Πέμπτη, 4 Ιουνίου 2015

Μια ιστορία απ' τη Βενεζουέλα

Douglas Bravo, δεξιά. 10 Δεκέμβρη , 1962.
Το 1963, οι Guillermo García Ponce, Teodoro Petkoff, και Luis Miquilena βρίσκονται στη φυλακή στο Καράκας για συνεργασία με τις FALN, τις Ένοπλες Δυνάμεις Εθνικής Απελευθέρωσης, που αποτελούν τη στρατιωτική πτέρυγα του ΚΚ Βενεζουέλας (PCV). Η FALN βρίσκεται σε σύγκρουση με τον κυβερνητικό συνασπισμό της χώρας, που τον αποτελούν η Δημοκρατική Δράση και οι Χριστιανοδημοκράτες. Χρηματοδοτείται, εξοπλίζεται και εκπαιδεύεται κυρίως από την Κούβα, αλλά και από την Κίνα και από ιταλούς κομμουνιστές. Μετά την απόφαση ττης FALN να σαμποτάρει τις εκλογές του 1963, και αφού έχουν προηγηθεί δύο αποτυχημένες εξεγέρσεις, ο πρόεδρος της χώρας Μπετανκούρ, με την στήριξη των ΗΠΑ, διατάσσει μαζική καταστολή και οι τρεις είναι ανάμεσα στους συλληφθέντες. Ακολουθούν συλλήψεις, βασανιστήρια και δολοφονίες.

Οι τρεις οργανώνουν σχέδιο απόδρασης από τις φυλακές, στο οποίο κεντρικός εγκέφαλος είναι ένας Σύριος κομμουνιστής, ο Νεχεμέτ Σιμόν. Αγοράζει καφενείο απέναντι στις φυλακές και βάζει υπαλλήλους να σκάψουν το υπέδαφος για να ανοίξει τούνελ. Η δουλειά παίρνει τέσσερα χρόνια. Στις 7 Φεβρουαρίου του 1967, γίνεται η απόπειρα. Στο μεταξύ, έχει αποφυλακιστεί ο Miquilena, οπότε οι δραπέτες είναι οι Ponce, Petkoff κι ένας τρίτος, ονόματι Pompeyo Márquez, ηγετικό στέλεχος της FALN. Η απόπειρα είναι επιτυχής.

Στο μεταξύ όμως, η FALN έχει αποδυναμωθεί σημαντικά. Όταν προσφέρεται γενική αμνηστεία το 1968, οι περισσότεροι εκμεταλλεύονται την προσφορά. Ένας από αυτούς που την αρνούνται ονομάζεται Douglas Bravo. Αρνούμενος να αποκηρύξει την ένοπλη πάλη, ο Bravo διαγράφεται από το ΚΚ Βενεζουέλας και δημιουργεί νέο κόμμα, το Επαναστατικό Κόμμα Βενεζουέλας (PRV), το οποίο συνεχίζει τις ένοπλες επιθέσεις κατά της κυβέρνησης.

Το 1971, το ΚΚ Βενεζουέλας διασπάται σε φιλοσοβιετικά και αντισοβιετικά στρατόπεδα εξαιτίας της σύγκρουσης της ΕΣΣΔ με την αντεπανάσταση στην Τσεχοσλοβακία. Ο Petkoff προσχωρεί στο αντισοβιετικό στρατόπεδο, εξαιτίας και της αντίθεσής του στη συμμαχία με τον Φιντέλ Κάστρο. Ο Miquilena γίνεται μέλος της κεντροαριστεράς. Ο Ponce παραμένει στο ΚΚ Βενεζουέλας.
Ούγκο Τσάβεζ, μετά τη σύλληψη, 1992. Οι δύο πρώτοι στρατιωτικοί στα δεξιά του θα αποτελέσουν σημαντικούς πολιτικούς του αντιπάλους όταν πάρει την εξουσία, το 2000 και το 2004 αντίστοιχα.

Την ίδια χρονιά, κάποιος με το όνομα Ούγκο Τσάβεζ, φτωχής καταγωγής άνθρωπος, γίνεται δεκτός στην Στρατιωτική Ακαδημία της Βενεζουέλας. Οι πρώτες του αποστολές είναι η καταστολή των ανταρτών. Στη διαδικασία, ο νεαρός στρατιωτικός ανακαλύπτει ότι οι συμπάθειές του είναι με τους αντάρτες. Η σκέψη του είναι, ταυτόχρονα, πως και οι στρατιώτες και οι αντάρτες είναι αγρότες, campesinos. Αρχίζει να σκέφτεται πως ο πραγματικός εθχρός είναι αυτοί που ελέγχουν τον πλούτο της χώρας.

Ο Τσάβεζ φτάνει κοντά στην παραίτηση από το στρατιωτικό σώμα όταν ανακαλύπτει ότι ο αδελφός του, Adán, συνεργάζεται κρυφά με τον ηγέτη της ένοπλης πάλης των ανταρτών Douglas Bravo. Μετά τη συνάντηση με τον Bravo, ο Τσάβεζ αποφασίζει να παραμείνει στο στρατό. Διότι αυτό που λαμβάνει χώρα μεταξύ των δύο μετά τη συνάντηση είναι συνεργασία του στρατιωτικού με τον αντάρτη, έτσι ώστε ο στρατιωτικός να διασπείρει την επαναστατική ιδεολογία μέσα στο στρατό της χώρας. Στόχος: το επαναστατικό πραξικόπημα. Ο Τσάβεζ εργάζεται μυστικά για αυτό το σκοπό μέσα στο στράτευμα για περίπου 15 χρόνια. Αντλεί γνώσεις και εμπειρία από αυτές των ανταρτών.

Στις 4 Φλεβάρη 1992, ο 38χρονος Τσάβεζ ηγείται αποτυχημένου πραξικοπήματος κατά του προέδρου Πέρεζ. Μετά τη σύλληψή του, ο Τσάβεζ βγαίνει, με την άδεια της κυβέρνησης, στην εθνική τηλεόραση, για να ζητήσει από τους συν-συνωμότες του να εγκαταλείψουν την χαμένη προσπάθεια. Αλλά αυτό τον κάνει εθνικά αναγνωρίσιμο και το όνομά του αρχίζει να κυκλοφορεί στη Βενεζουέλα.

Δύο χρόνια αργότερα, το 1994, και υπό την πίεση του λαού, ο τότε πρόεδρος Καλντέρα αμνηστεύει τον Τσάβεζ και αυτός αποφυλακίζεται. Το περιμένει ο Miquilena, ο οποίος στο μεταξύ έχει ενώσει πολιτικές δυνάμεις με τον Bravo, με στόχο την σύγκλιση Συντακτικής Συνέλευσης. Ο Τσάβεζ ορίζεται αρχηγός του κινήματος, όντας ήδη κάποιος που ο λαός έχει αγκαλιάσει με συμπάθεια.

Το 1999, ο Τσάβεζ κερδίζει τις εκλογές της Βενεζουέλα και γίνεται πρόεδρος. Ο Miquilena γίνεται υπουργός εσωτερικών, ο Ponce σύμβουλος του προέδρου. Ο Petkoff ένας απ' τους βασικούς του αντιπάλους.

Πηγή πληροφοριών: The Education of Hugo Chávez.

1 σχόλιο: