Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

V.I. Lenin-Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης

V.I. Lenin
Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης (1916).
Μεταγραφή, σχόλια και επεξεργασία σημειώσεων: Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

Το άρθρο υπάρχει στον 30ό τόμο των «Απάντων», πρβλ. Β. Ι. Λένιν, Άπαντα, 5η έκδοση, τόμος 30 (Iούλης 1916–Φλεβάρης 1917), Εκδόσεις «Σύγχρονη Εποχή», Αθήνα 1981, σελ. 131–143. Για την ψηφιοποίηση χρησιμοποίησα την έκδοση: Β. Ι. Λένιν, Για το σύνθημα των Ενωμένων Πολιτειών της Ευρώπης — Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης, Εκδόσεις Προγκρές, Μόσχα 1985, σελ. 11–28· το κείμενο της έκδοσης αυτής είναι το ίδιο με το κείμενο του 30ού τόμου της ελληνικής μετάφρασης της 5ης έκδοσης των «Απάντων». Επειδή οι σημειώσεις της ελληνικής μετάφρασης παρουσίαζαν κάποιες παραλείψεις, ανέτρεξα στο ρωσικό πρωτότυπο της 5ης έκδοσης των «Απάντων» (В. И. Ленин, Полное собрание сочинений, Издание пятое, Том 30 (Июль 1916 ~ февраль 1917), Москва: Издательство политической литературы, 1973), σελ. 427–433, για να τις συμπληρώσω. Όσοι και όσες γερμανομαθείς ενδιαφέρονται να διαβάσουν το άρθρο στο γερμανικό πρωτότυπο, θα το βρουν εδώ: W. I. Lenin, Werke, Band 23 (August 1916–März 1917), Dietz Verlag: Berlin/DDR, 1975, S. 72–83.


ΤΟ ΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΠΡΟΛΕΤΑΡΙΑΚΗΣ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗΣ[1]

Στην Ολλανδία, στις Σκανδιναβικές χώρες, στην Ελβετία, από τους κύκλους των επαναστατών σοσιαλδημοκρατών που παλεύουν ενάντια στην ψευτιά των σοσιαλσοβινιστών για την «υπεράσπιση της πατρίδας» στο σημερινό ιμπεριαλιστικό πόλεμο, ακούγονται φωνές υπέρ της αντικατάστασης της παλιάς θέσης του σοσιαλδημοκρατικού προγράμματος-μίνιμουμ: «πολιτοφυλακή ή εξοπλισμός του λαού» ― με μια νέα: «αφοπλισμός». Η «Jugend-Internationale»[2] άνοιξε συζήτηση πάνω σ’ αυτό το ζήτημα και δημοσίευσε στο 3ο φύλλο ένα άρθρο της Σύνταξης υπέρ του αφοπλισμού. Στις νεότερες θέσεις του Ρ. Γκριμ[3] βρίσκουμε δυστυχώς επίσης μια παραχώρηση στην ιδέα του «αφοπλισμού». Στα περιοδικά «Neues Leben»[4] και «Vorbote» έχει αρχίσει συζήτηση.

Ας εξετάσουμε τα επιχειρήματα των υπερασπιστών του αφοπλισμού.

Ι

Το βασικό επιχείρημα είναι ότι το αίτημα του αφοπλισμού είναι η πιο ξεκάθαρη, η πιο αποφασιστική, η πιο συνεπής έκφραση της πάλης ενάντια σε κάθε μιλιταρισμό και ενάντια σε κάθε πόλεμο.

Μα σ’ αυτό ακριβώς το βασικό επιχείρημα βρίσκεται η βασική πλάνη των οπαδών του αφοπλισμού. Οι σοσιαλιστές δεν μπορούν να είναι ενάντια σε κάθε πόλεμο, αν δεν θέλουν να πάψουν να είναι σοσιαλιστές.

Πρώτο, οι σοσιαλιστές ποτέ δεν ήταν και ποτέ δεν μπορούν να είναι αντίπαλοι των επαναστατικών πολέμων. Η αστική τάξη των «μεγάλων» ιμπεριαλιστικών Δυνάμεων έγινε πέρα για πέρα αντιδραστική και τον πόλεμο που διεξάγει τώρα αυτή η αστική τάξη τον θεωρούμε αντιδραστικό, δουλοκτητικό και εγκληματικό πόλεμο. Πώς τίθεται όμως το ζήτημα σχετικά με τον πόλεμο ενάντια σ’ αυτή την αστική τάξη; Λογουχάρη με τον πόλεμο των καταπιεζόμενων απ’ αυτήν ή των αποικιακών λαών, για την απελευθέρωσή τους; Στις «θέσεις» της ομάδας «Η Διεθνής», στην παράγραφο 5, διαβάζουμε: «Στην εποχή αυτού του αχαλίνωτου ιμπεριαλισμού δεν μπορούν να υπάρξουν κανενός είδους εθνικοί πόλεμοι». Αυτό είναι ολοφάνερα λαθεμένο.

Η ιστορία του 20ού αιώνα, αυτού του αιώνα του «αχαλίνωτου ιμπεριαλισμού», είναι γεμάτη από αποικιακούς πολέμους. Αυτό όμως που εμείς, οι ευρωπαίοι ιμπεριαλιστές καταπιεστές της πλειοψηφίας των λαών του κόσμου, με το σιχαμερό ευρωπαϊκό σοβινισμό που μας χαρακτηρίζει, ονομάζουμε «αποικιακούς πολέμους», είναι συχνά εθνικοί πόλεμοι ή εθνικές εξεγέρσεις των καταπιεζόμενων αυτών λαών. Μια από τις πιο βασικές ιδιότητες του ιμπεριαλισμού είναι ακριβώς ότι επιταχύνει την ανάπτυξη του καπιταλισμού στις πιο καθυστερημένες χώρες κι έτσι πλαταίνει και οξύνει την πάλη ενάντια στην εθνική καταπίεση. Αυτό είναι γεγονός. Κι απ’ αυτό προκύπτει αναπόφευκτα το συμπέρασμα ότι ο ιμπεριαλισμός δεν μπορεί παρά να γεννά συχνά εθνικούς πολέμους. Ο Γιούνιους, υπερασπίζοντας στην μπροσούρα του τις προαναφερμένες «θέσεις», λέει ότι στην ιμπεριαλιστική εποχή κάθε εθνικός πόλεμος ενάντια σε μια από τις ιμπεριαλιστικές μεγάλες Δυνάμεις οδηγεί στην επέμβαση μιας άλλης, επίσης ιμπεριαλιστικής μεγάλης Δύναμης που συναγωνίζεται την πρώτη, κι έτσι κάθε εθνικός πόλεμος μετατρέπεται σε ιμπεριαλιστικό. Μα και το επιχείρημα αυτό δεν είναι σωστό. Αυτό μπορεί να συμβεί, όμως δεν συμβαίνει πάντα έτσι. Πολλοί αποικιακοί πόλεμοι στην περίοδο 1900–1914 δεν ακολούθησαν αυτό το δρόμο. Και θα ήταν απλούστατα γελοίο, αν δηλώναμε ότι, λογουχάρη, ύστερα από το σημερινό πόλεμο, αν αυτός τελειώσει με την πλήρη εξάντληση των εμπόλεμων χωρών, «δεν μπορεί» να υπάρξει «κανένας» εθνικός, προοδευτικός, επαναστατικός πόλεμος από την πλευρά π.χ. της Κίνας σε συμμαχία με την Ινδία, την Περσία, το Σιάμ κτλ. ενάντια στις μεγάλες Δυνάμεις.

Η άρνηση κάθε δυνατότητας εθνικών πολέμων στην εποχή του ιμπεριαλισμού θεωρητικά δεν είναι σωστή, ιστορικά είναι ολοφάνερα λαθεμένη και πρακτικά ισοδυναμεί με ευρωπαϊκό σοβινισμό: εμείς που ανήκουμε στα έθνη που καταπιέζουν εκατοντάδες εκατομμύρια ανθρώπους στην Ευρώπη, στην Αφρική, στην Ασία κτλ., πρέπει να δηλώσουμε στους καταπιεζόμενους λαούς ότι ο πόλεμός τους ενάντια στα έθνη «μας» είναι «αδύνατος»!

Δεύτερο. Και οι εμφύλιοι πόλεμοι είναι πόλεμοι. Όποιος παραδέχεται την πάλη των τάξεων δεν μπορεί να μην παραδέχεται τους εμφύλιους πολέμους, οι οποίοι σε κάθε ταξική κοινωνία αποτελούν τη φυσική και κάτω από ορισμένες συνθήκες αναπόφευκτη συνέχιση, ανάπτυξη και όξυνση της ταξικής πάλης. Αυτό το επιβεβαιώνουν όλες οι μεγάλες επαναστάσεις. Το να αρνιέσαι τους εμφύλιους πολέμους ή να τους ξεχνάς σημαίνει ότι πέφτεις στον έσχατο οπορτουνισμό και απαρνιέσαι τη σοσιαλιστική επανάσταση.

Τρίτο, ο σοσιαλισμός που νίκησε σε μια μόνη χώρα δεν αποκλείει καθόλου μεμιάς όλους γενικά τους πολέμους. Απεναντίας, τους προϋποθέτει. Η ανάπτυξη του καπιταλισμού συντελείται στον ανώτατο βαθμό ανισόμετρα στις διάφορες χώρες. Κι ούτε μπορεί να γίνει διαφορετικά στις συνθήκες της εμπορευματικής παραγωγής. Από δω βγαίνει το αδιαφιλονίκητο συμπέρασμα: ο σοσιαλισμός δεν μπορεί να νικήσει ταυτόχρονα σ’ όλες τις χώρες. Θα νικήσει αρχικά σε μια ή σε μερικές χώρες και οι υπόλοιπες θα παραμείνουν για ένα διάστημα αστικές ή προαστικές. Αυτό δεν μπορεί παρά να προκαλέσει όχι μονάχα προστριβές, μα και άμεση επιδίωξη της αστικής τάξης των άλλων χωρών να συντρίψει το νικηφόρο προλεταριάτο του σοσιαλιστικού κράτους. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις, ο πόλεμος από την πλευρά μας θα ήταν νόμιμος και δίκαιος. Θα ήταν πόλεμος υπέρ του σοσιαλισμού, για την απελευθέρωση άλλων λαών από την αστική τάξη. Ο Ένγκελς είχε απόλυτα δίκιο, όταν στο γράμμα του προς τον Κάουτσκι της 12 του Σεπτέμβρη 1882 παραδεχόταν ξεκάθαρα τη δυνατότητα «αμυντικών πολέμων» του σοσιαλισμού που έχει πια νικήσει. Είχε υπόψη του ακριβώς την άμυνα του νικηφόρου προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη των άλλων χωρών.

Μόνο αφού ανατρέψουμε, νικήσουμε οριστικά και απαλλοτριώσουμε την αστική τάξη σ’ όλο τον κόσμο, κι όχι μονάχα σε μια χώρα, οι πόλεμοι θα γίνουν αδύνατοι. Και από επιστημονική άποψη δεν θα είναι καθόλου σωστό και καθόλου επαναστατικό, αν παρακάμψουμε ή αποκρύψουμε ακριβώς το πιο σπουδαίο: την κατάπνιξη της αντίστασης της αστικής τάξης, που είναι το πιο δύσκολο και που απαιτεί μεγαλύτερο αγώνα στην περίοδο του περάσματος στο σοσιαλισμό. Οι «κοινωνικοί» παπάδες και οι οπορτουνιστές είναι πάντα έτοιμοι να ονειροπολήσουν ένα μελλοντικό ειρηνικό σοσιαλισμό, αλλά διαφέρουν από τους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες, ακριβώς γιατί δεν θέλουν να σκέπτονται και να συλλογίζονται τη σκληρή ταξική πάλη και τους ταξικούς πολέμους για την πραγματοποίηση αυτού του θαυμάσιου μέλλοντος.

Δεν πρέπει να αφεθούμε να μας εξαπατούν με τα λόγια. Η έννοια «υπεράσπιση της πατρίδας» είναι σε πολλούς μισητή, γιατί μ’ αυτήν οι ανοιχτοί οπορτουνιστές και οι καουτσκιστές καλύπτουν και κρύβουν την ψευτιά της αστικής τάξης στο σημερινό ληστρικό πόλεμο. Αυτό είναι γεγονός. Απ’ αυτό όμως δεν προκύπτει ότι πρέπει να ξεμάθουμε να σκεπτόμαστε τη σημασία των πολιτικών συνθημάτων. Το να αναγνωρίζει κανείς την «υπεράσπιση της πατρίδας» στο σημερινό πόλεμο, σημαίνει ότι το θεωρεί «δίκαιο», ανταποκρινόμενο στα συμφέροντα του προλεταριάτου ― και τίποτε, μα τίποτε παραπάνω, γιατί η εισβολή δεν αποκλείεται σε κανένα πόλεμο. Θα ήταν απλώς ανοησία να αρνιέται κανείς την «υπεράσπιση της πατρίδας» απομέρους των καταπιεζόμενων λαών, στον πόλεμό τους ενάντια στις ιμπεριαλιστικές μεγάλες Δυνάμεις ή απομέρους του νικηφόρου προλεταριάτου στον πόλεμό του ενάντια σε οποιονδήποτε Γκαλιφέ αστικού κράτους.

Θεωρητικά θα ήταν τελείως λαθεμένο να ξεχνάμε ότι κάθε πόλεμος είναι μόνο συνέχιση της πολιτικής με άλλα μέσα· ο τωρινός ιμπεριαλιστικός πόλεμος είναι η συνέχιση της ιμπεριαλιστικής πολιτικής δυο ομάδων μεγάλων Δυνάμεων, κι αυτή η πολιτική γεννήθηκε και τρέφεται από το σύνολο των σχέσεων της ιμπεριαλιστικής εποχής. Όμως αυτή η ίδια η εποχή δεν μπορεί παρά να γεννήσει και να θρέψει κατανάγκη και την πολιτική του αγώνα ενάντια στην εθνική καταπίεση και του αγώνα του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, και γι’ αυτό και τη δυνατότητα και το αναπόφευκτο, πρώτο, των επαναστατικών εθνικών εξεγέρσεων και πολέμων, δεύτερο, των πολέμων και των εξεγέρσεων του προλεταριάτου ενάντια στην αστική τάξη, τρίτο, της συνένωσης των δυο αυτών ειδών επαναστατικών πολέμων κτλ.

ΙΙ

Σ’ αυτά πρέπει να προσθέσουμε και τον παρακάτω γενικό συλλογισμό.

Μια καταπιεζόμενη τάξη που δεν επιδιώκει να μάθει να χειρίζεται τα όπλα, να έχει όπλα, μια τέτοια καταπιεζόμενη τάξη δεν θα άξιζε παρά να τη μεταχειρίζονται όπως μεταχειρίζονται τους δούλους. Δεν μπορούμε να ξεχάσουμε, αν δεν θέλουμε να μεταβληθούμε σε αστούς πασιφιστές ή οπορτουνιστές, ότι ζούμε σε ταξική κοινωνία και ότι απ’ αυτή δεν υπάρχει και ούτε μπορεί να υπάρξει άλλη διέξοδος, εκτός από την ταξική πάλη. Σε κάθε ταξική κοινωνία ―άσχετα αν στηρίζεται στη δουλεία, στη δουλοπαροικία ή, όπως σήμερα, στη μισθωτή εργασία― η τάξη που καταπιέζει είναι ένοπλη. Όχι μόνο ο τωρινός τακτικός στρατός, μα και η τωρινή πολιτοφυλακή ―ακόμη και στις πιο δημοκρατικές αστικές δημοκρατίες, π.χ. στην Ελβετία― είναι εξοπλισμός της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο. Αυτό είναι μια τόσο στοιχειώδης αλήθεια, που νομίζω ότι δεν χρειάζεται να σταθούμε ιδιαίτερα σ’ αυτή. Φτάνει να υπενθυμίσουμε τη χρησιμοποίηση του στρατού ενάντια στους απεργούς σε όλες τις καπιταλιστικές χώρες.

Ο εξοπλισμός της αστικής τάξης ενάντια στο προλεταριάτο είναι ένα από τα πιο μεγάλα, βασικά και σπουδαιότερα γεγονότα της σύγχρονης καπιταλιστικής κοινωνίας. Και μπροστά σ’ ένα τέτοιο γεγονός προτείνουν στους επαναστάτες σοσιαλδημοκράτες να προβάλλουν το «αίτημα» του «αφοπλισμού»! Αυτό ισοδυναμεί με πλήρη εγκατάλειψη της άποψης της ταξικής πάλης, με παραίτηση από κάθε σκέψη για επανάσταση. Σύνθημά μας πρέπει να είναι: εξοπλισμός του προλεταριάτου για να νικήσει, ν’ απαλλοτριώσει και ν’ αφοπλίσει την αστική τάξη. Αυτή είναι η μοναδικά δυνατή τακτική της επαναστατικής τάξης, τακτική που απορρέει απ’ όλη την αντικειμενική ανάπτυξη του καπιταλιστικού μιλιταρισμού που υπαγορεύεται απ’ αυτή την ανάπτυξη. Μόνο αφού αφοπλίσει την αστική τάξη, μπορεί το προλεταριάτο, χωρίς να προδώσει την κοσμοϊστορική του αποστολή, να πετάξει στα παλιοσίδερα κάθε όπλο γενικά και το προλεταριάτο θα το κάνει αυτό αναμφίβολα, αλλά μόνο τότε, σε καμιά περίπτωση νωρίτερα.

Αν ο τωρινός πόλεμος προκαλεί στους αντιδραστικούς χριστιανοσοσιαλιστές, στους κλαψιάρηδες μικροαστούς μόνο φρίκη και τρόμο, μόνο αποστροφή προς κάθε χρησιμοποίηση των όπλων, προς το αίμα, το θάνατο κτλ., τότε πρέπει να πούμε: η καπιταλιστική κοινωνία ήταν και είναι πάντα μια φρίκη δίχως τέλος. Κι αν τώρα αυτός ο πόλεμος, ο πιο αντιδραστικός απ’ όλους τους πολέμους, ετοιμάζει σ’ αυτή την κοινωνία ένα τέλος γεμάτο φρίκη, εμείς δεν έχουμε κανένα λόγο να πέσουμε σε απόγνωση. Και στην αντικειμενική του σημασία το «αίτημα» του αφοπλισμού ―ή σωστότερα: το ονειροπόλημα του αφοπλισμού― δεν είναι τίποτε άλλο παρά εκδήλωση ακριβώς απόγνωσης σε μια τέτοια περίοδο που μπροστά στα μάτια όλων προετοιμάζεται με τις δυνάμεις της ίδιας της αστικής τάξης ο μοναδικά νόμιμος και επαναστατικός, δηλαδή ο εμφύλιος πόλεμος ενάντια στην ιμπεριαλιστική αστική τάξη.

Όποιος πει ότι αυτό είναι θεωρία αποσπασμένη από τη ζωή, θα του θυμίσουμε δυο κοσμοϊστορικά γεγονότα: το ρόλο των τραστ και τη δουλειά των γυναικών στα εργοστάσια, από το ένα μέρος, την Κομμούνα του 1871 και την εξέγερση του Δεκέμβρη του 1905 στη Ρωσία, από το άλλο.

Έργο της αστικής τάξης είναι να αναπτύσσει τα τραστ, να σπρώχνει τα γυναικόπαιδα στις φάμπρικες, να τα βασανίζει εκεί, να τα διαφθείρει και να τα καταδικάζει στην έσχατη φτώχια. Εμείς δεν «διεκδικούμε» μια τέτοια ανάπτυξη, δεν την «υποστηρίζουμε», παλεύουμε ενάντιά της. Μα πώς παλεύουμε; Ξέρουμε ότι τα τραστ και η δουλειά των γυναικών στα εργοστάσια αποτελούν πρόοδο. Δεν θέλουμε να πάμε πίσω, στη χειροτεχνία, στον προμονοπωλιακό καπιταλισμό, στη σπιτική δουλειά των γυναικών. Εμπρός μέσω των τραστ κτλ., και πέρα απ’ αυτά προς το σοσιαλισμό!

Ο συλλογισμός αυτός ισχύει, τηρουμένων των αναλογιών και για τη σημερινή στρατιωτικοποίηση του λαού. Σήμερα η ιμπεριαλιστική αστική τάξη στρατιωτικοποιεί όχι μονάχα όλο το λαό, μα και τη νεολαία. Αύριο θ’ αρχίσει, ίσως να στρατιωτικοποιεί και τις γυναίκες. Εμείς παίρνοντας αφορμή απ’ αυτό, πρέπει να πούμε: τόσο το καλύτερο! Γρηγορότερα εμπρός! Όσο πιο γρήγορα, τόσο θα βρεθούμε πλησιέστερα στην ένοπλη εξέγερση ενάντια στον καπιταλισμό. Πώς μπορούν οι σοσιαλδημοκράτες να αφήνονται να τρομοκρατηθούν από τη στρατιωτικοποίηση της νεολαίας κτλ., όταν δεν ξεχνούν το παράδειγμα της Κομμούνας; Αυτό δεν είναι «θεωρία αποσπασμένη από τη ζωή», δεν είναι όνειρο, αλλά γεγονός. Και θα ήταν στ’ αλήθεια πολύ άσχημο, αν οι σοσιαλδημοκράτες, στο πείσμα όλων των οικονομικών και πολιτικών γεγονότων, άρχιζαν να αμφιβάλλουν ότι η ιμπεριαλιστική εποχή και οι ιμπεριαλιστικοί πόλεμοι δεν μπορούν παρά να οδηγήσουν αναπόφευκτα στην επανάληψη αυτών των γεγονότων.

Ένας αστός παρατηρητής της Κομμούνας το Μάη του 1871 έγραφε σε μια αγγλική εφημερίδα: «Αν το γαλλικό έθνος αποτελούνταν μόνο από γυναίκες, τι τρομερό έθνος θα ήταν!». Τον καιρό της Κομμούνας γυναίκες και παιδιά 13 χρονών πολέμησαν δίπλα στους άντρες. Και δεν μπορεί να συμβεί διαφορετικά και στις μελλοντικές μάχες για την ανατροπή της αστικής τάξης. Οι προλετάρισσες δεν θα βλέπουν παθητικά πώς η καλοοπλισμένη αστική τάξη θα τουφεκίζει τους κακοοπλισμένους ή και τους άοπλους εργάτες. Θα αδράξουν τα όπλα, όπως το 1871 και από τα τωρινά τρομαγμένα έθνη ―σωστότερα: από το τωρινό εργατικό κίνημα, το αποδιοργανωμένο από τους οπορτουνιστές περισσότερο παρά από τις κυβερνήσεις― θα γεννηθεί αναμφισβήτητα, αργά ή γρήγορα, μα οπωσδήποτε αναμφισβήτητα, η διεθνής συμμαχία των «τρομερών εθνών» του επαναστατικού προλεταριάτου.

Τώρα η στρατιωτικοποίηση διεισδύει σ’ όλη την κοινωνική ζωή. Ο ιμπεριαλισμός είναι η άγρια πάλη των μεγάλων Δυνάμεων για το μοίρασμα και το ξαναμοίρασμα του κόσμου ― γι’ αυτό δεν μπορεί παρά να οδηγήσει αναπόφευκτα στην παραπέρα στρατιωτικοποίηση όλων των χωρών και των ουδετέρων και των μικρών. Τι θα κάνουν ενάντια σ’ αυτό οι προλετάρισσες;; Θα καταριούνται απλώς κάθε πόλεμο και καθετί το στρατιωτικό, θα ζητούν μονάχα αφοπλισμό; Ποτέ οι γυναίκες μιας καταπιεζόμενης τάξης, που είναι πραγματικά επαναστατική, δεν θα συμβιβαστούν μ’ ένα τέτοιο επαίσχυντο ρόλο. Αλλά θα πουν στα παιδιά τους: «Γρήγορα θα γίνεις μεγάλος. Θα σου δώσουν όπλο. Πάρτο και μάθε καλά την πολεμική τέχνη. Αυτή η μάθηση είναι απαραίτητη στους προλετάριους ― όχι για να πυροβολούν ενάντια στ’ αδέλφια σου, τους εργάτες των άλλων χωρών, όπως γίνεται στον τωρινό πόλεμο και όπως σε συμβουλεύουν να κάνεις οι προδότες του σοσιαλισμού, μα για να παλεύουν ενάντια στην αστική τάξη της δικής τους χώρας, για να βάλουν τέρμα στην εκμετάλλευση, την αθλιότητα και τους πολέμους, όχι με ευσεβείς ευχές, αλλά νικώντας την αστική τάξη και αφοπλίζοντάς την».

Αν παραιτείσαι από τη διεξαγωγή μιας τέτοιας προπαγάνδας και ακριβώς της τέτοιας προπαγάνδας σχετικά με τον τωρινό πόλεμο, είναι καλύτερα να μη λες μεγάλα λόγια για διεθνή επαναστατική σοσιαλδημοκρατία, για σοσιαλιστική επανάσταση, για πόλεμο κατά του πολέμου.

ΙΙΙ

Οι οπαδοί του αφοπλισμού τάσσονται ενάντια στην προγραμματική θέση «του εξοπλισμού του λαού», ανάμεσα στ’ άλλα και για το λόγο πως το τελευταίο αυτό αίτημα οδηγεί τάχα πιο εύκολα σε παραχωρήσεις προς τον οπορτουνισμό. Εξετάσαμε παραπάνω το σπουδαιότερο: τη σχέση του αφοπλισμού προς την ταξική πάλη και προς την κοινωνική επανάσταση. Ας εξετάσουμε τώρα το ζήτημα της σχέσης του αιτήματος του αφοπλισμού προς τον οπορτουνισμό. Μια από τις κυριότερες αιτίες που κάνουν απαράδεκτο το αίτημα του αφοπλισμού είναι ακριβώς ότι αυτό και οι αυταπάτες που γεννιούνται αναπόφευκτα απ’ αυτό αδυνατίζουν και εξασθενούν την πάλη μας ενάντια στον οπορτουνισμό.

Δεν χωράει αμφιβολία ότι η πάλη αυτή αποτελεί το κύριο άμεσο πρόβλημα της Διεθνούς. Η πάλη ενάντια στον ιμπεριαλισμό, αν δεν είναι αδιάρρηκτα συνδεμένη με την πάλη ενάντια στον οπορτουνισμό, είναι κούφια φράση ή απάτη. Μια από τις κύριες ελλείψεις του Τσίμμερβαλντ και του Κίνταλ[5] και μια από τις βασικές αιτίες του πιθανού φιάσκου αυτών των εμβρύων της Γ΄ Διεθνούς είναι ακριβώς ότι το ζήτημα της πάλης ενάντια στον οπορτουνισμό δεν είχε μπει καν ανοιχτά, χωρίς να μιλήσω για λύση του με την έννοια ότι χρειάζεται η ρήξη με τους οπορτουνιστές. Ο οπορτουνισμός νίκησε ―προσωρινά― στο ευρωπαϊκό εργατικό κίνημα. Σ’ όλες τις μεγάλες χώρες διαμορφώθηκαν δυο βασικές αποχρώσεις του οπορτουνισμού: πρώτα ο απροκάλυπτος, ο κυνικός και γι’ αυτό λιγότερο επικίνδυνος, σοσιαλιμπεριαλισμός των κυρίων Πλεχάνοφ, Σάιντεμαν, Λέγκιν, Αλμπέρ Τομά και Σαμπά, Βαντερβέλντε, Χάιντμαν, Χέντερσον κτλ. Δεύτερο, ο σκεπασμένος, ο καουτσκισμός: Κάουτσκι–Χάαζε και η «Σοσιαλδημοκρατική ομάδα εργασίας»[6] στη Γερμανία· Λονγκέ, Πρεσμάν, Μαγεράς κτλ. στη Γαλλία· Ράμσεϋ Μακντόναλντ και οι άλλοι αρχηγοί του «Ανεξάρτητου Εργατικού Κόμματος» στην Αγγλία[7]· Μάρτοφ, Τσχεΐτζε κτλ. στη Ρωσία· Τρέβες και λοιποί, οι λεγόμενοι αριστεροί ρεφορμιστές στην Ιταλία.

Ο απροκάλυπτος οπορτουνισμός δρα ανοιχτά και άμεσα ενάντια στην επανάσταση και ενάντια στα επαναστατικά κινήματα και τα ξεσπάσματα που αρχίζουν, σε άμεση συμμαχία με τις κυβερνήσεις, όσο διαφορετικές κι αν είναι οι μορφές αυτής της συμμαχίας, αρχίζοντας από τη συμμετοχή στις κυβερνήσεις και τελειώνοντας με τη συμμετοχή στις Επιτροπές πολεμικής βιομηχανίας (Ρωσία)[8]. Οι σκεπασμένοι οπορτουνιστές, οι καουτσκιστές, είναι πολύ πιο επιζήμιοι και επικίνδυνοι για το εργατικό κίνημα, επειδή κρύβουν την υπεράσπιση της συμμαχίας τους με τους πρώτους με καλόηχες ψευτο-«μαρξιστικές» λέξεις και πασιφιστικά συνθήματα. Η πάλη ενάντια στις δυο αυτές μορφές του οπορτουνισμού που τώρα επικρατεί πρέπει να διεξάγεται σε όλα τα πεδία δράσης της προλεταριακής πολιτικής: κοινοβουλευτισμός, επαγγελματικά συνδικάτα, απεργίες, στρατιωτική τέχνη κτλ. Η κυριότερη όμως ιδιομορφία που διακρίνει και τις δυο αυτές μορφές του κυρίαρχου οπορτουνισμού είναι ότι αποσιωπούν, σκεπάζουν ή πραγματεύονται το συγκεκριμένο ζήτημα της σχέσης του τωρινού πολέμου με την επανάσταση και τα άλλα συγκεκριμένα ζητήματα της επανάστασης, προσέχοντας μην παραβούν τις αστυνομικές απαγορεύσεις. Κι αυτό παρόλο που πριν από τον πόλεμο είχε τονιστεί αμέτρητες φορές και ανεπίσημα, και στη Διακήρυξη[9] της Βασιλείας επίσημα η σύνδεση που έχει αυτός ακριβώς ο πόλεμος με την προλεταριακή επανάσταση. Η κυριότερη λοιπόν έλλειψη του αιτήματος του αφοπλισμού είναι ότι παρακάμπτονται έτσι όλα τα συγκεκριμένα ζητήματα της επανάστασης. Ή μήπως οι οπαδοί του αφοπλισμού τάσσονται υπέρ ενός ολωσδιόλου νέου είδους επανάστασης, της άοπλης επανάστασης;

Παρακάτω. Δεν είμαστε καθόλου ενάντια στον αγώνα για μεταρρυθμίσεις. Δεν θέλουμε να αγνοήσουμε το δυσάρεστο ενδεχόμενο ότι η ανθρωπότητα θα ζήσει ―στη χειρότερη περίπτωση― ακόμη ένα δεύτερο ιμπεριαλιστικό πόλεμο, παρόλες τις πολυάριθμες εκρήξεις του μαζικού αναβρασμού και της μαζικής δυσαρέσκειας και παρά τις προσπάθειές μας. Είμαστε οπαδοί ενός τέτοιου προγράμματος μεταρρυθμίσεων, που πρέπει να στρέφεται και ενάντια στους οπορτουνιστές. Οι οπορτουνιστές θα ένιωθαν μόνο χαρά, αν αφήναμε μονάχα σ’ αυτούς τον αγώνα για τις μεταρρυθμίσεις και μεις απομακρυνόμασταν στα χιμαιρικά ύψη κάποιου «αφοπλισμού», σώζοντας τον εαυτό μας με τη φυγή από τη θλιβερή πραγματικότητα. Ο «αφοπλισμός» είναι ακριβώς φυγή από την άσχημη πραγματικότητα και καθόλου αγώνας εναντίον της.

Σ’ ένα τέτοιο πρόγραμμα θα λέγαμε περίπου τα παρακάτω: «Το σύνθημα και η αναγνώριση της υπεράσπισης της πατρίδας στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο του 1914–1916 είναι μόνο διαφθορά του εργατικού κινήματος με το αστικό ψέμα». Μια τέτοια συγκεκριμένη απάντηση στα συγκεκριμένα ζητήματα θα ήταν θεωρητικά πιο σωστή, πολύ πιο ωφέλιμη για το προλεταριάτο, πολύ πιο ανυπόφορη για τους οπορτουνιστές, από το αίτημα του αφοπλισμού και από την άρνηση «κάθε» υπεράσπισης της πατρίδας. Και θα μπορούσαμε να προσθέσουμε: «Η αστική τάξη όλων των ιμπεριαλιστικών μεγάλων Δυνάμεων, της Αγγλίας, της Γαλλίας, της Γερμανίας, της Αυστρίας, της Ρωσίας, της Ιταλίας, της Ιαπωνίας, των Ηνωμένων Πολιτειών, έχει γίνει τόσο αντιδραστική και είναι τόσο διαποτισμένη από την τάση για παγκόσμια κυριαρχία, που κάθε πόλεμος απομέρους της αστικής τάξης αυτών των χωρών μπορεί να είναι μόνο αντιδραστικός. Το προλεταριάτο όχι μόνο πρέπει να είναι ενάντια σε κάθε τέτοιο πόλεμο, μα και πρέπει να επιθυμεί την ήττα της “δικής του„ κυβέρνησης σ’ αυτούς τους πολέμους και να χρησιμοποιεί την ήττα αυτή για την επαναστατική εξέγερση, αν δεν πετύχει η εξέγερση που θα είχε σκοπό την παρεμπόδιση του πολέμου».

Όσο για την πολιτοφυλακή θα έπρεπε να πούμε: δεν είμαστε υπέρ της αστικής πολιτοφυλακής, αλλά μόνο υπέρ της προλεταριακής. Γι’ αυτό «ούτε μια πεντάρα κι ούτε έναν άνθρωπο» όχι μονάχα για τον τακτικό στρατό, αλλά και για την αστική πολιτοφυλακή, ακόμη και σε χώρες, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες ή η Ελβετία, η Νορβηγία κτλ. Πολύ περισσότερο γιατί και στις πιο ελεύθερες δημοκρατικές χώρες (π.χ. στην Ελβετία) βλέπουμε τον ολοένα και μεγαλύτερο εκπρωσισμό της πολιτοφυλακής, ιδιαίτερα ύστερα από το 1907 και 1911, την εκπόρνευσή της για την κινητοποίηση τμημάτων ενάντια στους απεργούς. Μπορούμε ν’ απαιτούμε: εκλογή των αξιωματικών από το λαό, κατάργηση κάθε είδους στρατιωτικής δικαιοσύνης, εξίσωση δικαιωμάτων ξένων και ντόπιων εργατών (ιδιαίτερα σπουδαίο σημείο για εκείνα τα ιμπεριαλιστικά κράτη που, όπως η Ελβετία, όλο και σε μεγαλύτερο βαθμό και όλο και πιο ξετσίπωτα εκμεταλλεύονται τους ξένους εργάτες, αφήνοντάς τους χωρίς δικαιώματα), παρακάτω: δικαίωμα για κάθε εκατό, ας πούμε, κατοίκους μιας χώρας να σχηματίζουν ελεύθερες ενώσεις για την ολόπλευρη εκμάθηση της πολεμικής τέχνης, με ελεύθερη εκλογή των εκπαιδευτών, με πληρωμή τους από το Δημόσιο ταμείο κτλ. Μόνο μ’ αυτούς τους όρους θα μπορούσε το προλεταριάτο να μάθει την πολεμική τέχνη πραγματικά για τον εαυτό του και όχι για τους δουλοκτήτες του και μια τέτοια εκμάθηση απαιτούν αναμφισβήτητα τα συμφέροντα του προλεταριάτου. Η ρωσική επανάσταση απόδειξε πως η κάθε επιτυχία του επαναστατικού κινήματος ―π.χ. η κατάληψη μιας πόλης, ενός βιομηχανικού συνοικισμού, ενός τμήματος του στρατού― θα αναγκάσει αναπόφευκτα το νικηφόρο προλεταριάτο να εφαρμόσει τέτοιο ακριβώς πρόγραμμα.

Τέλος, είναι αυτονόητο πως ενάντια στον οπορτουνισμό δεν μπορείς να αγωνιστείς απλώς με προγράμματα, αλλά μόνο με τη διαρκή επίβλεψη για να εφαρμόζονται τα προγράμματα αυτά πραγματικά. Το πιο μεγάλο, το μοιραίο λάθος της χρεοκοπημένης Β΄ Διεθνούς ήταν ότι τα λόγια δεν ανταποκρίνονταν στα έργα, ότι καλλιεργούνταν η συνήθεια της υποκρισίας και της ξεδιάντροπης επαναστατικής φρασεολογίας (βλ. την τωρινή στάση των Κάουτσκι και Σίας απέναντι στη Διακήρυξη της Βασιλείας). Ο αφοπλισμός σαν κοινωνική ιδέα ―δηλαδή σαν ιδέα που γεννιέται από κάποια κοινωνική κατάσταση και μπορεί να επιδρά σ’ ένα κοινωνικό περιβάλλον και δεν είναι προσωπική παραξενιά― γεννήθηκε, φαίνεται, από τις ιδιαίτερες και κατ’ εξαίρεση «ήρεμες» συνθήκες ζωής μερικών κρατών που έμειναν αρκετό χρόνο παράμερα από το ματωμένο παγκόσμιο δρόμο των πολέμων και ελπίζουν να μείνουν παράμερα και στο μέλλον. Για να πειστεί κανείς γι’ αυτό, αρκεί να εμβαθύνει λ.χ. στην επιχειρηματολογία των νορβηγών οπαδών του αφοπλισμού: «εμείς ―λένε― είμαστε χώρα μικρή, ο στρατός μας είναι μικρός, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε ενάντια στις μεγάλες Δυνάμεις» (αλλά και γι’ αυτό ανίσχυροι απέναντι στο βίαιο τράβηγμα σε μια ιμπεριαλιστική συμμαχία με μια οποιαδήποτε ομάδα μεγάλων Δυνάμεων)«θέλουμε να μείνουμε ήσυχοι στην απόμερη γωνιά μας και θα εξακολουθούμε να εφαρμόζουμε την απόμερη πολιτική μας, να απαιτούμε αφοπλισμό, υποχρεωτικά διαιτητικά δικαστήρια, μόνιμη ουδετερότητα κτλ.» («μόνιμη» ― μήπως σαν τη βελγική;).

Η στενόκαρδη επιδίωξη των μικρών κρατών να μείνουν παράμερα, η μικροαστική επιθυμία να βρίσκονται όσο γίνεται μακρύτερα από τις μεγάλες μάχες της παγκόσμιας ιστορίας, να εκμεταλλεύονται τη σχετική μονοπωλιακή θέση τους για να παραμείνουν σε αποστεωμένη παθητικότητα ― να ποιες αντικειμενικές κοινωνικές συνθήκες μπορεί να εξασφαλίσουν μια ορισμένη επιτυχία στην ιδέα του αφοπλισμού και μια ορισμένη διάδοσή της σε μερικά μικρά κράτη. Εννοείται πως η επιδίωξη αυτή είναι αντιδραστική και στηρίζεται ολοκληρωτικά σε αυταπάτες, γιατί ο ιμπεριαλισμός έτσι είτε αλλιώς παρασέρνει τα μικρά κράτη στη δίνη της παγκόσμιας οικονομίας και της παγκόσμιας πολιτικής.

Στην Ελβετία π.χ. οι ιμπεριαλιστικές συνθήκες της τής υπαγορεύουν αντικειμενικά δυο γραμμές στο εργατικό κίνημα: οι οπορτουνιστές σε συμμαχία με την αστική τάξη προσπαθούν να κάνουν την Ελβετία ρεπουμπλικανικο-δημοκρατική μονοπωλιακή ένωση για να αποκομίζουν κέρδη από τους περιηγητές της ιμπεριαλιστικής αστικής τάξης και για να χρησιμοποιούν αυτή την «ήρεμη» μονοπωλιακή της θέση όσο το δυνατό συμφερτικότερα, όσο το δυνατό ηρεμότερα.

Οι πραγματικοί σοσιαλδημοκράτες της Ελβετίας προσπαθούν να χρησιμοποιήσουν τη σχετική ελευθερία και τη «διεθνή» της θέση για να βοηθήσουν να νικήσει η στενή συμμαχία των επαναστατικών στοιχείων των εργατικών κομμάτων της Ευρώπης. Η Ελβετία μιλάει, δόξα τω θεώ, όχι «δική της ανεξάρτητη» γλώσσα, μα τρεις διεθνείς γλώσσες και μάλιστα γλώσσες που τις μιλάνε εμπόλεμες χώρες, οι οποίες συνορεύουν μαζί της.

Αν τα 20000 μέλη του Ελβετικού κόμματος έδιναν κάθε βδομάδα 2 σαντίμ σαν «έκτακτο πολεμικό φόρο», θα εισπράτταμε 20000 φράγκα το χρόνο, ποσό μεγαλύτερο απ’ ό,τι χρειάζεται για να τυπώνουμε περιοδικά σε τρεις γλώσσες και να κυκλοφορούμε ανάμεσα στους εργάτες και τους στρατιώτες των εμπολέμων χωρών, παρά τις απαγορεύσεις των γενικών επιτελείων, όλα όσα περιέχουν την αλήθεια για την αγανάκτηση που αρχίζει να εκδηλώνεται ανάμεσα στους εργάτες, για τη συναδέλφωσή τους στα χαρακώματα, για τις ελπίδες τους επαναστατικής χρησιμοποίησης των όπλων ενάντια στην ιμπεριαλιστική αστική τάξη των «δικών τους» χωρών κτλ.

Όλα αυτά δεν είναι καινούργια. Αυτό ακριβώς γίνεται από τις καλύτερες εφημερίδες, όπως η «La Sentinelle», η «Volksrecht»[10], η «Berner Tagwacht», αλλά δυστυχώς, σε ανεπαρκή βαθμό. Μονάχα με μια τέτοια δράση μπορεί η θαυμάσια απόφαση του κομματικού συνεδρίου του Άαραου[11] να γίνει κάτι περισσότερο από απλώς θαυμάσια απόφαση.

Εκείνο που μας ενδιαφέρει τώρα είναι το παρακάτω ερώτημα: ανταποκρίνεται άραγε στην επαναστατική κατεύθυνση των ελβετών σοσιαλδημοκρατών το αίτημα του «αφοπλισμού»; Είναι φανερό πως δεν ανταποκρίνεται. Αντικειμενικά ο «αφοπλισμός» είναι το πιο εθνικό, το ειδικά εθνικό πρόγραμμα των μικρών κρατών και κάθε άλλο παρά το διεθνές πρόγραμμα της διεθνούς επαναστατικής σοσιαλδημοκρατίας.

Γράφτηκε στα γερμανικά το Σεπτέμβρη του 1916

Πρωτοδημοσιεύτηκε το Σεπτέμβρη και Οχτώβρη του 1917 στην εφημερίδα «Jugend-Internationale» αρ. φύλ. 9 και 10
Υπογραφή: N. L e n i n

Στα ρωσικά πρωτοδημοσιεύτηκε το 1929 στη 2–3 έκδοση των Απάντων του Β. Ι. Λένιν, τόμ. ΧΙΧ

Δημοσιεύεται σύμφωνα με το κείμενο της εφημερίδας
Μετάφραση από τα γερμανικά

ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

[1] Το άρθρο «Το στρατιωτικό πρόγραμμα της προλεταριακής επανάστασης» (ο Β. Ι. Λένιν το ονομάζει στην αλληλογραφία του «Entwaffnung» («Αφοπλισμός») – «Για τον αφοπλισμό») γράφτηκε στα γερμανικά και προοριζόταν για δημοσίευση στον τύπο των ελβετών, σουηδών και νορβηγών αριστερών σοσιαλδημοκρατών. Όμως τότε δεν δημοσιεύτηκε. Αμέσως μετά ο Λένιν ξαναδούλεψε λίγο το άρθρο για να εκδοθεί στα ρωσικά. Το άρθρο με τον τίτλο «Για το σύνθημα του “αφοπλισμού„» δημοσιεύτηκε στη «Σμπόρνικ “Σοτσιάλ-Ντεμοκράτα„» τεύχ. 2, το Δεκέμβρη του 1916 (βλ. Άπαντα, 5η έκδ., τόμ. 30ός, σελ. 151–162).
Το αρχικό, γερμανικό κείμενο του άρθρου δημοσιεύτηκε στο όργανο της Διεθνούς ένωσης σοσιαλιστικών οργανώσεων της νεολαίας «Jugend-Internationale» («Διεθνής των Νέων») τεύχ. 9 και 10 του Σεπτέμβρη και Οχτώβρη του 1917 με τον τίτλο «Das Militärprogramm der proletarischen Revolution». Κατά τη δημοσίευση του άρθρου η Συντακτική Επιτροπή του περιοδικού έβαλε τον παρακάτω πρόλογο: «Στις μέρες μας, όταν ο Λένιν είναι ένας από εκείνους τους παράγοντες της ρωσικής επανάστασης, για τους οποίους μιλούν πιο συχνά απ’ όλους, το παρακάτω άρθρο αυτού του παλιού σιδερένιου επαναστάτη, που εκθέτει σημαντικό μέρος του πολιτικού του προγράμματος, έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το άρθρο το έφερε ο ίδιος στη Συντακτική μας επιτροπή λίγο πριν την αναχώρησή του από τη Ζυρίχη τον Απρίλη του 1917». Τον τίτλο του άρθρου, όπως φαίνεται, τον έδωσε η Συντακτική επιτροπή του περιοδικού «Jugend-Internationale».

[2] «Jugend-Internationale» («Διεθνής των Νέων») ― όργανο της Διεθνούς ένωσης σοσιαλιστικών οργανώσεων της νεολαίας που ανήκε στην αριστερά του Τσίμμερβαλντ· έβγαινε από το Σεπτέμβρη του 1915 ως το Μάη του 1918 στη Ζυρίχη, διευθυντής του ήταν ο Β. Μύντσενμπεργκ. Την εκτίμηση του «Jugend-Internationale» βλ. στο άρθρο του Β. Ι. Λένιν «Η Διεθνής των Νέων», (Άπαντα, τ. 30, σελ. 225–229).

[3] Πρόκειται για τις θέσεις πάνω στο στρατιωτικό ζήτημα, που συντάχτηκαν από τον Ρ. Γκριμ και δημοσιεύτηκαν στην εφημερίδα «Grütlianer» («Γκρυτλιανός») αρ. φύλ. 162 και 164 της 14 και 17 του Ιούλη 1916.
Στο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ελβετίας εξαιτίας του ότι δυνάμωσε ο κίνδυνος να παρασυρθεί η Ελβετία στον πόλεμο, έγινε συζήτηση πάνω στο ζήτημα σχετικά με τη στάση απέναντι στον πόλεμο. Τον Απρίλη του 1916 η Διοίκηση του ελβετικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος ανάθεσε σε επιφανείς παράγοντες του κόμματος ―στον Ρ. Γκριμ, στον Γκ. Μύλλερ, στον Σ. Νεν, στον Π. Πφλύγκερ κ.ά.― να εκφράσουν στον τύπο τη γνώμη τους πάνω στο ζήτημα αυτό. Ο καθένας απ’ αυτούς έγραψε άρθρα ή θέσεις που δημοσιεύτηκαν στις εφημερίδες «Berner Tagwacht» («Φρουρός της Βέρνης»), «Volksrecht» («Λαϊκό Δίκαιο»), «Grütlianer» («Γκρυτλιανός»).
Ο Β. Ι Λένιν παρακολουθούσε με προσοχή την πορεία της συζήτησης, μελετούσε τα υλικά, έγραφε τις παρατηρήσεις του για τις θέσεις. Όλα αυτά τα υλικά δημοσιεύτηκαν στη «Λενινιστική Συλλογή», τόμ. XVII.

[4] «Neues Leben» («Νέα Ζωή») ― μηνιαίο περιοδικό, όργανο του ελβετικού Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος. Εκδιδόταν στη Βέρνη από το Γενάρη του 1915 ως το Δεκέμβρη του 1917. Το περιοδικό διοχέτευε τις απόψεις των δεξιών τσιμμερβαλντιστών. Από τις αρχές του 1917 πήρε σοσιαλσοβινιστική θέση.

[5] Πρόκειται για τις διεθνείς σοσιαλιστικές συνδιασκέψεις που έγιναν στο Τσίμμερβαλντ και στο Κίνταλ.
Η Συνδιάσκεψη του Τσίμμερβαλντ ή η Πρώτη διεθνής σοσιαλιστική συνδιάσκεψη έγινε στις 5–8 του Σεπτέμβρη 1915. Σ’ αυτήν πήραν μέρος 38 αντιπρόσωποι από τους σοσιαλιστές 11 ευρωπαϊκών χωρών: της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ρωσίας, της Πολωνίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, της Σουηδίας, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας και της Ελβετίας. Επικεφαλής της αντιπροσωπείας της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ ήταν ο Β. Ι. Λένιν.
Στη συνδιάσκεψη συζητήθηκαν τα παρακάτω θέματα: 1) εκθέσεις των αντιπροσώπων των διάφορων χωρών· 2) κοινή διακήρυξη των αντιπροσώπων της Γερμανίας και της Γαλλίας· 3) πρόταση της Αριστεράς του Τσίμμερβαλντ να ψηφιστεί μια απόφαση αρχών· 4) ψήφιση διακήρυξης· 5) εκλογή Διεθνούς Σοσιαλιστικής Επιτροπής (I.S.K.)· 6) έγκριση ψηφίσματος συμπάθειας προς τα θύματα του πολέμου και τους καταδιωκόμενους.
Η συνδιάσκεψη ψήφισε διακήρυξη-έκκληση «Προς τους προλετάριους της Ευρώπης», που την επεξεργάστηκε επιτροπή και στην οποία κατορθώθηκε να μπουν μια σειρά βασικές θέσεις του επαναστατικού μαρξισμού χάρη στην επιμονή του Λένιν και των αριστερών σοσιαλδημοκρατών. Εκτός απ’ αυτό, η συνδιάσκεψη ψήφισε την κοινή διακήρυξη της γερμανικής και της γαλλικής αντιπροσωπείας, το ψήφισμα συμπάθειας προς τα θύματα του πολέμου και τους αγωνιστές που διώκονται για την πολιτική τους δράση, και εξέλεξε Διεθνή Σοσιαλιστική Επιτροπή.
Στη συνδιάσκεψη δημιουργήθηκε αριστερή ομάδα του Τσίμμερβαλντ, στην οποία μπήκαν αντιπρόσωποι της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ με επικεφαλής τον Λένιν, της καθοδήγησης της σοσιαλδημοκρατίας της περιοχής του Βασιλείου της Πολωνίας και της Λιθουανίας, της ΚΕ της σοσιαλδημοκρατίας της περιοχής Λεττονίας, των σουηδών αριστερών (Ζ. Χέγκλουντ), των νορβηγών αριστερών (Τ. Νέρμαν), των ελβετών αριστερών (Φ. Πλάττεν), της ομάδας «Διεθνιστές σοσιαλιστές της Γερμανίας» (Γ. Μπόρχαρντ). Η αριστερή ομάδα του Τσίμμερβαλντ πάλευε δραστήρια ενάντια στην κεντριστική πλειοψηφία της συνδιάσκεψης. Συνεπή ως το τέλος θέση στη συνδιάσκεψη πήραν μόνο οι αντιπρόσωποι του Κόμματος των μπολσεβίκων.
Ο Λένιν έκανε την εκτίμηση της συνδιάσκεψης του Τσίμμερβαλντ και της τακτικής που κράτησαν σ’ αυτήν οι μπολσεβίκοι στα άρθρα του: «Ένα πρώτο βήμα» και «Οι επαναστάτες μαρξιστές στη διεθνή σοσιαλιστική συνδιάσκεψη της 5–8 του Σεπτέμβρη 1915» (βλ. Άπαντα, 5η έκδ., τόμ. 27ος).
Η Συνδιάσκεψη του Κίνταλ, ή η Δεύτερη διεθνής σοσιαλιστική συνδιάσκεψη έγινε στην κωμόπολη Κίνταλ (Ελβετία) στις 24–30 του Απρίλη 1916. Στη συνδιάσκεψη πήραν μέρος 43 αντιπρόσωποι από τους σοσιαλιστές 10 χωρών: της Ρωσίας, της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Ιταλίας, της Ελβετίας, της Πολωνίας, της Νορβηγίας, της Αυστρίας, της Σερβίας και της Πορτογαλίας. Εκτός απ’ αυτούς πήραν μέρος σαν προσκαλεσμένοι ένας αντιπρόσωπος της Αγγλίας και ένας αντιπρόσωπος της γραμματείας της Διεθνούς της νεολαίας. Οι αντιπρόσωποι του Ανεξάρτητου εργατικού κόμματος της Αγγλίας, των σοσιαλιστών των ΗΠΑ, της Βουλγαρίας, της Ρουμανίας, της Ελλάδας και της Σουηδίας δεν μπόρεσαν να πάρουν διαβατήριο και γι’ αυτό δεν πήραν μέρος· μερικοί αντιπρόσωποι των αριστερών μεταβίβασαν τα πληρεξούσιά τους σε άλλα κόμματα: η σοσιαλδημοκρατία της περιοχής Λεττονίας μεταβίβασε το πληρεξούσιό της στην ΚΕ του ΣΔΕΚΡ· ο αντιπρόσωπος των ολλανδών αριστερών, Γκ. Ρόλαντ-Χολστ, το δικό του στη σοσιαλδημοκρατία της περιοχής του Βασιλείου της Πολωνίας και της Λιθουανίας. Απομέρους της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ στη συνδιάσκεψη πήραν μέρος 3 αντιπρόσωποι μ’ επικεφαλής τον Λένιν.
Στη συνδιάσκεψη συζητήθηκαν τα παρακάτω θέματα: 1) η πάλη για τον τερματισμό του πολέμου, 2) η στάση του προλεταριάτου απέναντι στα ζητήματα της ειρήνης, 3) η ζύμωση και η προπαγάνδα, 4) η κοινοβουλευτική δράση, 5) η μαζική πάλη, 6) η σύγκληση του Διεθνούς Σοσιαλιστικού Γραφείου.
Η αριστερή ομάδα του Τσίμμερβαλντ μ’ επικεφαλής τον Β. Ι. Λένιν κατείχε πιο σταθερές θέσεις στη συνδιάσκεψη του Κίνταλ απ’ ό,τι στο Τσίμμερβαλντ. Συνένωνε 12 αντιπροσώπους και σε μερικά ζητήματα τις προτάσεις της ψήφιζαν μέχρι 20 άτομα, δηλαδή σχεδόν οι μισοί αντιπρόσωποι της συνδιάσκεψης. Το γεγονός αυτό αντικαθρέφτιζε την αλλαγή στο συσχετισμό των δυνάμεων που είχε γίνει στο διεθνές εργατικό κίνημα προς όφελος του διεθνισμού.
Η συνδιάσκεψη ψήφισε διακήρυξη-έκκληση «Προς τους λαούς που καταστρέφονται και σκοτώνονται» και αποφάσεις που έκαναν κριτική στον πασιφισμό και στο Διεθνές Σοσιαλιστικό Γραφείο. Ο Β. Ι. Λένιν εκτίμησε τις αποφάσεις της συνδιάσκεψης σαν ένα παραπέρα βήμα προς τα μπρος, στην υπόθεση της συσπείρωσης των διεθνιστών στην πάλη κατά του ιμπεριαλιστικού πολέμου.
Οι συνδιασκέψεις του Τσίμμερβαλντ και του Κίνταλ συνέβαλαν στη συσπείρωση πάνω στην ιδεολογική βάση του μαρξισμού-λενινισμού των αριστερών στοιχείων της δυτικοευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, που αργότερα έπαιξαν δραστήριο ρόλο στην πάλη για τη δημιουργία των κομμουνιστικών κομμάτων στις χώρες τους και στην ίδρυση της Γ΄, της Κομμουνιστικής Διεθνούς.

[6] «Σοσιαλδημοκρατική ομάδα εργασίας» («Arbeitsgemeinschaft» ― «Κοινότητα εργασίας») ― οργάνωση των γερμανών κεντριστών. Σχηματίστηκε το Μάρτη του 1916 από βουλευτές του Ράιχσταγκ, που αποσχίστηκαν από τη σοσιαλδημοκρατική ομάδα του Ράιχσταγκ. Επικεφαλής της ομάδας ήταν οι Ο. Χάαζε, Γκ. Λέντεμπουρ, Β. Ντίτμαν. Η ομάδα έβγαζε το «Lose Blätter» («Άδετα Φύλλα») και μέχρι τον Απρίλη του 1916 υπερίσχυε στη Συντακτική επιτροπή της εφημερίδας «Vorwärts» («Εμπρός»). Μετά την απομάκρυνση των κεντριστών από τη «Vorwärts» η ομάδα έκανε Κεντρικό της Όργανο το «Mitteilungsblätter» («Πληροφοριακά Φύλλα») που έβγαινε στο Βερολίνο. Η ομάδα είχε την πλειοψηφία της οργάνωσης του Βερολίνου. Η «Σοσιαλδημοκρατική ομάδα εργασίας» αποτέλεσε το βασικό πυρήνα του Ανεξάρτητου Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Γερμανίας, που δημιουργήθηκε τον Απρίλη του 1917, και το οποίο δικαιολογούσε τους ανοιχτούς σοσιαλσοβινιστές, τασσόμενο υπέρ της διατήρησης της ενότητας μ’ αυτούς.

[7] Ανεξάρτητο Εργατικό κόμμα της Αγγλίας (Independent Labour Party) ― ρεφορμιστική οργάνωση που ιδρύθηκε από τους καθοδηγητές των «νέων τρέιντ-γιούνιον» το 1893 σε συνθήκες που αναζωογονούνταν ο απεργιακός αγώνας και δυνάμωνε το κίνημα για την ανεξαρτησία της εργατικής τάξης της Αγγλίας από τα αστικά κόμματα. Στο ΑΕΚ μπήκαν τα μέλη των «νέων τρέιντ-γιούνιον» και μια σειρά παλιά συνδικάτα, αντιπρόσωποι της διανόησης και της μικροαστικής τάξης, που βρίσκονταν κάτω από την επίδραση των φαβιανών. Επικεφαλής του κόμματος ήταν ο Κέιρ Χάρντυ και ο Ρ. Μακντόναλντ. Το ΑΕΚ από την αρχή ακόμη της εμφάνισής του τήρησε αστική ρεφορμιστική στάση, στρέφοντας την κύρια προσοχή του στην κοινοβουλευτική μορφή πάλης και στις κοινοβουλευτικές συναλλαγές με το Φιλελεύθερο κόμμα. Ο Λένιν, χαρακτηρίζοντας το Ανεξάρτητο Εργατικό κόμμα, έγραφε ότι «στην πράξη το κόμμα αυτό είναι κόμμα οπορτουνιστικό, εξαρτημένο πάντα από την αστική τάξη» (Άπαντα, 5η έκδ., τόμ. 39ος, σελ. 90).
Στις αρχές του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου το ΑΕΚ έβγαλε διακήρυξη κατά του πολέμου, στη συνδιάσκεψη του κόμματος στις 5–6 του Απρίλη 1915 στο Νόρβιλ ψηφίστηκαν μια σειρά πασιφιστικές αποφάσεις, όμως ύστερα από λίγο διάστημα το ΑΕΚ ακολούθησε τις θέσεις του σοσιαλσοβινισμού.

[8] Οι Επιτροπές πολεμικής βιομηχανίας δημιουργήθηκαν στη Ρωσία το Μάη του 1915 από την ιμπεριαλιστική μεγαλοαστική τάξη για να βοηθήσουν τον τσαρισμό στη διεξαγωγή του πολέμου. Πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής πολεμικής βιομηχανίας ήταν ο μεγαλύτερος καπιταλιστής, ο αρχηγός των οχτωβριστών Α. Ι. Γκουτσκόφ. Μέλη της Επιτροπής ήταν ο εργοστασιάρχης Α. Ι. Κονοβάλοφ, ο τραπεζίτης και ιδιοκτήτης εργοστασίου ζάχαρης Μ. Ι. Τερέστσενκο και άλλοι μεγιστάνες του κεφαλαίου. Η αστική τάξη στην προσπάθειά της να υποτάξει τους εργάτες στην επιρροή της και να τους μεταδώσει αμυνίτικες διαθέσεις, αποφάσισε να οργανώσει «εργατικές ομάδες» δίπλα σ’ αυτές τις επιτροπές και να αποδείξει μ’ αυτό ότι στη Ρωσία αποκαταστάθηκε η «ταξική ειρήνη» ανάμεσα στην αστική τάξη και το προλεταριάτο. Οι μπολσεβίκοι μποϋκοτάρισαν τις Επιτροπές πολεμικής βιομηχανίας και, έχοντας την υποστήριξη της πλειοψηφίας των εργατών, το πραγματοποίησαν αυτό με επιτυχία. Στη συνέλευση των πληρεξουσίων των εργατών της Πετρούπολης στις 27 του Σεπτέμβρη (10 του Οχτώβρη) 1915, υπέρ της απόφασης των μπολσεβίκων που καλούσε τους εργάτες να μποϋκοτάρουν τις Επιτροπές πολεμικής βιομηχανίας και να παλέψουν για την επαναστατική έξοδο από τον πόλεμο, ψήφισαν 95 άτομα, υπέρ της απόφασης των μενσεβίκων 81 άτομα. Μόνο στην επαναληπτική συνέλευση, ύστερα από την αποχώρηση των εργατών οπαδών των μπολσεβίκων, οι μενσεβίκοι κατόρθωσαν να βγάλουν στην «εργατική ομάδα» 10 άτομα μ’ επικεφαλής τον Κ. Α. Γκβόζντεφ.
Ύστερα από τη διαφωτιστική δουλειά που έκαναν οι μπολσεβίκοι, από το συνολικό αριθμό των 239 περιφερειακών και τοπικών Επιτροπών πολεμικής βιομηχανίας εκλογές «εργατικών ομάδων» έγιναν μόνο σε 70 Επιτροπές, και εργάτες αντιπρόσωποι εκλέχθηκαν μόνο σε 36 επιτροπές.

[9] Διακήρυξη της Βασιλείας — διακήρυξη για τον πόλεμο, που ψηφίστηκε από το Έκτακτο Διεθνές σοσιαλιστικό συνέδριο της Βασιλείας (Ελβετία), που έγινε στις 24–25 του Νοέμβρη 1912. Το συνέδριο συγκλήθηκε για να λύσει το ζήτημα της πάλης ενάντια στον επικείμενο κίνδυνο του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου, που η απειλή του μεγάλωσε ακόμη πιο πολύ ύστερα από την έναρξη του πρώτου βαλκανικού πολέμου. Στο συνέδριο πήραν μέρος 555 αντιπρόσωποι. Η ΚΕ του ΣΔΕΚΡ εκπροσωπήθηκε με 6 αντιπρόσωπους. Την ημέρα της έναρξης των εργασιών του συνεδρίου έγινε πολυπληθής αντιπολεμική διαδήλωση και διεθνές συλλαλητήριο διαμαρτυρίας κατά του πολέμου.
Στις 25 Νοέμβρη το συνέδριο ψήφισε ομόφωνα τη διακήρυξη για τον πόλεμο. Η διακήρυξη προειδοποιούσε τους λαούς για τον κίνδυνο του επικείμενου παγκόσμιου πολέμου. «Σε οποιαδήποτε στιγμή, αναφερόταν στη διακήρυξη, οι μεγάλοι ευρωπαϊκοί λαοί μπορεί να ριχτούν ο ένας ενάντια στον άλλον, και ένα τέτοιο έγκλημα κατά της ανθρωπότητας και της λογικής δεν μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε με το παραμικρότερο πρόσχημα οποιουδήποτε λαϊκού συμφέροντος… Θα ήταν τρέλα αν οι κυβερνήσεις δεν καταλάβαιναν ότι και μόνο η σκέψη για τη φρικαλεότητα ενός παγκόσμιου πολέμου είναι ικανή να προκαλέσει την αγανάκτηση και την οργή της εργατικής τάξης. Το προλεταριάτο θεωρεί έγκλημα να πυροβολεί ο ένας τον άλλον για τα κέρδη των καπιταλιστών, για τη φιλοδοξία των δυναστειών, για την πραγματοποίηση των μυστικών διπλωματικών συμφωνιών» (βλ. «Außerordentlicher Internationaler Sozialistenkongreß zu Basel am 24. und 25. November 1912», Berlin, 1912, S. 23, 26).
Η διακήρυξη ξεσκέπαζε τους ληστρικούς σκοπούς του πολέμου που προετοίμαζαν οι ιμπεριαλιστές και καλούσε τους εργάτες όλων των χωρών να κάνουν αποφασιστική πάλη για την ειρήνη, ενάντια στην απειλή του πολέμου, «να αντιπαρατάξουν στον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό την ισχύ της διεθνούς αλληλεγγύης του προλεταριάτου». Σε περίπτωση που θα ξεσπάσει ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η διακήρυξη σύστηνε στους σοσιαλιστές να χρησιμοποιήσουν την οικονομική και πολιτική κρίση που προκαλεί ο πόλεμος, για τον αγώνα υπέρ της σοσιαλιστικής επανάστασης.
Οι ηγέτες της Β΄ Διεθνούς (Κάουτσκι, Βαντερβέλντε κ.ά.) στο συνέδριο ψήφισαν υπέρ της διακήρυξης ενάντια στον πόλεμο. Ωστόσο μόλις άρχισε ο παγκόσμιος ιμπεριαλιστικός πόλεμος ξέχασαν τη διακήρυξη της Βασιλείας, όπως και τις άλλες αποφάσεις των διεθνών σοσιαλιστικών συνεδρίων για την πάλη κατά του πολέμου και τάχθηκαν στο πλευρό των ιμπεριαλιστικών τους κυβερνήσεων.

[10] «La Sentinelle» («Ο Φρουρός») ― εφημερίδα, όργανο της σοσιαλδημοκρατικής οργάνωσης του καντονίου του Νεσατέλ (Ελβετία). Έβγαινε στο Σο-ντε-Φον από το 1890. Από το 1906 ως το 1910 δεν εκδιδόταν. Στα χρόνια του πρώτου παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου (1914–1918) η εφημερίδα κράτησε διεθνιστική στάση. Στις 13 του Νοέμβρη 1914 στο φύλ. αρ. 265 της εφημερίδας δημοσιεύτηκε σε περίληψη η διακήρυξη της ΚΕ του ΣΔΕΚΡ «Ο πόλεμος και η σοσιαλδημοκρατία της Ρωσίας».
«Volksrecht» («Λαϊκό Δίκαιο») ― καθημερινή εφημερίδα, όργανο του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Ελβετίας. Εκδίδεται στη Ζυρίχη από το 1898. Στα χρόνια του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού πολέμου (1914–1918) διευθυντής της εφημερίδας ήταν ο Ε. Νομπς και η εφημερίδα δημοσίευε άρθρα αριστερών τσιμμερβαλντιστών. Σ’ αυτήν δημοσιεύτηκαν τα άρθρα του Λένιν «Δώδεκα σύντομες θέσεις για την υπεράσπιση από τον Γκ. Γκρόιλιχ της υπεράσπισης της πατρίδας», «Για τα καθήκοντα του ΣΔΕΚΡ στη ρωσική επανάσταση», «Τεχνάσματα ρεπουμπλικάνων σοβινιστών» κ.ά. Σήμερα η στάση της εφημερίδας πάνω στα βασικά ζητήματα της εσωτερικής και εξωτερικής πολιτικής, από άποψη αρχών, σχεδόν σε τίποτε δεν διαφέρει από τη στάση των αστικών εφημερίδων.

[11] Ο Β. Ι. Λένιν εννοεί το συνέδριο του Σοσιαλδημοκρατικού κόμματος της Ελβετίας στο Άαραου, που έγινε στις 20–21 του Νοέμβρη 1915. Το κεντρικό θέμα της ημερήσιας διάταξης του συνεδρίου ήταν το ζήτημα της στάσης της ελβετικής σοσιαλδημοκρατίας απέναντι στην ένωση των διεθνιστών του Τσίμμερβαλντ. Γύρω από το ζήτημα αυτό διεξάχθηκε πάλη ανάμεσα στις τρεις κατευθύνσεις της ελβετικής σοσιαλδημοκρατίας: 1) στους αντιτσιμμερβαλντιστές (Γκ. Γκρόιλιχ, Π. Πφλύγκερ κ.ά.), 2) τους οπαδούς της Δεξιάς του Τσίμμερβαλντ (Ρ. Γκριμ, Π. Γκράμπερ κ.ά.) και 3) τους οπαδούς της Αριστεράς του Τσίμμερβαλντ (Φ. Πλάττεν, Ε. Νομπς κ.ά.). Από τον Ρ. Γκριμ προωθήθηκε απόφαση, στην οποία προτεινόταν στο Σοσιαλδημοκρατικό κόμμα της Ελβετίας να προσχωρήσει στην ένωση του Τσίμμερβαλντ και να εγκρίνει την πολιτική γραμμή των δεξιών τσιμμερβαλντιστών. Οι ελβετοί αριστεροί σοσιαλδημοκράτες υπόβαλαν εξονόματος του τμήματος Λοζάνης πρόταση τροποποίησης της απόφασης του Γκριμ. Στην τροποποίηση προτεινόταν να αναγνωριστεί η αναγκαιότητα της ανάπτυξης μαζικής επαναστατικής πάλης ενάντια στον πόλεμο και δηλωνόταν ότι μόνο η νικηφόρα επανάσταση του προλεταριάτου μπορεί να βάλει τέλος στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο. Αφού η πρόταση τροποποίησης του τμήματος Λοζάνης αποσύρθηκε κάτω από την πίεση του Γκριμ, την πρόταση επανάφερε ο μπολσεβίκος Μ. Μ. Χαριτόνοφ, που έπαιρνε μέρος στο συνέδριο ως αντιπρόσωπος με πλήρες δικαίωμα ψήφου απομέρους μιας από τις ελβετικές σοσιαλδημοκρατικές οργανώσεις. Ο Γκριμ και οι οπαδοί του αναγκάστηκαν για λόγους τακτικής να υποστηρίξουν την τροποποίηση. Η πλειοψηφία των αντιπροσώπων του συνεδρίου (υπέρ 258, κατά 141) ενέκρινε την τροποποίηση των αριστερών.

28 σχόλια:

  1. Σεχτάρ ο Τρομερός13 Μαΐου 2015 - 9:15 π.μ.

    Mπράβο, Μη Απολιθωμένε...!
    Θα μας χρειαστούν τέτοιες υπενθυμίσεις της ταξικής θεώρησης των στρατιωτικοπολιτικών εξελίξεων, που φοβάμαι ότι σύντομα θα μας χτυπήσουν την πόρτα, και θα πρέπει νάμαστε έτοιμοι για πολύ γενναίες αποφάσεις!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Πράγματι, πρόκειται για εξαιρετικά χρήσιμο και άξιο προσεκτικότατης ανάγνωσης κείμενο, και ευχαριστώ κι εγώ θερμά.

    Επειδή όμως ο σφος μου άνοιξε την όρεξη, αναρωτιέμαι αν υπάρχει δυνατότητα για μετάφραση αυτού εδώ του κειμένου, του 1919:

    https://www.marxists.org/archive/lenin/works/1919/nov/22.htm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΠΡΩΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Αντώνη, δεν χρειάζεται να μεταφράζονται τα μεταφρασμένα· υπάρχει στον 39ο τόμο (περιλαμβάνει έργα που γράφτηκαν από τις 28 Ιουνίου ως τις 15 Δεκεμβρίου του 1919) της 5ης έκδοσης των «Απάντων» (ελληνική μετάφραση της «Σύγχρονης Εποχής», Αθήνα, Οκτώβριος 1982, σελ. 318–331) κι αρχίζω να στέλνω σε συνέχειες την ψηφιοποίησή του. Μόνο λίγη υπομονή, γιατί θα πάρει χρόνο, επειδή έχω αυτόν τον καιρό τρεχάματα. Καλή ανάγνωση! ― Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    Β. Ι. ΛΕΝΙΝ

    ΕΚΘΕΣΗ ΣΤΟ ΙΙ ΠΑΝΡΩΣΙΚΟ ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΩΝ ΟΡΓΑΝΩΣΕΩΝ ΤΩΝ ΛΑΩΝ ΤΗΣ ΑΝΑΤΟΛΗΣ [118]

    22 ΤΟΥ ΝΟΕΜΒΡΗ 1919

    Σύντροφοι! Είμαι πολύ ευτυχής που μπορώ να χαιρετίσω το συνέδριο των συντρόφων-κομμουνιστών, των εκπροσώπων των μουσουλμανικών οργανώσεων της Ανατολής και να πω λίγα λόγια σχετικά με την κατάσταση, όπως διαμορφώθηκε σήμερα στη Ρωσία και σε όλο τον κόσμο. Το θέμα της έκθεσής μου είναι η τρέχουσα στιγμή, και νομίζω πως σχετικά μ’ αυτό το ζήτημα το πιο ουσιαστικό σήμερα είναι η στάση των λαών της Ανατολής απέναντι στον ιμπεριαλισμό και στο επαναστατικό κίνημα αυτών των λαών. Είναι αυτονόητο πως σήμερα το επαναστατικό αυτό κίνημα των λαών της Ανατολής δεν μπορεί να αναπτυχθεί με επιτυχία, δεν μπορεί να βρει τη λύση του παρά μόνο σε άμεση σύνδεση με την επαναστατική πάλη της Σοβιετικής μας Δημοκρατίας ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Πολλοί λόγοι ― όπως η καθυστέρηση της Ρωσίας και της απέραντης έκτασής της και το γεγονός ότι αποτελεί ορόσημο ανάμεσα στην Ευρώπη και στην Ασία, τη Δύση και την Ανατολή μας επέβαλαν αν επωμιστούμε όλο το βάρος ―και αυτό το θεωρούμε μεγάλη μας τιμή― και να γίνουμε οι πρωτεργάτες της παγκόσμιας πάλης ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Γι’ αυτό όλη η πορεία των επικείμενων στο άμεσο μέλλον γεγονότων προοιωνίζει έναν ακόμη πιο πλατύ και πεισματώδη αγώνα ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό που θα συνδεθεί αναπόφευκτα με τη πάλη της Σοβιετικής Δημοκρατίας ενάντια στις δυνάμεις του ενωμένου ιμπεριαλισμού ― της Γερμανίας, της Γαλλίας, της Αγγλίας και της Αμερικής.

    Όσο για την πολεμική πλευρά, ξέρετε τι ευνοϊκή εξέλιξη πήραν τώρα τα πράγματα σε όλα τα μέτωπα. Δεν θα σταθώ λεπτομερειακά σ’ αυτό το ζήτημα, θα πω μόνο πως μέσα στα δυο χρόνια ο εμφύλιος πόλεμος που μας επέβαλε με τη βία ο διεθνής ιμπεριαλισμός, προξένησε στη Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Σοβιετική Δημοκρατία της Ρωσίας αναρίθμητα βάσανα, φόρτωσε τους αγρότες και τους εργάτες με ένα τόσο αβάσταχτο βάρος, που συχνά νόμιζες πως δεν θα μπορέσουν να το σηκώσουν. Ταυτόχρονα όμως ο πόλεμος αυτός με την ωμή βιαιότητά του, με τη φοβερά βάναυση πίεση των λεγόμενων «συμμάχων» μας, που έχουν αποθηριωθεί και μας λήστευαν πριν ακόμη αρχίσει η σοσιαλιστική επανάσταση ― ο πόλεμος αυτός έκανε ένα θαύμα, μετατρέποντας τους κουρασμένους από τον πόλεμο ανθρώπους, που θα έλεγε κανείς πως δεν θα μπορέσουν να αντέξουν έναν ακόμη πόλεμο, σε μαχητές που όχι μόνο άντεξαν δυο χρόνια τον πόλεμο, αλλά και τον τερματίζουν νικηφόρα. Οι νίκες που κερδίζουμε τώρα ενάντια στον Κολτσάκ, τον Γιούντενιτς και τον Ντενίκιν, οι νίκες αυτές σημαίνουν πως μπαίνουμε σε μια νέα εποχή της ιστορίας της πάλης του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού ενάντια στις χώρες και τα έθνη που ξεσηκώθηκαν στον αγώνα για την απελευθέρωσή τους. Από την άποψη αυτή ο δικός μας δίχρονος εμφύλιος πόλεμος όχι μόνο επιβεβαίωσε απόλυτα την παρατήρηση που έκανε προ πολλού η ιστορία, πως ο χαρακτήρας του πολέμου και η επιτυχία του εξαρτώνται προπαντός από το εσωτερικό καθεστώς της χώρας που μπαίνει σε πόλεμο, πως ο πόλεμος είναι αντανάκλαση της εσωτερικής πολιτικής που ακολουθεί η δοσμένη χώρα μπροστά από τον πόλεμο. Όλα αυτά έχουν αναπόφευκτα την αντανάκλασή τους στη διεξαγωγή του πολέμου.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Το ζήτημα ποια τάξη διεξήγε τον πόλεμο και συνεχίζει να τον διεξάγει, αποτελεί ένα πολύ σπουδαίο ζήτημα. Μόνο χάρη στο γεγονός ότι ο δικός μας εμφύλιος πόλεμος διεξάγεται από τους απελευθερωμένους εργάτες και αγρότες, και αποτελεί συνέχιση της πολιτικής πάλης για την απελευθέρωση των εργαζομένων από τους καπιταλιστές της χώρας τους και όλου του κόσμου, μόνο γι’ αυτό σε μια τόσο καθυστερημένη και εξαντλημένη από τον τετράχρονο ιμπεριαλιστικό πόλεμο χώρα, σαν τη Ρωσία, βρέθηκαν άνθρωποι με ισχυρή θέληση, ικανοί να συνεχίσουν τον πόλεμο αυτό επί δυο χρόνια, σε συνθήκες πρωτοφανείς και απίστευτα σκληρές.

    Η ιστορία του εμφυλίου πολέμου το έδειξε αυτό ιδιαίτερα παραστατικά στην περίπτωση του Κολτσάκ. Ένας αντίπαλος, όπως ο Κολτσάκ, που τον βοηθούσαμ όλα τα ισχυρότερα κράτη του κόσμου, που διέθετε σιδηροδρομική γραμμή φρουρούμενη από εκατό χιλιάδες στρατό των ξένων δυνάμεων, με τη συμμετοχή και των καλύτερων στρατευμάτων των διεθνών ιμπεριαλιστών, όπως π. χ. των ιαπωνικών, τα οποία ετοιμάζονταν για τον ιμπεριαλιστικό πόλεμο, αλλά σχεδόν δεν πήραν μέρος σ’ αυτόν και γι’ αυτό δεν υπόφεραν πολύ ―ο Κολτσάκ που στηριζόταν στους πιο εύπορους αγρότες της Σιβηρίας, οι οποίοι δεν γνώρισαν τη δουλοπαροικία και γι’ αυτό, φυσικά, βρίσκονταν μακριά από τον κομμουνισμό περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο― θα έλεγε κανείς πως ο Κολτσάκ ήταν μια ακατανίκητη δύναμη, γιατί τα στρατεύματά του ήταν το πρωτοπόρο τμήμα του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Και ως τα σήμερα ακόμη στη Σιβηρία δρουν ιαπωνικά, τσεχοσλοβακικά και πολλά άλλα στρατεύματα των ιμπεριαλιστικών εθνών. Ωστόσο το πείραμα της εξουσίας του Κολτσάκ, που κράτησε πάνω από έναν χρόνο στη Σιβηρία με τον τεράστιο πλούτο της, πείραμα που στην αρχή είχε την υποστήριξη των σοσιαλιστικών κομμάτων της ΙΙ Διεθνούς, των μενσεβίκων και των εσέρων, οι οποίοι δημιούργησαν το μέτωπο της Επιτροπής της Συντακτικής Συνέλευσης, και μέσα σ’ αυτές τις συνθήκες φαινόταν, από μικροαστική άποψη και από τη σκοπιά της συνηθισμένης ιστορικής πορείας, στέρεο και ακατανίκητο, στην πραγματικότητα έδειξε πως όσο προχωρούσε ο Κολτσάκ στα βάθη της Ρωσίας, τόσο περισσότερο εξαντλούνταν, και τελικά βλέπουμε την πλήρη νίκη της Σοβιετικής Ρωσίας ενάντια στον Κολτσάκ. Αναμφισβήτητα εδώ έχουμε μια έμπρακτη απόδειξη ότι οι συσπειρωμένες δυνάμεις των εργατών και των αγροτών, που απελευθερώθηκαν από το ζυγό των καπιταλιστών, κάνουν πραγματικά θαύματα.. Εδώ έχουμε μια έμπρακτη απόδειξη ότι ο επαναστατικός πόλεμος, όταν πραγματικά τραβάει τις καταπιεζόμενες μάζες των εργαζομένων και προκαλεί το ενδιαφέρον τους, όταν τους καλλιεργεί τη συνείδηση ότι αγωνίζονται ενάντια στους εκμεταλλευτές, ότι ένας τέτιος επαναστατικός πόλεμος διεγείρει την ενεργητικότητα και την ικανότητα να κάνουν θαύματα.

    Νομίζω πως αυτό που έκανε ο Κόκκινος Στρατός, η πάλη του και η ιστορία της νίκης του θα έχουν για όλους τους λαούς της Ανατολής γιγάντια, παγκόσμια σημασία. Θα δείξει στους λαούς της Ανατολής πως όσο αδύνατοι και αν είναι οι λαοί αυτοί, όσο ακατανίκητη και αν φαίνεται η δύναμη των ευρωπαίων καταπιεστών, που χρησιμοποιούν στην πάλη όλα τα θαύματα της τεχνικής και της πολεμικής τέχνης, παρόλα αυτά ο επαναστατικός πόλεμος που διεξάγουν οι καταπιεζόμενοι λαοί, αν ο πόλεμος αυτός μπορέσει να αφυπνίσει πραγματικά τα εκατομμύρια των εργαζομένων και των εκμεταλλευομένων, κρύβει μέσα του τέτιες δυνατότητες, τέτια θαύματα, που η απελευθέρωση των λαών της Ανατολής πρακτικά είνα τώρα απόλυτα πραγματοποιήσιμη όχι μόνο από την άποψη των προοπτικών της παγκόσμιας επανάστασης, αλλά και από την άποψη της άμεσης πολεμικής πείρας που έδοσε η Ασία, η Σιβηρία, της πείρας που έδοσε η Σοβιετική Δημοκρατία, η οποία δέχτηκε την πολεμική επιδρομή όλων των ισχυρών χωρών του ιμπεριαλισμού.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΤΡΙΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Εκτός απ’ αυτό, η πείρα αυτή του εμφυλίου πολέμου στη Ρωσία έδειξε σ’ εμάς και στους κομμουνιστές όλων των χωρών, πως μέσα στη φωτιά του εμφυλίου πολέμου, παράλληλα με την ανάπτυξη του επαναστατικού ενθουσιασμού, δυναμώνει γερά το εσωτερικό της χώρας. Ο πόλεμος είναι δοκιμασία όλων των οικονομικών και οργανωτικών δυνάμεων κάθε έθνους. Σε τελευταία ανάλυση, ύστερα από δυο χρόνων πείρα, όσο αφάνταστα βαριές συνέπειες και αν έχει ο πόλεμος για τους εργάτες και τους αγρότες που δοκιμάζονται από την πείνα και το κρύο, μπορούμε να πούμε με βάση τη δίχρονη πείρα ότι νικούμε και θα νικούμε, γιατί έχουμε μετόπισθεν και μετόπισθεν γερά, ότι οι αγρότες και οι εργάτες, παρά την πείνα και το κρύο, είναι συσπειρωμένοι, έχουν δυναμώσει και στο κάθε βαρύ χτύπημα απαντούν με το δυνάμωμα της συσπείρωσης των δυνάμεων και της οικονομικής ισχύος, και μόνο χάρη σ’ αυτό μπόρεσαν να νικήσουν τον Κολτσάκ, τον Γιούντενιτς και τους συμμάχους τους, τα πιο ισχυρά κράτη του κόσμου. Τα δυο χρόνια που πέρασαν μας δείχνουν, από τη μια μεριά, τη δυνατότητα ανάπτυξης του επαναστατικού πολέμου, και από την άλλη, το δυνάμωμα της Σοβιετικής εξουσίας κάτω από τα βαριά χτυπήματα της ξένης επιδρομής που επιδιώκει τη γρήγορη συντριβή της εστίας της επανάστασης, τη συντριβή της Δημοκρατίας των εργατών και των αγροτών, που τόλμησαν να κηρύξουν τον πόλεμο στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Αλλά, αντί να συντρίψουν τους εργάτες και τους αγρότες της Ρωσίας, δεν κατάφεραν παρά να τους ατσαλώσουν.

    Αυτά είναι τα κυριότερα αποτελέσματα, αυτό είναι το κύριο περιεχόμενο της στιγμής που ζούμε. Τραβάμε για αποφασιστικές νίκες ενάντια στον Ντενίκιν, τον τελευταίο εχθρό που έμεινε στα χώματά μας. Νιώθουμε τον εαυτό μας δυνατό και μπορούμε να το επαναλάβουμε χίλιες φορές πως δεν λαθεύουμε, όταν λέμε ότι δυνάμωσε η εσωτερική συγκρότηση της Δημοκρατίας και ότι από τον πόλεμο ενάντια στον Ντενίκιν θα βγούμε πολύ πιο δυνατοί και πιο προετοιμασμένοι για την πραγματοποίηση του καθήκοντος της ανέγερσης του σοσιαλιστικού οικοδομήματος ― ανέγερσης για την οποία στη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου μπορούσαμε να διαθέσουμε πού λίγο χρόνο και δυνάμεις και μόνο τώρα, βγαίνοντας σε ελεύθερο δρόμο, θα μπορέσουμε, αναμφισβήτητα, να επιδοθούμε σ’ αυτή ολοκληρωτικά.

    Στη Δυτική Ευρώπη βλέπουμε την αποσύνθεση του ιμπεριαλισμού. Ξέρετε πως ένα χρόνο πριν, ακόμη και οι γερμανοί σοσιαλιστές, όπως και η τεράστια πλειοψηφία των σοσιαλιστών που δεν καταλάβαιναν πώς έχουν τα πράγματα, νόμιζαν πως διεξάγεται πάλη ανάμεσα σε δυο ομάδες του παγκόσμιου ιμπεριαλισμού και θεωρούσαν πως η πάλη αυτή γέμισε την ιστορία και ότι δεν υπάρχουν δυνάμεις που θα μπορούσαν να δόσουν κάτι το διαφορετικό· νόμιζαν πως ακόμη και οι σοσιαλιστές δεν έχουν τίποτε άλλο να κάνουν παρά να προσκολληθούν σε μια από τις δυο ομάδες των πανίσχυρων ληστών του κόσμου. Έτσι παρουσιάζονταν τα πράγματα τον Οχτώβρη του 1918. Βλέπουμε όμως πως από τότε η παγκόσμια ιστορία έζησε μέσα σ’ ένα χρόνο πρωτοείδωτα γεγονότα, μεγάλα και σοβαρά, που άνοιξαν τα μάτια πολλών σοσιαλιστών, απ’ αυτούς που τον καιρό του ιμπεριαλιστικού πολέμου ήταν πατριώτες και δικαιολογούσαν τη στάση τους, λέγοντας ότι απέναντί τους είχαν τον εχθρό· δικαιολογούσαν τη συμμαχία με τους άγγλους και τους γάλλους ιμπεριαλιστές, λέγοντας πως αυτοί θα φέρουν δήθεν την απελευθέρωση από το γερμανικό ιμπεριαλισμό. Κοιτάξτε πόσες αυταπάτες διέλυσε ο πόλεμος αυτός! Βλέπουμε πως η αποσύνθεση του γερμανικού ιμπεριαλισμού δεν οδήγησε μόνο στη δημοκρατική επανάσταση, αλλά και στη σοσιαλιστική. Ξέρετε πως σήμερα στη Γερμανία οξύνθηκε ακόμη περισσότερο η πάλη των τάξεων και πλησιάζει όλο και πιο πολύ ο εμφύλιος πόλεμος, η πάλη του γερμανικού προλεταριάτου ενάντια στους γερμανούς ιμπεριαλιστές, που πήραν ρεπουμπλικανικό χρώμα, αλλά έμειναν εκπρόσωποι του ιμπεριαλισμού.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής


    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΤΕΤΑΡΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Όλοι ξέρουν πως η κοινωνική επανάσταση ωριμάζει στη Δυτική Ευρώπη όχι μέρα με τη μέρα, αλλά ώρα με την ώρα, πως το ίδιο γίνεται και στην Αμερική, και στην Αγγλία ― στις χώρες αυτών των δήθεν εκπροσώπων της κουλτούρας και του πολιτισμού και νικητών των ούννων, δηλαδή των γερμανών ιμπεριαλιστών· και όταν η υπόθεση έφτασε στην ειρήνη των Βερσαλλιών, τότε είδαν όλοι πως η ειρήνη των Βερσαλλιών είναι εκατό φορές πιο ληστρική από την ειρήνη του Μπρεστ που μας είχαν επιβάλει οι γερμανοί ληστές, και πως η ειρήνη αυτή των Βερσαλλιών είναι το μεγαλύτερο χτύπημα που μπορούσε να καταφερθεί ενάντια στους ίδιους τους καπιταλιστές και τους ιμπεριαλιστές αυτών των κακότυχων νικητριών χωρών. Η ειρήνη των Βερσαλλιών άνοιξε τα μάτια ακριβώς των εθνών-νικητών και απόδειξε πως δεν έχουμε να κάνουμε με εκπροσώπους της κουλτούρας και του πολιτισμού, αλλά στο πρόσωπο της Αγγλίας και της Γαλλίας έχουμε να κάνουμε έστω και με δημοκρατικά κράτη, που διοικούνται όμως από άρπαγες-ιμπεριαλιστές. Η εσωτερική πάλη ανάμεσα σ’ αυτούς τους άρπαγες αναπτύσσεται τόσο γοργά, που μπορούμε να χαιρόμαστε, ξέροντας πως η ειρήνη των Βερσαλλιών δεν είναι παρά μια επιφανειακή νίκη των θριαμβολογούντων ιμπεριαλιστών, ενώ στην πραγματικότητα σημαίνει κατάρευση ολόκληρου του ιμπεριαλιστικού κόσμου και οριστική απομάκρυνση των εργαζόμενων μαζών από τους σοσιαλιστές εκείνους που τον καιρό του πολέμου είχαν συμμαχήσει με τους εκπροσώπους του σάπιου ιμπεριαλισμού και υποστήριζαν μια από τις ομάδες των αντιμαχόμενων ληστών. Άνοιξαν τα μάτια των εργαζομένων, γιατί η ειρήνη των Βερσαλλιών ήταν ληστρική και έδειξε πως στην πραγματικότητα η Γαλλία και η Αγγλία πάλευαν ενάντια στη Γερμανία για να στερεώσουν την εξουσία τους στις αποικίες και να μεγαλώσουν την ιμπεριαλιστική τους ισχύ. Η εσωτερική αυτή πάλη αναπτύσσεται όσο πάει και καλύτερα. Σήμερα έτυχε να δω ένα τηλεγράφημα της 21 του Νοέμβρη από το Λονδίνο, όπου αμερικανοί δημοσιογράφοι ―άνθρωποι που δεν μπορεί να τους υποπτευθεί κανείς για συμπάθεια προς τους επαναστάτες― λένε πως στη Γαλλία παρατηρείται μια πρωτόφαντη έξαψη μίσους κατά των αμερικανών, επειδή οι αμερικανοί αρνούνται να επικυρώσουν τη συνθήκη ειρήνης των Βερσαλλιών.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΠΕΜΠΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Η Αγγλία και η Γαλλία νίκησαν, είναι όμως χρεωμένες ως το λαιμό στην Αμερική που αποφάσισε, όσο και αν οι γάλλοι και οι άγγλοι θεωρούν τον εαυτό τους νικητή, να παίρνει η ίδια το καϊμάκι και να εισπράττει τοκογλυφικούς φόρους για τη βοήθεια που έδοσε τον καιρό του πολέμου, και αυτό πάει να το εξασφαλίσει ο αμερικανικός στόλος που τώρα ναυπηγείται και ξεπερνά τον αγγλικό. Το ότι ο αρπακτικός ιμπεριαλισμός των αμερικανών ενεργεί τόσο ωμά, μας το δείχνει το γεγονός ότι οι πράκτορες της Αμερικής ασχολούνται με το σωματεμπόριο, αγοράζουν γυναίκες και κοπέλες, που τις μεταφέρουν στην Αμερική, αναπτύσσοντας την πορνεία. Η ελεύθερη, η πολιτισμένη Αμερική εφοδιάζει τους οίκους ανοχής με ζωντανό εμπόρευμα! Στην Πολωνία και στο Βέλγιο γίνονται συγκρούσεις με τους αμερικανούς πράκτορες. Αυτή είναι μια μικρή εικόνα του τι συμβαίνει σε τεράστιες διαστάσεις σε κάθε μικρή χώρα που πήρε βοήθεια από την Αντάντ. Ας πάρουμε, λογουχάρη, την Πολωνία. Βλέπουμε πως εκεί παρουσιάζονται οι αμερικανοί πράκτορες και κερδοσκόποι για αν αγοράσουν όλα τα πλούτη της Πολωνίας, που καυχιέται πως τώρα είναι ανεξάρτητο κράτος. Την Πολωνία την αγοράζουν οι πράκτορες της Αμερικής. Δεν υπάρχει ούτε μια φάμπρικα, ούτε ένα εργοστάσιο, ούτε ένας κλάδος βιομηχανίας που να μην τον έχουν οι αμερικανοί στην τσέπη τους. Η Αμερική αποθρασύνθηκε τόσο πολύ, που άρχισε να υποδουλώνει τη «μεγάλη ελεύθερη νικήτρια» Γαλλία, που πρώτα ήταν χώρα τοκογλύφων, και τώρα κατάντησε να είναι καταχρεωμένη στην Αμερική, γιατί εξαντλήθηκε οικονομικά και δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα ούτε με τα σιτηρά της, ούτε με το κάρβουνό της, δεν μπορεί να αναπτύξει σε μεγάλες διαστάσεις τις υλικές της δυνάμεις, ενώ η Αμερική απαιτεί να της πληρωθεί οπωσδήποτε ολόκληρος ο φόρος υποτελείας. Έτσι, όσο πάει και περισσότερο φανερώνεται η οικονομική χρεοκοπία της Γαλλίας, της Αγγλίας και των άλλων ισχυρών χωρών. Στις εκλογές της Γαλλίας υπερίσχυσαν οι κληρικόφρονες. Ο γαλλικός λαός, που εξαπατήθηκε ότι έπρεπε στο όνομα της ελευθερίας και της δημοκρατίας να διαθέσει όλες τις δυνάμεις του ενάντια στη Γερμανία, έλαβε τώρα για αμοιβή τα ατελείωτα χρέη, το χλευασμό των άρπαγων αμερικανών ιμπεριαλιστών και στη συνέχεια την κληρικόφρονη πλειοψηφία των εκπροσώπων της πιο μαύρης αντίδρασης.

    Η κατάσταση σε όλο τον κόσμο έγινε αφάνταστα πιο μπερδεμένη. Η νίκη μας ενάντια στον Κολτσάκ και τον Γιούντενιτς, ενάντια σ’ αυτούς τους υπηρέτες του διεθνούς κεφαλαίου, είναι μεγάλη, αλλά πολύ μεγαλύτερη ακόμη, και ας μη φαίνεται τόσο καθαρά, είναι η νίκη που κερδίζουμε σε διεθνή κλίμακα. Η νίκη αυτή συνίσταται στην εσωτερική αποσύνθεση του ιμπεριαλισμού που δεν μπορεί να στείλει τα στρατεύματά του εναντίον μας. Η Αντάντ το δοκίμασε αυτό, αλλά δεν κέρδισε τίποτε, γιατί τα στρατεύματά της παθαίνουν αποσύνθεση, όταν έρχονται σε επαφή με τα δικά μας στρατεύματα και γνωρίζονται με το δικό μας Σοβιετικό Σύνταγμα της Ρωσίας, μεταφρασμένο στις γλώσσες τους. Παρά την επιροή των ηγετών του σάπιου σοσιαλισμού, το Σύνταγμά μας έχει πάντα τη συμπάθεια των εργαζόμενων μαζών. Τη λέξη «Σοβιέτ» την καταλαβαίνουν τώρα όλοι, και το Σοβιετικό Σύνταγμα που έχει μεταφραστεί σε όλες τις γλώσσες το ξέρει κάθε εργάτης. Ξέρει πως αυτό είναι το Σύνταγμα των εργαζομένων, πως αυτό είναι το πολιτικό καθεστώς των εργαζομένων, που καλούν για τη νίκη ενάντια στο διεθνές κεφάλαιο, ξέρει πως αυτό είναι μια κατάκτηση που την πραγματοποιήσαμε σε βάρος των ιμπεριαλιστών του κόσμου. Η νίκη μας αυτή βρήκε απήχηση σε κάθε ιμπεριαλιστική χώρα, μια και της πήραμε, της κατακτήσαμε τα ίδια τα στρατεύματά της, της στερήσαμε τη δυνατότητα να τα κινητοποιεί ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. "...Permit me, in conclusion, to say something about the situation that is developing in respect of the nationalities of the East. You are representatives of the communist organisations and Communist Parties of various Eastern peoples. I must say that the Russian Bolsheviks have succeeded in forcing a breach in the old imperialism, in undertaking the exceedingly difficult, but also exceedingly noble task of blazing new paths of revolution, whereas you, the representatives of the working people of the East, have before you a task that is still greater and newer. It is becoming quite clear that the socialist revolution which is impending for the whole world will not be merely the victory of the proletariat of each country over its own bourgeoisie. That would be possible if revolutions came easily and swiftly. We know that the imperialists will not allow this, that all countries are armed against their domestic Bolshevism and that their one thought is how to defeat Bolshevism at home. That is why in every country a civil war is brewing in which the old socialist compromisers are enlisted on the side of the bourgeoisie. Hence, the socialist revolution will not be solely, or chiefly, a struggle of the revolutionary proletarians in each country against their bourgeoisie-no, it will be a struggle of all the imperialist-oppressed colonies and countries, of all dependent countries, against international imperialism. Characterising the approach of the world social revolution in the Party Programme we adopted last March, we said that the civil war of the working people against the imperialists and exploiters in all the advanced countries is beginning to be combined with national wars against international imperialism. That is confirmed by the course of the revolution, and will be more and more confirmed as time goes on. It will be the same in the East."

    Σημαντικό απόσπασμα νομίζω και θα ήταν χρήσιμο να συζητηθεί, συνδέοντας το, με τα δεδομένα που έχουμε σήμερα.

    Decadent

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Ευχαριστουμε...αντε να ερθει η ωρα να τα εφαρμοσουμε και ολα αυτα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΕΚΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Δοκίμασαν να πολεμήσουν με ξένα στρατεύματα, με τα στρατεύματα της Φιλλανδίας, της Πολωνίας, της Λεττονίας, αλλά και απ’ αυτό δεν βγήκε τίποτε. Πριν από μερικές εβδομάδες ο άγγλος υπουργός Τσώρτσιλ σε λόγο του στη βουλή καυχιόταν ―και αυτό το μετάδοσαν τηλεγραφικά σε όλο τον κόσμο― ότι ενάντια στη Σοβιετική Ρωσία έχει οργανωθεί εκστρατεία δεκατεσσάρων λαών και ότι τον ερχόμενο χρόνο αυτό θα τους δόσει τη νίκη κατά της Ρωσίας. Και πραγματικά, στην εκστρατεία πήραν μέρος πολλοί λαοί ― η Φιλλανδία, η Ουκρανία, η Πολωνία, η Γεωργία, οι τσεχοσλοβάκοι, οι ιάπωνες, οι γάλλοι, οι άγγλοι, οι γερμανοί. Ξέρουμε όμως τι βγήκε απ’ αυτό! Ξέρουμε πως οι εσθονοί εγκατέλειψαν τα στρατεύματα του Γιούντενιτς και τώρα δίνει και παίρνει στις εφημερίδες μια ξέφρενη πολεμική, επειδή οι εσθονοί δεν θέλουν να τον βοηθήσουν, κι’ επειδή ούτε και η Φιλλανδία, όσο και αν το ήθελε η αστική της τάξη, δεν έδοσε βοήθεια στον Γιούντενιτς. Έτσι, και η δεύτερη απόπειρα επίθεσης εναντίον μας κατάρευσε. Το πρώτο στάδιο ήταν η αποστολή στρατευμάτων της ίδιας της Αντάντ, που ήταν εφοδιασμένα με όλους τους κανόνες της πολεμικής τεχνικής, έτσι που νόμιζε κανείς πως αυτά θα νικήσουν τη Σοβιετική Δημοκρατία. Τα στρατεύματα αυτά εγκατέλειψαν ήδη τον Καύκασο, το Αρχάνγκελσκ, την Κριμαία κι’ έμειναν ακόμη στο Μούρμανσκ, όπως οι τσεχοσλοβάκοι στη Σιβηρία, έμειναν όμως σαν νησίδες. Η πρώτη απόπειρα να μας νικήσουν με δικά τους στρατεύματα τέλειωσε με δική μας νίκη. Η δεύτερη απόπειρα ήταν να στρέψουν εναντίον μας τα γειτονικά μας έθνη, που από οικονομική άποψη εξαρτώνται ολοκληρωτικά από την Αντάντ, και να τα εξαναγκάσουν να μας πνίξουν σαν εστία του σοσιαλισμού. Αλλά και αυτή η απόπειρα τέλειωσε με αποτυχία: αποδείχτηκε πως κανένα απ’ αυτά τα μικρά κράτη δεν είναι ικανό για έναν τέτιο πόλεμο. Κάτι περισσότερο ― σε κάθε μικρό κράτος δυνάμωσε το μίσος κατά της Αντάντ. Αν η Φιλλανδία δεν επιχείρησε να καταλάβει την Πετρούπολη, όταν ο Γιούντενιτς είχε καταλάβει ήδη το Κράσνογε Σελό, αυτό έγινε γιατί ταλαντευόταν και έβλεπε πως πλάι στη Σοβιετική Ρωσία μπορεί να ζήσει ανεξάρτητη, ενώ με την Αντάντ δεν μπορεί να ζήσει σε ειρήνη. Αυτό το έζησαν όλοι οι μικροί λαοί. Αυτό το ζουν η Φιλλανδία, η Λιθουανία, η Εσθονία, η Πολωνία, όπου κυριαρχεί άκρατος σωβινισμός, αλλά υπάρχει και το μίσος ενάντια στην Αντάντ που αναπτύσσει εκεί την εκμετάλλευσή της. Και τώρα, χωρίς καμιά υπερβολή, κάνοντας μιαν ακριβή εκτίμηση της πορείας των γεγονότων, μπορούμε να πούμε πως χρεοκόπησε όχι μόνο το πρώτο, αλλά και το δεύτερο στάδιο του διεθνούς πολέμου ενάντια στη Σοβιετική Δημοκρατία. Το μόνο που μας μένει τώρα είναι να νικήσουμε τα στρατεύματα του Ντενίκιν, που έχουν ήδη μισοσυντριβεί.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Αυτην ειδηση την ειδατε?

    http://www.nerit.gr/featured/ipnos-prodosia-sti-voria-korea/

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εδώ η καλή αριστερά!!! http://www.efsyn.gr/arthro/me-pyra-antiaeroporikon-ektelestike-o-ypoyrgos-amynas

      Αυτοί δεν είναι αριστεροί...http://fair.org/home/wrong-as-often-as-right-is-good-enough-when-reporting-on-an-official-enemy/

      Διαγραφή
    2. απο το ΦΒ ....(τι εχει τραβηξει αυτη η κοπελλα ρε συντροφοι !!!)

      Fragkiska Megaloudi
      Λοιπον επειδή με ρωτάτε και επειδή λειτουργω ως ατυπο γραφειο τυπου της Βορειας Κορεας θα σας πω ότι εγω δεν πιστευω την ειδηση για την εκτελεση του Hyon Yong Chol (προτιμώ να περιμένω ακόμα περισσότερες αποδείξεις πριν το θεωρήσω δεδομένο) και δεν πιστευω και την θεαματικη εκτελεση με αντι-αεροπορικα πυρα. Ας δουμε λιγο το ιστορικο της υπόθεσης. Η ειδηση προερχεται από το NIS -τις μυστικες υπηρεσίες της Νοτιας Κορεας -το οποιο την ανακοινωσε σε μια επιτροπή κ από εκει βγηκε στα μεσα. Γενικα το NIS είναι αξιοπιστο αλλα είναι η ίδια υπηρεσια που ειχε ανακοινωσει την εκτελεση της Hyon Song-wol (της τραγουδίστριας που ξαναζωντανεψε) και η υπηρεσία εκείνη η οποία υποστήριξε ότι έχει πολύ έγκυρη πληροφόρηση που πιστοποιεί ότι η επίσκεψη του Κιμ Τζονγκ Ουν στη Μοσχα θα γίνει (τελικά η επίσκεψη δεν έγινε ποτέ). Το NIS δεν επιβεβαιώνει ότι έδωσε την πληροφορία για την εκτέλεση. Ο Hyon Yong Chol μια μέρα πριν την "εκτέλεση" εμφανίστηκε στην κρατική τηλεόραση. Θεωρω δύσκολο αξιωματούχος που έχει πέσει σε δυσμένεια και εκτελείται για εσχάτη προδοσία μια μέρα πριν να βγαίνει με όλα του τα αξιώματα στην τηλεόραση (το ότι τον εκτέλεσε επειδή...κοιμήθηκε το εντάσσω στην ίδια κατηγορία ότι πληροφορίας με τα 100 σκυλιά, το "πορνο" της τραγουδίστριας και την "ασθενεια" του Κιμ τζονγκ Ουν επειδή έτρωγε πολύ τυρί). Τέλος η πληροφορία για εκτέλεση με αντιαεροπορικά πυρα προέρχεται από μια δορυφορική φωτογραφία που δημοσίευσε αμερικανική μη κυβερνητική οργάνωση. Η εκθεση που έχει γραφτεί σε συναισθηματικό τόνο ("η διεφθαρμένη λογική του παράφρονα", " αιμοσταγές καθεστώς" κλπ κλπ γλώσσα που δεν ταιριάζει σε αντικειμενική έκθεση γεγονότων) παραδέχεται ότι δεν μπορεί να αποδείξει ότι όντως πρόκειται για εκτελέσεις με αντιαεροπορικά πυρα αλλά θα μπορούσε να είναι χωρίς όμως να υπάρχει τρόπος να αποδειχθεί. Τέλος για να μην αρχίσουν τα ηλίθια σχόλια από κάτω θα σας πω ότι προσωπικά δεν αμιφισβητώ ότι γίνονται πολιτικές εκτελέσεις στη Βόρεια Κορέα -αμφισβητώ όμως την συγκεκριμένη εκτέλεση του υπουργού Αμυνας και τη χρήση των αντιαεροπορικών πυρων (το θεωρώ τόσο πιθανό όσο το να τους εκτελούσε με ατομική βόμβα). Για τους δημοσιογράφους που τρέχουν να αναπαράγουν τα πάντα χωρίς ρεπορτάζ δεν θα σχολιάσω.

      (κι απο κατω το "σωσε με" απο τα βλητα σε σχολια )

      Διαγραφή
    3. και αργοτερα ...

      Fragkiska Megaloudi
      Βορεια Κορεα συνέχεια και ελπίζω κάποτε να λειτουργήσει ως μάθημα για όσους τρέχουν να αναπαράγουν ειδήσεις: Το NIS που πρωτο διέρρευσε την είδηση, τώρα ανακοινωσε ότι μάλλον δεν εκτέλεσαν τον Hyon Yong Chol αλλά τον καθαίρεσαν και δεν είναι ξεκάθαρο αν ζει ή όχι. Επίσης τώρα οι αναφορές είναι ότι δεν μπορούν να πουν αν κοιμόταν στην εκδήλωση ή αν απλά η φωτογραφία τραβηχτηκε τη στιγμή που ο υπουργός κοιτούσε κάτω (και έτσι φαίνεται να έχει κλειστά μάτια αλλά για τα δημοσιογραφικά λαγωνικα του Reuters, BBC και ολων των υπολοίπων ήταν σημάδι ότι κοιμόταν και ο Κιμ τα πήρε κρανίιο και είπε να τον εξαφανίσει με αντιαεροπορικά πυρά). Τέλος οι αναλυτές (εκείνοι που ακόμα δηλαδή χρησιμοποιούν τον εγκέφαλο τους) λένε αυτό ακριβώς που είπα κ εγώ χτες. Οσοι γνωρίζουμε πως λειτουργεί η Βόρεια Κορέα, λέμε ξεκάθαρα ότι εάν είχαν εκτελέσει τον υπουργό, πιστέψτε με θα τον είχαν εξαφανίσει από την τηλεόραση και τις φωτογραφίες σαν να μην υπήρξε ποτέ. Δεν θα ήταν σε εκδήλωση δίπλα στον Κιμ ακριβως μια μέρα πριν την υποτιθέμενη εξαφάνιση του, φορώντας μάλιστα την κονκάρδα. Σας είχα πει και τότε με τον Γιανγκ Σονγκ Τεκ ότι από τη στιγμή που του ειχαν αφαιρέσει την κονκάρδα είχε πέσει σε δυσμένεια και η μοίρα του ηταν αποφασισμένη. Δεν ξέρω αν ο υπουργός τωρα έχει πέσει σε δυσμένεια, αν απλά δεν έχει εμφανιστεί στην τηλεόραση, αν είναι αρρωστος ή αν καθαιρέθηκε και τι του έχει συμβεί. Η ακόμα αν σε λίγες εβδομάδες θα τον δούμε πάλι ζωντανό (όπως είδαμε πολλούς "εκτελεσμένους" βλ. "τραγουδίστρια", υφυπουργό εξωτερικών, μέλη της κεντρικής ορχήστρας, την εθνική ποδοσφαίρου). Το σίγουρο είναι όμως ειδικά για τη Βόρεια Κορέα έχουμε μπερδέψει την αλήθεια με τη φαντασία-ας μην κουνάμε λοιπόν το δάχτυλο στη δική τους προπαγάνδα και ας δούμε λίγο και την προπαγάνδα των δικών μας "δημοκρατικών μέσων". Υπομονή λοιπόν και σιγά σιγά θα ξεκαθαρίσει το τοπίο...

      Διαγραφή
    4. ΄΄Έπειτα από μια ξαφνική άνοδο στην εξουσία, ο σχετικά άγνωστος μέχρι πριν από μια διετία υπουργός Άμυνας της Βόρειας Κορέας, Χιον Γιονγκ Τσολ, φαίνεται ότι εκτελέστηκε, με μοναδικό τρόπο μάλιστα, επειδή αποκοιμήθηκε σε συνεδρίαση με τον ηγέτη της χώρας Κιμ Γιονγκ Ουν!
      Την πληροφορία ανέφεραν οι υπηρεσίες πληροφοριών της Νότιας Κορέας σε ενημέρωση βουλευτών, παραθέτοντας κάποιες λεπτομέρειες: η εκτέλεση έγινε ενώπιον εκατοντάδων ανθρώπων στα τέλη του προηγούμενου μήνα με πυρά συστοιχίας αντιαεροπορικών! ''

      Η περιγραφη ολα τα λεφτα!Μοιαζει πολυ με τα προπαγανδιστικες επινοησεις των ΗΠΑ για την ΕΣΣΔ επι μακαρθισμου!

      Αριστερα σου λεει μετα

      Προλεκαλτ

      Διαγραφή
  12. Ωραία όλα αυτά ρε παιδιά αλλά λίγο πολύ γνωστά, σε όσους έχουν ανοιξεί και κανένα βίβλίο. Το συμπέρασμα είναι αυτό που μετράει. Τι πρέπει να κατάλαβω από όλα αυτά .

    Μήπως ότι οι νεότεροι πρέπει να πάνε το συντομότερο να κάνουν τη στρατιωτική τους θητεία ώστε να απόκτήσουν στρατιωτική εμπείρια και εκπαίδευση και μάλιστα να το πάρουν και στα σοβαρά και να μην το δούν ως αγγαρεία? Οι μεγαλύτεροι μήπως να πρότρέψουν τα παίδια τους να πάνε μια ώρα αρχίτερα στο στρατό και οι ίδιοι να προετοιμαστούν ψυχολογικά? Να ενταχθούμε σε σκοπευτικούς συλλόγους για να αποκτήσουμε μια εξοικείωση με τα όπλα?

    Τί να κάνουμε με άλλα λόγια ωστε να αντιμετωπίσουμε όλα αυτά που ίσως κληθούμε να αντιμετωπίσουμε, με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

    Τέλος δεν θα πρέπει να νας διαφέυγει ότι ο Α ΠΠ και ο Β ΠΠ δεν θα είναι όμοιοι με έναν ενδεχόμενο Γ ΠΠ. Η ύπαρξη πυρηνικών όπλων θα τον κάνουν να μην έχει διαρκεία πάνω από μερικές ημέρες και φυσικά με καταστροφικά αποτελεσματα ακόμα και για τους μη εμπλεκόμενους.

    Σταύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Με ενδιαφερουν και μενα τα ερωτηματα που εθεσε ο Σταυρος στο παραπανω σχολιο.

    Μολις πηρα το πτυχιο και πλησιαζει η θητεια σιγα σιγα, αλλα ειμαι καθετα αρνητικος σε αυτο το ενδεχομενο. Οχι λογω αντιληψης "καθολικου αφοπλισμου" δηλαδη "αφοπλισμου του προλεταριατου" που λεει ο Λενιν, αλλα επειδη δεν θελω να συμμετεχω σε στρατιωτικο σωμα, που κυριαρχουν οι αποψεις περι "πατριδας θρησκειας και οικογενειας", που υπαρχουν οπαδοι της χουντας, που οι κομμουνιστες και οι αθεοι αντιμετωπιζονται διαφορετικα.

    Συμφωνω με την αποψη οτι το προλεταριατο πρεπει να ειναι εξοικειωμένο με τα οπλα αλλα για αυτο αρκει εκπαιδευση ενος μηνα. Οχι θητεία ωστε να κανουμε τις αγγαρειες των καραβαναδων με διαρκεια 9+ μηνων.

    Ποια ειναι η αποψη σου συντροφε Αντωνη? Με απασχολει πραγματικα το ζητημα.

    Σαββας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ειναι γνωστη η άποψή μου. Έκανα 18 μήνες πεζικό. Ο Ε.Σ δεν δίνει οψιόν "ελάτε να μάθετε τα όπλα για ένα μήνα ώστε να τα στρέψετε ενάντια στην Α.Τ και πάρτε τη ροζαλία!"

      Διαγραφή
    2. Σάββα

      Εγώ υπηρέτησα 18 μήνες στους αλεξιπτωτιστές σε ηλικία 18 έτών πριν 20 χρόνια. Δεν το μετάνιωσα στιγμή. Μου δώθηκε η δυνατότητα να κάνω πράγματα τα οποία ουδέποτε έκανα έκτοτε στη πολιτική μου ζωή. Η στρατιωτική ζωή είναι ιδιαίτερη, κακά τα ψέματα, σε οποιοδήποτε στρατό είτε είναι ο Ε.Σ είτε είναι ο Κοκκινος Στρατός.

      Στα δικά μου χρόνια δεν συνάντησα φασιστικά, χουντικά σύνδρομα. Δεν βρισκόμαστε στην εποχή του πρώτου "Λούφα και παραλλαγή¨. Το περιβάλλον ήταν εντελώς απολιτίκ. Μάλιστα αρκετοί αξιωματικοί ήταν πολύ δημοκράτες, που νοιάζονταν για τους φαντάρους τους. Θυμάμαι σαν σήμερα τον συνταγματάρχη διοικητή μας να μας απαγόρεύει δια ροπάλου το κούρεμα γλόμπος αλά Κασιδιάρη.

      Μην απατάσε ότι αρκει 1 μήνας εκπαίδευση. Πιστεψέ με δεν φτάνει ούτε για τα βασικά. Χρείαζεται τουλάχιστον 6 μήνες για να θεωρηθεί κάποιος επαρκώς εκπαιδευμένος.

      Τέλος για τις αγγαρείες είναι απαραίτητες σε ένα βαθμό, διότι είτε στον Ε.Σ είτε στον ΕΛΑΣ και τον ΔΣΕ δεν υπάρχουν καθαρίστριες για να καθαρίζουν, ούτε μαγείρισες να καθαρίζουν πατάτες, ούτε σκουπιδιάριδες να μαζεύουν τα σκουπίδια, ούτε σκαφτιάδες να σκάβουν χαρακώματα. Ολα΄τα παραπάνω είναι αναγκαιότητες! Και όπως πιστέυουμε οι κομμουνιστές, ελευθερία είναι η συνειδητή κατανόηση της αναγκαιότητας. Μην μασάς λοιπόν.

      Σταύρος

      Διαγραφή
  14. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΕΒΔΟΜΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Έτσι παρουσιάζεται σήμερα στη Ρωσία και διεθνώς η κατάσταση που περιέγραψα σύντομα στην έκθεσή μου. Επιτρέψτε μου, κλείνοντας, να σταθώ στην κατάσταση που δημιουργείται για τις εθνότητες της Ανατολής. Είστε εκπρόσωποι των κομμουνιστικών οργανώσεων και των Κομμουνιστικών κομμάτων διαφόρων λαών της Ανατολής. Πρέπει να πω ότι, αν οι ρώσοι μπολσεβίκοι κατόρθωσαν να ανοίξουν ρήγμα στον παλιό ιμπεριαλισμό, να αναλάβουν το εξαιρετικά δύσκολο, αλλά και εξαιρετικά ευγενικό καθήκον της διάνοιξης νέων δρόμων της επανάστασης, εσείς, οι εκπρόσωποι των εργαζομένων μαζών της Ανατολής, έχετε μπροστά σας ένα ακόμη πιο μεγάλο και ακόμη πιο καινούργιο καθήκον. Γίνεται εντελώς καθαρό πως η σοσιαλιστική επανάσταση που επέρχεται για όλο τον κόσμο, σε καμιά περίπτωση δεν θα συνίσταται μόνο στη νίκη του προλεταριάτου κάθε χώρας ενάντια στη δική του αστική τάξη. Αυτό θα ήταν δυνατό, αν οι επαναστάσεις γίνονταν εύκολα και γρήγορα. Ξέρουμε πως οι ιμπεριαλιστές δεν θα το επιτρέψουν αυτό, ξέρουμε πως όλες οι χώρες είναι οπλισμένες ενάντια στο δικό τους εσωτερικό μπολσεβικισμό και το μόνο που σκέπτονται είναι πώς να νικήσουν τον μπολσεβικισμό στο σπίτι τους. Γι’ αυτό κάθε χώρα εγκυμονεί τον εμφύλιο πόλεμο, με τη συμμετοχή σ’ αυτόν, στο πλευρό της αστικής τάξης, των παλιών σοσιαλιστών-συμφιλιωτιστών. Έτσι, η σοσιαλιστική επανάσταση δεν θα είναι μόνο και κατά πρώτο λόγο πάλη των επαναστατών προλετάριων κάθε χώρας ενάντια στη δική τους αστική τάξη ― όχι, θα είναι πάλη όλων των καταπιεζόμενων από τον ιμπεριαλισμό αποικιών και χωρών, όλων των εξαρτημένων χωρών ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Στο Πρόγραμμα του Κόμματός μας, που ψηφίστηκε φέτος το Μάρτη, διαπιστώνοντας την προσέγγιση της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, λέγαμε πως ο εμφύλιος πόλεμος των εργαζομένων ενάντια στους ιμπεριαλιστές και στους εκμεταλλευτές σε όλες τις προηγμένες χώρες αρχίζει να συνδυάζεται με τον εθνικό πόλεμο ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Αυτό επιβεβαιώνεται από την πορεία της επανάστασης και θα επιβεβαιώνεται ολοένα και περισσότερο. Το ίδιο θα συμβεί και στην Ανατολή.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ευχαριστώ πολύ, ανέβηκε.

      Θα ήταν καλό να συζητηθεί αν τα παρακάτω έχουν σήμερα αξία για μας και πώς τα αξιολογούμε:

      "Γίνεται εντελώς καθαρό πως η σοσιαλιστική επανάσταση που επέρχεται για όλο τον κόσμο, σε καμιά περίπτωση δεν θα συνίσταται μόνο στη νίκη του προλεταριάτου κάθε χώρας ενάντια στη δική του αστική τάξη. Αυτό θα ήταν δυνατό, αν οι επαναστάσεις γίνονταν εύκολα και γρήγορα. Ξέρουμε πως οι ιμπεριαλιστές δεν θα το επιτρέψουν αυτό, ξέρουμε πως όλες οι χώρες είναι οπλισμένες ενάντια στο δικό τους εσωτερικό μπολσεβικισμό και το μόνο που σκέπτονται είναι πώς να νικήσουν τον μπολσεβικισμό στο σπίτι τους. Γι’ αυτό κάθε χώρα εγκυμονεί τον εμφύλιο πόλεμο, με τη συμμετοχή σ’ αυτόν, στο πλευρό της αστικής τάξης, των παλιών σοσιαλιστών-συμφιλιωτιστών. Έτσι, η σοσιαλιστική επανάσταση δεν θα είναι μόνο και κατά πρώτο λόγο πάλη των επαναστατών προλετάριων κάθε χώρας ενάντια στη δική τους αστική τάξη ― όχι, θα είναι πάλη όλων των καταπιεζόμενων από τον ιμπεριαλισμό αποικιών και χωρών, όλων των εξαρτημένων χωρών ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Στο Πρόγραμμα του Κόμματός μας, που ψηφίστηκε φέτος το Μάρτη, διαπιστώνοντας την προσέγγιση της παγκόσμιας κοινωνικής επανάστασης, λέγαμε πως ο εμφύλιος πόλεμος των εργαζομένων ενάντια στους ιμπεριαλιστές και στους εκμεταλλευτές σε όλες τις προηγμένες χώρες αρχίζει να συνδυάζεται με τον εθνικό πόλεμο ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό."

      Διαγραφή
    2. Τεράστια αξία και δημιουργούν πολύ σημαντικά ερωτήματα.
      Θέτω για αρχή,δύο.

      1. Αναγνωρίζουμε αντι-Ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά στον αγώνα στην Συρία, στην Ουκρανία ή στην Υεμένη?

      2.Αναγνωρίζουμε την σύνδεση του εθνικού πολέμου ενάντια στον Ιμπεριαλισμό στην Ανατολή,με την ταξική πάλη στη Δύση?

      Decadent

      Διαγραφή
  15. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΟΓΔΟΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Ξέρουμε πως εδώ θα ξεσηκωθούν και θα συμμετάσχουν σαν αυτοτελής δύναμη, σαν δημιουργοί της νέας ζωής, οι λαϊκές μάζες της Ανατολής, γιατί οι εκατοντάδες τα εκατομμύρια αυτού του πληθυσμού συγκαταλέγονται στα εξαρτημένα και χωρίς πλήρη δικαιώματα έθνη, που ως τώρα ήταν το αντικείμενο της διεθνούς πολιτικής του ιμπεριαλισμού, και που για την καπιταλιστική κουλτούρα και τον πολιτισμό υπήρχαν μόνο σαν υλικό για λίπανση. Και όταν μιλάνε για ανάθεση εντολών πάνω στις αποικίες, ξέρουμε θαυμάσια πως πρόκειται για ανάθεση εντολών διαρπαγής, ληστείας, πως αυτό είναι χορήγηση δικαιωμάτων σε ένα μηδαμινό τμήμα του πληθυσμού της γης να εκμεταλλεύεται την πλειοψηφία του πληθυσμού της υδρογείου. Η πλειοψηφία αυτή, που ως τώρα βρισκόταν εντελώς έξω από την ιστορική πρόοδο, γιατί δεν μπορούσε να αντιπροσωπεύει μια αυτοτελή επαναστατική δύναμη, ξέρουμε πως από τις αρχές του 20ού αιώνα έπαψε να παίζει τέτιο παθητικό ρόλο. Ξέρουμε πως μετά το 1905 ακολούθησαν επαναστάσεις στην Τουρκία, στην Περσία, στην Κίνα, πως στην Ινδία αναπτύχθηκε το επαναστατικό κίνημα. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος συντέλεσε επίσης στην άνοδο του επαναστατικού κινήματος, γιατί χρειάστηκε να τραβηχτούν στην πάλη των ιμπεριαλιστών της Ευρώπης ολόκληρα συντάγματα αποικιακών λαών. Ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος αφύπνισε και την Ανατολή, τράβηξε τους λαούς της στη διεθνή πολιτική. Η Αγγλία και η Γαλλία όπλιζαν τους αποικιακούς λαούς και τους βοηθούσαν να γνωρίσουν την πολεμική τεχνική και τις τελειοποιημένες μηχανές. Την επιστήμη αυτή θα τη χρησιμοποιήσουν ενάντια στους κυρίους ιμπεριαλιστές. Ύστερα από την περίοδο της αφύπνισης της Ανατολής στη σύγχρονη επανάσταση έρχεται η περίοδος της συμμετοχής όλων των λαών της Ανατολής στον καθορισμό των πεπρωμένων όλου του κόσμου, για να μην είναι μόνο αντικείμενο πλουτισμού. Οι λαοί της Ανατολής ξυπνούν και αρχίζουν την πρακτική δράση για να αποφασίζει κάθε λαός τις τύχες ολόκληρης της ανθρωπότητας.

    Να γιατί νομίζω πως στην ιστορία της ανάπτυξης της παγκόσμιας επανάστασης που, κρίνοντας από την αρχή της, θα κρατήσει πολλά χρόνια και θα απαιτήσει πολλούς κόπους ― εσείς έχετε να παίξετε στην επαναστατική πάλη, στο επαναστατικό κίνημα μεγάλο ρόλο, συνενώνοντας την πάλη σας αυτή με τη δική μας πάλη ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό. Η συμμετοχή σας στη διεθνή επανάσταση θα θέσει μπροστά σας ένα πολύπλοκο και δύσκολο πρόβλημα, που η λύση του θα αποτελέσει τη βάση της γενικής επιτυχίας, γιατί εδώ για πρώτη φορά η πλειοψηφία του πληθυσμού μπαίνει σε αυτοτελή κίνηση και θα είναι δραστήριος παράγοντας στην πάλη για την ανατροπή του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

    Οι περισσότεροι λαοί της Ανατολής βρίσκονται σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι η πιο καθυστερημένη χώρα της Ευρώπης ― η Ρωσία, όμως εμείς κατορθώσαμε να ενώσουμε στην πάλη ενάντια στα υπολείμματα της φεουδαρχίας και του καπιταλισμού τους ρώσους εργάτες και αγρότες, και ο αγώνας μας διεξήχθηκε τόσο εύκολα, γιατί ενάντια στο κεφάλαιο και τη φεουδαρχία ενώθηκαν οι αγρότες και οι εργάτες. Εδώ η σύνδεση με τους λαούς της Ανατολής έχει εξαιρετική σημασία, γιατί οι περισσότεροι λαοί της Ανατολής είναι τυπικοί εκπρόσωποι της εργαζόμενης μάζας ― όχι εργάτες που να έχουν περάσει το σχολειό των καπιταλιστικών εργοστασίων, αλλά τυπικοί εκπρόσωποι της εργαζόμενης και εκμεταλλευόμενης μάζας των αγροτών που υποφέρουν από το μεσαιωνικό ζυγό. Η ρωσική επανάσταση έδειξε πως οι προλετάριοι που νίκησαν τον καπιταλισμό, συσπειρωμένοι με τα εκατομμύρια των εργαζομένων της σκόρπιας αγροτικής μάζας, εξεγέρθηκαν νικηφόρα ενάντια το μεσαιωνικό ζυγό. Τώρα η Σοβιετική Δημοκρατία μας έχει να συσπειρώσει γύρω της όλους τους αφυπνιζόμενους λαούς της Ανατολής, για να αγωνιστεί μαζί τους ενάντια στο διεθνή ιμπεριαλισμό.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΕΝΑΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Εδώ μπαίνει μπροστά σας ένα καθήκον, που άλλοτε δεν έμπαινε μπροστά στους κομμουνιστές όλου του κόσμου: βασιζόμενοι στη γενική κομμουνιστική θεωρία και πράξη, πρέπει εσείς, προσαρμοζόμενοι στις ιδιόμορφες συνθήκες που δεν υπάρχουν στις ευρωπαϊκές χώρες, να κατορθώσετε να εφαρμόσετε αυτή τη θεωρία και πράξη σε συνθήκες, που την κύρια μάζα την αποτελεί η αγροτιά, που στόχος της πάλης πρέπει να καθοριστεί όχι το κεφάλαιο, αλλά τα μεσαιωνικά υπολείμματα. Αυτό είναι ένα δύσκολο και ιδιόμορφο καθήκον, αλλά και εξαιρετικά ευγενικό, γιατί τραβιέται στην πάλη η μάζα εκείνη που δεν πήρε ακόμη μέρος στον αγώνα, και, από την άλλη μεριά, χάρη στην οργάνωση κομμουνιστικών πυρήνων στην Ανατολή, αποκτάτε τη δύναμη να πραγματοποιήσετε την πιο στενή σύνδεση με την ΙΙΙ Διεθνή. Πρέπει να βρείτε τις ιδιότυπες μορφές αυτής της συμμαχίας των πρωτοπόρων προλετάριων όλου του κόσμου με τις εργαζόμενες και εκμεταλλευόμενες μάζες της Ανατολής, που ζουν συχνά σε μεσαιωνικές συνθήκες. Στη χώρα μας έχουμε πραγματοποιήσει σε μικρή κλίμακα αυτό που θα πραγματοποιήσετε εσείς σε μεγάλη κλίμακα, σε μεγάλες χώρες. Και αυτό το δεύτερο καθήκον ελπίζω πως θα το εκπληρώσετε μ’ επιτυχία. Χάρη στις κομμουνιστικές οργανώσεις της Ανατολής, που εσείς είστε εδώ οι εκπρόσωποί τους, έχετε σύνδεση με το πρωτοπόρο επαναστατικό προλεταριάτο. Μπροστά σας μπαίνει το καθήκον της συνέχισης της φροντίδας για τη διεξαγωγή στο εσωτερικό κάθε χώρας της κομμουνιστικής προπαγάνδας σε γλώσσα κατανοητή για το λαό.

    Είναι αυτονόητο πως την οριστική νίκη δεν μπορεί παρά να την κερδίσει μόνο το προλεταριάτο όλων των προηγμένων χωρών του κόσμου, κι’ εμείς, οι ρώσοι, αρχίζουμε ένα έργο που θα το κατοχυρώσει το αγγλικό, το γαλλικό ή το γερμανικό προλεταριάτο· βλέπουμε όμως πως εκεί δεν θα νικήσουν χωρίς τη βοήθεια των εργαζόμενων μαζών όλων των καταπιεζόμενων αποικιακών λαών, και κατά κύριο λόγο των λαών της Ανατολής. Πρέπει να το νιώσουμε πως η πρωτοπορία μόνη της δεν μπορεί να πραγματοποιήσει το πέρασμα στον κομμουνισμό. Το καθήκον συνίσταται στο να αφυπνιστεί η επαναστατική δραστηριότητα των μαζών για αυτενέργεια και οργάνωση, ανεξάρτητα από το επίπεδο που αυτές βρίσκονται, να αποδοθεί η γνήσια κομμουνιστική διδασκαλία που προορίζεται για τους κομμουνιστές πιο προηγμένων χωρών, στη γλώσσα του κάθε λαού, να εκπληρωθούν τα πρακτικά καθήκοντα που πρέπει να πραγματοποιηθούν αμέσως, και να συγχωνευθούν στην κοινή πάλη με τους προλετάριους των άλλων χωρών.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΔΕΚΑΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    Να τα προβλήματα που τη λύση τους δεν θα τη βρείτε σε κανένα κομμουνιστικό βιβλίο, μα θα τη βρείτε στον κοινό αγώνα που άρχισε η Ρωσία. Το καθήκον αυτό θα χρειαστεί να το θέσετε και να το λύσετε με τη δική σας αυτοτελή πείρα. Σ’ αυτό θα σας βοηθήσει, από τη μια μεριά, η στενή συμμαχία με την πρωτοπορία όλων των εργαζομένων των άλλων χωρών, και από την άλλη, η ικανότητά σας να πλησιάζετε τους άλλους λαούς της Ανατολής, που εδώ εκπροσωπείτε. Θα χρειαστεί να βασιστείτε στον αστικό εθνικισμό που ξυπνάει σ’ αυτούς τους λαούς, και δεν μπορεί να μην ξυπνάει, και που έχει την ιστορική δικαίωσή του. Ταυτόχρονα πρέπει να ανοίξετε δρόμο προς τις εργαζόμενες και εκμεταλλευόμενες μάζες της κάθε χώρας και να μιλήσετε σε γλώσσα που να την καταλαβαίνουν, πως η μοναδική ελπίδα απελευθέρωσής τους είναι η νίκη της διεθνούς επανάστασης και πως το διεθνές προλεταριάτο είναι ο μοναδικός σύμμαχος όλων των εργαζομένων και εκμεταλλευομένων εκατοντάδων εκατομμυρίων λαών της Ανατολής.

    Να το καθήκον που στέκει μπροστά σας, καθήκον εξαιρετικά μεγάλο, που χάρη στην εποχή της επανάστασης και στην άνοδο του επαναστατικού κινήματος ―αυτό είναι αναμφίβολο― με τις κοινές προσπάθειες των κομμουνιστικών οργανώσεων της Ανατολής θα εκπληρωθεί με επιτυχία και θα στεφθεί με την πλήρη νίκη κατά του διεθνούς ιμπεριαλισμού.

    «Ιζβέστιγια της ΚΕ του ΚΚΡ (μπ)», αρ. φύλ. 9, 20 του Δεκέμβρη 1919

    Δημοσιεύεται σύμφωνα με το κείμενο της «Ιζβέστιγια της ΚΕ του ΚΚΡ (μπ)»



    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    [118] Το ΙΙ Πανρωσικό συνέδριο των κομμουνιστικών οργανώσεων των λαών της Ανατολής, που συγκάλεσε το Κεντρικό Γραφείο των κομμουνιστικών οργανώσεων των λαών της Ανατολής της ΚΕ του ΚΚΡ (μπ), έγινε στη Μόσχα από τις 22 του Νοέμβρη ως τις 3 του Δεκέμβρη 1919. Την παραμονή του συνεδρίου ―21 του Νοέμβρη― έγινε με την προεδρεία του Λένιν προκαταρκτική σύσκεψη των μελών της ΚΕ του ΚΚΡ (μπ) με μια ομάδα αντιπροσώπων του συνεδρίου. Στο συνέδριο πήραν μέρος 71 αντιπρόσωποι με θετική ψήφο και 11 με συμβουλευτική. Την πρώτη ημέρα του συνεδρίου ο Λένιν έκανε εισήγηση για την τρέχουσα στιγμή. Η απόφαση που ψηφίστηκε πάνω στην εισήγηση του Λένιν διαβιβάστηκε στο Προεδρείο «για τη συγκεκριμενοποίηση και την επεξεργασία των βασικών θέσεων που πρέπει να μπουν στη βάση της δουλιάς στην Ανατολή». Το συνέδριο άκουσε την έκθεση δράσης του Κεντρικού Γραφείου των κομμουνιστικών οργανώσεων των λαών της Ανατολής, τις θέσεις των τοπικών οργανώσεων, την έκθεση του Κεντρικού μουσουλμανικού στρατιωτικού συμβουλίου, του Κεντρικού μουσουλμανικού Επιτροπάτου του Λαϊκού Επιτροπάτου εθνοτήτων, το ταταρο-μπασκιρικό ζήτημα και τις εκθέσεις των τμημάτων: για το κρατικο-οργανωτικό και το κομματικό ζήτημα, για τη δουλιά ανάμεσα στις γυναίκες της Ανατολής, ανάμεσα στη νεολαία κ.ά. Το συνέδριο καθόρισε τα καθήκοντα στον τομέα της κομματικής και της σοβιετικής δουλιάς στην Ανατολή, εξέλεξε καινούργιο Κεντρικό Γραφείο των κομμουνιστικών οργανώσεων των λαών της Ανατολής της ΚΕ του ΚΚΡ (μπ).

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. ΑΦΟΥ ΣΟΥ ΑΝΟΙΞΕ Η ΟΡΕΞΗ… (ΕΝΔΕΚΑΤΗ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ)

    ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ ΟΝΟΜΑΤΩΝ

    Γιουντένιτς, Ν. Ν. (1862–1933) ― στρατηγός του τσαρικού στρατού. Στα 1905–1906 ήταν διοικητής των εκκαθαριστικών επιχειρήσεων στην Αρμενία. Το 1917 διοικητής του μετώπου του Καυκάσου. Μετά την Οχτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση μέλος της αντεπαναστατικής «Βορειο-Δυτικής κυβέρνησης», ανώτατος διοικητής της λευκοφρουρίτικης βορειοδυτικής στρατιάς. Είχε μεγάλη υποστήριξη από τους ιμπεριαλιστές της Αντάντ. Το 1919 προσπάθησε δυο φορές να καταλάβει, χωρίς επιτυχία, την Πετρούπολη. Το Νοέμβρη του 1919, συντριμμένος από τον Κόκκινο Στρατό, υποχώρησε στην Εσθονία και μετά έφυγε στην Αγγλία.

    Κολτσάκ, Α. Β. (1873–1920) ― ναύαρχος του τσαρικού στόλου, μοναρχικός, στα 1918–1919 ένας από τους κύριους καθοδηγητές της ρωσικής αντεπανάστασης, εγκάθετος της Αντάντ. Μετά την Οχτωβριανή σοσιαλιστική επανάσταση με την υποστήριξη των ιμπεριαλιστών των ΕΠΑ, της Αγγλίας και της Γαλλίας αυτοανακηρύχθηκε ύπατος κυβερνήτης της Ρωσίας και μπήκε επικεφαλής της στρατιωτικής αστικοτσιφλικάδικης δικτατορίας στα Ουράλια, στη Σιβηρία και στην Άπω Ανατολή. Τα χτυπήματα του Κόκκινου Στρατού και η ανάπτυξη του επαναστατικού παρτιζάνικου κινήματος οδήγησαν στην εκμηδένιση των κολτσακικών· ο Κολτσάκ πιάστηκε αιχμάλωτος και στις 7 του Φλεβάρη 1920, με απόφαση της Επαναστατικής επιτροπής του Ιρκούτσκ, τουφεκίστηκε.

    Ντενίκιν, Α. Ι. (1872–1947) ― τσαρικός στρατηγός· τον καιρό του εμφυλίου πολέμου ήταν ένας από τους επικεφαλής του λευκοφρουρίτικου κινήματος. Μετά το θάνατο του στρατηγού Κορνίλοφ έγινε Ανώτατος διοικητής των αντισοβιετικών ενόπλων δυνάμεων στο Νότο της Ρωσίας. Ύστερα από τη συντριβή του στρατού του από τα σοβιετικά στρατεύματα κατέφυγε στο εξωτερικό.

    Και για την αντιγραφή,

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής


    ΠΑΡΟΡΑΜΑΤΑ

    Στη δεύτερη συνέχεια, στην αρχή της δεύτερης παραγράφου:

    αντί βοηθούσαμ να διαβαστεί βοηθούσαν

    Σε όλες τις συνέχειες (όπου υπάρχει):

    αντί Γιούντενιτς να διαβαστεί Γιουντένιτς.

    Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι να πούμε, εισαι λεβεντιά:-)

      Τον τόμο τον έχω, χρόνο όμως δεν είχα και η συνεισφορά σου είναι πολύτιμη.

      Διαγραφή
    2. ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΤΙΠΟΤΑ ΤΟ ΣΠΟΥΔΑΙΟ…

      Φίλε Αντώνη, δεν ήταν τίποτα το σπουδαίο, χαίρομαι πάντα να βοηθάω ανάλογα με τις πενιχρές μου δυνάμεις.

      Να ’σαι πάντα καλά, και οι αναγνώστες κι αναγνώστριες μας επίσης!

      Καλό Σαββατοκύριακο και τα λέμε,

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή