Τετάρτη, 3 Ιουνίου 2015

Τι δείχνει το συριακό Σύνταγμα για τον Άσαντ και την αντιπολίτευση

Τι δείχνει το συριακό Σύνταγμα για τον Άσαντ και την αντιπολίτευση
Του Stephen Gowans
21 Μάη 2013
Μτφρ.: Lenin Reloaded

Η ιδέα πως η εξέγερση ενάντια στην συριακή κυβέρνηση έχει εμπνευστεί από ένα κίνημα απ' τα κάτω, που διψά για ένα πλουραλιστικό και δημοκρατικό κράτος, είναι μύθος. Τα βασικά συστατικά στοιχεία της αντιπολίτευσης είναι Ισλαμιστές που επιδιώκουν να ιδρύσουν ένα Ισλαμικό κράτος υπό Σουνιτική κυριαρχία στη θέση μιας συριακής κυβέρνησης την οποία απεχθάνονται για το γεγονός ότι είναι κοσμική και έχει ως ηγέτες Αλαβίτες "αιρετικούς." "Οι ομάδες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα...κυριαρχούν στις τάξεις των ανταρτών", γράφει η Wall Street Journal.[1] “Υπάρχει απογοήτευση με την ανικανότητα [sic] της Δύσης να βοηθήσει στην ενίσχυση μιας κοσμικής στρατιωτικής ή πολιτικής αντιπολίτευσης που θα αντικαταστήσει τον κύριο Άσαντ,” αντηχούν οι New York Times. [2] “Οι ισλαμικές δυνάμεις φαίνεται να ενισχύονται μέσα στην αντιπολίτευση,” παρατηρεί ο Gerald F. Seib. [3]


Πράγματι, από την αρχή της τελευταίας έκρηξης ισλαμικών ταραχών στη Συρία, η κυβέρνηση δήλωσε ότι αν και κάποιοι διαδηλωτές έχουν νόμιμα αιτήματα, η εξέγερση καθοδηγείται από φαντατικούς Ισλαμιστές με ξένη χρηματοδότηση.[4] Είναι κοινό μυστικό ότι η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ --μοναρχίες που έχουν εξευτελίσει κάθε έννοια δημοκρατίας-- παρέχουν όπλα στους φανατικούς Ισλαμιστές, ενώ η Τουρκία, η Ιορδανία, το Ισραήλ, η Γαλλία, η Βρετανία και οι ΗΠΑ παρέχουν επίσης υποστήριξη.

Η μετα-αποικιοκρατική ιστορία της Συρίας στιγματίζεται από ισλαμιστικές εξεγέρσεις. Η Μουσουλμανική Αδελφότητα οργάνωσε ταραχές ενάντια στην κυβέρνηση το 1964, το 1965, το 1967 και το 1969. Κάλεσε σε Τζιχάντ ενάντια στον τότε Πρόεδρο Χαφέζ Αλ-Άσαντ, τον πατέρα του τωρινού προέδρου, αποκαλώντας τον “εθρό του Αλλάχ.” Ως το 1977, οι Μουντζαχεντίν εμπλέκονταν στην πάλη ενάντια στον Συριακό στρατό και τους Σοβιετικούς του συμβούλους, με αποκορύφωμα την κατάληψη της πόλης Χάμα το 1982. Ο Συριακός στρατός κατέπνιξε την κατάληψη, σκοτώνοντας μεταξύ 20.000 και 30.000 ατόμων. Από τότε, οι Ισλαμιστές παρέμειναν διαρκής πηγή αστάθειας στη Συρία και η κυβέρνηση ήταν διαρκώς σε επιφυλακή απέναντι στην “αναζωπύρωση του κινήματος των Σουνιτών φονταμενταλιστών.” [5] Η αναζωπύρωση, που προκλήθηκε από τις εξεγέρσεις σε γειτονικές χώρες, έκανε τον Glen E. Robinson να γράψει στο Current History ότι η εξέγερση αποτελούσε συνέχεια του “Μακρού εμφυλίου πολέμου της Συρίας.” [6]

Τα δυτικά όμως ΜΜΕ, απηχώντας τις πρώην αποικιακές δυνάμεις και τους υψηλούς αξιωματούχους της Ουάσινγκτον, το λένε κάτι διαφορετικό: λαϊκή, από τα κάτω εξέγερση ενάντια σε έναν κτηνώδη δικτάτορα. Ωστόσο, τώρα πια, η πλημμύρα από βίντεο Ισλαμιστών τρομοκρατών στο YouTube, οι οποίοι καταγράφουν τους φόνους αιχμαλώτων πολέμου, ξεκοιλιάσματα και μπάρμπεκιου με κεφάλια, έχει χαλάσει το αφήγημα. Τώρα, ακόμα και η Wall Street Journal και οι New York Times μοιράζονται την άποψη του Άσαντ.

Παρ' όλα αυτά, οι υπεύθυνοι προπαγάνδας υπέρ των ανταρτών δεν τα έχουν εντελώς παρατήσει. Επιμένουν ότι αν και η εξέγερση έχει κυριαρχηθεί από θρησκομανείς με τάσεις στην τρομοκρατία, δεν ήταν πάντα έτσι. Μάλλον, λένε, ξεκίνησε ως ειρηνική έκκληση για δημοκρατία που σταδιακά καταλήφθηκε από τους Τζιχαντιστές, μόνο αφότου η κυβέρνηση χρησιμοποίησε ωμή βία για να συντρίψει το κίνημα διαμαρτυρίας. Στο σημείο εκείνο, οι διαδηλωτές αναγκάστηκαν να πάρουν τα όπλα για αυτοάμυνα.

Η άποψη αυτή είναι ανέντιμη. Κατ' αρχήν, αποκρύπτει το γεγονός ότι η εξέγερση κυριαρχείται από Ισλαμιστές που δεν δίνουν πεντάρα για τη δημοκρατία και είναι στην πραγματικότητα ανοιχτά εχθρικοί απέναντί της. Περαιτέρω, αποκρύπτει το γεγονός ότι η κυβέρνηση Άσαντ έκανε σημαντικές παραχωρήσεις στην κατεύθυνση της δημιουργίας μιας πλουραλιστικής και δημοκρατικής κοινωνίας, για την οποία υποτίθεται ότι διψούν οι εξεγερμένοι. Οι εξεγερθέντες απέρριψαν τις εκχωρήσεις, και αυτό υπογραμμίζει το γεγονός ότι οι απαρχές της εξέγερσης δεν βρίσκονται σε δημοκρατικές, αλλά σε ισλαμιστικές φιλοδοξίες.

Ανταποκρινόμενη στα αιτήματα των διαδηλωτών, η Δαμασκός έκανε αριθμό παραχωρήσεων, που ούτε επιφανειακές ήταν, ούτε αποσπασματικές.

Πρώτον, ακύρωσε την μακροχρόνια περιστολή δημοκρατικών ελευθεριών που είχε επιτρέψει ο νόμος έκτακτης ανάγκης. Ο νόμος αυτός, ο οποίος χρησιμοποιήθηκε επειδή τυπικά, η Συρία βρίσκεται σε κατάσταση πολέμου με το Ισραήλ, έδωσε στη Δαμασκό την ισχύ που χρειαζόταν για να προστατέψει την ασφάλεια του κράτους σε καιρό πολέμου, μέτρο απόλυτα συνηθισμένο σε εμπόλεμα κράτη. Ωστόσο πολλοί Σύριοι ένιωθαν καταπίεση απ' αυτόν τον νόμο και τον έβλεπαν ως υπερβολικά περιοριστικό. Λυγίζοντας από την λαϊκή πίεση, η κυβέρνηση ακύρωσε τα μέτρα ασφαλείας.

Δεύτερον, η κυβέρνηση πρότεινε νέο Σύνταγμα, για να ενσωματώσει τα αιτήματα των διαδηλωτών ώστε να αφαιρεθεί το ειδικό στάτους από το κόμμα Μπάαθ, το οποίο είχε κρατήσει για τον εαυτό του τον κυρίαρχο ρόλο στη συριακή κοινωνία. Επιπρόσθετα, η προεδρεία θα ήταν ανοιχτή για όποιον είχε τα προαπαιτούμενα σε τόπο κατοικίας, υπηκοότητα και ηλικία. Οι προεδρικές εκλογές θα γινόντουσαν με μυστική ψήφο κάθε επτά χρόνια, σε ένα σύστημα καθολικού δικαιώματος ψήφου.

Αυτή ήταν η πολυκομματική δημοκρατία για την οποία υποτίθεται πως έκανε όλη τη φασαρία η αντιπολίτευση. Ένα κίνημα διαμαρτυρίας που διψούσε για δημοκρατική, πλουραλιστική κοινωνία θα μπορούσε να είχε δεχτεί την προσφορά, αφού οι φιλοδοξίες του πραγματώνονται. Το Σύνταγμα μπήκε σε ψηφοφορία και εγκρίθηκε. Έγιναν νέες βουλευτικές εκλογές με τη συμμετοχή πολλών κομμάτων. Ορίστηκαν προεδρικές εκλογές με πολλούς υποψηφίους για το 2014. Είχε έρθει μια νέα δημοκρατική αυγή. Οι αντάρτες θα μπορούσαν να αφήσουν τα όπλα και να απολαύσουν τους καρπούς της νίκης τους.

Ή έτσι θα αναμενόταν. Αντ' αυτού, οι αντάρτες κλιμάκωσαν τον πόλεμο ενάντια στη Δαμασκό και απέρριψαν τις μεταρρυθμίσεις, λέγοντας ότι ήρθαν πολύ αργά. Πολύ αργά;  Μήπως μετατρέπεται σε κολοκύθα η πλουραλιστική δημοκρατία αν δεν προφτάσει να φτάσει πριν χτυπήσει μεσάνυχτα; Η Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι απέρριψαν επίσης τις εκχωρήσεις του Άσαντ. Είπαν πως είναι “χωρίς νόημα,” αλλά δεν εξήγησαν γιατί. [7] Κι όμως, το μόνο που είχαν ζητήσει οι εξεγερθέντες ήταν μεταρρυθμίσεις, και αυτό είχε απαιτήσει και η Δύση. Πώς λοιπόν ήταν χωρίς νόημα; Οι υποστηρικτές της δημοκρατίας, μιας ειρηνικής επίλυσης της κρίσης, και η κυβέρνηση Άσαντ, δεν μπορούν να κατηγορηθούν πια για το συμπέρασμα ότι “δεν ήταν η δημοκρατία η κινητήριος δύναμη της εξέγερσης.” [8]

Αναπτύσσοντας αυτό το ζήτημα, ο πρόεδρος της Συρίας σημείωσε:
Φαινόταν στην αρχή ότι τα αιτήματα αφορούσαν μεταρρυθμίσεις. Αυτό χρησιμοποιήθηκε για να φαίνεται πως η κρίση ήταν ζήτημα πολιτικής μεταρρύθμισης. Πράγματι, υιοθετήσαμε μια πολιτική μεταρρυθμίσεων μεγάλης κλίμακας, απ' την αλλαγή του Συντάγματος σε πολλούς νόμους και νομοθετικές ρυθμίσεις, περιλαμβανομένης της άρσης του νόμου έκτακτης ανάγκης, και της θεμελίωσης πολιτικού διαλόγου με όλα τα πολιτικά κόμματα της αντιπολίτευσης. Ήταν πολύ εντυπωσιακό ότι με κάθε βήμα μπροστά που κάναμε στη διαδικασία μεταρρυθμίσεων, το επίπεδο τρομοκρατίας κλιμακωνόταν. [9]
Απ' την οπτική της Ουάσινγκτον, το νέο Σύνταγμα άνοιξε χώρο για εναλλακτικά πολιτικά κόμματα. Η Ουάσινγκτον θα μπορούσε να εκμεταλλευτεί αυτό το άνοιγμα για να κερδίσει επιρροή μέσα στη Συρία, χρηματοδοτώντας σιωπηρά κόμματα που στηρίζουν τις θέσεις των ΗΠΑ.

Αλλά απ' την οπτική των Ισλαμιστών, υπήρχαν μόνο αρνητικά. Πρώτον, το Σύνταγμα ήταν κοσμικό και όχι βασισμένο στο Ισλάμ. Δεύτερον, πρότεινε την απαγόρευση πολιτικών κομμάτων και κινημάτων που είχαν ως βάση τη θρησκεία, τη θρησκευτική σέκτα, τη φυλή ή την περιοχή, το φύλο, την καταγωγή, τη φυλή ή το χρώμα. Αυτό ουσιαστικά θα απαγόρευε κάθε κόμμα με στόχο την ίδρυση Ισλαμικού κράτους.

Υπήρχαν επίσης αρνητικά για την Ουάσινγκτον, το Λονδίνο, το Παρίσι και το Τελ Αβίβ.


Πρώτον, η εισαγωγή στο Σύνταγμα όριζε τη Συρία ως την “πάλλουσα καρδιά του Αραβισμού,” την “πρώτη γραμμή της πάλης ενάντια στον Σιωνιστή εχθρό και το θεμέλιο της αντίστασης ενάντια στην αποικιοκρατική ηγεμονία σε βάρος του αραβικού κόσμου, των δυνατότητων και του πλούτου του.” Αυτό δεν συμφωνούσε με την επιθυμία της Ουάσινγκτον να μετατρέψει τη Συρία σε "συνέταιρο ειρήνης" με το Ισραήλ και ερχόταν σε αντίθεση με το δυτικό σχέδιο εξάπλωσης νεο-αποικιοκρατικών πλοκαμιών σε ολόκληρο τον αραβικό κόσμο.

Δεύτερον, το Σύνταγμα επισημοποιούσε τον πολιτικό προσανατολισμό των Σύριων Μπααθιστών. Αυτός συνοψίστηκε από τον Άσαντ ως εξής: “Η Συρία είναι ανεξάρτητο κράτος, που εργάζεται για τα συμφέροντα του λαού της, αντί να κάνει τον συριακό λαό να δουλεύει για τα συμφέροντα της Δύσης.” [10] Κατά συνέπεια, το νέο Σύνταγμα όριζε πως σημαντικοί τομείς της συριακής οικονομίας θα παραμείνουν σε δημόσια ιδιοκτησία και θα λειτουργούν με γνώμονα το συμφέρον των Συρίων στο σύνολό τους. Έτσι, οι δυτικές εταιρείες θα έμεναν έξω από ευκαιρίες για άντληση κέρδους σε βασικούς τομείς της συριακής οικονομίας, προοπτική καθόλου ενθαρρυντική για τα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα της Wall Street, τα οποία και κυριαρχούν στις αποφάσεις της Washington.

Ο Μπααθικός σοσιαλισμός εκνευρίζει μακροχρόνια την Ουάσινγκτον. Το Μπααθικό κράτος πάντα εξασκούσε σημαντική επιρροή πάνω στην συριακή οικονομία, μέσω της ιδιοκτησίας των επιχειρήσεων, των επιδοτήσεων των ντόπιων ιδιωτικών επιχειρήσεων, των ορίων στις ξένες επενδύσεις, και των περιορισμών στις εισαγωγές. Αυτά είναι τα απαραίτητα εργαλεία ενός μετα-αποικιοκρατικού κράτους, για να προσπαθήσει να απελευθερώσει την οικονομική του ζωή από την τανάλια των πρώην αποικιακών δυνάμεων και να σχεδιάσει ένα δρόμο ανάπτυξης ελεύθερο απ' την κυριαρχία των ξένων συμφερόντων. 

Προφανώς, οι στόχοι της Ουάσινγκτον είναι ακριβώς οι αντίθετοι. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να αναπτυχθεί η βιομηχανία της Συρίας και να έχει ανεξαρτησία, θέλουν η Συρία να υπηρετεί τα συμφέροντα των τραπεζιτών και μεγάλων επενδυτών που έχουν πραγματική σημασία στις ΗΠΑ, ανοίγοντας τη συριακή εργασία σε εκμετάλλευση και τη συριακή γη και τους φυσικούς πόρους στην ξένη ιδιοκτησία.

Πριν το νέο Σύνταγμα του Άσαντ, το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραπονιόταν πως η Συρία είχε “αποτύχει να γίνει μέλος μιας όλο και πιο αλληλένδετης παγκόσμιας οικονομίας,” δηλαδή είχε αποτύχει να δώσει τις δημόσιες επιχειρήσεις τις στους ιδιώτες επενδυτές, μεταξύ των οποίων τα χρηματοπιστωτικά συμφέροντα της Ουάσινγκτον. Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ εξέφρασε επίσης δυσαρέσκεια για το γεγονός ότι ο Άσαντ δεν φιλελευθεροποίησε την συριακή οικονομία εξαιτίας “ιδεολογικών λόγων”, για το ότι “δεν είχε ακόμα εξαπλωθεί η ιδιωτικοποίηση των δημόσιων επιχειρήσεων,” και για το ότι “η οικονομία παραμένει σε μεγάλο βαθμό υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης.” [11]

Αν ο Άσαντ ήθελε να εξευμενίσει τις απαιτήσεις της Wall Street, θα είχε εγκαταλείψει εντελώς τις πρακτικές που εκνεύριζαν το Στέιτ Ντιπάρτμεντ. Έκανε το αντίθετο, γράφοντας ένα Σύνταγμα το οποίο καθιστούσε δεσμευτικό να διατηρηθεί ο ρόλος της κυβέρνησης στην καθοδήγηση της οικονομίας, για λογαριασμό συριακών συμφερόντων· και το οποίο όριζε ότι η συριακή κυβέρνηση δεν θα έβαζε τους Σύριους να δουλεύουν για τα συμφέροντα των δυτικών τραπεζών, εταιρειών πετρελαίου, και άλλων επιχειρήσεων. Αυτό ουσιαστικά ήταν χαστούκι στα μούτρα της Ουάσινγκτον.

Κατόπιν, χειροτέρεψε τα πράγματα περιλαμβάνοντας ορισμένα κοινωνικά δικαιώματα στο Σύνταγμα: την ασφάλεια για την ασθένεια, την αναπηρία, τα γηρατειά· την πρόσβαση στην ιατρική περίθαλψη· τη δωρεάν παιδεία σε όλα τα επίπεδα. Με το Σύνταγμα, αυτά τα δικαιώματα θα τοποθετούνταν πέρα απ' την εύκολη πρόσβαση νομοθετών και πολιτικών που θα μπορούσαν να τα θυσιάσουν στο βωμό δημιουργίας κλίματος χαμηλής φορολογίας και κινήτρων για ξένες επενδύσεις. Για να τα κάνει ακόμα χειρότερα, ο Άσαντ περιέλαβε ένα άρθρο στο Σύνταγμα που δήλωνε ότι “η φορολογία θα είναι κλιμακωτή.”

Τέλος, έκανε ένα βήμα προς την πραγματική και γνήσια δημοκρατία—του είδους που αυτοί που παίρνουν τις αποφάσεις στην Ουάσινγκτον, με τις μυριάδες διασυνδέσεις τους στον τραπεζιτικό και επιχειρηματικό κόσμο—δεν ανέχονται. Πρόσθεσε πρόβλεψη στο Σύνταγμα πως τα μισά, κατ' ελάχιστο, μέλη της Βουλής του Λαού θα πρέπει να είναι αγρότες και εργάτες.

Εκεί βρίσκονται οι πραγματικοί λόγοι για την απόρριψη των εκχωρήσεων Άσαντ απ' την Ουάσινγκτον, το Λονδίνο και το Παρίσι. Δεν ήταν ότι οι εκχωρήσεις δεν ήταν γνήσιες. Ήταν ότι γινόντουσαν προς τους λάθους ανθρώπους: προς τους Σύριους, αντί προς την Wall Street· προς τους Άραβες, αντί προς το Ισραήλ. Και δεν ήταν ότι οι μεταρρυθμίσεις δεν ήταν αρκετά δημοκρατικές. Ήταν πως παραήταν δημοκρατικές, υπερβολικά επικεντρωμένες στην προστασία και προαγωγή των συμφερόντων των Συρίων, αντί να αναγκάζουν τους Σύριους να προάγουν τα συμφέροντα της Wall Street, της Ουάσινγκτον και του Τελ Αβίβ. 

Το συριακό Σύνταγμα ξεκαθαρίζει τον προσανατολισμό των Μπααθιστών της Συρίας και υπογραμμίζει το γιατί πρέπει να στηριχτεί η συριακή κυβέρνηση στην πάλη της ενάντια στους ισλαμιστές μισθοφόρους ξένων κρατών. Πρέπει να στηριχτεί επειδή είναι κατά βάση προοδευτική, ενώ οι δυνάμεις εναντίον της είναι αντιδραστικές. Η συριακή κυβέρνηση είναι φιλοπαλαιστινιακή, αντισιωνιστική, αντι-αποικιοκρατική και αντι-ιμπεριαλιστική. Είναι αφοσιωμένη στην κοσμικότητα, τον αντι-σεκταρισμό, και τη δημόσια ιδιοκτησία των κορυφαίων όψεων της οικονομίας της. Αυτές είναι αξίες που παραδοσιακά τις υπερασπίστηκε η πολιτική αριστερά. Αν πέσει η συριακή κυβέρνηση, είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα αντικατασταθεί από έναν πελάτη των ΗΠΑ στη Δαμασκό, που θα υιοθετήσει άμεσα φιλοαμερικανική εξωτερική πολιτική, θα εγκαταλείψει τους Παλαιστίνιους, θα υποταχτεί στο Ισραήλ, και θα κάνει ό,τι θέλουν οι δυτικοί επενδυτές  και οι επιχειρήσεις.  Κατά συνέπεια, το αριστερό εγχείρημα θα δεχτεί ισχυρό χτύπημα, κι άλλο ένα κράτος, που είναι αφοσιωμένο στην εθνική απελευθέρωση —αν όχι κι ένα με αρκετά δημοκρατικό προσανατολισμό ώστε να προστατέψει τα κοινωνικά δικαιώματα στο Σύνταγμά του— θα συντριβεί απ' τον οδοστρωτήρα του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.

Σημειώσεις

1. Adam Entous, “White House readies new aid for Syrian rebels”, The Wall Street Journal, April 10, 2013.
2. Anne Barnard, “Syria campaigns to persuade U.S. to change sides”, The New York Times, April 24, 2013.
3. Gerald F. Seib, “The risks holding back Obama on Syria”, The Wall Street Journal, May 6, 2013.
4. Anthony Shadid, “Assad says he rejects West’s call to resign”, The New York Times, August 21, 2011.
5. US Library of Congress. A Country Study: Syria. http://lcweb2.loc.gov/frd/cs/sytoc.html
6. December 2012.
7. David M. Herszenhorn, “For Syria, Reliant on Russia for weapons and food, old bonds run deep”, The New York Times, February 18, 2012.
8. Zeina Karam, “In rare public appearance, Syrian president denies role in Houla massacre”, The Associated Press, June 3, 2012.
9. Bashar al-Assad May 19, 2013 interview with Clarin newspaper and Telam news agency
10. Bashar al-Assad May 19, 2013 interview with Clarin newspaper and Telam news agency
11. US State Department website. http://www.state.gov/r/pa/ei/bgn/3580.htm#econ. Accessed February 8, 2012.

11 σχόλια:

  1. "Ανατολή" είναι το όνομα ενός ψεύδους, του ψεύδους της Δύσης. Η συνείδηση του ψεύδους είναι ο μοναδικός δρόμος προς την αλήθεια. Η Ανατολή αναδεικνύει το ψεύδος στο οποίο ζει ο δυτικός άνθρωπος, που είναι λιγότερο άνθρωπος όσο περισσότερο θεωρεί πως είναι άνθρωπος, περισσότερο από τους άλλους ανθρώπους -- άνθρωπος προστατευμένος από την απανθρωποποίηση, την αφαίρεση της ανθρώπινης ιδιότητας, επειδή είναι λευκός και "πολιτισμένος". Η Ανατολή αναδεικνύει την ανάγκη του δυτικού ανθρώπου για το ψεύδος, την ταύτισή του με το ψεύδος. Το θεμέλιο του ψεύδους είναι η αντίληψη πως η εκμετάλλευση δεν δηλητηριάζει τη συνείδηση, πως υπάρχει "αυθόρμητη" συνείδηση εντός των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής χωρίς υλικές προϋποθέσεις στην εκμετάλλευση. Ο δυτικός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που απολαμβάνει τους καρπούς της εκμετάλλευσης και της βίας που αυτή προϋποθέτει μα αρνείται να αποδεχτεί ότι το κάνει. Ο δυτικός άνθρωπος είναι αυτός που έχει ξεχάσει την Ανατολή, που δεν θέλει να ξέρει για την Ανατολή, και που καμώνεται πως "ξέρει" τι είναι η εκμετάλλευση παρ' όλα αυτά. Ο δυτικός άνθρωπος είναι αυτός που μπορεί να καταδεχτεί να μιλήσει για τον καπιταλισμό φτάνει να μη μιλήσει ποτέ για τον ιμπεριαλισμό. Γιατί για αυτόν "καπιταλισμός" είναι κάτι που δεν εμπλέκει την Ανατολή, δεν βαφτίζεται στο αίμα της -- πρωταγωνιστής του και θύμα του, φρονεί ο δυτικός άνθρωπος, είναι πάλι ο δυτικός άνθρωπος. Όπως ο ιμπεριαλισμός, ο δυτικός άνθρωπος είναι μια παρασιτική οντότητα που ονειρεύεται πως είναι το οικουμενικό υποκείμενο: πως οι φαντασιώσεις του είναι πραγματικότητα, οι επιθυμίες του ηθικός νόμος, η ικανοποίηση του Εγώ του ηθικό αίτημα, οι ηδονές του ο ιστορικός σκοπός που αγιάζει τα μέσα των μαρτυρίων άλλων. Ο κόσμος, που δεν είναι ο δυτικός άνθρωπος, θα εξελίσσεται όλο και περισσότερο στην κατεύθυνση της κόλασης όσο κάθε άνθρωπος δεν εξεγείρεται απέναντι στην ατιμία του να είναι κανείς "δυτικός άνθρωπος" πια.

    http://leninreloaded.blogspot.gr/2015/05/homo-occidentalis-homo-orientalis.html#more

    Decadent

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πιστεύω πώς το λάθος του κειμένου είναι πώς παρουσιάζει την κυβέρνηση Άσαντ ως μια κυβέρνηση που απλά άκουσε τις διαμαρτυρίες των πολιτών της και ικανοποίησε τα αιτήματα του.
    Ικανοποίηση των αιτημάτων όντως υπήρξε αλλά κατόπιν (κατευθυνόμενης σε μεγάλο βαθμό) λαικής πίεσης.

    Η κυβέρνηση της Συρίας και ο Άσαντ έχουν μια μεγάλη προιστορία αντικομμουνισμού στο εσωτερικό της χώρας. Αξίζει ωστόσο να διδαχθούμε πολλά απ' τους κομμουνιστές της συρίας που πρωτού ξεκινήσει ο οποιοσδήποτε διάλογος για κοινωνικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις ζητούν και παλεύουν ένοπλα για την απομάκρυνση κάθε ξένης στρατιωτικής παρέμβασης απ' τη Συρία. Έχουν καταλάβει πολύ σωστά πώς μια ήττα της κυβέρνησης απ' τον ευρωνατοικό-ισραηλιτικό-σαουδαραβικό ιμπεριλιασμό δεν θα σημαίνει απλά την ταφόπλακα του τοπικού κομμουνιστικού κινήματος αλλά τη μετατροπή της χώρας σε κάτι σαν τη λιβύη. Ταυτόχρονα ο αντιιμπεριαλιστικός αγώνας των αράβων στην περιοχή (με τα πιο βασικά παραδείγματα να είναι οι παλαιστίνιοι και λιβανέζοι) θα δεχτεί μεγαλό πλήγμα και η περικύκλωση-ασφυξία του ιράν θα ολοκληρωθεί. Παράλληλα με αυτό ας μην ξεχνάμε πώς χάνεται το τελευταίο "συμμαχικό" λιμάνι της ρωσσίας στην ανατολική μεσόγειο.

    Διακυβεύονται υπερβολικά πολλά πράγματα δηλαδή για να βάλουμε την ταμπέλα του μη-κομμουνιστή στην κυβέρνηση της συρίας και να απομακρυνθούμε από αυτήν έτσι απλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Η κυβέρνηση της Συρίας και ο Άσαντ έχουν μια μεγάλη προιστορία αντικομμουνισμού στο εσωτερικό της χώρας."

      Να θυμήσω ποια είναι τα κόμματα που αποτελούν τον κυβερνητικό συνασπισμό (Εθνικό Προοδευτικό Μέτωπο), όπως αυτός προέκυψε απ' τις πιο πρόσφατες εκλογές, το 2012:

      1. Αραβικό Σοσιαλιστικό Κόμμα Μπάαθ
      2. Σοσιαλιστές Ενωτιστές
      3. ΚΚ Συρίας (Μπακντάς)
      4. ΚΚ Συρίας (Φαϊζάλ)
      5. Κίνημα Εθνικού Όρκου
      6. Αραβική Σοσιαλιστική Ένωση



      Διαγραφή
    2. Διευκρινιστικά, το ποιος "είναι κομμουνιστής" δεν αποτελεί για μένα κριτήριο του ποιες κυβερνήσεις διεθνώς στηρίζω, όπως δεν αποτελούσε ποτέ για την Τρίτη Διεθνή. Ούτε οι Αφρικανικές χώρες που στηρίχτηκαν από την ΕΣΣΔ, ούτε μια χώρα όπως η Κύπρος ήταν "κομμουνιστικές", και δεν ήταν καν σοσιαλιστικές.

      Στηρίχτηκαν στα πλαίσια της στήριξης της εθνικής ανεξαρτησίας και αυτοδιάθεσης κόντρα στην νεοαποικιοκρατία του ιμπεριαλισμού.

      Κατά συνέπεια, το ζήτημα είναι στην πραγματικότητα αν αυτό που βιώνει σήμερα η Ουκρανία, η Συρία, η Λιβύη, η Παλαιστίνη, η Βενεζουέλα, η Β. Κορέα, είναι ή δεν είναι νεοαποικιοκρατικού χαρακτήρα και στοχεύσεων ιμπεριαλισμός από μια συγκεκριμένη κατεύθυνση.

      Αν θεωρεί κανείς ότι υπάρχουν συγκρουόμενοι ιμπεριαλισμοί τότε το σχήμα που συγκρότησε την κομμουνιστική πολιτική απέναντι στις μη δυτικές χώρες καταρρέει...προς όφελος των χωρών της Δύσης.

      Διαγραφή
    3. Συμφωνώ στις 3 τελευταίες παραγράφους μαζί σου και συνεχίζω τη συλλογιστική της πρώτης.

      Ο κυβ. συνασπισμός ειναι πράγματι αυτος, Όμως:

      Η σημερινή κυβέρνηση αποτελεί αποτέλεσμα του ντεμι-πραξικοπήματος του 1970 οπότε και το κόμμα μπαάθ πέρασε στα χέρια του πατέρα του σημερινού άσαντ ο οποίος μείωσε ξεκάθαρα τη σοβιετική επιρροή στη χώρα, πραγματοποίησε κάποιες φιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις στην οικονομία και επαναπροσέγγισε το μουσουλμανικό στοιχείο εγκαταλείπωντας το πιο αθειστικό προφίλ των προκατόχων του, οι οποίοι είχαν και τη στήριξη του κομμουνιστικού κόμματος. Γενικότερα οι κομμουνιστές έχουν "βάλει πλάτη" στο παρόν καθεστώς και σωστά ως ένα βαθμό. Απ' την άλλη τμήματα τους έχουν/είχαν ενσωματωθεί μέσα στην κυβέρνηση και στο μοντέλου του αραβικού σοσιαλισμού.

      Δεν είμαι ειδικός ωστόσο στην ιστορία της Συρίας, απ' το λίγο που έχω μελετήσει όμως μου φαίνεται πώς πολλές από τις πρώτες ειρηνικές αντιδράσεις ενάντια στην κυβέρνηση έγιναν στη βάση αντίθεσης στις φιλελεύθερες -οικονομικά- μεταρρυθμίσεις της.

      Σε κάθε περίπτωση τα παραπάνω δεν αναιρούν την αναγκαιότητα στήριξης του συριακού λαού ενάντια στην νατοική παρέμβαση.

      Διαγραφή
    4. "η εσσδ επαψε να ειναι διεθνιστικη απο ενα σημειο και μετα" η "ηταν ιμπεριαλιστικη"

      εχουν πλακα αυτα τα επιχειρηματα αριστερων και του χωρου

      δρεπανι

      δρεπανι

      Διαγραφή
    5. lol, o Guardian παραδέχεται τώρα ότι οι ΗΠΑ δημιούργησαν την ΙΣΙΣ...http://www.theguardian.com/commentisfree/2015/jun/03/us-isis-syria-iraq?CMP=share_btn_tw

      Διαγραφή
    6. ...και το LR θα δέχεται σχόλια για "συνωμοσιολογία" και "don't deny the masses' agency" μέχρι το 2035.

      Διαγραφή
  3. πως διαβάζεται αυτό ,δεν ξέρω..
    ''The scandal has now emboldened and invigorated pro-Moscow forces in the tug of war over former Soviet lands'' : http://www.nytimes.com/2015/06/05/world/europe/moldova-bank-theft.html?partner=socialflow&smid=tw-nytimes&_r=0

    βάλτε τον κυβερνήτη της Οδησσού να σας ανοίξει ''δρόμους''

    ιω

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Για την εξέλιξη του πολέμου στη Συρία: Η Δαμασκός μπαίνει σε αμυντικό τρόπο μάχης.
    http://www.moonofalabama.org/2015/06/damascus-goes-defensive.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για τους μεγάλους κινδύνους για τη Λατινική Αμερική που ελλοχεύουν στην νέα αμερικανική στρατηγική προς την Κούβα: James Petras, http://www.globalresearch.ca/washingtons-two-track-policy-to-latin-america-marines-to-central-america-and-diplomats-to-cuba/5452255

      Διαγραφή