Ο αντεργατικός τόνος κυριάρχησε σταθερά στις πολιτικές της, όπως και η ποικιλόμορφη μεταφορά πόρων από το χώρο της «εξαρτημένης εργασίας» στον αντίστοιχο των μονοπωλιακών επιχειρήσεων και των κερδών τους. Η «δημοκρατική» μεταπολίτευση πάντοτε είχε πλήρη επίγνωση της ανομολόγητης αντι-λαϊκής πολιτικής της και γι' αυτό προίκισε το κράτος με τους πλέον εντυπωσιακούς μηχανισμούς καταστολής που είχε ποτέ γνωρίσει αυτή η χώρα.

Τα φαινόμενα που αντιμετωπίζουμε, οι πολιτικές που ασκούνται, δεν διαφέρουν ποιοτικά από εκείνες που εφαρμόστηκαν ακόμα και στις πιο «φιλολαϊκές στιγμές» της μεταπολίτευσης. Είναι οι ίδιες. Απλούστατα η καπιταλιστική κρίση και η ένταση των ενδο-καπιταλιστικών ανταγωνισμών, επιτάγχυναν τους ρυθμούς εφαρμογής αυτών των σταθερών επιδιώξεων και σχεδίων.

Η κρίση δεν είναι κρίση «αξιών», όπως και δεν είναι κρίση επιμέρους μηχανισμών του καπιταλιστικού συστήματος. Δεν αντιμετωπίζεται με «ρυθμίσεις», ούτε με «εξαγνισμούς». Δεν μπορεί να επιτευχθεί «αναδιανομή του εισοδήματος» μέσα στο καπιταλιστικό πλαίσιο. Η επαπειλούμενη «πτώχευση της χώρας» απλά αποκρύπτει την πτώχευση της εργατικής τάξης και των λαϊκών στρωμάτων μέσα από την αδυσώπητη λεηλασία του μόχθου τους και των όσων απέκτησαν από αυτόν. Η ύφεση της «εθνικής οικονομίας» αφορά βασικά τη δραματική συρρίκνωση των «αμοιβών της εξαρτημένης εργασίας» τόσο σε απόλυτους αριθμούς, όσο και ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Μέσα στην καπιταλιστική κρίση η «διάσωση της δημοκρατίας» δεν μπορεί να γίνει ούτε με επίκληση στις «ιστορικές και πολιτικές αξίες» (της Ευρώπης), ούτε με «αποκατάσταση του νοήματος των λέξεων», ούτε με αναφορές στις «θεμελιώδεις αρχές της δικαιοσύνης, της αλληλεγγύης και της δημοκρατίας... Σε ένα φιλελεύθερο και δημοκρατικό πολίτευμα». Αυτό που αρνούνται να δούνε και να αποδεκτούν οι συντάκτες του κειμένου είναι ότι η δημοκρατία δεν κινδυνεύει από άγνωστα κέντρα εκτροπών, από όποια «ηθική διαφθορά» ή από την όποια «αλλοίωση του νοήματος των λέξεων». Η ίδια η αστική τάξη απειλεί σήμερα τη δημοκρατία: Στη φάση του μονοπωλιακού καπιταλισμού δεν έχει ανάγκη τη δημοκρατία.

Οι κοινωνικές τάξεις, θυμίζουμε, είναι ιδιαίτερα δημιουργικές και -με τον τρόπο τους «φιλελεύθερες»- την περίοδο της κοινωνικής και πολιτικής τους ανόδου, τότε που χρειάζονται ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες για να διασφαλίσουν την εξουσία τους. Αντίθετα, είναι ιδιαίτερα καταστροφικές και ανελεύθερες στην περίοδο της πτώσης τους, τότε που ο τρόπος παραγωγής πάνω στον οποίο στηρίζονται, ο καπιταλισμός σήμερα, βυθίζεται σε διαδοχικές κρίσεις, από τις οποίες προσπαθεί να συνέλθει μεταφέροντας το βάρος των αδιεξόδων του στα εργατικά, τα λαϊκά στρώματα. Για να το πετύχει αυτό, η αστική τάξη, προσφεύγει στον καταναγκασμό, στην καταπίεση, ξεχνώντας όλες τις ωραίες λέξεις πάνω στις οποίες σε παλαιότερους καιρούς θεμελίωσε την εξουσία της.

Σήμερα η προάσπιση της δημοκρατίας, των δικαιωμάτων και των ελευθεριών των ανθρώπων, η ισότητα, η δικαιοσύνη και η αλληλεγγύη, δεν μπορεί παρά να είναι υπόθεση της εργατικής τάξης και των εργαζομένων.

Οι διανοούμενοι, όσοι από αυτούς αντιλαμβάνονται τα προσερχόμενα και τους κινδύνους των καιρών, οφείλουν να σταθούν στο πλευρό της εργατικής τάξης, να συμπορευθούν μαζί της στους πολιτικούς και κοινωνικούς της αγώνες. Είναι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα προασπίσουν την παράδοση του ανθρωπισμού, της οποίας θεματοφύλακες θέλουν να είναι.

Ο Γ. Λεοντιάδης είναι ιστορικός - συγγραφέας και ο Γ. Μαργαρίτης είναι καθηγητής Σύγχρονης Ιστορίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης.

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ο λογικός πυρήνας

2012-02-27T12:50:00.007+02:00

Κάτω από τη σκόνη και τον ορυμαγδό των καθημερινών κομματικών προστριβών και των προσωπικών αντεγκλήσεων, κάτω από τα πάθη και τα σκληρά λόγια, κάτω από την επιμονή της διαίρεσης παρά τις αφηρημένες εκκλήσεις για ενότητα, κρύβεται ακέραιος και ανέπαφος ο λογικός πυρήνας που έφερε και πάλι στην επιφάνεια της συνειδητής αντίληψης της ιστορίας το χάος της μετάβασης.

Ο λογικός αυτός πυρήνας, το πραγματικό επίδικο των ανταγωνισμών μέσα στη λεγόμενη "αριστερά", δεν είναι ούτε το "ευρώ ή δραχμή", ούτε το "Ελλάδα ή Ευρώπη", ούτε κανένα αφηρημένο και υπεκφεύγον "εμείς ή αυτοί".

Ο λογικός πυρήνας αφορά την εκ νέου ανάγκη απόφασης απέναντι στο ερώτημα: είναι ή όχι εφικτό για την εργατική τάξη να επιστρέψει στο προσκήνιο της ιστορίας, να αποτελέσει "κοσμοϊστορική" τάξη, να ηγηθεί της διαδικασίας του κοινωνικού μετασχηματισμού;

Αυτοί που το πιστεύουν απορρίπτουν κάθε λογική πρώιμων "συμμαχιών" που είναι εξ ορισμού συμβόλαια υποταγής της εργατικής τάξης στην ιδεολογία και τις πολιτικές και διαρθρωτικές προτεραιότητες μιας "αναμορφωμένης" αστικής τάξης που θα έχει απεμπολήσει τις "ακρότητες"· υποταγής επίσης στο κράτος ως τελικό ορίζοντα της κοινωνικής ύπαρξης, που απλώς "εξευμενίζεται" από τις κοινωνικές πιέσεις και γίνεται ξανά "έλλογο" και προστατευτικό απέναντι στην κοινωνική πλειοψηφία.

Αυτοί που δεν το πιστεύουν, δηλαδή αυτοί που πιστεύουν ότι η "εργατική τάξη" ανήκει στο μαυσωλείο της ιστορίας και έχει τελεσίδικα ξεπεραστεί από αυτή, αναζητούν με κάθε τρόπο ακριβώς αυτές τις συμμαχίες που οι πρώτοι απορρίπτουν, εργάζονται για να πετύχουν "συναρθρώσεις" μεταξύ της εργατικής τάξης και των αστικών στρωμάτων, βλέπουν την αυτονόμηση του εργατικού αγώνα και των εργατικών αιτημάτων με όρους αυτοκαταστροφής, προσπαθούν να περισώσουν μια ενότητα που θα προστατεύσει αφενός την "διευρυμένου" χαρακτήρα αστική ηγεμονία και αφετέρου το κράτος και την πολιτικο-οικονομική "ομαλότητα" που απειλείται.

Οι πρώτοι πιστεύουν ότι η "τάξη καθαυτή" μπορεί υπό συνθήκες συνολικής οικονομικής κρίσης να ξαναδιεκδικήσει το δικαίωμα να γίνει επίσης "τάξη για τον εαυτό της."

Οι δεύτεροι πιστεύουν ότι είναι οριστικά ανέφικτο να ξαναγίνει η εργατική τάξη "τάξη για τον εαυτό της". Πιστεύουν ότι το καλύτερο στο οποίο μπορεί να ελπίζει είναι μια συμφέρουσα για την ίδια συμμαχία με τμήματα της μοναδικής τάξης που έχει απομείνει ως ιστορικός δράστης -- της αστικής, με όλες της τις φαινομενικά ατέρμονες εσωτερικές διαφοροποιήσεις και αποχρώσεις.

Αυτός, και κανένας άλλος, είναι ο πραγματικός λόγος της "διαίρεσης της αριστεράς." Κι επειδή είναι έλλογος λόγος διαίρεσης, επειδή δηλαδή δεν αφορά προσωπικά καπρίτσια, πείσματα, παρεξηγήσεις, κλπ, αλλά μια πραγματικά χασματική αντίληψη της ίδιας της ιστορίας ως διαδικασίας --για τους πρώτους η ιστορία δεν είναι μια γραμμική ευθεία όπου είναι αδύνατη η επανάληψη, για τους δεύτερους είναι-- το καθήκον της έλλογης σκέψης είναι να τον ταυτοποιήσει και όχι να τον συγκαλύψει, και κατόπιν, αφού τον έχει αναδείξει και επισημάνει τη σημασία του, να πάρει θέση με τη μία ή την άλλη πλευρά της διαίρεσης.

Κάτω απ' τον θόρυβο της καθημερινής τριβής και των συγκρούσεων, η λογική της ιστορίας εκδηλώνει τη θέλησή της να πραγματωθεί στη συνείδηση των ανθρώπων, να βρει τους δράστες και τους φορείς των συγκρούσεων μέσα απ' τις οποίες θα εκδιπλώσει το νόημά της -- το οποίο ξεφεύγει από όλους ανεξαιρέτως, αναπόφευκτα και δομικά. Δρούμε ιστορικά στον βαθμό που δρούμε ανθρώπινα. Δρούμε ανθρώπινα στον βαθμό που μπορούμε να δούμε ξεκάθαρα τα διακυβεύματα της δράσης μας (γιατί αλλιώς θα δρούσαμε σαν ζώα), δρούμε ανθρώπινα στον βαθμό που είμαστε τυφλοί για αυτά τα διακυβεύματα (γιατί αλλιώς θα δρούσαμε σαν Θεοί). Η ιστορική ή ανθρώπινη δράση (οι όροι είναι στην πραγματικότητα συνώνυμοι, γιατί μόνο για τους ανθρώπους έχει νόημα η "ιστορία", που είναι άνευ νοήματος για τα ζώα και τους Θεούς) είναι το αποτέλεσμα μιας αναπόδραστης διαλεκτικής της τυφλότητας και της ενόρασης.

Κι αυτός είναι ένας θεμελιώδης λόγος, ο πιο θεμελιώδης λόγος, για τον οποίο δεν υπάρχει και δεν μπορεί να υπάρξει "επιστημονικός" σοσιαλισμός. Η λογική, που δεν είναι το ίδιο πράγμα με κάποια εξιδανικευμένα παντοδύναμη "επιστήμη", γνωρίζει πως είναι λογική, γνωρίζει τον εαυτό της ως λογική, επειδή γνωρίζει επίσης και τα όριά της, την τυφλότητα την οποία κουβαλά αναπόδραστα· κι επειδή, ταυτόχρονα, δεν εγκαταλείπεται σ' αυτή την τυφλότητα, επειδή μάχεται αιώνια ενάντια στην τυφλότητά της, και επειδή μέσα απ' τον ηρωισμό αυτής της μάχης εξασφαλίζει ό,τι μπορεί να λογιστεί ως "γνώση" για την ανθρωπότητα.

Παραφθορές (Dies Brumalis)

2012-02-27T11:45:00.000+02:00

Στη μεταπολίτευση, ο πολιτικός λόγος κατασκεύασε το νέο ιστορικό κοσμοείδωλο που συναρμολόγησε τα πρόσφατα αλλά και τα παλαιότερα γεγονότα του ελληνικού κινήματος με μια επιλεκτική ανάγνωση της ιστορίας. Έτσι τονίστηκε από τη δεκαετία ΄40-΄50 η μεγάλη λαϊκή συστράτευση με το ΕΑΜ, ενώ οι ταξικές συγκρούσεις, που οδήγησαν στον εμφύλιο, αποδόθηκαν απλώς στην κακοδαιμονία μας και τον ξένο παράγοντα. Αναδείχτηκε ο ανένδοτος για την υπεράσπιση της αστικής δημοκρατίας κι όχι οι ήττες της πολιτικής έκφρασης της αριστεράς, της ΕΔΑ, η αντίσταση κι όχι η απουσία της επί δικτατορίας. Μιλάγαμε γενικά για τον αντάρτη κι όχι για τον οργανωμένο στο κόμμα, για τον καπετάνιο κι όχι για το κομμουνιστικό κόμμα που τους οργάνωνε, τον λαό κι όχι τις συγκεκριμένες λαϊκές οργανώσεις. Χρησιμοποιώντας τις αναλυτικές κατηγορίες λαό/εξουσία ισοπεδώναμε συγκεκριμένες τάξεις και στρώματα της ελληνικής κοινωνίας, εξαφανίζοντας την πάλη τους και την ιστορικότητά τους. Σ΄ όλη τη μεταπολίτευση έγινε προσπάθεια να οικοδομηθεί η πίστη στη διαχρονικότητα του κοσμοειδώλου ενός λαού, του ελληνικού, πέρα από ταξικούς διαχωρισμούς, που αφουγκράζεται, που παλεύει, που αντιστέκεται παντού και πάντα.

Κι είναι αυτή η εικόνα μας που ακόμα πιστεύουμε, πέρα από ταξικές συγκρούσεις η κοινωνικοοικονομικά συμφέροντα. Γι’ αυτό και σ’ αυτή την κρίση τείνει να χρησιμοποιηθεί ως βασικό εργαλείο κατανόησής της η κατηγορία του εθνικού, που τείνει να πάρει τη μορφή σύγκρουσης Γερμανίας – Ελλάδας. Οι συγκεκριμένες αντιφάσεις των ετερόκλητων ταξικά στοιχείων που θίγονται από το μνημόνιο παρακάμπτονται. Και ούτε λόγος να γίνεται για τις αστικές πολιτικές δυνάμεις, σ’ όλη την Ευρώπη, που θεωρώντας πως κάθε πολιτική εξουσία δυνάμει αντιστρατεύεται την ελευθερία δράσης του κεφαλαίου επεδίωξαν και πέτυχαν μια ενοποίηση στα μέτρα των κυρίαρχων οικονομικών κέντρων τα οποία υπηρετούν, δηλαδή μια οικονομική ενοποίηση στο επίπεδο της αγοράς με ανύπαρκτη ταυτόχρονα την πολιτική εξουσία που θα μπορούσε να ελέγξει ακόμα και στα πλαίσια ενός αστικού καθεστώτος.

Συγχρόνως όμως αυτή η απελευθερωμένη άγρια, ανταγωνιστική αστική κοινωνία παράγει αυτές τις αντιθέσεις με τέτοια οξύτητα, που μπορεί να επανατροφοδοτήσουν τον αγώνα της Αριστεράς και μάλιστα της κομμουνιστικής. Στις στιγμές που οι κοινωνικές συγκρούσεις τείνουν προς την οξύτερη έκφρασή τους η συσπείρωση μεγάλων λαϊκών στρωμάτων με την Αριστερά έρχεται να οπλίσει και να δώσει το ιδεολογικό πρότυπο και το ιστορικό υπόβαθρο του πολιτικού τους αγώνα. Κι είναι αυτό που φοβίζει την κυρίαρχη εξουσία.

Μια εικοσαετία τώρα επιστρατεύτηκαν διανόηση και πολιτική για να υποστηρίξουν το τέλος των ιδεολογιών και για να αναδείξουν το καπιταλιστικό σύστημα ως το καλύτερο δυνατό που θα μπορούσε να υπάρξει. Και συνεχίζουν να το υποστηρίζουν, έχοντας την απαίτηση να το πιστεύουμε ακόμα και τώρα.

Κι εμείς, η πλειοψηφία των υποτελών τάξεων, παραπλανημένοι και οργισμένοι ψάχνουμε να δώσουμε μορφή στις κραυγές μας αναζητώντας ηγεσία και πολιτική έκφραση. Ακόμα συνεχίζουμε να δεχόμαστε το κοσμοείδωλο που μας προσφέρουν από πάνω για να δούμε τον εαυτό μας, στην καλύτερη περίπτωση καμωμένο από λαϊκές προσδοκίες … παλιάς κοπής και αιτήματα για συγκρούσεις άλλων εποχών, φιλοτεχνημένο όμως με βάση τις πολιτικές και κοινωνικές ανάγκες ηγετικών ομάδων που τα συμφέροντά τους ταυτίζονται μ’ αυτών των κυρίαρχων οικονομικών τάξεων και τους υπηρετούν. Τριάντα χρόνια με κραυγές και συνθήματα, με επείσακτες ιδεολογίες που αντιπροσώπευαν τα πνεύμα της ευκολίας, που βιώνονταν ως βασική αρετή, ... ξεχαστήκαμε και μοιάσαμε στο παραφθαρμένο είδωλό μας. Παρασυρθήκαμε από ένα χείμαρρο βουλιμίας προς πάσα κατεύθυνση. Τα μεγάλα και τα μικρά συμφέροντα καταβρόχθιζαν και καταβροχθίζουν τον τόπο και τους ανθρώπους και συνεχίζουν να το κάνουν, ενώ η διανόηση και η πολιτική με το λόγο τους συνεχίζουν ακόμα να σπάνε τα ρεκόρ της ασημαντολογίας.

Σ΄ αυτό το κοσμοείδωλο βρίσκει τη θέση του και ο εκατομμυριούχος βουλευτής που σύσσωμο το πολιτικό σώμα αναζητεί, θέλοντας να αντιμετωπίσει την περίπτωσή του σχεδόν σαν εξαίρεση, σαν κάτι το απροσδόκητο στην … άγια τάξη των πολιτικών πραγμάτων. Με κάτι τέτοιες ανάλογες περιπτώσεις θέλουν να αναπαραστήσουν έναν κόσμο δήθεν σε αταξία, που οι αντιθέσεις του οφείλονται σε ατομικές επιλογές και δράσεις, τις οποίες το κυρίαρχο σύστημα μπορεί να τιθασεύσει. Η περιπτωσιολογία παραμένει ασημαντότητα όταν δεν συνδέεται με τα γενεσιουργά αίτιά της, που είναι το ίδιο το πολιτικοοικονομικό σύστημα, το οποίο μένει στο απυρόβλητο.

Σ΄ αυτό το κοσμοείδωλο βρίσκουν τη θέση τους και οι δυο περιπτώσεις που το ΒΗΜΑ της Κυριακής ανέδειξε σε ένα δισέλιδο, η επιστολή του Αλ. Χαλβατζή, για τις εσωτερικές λειτουργίες του ΚΚΕ, και η επίσκεψη της Χρυσής Αυγής στη χαλυβουργία. Εδώ έχουμε το αντίστροφο σκεπτικό. Δυο περιπτώσεις που χρησιμοποιούνται για να απαξιωθούν εμμέσως πλην σαφώς ένα κόμμα κι ένας αγώνας απεργιακός. Από το μέρος στο όλον με λογικά άλματα και χάσματα.

Ο φόβος έχει εισβάλλει και στις τάξεις των ντόπιων κυρίαρχων τάξεων, μήπως και η αντίπαλη θεωρία, ιδεολογία και πράξη, που ανοίγει προοπτικές ανατροπής των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής, οργανώσει λαϊκές τάξεις και στρώματα και διαμορφώσει ταξικές συνειδήσεις και ένα πολιτικό υποκείμενο ισοδύναμα αντίπαλό τους. Κι αν περισσότερο φαίνεται να στρέφονται τα πυρά ενάντια στο ΚΚΕ ίσως να συμβαίνει γιατί είναι αυτό που με την οργάνωσή του μπορεί να καταστήσει τις ιδέες του υλική δύναμη και να γίνει το αντίπαλο δέος του αστικού μπλοκ εξουσίας.

Πηγή: Dies Brumalis

"Διαμεσολάβηση": Marx, Hegel, Charlie Chaplin

2012-02-26T20:22:00.001+02:00

Ο κυρίαρχος [στον Χέγκελ] λοιπόν έπρεπε να είναι ο ενδιάμεσος όρος στο νομοθετικό σώμα ανάμεσα στην εκτελεστική εξουσία και τη Συνέλευση των τάξεων· αλλά φυσικά, η εκτελεστική εξουσία είναι ο ενδιάμεσος όρος ανάμεσα στον κυρίαρχο και στη Συνέλευση των τάξεων, και η Συνέλευση των τάξεων [είναι ο ενδιάμεσος όρος] ανάμεσα σ' αυτόν και την πολιτική κοινωνία. Πώς γίνεται [ο κυρίαρχος] να διαμεσολαβεί ανάμεσα σε αυτό που ο ίδιος χρειάζεται ως ενδιάμεσο όρο, αν είναι να αποφύγει η δική του ύπαρξη να γίνει μονόπλευρο άκρο; Γίνεται προφανής τώρα ο απόλυτος παραλογισμός αυτών των άκρων, τα οποία παίζουν αδιάκριτα μια τον ρόλο του άκρου και μια τον ρόλο του ενδιάμεσου όρου. Είναι σαν Ιανοί με διπρόσωπα κεφάλια, που τώρα δείχνονται από μπροστά και τώρα από πίσω, με διαφορετικό χαρακτήρα κι απ' τις δυο πλευρές. Αυτό που πρώτα είχε το ρόλο του ενδιάμεσου όρου μεταξύ δύο άκρων ανακύπτει το ίδιο ως άκρο· και το άλλο απ' τα δύο άκρα, που μόλις πριν διαμεσολαβούνταν από αυτό, τώρα παρεμβαίνει ως άκρο (λόγω της διαφοροποίησής του απ' το άλλο άκρο) ανάμεσα στο άκρο του και τον ενδιάμεσό του όρο. Πρόκειται για ένα είδος εταιρίας αμοιβαίας συμφιλίωσης. Είναι σαν κάποιος να έμπαινε ανάμεσα σε δύο αντιπάλους, μόνο και μόνο για να σφηνωθεί ένας από αυτούς ανάμεσα στον διαμεσολαβητή και τον άλλο αντίπαλο. Είναι σαν εκείνη την ιστορία για το ανδρόγυνο που καβγάδιζε και τον γιατρό που ήθελε να παίξει τον μεσολαβητή ανάμεσά τους, όπου η γυναίκα χρειάστηκε σύντομα να μεσολαβήσει ανάμεσα στο γιατρό και τον άντρα της, και μετά ο άντρας της [να κάνει το ίδιο] ανάμεσα στη γυναίκα του και τον γιατρό. Είναι σαν το λιοντάρι στο Όνειρο θερινής νυχτός που αναφωνεί: "Είμαι το λιοντάρι, και δεν είμαι το λιοντάρι, αλλά ο Snug." Έτσι κι εδώ, κάθε άκρο είναι μερικές φορές το λιοντάρι της αντίθεσης και κάποιες άλλες ο Snug της διαμεσολάβησης. Όταν το ένα άκρο αναφωνεί: "Τώρα είμαι ο ενδιάμεσος όρος", τότε τα άλλα δύο δεν μπορούν να το ακουμπήσουν, αλλά μάλλον προσπαθούν να χτυπήσουν αυτό που ήταν μόλις πριν το άκρο. Όπως γίνεται προφανές, πρόκειται για μια εταιρία που είναι κατά βάθος εριστική αλλά φοβάται τις μελανιές υπερβολικά πολύ για να εμπλακεί ποτέ στ' αλήθεια σε καβγά. Οι δυο που θέλουν να μαλώσουν τα κανονίζουν έτσι ώστε ο τρίτος που μπαίνει ανάμεσά τους να φάει το ξύλο, αλλά αμέσως ένας απ' τους [προηγούμενους] δυο εμφανίζεται ως ο τρίτος, και εξαιτίας όλης αυτής της επιφυλακτικότητας, δεν το παίρνουν ποτέ τους απόφαση. Βρίσκουμε αυτό το σύστημα διαμεσολάβησης στην πράξη επίσης όταν ο ίδιος άνθρωπος που θέλει να δείρει έναν αντίπαλο πρέπει ταυτόχρονα να τον προστατέψει από το ξύλο των άλλων αντιπάλων, και επειδή έχει διπλή στόχευση δεν καταφέρνει ποτέ να κάνει αυτό που θέλει ο ίδιος. Είναι εκπληκτικό πως ο Χέγκελ, που ανάγει αυτόν τον παραλογισμό περί διαμεσολάβησης στην αφηρημένη του λογική και άρα καθαρή και μη αναγώγιμη έκφραση, την ονομάζει την ίδια στιγμή θεωρησιακό μυστήριο της λογικής, λογική σχέση, λογικό συλλογισμό.

Karl Marx, Κριτική στη "Φιλοσοφία του δικαίου" του Χέγκελ

Antonio Gramsci-Φιλοσοφία και "κοινός νους"

2012-02-26T18:25:00.000+02:00

Χρειάζεται να καταστρέψουμε την πολύ διαδεδομένη προκατάληψη πως η φιλοσοφία είναι κάτι το πολύ δύσκολο επειδή αυτή είναι η ιδιαίτερη διανοητική δραστηριότητα μια καθορισμένης κατηγορίας ειδικών επιστημόνων ή επαγγελματιών και συστηματικών φιλοσόφων.

Συνεπώς κατ΄αρχάς χρειάζεται να δείξουμε ότι όλοι οι άνθρωποι ειναι «φιλόσοφοι», ορίζοντας τα όρια και τα χαρακτηριστικά αυτής της «αυθόρμητης φιλοσοφίας», που ιδιάζει σε «όλο τον κόσμο», δηλαδή της φιλοσοφίας που περιέχεται:

1) Στην ίδια τη γλώσσα, που είναι ένα σύνολο καθορισμένων ιδεών και εννοιών και όχι απλά και μόνο ένα σύνολο λέξεων γραμματολογικά κενών από περιεχόμενο

2) Στον κοινό νου και στην ευθυκρισία

3) Στη θρησκεία του λαού και ακόμη σε ολόκληρο το σύστημα πίστεων, δεισιδαιμονιών, γνωμών, τρόπων αντίληψης των πραγμάτων και τρόπων δράσης που συναντάμε σε εκείνο που γενικά ονομάζεται «φολκλόρ»

Έχοντας δείξει ότι όλοι είναι φιλόσοφοι, με τον τρόπο τους έστω, αφού ακόμη και στην πιο μικρή εκδήλωση οποιασδήποτε διανοητικής δραστηριότητας, στη «γλώσσα», περιέχεται μια καθορισμένη κοσμοαντίληψη, περνάμε στο δεύτερο σημείο, στο σημείο της κριτικής και της συνειδητότητας, δηλαδή στο ζήτημα:

- Είναι προτιμότερο να «σκεφτόμαστε» χωρίς κριτική συνείδηση, διαλυμένα και περιστασιακά, δηλαδή να «μετέχουμε» σε μια κοσμοαντίληψη «επιβεβλημένη» μηχανικά από το εξωτερικό περιβάλλον, δηλαδή από κάποια από τις τόσες κοινωνικές ομάδες όπου κάθε άνθρωπος αυτόματα εντάσσεται αμέσως με την είσοδό του στον συνειδητό κόσμο (και που μπορεί να είναι το χωριό του ή η επαρχία του, μπορεί να προέρχεται από την ενορία του ή τη «διανοητική δραστηριότητα» του εφημέριου ή του πατριαρχικού γέρου που η «σοφία» τους υπαγορεύει νομο, από τη γυναικούλα που κληρονόμησε την πολυμάθεια των μαγισσών ή από τον διανοουμενίσκο που πνίγηκε στη βλακεία του και την αδυναμία του να δράσει)

- Είναι προτιμότερο να επεξεργαζόμαστε τη δική μας κοσμοαντίληψη συνειδητά και κριτικά και ύστερα, σε σύνδεση με αυτή τη συνεχή κίνηση του μυαλού μας, να επιλέγουμε τη δική μας σφαίρα δραστηριότητας, να μετέχουμε ενεργητικά στη δημιουργία της ανθρώπινης ιστορίας, να καθοδηγούμε εμείς οι ίδιοι τον εαυτό μας και να μην δεχόμαστε από τα έξω, παθητικά και χωρίς αντίσταση, τον καθορισμό της προσωπικότητας μας;

Σημείωση 1

Χάρη στην κοσμοαντίληψή μας ανήκουμε πάντα σε ένα καθορισμένο σύνολο, και ακριβώς σε εκείνο όπου όλα τα κοινωνικά στοιχεία συμμερίζονται ένα όμοιο τρόπο σκέψης και δράσης με εμάς. Είμαστε κονφορμιστές κάποιου κονφορμισμού, είμαστε πάντα άνθρωποι – μάζα ή άνθρωποι – συλλογικοί. Το ζήτημα είναι αυτό: ποιου ιστορικού τύπου είναι ο κονφορμισμός, ο άνθρωπος – μάζα σε ποιο κονφορμισμό μετέχει; Όταν η κοσμοαντίληψη δεν είναι κριτική και συνεκτική, αλλά περιστασιακή και διαλυμένη, ανήκουμε ταυτόχρονα σε πολλαπλούς ανθρώπους – μάζα, η προσωπικότητα μας διαμορφώνεται ιδιόμορφα: βρίσκονται σε αυτή στοιχεία από τον άνθρωπο των σπηλαίων και αρχές της πιο σύγχρονης και προχωρημένης επιστήμης, στενά τοπικιστικές προκαταλήψεις όλων των περασμένων ιστορικών φάσεων και η διαίσθηση μιας μελλοντικής φιλοσοφίας που θα ταιριάζει στο ανθρώπινο γένος ενοποιημένο σε παγκόσμια κλίμακα.

Να υποβάλουμε σε κριτική την κοσμοαντίληψη μας σημαίνει λοιπόν να την καθιστούμε ενιαία και συνεκτική και να την προάγουμε μέχρι το σημείο που έχει φτάσει η πιο προχωρημένη παγκόσμια σκέψη. Σημαίνει ακόμη να υποβάλλουμε σε κριτική και ολόκληρη τη μέχρι σήμερα φιλοσοφία, εφόσον αυτή έχει αφήσει παγιωμένες δομές στη λαϊκή φιλοσοφία. Η κριτική επεξεργασία αρχίζει με τη συνείδηση αυτού που πραγματικά είμαστε, δηλαδή ένα "γνώθι σαυτόν», ως προϊόν της μέχρι τώρα ιστορικής εξέλιξης που έχει αφήσει σε εσένα τον ίδιο άπειρα ίχνη αποδεκτά χωρίς απογραφή. Χρειάζεται να κάνουμε αρχικά μια τέτοια απογραφή.

[...]

Σημείωση 4

Να δημιουργούμε μια νέα κουλτούρα δεν σημαίνει μονάχα να πραγματοποιούμε ατομικές «πρωτότυπες» ανακαλύψεις, σημαίνει ακόμα, ακριβώς να διαδίδουμε κριτικά ήδη ανακαλυμένες αλήθειες, «να τις κοινωνικοποιούμε», όπως θα λέγαμε, και συνεπώς να τις καθιστούμε βάση για πράξεις ζωτικές, στοιχείο συντονισμού και στοιχείο διανοητικής και ηθικής τάξης. Το να οδηγείται μια μάζα ανθρώπων να σκέφτεται με συνοχή και ενιαίο τρόπο τη συγκεκριμένη πραγματικότητα είναι «φιλοσοφικό» γεγονός, πολύ πιο σπουδαίο και «πρωτότυπο», τέτοιο που δεν είναι η ανακάλυψη μιας νέας αλήθειας από μια φιλοσοφική «μεγαλοφυϊα», αλήθεια που παραμένει ιδιοκτησία μικρών ομάδων διανοουμένων.

Συνάφεια ανάμεσα στον κοινό νου, τη θρησκεία και τη φιλοσοφία

Η φιλοσοφία είναι μια διανοητική τάξη, κάτι που δεν μπορεί να είναι ούτε η θρησκεία ούτε ο κοινός νους. Να δούμε ότι, στην πραγματικότητα, ούτε θρησκεία και κοινός νους ταυτίζονται, αλλά η θρησκεία είναι ένα στοιχείο του διαλυμένου κοινού νου. Τέλος, «κοινός νους» είναι όνομα συλλογικό, όπως και «θρησκεία»: δεν υπάρχει ένας μοναδικός κοινός νους, γιατί και αυτός είναι ιστορικό προϊόν και γίγνεσθαι. Η φιλοσοφία είναι η κριτική και το ξεπέρασμα της θρησκείας και του κοινού νου και με αυτή την έννοια ταυτίζεται με την ¨ευθυκρισία» που αντιτάσσεται στον κοινό νου.

Σχέσεις ανάμεσα σε επιστήμη - θρησκεία – κοινό νου

Η θρησκεία και ο κοινός νους δεν μπορούν να θεμελιώσουν μια διανοητική τάξη επειδή δεν μπορούν να πετύχουν ενότητα και συνοχή ούτε στην ατομική συνειδηση, για να μη μιλήσουμε για τη συλλογική συνείδηση: δεν μπορούν «ελεύθερα» να αναχθούν σε ενότητα και συνοχή, γιατί «αυθαίρετα» αυτό θα μπορούσε να γίνει, όπως πράγματι συνέβη στο παρελθόν μέσα σε ορισμένα πλαίσια. Το πρόβλημα της θρησκείας νοούμενο όχι ως ομολογία πίστεως, αλλά με τη λαϊκή έννοια, ως ενότητα πίστης ανάμεσα σε μια κοσμοαντίληψη και έναν κανόνα ανάλογης συμπεριφοράς: αλλά γιατί να ονομάζουμε αυτή την ενότητα πίστης «θρησκεία» και να μην την ονομάζουμε «ιδεολογία» ή κυριολεκτικά «πολιτική»;

Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει φιλοσοφία έτσι γενικά: υπάρχουν διάφορες φιλοσοφίες ή κοσμοαντιλήψεις και επιλέγουμε πάντα μια από αυτές. Πως γίνεται αυτή η επιλογή; Αυτή είναι ένα γεγονός απλά διανοητικό ή πιο πολύπλοκο; Και δεν συμβαίνει συχνά να υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στο διανοητικό γεγονός και τον κανόνα συμπεριφοράς; Ποια θα ήταν τότε η πραγματική κοσμοαντίληψη: εκείνη που βεβαιώνεται λογικά ως διανοητικό γεγονός ή εκείνη που προκύπτει από την πραγματική δραστηριότητα καθενός, που υπολανθάνει στη δράση του; Και αφού η δράση είναι πάντα πολιτική δράση, δεν μπορούμε να πούμε ότι η πραγματική φιλοσοφία του καθενός περιέχεται ολόκληρη στην πολιτική του;

Αυτή η αντίθεση ανάμεσα στη σκέψη και τη δράση, δηλαδή η συνύπαρξη δύο κοσμοαντιλήψεων, που η μια βεβαιώνεται στα λόγια και η άλλη εκφράζεται με έργα, δεν οφείλεται πάντα σε πλάνη.

Η πλάνη μπορεί να είναι ικανοποιητική εξήγηση για μερικά μεμονωμένα άτομα, ή ακόμη για κάπως ομοιογενείς ομάδες, δεν είναι όμως ικανοποιητική όταν η αντίθεση διαπιστώνεται στη ζωή πλατιών μαζών: τότε αυτό δεν μπορεί να είναι παρά η έκφραση βαθύτερων αντιθέσεων ιστορικοκοινωνικής τάξης.

Σημαίνει ότι μια κοινωνική ομάδα, που έχει μια δική της κοσμοαντίληψη, εμβρυακή έστω, - που εκδηλώνεται στη πράξη, και επομένως κάθε τόσο περιστασιακά, δηλαδή όταν αυτή η ομάδα κινείται ως οργανικό σύνολο – έχει πάρει για λόγους υποταγής και διανοητικής εξάρτησης, μια αντίληψη όχι δική της αλλά δανεική από μια άλλη ομάδα και αυτήν βεβαιώνει στα λόγια, και αυτήν επίσης πιστεύει ότι ακολουθεί, γιατί την ακολουθεί σε «καιρούς ομαλούς», δηλαδή όταν η συμπεριφορά δεν είναι ανεξάρτητη και αυτόνομη, αλλά ακριβώς εξαρτημένη και υποταγμένη.

Να λοιπόν που δεν μπορούμε να ξεχωρίσουμε τη φιλοσοφία από την πολιτική, και μάλιστα μπορούμε να δείξουμε ότι η επιλογή και η κριτική μιας κοσμοαντίληψης είναι και αυτή μια πολιτική πράξη.

[...]

Αντόνιο Γκράμσι

Τετράδια της φυλακής

«Ιστορικός Υλισμός»

Εκδ. Οδυσσέας

Πηγή: Disdaimona

Η Λογική της πανουργίας ΙΙ, ή, με ένα "Βήμα" ΠΟΛΛΑ τρυγώνια

2012-02-26T13:06:00.006+02:00

Άρθρο που δημοσιεύεται στο Βήμα, 26/2/2012, σελίδα Α20 (αμέσως προηγούμενη του μετερνιχικού αριστουργήματος Χασαπόπουλου --και Ενωμένων Αριστεριστών του Διαδικτύου-- περί "σύγκλισης" ΠΑΜΕ-Χρυσής Αυγής).

Πολιτικά: Συντροφικά έκτροπα

Λάμπρος Σταυρόπουλος

"Πονοκέφαλο" προκαλεί εντός των τειχών του Περισσού η δημοσιοποίηση της μακροσκελούς επιστολής που είχε απευθύνει πριν από αρκετούς μήνες στην Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και στην Επιτροπή Κομματικού Ελέγχου το πρώην κορυφαίο στέλεχος της ΚΝΕ και κατόπιν μέλος του Τμήματος Μαζικής Διαφώτισης κ. Αλ. Χαλβατζής (γιος του δημοφιλούς στελέχους του κόμματος και κοινοβουλευτικού εκπροσώπου του κ. Σπ. Χαλβατζή). Στην επιστολή αυτή, η οποία αποτέλεσε την αρχή του τέλους της κομματικής σταδιοδρομίας του κ. Χαλβατζή του νεότερου, καθώς λίγο καιρό αργότερα αποχώρησε από το ΚΚΕ, παρουσιάζεται η "ανησυχητική κατάσταση και πορεία του κόμματος και η τρομακτική προοπτική του."

"Οι λαθρεπιβάτες στο ΚΚΕ έγιναν τιμονιέρηδες": Σφοδρή κριτική από το πρώην στέλεχος κ. Αλ. Χαλβατζή

Κατηγορεί την ηγετική ομάδα για "μεθοδευμένη αλλοίωση των επαναστατικών χαρακτηριστικών" του κόμματος

Σταδιακή και ολοένα κλιμακούμενη, όπως περιγράφει χαρακτηριστικά, πολιτικοϊδεολογική και οργανωτική "εκτροπή" του ΚΚΕ από τις θεωρητικές και προγραμματικές θέσεις του και τις αρχές λειτουργίας του σε "σεχταριστική" κατεύθυνση καταγγέλει στην επιστολή του ο κ. Αλ. Χαλβατζής. Από το "στόχαστρό" του δεν βγαίνει ούτε η ίδια η γενική γραμματέας του κόμματος, κυρία Αλέκα Παπαρήγα, στην οποία αποδίδει "πρωταγωνιστικό" ρόλο στη "σοβαρή αλλοίωση των κομμουνιστικών και επαναστατικών χαρακτηριστικών του ΚΚΕ."

Το κείμενο αυτό, το οποίο υπερβαίνει τις 11.000 λέξεις (!), δημοσιοποιήθηκε πριν από λίγες ημέρες στο προσωπικό ιστολόγιο του κ. Χαλβατζή.

Παραβίαση αρχών

Σύμφωνα με την κριτική που ασκεί στην ηγετική ομάδα του Περισσού, "όχι μόνο παλιότερες και σοβαρές (κομματικές) αποφάσεις και αναλύσεις έχουν τεχνηέντως παραγκωνιστεί και αντικατασταθεί από άλλες, αλλά και το ίδιο το πρόγραμμα και το καταστατικό του ΚΚΕ, τα οποία τυπικά δεν έχουν αλλάξει, καθημερινά ακυρώνονται έργω και λόγω." Όπως αναφέρει σχετικά, "υπάρχει απομάκρυνση από τη θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και τις παραδόσεις του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος."

Με ιδιαίτερα σκληρές φράσεις ο κ. Χαλβατζής περιγράφει στο κείμενό του ότι "τα τελευταία χρόνια με δόλια μέσα, με αυτό που αφειδώς προσάπτουν σε όποιον τους αντιστέκεται, δηλαδή με τον πιο βρώμικο φραξιονισμό, άνθρωποι που ιδεολογικά, πολιτικά και ηθικά ήταν (ή εξελίχθηκαν σε) λαθρεπιβάτες στο ΚΚΕ έχουν μετατραπεί σε τιμονιέρηδες και κουμανταδόρους."

"Εμπλοκή" Αλέκας

Από τα σφοδρά πυρά του πρώην στελέχους του κομματικού μηχανισμού δεν γλίτωσε ούτε η κυρία Παπαρήγα. Όπως αναφέρει, "η εκτροπή δεν είναι απλώς μια αυθόρμητη ιδεολογική-πολιτική παρέκκλιση", αλλά κατά την άποψή του "είναι πλέον βέβαιον ότι κινητήρια δύναμη της εκτροπής είναι η σχεδιασμένη και από χρόνια υλοποιούμενη μεθόδευση από κομμάτι της καθοδήγησης του κόμματος που αξιοποιεί αριστοτεχνικά ανωριμότητές του και την πίεση από τον αντίπαλο, κομμάτι της καθοδήγησης που από μειοψηφία κάποτε εξασφάλισε την πλειοψηφία."

"Είναι πλέον προφανές ότι υπήρχε ανεπίσημη γραμμή και σχέδιο παράλληλα με το επίσημο σχέδιο που προέκυπτε από τα Συνέδρια, την ΚΕ και το ΠΓ. Με βάση αυτό ζυμώθηκαν αντιλήψεις και εμπαιδώθηκαν πρακτικές, με πρακτικές δημιουργήθηκαν τετελεσμένα, ανατράπηκαν συσχετισμοί σε όργανα, απομακρύνθηκαν χρήσιμοι, ικανοί, συνεπείς και τίμιοι σύντροφοι," αναφέρει. Μάλιστα δεν διστάζει να υποστηρίξει ότι "σίγουρα υπάρχει όχι μόνο ευθύνη αλλά και πρωταγωνσιτική εμπλοκή στην εκτροπή της ΓΓ της ΚΕ Αλέκας Παπαρήγα, την οποία δυστυχώς και εγώ (όπως φαντάζομαι πολλοί άλλοι σύντροφοι) θεωρούσαν παλιότερα έναν βασικό εγγυητή της κομματικής λειτουργίας."

Η "αλλοίωση"

Ο κ. Χαλβατζής κατηγορεί την ηγεσία του ΚΚΕ για τη στάση της στο μαζικό κίνημα. Όπως πιστεύει, "υπάρχει μια διαρκής εξύμνηση της 'στρατηγικής', της 'γραμμής', της 'ιστορίας' του κόμματος και όρκοι για την υπεράσπισή τους, την ίδια ώρα που στα λόγια, στην καθημερινή πρακτική ή πλέον και σε ντοκουμέντα υπάρχει σταδιακά όχι μόνο απομάκρυνση αλλά και υπονόμευση που φτάνει να ανατρέπει στρατηγική, γραμμή και ιστορία." Κατά τη γνώμη του, "υπάρχει στις ιδεολογικές και πολιτικές αναλύσεις του ΚΚΕ διολίσθηση από το πρόγραμμα, από βασικά συνεδριακά ντοκουμέντα, από τους κλασικούς (του μαρξισμού), από τις παραδόσεις του ελληνικού και διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος."

Όπως υπογραμμίζει, σχετικά με την πολιτική του κόμματος στο μαζικό κίνημα, "το ΠΑΜΕ μετά από 12 χρόνια δεν έχει καμία ζωντανή λειτουργία και μάλιστα όχι μόνο για τις πλατύτερες μάζες, στις οποίες υποτίθεται ότι απευθύνεται, αλλά ούτε καν για την κομματική βάση." Μάλιστα σημειώνει ότι "βασική μέθοδος επικοινωνίας με τις μάζες έχει καταλήξει να είναι η κάθε 3-4 μέρες συνέντευξη Τύπου της ΓΓ του ΚΚΕ επί παντός επιστητού."

Τα "σκιάχτρα"

Ασκείται επίσης σφοδρή κριτική για "χειραγώγηση του κομματικού δυναμικού". "Οι όροι 'αντικομμουνισμός', ''οπορτουνισμός', 'προβοκάτσια', 'φραξιονισμός', ακούγονται διαρκώς" και "συνειδητά χρησιμοποιούνται ως σκιάχτρα: οποιαδήποτε άποψη δεν είναι αρεστή επιχειρείται να ταυτιστεί με μια 'κραγμένη' για το ΚΚΕ άποψη και τους πομπούς της", υποστηρίζει. "Υπάρχει νέα αντίληψη για την επαγρύπνηση: 'Είμαστε όλοι ύποπτοι'", συμπληρώνει, ενώ με αφορμή τις παραγκωνίσεις στελεχών που έχουν γίνει σταδιακά εδώ και χρόνια σε όλα τα επίπεδα του κόμματος ο κ. Χαλβατζής υπογραμμίζει: "Πολλοί σύντροφοι έμπειροι, με κριτήριο και ικανότητες, με δράση και ηθικό ανάστημα, με κύρος στο κόμμα και στις μάζες, δοκιμασμένοι σε δύσκολους καιρούς (παρανομία, διασπάσεις, ανατροπές) περιθωριοποιούνται ή και στιγματίζονται."

Η Λογική της πανουργίας, ή, μ' ένα "Βήμα" δυο τριγώνια

2012-02-26T11:05:00.002+02:00

Νίκος Χασαπόπουλος

Η συνάντηση των άκρων:

Η ετερόκλητη συμμαχία της δραχμής και τα παιχνίδια του κ. Μιχαλολιάκου με τους απεργούς της Χαλυβουργίας

«Τον κ. Ρουμπινί δεν τον θεωρώ κερδοσκόπο, είναι ένας ικανός οικονομολόγος, είχε παρουσία στην ελληνική πολιτική, ήταν σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης, λάτρης του καπιταλισμού». Ετσι αντιλαμβάνεται έναν επιφανή διανοούμενο του καπιταλιστικού συστήματος ένας από τους επιφανέστερους εκπροσώπους της σημερινής Αριστεράς, ο κ. Κ. Λαπαβίτσας. Συμφωνεί με τον κ. Ρουμπινί, τον αποκαλούμενο και «Dr Doom» ή «Δόκτορα της Απαισιοδοξίας», ότι η μόνη λύση είναι η ουσιαστική χρεοκοπία και η επιστροφή στη δραχμή. Την ίδια ώρα η «Χρυσή Αυγή» διά του προέδρου της κ. Ν. Μιχαλολιάκου δηλώνει ότι «δεν είναι αντι-ΚΚΕ», ότι το κόμμα του είναι αντικαπιταλιστικό, κατά της πλουτοκρατίας και κατά των διεθνών χρηματιστηρίων, θεωρώντας, όπως ο Μαρξ, ότι «το χρηματιστήριο είναι το πορνείο του καπιταλισμού». Και όλα αυτά με αφορμή την επίσκεψη της «Χρυσής Αυγής» στο προπύργιο των εργατικών διεκδικήσεων, στη Χαλυβουργία, όπου το μεγαλύτερο μέρος τών εδώ και μήνες δοκιμαζόμενων απεργών της στηρίζεται από το ΠΑΜΕ.

Η «άλωση» της Χαλυβουργίας από τη «Χρυσή Αυγή» και η συμπαράστασή της στους απεργούς προκάλεσαν την οργή του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη» που έκαναν λόγο για «προβοκάτσια», ενώ σε πολλά αριστερίστικα μπλοκ άρχισε ένας ιδιότυπος διάλογος με το ερώτημα «αν η "Χρυσή Αυγή" βρίσκεται στο πλευρό των απεργών ή το ΠΑΜΕ στο πλευρό της "Χρυσής Αυγής"». Αυτό άναψε το φιτίλι για να ξεσπάσει καβγάς ανάμεσα στη «Χρυσή Αυγή» και στο ΚΚΕ.

Πόλεμος με ΚΚΕ
To σωματείο «Ενότητα» των εργαζομένων στη Χαλυβουργία εξέδωσε αμέσως ανακοίνωση και έκανε λόγο για «νέες μεθοδεύσεις σε βάρος του απεργιακού αγώνα, στις οποίες πρωτοστατεί η "Χρυσή Αυγή"». Ακολούθησε ο «Ριζοσπάστης» σημειώνοντας ότι «βρήκε ευκαιρία η "Χρυσή Αυγή" να στήσει προβοκάτσια σε βάρος του ΚΚΕ, του ταξικού εργατικού κινήματος και των απεργών της Ελληνικής Χαλυβουργίας, βάζοντας την προβιά του "προστάτη των εργαζομένων", που πήγε στο χαλυβουργείο του Ασπροπύργου για να δηλώσει τάχα συμπαράσταση. Νομίζει πως έτσι θα συσκοτίσει τον πραγματικό της ρόλο ως αντιδραστικής δύναμης κρούσης για την καταστολή του εργατικού κινήματος και στην προκειμένη περίπτωση ως μοχλού του Μάνεση για το χτύπημα των απεργών».

Εγινε στον Ασπρόπυργο από τους απεργούς κανονική υποδοχή στους «Χρυσαυγίτες», όπως τουλάχιστον ισχυρίζεται η «Χρυσή Αυγή». Μίλησε στους απεργούς το μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου κ. Α. Κασιδιάρης, τους υποσχέθηκε συμπαράσταση και βοήθεια και στο τέλος, για να μην αμφισβητήσει κανείς την «επιχείρηση συμπαράστασης», την κινηματογράφησαν και την ανέβασαν στο Διαδίκτυο! «Δεν χαρίζουμε τους απεργούς στο ΚΚΕ» απαντά ο κ. Μιχαλολιάκος. Θεωρεί μάλιστα ότι η μόνη διαφορά που έχει το κόμμα του από το ΚΚΕ («σε θέματα εργατιάς») είναι ότι «το ΚΚΕ θέλει τους εργάτες χωρίς πατρίδα, ενώ εμείς θέλουμε μία πατρίδα χωρίς προλετάριους».

Ξεθωριάζουν τα όρια
Και όταν βεβαίως ο επικεφαλής της ακροδεξιάς παράταξης «Χρυσή Αυγή» κ. Μιχαλολιάκος δηλώνει υπερηφάνως ότι έστειλε τους «Χρυσαυγίτες στη Χαλυβουργία για να συμπαρασταθούν στους απεργούς του ΠΑΜΕ», τότε δίνεται τροφή για ερωτήματα του τύπου: «Υπάρχει ή όχι ένα είδος "συνάντησης των άκρων";».

Λίγες μόλις ημέρες μετά την απόφαση του Eurogroup για το PSI και για τη νέα δανειακή σύμβαση και βλέπεις ξαφνικά τους πολέμιους του καπιταλισμού να συμφωνούν με τους βασικούς εκφραστές του. Βλέπεις τη Χαλυβουργία, προπύργιο του κάθε απεργιακού αγώνα και της υπεράσπισης των συλλογικών συμβάσεων από το ΚΚΕ, να «αλώνεται» μέσα σε μία ημέρα από τους ακροδεξιούς της «Χρυσής Αυγής».

Τέτοια φαινόμενα αριστερών πρωτοβουλιών κατά του ευρώ που διασταυρώνονται με τις απόψεις κερδοσκόπων και του ξένου χρηματοπιστωτικού κατεστημένου και φαινόμενα υπεράσπισης του εργατικού δικαίου και παρατεταμένων απεργιακών κινητοποιήσεων από ακροδεξιούς σχηματισμούς δύσκολα μπορούν να κατανοηθούν.

Αλλά δεν είναι μόνο η «Χρυσή Αυγή» που θέλησε να συμπλεύσει με τους κομμουνιστές στην περίπτωση της Χαλυβουργίας, είναι και οι κήνσορες της Αριστεράς που εν ονόματι του αντιιμπεριαλισμού, του αντικαπιταλισμού θεωρούν προσφορότερη λύση όχι την παραμονή στο ευρώ, αλλά την επιστροφή σε εθνικό νόμισμα.

Απρόσμενη συμφωνία
Αυτό πιστεύει και το διακηρύττει μήνες τώρα ο κ. Λαπαβίτσας, ο οποίος πριν από λίγες ημέρες συνάντησε τον κ. Ρουμπινί, που μήνες τώρα προβλέπει καταστροφή της χώρας, χρεοκοπία και επιστροφή στη δραχμή. Και να ήταν μονάχα αυτό; Ο επιφανής εκπρόσωπος της Αριστεράς αναφέρεται με τα καλύτερα λόγια στον κ. Ρουμπινί (που οι περισσότεροι λόγω των μαύρων προβλέψεών του, του έχουν προσάψει την προσωνυμία «Δόκτωρ Καταστροφή», κάτι όμως που δεν φαίνεται να ενοχλεί τον κ. Λαπαβίτσα.

«Είναι ένας ικανός οικονομολόγος, δεν τον θεωρώ κερδοσκόπο» επαναλαμβάνει ο κ. Λαπαβίτσας, ο οποίος ήρθε πρόσωπο με πρόσωπο με τον κ. Ρουμπινί επί δέκα λεπτά λίγο προτού αρχίσει ένα τηλεοπτικό οικονομικό πάνελ (που μεταδόθηκε και από το BBC). Τι είδους σύμπλευση είναι αυτή μόνον ο ίδιος μπορεί να εξηγήσει: «Δεν θεωρώ ότι υπάρχει συμμαχία των άκρων ανάμεσα σε εμένα και τον κ. Ρουμπινί. Δεν μου φάνηκε καθόλου ότι βρίσκεται στα άκρα. Είναι λάτρης του καπιταλισμού, αντιλαμβάνεται εύκολα ποιες πολιτικές θέτουν τον καπιταλισμό σε κίνδυνο. Συμφωνώ μαζί του ότι τα μέτρα που έχουν ληφθεί οδηγούν σε αδιέξοδο».

Η σύμπτωση απόψεων σε πολλά ζητήματα την οποία παραδέχεται ότι υπάρχει ο κ. Λαπαβίτσας, ένας οικονομολόγος από τον χώρο της ριζοσπαστικής Αριστεράς, με τον κ. Ρουμπινί, φέρνουν ίσως τα πάνω κάτω σε μια κατηγορία αταίριαστων στελεχών που θεωρούν καλύτερη λύση την έξοδο της χώρας από το ευρώ και την επιστροφή στη δραχμή. Ο κ. Λαπαβίτσας όταν λέει ότι είναι «απολύτως καταστροφική η τρέχουσα πολιτική, ότι το ΑΕΠ θα συρρικνωθεί σημαντικά και το 2012, οδηγώντας σε σωρευτική απώλεια ίσως και 17% από το 2008» δεν λέει τίποτε διαφορετικό από τον επιφανή διανοούμενο του καπιταλιστικού συστήματος.

Και οι δύο θέλουν επιστροφή στη δραχμή και όσον αφορά την πολιτική που ακολουθείται, ο μεν κ. Ρουμπινί βάζει στην επερχόμενη κατ' αυτόν κοινωνική αναταραχή και τα... τανκ, ο δε κ. Λαπαβίτσας προτάσσει αντί των τανκ τον κίνδυνο να μη γίνουμε Αργεντινή και επιμένει ότι η πολιτική που ακολουθείται οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε αδιέξοδο ή μάλλον σε έξοδο από την ευρωζώνη.

Πολιτικός αχταρμάς
Η ακραία έκφανση του καπιταλισμού, του χρηματοπιστωτικού κερδοσκοπικού κεφαλαίου, φαίνεται, τουλάχιστον στην περίπτωση της Ελλάδας, να συμπίπτει με αριστερές αντιλήψεις και ιδέες. Και οι δύο συμφωνούν ότι πρέπει η χώρα να φύγει από το ευρώ. Θεωρούν ότι το 53,5% που τελικώς συμφωνήθηκε στο Eurogroup για το PSI δεν είναι αρκετό, ισχυρίζονται ότι η ύφεση που θα υπάρξει για άλλα πέντε χρόνια θα οδηγήσει σε πολιτική και κοινωνική αποσταθεροποίηση και ότι το πρόγραμμα 130 δισ. ευρώ δεν αποτελεί πακέτο διάσωσης της ελληνικής οικονομίας, καθώς πρόκειται για δάνειο που κάποτε θα πρέπει να αποπληρωθεί.

Αριστερές, δεξιές, ακόμη και ακροδεξιές θεωρίες και πολιτικές εμφανίζονται τούτες τις δύσκολες ημέρες ως ένα συνονθύλευμα. Μόνον που αυτός ο πολιτικός αχταρμάς, οι αφύσικες συμμαχίες φαίνεται να δίνουν και μάχες καμιά φορά επικαλούμενες τη Δημοκρατία ώστε να μην εφαρμοσθεί και να μην αλλάξει τίποτε.

Οπως το ΚΚΕ, έτσι και ο κ. Μιχαλολιάκος, όπως λέει, δεν θέλει να φύγουμε από το ευρώ, όχι για κανέναν άλλο λόγο αλλά επειδή, όπως λέει, «κανείς δεν μας το χάρισε, το πληρώσαμε όλοι αρκετά ακριβά».

Πηγή: Το Βήμα της Κυριακής

Ellen Meiksins Wood-Η υπαναχώρηση από την έννοια της τάξης. Κεφάλαιο 3: Νίκος Πουλαντζάς (III)

2012-02-25T22:31:00.000+02:00

Ο Πουλαντζάς επομένως εισηγήθηκε μία ταξική ανάλυση στην οποία οι σχέσεις εκμετάλλευσης δεν είναι πλέον καθοριστικές. Αυτό συνάδει με τις θεμελιώδεις αρχές της θεωρίας του. Οι σχέσεις παραγωγής και εκμετάλλευσης, σύμφωνα με τον ίδιο, ανήκουν στην «οικονομική» σφαίρα η οποία, όπως είδαμε, αν και «καθορίζει σε τελευταία ανάλυση» δεν μπορεί να είναι κυρίαρχη σε οποιοδήποτε τρόπο παραγωγής ή κοινωνικό σχηματισμό. Αυτή η έννοια έχει μεταφερθεί στην ανάλυση της κοινωνικής τάξης. Γίνεται πλέον σαφές ότι υπάρχουν περιπτώσεις στις οποίες οι πολιτικοί ή οι ιδεολογικοί παράγοντες «βασιλεύουν απόλυτα» στο προσδιορισμό της κοινωνικής τάξης.[22] Ο Πουλαντζάς λέει κάτι περισσότερο απ’ το ότι η συγκρότηση των τάξεων είναι πάντοτε μια πολιτική, ιδεολογική, πολιτιστική και οικονομική διαδικασία, ή ότι οι σχέσεις μεταξύ των τάξεων δεν είναι μόνο οικονομικές αλλά και πολιτικές και ιδεολογικές. Ούτε πάλι, καταδεικνύει απλώς τον ιδιαίτερο ρόλο του «πολιτικού», όπου οι σχέσεις παραγωγής οργανώνονται οι ίδιες «πολιτικά». Υποστηρίζει ότι οι ιδεολογικές και πολιτικές σχέσεις μπορούν στην πραγματικότητα να προηγούνται των σχέσεων εκμετάλλευσης στην «αντικειμενική» συγκρότηση των κοινωνικών τάξεων, και ότι οι πολιτικές ή ιδεολογικές διαιρέσεις μπορούν να αποτελούν ουσιώδεις ταξικούς φραγμούς. Και πάλι οι σχέσεις εκμετάλλευσης εκτοπίζονται.[23]

Ποιές είναι, λοιπόν, οι πρακτικές συνέπειες των απόψεων του Πουλαντζά για την κοινωνική τάξη; Γιατί είναι τόσο σημαντικό το εάν οι εργαζόμενοι του λευκού κολάρου συμπεριλαμβάνονται από θεωρητική άποψη στην εργατική τάξη ή όχι; Ο ίδιος ο Πουλαντζάς, όπως είδαμε, ισχυρίζεται ότι είναι στρατηγικά σημαντικό να διαχωριστούν από τη «νέα μικροαστική τάξη», προκειμένου να προστατευθεί η ακεραιότητα και η επαναστατική ηγεμονία της εργατικής τάξης. Υπάρχει, όμως, και μία άλλη οπτική γωνία. Είδαμε ότι για τον Πουλαντζά οι σχέσεις παραγωγής δεν είναι αποφασιστικές για τον προσδιορισμό της ταξικής κατάστασης των εργαζομένων του λευκού κολάρου. Η «νέα μικροαστική τάξη» διακρίνεται ως κοινωνική τάξη βάσει των ιδεολογικών διαχωρισμών που ορίζονται από τη σκοπιά του κεφαλαίου. Με άλλα λόγια, [οι νέοι μικροαστοί] αποτελούν κοινωνική τάξη εφόσον έχουν απορροφηθεί από την ηγεμονική ιδεολογία του καπιταλισμού· και αυτή η απορρόφηση φαίνεται να είναι οριστική: η νέα μικροαστική τάξη μπορεί να εξαναγκασθεί να υιοθετήσει ορισμένες θέσεις της εργατικής τάξης – δηλαδή, η πολιτική στάση της μπορεί να «πολωθεί προς» το προλεταριάτο· αλλά δεν μπορεί να γίνει μέρος της εργατικής τάξης. Αυτές οι προτάσεις είναι πολύ διαφορετικές από την παρατήρηση ότι οι κλίσεις των εργαζομένων του λευκού κολάρου να δεχθούν την καπιταλιστική ιδεολογία ενδέχεται να είναι ισχυρότερες από εκείνες των εργαζομένων του γαλάζιου κολάρου· ότι αυτές οι κλίσεις αποτελούν πρόβλημα για την οργάνωση της εργατικής τάξης, για την ανάπτυξη της ταξικής συνείδησης, και για την οικοδόμηση της ταξικής ενότητας· και ότι πρέπει να λαμβάνονται υπόψη από κάθε σοσιαλιστική στρατηγική. Για τον Πουλαντζά, φαίνεται ότι οι κλίσεις αυτές αποτελούν ένα καθοριστικό ταξικό όριο· και αυτό έχει σημαντικές στρατηγικές επιπτώσεις.

Παρά την κριτική του Πουλαντζά στη θεωρία και τη στρατηγική του ΚΚΓ, η θεωρία του για την κοινωνική τάξη ανήκει στην «προσπάθεια των θεωρητικών του Ευρωκομμουνισμού να υποβιβάσουν τη βαρύτητα του Δυτικού προλεταριάτου σε μειονότητα μέσα στην κοινωνία..».[24] Με μια μονοκονδυλιά το προλεταριάτο υποβαθμίζεται από μια άνετη πλειοψηφία στις προηγμένες καπιταλιστικές χώρες σε μία κουτσουρεμένη ομάδα η οποία πρέπει αναπόφευκτα να τοποθετήσει τις ταξικές συμμαχίες στην κορυφή της ατζέντας της. Ο ίδιος ο ορισμός του Πουλαντζά για την κοινωνική τάξη γενικά και τη «νέα μικροαστική τάξη» ειδικότερα, μετατοπίζει το επίκεντρο της σοσιαλιστικής στρατηγικής από τη δημιουργία μία ενωμένης εργατικής τάξης στην κατασκευή «λαϊκών συμμαχιών» με βάση τις ταξικές διαφορές, ακόμη και με βάση τις διαιρέσεις που επιβάλλει το κεφάλαιο. Οποιαδήποτε προσφυγή στη «νέα μικροαστική τάξη», για παράδειγμα, δεν πρέπει να προσανατολίζεται στα συμφέροντα της εργατικής τάξης αλλά στα ιδιαίτερα συμφέροντα της ως μικροαστική τάξη.

Οι στρατηγικές επιπτώσεις είναι ακόμη πιο προφανείς όταν αυτή η άποψη περί συμμαχιών ενσωματωθεί σε μία συγκεκριμένη αντίληψη για τα κόμματα της «εργατικής τάξης» ως οργανώσεις οι οποίες δεν αποτελούν απλώς συμμαχίες με άλλες ομάδες και κόμματα, αλλά εκπροσωπούν ευθέως άλλα ταξικά συμφέροντα. Ο Πουλαντζάς επιμένει ότι «η πόλωση της μικροαστικής τάξης απέναντι στις προλεταριακές ταξικές θέσεις εξαρτάται από την εκπροσώπηση της μικροαστικής τάξης από τις ίδιες τις οργανώσεις ταξικής πάλης της εργατικής τάξης... Αυτό σημαίνει, πρώτον, ότι η λαϊκή ενότητα κάτω από την ηγεμονία της εργατικής τάξης δεν μπορεί παρά να βασίζεται στην ταξική διαφορά ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις και στις τάσεις [fractions] που αποτελούν μέρος της συμμαχίας...».[25] Αυτή η αντίληψη αποδεικνύεται δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία πλευρά, δείχνει ότι οι λαϊκές δυνάμεις πρέπει οι ίδιες να μετασχηματιστούν κατά τη διαδικασία της πάλης. Αυτός είναι ο λόγος, υποστηρίζει ο Πουλαντζάς, που η συμμαχία θα πρέπει να συσταθεί «όχι υπό τη μορφή παραχωρήσεων ―με την αυστηρή έννοια του όρου― της εργατικής τάξης στους συμμάχους της λαμβανομένων ως έχουν, αλλά αντίθετα με τον καθορισμό στόχων που μπορεί να μετασχηματίσουν αυτούς τους συμμάχους κατά την πορεία της αδιάλειπτης πάλης και των σταδίων της, λαμβάνοντας υπόψη τον ειδικό ταξικό προσδιορισμό τους και την ειδική πόλωση που τους επηρεάζει.»[26] Από την άλλη πλευρά, η ίδια η ιδέα ότι οι συμμαχίες δεν πρέπει να βασίζονται απλώς σε «παραχωρήσεις» σε συμμάχους «λαμβανομένων ως έχουν», συνεπάγεται επίσης ότι οι εργατικές οργανώσεις πρέπει να παύσουν να είναι οργανώσεις της εργατικής τάξης. Φαίνεται τώρα ότι δεν είναι μόνο η ακεραιότητα των συμφερόντων της εργατικής τάξης που οφείλουν να προστατεύουν αυτές οι οργανώσεις, αλλά επίσης και αυτών της μικροαστικής τάξης. Ο Πουλαντζάς φαίνεται τώρα να επικρίνει το ΚΚΓ επειδή θεώρησε υπερβολικά δεδομένες τις «λαϊκές μάζες» αντί να αναγνωρίσει την ιδιαιτερότητα των ποικιλόμορφων ταξικών συμφερόντων τους. Ένα κόμμα της «εργατικής τάξης» δεν μπορεί να κάνει απλώς «παραχωρήσεις» σε στοιχεία που βρίσκονται έξω από το ίδιο, από μια πλεονεκτική θέση η οποία προσδιορίζεται σταθερά από τα συμφέροντα της εργατικής τάξης· πρέπει στην πραγματικότητα να εκπροσωπεί άλλα ταξικά συμφέροντα – και αυτό σημαίνει τον καθορισμό στόχων που απευθύνονται σ’ αυτά τα άλλα ταξικά συμφέροντα. Αυτό εγείρει αναπόφευκτα το ερώτημα του βαθμού στον οποίο οι απώτεροι στόχοι του ίδιου του σοσιαλισμού θα πρέπει να προσαρμοστούν στα μέτρα των πολλαπλών ταξικών συμμαχιών.

Το έδαφος για την θεωρητικοποίηση του Ευρωκομμουνισμού ήταν, συνεπώς, ήδη πλήρως διαμορφωμένο στο Οι κοινωνικές τάξεις στον σύγχρονο καπιταλισμό· αλλά οι λογικές και στρατηγικές επιπτώσεις του δεν είχαν διαλευκανθεί πλήρως μέχρι που ο Πουλαντζάς έγραψε τα δύο τελευταία σημαντικά έργα του: Η Κρίση των Δικτατοριών (1975-76) ―το οποίο ενδεχομένως σηματοδοτήσει το κρίσιμο σημείο καμπής προς τα Δεξιά― και Το Κράτος, η Εξουσία, ο Σοσιαλισμός, που δημοσιεύθηκε το 1978. Η συγγραφή του πρώτου από αυτά τα βιβλία συμπίπτει με την επίσημη εμφάνιση του Ευρωκομμουνισμού και μπορεί να σχετίζεται με την ανάμιξή του Πουλαντζά με το ΚΚΕ Εσωτερικού. Στο τελευταίο βιβλίο του ―γραμμένο πριν από την ήττα της Ένωσης της Αριστεράς [Union de la Gauche], αλλά μετά την άνοδο της Νέας Φιλοσοφίας [Nouvelle Philosophie] και άλλων σχετικών αντι-Μαρξιστικών ρευμάτων στη Γαλλία― ο Πουλαντζάς αισθάνθηκε υποχρεωμένος να αντιμετωπίσει τις επιθέσεις εναντίον του σύγχρονου Μαρξισμού, συναντώντας ταυτόχρονα ορισμένες από τις νέες διανοητικές τάσεις ―κυρίως τον Φουκώ― τουλάχιστον εν μέρει. Η κρίσιμη εξέλιξη σε αυτά τα δύο βιβλία είναι μία αντίληψη για το κράτος και για τη μετάβαση στο σοσιαλισμό η οποία προσυπογράφει το Ευρωκομμουνιστικό όραμα αυτής της μετάβασης ως μία ομαλή διαδικασία «εκδημοκρατισμού». Στην Κρίση των Δικτατοριών ―για παράδειγμα στην ανάλυσή του για την Πορτογαλική Επανάσταση― αποκαλύπτει σε ποιό βαθμό η σκέψη του έχει αναπτυχθεί προς αυτή την κατεύθυνση, απορρίπτοντας κάθε επίθεση ενάντια στην ακεραιότητα του κράτους, οποιαδήποτε «διάλυση, διάσπαση ή αποσάρθρωση» του κρατικού μηχανισμού [apparatus] ως απειλή για τον «εκδημοκρατισμό».

Σ’ αυτό το σημείο, ο Πουλαντζάς αρχίζει να συγκλίνει σημαντικά με την σοσιαλδημοκρατική θεωρία του κράτους – με την επίθεση εναντίον της οποίας είχε ξεκινήσει την καριέρα του. Εξακολουθεί να ασκεί κριτική στη σοσιαλδημοκρατία, αυτή τη φορά όμως ως ένα είδος «κρατισμού». Για πρώτη φορά, επίσης, επιτίθεται ρητά στον Σταλινισμό. Όπως και οι σοσιαλδημοκράτες, επιμένει ότι το κράτος είναι ανοιχτό στη διείσδυση των λαϊκών δυνάμεων και ότι δεν υπάρχει ανάγκη για στρατηγικές ―όπως αυτές που συνεπάγεται η έννοια της «δυαδικής εξουσίας»― οι οποίες βασίζονται στην υπόθεση ότι το κράτος είναι ένα «μονολιθικό μπλοκ, χωρίς ρωγμές οποιουδήποτε είδους.»[27] Πράγματι, τέτοιες στρατηγικές είναι ολέθριες, οδηγούν στον «κρατισμό» και σε άλλες παρόμοιες αυταρχικές παραμορφώσεις. Το κράτος δεν χρειάζεται να δεχθεί επίθεση και να καταστραφεί απ’ έξω. Δεδομένου ότι «διατρέχεται» από εσωτερικές αντιφάσεις ―τις αντιφάσεις που είναι εγγενείς σε ενδο- και δια-ταξικές συγκρούσεις― το ίδιο το κράτος μπορεί να είναι το κύριο πεδίο της πάλης, καθώς οι λαϊκοί αγώνες έρχονται να ασκηθούν επί των εσωτερικών αντιφάσεων του κράτους. Υπάρχουν πολλά εδώ που θυμίζουν την ανεστραμμένη εργαλειακότητα που είχε προηγουμένως απορρίψει ο Πουλαντζάς, τη σοσιαλδημοκρατική ιδέα ότι το κράτος, ή τμήματα αυτού, μπορούν να περάσουν, σαν ένα «αντικείμενο περιζήτητο για τις διάφορες τάξεις», από τα χέρια της κυρίαρχης τάξης σ’ εκείνες που βρίσκονται υπό την κυριαρχία της, πραγματώνοντας έτσι την μετάβαση από τον καπιταλισμό στον σοσιαλισμό. Όπως η σοσιαλδημοκρατική στρατηγική, έτσι κι αυτή φαίνεται εξίσου σίγουρη ότι το κράτος μπορεί να ηγηθεί της μετάβασης στο σοσιαλισμό χωρίς να συναντήσει στην πορεία ανυπέρβλητους ταξικούς φραγμούς. Πρέπει να υπάρξει μια «καθοριστική μετατόπιση στο συσχετισμό των δυνάμεων» στο εσωτερικό του κράτους – όχι απλώς στους αντιπροσωπευτικούς θεσμούς μέσω της εκλογικής νίκης, αλλά στα διοικητικά και κατασταλτικά όργανα του κράτους, τη δημόσια διοίκηση, τη δικαιοσύνη, την αστυνομία και το στρατό. Η πλήρης αοριστία αυτών των διατυπώσεων, σε συνδυασμό με την παραίνεση ότι η ενότητα του κράτους θα πρέπει να διατηρηθεί, κάνει κάποιον να αναρωτηθεί πόσο σημαντικές είναι στην πραγματικότητα οι αποκλίσεις αυτές από τη σοσιαλδημοκρατία· αλλά ακόμα και αν δεχτούμε ότι υπάρχει σημαντική διαφορά, αυτό το σχεδίασμα είναι αναμφισβήτητα ακόμη πιο αισιόδοξο από το σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα σχετικά με τις δυνατότητες μετατροπής του καπιταλιστικού κράτους σε φορέα του σοσιαλισμού με ελάχιστο βαθμό ταξικής πάλης.

Εάν υπήρχε κάποιο πολιτικό ρεύμα με το οποίο η θεωρία του Πουλαντζά ήταν πλέον πιο οικεία, αυτό ήταν το κυρίαρχο ρεύμα του Ευρωκομμουνισμού. Τουλάχιστον, ο Πουλαντζάς πλέον συμμερίζεται ρητώς τις πιο θεμελιώδεις παραδοχές του, όσον αφορά τις «λαϊκές συμμαχίες» και τη μετάβαση στο σοσιαλισμό μέσω της «επέκτασης» της κοινοβουλευτικής καπιταλιστικής δημοκρατίας. Παραδόξως, αν η προσέγγιση του Πουλαντζά ―και αυτή του Ευρωκομμουνισμού εν γένει― θέτει περιττά εμπόδια στον δρόμο της πάλης για το σοσιαλισμό δημιουργώντας τεχνητούς ταξικούς φραγμούς μέσα στην εργατική τάξη, η ίδια προσέγγιση έχει την τάση να υποβαθμίζει τις πραγματικές δυσκολίες της πάλης υποτιμώντας τους φραγμούς μεταξύ των κοινωνικών τάξεων. Η ανάλυση του Πουλαντζά, για παράδειγμα, δημιουργεί ένα κλιμακωτό ταξικό συνεχές το οποίο θολώνει τις αιχμηρές διαχωριστικές γραμμές ανάμεσα στην εργατική τάξη και στα σαφώς μη εργατικά στοιχεία της «λαϊκής συμμαχίας»· αλλά ακόμη πιο ουσιαστικά, η ενσωμάτωση ενός ευρέως φάσματος ταξικών συμφερόντων στο εσωτερικό της λαϊκής συμμαχίας, σε συνδυασμό με τον υποβιβασμό των εκμεταλλευτικών σχέσεων σε μια δευτερεύουσα θέση, τείνει να μειώσει το χάσμα ανάμεσα στις καπιταλιστικές και τις σοσιαλιστικές δυνάμεις. Αυτό μπορεί να μας βοηθήσει να εξηγήσουμε την Ευρωκομμουνιστική τάση «να υποβαθμίζει τα προβλήματα [της] μετάβασης» και να υποτιμά την αναγκαιότητα της άμεσης ταξικής συσπείρωσης και πάλης.[28] Η όλη προσέγγιση αποτελεί ένα κράμα απαισιοδοξίας που βασίζεται στην υπόθεση ότι η πραγματική (εν δυνάμει επαναστατική) εργατική τάξη αποτελεί μειονότητα, και αισιοδοξίας που βασίζεται στην υπόθεση ότι η εκλογική μάζα υπέρ ενός (τροποποιημένου) σοσιαλιστικού προγράμματος αποτελεί την συντριπτική πλειοψηφία. Και οι δύο παραδοχές έχουν σημαντικές πρακτικές συνέπειες οι οποίες, από κοινού, οριοθετούν το σοσιαλιστικό πρόταγμα: η αισιοδοξία περιορίζει τα μέσα, η απαισιοδοξία περιορίζει τους στόχους.

Στη θεωρία του για το κράτος, όπου εδραιώνει την κυριαρχία της πολιτικής· στη θεωρία του για την κοινωνική τάξη, όπου εκτοπίζει την εκμετάλλευση και αναδεικνύει την ιδεολογία ως κύριο καθοριστικό παράγοντα (υποβαθμίζοντας έτσι την εργατική τάξη σε μία ουρά, η οποία διαλύεται μέσα σε μία «λαϊκή συμμαχία»)· και στην εκ μέρους του αυξανόμενη αποδοχή της «δημοκρατίας» ως μία έννοια η οποία συνενώνει την καπιταλιστική και σοσιαλιστική «δημοκρατία» σ’ ένα ομοιογενές συνεχές, αποκρύπτοντας τις αντιθέσεις, τους ανταγωνισμούς, και τις ταξικές συγκρούσεις που ορθώνονται ανάμεσα στον καπιταλισμό και το σοσιαλισμό, ο Πουλαντζάς προέβλεψε όλες τις μεγάλες θεματικές του νέου «πραγματικού» σοσιαλισμού. Παρ’ όλα αυτά, ποτέ δεν ακολουθεί αυτές τις θεματικές μέχρι τις απώτερες απολήξεις τους· και ίσως θα ήταν πιο ακριβές να τον θεωρήσουμε όχι τόσο ως τον πρώτο σημαντικό εκφραστή του ΝΠΣ, αλλά ως τον τελευταίο σημαντικό πρόγονό του.

Σημειώσεις

[22]Βλ., για παράδειγμα, Political Power and Social Classes, σσ. 62-70.

[23]Αξίζει να προσθέσουμε ότι ο Πουλαντζάς φαίνεται να δυσκολεύεται να διατηρήσει την έμφαση στις σχέσεις εκμετάλλευσης ακόμη και σε περιπτώσεις όπου το «οικονομικό» είναι ξεκάθαρα «κυρίαρχο», δηλαδή, στους κοινωνικούς σχηματισμούς, όπου ο καπιταλιστικός τρόπος παραγωγής (στην απλή ή «ανταγωνιστική» μορφή του) επικρατεί. Για παράδειγμα, στη έκθεση των βασικών αρχών του, όπου ορίζει τα καθοριστικά χαρακτηριστικά των τρόπων παραγωγής, υποστηρίζει ότι οι σχέσεις ιδιοκτησίας σε όλες τις ταξικές κοινωνίες χαρακτηρίζονται από τον διαχωρισμό του παραγωγού από τα μέσα εργασίας. Ο συγκεκριμένος διαχωρισμός από τα μέσα παραγωγής που χαρακτηρίζει αποκλειστικά τον καπιταλισμό πραγματοποιείται στην εργασιακή διαδικασία, στις σχέσεις της «πραγματικής ιδιοποίησης». Αυτός ο διαχωρισμός «εμφανίζεται στο στάδιο της βαριάς βιομηχανίας» (Political Power and Social Classes, σ. 27). Ο Πουλαντζάς αποδίδει και πάλι αυτή την άποψη στον Μαρξ. Για τον Μαρξ, όμως, ο κρίσιμος παράγοντας είναι η μισθωτή εργασία, ο κρίσιμος διαχωρισμός συμβαίνει πολύ πριν το «στάδιο της βαριάς βιομηχανίας», όχι απλώς με την αναδιοργάνωση της εργασιακής διαδικασίας κατά την «πραγματική» υπαγωγή της εργασίας στο κεφάλαιο, αλλά στον προγενέστερο μετασχηματισμό της εκμεταλλευτικής σχέσης σε «τυπική» υπαγωγή. Αυτό είναι το ουσιαστικό όριο ανάμεσα στις καπιταλιστικές σχέσεις και στους άλλους τρόπους παραγωγής, παρότι οι μετασχηματισμοί της εργασιακής διαδικασίας ακολουθήθηκαν κατά πόδας και είχαν σοβαρές επιπτώσεις στη διαμόρφωση της κοινωνικής τάξης. Ο Πουλαντζάς μετατόπισε το κέντρο βάρους από τις σχέσεις εκμετάλλευσης στην εργασιακή διαδικασία, η οποία στη συνέχεια εμφανίζεται ως το διακριτικό και βασικό χαρακτηριστικό του τρόπου παραγωγής στο «οικονομικό» επίπεδο. Αυτό μπορεί να συμβάλει στην εξήγηση ορισμένων ιδιομορφιών που έχουμε ήδη επισημάνει στην ανάλυση του Πουλαντζά για τους εργαζομένους του λευκού κολάρου: για παράδειγμα, η άρνησή του να θεωρήσει το στάτους τους ως μισθωτών ―ήτοι, την εκμετάλλευσή τους μέσω της πώλησης της εργατικής τους δύναμης― ως αποφασιστικής σημασίας για τον προσδιορισμό της κοινωνικής τους τάξης, με το μάλλον περίεργο σκεπτικό ότι οι μισθοί είναι απλά ένας τρόπος διανομής· και η τάση του να μην αποδίδει σημαντικό ρόλο στη θέση αυτών των εργαζομένων κατά την οργάνωση της εργασιακής διαδικασίας και στην ιδεολογική έκφρασή της στην διαίρεση μεταξύ διανοητικής και χειρωνακτικής εργασίας.
[24] Ernest Mandel, From Stalinism to Eurocommunism, London 1978, σ. 209.
[25] Classes in Contemporary Capitalism, σσ. 334-5.
[26]Ό.π., σ. 335

[27] State, Power, Socialism, London 1980, σ. 254.
[28] Ralph Miliband, "Constitutionalism and Revolution: Notes on Eurocommunism", Socialist Register 1978, σ. 170.

Το πρώτο μέρος
Το δεύτερο μέρος

"Δημόσια ζητήματα"

2012-02-25T19:14:00.000+02:00

Στην επιστήμη, για παράδειγμα, το άτομο μπορεί πλήρως να διεκπεραιώσει δημόσια ζητήματα, και είναι πάντα τα άτομα που το κάνουν. Αλλά τα δημόσια ζητήματα γίνονται πράγματι δημόσια μόνο όταν παύουν να είναι το ζήτημα ενός ατόμου, και είναι ζητήματα της κοινωνίας. Αυτό αλλάζει όχι απλώς τη μορφή, αλλά και το περιεχόμενο. Στην περίπτωση αυτή όμως, πρόκειται για το ζήτημα ενός κράτους όπου ο λαός ο ίδιος συγκροτεί τα δημόσια ζητήματα, για ζήτημα της βούλησης του είδους μόνο στην ενσυνείδητη βούληση του λαού, και, περαιτέρω, για ζήτημα της ιδέας του κράτους.

Το σύγχρονο κράτος, στο οποίο τα δημόσια ζητήματα και η αναζήτησή τους είναι μονοπώλιο, ενώ τα μονοπώλια είναι τα πραγματικά δημόσια ζητήματα, έχει φέρει την ιδιότυπη τεχνική της ιδιοποίησης των δημόσιων ζητημάτων ως καθαρής μορφής. (Στην πραγματικότητα, μόνο η μορφή συνιστά τα δημόσια ζητήματα). Μ' αυτό, το σύγχρονο κράτος βρήκε την κατάλληλη μορφή για το περιεχόμενό του, το οποίο φαίνεται μόνο να είναι τα πραγματικά δημόσια ζητήματα.

Το συνταγματικό κράτος είναι το κράτος στο οποίο το κρατικό συμφέρον είναι μόνο με την τυπική έννοια λαϊκό συμφέρον, αλλά παρ' όλα αυτά παρίσταται ως ξεχωριστή μορφή δίπλα στο πραγματικό κράτος. Εδώ, το κρατικό συμφέρον έχει και πάλι λάβει τυπική πραγματικότητα ως λαϊκό συμφέρον. Αλλά πρόκειται να διατηρήσει μόνο αυτή την τυπική πραγματικότητα. Έχει γίνει τυπικότητα, το υψηλό γούστο της ζωής του λαού -- μια τελετουργία.

Karl Marx, Κριτική της "Φιλοσοφίας του Δικαίου" του Χέγκελ

Ομιλείτε πολιτικώς!

2012-02-25T13:11:00.009+02:00

Ένας από τους πολλούς κινδύνους που απειλούν το κομμουνιστικό κίνημα στην Ελλάδα σήμερα αφορά στο ζήτημα της αντιμετώπισης εκ μέρους του ενός ιδιαίτερα προβληματικού διπόλου που στήνεται από πολιτικούς και παραπολιτικούς παράγοντες και τα ΜΜΕ, και συνομαδώνει διαφορετικές ιδεολογικές ομάδες, στα "αριστερά" και στα "δεξιά" --αλλά εν προκειμένω, είναι αυτοί ακριβώς οι όροι που καθίστανται προβληματικοί-- του ιδεολογικού τόξου. Το δίπολο αυτό είναι γνωστό και τετριμμένο και συνίσταται στην αντιπαράθεση του λαϊκιστικού εθνικισμού και του ευρωκοσμοπολιτισμού. Επανερχόμαστε σ' αυτό με αφορμή την πρόσφατη υπόθεση προστίμου στον δημοσιογράφο Γιώργο Τράγκα για την χρήση σεξιστικού και υβριστικού χαρακτηρισμού για την καγκελάριο της Γερμανίας, Άντζελα Μέρκελ. Σε σχετικό με το θέμα άρθρο της, η Άντα Ψαρρά, εκ των συντακτών του γνωστού "Ιού", επιτίθεται κατά της χρήσης αυτού που αποκαλεί "ελληνόμετρο" από μια πολύ ευρεία γκάμα της εγχώριας κυρίαρχης ιδεολογίας:

Χρήση του ελληνόμετρου έκαναν με απόλυτο τρόπο στο πρόσφατο παρελθόν οι φορείς των πιο ακραίων ρατσιστικών και μισαλλόδοξων αντιλήψεων - οργανώσεις σαν την Χρυσή Αυγή, διάφορες ενώσεις αποστράτων αλλά και πολλοί αθλητικοί συνδέσμουι. Μια πιο λελογισμένη χρήση του ελληνόμετρου υιοθετήθηκε, εξάλλου, σαν αντίδωρο στην ταύτιση εγκληματικότητας και μετανάστευσης. Παράγοντες της εκκλησίας, τηλεπαρουσιαστές, δήμαρχοι και πολιτικοί έκαναν συχνά χρήση του ελληνόμετρου σε διάφορες φάσεις (Ίμια, παράδοση Οτσαλάν, «Μακεδονικό», ελληνοσερβική φιλία κ.α.), ενώ το ελληνόμετρο ένωσε αριστερούς, δεξιούς και κεντρώους χρήστες. Ενδεικτικά αναφέρουμε κινήσεις όπως το Δίκτυο 21, κόμματα όπως η Πολιτική Άνοιξη και το κόμμα Παπαθεμελή, έντυπα όπως το Νέμεσις και η Ρήξη, αλλά και πλήθος επιχειρηματιών και απλών πολιτών που αποφάσισαν να συστηματοποιήσουν τη χρήση, αν και ακόμα βρισκόταν σε πειραματικό στάδιο. Ακόμα και ιδιοκτήτες αυθαιρέτων χτισμένων μέσα σε δάση άρχισαν να στολίζουν τα σπίτια τους με τεράστιες ελληνικές σημαίες, διότι κατάλαβαν ότι το ελληνόμετρο ίσως τους γλύτωνε από τα πρόστιμα.

Και συμπληρώνει: "Το ελληνόμετρο οδηγεί στη βαθιά βαρβαρότητα, στην απομόνωση και, κυρίως, στην έλλειψη μιας διαφορετικής πολιτικής που να βασίζεται στην αλληλεγγύη, την υπεράσπιση των κοινωνικά περιθωριοποιημένων και τη δημοκρατική εκπροσώπηση των πολιτών."

Η τοποθέτηση του κομμουνιστικού κινήματος και των φορέων του απέναντι στην τοποθέτηση αυτή πρέπει να είναι ιδιαίτερα προσεκτική, όπως ήταν έμπρακτα όλον αυτό το καιρό όταν η δήθεν "αντιδογματική" αριστερά της πλατείας εξετράπη στον ακατάσχετο Τραγκισμό των "δοσίλογων", των "γερμανοτσολιάδων", του "Τσολάκογλου", και σ' ένα τσούρμο άλλων παραπολιτικών και ανιστόρητων χαρακτηρισμών -- ελέω, φαντάζομαι, απαγκίστρωσης απ' τον "σκουριασμένο Μαρξισμό" που χαρακτηρίζει τους "παλαιού τύπου κομμουνιστές", που δεν συνηθίζουν τέτοιες "γλαφυρές" ρητορικές του αόρατου μπαλκονιού και του φαντασματικού "μετώπου". Από την προσεκτικότητά μας απέναντι σε τοποθετήσεις όπως αυτή της κυρίας Ψαρρά, και όχι μόνο απέναντι σε χυδαιότητες τύπου Τράγκα, θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό η πολιτική αξιοπιστία και φερεγγυότητα του εργατικού και κομμουνιστικού κινήματος στο μέλλον.

Πιο πρακτικά: αφενός, δεν θα πρέπει να έχουμε τον παραμικρό δισταγμό να καταδικάσουμε τη χρήση της γλώσσας του χαμαιτυπείου από έναν "δημοσιογράφο"-έμβλημα του ιταμότερου προσώπου του ελληνικού πολιτικού συντηρητισμού και της μικροαστικής "νoικοκυραίικης" χυδαιότητας, ούτε να διστάσουμε να στηλιτεύσουμε απερίφραστα τον απροκάλυπτο σεξισμό του και το ιταμό ήθος του. Ούτε, βέβαια, μπορούμε να έχουμε την παραμικρή συμπάθεια για τον πρώην ΝΔ-ΠΑΣΟΚο γιάπι-εκσυγχρονιστή και νυν ψευδο-λαϊκό Ελληναρά διευθυντή του σταθμού, κύριο Νίκο Χατζηνικολάου, που φέρεται να δήλωσε: "Υπάρχει Έλληνας (ακροατής) που να θύμωσε επειδή έβρισε (σ.σ. ο Τράγκας) τη Μέρκελ (σ.σ. ο χαρακτηρισμός ήταν ξεκωλιάρα), την περίοδο που μας ξεφτιλίζει η Γερμανία...;" Ενόψει της απουσίας συστημικών "λύσεων" για τα προβλήματα ηγεμονίας της τάξης του, ο εν λόγω κύριος μπορεί να έχει κάθε συμφέρον στη γηπεδοποίηση της πολιτικής ("μας ξεφτιλίζει η Γερμανία"). Η τάξη που εκπροσωπεί και ανέκαθεν εκπροσωπούσε δεν έχει και δεν είχε ποτέ, ως γνωστόν, ιδιαίτερες αναστολές μπροστά στην τυχοδιωκτική αλλαγή προσωπείων. Οι συμπλεγματικές και μισαλλόδοξες νεοφασιστικές κορώνες των αστών και των εξωνημένων τους φερέφωνων δεν έχουν καμία θέση στον πολιτικό λόγο των κομμουνιστών, και αυτό είναι ήδη έμπρακτα ξεκάθαρο από το είδος του λόγου που χρησιμοποιεί η κομμουνιστική αριστερά όταν, για παράδειγμα, μιλά για την κυρία Μέρκελ και τη Γερμανία: είναι, απλά, ένας ταξικός λόγος, και έναν τέτοιο λόγο δεν θα υιοθετήσουν ποτέ οι όψιμοι "υπερασπιστές του λαού." Είναι ανάθεμα για αυτούς.

Το είδος όμως αυτό λόγου, ακριβώς επειδή είναι τόσο ταξικό όσο και ρητά πολιτικό, διαφοροποιείται σημαντικά και από αυτό της Άντας Ψαρρά, η οποία χρησιμοποιεί μία σειρά αναμφισβήτητα ορθών διαπιστώσεων για το πολιτικό και ηθικό ποιόν ανθρώπων σαν τον Γιώργο Τράγκα, τον Νίκο Χατζηνικολάου και όλου αυτού του απεχθούς "υπερελληναράδικου" συναφιού για να οδηγήσει στο άλλο άκρο, που δεν είναι παρά η εκ νέου αποπολιτικοποίηση της σχέσης του ευρωπαϊκού καπιταλισμού και της ευρωπαϊκής αστικής τάξης με τα λαϊκά στρώματα στην Ελλάδα. Όταν, για παράδειγμα, η κυρία Ψαρρά αναφέρεται στο "Το «είμαστε όλοι έλληνες» των δημοκρατικών πολιτών άλλων χωρών, που αλληλέγγυοι διαμαρτύρονται", η αναφορά αυτή εύκολα αποκρύπτει τις ιδεολογικές προϋποθέσεις και κατευθύνσεις μιας τέτοιας αλληλεγγύης, την σχέση ή απουσία σχέση της με την αντικαπιταλιστική πάλη στην ίδια την Κεντρική και Βόρεια Ευρώπη, ή την σημασία των ταξικών όρων και συσχετισμών που εξοβελίζονται στο όνομα της συνηθισμένης και έμπρακτα έκπτωτης ιδεαλιστικής ρητορικής περί "Ευρώπης των λαών", που ποτέ της δεν ενοχλείται να μιλήσει απτά και συγκεκριμένα για τους υλικούς/οικονομικούς και πολιτικούς -- και όχι απλά ρητορικούς-- παράγοντες που κρατούν τους λαούς σε άνιση ανάπτυξη και σε άνισες ιεραρχικές σχέσεις στην ευρωπαϊκή ψευδο-οικογένεια.

Ή όταν πάλι η κυρία Ψαρρά κάνει λόγο για "τα μέλη φασιστικών και ναζιστικών ομάδων" που "κατηγορούν τη Μέρκελ επειδή είναι γερμανίδα, ενώ δημοκρατικές ενώσεις προπαγανδίζουν μποϊκοτάζ σε γερμανικά προϊόντα, την ώρα που γερμανοί πολιτικοί και πολίτες στέκονται στο πλευρό των εργαζόμενων ελλήνων", καλό θα ήταν να θυμάται την χαρακτηριστική ολιγωρία της κυρίας Μέρκελ και των πολιτικών συμμάχων της στην διερεύνηση νεοναζιστικών φόνων στη Γερμανία με θύματα κυρίως Τούρκους βιοπαλαιστές.

Η απτή πραγματικότητα είναι πάντα πολύ πιο πολύπλοκη από τα ηθικολογικά, ψευδοπολιτικά δίπολα του μαινόμενου Ελληναρά από τη μια πλευρά και του επιλεκτικά ευαισθητοποιημένου ευρωκοσμοπολίτη από την άλλη.

Σ' αυτή την απτή πραγματικότητα, με την τεράστια πολυπλοκότητα της σε ό,τι αφορά συσχετισμούς μεταξύ εγχώριου και διεθνούς κεφαλαίου, ενδο-ευρωπαϊκών ανταγωνισμών, ταξικής πάλης στο εσωτερικό της χώρας, και συνεπειών της ιμπεριαλιστικής γεωπολιτικής οφείλει να μένει πάντα προσανατολισμένο το κομμουνιστικό και ταξικό κίνημα, εξισορροπώντας το μεγάλο μειονέκτημα που διαθέτει απέναντι στους δύο προαναφερθέντες πόλους εξαιτίας του γεγονότος ότι δεν μιλά στο λαό με ισοπεδωτικές υπεραπλουστεύσεις, με το πλεονέκτημα της σοβαρότητας και της εντιμότητας της στάσης του: μιας στάσης που οφείλει σε κάθε στιγμή να διαφοροποιείται ξεκάθαρα στα μάτια της εργατικής τάξης και των εκμεταλλευόμενων, τόσο από τον βορβωρώδη "πατριωτισμό" των λιμοκοντόρων της δεξιάς (είτε αυτοπαρουσιάζεται ως "δεξιά" είτε όχι) όσο και από τον ψευδοκριτικό κοσμοπολιτισμό-ως-προκάλυμμα νομιμότητας της αστικής κυριαρχίας που εκφράζει η αντίπερα όχθη.

Η κομμουνιστική παράδοση, αυτή που πασχίζει να ξαναθεμελιωθεί ως έμπρακτη συνείδηση για τις πλατειές λαϊκές μάζες, είναι έμπρακτα αντιφασιστική, αντι-αυταρχική, διεθνική, εξισωτική και οικουμενική. Αλλά είναι επίσης παράδοση "από τα κάτω", φιλολαϊκή, εχθρική στην ιδιοποίησή της από τα "σαλόνια" της αστικής κοινωνίας που εκμεταλλεύεται μετανάστες "πολυπολιτισμικά" και που κριτικάρει τους εθνικιστές στο όνομα ενός δήθεν αταξικού ιδεώδους του "ευρωπαϊκού πολιτισμού", ξεχνώντας ποια τάξη όπλισε το χέρι που σκότωσε τη Ρόζα Λούξεμπουργκ, ποια τάξη οδήγησε στον Α' παγκόσμιο, ποια τάξη ανέχτηκε τη συμβίωση με τους Ναζί, και ποια τάξη απάντησε στα κρεματόρια με παρατεταμένη ή και μόνιμη "ουδετερότητα."

Χαλυβουργία: Νέες απολύσεις ανακοίνωσε η εργοδοσία

2012-02-25T11:44:00.000+02:00

Αδίστακτα συνεχίζει την επίθεση η εργοδοσία της «Ελληνικής Χαλυβουργίας» στον Ασπρόπυργο, με τις πλάτες της κυβέρνησης του μαύρου μετώπου που στηρίζει ξεδιάντροπα κάθε αντεργατική αξίωση του μεγάλου κεφαλαίου: χτες ανακοίνωσε νέες απολύσεις (μέχρι την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές οι απολύσεις έφταναν συνολικά τις 74), επιβεβαιώνοντας ότι οι επιχειρήσεις χωρίς κανέναν ενδοιασμό και παρά τα προκλητικά προνόμια που διασφαλίζουν από το πολιτικό τους προσωπικό χτυπάνε αδίστακτα και χωρίς κανένα έλεος τους εργάτες. Αυτή είναι η «αναδιοργάνωση» που η εργοδοσία έχει ανακοινώσει (επιδιώκοντας συνολικά 180 απολύσεις) και καλούσε τους εργάτες να συνεργαστούν για την εφαρμογή της.

Η χτεσινή εξέλιξη επιβεβαιώνει ολοκάθαρα πως η κλιμάκωση του αγώνα των χαλυβουργών είναι μονόδρομος. Τα «κοινά συμφέροντα» εργατών - εταιρείας για την υπεράσπιση των οποίων η εργοδοσία ζητούσε συνεργασία με ανακοίνωση μόλις την περασμένη Τρίτη δεν είναι τίποτ' άλλο παρά η υπογραφή των εργατών κάτω από τη θανατική τους καταδίκη: τις απολύσεις για όσους περισσεύουν και τη δουλειά με συνθήκες σκλαβιάς για όσους - προς το παρόν - θα συνεχίσει να απασχολεί η εταιρεία.

Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα, ότι οι νέες απολύσεις έγιναν γνωστές χτες το πρωί, την ώρα που οι απεργοί χαλυβουργοί για 117 ημέρες βρίσκονταν σε νέα κινητοποίηση που έκαναν στο κέντρο της Αθήνας με συγκέντρωση στην Ομόνοια και πορεία στο υπουργείο Εργασίας.

«Η εργοδοσία του Μάνεση έκανε σήμερα και νέες απολύσεις για να συνεχίσει, όπως ισχυρίζεται, την αναδιοργάνωση της επιχείρησης γιατί θεωρεί τους εργάτες κόστος. Κόστος όμως δεν είναι οι εργάτες είναι τα παράσιτα οι κεφαλαιοκράτες. Αυτή είναι η απάντηση που δίνουμε και δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τον αγώνα μέχρι την επαναπρόσληψη όλων των απολυμένων», τόνισε από τη ντουντούκα στη πλατεία Ομονοίας ο πρόεδρος του σωματείου Γιώργος Σιφωνιός. Ενώ οι απεργοί χαλυβουργοί ακόμα πιο πεισμωμένοι και αποφασισμένοι ξεκίνησαν με τη συμπαράσταση του ΠΑΜΕ, πολλών εκπροσώπων συνδικάτων, συνδικαλιστών, μαθητών και φοιτητών δυναμική πορεία προς το υπουργείο Εργασίας στην οδό Σταδίου με το σύνθημα «Η χαλυβουργία θυσαυρίζει από τον εργάτη που ξεζουμίζει». Εκεί το σωματείο των χαλυβουργών συναντήθηκε με τη Γραμματεία του υπουργού ο οποίος έλειπε στο Υπουργικό Συμβούλιο για να κλείσουν τελικά ραντεβού για την ερχόμενη Τρίτη στις 9 το πρωί.

«Απαιτήσαμε συνάντηση με τον υπουργό μετά από 117 ημέρες απεργίας στις πύλες της φωτιάς. Καταγγείλαμε, ότι στο Υπουργικό Συμβούλιο που βρίσκεται ο υπουργός τσακίζουν τους εργάτες και τους οδηγούν στην εξαθλίωση. Τη Τρίτη θα είμαστε και πάλι εδώ όπου θα ζητήσουμε από τη κυβέρνηση που δίνει συνεχώς προνόμια στους βιομηχάνους έκτακτη οικονομική ενίσχυση και να απαιτήσει αποσαφήνιση των θέσεων της εργοδοσίας», τόνισε αμέσως μετά ο Γ. Σιφωνιός και κάλεσε όλους τους εργαζόμενους να βρεθούν την καθαρά Δευτέρα στη πύλη της χαλυβουργίας και να γιορτάσουν τα κούλουμα αγωνιστικά στο πλευρό των χαλυβουργών.

Εκεί έξω από το υπουργείο οι απεργοί χαλυβουργοί υποδέχτηκαν και τους εργαζόμενους από τους Οργανισμούς της Εργατικής Κατοικίας και Εστίας που η κυβέρνηση οδηγεί στην κατάργηση, οι οποίοι έφτασαν εκείνη την ώρα με πορεία και σύνθημα: «Κλείνουν την Εστία και την Κατοικία των εργαζομένων την περιουσία».

Πηγή: Ριζοσπάστης

Ανταλλάγματα στους εργοδότες αν καταδώσουν τους μετανάστες εργάτες!

2012-02-25T11:20:00.000+02:00

Με φακέλωμα και απέλαση για τους υπόλοιπους, συν απαλλαγή για το κεφάλαιο από εισφορές και πρόστιμα

Με το γράμμα πλέον του νόμου, αλλά και «ανταλλάγματα», προωθεί η συγκυβέρνηση την παράδοση από τους ίδιους τους εργοδότες στις Αρχές όσων μεταναστών εργαζομένων δεν έχουν τα απαραίτητα νομιμοποιητικά έγγραφα. Την ίδια στιγμή δίνεται το σύνθημα για να ενταθούν οι εκβιασμοί, αφού η παράδοση ισοδυναμεί με φακέλωμα και απέλαση των φτωχοδιαβόλων, ανοίγει έτσι δρόμο για ακόμα μεγαλύτερους εκβιασμούς από πλευράς εργοδοτών στους εργαζομένους, να δουλέψουν ακόμα σκληρότερα, ακόμα φτηνότερα, προκειμένου να μην τούς καρφώσουν και απελαθούν.

Σε τροπολογία στο σχέδιο νόμου «Εφαρμοστικός νόμος αρμοδιότητας Υπουργείων Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης» (εφαρμοστικός του νέου μνημονίου) ορίζει ότι ως 31/12/12 αλλοδαποί διαμένοντες «παράνομα» και εργαζόμενοι στη γεωργία/κτηνοτροφία, αποκλειστικοί νοσοκόμοι, οικιακοί βοηθοί, καθαριστές με σχέση εξαρτημένης εργασίας, σε έναν ή περισσότερους σταθερούς εργοδότες «μπορούν» να εμφανισθούν, εντός 3 μηνών στις αστυνομικές αρχές, «μαζί με τον εργοδότη τους προκειμένου να καταγραφούν τα στοιχεία τους. Εάν διαπιστωθεί ότι ο πολίτης τρίτης χώρας έχει δηλώσει ψευδή στοιχεία, απελαύνεται αμελλητί (...) Ο εργοδότης του παρόντος άρθρου απαλλάσσεται από τις οφειλόμενες ασφαλιστικές και λοιπές εισφορές καθώς και από την επιβολή κυρώσεων για την απασχόληση του παρανόμως διαμένοντος πολίτη τρίτης χώρας για το χρονικό διάστημα πριν από την ως άνω καταγραφή του». Μέχρι σήμερα, εργοδότης που απασχολεί «παράνομο» μετανάστη απειλείται ακόμα και με Αυτόφωρο, φυλάκιση κτλ.

Αν εργαζόμενος και εργοδότης δεν έχουν προσέλθει στην αστυνομία και στο μεταξύ ο εργαζόμενος συλληφθεί για παράνομη είσοδο και διαμονή στη χώρα, ο εργοδότης και πάλι «απαλλάσσεται από τις οφειλόμενες ασφαλιστικές και λοιπές εισφορές για την απασχόληση του παρανόμως διαμένοντος (...) Ομως, δεν απαλλάσσεται από την τυχόν επιβολή κυρώσεων για την απασχόληση του παρανόμως διαμένοντος πολίτη τρίτης χώρας για το χρονικό διάστημα πριν από την καταγραφή του». Δίνει κίνητρο δηλαδή για να παραδώσει ο ίδιος ο εργοδότης τους μετανάστες εργάτες στην αστυνομία.

Μετά την καταγραφή των στοιχείων, οι αρχές εκδίδουν «απόφαση επιστροφής» όπου ορίζεται προθεσμία 6 μηνών για «οικειοθελή αναχώρηση» του φακελωμένου αλλοδαπού εργάτη. Ενα μήνα μετά τη δίωξη του εργαζομένου πίσω στη χώρα του, ο εργοδότης μπορεί να υποβάλει αίτημα για «προσωπική μετάκληση» για απασχόληση με σχέση εξαρτημένης εργασίας και να ξεκινήσει ολόκληρη διαδικασία (μέσω Περιφέρειας, ΥΠΕΞ και προξενείων) για να ειδοποιηθεί και να πάρει θεώρηση εισόδου διάρκειας ενός έτους. Μετά πάλι πίσω...

Πηγή: Ριζοσπάστης

Μερικές απορίες για το κείμενο του Αλέκου Χαλβατζή

2012-02-24T14:04:00.010+02:00

Ο Αλέκος Χαλβατζής αποχώρησε από το ΚΚΕ στις 21/9/2010, καταγγέλοντας "σοβαρή εκτροπή και βαθιά κρίση του ΚΚΕ", με τα δικά του λόγια. Η αποχώρηση, από ό,τι καταλαβαίνω, γνωστοποιήθηκε κάπως ανορθόδοξα για τα δεδομένα του κόμματος, από το ιστολόγιο που έφτιαξε ο Χαλβατζής τον ίδιο μήνα (αν και το κείμενο αιτιολόγησης δημοσιεύτηκε αρκετά αργότερα, στις 17/12/2010). Στο ιστολόγιο που δημιούργησε, ο Χαλβατζής έχει κάνει ελάχιστες αναρτήσεις από τον Σεπτέμβρη του 2010: 7 συνολικά. Η τελευταία πριν από την πιο πρόσφατη ήταν ένα χρόνο πριν, τον Φλεβάρη του 2011. Στις 18 του Φλεβάρη του 2012, την ημέρα δηλαδή που ξέσπασε η επίθεση κατά του ΠΑΜΕ, του ΚΚΕ, και του Γιώργου Σιφωνιού εξαιτίας της επίσκεψης στη Χαλυβουργία μελών της Χρυσής Αυγής, ο Χαλβατζής δημοσίευσε στο ιστολόγιό του ένα πάρα πολύ εκτεταμένο κείμενο με τίτλο "Μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση." Το κείμενο ήλθε υπόψη μου εξαιτίας ανώνυμων σχολίων σε άσχετα με το θέμα θρεντ, με πανομοιότυπο φραστικό, που παραθέτουν το λινκ και με καλούν να σχολιάσω. Εκ του αποτελέσματος, είναι προφανές πως το κείμενο αποτελεί ένα ακόμα όπλο στη φαρέτρα ενός πολυεπίπεδου και πολυσυλλεκτικού πολέμου στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας, το ΠΑΜΕ, και την απεργία στη Χαλυβουργία, ανεξαρτήτως των μάλλον αδιευκρίνιστων προθέσεων του ίδιου του Χαλβατζή.

Αυτό είναι ένα πρώτο σχόλιο που μπορώ να κάνω. Το δεύτερο, και εξίσου εισαγωγικό, είναι ότι ως μη μέλος του κόμματος θεωρώ πολύ δύσκολο ένας άνθρωπος με πολυετή υπηρεσία και πείρα στο κόμμα να μην γνωρίζει ενσυνείδητα τι πράττει όταν δημοσιεύει ένα τέτοιο κείμενο στην παρούσα χρονική και ιστορική στιγμή· ή μάλλον, το θεωρώ απίθανο. Για μένα λοιπόν, και ανεξαρτήτως της χρονικής σύμπτωσης με την επίθεση στο ΚΚΕ από ένα τεράστιο σε εύρος φάσμα μέσων και πολιτικών ομάδων, η δημοσίευση, ένα χρόνο μετά, του κειμένου αυτού στο ιστολόγιο του Χαλβατζή αποτελεί ενσυνείδητη πολιτική πράξη.

Το τι στοχεύσεις και τι κίνητρα έχει αυτή η πράξη δεν μπορώ να το γνωρίζω. Και ομολογώ ότι είναι δύσκολο να το εξάγω, με δεδομένο ότι στις 22/12/2010, και στο ίδιο ιστολόγιο, ο κύριος Χαλβατζής δήλωσε ρητά τα ακόλουθα:

Εξακολουθώ να πιστεύω ακράδαντα στη θεωρία του Μαρξισμού-Λενινισμού (επιστημονικού σοσιαλισμού), στην νομοτέλεια της κοινωνικής εξέλιξης, στην πρωτοπορία της εργατικής τάξης σε αυτή την εξέλιξη, στην αναγκαιότητα της πολιτικής πρωτοπορίας της εργατικής τάξης να συγκροτείται σε επαναστατικό κόμμα νέου τύπου, στην αναγκαιότητα της επαναστατικής εξουσίας της εργατικής τάξης, στη ρεαλιστικότητα του σοσιαλισμού και της αταξικής κομμουνιστικής κοινωνίας.

Εξακολουθώ δηλαδή να πιστεύω ακράδαντα στην ιστορική αποστολή του Κομμουνιστικού Κόμματος όπως εκφράζεται και στο υπάρχον Πρόγραμμα και Καταστατικό του ΚΚΕ, με τα οποία άλλωστε οργανώθηκα και πάλεψα όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Έχω σκοπό να εξακολουθήσω να παλεύω για την υπόθεση αυτή με όλες μου τις δυνάμεις κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες και ελπίζω ολόψυχα να καταφέρω να σταθώ όρθιος μέχρι τέλους.

Και πιο κάτω στο ίδιο κείμενο:

ΔΕΝ ΕΠΙΔΙΩΚΩ οποιαδήποτε συνεργασία με κανένα πολιτικό σχηματισμό.

Δε σκοπεύω να ανοίξω κανένα διάλογο με εκπροσώπους πολιτικών χώρων.

Δεν έχω καμία σχέση με τα σενάρια περί «ενότητας της αριστεράς» τα οποία θεωρούσα και θεωρώ επιζήμια.

Άλλωστε ακόμα ελπίζω ολόψυχα να ανατραπεί η πορεία εκτροπής του ΚΚΕ, όσο δύσκολο και αν φαντάζει αυτό σήμερα.

Εδώ θα πρέπει να πω ότι δεν θεωρώ αμαρτία ούτε αίτιο απολογίας το να αποχωρείς από το Κομμουνιστικό Κόμμα ή από οποιοδήποτε κόμμα όταν αυτό δεν σε εκφράζει πλέον, αλλά οι πιο πάνω διατυπώσεις είναι τόσο παθιασμένες και τόσο κάθετες (υπερβολικά κάθετες για μένα, τουλάχιστο· εγώ δεν πιστεύω σε καμία "νομοτέλεια της κοινωνικής εξέλιξης", πχ) που είναι νόμιμο να αναρωτηθεί κανείς πώς ένας άνθρωπος με τέτοια αγνά κομμουνιστικά αισθήματα και τόσο ανυποχώρητες ιδεολογικές δεσμεύσεις αποφάσισε να αναθερμάνει το θέμα της σύγκρουσής του με το κόμμα μετά την εμφάνιση της συγκυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΝΔ-ΛΑΟΣ, μετά τα γεγονότα της 20ης Οκτώβρη, τον τραυματισμό δεκάδων μελών του ΠΑΜΕ και τον θάνατο Γκοτζαρίδη, μετά, επίσης, τις μεγάλες συγκεντρώσεις της 12 Φλεβάρη, περιλαμβανομένου του ογκώδους συλλαλητηρίου του ΠΑΜΕ, και βέβαια, μετά την έναρξη της απεργίας στη Χαλυβουργία με πρωτοστάτη, οργανωτικά, πάλι το ΠΑΜΕ.

Το πιο πρόσφατο κείμενο είναι τεράστιο σε μέγεθος και όπως έχει ήδη παρατηρηθεί και αλλού εισέρχεται σε οργανωτικά και εσωκομματικά ζητήματα για τα οποία είναι δύσκολο να τοποθετηθεί κανείς χωρίς να γνωρίζει τα πράγματα εκ των ένδον (και βέβαια, κάτι τέτοιο δεν θα γινόταν σε δημόσια συζήτηση σε blog). Δεν είμαι σε θέση να σχολιάσω περαιτέρω το κείμενο από μια τέτοια οπτική. Αλλά σαν έξωθεν παρατηρητής εντυπωσιάστηκα από κάποια σημεία στα οποία θα ήθελα να σταθώ, θέτοντας απλά τις δικές μου απορίες, με την προσδοκία ότι ίσως κάποιος που γνωρίζει περισσότερα από εμένα να τις διευκρινίσει.

Γράφει λοιπόν στο "Μια ολοκληρωμένη τοποθέτηση" ο κύριος Χαλβατζής:

Εδώ και 14 μήνες (από το Δεκέμβρη του 2010) έχω δημοσιεύσει στο blog μου alekosch.wordpress.com ότι πριν 21 μήνες, το Μάιο του 2010 έστειλα ένα γράμμα στην Κεντρική Επιτροπή (ΚΕ) και στην Επιτροπή Κομματικού Ελέγχου (ΕΚΕ) του ΚΚΕ με τίτλο «Για την ανησυχητική κατάσταση και πορεία του Κόμματος, για την κυριολεκτικά τρομακτική προοπτική του, όπως προδιαγράφεται».

Περίπου 4 μήνες μετά την κατάθεση της επιστολής μου, το Σεπτέμβρη του 2010, ενημερώθηκα για τις σχετικές αποφάσεις-απαντήσεις της ΚΕ και της ΕΚΕ, τις οποίες θεώρησα και θεωρώ τουλάχιστον ατεκμηρίωτες και συκοφαντικές. Ζήτησα εξηγήσεις, όσες μου δόθηκαν ήταν τραγελαφικές. Η κατάληξη όπως έχω ξαναγράψει ήταν να αποχωρήσω από το ΚΚΕ στις 21 Σεπτέμβρη 2010.

Όλο το διάστημα παρακολουθώ αυτή την «τρομακτική προοπτική» να υλοποιείται. Πολλές φορές σκέφτηκα ότι πρέπει να καταθέσω δημόσια, ολοκληρωμένα και αναλυτικά την άποψη μου για αυτό που εννοώ σοβαρή εκτροπή και βαθιά κρίση του ΚΚΕ, για όποιον ενδιαφέρεται να την διαβάσει. Έως τώρα δεν το είχα κάνει.

Εάν τα ελληνικά μου με βοηθούν, η φράση "όλο το διάστημα" δεν μπορεί να αναφέρεται παρά στο διάστημα από τον Μάη του 2010 ως τον Φλεβάρη του 2012· ποια είναι λοιπόν η "τρομακτική προοπτική" του "Κόμματος" που "υλοποιείται" σε αυτό το διάστημα; Βρίσκεται σε κατάσταση διάλυσης, αποσύνθεσης, εσωτερικού σπαραγμού, κάθετης πτώσης στις δημοσκοπήσεις, μαζικών αποχωρήσεων, απαξίας στη λαϊκή συνείδηση, ή κάτι άλλο; Είναι τόσο καλά περιχαρακωμένο και αποτελεσματικά μυστικοπαθές το Κόμμα που να μην έχει κανείς πάρει χαμπάρι τίποτε από όλα αυτά τα τρομακτικά γεγονότα; Αυτή είναι η πρώτη μου απορία.

Λίγο παρακάτω, ο κύριος Χαλβατζής αναφέρει:

Υπάρχει απομάκρυνση από την θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού και τις παραδόσεις του ΚΚΕ και του διεθνούς κομουνιστικού κινήματος.

Αποδεικνύεται κάθε μέρα και περισσότερο οτι η λειτουργία του ΚΚΕ καμία σχέση δεν έχει με το δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, τη συλλογικότητα, τη συντροφικότητα, την ουσιαστική τακτική και έκτακτη λογοδοσία της καθοδήγησης προς τη βάση.

Βρίσκομαι στην κάπως άβολη θέση να παρατηρήσω ότι ο κύριος Χαλβατζής είναι αρκετά σκληροπυρηνικότερος εμού, μιας και για μένα η έννοια "επιστημονικός σοσιαλισμός" στερείται ακρίβειας· παρ' όλα αυτά, μού κάνει τρομερή εντύπωση η θέση ότι το ΚΚΕ "απομακρύνεται" από τη "θεωρία του επιστημονικού σοσιαλισμού". Εξ όσων έχω εγώ δει, η θεωρία του ΚΚΕ όπως αυτή προβάλεται από την κομματική του εφημερίδα και τις εκδόσεις του είναι ο Μαρξ, ο Ένγκελς και ο Λένιν. Ο "επιστημονικός σοσιαλισμός" ποιος είναι; Και προσοχή· ο κύριος Χαλβατζής δεν χρεώνει στη διατύπωσή του ανακολουθία θεωρίας και πράξης αλλά εγκατάλειψη της θεωρίας. Απορία δεύτερη λοιπόν: Ποιον "επιστημονικό σοσιαλισμό" εγκατέλειψε το ΚΚΕ στο διάστημα για το οποίο κάνει λόγο ο κύριος Χαλβατζής; Και συμπληρωματικά, ποιες "παραδόσεις" του ίδιου και του "διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος" έχει απεμπολήσει; Τι είδους παραδόσεις είναι αυτές;

Απορία τρίτη: Ο "δημοκρατικός συγκεντρωτισμός" είναι μια αρχή εσωκομματικής πειθαρχίας. Ο κύριος Χαλβατζής επέλεξε όχι απλώς να διαφωνήσει με το κόμμα του και να αποχωρήσει από αυτό, αλλά να κοινοποιήσει δημόσια όλες τις σκέψεις του σε ιστολόγιο. Είναι αυτό "δημοκρατικός συγκεντρωτισμός;" Πώς γίνεται να μιλά κάποιος στο όνομα του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού" όταν έχει θέσει τον εαυτό του εκτός κόμματος και επομένως παραβιάζει ελεύθερα και απρόσκοπτα την αρχή του "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού";;;;;

Παρακάτω, ο κύριος Χαλβατζής γράφει:

Επομένως θεωρώ ότι δεν υπάρχει άλλη λύση, για εμένα αλλά και για κάθε άλλο κομμουνιστή που έχει βρεθεί σε αντίστοιχη θέση με εμένα, δηλαδή έξω από τις γραμμές του ΚΚΕ, από το να ανοίξει τον προβληματισμό του και τη συζήτηση για την υπεράσπιση και διάσωση της υπόθεσης της εργατικής τάξης, όχι μόνο με κάθε κομμουνιστή και συνεπή αγωνιστή, αλλά και μπροστά σε όλη την εργατική τάξη και το λαό, τους οποίους άμεσα και καταρχήν αυτή η υπόθεση αφορά, και των οποίων τα συμφέροντα το Κομμουνιστικό Κόμμα οφείλει να υπηρετεί.

Αφού ("επομένως") λοιπόν το ΚΚΕ "καμία σχέση δεν έχει με τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό" η απάντηση σ' αυτό είναι "να ανοίξει" κάποιος "τη συζήτηση για την υπεράσπιση και διάσωση της υπόθεσης της εργατικής τάξης, όχι μόνο με κάθε κομμουνιστή και συνεπή αγωνιστή, αλλά και μπροστά σε όλη την εργατική τάξη και το λαό"; Αυτό ακούγεται κάπως σαν να λέω ότι επειδή το Χ μοναστήρι δεν είναι αρκετά αυστηρό σε ό,τι αφορά τον τρόπο ζωής του επιλέγω να βγω από αυτό και να διαμείνω μόνιμα στο Λας Βέγκας. Αδυνατώ να κατανοήσω την ηθική αντίληψη μιας προάσπισης του εκλίποντος "δημοκρατικού συγκεντρωτισμού" που συνίσταται στην έμπρακτη αποκήρυξή του. Αυτή είναι είναι η τέταρτή μου απορία. Για το γιατί το ΚΚ δεν υπηρετεί τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και το πώς θα τα υπηρετήσει όταν διαβάσει αρκετός κόσμος τις διακηρύξεις του κυρίου Χαλβατζή, όπου τα πάντα κινούνται μεταξύ μεταφυσικής ασάφειας αφενός ("επιστημονικός σοσιαλισμός", "παραδόσεις", "διάσωση της υπόθεσης της εργατικής τάξης") και φετιχιστικής γραφειοκρατορολογίας αφετέρου ("Σίγουρα, το γεγονός ότι συμμετείχα από το Μάη του 1997 έως και το Μάη του 2006 στο Κεντρικό Συμβούλιο (ΚΣ) της ΚΝΕ (και από το τέλος του 2001 και στο Γραφείο του ΚΣ) καθώς και στη συνέχεια στο Τμήμα Μαζικής Διαφώτισης της ΚΕ του ΚΚΕ μέχρι και τον Ιούνη του 2009, μου έδωσε τη δυνατότητα να δω και να γνωρίζω πράγματα, πρόσωπα και καταστάσεις, νωρίτερα και πληρέστερα απ’ ότι άλλα μέλη και φίλοι του ΚΚΕ και της ΚΝΕ"), θα μου επιτραπεί να εκφράσω μια πέμπτη απορία.

Κλείνω με μια έκτη απορία, που σηματοδότησε, δυστυχώς, και το σημείο στο οποίο σταμάτησα να διαβάζω το πόνημα του κυρίου Χαλβατζή, χαμένος σε έναν ατελείωτο κυκεώνα υπαινιγμών, ασαφών εκφράσεων, και οργανωτικής γκρίνιας που μοιάζει να απευθύνεται σε κάποιο αόρατο κομματικό κονκλάβιο αλλά θα είχε κάποιο ενδιαφέρον για τα σημερινά λαϊκά στρώματα μόνο αν συνοδευόταν με μπόνους 100 ευρώ για την ανάγνωση κάθε παραγράφου. Η απορία αφορά τις παρατηρήσεις για το ΠΑΜΕ. Γράφει ο κύριος Χαλβατζής:

Το ΠΑΜΕ μετά από 12 χρόνια δεν έχει καμία ζωντανή λειτουργία και μάλιστα όχι μόνο για τις πλατύτερες μάζες στις οποίες υποτίθεται ότι απευθύνεται αλλά ούτε καν για την κομματική βάση.

Αυτό ο κύριος Χαλβατζής το έγραψε έξι μέρες μετά την μεγαλύτερη συγκέντρωση κομμουνιστών εδώ και πολλά χρόνια στην Ελλάδα. Το έγραψε μετά από δυόμιση χρόνια διαρκούς παρουσίας και δράσης του ΠΑΜΕ, καλής ή κακής ή στραβής ή ανάποδης ή καταπληκτικής, δεν έχει σημασία, δράσης όμως που το έκανε όνομα στα ελληνικά νοικοκυριά που ως το 2009, πριν δηλαδή αποχωρήσει ο κύριος Χαλβατζής, "παμε" ήξεραν το "πάμε για καφέ για καφεδάκι λέω". Συνεπικουρούντων βέβαια των αστικών καναλιών και Τύπου που λύσσαξαν το καλοκαίρι του 2010 για τις κινητοποιήσεις στα λιμάνια, εκπροσώπων του ΣΕΒ και πολιτικών στελεχών του αστικού καθεστώτος που το παρουσίασαν λίγο πολύ ως κόκκινη τρομοκρατική οργάνωση, του ξύλου της αρκούδας που έπεσε στις 20 του Οκτώβρη, και, φυσικά της μεγαλύτερης σε διάρκεια απεργίας της μεταπολίτευσης. Έκτη απορία: Σε ποιον πλανήτη ζει ο κύριος Χαλβατζής εδώ και τρία χρόνια όταν φαίνεται πως είναι ο μόνος άνθρωπος στην Ελλάδα που το βρίσκει πολιτικά αδρανές και αποτυχημένο, περιλαμβανομένων των φανατικών εχθρών του ΚΚΕ;

Έχοντας διανύσει τις παραγράφους μέχρι αυτό το σημείο --και ούτε λέξης παραπέρα-- ομολογώ ότι διαβάζοντας τον κύριο Χαλβατζή κατέληξα πράγματι να έχω κι εγώ μια έντονα κριτική αντίληψη για το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδας. Η αντίληψη αυτή μπορεί να συνοψιστεί με τη μορφή μιας έβδομης και τελευταίας απορίας: Σκεφτήκατε πολύ πριν τον κάνετε στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος; Κι αν δεν έφευγε μόνος του ο άνθρωπος, θα τον είχατε ακόμα μέσα;;!!

Πέτρος Ξανθόπουλος-Ο Βιοπαλαιστής

2012-02-24T12:02:00.000+02:00

Περίπου 17 χρόνια μετά τη “γέννηση” της ΙΜΑΚΟ, έφτασε για μένα η στιγμή του απολογισμού. Όχι όμως όπως την είχα φανταστεί. [...] Ναι, έκανα μαλακίες, αλλά το πάλεψα ως το τέλος – με ό,τι είχα και δεν είχα.[...] Εγώ φαλίρισα προσωπικά. Δεν μου ανήκει τίποτα από αυτά που έχτισα έπειτα από 32 χρόνια δουλειάς. Ούτε σπίτια (ναι, μου τα παίρνουν), ούτε χρήματα. [...] Μιλάω για 32 χρόνια δουλειάς, τα οποία εκποιήθηκαν είτε με χρέη σε τράπεζες με αντίτιμο την ακίνητη περιουσία, είτε με απ’ ευθείας καταθέσεις όχι μόνο δικές μου, αλλά και συγγενικών μου προσώπων. [...] Γιατί έμαθα ένα πράγμα από τον μακαρίτη τον πατέρα μου. Να είμαι αξιοπρεπής ακόμα και όταν όλοι θέλουν να με φάνε ζωντανό. Στη μνήμη του θα το παλέψω μέχρι τέλους.

Πέτρος Ξανθόπουλος

Αυγό και κότα, 1844-2012

2012-02-24T09:13:00.005+02:00

Το γνωστό παιδαριώδες δίλημμα για το αν η κότα έκανε το αυγό ή το αυγό την κότα θα πρέπει να αντικατασταθεί στην συνείδηση του μέσου ανθρώπου με την σωστή του διαλεκτική διατύπωση: η κότα είναι τόσο αυτή που κάνει το αυγό όσο και αυτή που σπάει το αυγό από μέσα -- για να γεννηθεί ως μια άλλη, διαφορετική κότα. Στην ιστορία, οι νέες μορφές και συσχετισμοί περιβάλλονται αρχικά με ένα προστατευτικό κέλυφος που αποκρύπτει το περιεχόμενό τους από τα μάτια αυτού που το κοιτάζει, και το οποίο ελάχιστη ουσιαστική σχέση έχει μορφικά με τη ζωή που κρύβει στο εσωτερικό του.

Έχουμε προ καιρού επισημάνει τη σημασία της μελέτης του Μαξ Βέμπερ για τη θρησκεία, και ιδιαίτερα για τον Προτεσταντισμό, από αυτή την οπτική: τη λειτουργία του θρησκευτικού δόγματος ως προστατευτικού κελύφους που τρέφει με τα υλικά του συστατικά ένα εντελώς διαφορετικής φύσης απ' το κέλυφος πλάσμα που θα ονομαστεί μερκαντιλιστικός, και αργότερα, βιομηχανικός καπιταλισμός. Διαβάζοντας τις παρατηρήσεις του Μαρξ για την λαθροχειρία της ανακήρυξης, δια χειρός Χέγκελ, των κρατικών αξιωματούχων σε "οικουμενική τάξη" δίπλα-δίπλα με τις ειδήσεις για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας στις υπερχρεωμένες χώρες της ευρωζώνης, σκέφτεται κανείς κάτι παρόμοιο: η οικουμενικοποίηση της σφαίρας των "κρατικών αξιωματούχων" στον Χέγκελ αποτελεί ένδειξη της υπανάπτυξης του κεφαλαίου και των κεφαλαιοκρατικών σχέσεων στην Πρωσία της εποχής του και, την ίδια στιγμή, μηχανισμό που επιτρέπει την ανάπτυξή τους κάτω απ' τον μανδύα της σοβαροφανούς, γραφειοκρατικής ψευδο-ουδετερότητας.

Σήμερα, το κεφάλαιο έχει όχι απλώς σπάσει από μέσα το προστατευτικό τσόφλι της κρατικής γραφειοκρατίας, αλλά έχει εξαγοράσει το κράτος σαν να ήταν διαμέρισμα του ενός δωματίου και το έχει υποτάξει απόλυτα στις δικές του κυριαρχικές προτεραιότητες. Κι έτσι οι πρώην "κρατικοί αξιωματούχοι" συρρικνώνονται σε μίζερους δημόσιους υπαλλήλους -- κάστα που μοιάζει να περιλαμβάνει τους υπουργούς και τα κυβερνητικά στελέχη, που θυμίζουν γκαρσόνια σε παρακμιακά, πρώην αριστοκρατικά εστιατόρια. Ως έκπτωτοι απεσταλμένοι ενός καφκικού πύργου που ξέχασε πως υπάρχουν καν καθώς αποσυντίθεται ο ίδιος, όχι προς όφελος μιας ανθρώπινης ζωής στο χωριό αλλά για να χτιστεί στη θέση του ένας άλλος, ψηλότερος, ισχυρότερος και πιο απόμακρης ιδιοκτησίας πύργος, οι "κρατικοί αξιωματούχοι"-ως-νεοπρολετάριοι εντάσσονται στην αγοραπωλητική διαδικασία σαν να ήταν συνδετήρες, συρραπτικά ή σφουγγαράκια για σάλιωμα χαρτοσήμων σε κάποιο παζάρι εξοπλισμού γραφείου.

Όσο για την νέα "οικουμενική τάξη" της εποχής --αυτή που αναδύεται, ως άλλο εξωγήινο τέρας, σκίζοντας από μέσα τις σάρκες του εγελιανού "κρατικού αξιωματούχου"-- αυτή δεν έχει καν το όνομα μιας τάξης, αλλά αυτοπαρουσιάζεται μάλλον ως το τυραννικό παιδί του ίδιου του κράτους -- ως ένα παιδί τυραννικότερο του πατέρα του, ισχυρότερο, και πιθανώς φονικότερο, όπως είναι κάθε νέος Θεός: λέγεται "αγορά."

Ιρλανδία-Πορτογαλία: Το μεγάλο ξεπούλημα

2012-02-24T08:31:00.002+02:00

Με γοργούς ρυθμούς η πώληση κρατικών εταιρειών

Σε αντίθεση με τη βραδύτητα που χαρακτηρίζει το ελληνικό πρόγραμμα ιδιωτικοποιήσεων, η Πορτογαλία και η Ιρλανδία προχωρούν με γοργό ρυθμό με τη Λισαβόνα να έχει καλύψει μέχρι στιγμής το 60% του στόχου που έχει τεθεί από τους διεθνείς πιστωτές της μέσω πώλησης μεριδίων στους ενεργειακούς ομίλους REN και Energias de Portugal (EDP), σύμφωνα με τον Πορτογάλο υπουργό Οικονομικών, Βίτορ Γκασπάρ.

Οι προσπάθειες ιδιωτικοποίησης της Πορτογαλίας αποτελούν το πιο θετικό σημείο της οικονομίας της από τη στιγμή που υποχρεώθηκε να ζητήσει πακέτο διάσωσης ύψους 78 δισ. ευρώ πέρυσι, εικόνα που διαφέρει τα μέγιστα με αυτήν της Ελλάδας, η οποία προσπαθεί ακόμη να προσελκύσει αγοραστές.

Η Λισαβόνα προχώρησε χθες στην ιδιωτικοποίηση του 40% της REN, με αγοραστές τη China State Grid και την Oman Oil, αντλώντας 592 εκατ. ευρώ, μετά την πώληση μεριδίου 21% της EDP στην κινεζική Three Gorges το Δεκέμβριο του 2011 στην τιμή των 2,7 δισ. ευρώ. «Τα έσοδα που άντλησε από τις ιδιωτικοποιήσεις της REN και της EDP εκπροσωπούν το 60% του στόχου του προγράμματος ιδιωτικοποιήσεων που θα ολοκληρωθεί στα τέλη του 2013», ανέφερε ο κ.Γκασπάρ.

Την ίδια στιγμή, η ιρλανδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι θα ανταποκριθεί στο στόχο της για την πώληση κρατικού ενεργητικού αξίας 3 δισ. ευρώ, παρουσιάζοντας την τελική λίστα με τις εταιρείες κοινής ωφελείας που πρόκειται να πωληθούν.

«Το Δουβλίνο συνήψε συμφωνία με την τρόικα όσον αφορά στην πώληση μετοχών που ανήκουν στο κράτος έναντι ποσού που θα φθάνει το μέγιστο τα 3 δισ.ευρώ», ανέφερε ο υπουργός Δημοσίων Δαπανών, Μπρένταν Χάουλιν. Βάσει της συμφωνίας, το κράτος θα ιδιωτικοποιήσει την Bord Gais, θυγατρική της δημόσιας επιχείρησης φυσικού αερίου, ενώ θα πωλήσει και μερίδιο μειοψηφίας στην εταιρεία Irish Electricity Supply Board (ESB).

banksnews, via Praxis

Κράτος και δημόσιοι υπάλληλοι, 1844

2012-02-24T08:21:00.001+02:00

Η δυνατότητα που έχει κάθε πολίτης να γίνει δημόσιος υπάλληλος είναι λοιπόν η δεύτερη καταφατική σχέση μεταξύ πολιτικής κοινωνίας και κράτους, η δεύτερή τους ταυτότητα [στον Χέγκελ]. Όπως η πρώτη, είναι επίσης μάλλον επιφανειακής και δυϊστικής φύσης. Κάθε Καθολικός Χριστιανός έχει την δυνατότητα να γίνει ιερέας (δηλαδή, να διαχωρίσει τον εαυτό του απ' τους λαϊκούς, όσο και απ' τον κόσμο). Μήπως το ιερατείο αντιμετωπίζει τον Καθολικό λιγότερο ως μια δύναμη που στέκεται απέναντί του για τον λόγο αυτό; Το ότι ο καθένας έχει τη δυνατότητα να κερδίσει το προνόμιο μιας άλλης σφαίρας αποδεικνύει απλώς ότι η δική του σφαίρα δεν είναι η πραγμάτωση αυτού του προνομίου.

Σ' ένα αληθινό κράτος το ζήτημα δεν είναι η δυνατότητα του κάθε πολίτη να αφιερωθεί στο οικουμενικό με τη μορφή μιας επιμέρους τάξης, αλλά η δυνατότητα της οικουμενικής τάξης να είναι στ' αλήθεια οικουμενική, δηλαδή να είναι η τάξη κάθε πολίτη. Αλλά ο Χέγκελ προχωρά βάσει της προϋπόθεσης του ψευδο-οικουμενικού, της απατηλής οικουμενικής τάξης, της οικουμενικότητας που στερεώνεται στη μορφή μιας επιμέρους τάξης.

Η ταυτότητα που κατασκεύασε [ο Χέγκελ] ανάμεσα στην πολιτική κοινωνία και το κράτος είναι η ταυτότητα δύο εχθρικών στρατευμάτων στα οποία κάθε στρατιώτης έχει τη "δυνατότητα" να γίνει, μέσω λιποταξίας, μέλος του άλλου εχθρικού στρατεύματος· και μ' αυτή την έννοια, ο Χέγκελ πράγματι περιγράφει σωστά την παροντική εμπειρική κατάσταση των πραγμάτων.

Καρλ Μαρξ, Κριτική της "Φιλοσοφίας του δικαίου" του Χέγκελ.

Ούτε δραχμή, ούτε ευρώ! Δραυρώ!

2012-02-23T23:05:00.004+02:00

Ο Ευκλείδης ο Τσακαλώτος το έθεσε το δίλημμα, όπως τόσοι άλλοι. Και ήταν σαφής:

Η απάντηση, λοιπόν, στο αρχικό ερώτημα: ευρώ ή νέα δραχμή, είναι ότι προτιμώ μια ευρωπαϊκή λύση. Μια υπερεθνική αντιμετώπιση για ένα υπερεθνικό πρόβλημα. Προτιμώ οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι να απαιτήσουν αλλαγή της ατζέντας. Προτιμώ να αναπτυχθεί ένα δημοκρατικό κοινωνικό κίνημα που να απαιτεί μια διαφορετική κατεύθυνση για την Ευρωπαϊκή Ένωση, χωρίς κοινωνικές και γεωγραφικές ανισότητες, με χρηματοπιστωτικό έλεγχο.

Μπορεί να συμβεί αυτό; Δεν είμαι σίγουρος. Είμαι σίγουρος, όμως, ότι χρειάζεται να το προσπαθήσουμε. Είμαι σίγουρος ότι αν φύγουμε από την ευρωζώνη ή αν διαλυθεί η ζώνη του ευρώ, αυτό δεν θα συμβεί λόγω της δημιουργίας ενός δημοκρατικού κινήματος που απαιτεί αλλαγή κατεύθυνσης, δεν θα έρθει από αυτούς που αντιστέκονται. Θα έρθει από αυτούς που ξέχασαν τη δεκαετία του 30, που ξέχασαν ότι η λιτότητα σε εποχή ύφεσης ποτέ δεν έφερε λύση, ότι με ύφεση ποτέ δεν μπορείς να περιορίσεις το χρέος.

Εάν δεν αναπτυχθεί ένα πανευρωπαϊκό ειρηνικό κίνημα και το ευρώ καταρρεύσει, τότε ο κίνδυνος του φασισμού είναι πραγματικός. Αυτοί που υποστηρίζουν την πολιτική των μνημονίων έχουν μεγάλη ιστορική ευθύνη. Θυμίζω ότι ο φασισμός στη Γερμανία δεν ήρθε μόνο από τον πληθωρισμό του 20, αλλά και από τα υφεσιακά προγράμματα του 29, του 30 και του 31.

"Προτιμώ οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι να απαιτήσουν αλλαγή της ατζέντας." Ωραίος. Προτιμάμε να απαιτήσετε, ευρωπαίοι εργαζόμενοι.

Μέχρι όμως να μάθουν οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι ελληνικά για να διαβάσουν το άρθρο και να αναγκαστούν να απαιτήσουν κατά τις προτιμήσεις του Ευκλείδη Τσακαλώτου, έμαθαν οι γερμανοί οικονομολόγοι ότι ο Τσακαλώτος έχει διλήμματα και είπαν να βάλουν αυτοί ένα χεράκι να του τα λύσουν, μην περιμένουν απ' τους ευρωπαίους εργαζόμενους να λιώσουν τις κασέτες Linguaphone για να μπορούν να διαβάσουν οι άνθρωποι τι πρέπει να απαιτήσουν (να βοηθήσω: "ένα δημοκρατικό κίνημα που θα απαιτεί αλλαγή κατεύθυνσης"--να το επεξηγήσω κιόλας: πρέπει να είναι οπωσδήποτε κίνημα, να μην είναι σκέτη πολιτική, να είναι δημοκρατικό, όχι τίποτε χούντες, δεν θέλουμε, και να πηγαίνει σε μια άλλη κατεύθυνση από την ισχύουσα κατεύθυνση, κάπου αλλού ρε παιδί μου, τόσα μέρη έχει η Ευρώπη, όλο στις τράπεζες πάνε! Κλείνει η επεξηγηματική παρένθεση για το τι προτιμά ο Τσακαλώτος να απαιτήσουν οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι).

Τα ζύγισαν που λέτε οι Ντόιτσε Γκράμοφον, ευρώ/δραχμή, δραχμή/ευρώ, τα είδαν έτσι, τα είδαν αλλιώς, και κατέληξαν: Δραυρώ.

Γερμανική πρόταση για συνδυασμό δραχμής – ευρώ στην Ελλάδα

Την κυκλοφορία εθνικού νομίσματος στην Ελλάδα, παράλληλα με το ευρώ, προτείνει ο επικεφαλής της γερμανικής ένωσης μικρομεσαίων επιχειρήσεων, Μάριο Όχοφεν, σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας του Βερολίνου, Die Welt.

Η πρόταση Όχοφεν προβλέπει ότι οι Έλληνες θα επανέφεραν προσωρινά τη δραχμή παράλληλα με το ευρώ, προκειμένου να «τετραγωνίσουν τον κύκλο», δηλαδή να μειώσουν δραστικά τα ελλείμματα και την ίδια στιγμή να βελτιωθούν οι δείκτες ανάπτυξης, με παράλληλη αύξηση των φορολογικών εσόδων.

Η πρόταση προβλέπει επίσης, ότι όλα τα συμβόλαια στο εσωτερικό της χώρας (μισθοί, συντάξεις, ενοίκια) θα συνάπτονται σε δραχμές, αλλά οι συναλλαγές με το εξωτερικό θα γίνονται σε ευρώ. Οι καταθέσεις Ελλήνων πολιτών στις ελληνικές τράπεζες θα εξακολουθούσαν να είναι σε ευρώ, υπό τον όρο ότι θα δηλώνονται στο υπουργείο Οικονομικών.

Τέλος, η ισοτιμία μεταξύ των δύο νομισμάτων θα ήταν αρχικά σταθερή για μία μεταβατική περίοδο δύο μηνών και στη συνέχεια θα άρχιζε μία συνεχής υποτίμηση της δραχμής, η οποία όμως δεν θα ξεπερνούσε το 2% κάθε μήνα.

Παρόμοιο σενάριο προτείνει και ο οικονομολόγος Όλιβερ Χόλτενμολερ από το Ινστιτούτο Οικονομικών Ερευνών του Χάλλε. Την ίδια στιγμή όμως προειδοποιεί για τις συνέπειες ενδεχόμενης εξόδου της Ελλάδας από το ευρώ. «Μία αποχώρηση της Ελλάδας όχι μόνο θα είχε συνέπειες και για τις άλλες οικονομίες της ευρωζώνης, αλλά θα τερμάτιζε ή τουλάχιστον θα επιβράδυνε σημαντικά την πορεία της ευρωπαϊκής ενοποίησης» δηλώνει ο Γερμανός οικονομολόγος.

Επιπλέον, επισημαίνει ο Χόλτενμολερ, η έξοδος από το ευρώ θα είχε δραματικές συνέπειες για την αγοραστική δύναμη των εργαζομένων και των συνταξιούχων στην Ελλάδα.

Μέσα ή έξω; ρωτάει εναγωνίως η αριστερά που "προτιμάει" να απαιτήσουνε οι ευρωπαίοι εργαζόμενοι. Ούτε μέσα ούτε έξω, λένε οι Όχοφεν και οι Χολτενμόλερ και οι Μπεκεμπάουερ. Μεσέξω. Πώς το λέει ο Αγκάμπεν; Συμπεριληπτικός αποκλεισμός, τουτέστιν, και κατά το γνωστότερον, "κατάσταση εξαίρεσης". Ε, κοτζάμ Σμιτ γέννησε η Γερμανία, τίποτε δεν θα ξεπατικώνανε από νομικαί κατασκευαί του Ράιχ οι Ντόιτσε οικονομολόγοι;

Μεσέξω με δραυρώ. Έτσι, θα έχουμε και εθνική ανεξαρτησία, και ευρωπαϊκό προσανατολισμό. Μόνο μην αρπάξουμε κανα ρεύμα και πουντιάσουμε.

Οι σοφοί βέβαια λένε: Οι απαντήσεις είναι συνήθως ανάλογες σε ευφυία με τις ερωτήσεις. Κι από ερωτήσεις...