Κυριακή, 24 Μαΐου 2015

Ένα ερώτημα με δυνητικά πολύ μεγάλο βάρος

Τι, ποιο στοιχείο της συνολικής εξέλιξης του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής μετά την αντεπανάσταση στην ΕΣΣΔ, συνετέλεσε στο να γίνει η παγκόσμια κρίση υπερπαραγωγής η σφοδρότερη και μακροβιότερη των τελευταίων 80 και ετών;

Ίσως στην απάντηση σε αυτό ερώτημα να βρίσκεται μια πολύτιμη ανακάλυψη για την ανάγνωση των εξελίξεων στο επίπεδο των διεθνών σχέσεων μετά το 2009...και για το γιατί κάτι που έμοιαζε να μεγαλώνει όλο και περισσότερο, εντάσσοντας μια σειρά χωρών στο κεντρικό ιμπεριαλιστικό σύστημα, άρχισε να κινείται από τότε στην αντίθετη κατεύθυνση, της συρρίκνωσης και του εξοβελισμού χωρών από την σύνδεση με τους κεντρικούς του θεσμικούς πυλώνες. 

Ίσως τα πράγματα να άλλαξαν πολύ περισσότερο από ό,τι αρχικά φάνηκε το 2008-9, χωρίς να γίνει πλήρως αντιληπτό το ότι άλλαξαν.

Ίσως.

Ημερομηνίες-κλειδιά, αν είναι όντως έτσι: 1978, 2000, 2008-9.

39 σχόλια:

  1. Αυτό είναι ερώτημα. Πχ το debate, με υλικά συμφέροντα από πίσω, αν μετά το 1990 η αμερικανική ισχύς απογειώνεται (αφού δεν έχει αντίπαλο), ή παρακμάζει.

    Η παγκοσμιοποίηση του κεφαλαίου ήταν νίκη του αλλά και απομάκρυνσή του από το ιστορικό του κέντρο. Το κέντρο στο διεθνές θεσμικό εποικοδόμημα βρίσκεται σε αναντιστοιχία με το κέντρο της οικονομικής δυναμικής. Υπάρχει καλύτερο παράδειγμα από την περίπτωση της Κίνας, σαν εμπειρική συμπύκνωση του ζητήματος που θέτεις?

    Αλλά η οικονομική εξήγηση αυτών των γεγονότων είναι μεγάλο ζητούμενο, με τρόπο πειστικό, τεκμηριωμένο, διαφωτιστικό για τα ίδια τα όρια του ιστορικού καπιταλισμού. Νομίζω πως το κλειδί βρίσκεται στη βιομηχανική παραγωγή και ειδικά τη βιομηχανική παραγωγή μέσων παραγωγής. Θα πρέπει να αποδειχθεί η καθοριστικότητα του βιομηχανικού κεφαλαίου για τη συνολική αναπαραγωγή του κεφαλαιοκρατικού τρόπου παραγωγής, την οποία υποστηρίζει με διάφορες διατυπώσεις ο Μάρξ, αλλά και αστοί μετακευνσιανοί, από διαφορετικές αφετηρίες, των ''οικονομικών της ανάπτυξης''.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. "το κλειδί βρίσκεται στη βιομηχανική παραγωγή και ειδικά τη βιομηχανική παραγωγή μέσων παραγωγής"

    Αυτό έχω αντιληφθεί κι εγώ. Βιομηχανική παραγωγή και διαρκής εμπλουτισμός της με νέα τεχνογνωσία (Κίνα, προοπτικές για άλλους στην Ανατολή) ενάντια στο χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, τον "παρασιτισμό" του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου (ΕΕ, ΗΠΑ, κρίσιμο κεφ. 8 του "Ιμπεριαλισμού").

    Έτσι αντιλαμβάνομαι με όρους πολιτικής οικονομίας τη σύγκρουση Ανατολής-Δύσης. Αλλά τώρα αρχίζω να σκέφτομαι ότι υπάρχει σοβαρός λόγος που για τη Δύση η Ανατολή δεν πρέπει να τιθασευτεί ή να ξαναυπαχθεί απλά σε στάτους προτεκτοράτου. Πρέπει να καταστραφούν οι παραγωγικές της δυνατότητες (διάλυση κρατών, καταστροφή υποδομών), καθώς σε ελάχιστο χρονικό διάστημα δημιούργησαν μια κολοσσιαία κρίση υπερπαραγωγής.

    Αυτή είναι η υπόθεση εργασίας για την χαρακτηριστικότατη στροφή απέναντι στην ένταξή τους στο δυτικό σύστημα --δραματικής αρχής γενομένης με τη Ρωσία--, τέλος πάντων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. αντώνη δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι αποκρυφο

    η καπιταλιστικη κριση είναι το αποτελεσμα της περιορισμενης κερδοφοριας μιας ολοενα και πιο μεγαλης μαζας κεφαλαιου. Η εξοδος από την κριση προυποθετει μεγαλη σε εκταση καταστροφη του κεφαλαιου.
    Αυτό δεν συνεβη ουτε το 1972-73 ουτε στις επομενες κρισεις που ενεσκυψαν με συχνότητα μια κάθε 7-8 χρονια. Ο βασικος λόγος ηταν η επεκταση της πίστης τός της ιδιωτικής όσο και της δημόσιας. Η επεκταση όμως αυτή έχει κάποια όρια που από ότι φαίνεται τα εχουμε πλησιασει.
    Επίσης στο παρελθόν μεγάλο μερος από τα σπασμένα της κρίσης τα πλήρωμε ο μη καπιταλιστικός τομέας της οικονομίας (κυρια ο αγροτικός), Τα τελευταία όμως 50 χρόνια η επεκταση του καπιταλισμού γεωγραφικά αλλά και στα πλαίσια της κάθε εθνικής οικονομίας έχει συρρικνώσει τον μη καπιταλιστικό τομέα με αποτελεσμα να αδυνατει να απορροφήσει μερος της κρισης

    Τελος η εμπορευματοποιήση δηλ επεκταση του καπιταλισμού σε δραστηριότητες κυριως προσφορας υπηρεσιων εχει πληξει τη συνολικη παραγωγικότητα του κεφαλαιου δυσκολευοντας την οποια αναταξη σε συνθηκες περιορισμενης καταστροφης παγιων


    Υγ. τα ισοζυγια δεν λενε ολη την αληθεια. Το out-sourcing/off-shoring δηλ η μεταφορά της παραγωγικης σε χωρες φτηνου εργατικου δυναμικου και σε υπεργολαβους θολωνει την πραγματικοτητα σε μεγαλο βαθμο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατανοητό πλήρως το ΥΓ, άλλωστε το έλλειμμα ΗΠΑ είναι πολύ πολύ μεγαλύτερο απ' το πλεόνασμα Κίνας. Ωστόσο έχω την αίσθηση ότι η "καταστροφή κεφαλαίου" δεν είναι καθόλου τυφλή διαδικασία. Έχει κατεύθυνση και διαμεσολάβηση κρατική. Έχει τη μορφή σταδιακής συρρίκνωσης ενός πυρήνα που διαμορφώθηκε σε πιο "αισιόδοξες" για το κεφάλαιο εποχές, τότε που ανοίγανε το ΔΝΤ και ο ΟΟΣΑ και ακόμα και το ΝΑΤΟ για χώρες που τώρα δαιμονοποιούνται αγρίως. Αυτό, χωρίς να αναιρείται σε τίποτε η ορθότητα του ότι "η επεκταση του καπιταλισμού γεωγραφικά αλλά και στα πλαίσια της κάθε εθνικής οικονομίας έχει συρρικνώσει τον μη καπιταλιστικό τομέα με αποτελεσμα να αδυνατει να απορροφήσει μερος της κρισης", παρατήρηση την οποία θεωρώ κρίσιμης σημασίας για τη σφοδρότητα της κρίσης υπερπαραγωγής-υπερσυσσώρευσης. Αλλά και ερώτημα που έχει τεθεί εδώ και χρόνια, ενώ αυτό που θέτω πιο πάνω, δεν νομίζω πως έχει πολυτεθεί.

      Διαγραφή
    2. Αντώνη
      Η καταστροφή του κεφαλαιου καταρχην ξεκινα από το λογότερο παραγωγικό το πιο χρεωμενο κλπ. Ωστοσο η μεγεθυνση που εχει επιτευχθει ορισμενες φορες δεν επιτρεπει την χρεοκοπια (συμφυση τραπεζων και βιομηχανιας) με αποτελεσμα αυτοι που με βαση την καπιταλιστικη δικαιοσυνη επρεπε να πεθανουν να συνεχιζουν. Ορισμενες φορες και το καπιταλιστικο κρατος διασωζει επιχειρησεις που θα επρεπε να κλεισουν κλπ κλπ

      Από την άλλη υπαρχει κεφαλαιο που αμυνεται στην επιδιωκομενη καταστροφη του χρησιμοποιωντας τον κρατικο μηχανισμο τους κρατους στο οποιο εδρευει. Εκει η καταστροφη θα ερθει μονο με πολεμο

      Τελος το προβλημα του outsourcing/offshoring είναι ακριβως το ότι ο αρχικος υπεργολαβος μαθαινει συσωρευει και τελικα πολλες φορες ανταγωνιζεται τον (πρωην) του πελατη (πολλες φορες με επιτυχια). Για το σκοπό αυτό τα πνευματικα δικαιωματα η προστασια της πατεντας κλπ παιζουν κρισιμο ρολο στην εποχη μας. Εννοειται ότι οι ΗΠΑ χρηματοδοτησαν την αναπτυξη της Κινας γιατι κυριολεκτικα πουλουν το σκοινι που μπορει να τους κρεμασουν αλλά η υπεραξια που αποκομισαν και αποκομιζουν από την εκμεταλλευση των κινεζων αξιζει κάθε κοπο και κάθε μελλοντικο κινδυνο. Το προβλημα είναι ότι η Κινα δεν είναι μια σοσιαλιστικη Κινα άλλα μια καπιταλιστικηιμπεριαλιστικη χωρα (που τελευταια βγαζει και δοντακια). Βεβαια οι φυλακες εχουν γνωση (Σουδαν, Λιβυη κλπ) και με κάθε τροπο εμποδιζουν την επεκταση του κινεζικου κεφαλαιου. Δυστυχως όμως όπως κι αν ληξει η σύγκρουση (αν φτασουμε ποτε εκεί) η εργατικη ταξη να βρεθει στους χαμενους ανεξαρτητα από τον νικητη.

      Διαγραφή
    3. "Το προβλημα είναι ότι η Κινα δεν είναι μια σοσιαλιστικη Κινα άλλα μια καπιταλιστικηιμπεριαλιστικη χωρα (που τελευταια βγαζει και δοντακια)."

      Ξαναμπαίνουμε στο ζήτημα ότι συν όλα τα άλλα, αν είναι έτσι, τότε δεν υπάρχει τετραγωνικό χιλιοστό όπου να μπορεί να κουνηθεί το εργ.και κομ. κίνημα πουθενά στον κόσμο. Πώς απαντάς σε αυτό;

      Διαγραφή
    4. Μα το εργατικο κινημα θα νικησει τον καπιταλισμο μεσα στον καπιταλισμο. Δεν εχει αναγκη από μια ξεπεσμενη αυτοκρατορια για να νικησει αυτό που εχει αναγκη είναι τον αδυναμο κρικο. Μια ηττημενη Κινα ισως αλλα πολύ φοβαμαι ότι εχοντας διασυρει τον κομμουνισμο σαν εννοια και συμβολα θα είναι πολύ δυσκολη η επιτυχια εκει

      Αν αναζητεις καποιο νομο στον καπιταλισμο ο οποιος θα βοηθησει την εργατικη ταξη να νικησει αυτός είναι ο νομος της ανισομετρης αναπτυξης

      Ετσι σύμφωνα με τον Μάρξ
      (…) Σπρωγμένοι από την ανάγκη η αστική τάξη να βρίσκει μια κατανάλωση των προϊόντων της ολοένα πλατύτερη, απλώνεται επάνω σε όλη την υφήλιο. Της χρειάζεται για να χωθεί παντού, να εγκατασταθεί παντού, να κατασκευάσει παντού συγκοινωνίες. Με τον τρόπο που εκμεταλλεύεται η αστική τάξη την παγκόσμια αγορά έδωσε στην παραγωγή και στην κατανάλωση όλων των χωρών ένα χαρακτήρα κοσμοπολίτικο. Στη θέση της παλιάς εθνικής αυτάρκειας και αυτοτέλειας έρχεται μια ολόπλευρη επικοινωνία, μια ολόπλευρη αλληλεξάρτηση των εθνών (…) (Μαρξ Κομμουνιστικό Μανιφέστο).

      τον Λένιν
      (…) Η εξαγωγή κεφαλαίου επιδρά στην ανάπτυξη του καπιταλισμού στις χώρες όπου κατευθύνεται και την επιταχύνει εξαιρετικά. Γι αυτό το λόγο αν η εξαγωγή αυτήν είναι ικανή ως ένα ορισμένο βαθμό να φέρει κάποια στασιμότητα στις χώρες που εξάγουν το κεφάλαιο αυτό μπορεί να γίνει μόνο με τίμημα το άπλωμα και το βάθεμα της παραπέρα ανάπτυξης του καπιταλισμού σ΄ όλο τον κόσμο (…) Λένιν Ιμπεριαλισμός σελ. 368

      και τον Στάλιν
      (…) η πρωτοφανής ανάπτυξη της τεχνικής και η εντεινόμενη εξίσωση του επιπέδου ανάπτυξης των κεφαλαιοκρατικών χωρών δημιούργησαν τη δυνατότητα και διευκόλυναν τι ξεπέρασμα με άλματα μερικών χωρών από τις άλλες την εκτόπιση πιο ισχυρών χωρών από χώρες λιγότερο ισχυρές μα που αναπτύσσονται γρήγορα.
      (…) Στάλιν τ. 9 σελ 122

      Διαγραφή
    5. Μα το εργατικο κινημα θα νικησει τον καπιταλισμο μεσα στον καπιταλισμο.

      Το εργατικό κίνημα ποιας χώρας θα νικήσει τον καπιταλισμό πώς ακριβώς. Μιλάμε για ένα πολυ συγκεκριμένο κόσμο, με συγκεκριμένες σχέσεις και ισορροπίες, και συγκεκριμένες εξελίξεις.

      Εξήγησε πώς θα μπορούσε να κινηθεί εφόσον όλες οι δυνάμεις είναι ιμπεριαλιστικές και εχθρικές προς το ίδιο. Γιατί δεν κινείται φύλλο σε όλη την Ευρώπη. Γιατί δεν αντιδρά σχεδόν κανένας στην αυξανόμενη σφαγή. Είναι συγκεκριμένος ο κόσμος στον οποίο ζούμε.

      Διαγραφή
    6. Καταρχην για να νικησει η εργατικη ταξη θα πρεπει να υπαρχει ένα ταξικο εργατικο κινημα και ένα κομμα της εργατικης ταξης. Και οι δυο αυτές προυποθεσεις είναι ζητουμενα στις περισσοτερες χωρες του κοσμου. Η εργατικη ταξη πρεπει εκ νεου να γινει ταξη για τον εαυτο της ιδιοτητα που την εχασε σε παγκοσμιο επιπεδο τα τελαυταια 20 χρονια. Είναι μια αργη αλλα αναποφευκτη διαδικασια την οποια καθοδηγει η απιστευτη δυστυχια που σπερνει το κεφαλαιο στο διαβα του. Που, ποιος ποτε δυσκολο να απαντηθει σημερα το μονο που γνωριζουμε είναι το πως

      υγ ουτε στη Ρωσια το 1917 οι μποσλεβικοι ειχαν καποιον φιλο

      Διαγραφή
    7. "Καταρχην για να νικησει η εργατικη ταξη θα πρεπει να υπαρχει ένα ταξικο εργατικο κινημα και ένα κομμα της εργατικης ταξης. Και οι δυο αυτές προυποθεσεις είναι ζητουμενα στις περισσοτερες χωρες του κοσμου. Η εργατικη ταξη πρεπει εκ νεου να γινει ταξη για τον εαυτο της ιδιοτητα που την εχασε σε παγκοσμιο επιπεδο τα τελαυταια 20 χρονια."

      Από πού θα προκύψει το ταξικό εργατικό κίνημα και το κ. ε.τ στη Γερμανία, την Αγγλία, την Ιταλία, τη Γαλλία, για να περιοριστώ εκεί;

      Με το ταξικό εργατικό κίνημα των 4 εκ. Σύριων, 4 εκ. Ιρακινών, 2.5 Λίβυων τι έγινε στο μεταξύ απ' το 2011 και μετά; Κάθεται η πραγματικότητα και περιμένει να πέσει απ' τον ουρανό αυτό το κίνημα; Απ' τον ουρανό πέφτουν βόμβες, και οι βόμβες απλά κατέστρεψαν αυτό που υπήρχε. Οι χώρες αυτές είναι αδιανόητες κολάσεις τώρα πια.

      Οπότε;

      Διαγραφή
    8. Προσπαθώ να καταλάβω τι ορίζεται πλέον ως επαναστατικό καθήκον. Που να είναι επαναστατικό, δηλαδή να πιάνει την ανταγωνιστική αντίφαση εκεί που εκδηλώνεται και να σπρώχνει εκεί. Ανταγωνιστική αντίφαση άλλη απ' αυτή που συζητάμε εδώ πού βρίσκεται; Πού εκδηλώθηκε;

      Διαγραφή
    9. Είχα κάνει κι ένα σχόλιο, που μάλλον κάπου πάτησα κάτι λάθος και δεν ανέβηκε.
      Σε ό,τι αφορά το επιχείρημα για τις εκατόμβες νεκρών από την ιμπεριαλιστική επιθετικότητα.
      Η μόνιμη σύγκριση που κάνεις ανάμεσα σε ΗΠΑ/ΕΕ και Ρωσία/Κίνα σε ό,τι αφορά την επιθετικότητα και την καταστροφικότητά τους για τους λαούς μου θυμίζει τα τραγικά λάθη του κομμουνιστικού κινήματος στην ανάλυσή τους για τον χαρακτήρα των ΗΠΑ-Αγγλίας κλπ. κατά τον Β'Π.Π.
      Η καταστροφικότητα και δολοφονικότητα της ιμπεριαλιστικής Γερμανίας την περίοδο 1933-1945 προφανώς και δε συγκρίνεται με τις αντίστοιχες ΗΠΑ της εποχής...
      και;
      Οταν καθάρισαν την ναζιστική Γερμανία τι έκαναν οι ΗΠΑ; μοίρασαν λουλούδια ανά τον κόσμο;
      Οι αστικές τάξεις της Ρωσίας ή της Κίνας τι θα κάνουν αν επικρατήσουν των ΗΠΑ;
      Θα καθοδηγήσουν την πρόοδο στον πλανήτη;
      Εν έτει 2015 και 120 χρόνια Ιμπεριαλισμού θα έχουμε το φαινόμενο αστική τάξη να έχει να προσφέρει κάτι προοδευτικό στον πλανήτη; Νόμιζα ο καπιταλισμός σάπισε, ότι είχε να δώσει το έδωσε και μόνο η εργατική τάξη μπορεί να καθοδηγήσει την πρόοδο.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    10. Έθεσα συγκεκριμένα το ερώτημα "ποια εργατική τάξη", όταν όπου είναι οργανωμένη ταξικά η χώρα της διαλύεται. Από πού αναμένεται αυτή η περίφημη εργατική τάξη. Μήπως στο τεράστιο κινηματικό κύμα που πλημμυρίζει την Ευρώπη;

      Ωστόσο, την ιστορική ευθύνη για τις επιλογές δεν την έχω εγώ. Την έχει ο συλλογικός διανοούμενος. Εγώ κατέθεσα την αγωνία και τον προβληματισμό μου για πολύ συγκεκριμένους λόγους. Πέραν τούτων, δεν μπορώ να κάνω τίποτε περισσότερο.

      Διαγραφή
    11. H εργατική τάξη κάθε χώρας που οργανώνεται σε και υπό την καθοδήγηση ενός λενινιστικού ΚΚ. Δεν υπάρχει νομοτέλεια διάλυσης κάθε χώρας που ο λαός της οργανώνεται. Αν το θες όσο δύσκολο είναι να στηθούν ΚΚ και να ανασυγκροτηθεί το εργατικό κίνημα σε χώρες όπως Αγγλία, Γαλλία, Γερμανία κλπ. άλλο τόσο, αλλά για άλλους λόγους μπορεί να είναι στην Κίνα ή στην Βενεζουέλα, όπου οι θεωρίες για κινέζικο σοσιαλισμό ή σοσιαλισμό του 21ου αιώνα έχουν ευνουχίσει σημαντικό μέρος της εργατικής τάξης. Παρόλα αυτά, πιστεύω, καμία διαδικασία δεν είναι στάσιμη.
      Ειδικότερα η εργατική τάξη σε χώρα αδύναμο κρίκο είναι που θα κάνει τη διαφορά, καθώς και αυτή στην οποία το ΚΚ θα έχει κρατηθεί αυτόνομο και οργανωτικά από τον ρεφορμισμό - οπορτουνισμό, αλλά και ιδεολογικά δεν θα έχει τεθεί κάτω από ξένη σημαία, κάτω από το ένα ή το άλλο στρατόπεδο στον επερχόμενο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    12. Το 1916, ο Λένιν παρατηρούσε ότι η Αγγλική εργατική τάξη έχει "προσωρινά" παραδοθεί στον οπορτουνισμό εξαιτίας της διαφθοράς της απ' τον ιμπεριαλισμό.

      Είναι 2015.

      Διαγραφή
    13. (χωρίς μάλλον να διαφωνώ επί της παρατηρήσεως)
      και ο Μαρξ έχει αναλύσει ότι η σοσιαλιστική επανάσταση στις χώρες του ανεπτυγμένου καπιταλισμού είναι αναπόφευκτη.
      οπότε ή κάποιος από τους δύο κάνει λάθος,
      ή όπως ξέρουμε η μ-λ κοσμοθεωρία δεν είναι τσιτάτα, αλλά ένα πολύ βαθύτερο εργαλείο.

      @ψηρίς

      υ.γ. εξάλλου, να μην ξεχνάμε ότι η π.χ. η Ρώσικη Επανάσταση προκάλεσε αλυσιδωτές αντιδράσεις σε όλες τις χώρες, σε όλα τα κινήματα, σε όλα τα ΚΚ και μέσα σε μέρες και μήνες είχαμε εξελίξεις δεκαετιών.

      Διαγραφή
  4. Aκόμα και αν τα εμπορικά ελλείμματα με όρους κεφαλαιο-κρατών δεν αντανακλούν παρά παραμορφωμένα την οικονομική πραγματικότητα, με όρους κεφαλαιο-κρατών οι ΗΠΑ έχουν πρόβλημα στα ''οικονομικά του κράτους'' και η Κίνα το αντίθετο. Και αυτό τελικά αντανακλά πραγματικές διαδικασίες περισσότερο από όσο τις αποκρύπτει.

    Ένα σημαντικό πρόβλημα σε μαρξιστικούς κύκλους είναι μια υποβάθμιση της σημασίας των οικονομικών του κράτους. Αυτό σχετίζεται με την αντίληψη της σχέσης κεφαλαίου-κράτους, που είναι ζήτημα αρκετά δύσκολο. Θυμίζω και τα κείμενα του Γ.Σταμάτη για τα οικονομικά του κράτους και το τί σπουδαίες συνέπειες έχει η μελέτη τους για την άντληση πολιτικών συμπερασμάτων.

    Ως προς όσα λέει ο Άναυδος, το ''σχετικά απόκρυφο'' δεν είναι η περιορισμένη κερδοφορία. Αυτό δεν αποτελεί εξήγηση, αλλά πρέπει να εξηγηθεί το ίδιο. Αυτό συζητάμε όσον αφορά το ειδικό βάρος του βιομηχανικού κεφαλαίου. Δεν αρκεί, επιπλέον, ο ''νόμος πτωτικής τάσης'', αλλά πρέπει να εξηγηθεί με ιστορικά συγκεκριμένο τρόπο, αν δεχτούμε ότι είναι εσωτερικά συνεκτικός (έστω ότι ισχύει, δεν έχω σκοπό να το αμφισβητήσω), ο τρόπος ενεργοποίησης και των αντίρροπων τάσεων προς την πτωτική τάση, και το γιατί αυτές οι αντίρροπες τάσεις δεν υπερβαίνουν την ίδια την πτωτική τάση. Στις αντίρροπες τάσεις ως γνωστόν περιλαμβάνεται το εξωτερικό εμπόριο (αυτή είναι ιδέα του Ρικάρντο, ότι η η κάμψη του ποσοστού κέρδους μπορεί να γιατρευτεί με το εξωτερικό εμπόριο), η χρήση της επιστήμης στην παραγωγή κλπ.

    Ένας βασικός δείκτης είναι, πάλι όπως είναι γνωστό, η παραγωγικότητα της εργασίας, ο ρυθμός αύξησης της παραγωγικότητας κλπ. Οπότε θεωρώ ότι το ζήτημα προς απόδειξη είναι η ειδική σχέση της βιομηχανικής παραγωγής με τον ρυθμό αύξησης της παραγωγικότητας.


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. “capital can never escape the tendency for profit rates to fall. It is inherent in capital’s nature, even as the conditions under which the law operates vary widely. The competitive search for relative surplus value ultimately undermines and destroys the capacity to produce and realize that surplus value. This is the primary contradiction of capital around which a host of secondary contradictions (e.g. those embedded in the credit system or deriving from insufficient aggregate demand) cluster. No amount of tinkering with the secondary contradictions (e.g. financial reform or basic income redistributions) can abolish the tendency for profit rates to fall and crises to form. Only a revolutionary politics that addresses this primary contradiction will suffice.”

      https://thenextrecession.wordpress.com/page/2/

      Διαγραφή
    2. there is a secular decline in the US rate of profit from 1946 to 2014. The rate of profit did fall well before the sun burnt out. The reason is clear. Between 1946 and 2014, the organic composition of capital rose 47%, while the rate of surplus value actually fell 8%, so the rate of profit fell 29%. In the neo-liberal period after 1982, the rate of profit fell only very slightly, because the ‘countertendency’ of a rising rate of surplus value was nearly enough to match the rise in the organic composition of capital.

      G Carchedi in an unpublished paper looked at just the productive sector of the US economy. He found that, from 1947 to 2010, the rate of exploitation actually fell, which shows the limits of growing exploitation as a counter-tendency. And the rate of profit (ARP) fell. In the graph below, the wages to profits ratio (W/P) – the opposite of the rate of surplus value – rises up to 1985 and then reverses (modestly). And the rate of profit consolidates.

      https://thenextrecession.wordpress.com/2015/03/27/profit-warning/

      Διαγραφή
    3. @Anton xxx

      Tα στοιχεία που δίνεις, είναι μόνο για τις ΗΠΑ. Ο Νόμος αφορά τον καπιταλισμό. Για τις ΗΠΑ όλα αυτά είναι πράγματι αποδείξιμα, και έχει γίνει από αρκετούς αυτή η δουλειά. Όταν μιλάμε όμως για το καπιταλιστικό σύστημα, αυτό δεν είναι το ίδιο. Περιλαμβάνει και άλλες χώρες, συνολικά τον καπιταλισμό. Εκτός αν κάνουμε με κάποιο τρόπο προσαρμογή και μιλάμε για κάθε κοινωνικό σχηματισμό ξεχωριστά, ή πούμε ότι η ηγέτιδα καπιταλιστική χώρα είναι η ευαίσθητος δείκτος της συνολικής πτωτικής τάσης. Ο Μάρξ δεν λέει κάτι τέτοιο.

      Διαγραφή
    4. Δεν είναι τυχαίο ότι οι περισσότερες μελέτες αφορούν τις ΗΠΑ.
      Ο λόγος είναι, ότι η οργάνωση της οικονομίας είναι τόσο ανεπτυγμένη, που ένα μεγάλο ποσοστό των επιχειρήσεων είναι πραγματικά ΑΕ (corporations), με αναγκαστικά διαφανή και δημόσια τα οικονομικά τους στοιχεία και όχι ιδιωτικές-οικογενειακές επιχειρήσεις (private).
      Επίσης τα στατιστικά στοιχεία των ΗΠΑ, είναι (κατά τους μελετητές), τα πιο πλούσια και αξιόπιστα και με σημείο εκκίνησης αρκετά πίσω στο παρελθόν, χωρίς μεγάλα κενά.
      Επί της ουσίας, αν υποθέσουμε ότι το ποσοστό κέρδους πέφτει στις ΗΠΑ και παντού αλλού ανεβαίνει, την ίδια περίοδο, το λογικό θα ήταν κεφάλαια να φεύγουν από τις ΗΠΑ, προς άλλες χώρες.
      Βέβαια αυτό πράγματι συμβαίνει, αλλά ταυτόχρονα κεφάλαια από άλλες χώρες σπεύδουν στις ΗΠΑ και τα εξίσου ακριβή και επαρκή στοιχεία του κράτους των ΗΠΑ, για τις επενδύσεις και τα κέρδη των αμερικανικών πολυεθνικών στο εξωτερικό, δείχνουν την ίδια τάση, όσον αφορά το ποσοστό κέρδους, χωρίς στατιστικά σημαντικές αποκλίσεις.
      Γενικότερα μιλώντας η συσσώρευση λαμβάνει χώρα σε κάθε συγκεκριμένη χώρα, υπάρχει η παγκόσμια αγορά ως ένας ευρύτερος χώρος, που αποτελείται ακριβώς από αυτές τις επιμέρους αγορές, αλλά όχι σαν μια ενοποιημένη υπερ-αγορά.
      Άρα η ισχύς του νόμου της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους ενισχύθηκε από εμπειρικά δεδομένα, για τον καπιταλισμό των ΗΠΑ, για την συγκεκριμένη περίοδο. (τελεία)
      Αυτό σε καμμία περίπτωση δεν αποτελεί απόδειξη, θα μπορούσε να είναι και τυχαίο γεγονός. Η απόδειξη είναι πάντα θεωρητική και ενισχύεται και στηρίζεται από την επιτυχή πρόβλεψη-επιβεβαίωση των εμπερικών στοιχείων, εφ΄ όσον συνοδεύεται από την αντίστοιχη θεωρητική εξήγηση.
      Το να επιβεβαιωθεί επίσης για τον Γερμανικό, Ιαπωνικό κλπ καπιταλισμό, ενισχύει ασφαλώς το κύρος του, αλλά με αυτή τη λογική, σε καμμιά περίπτωση καμμία τέτοια παρατήρηση δεν είναι τελεσίδικη, αφού πάντα θα υπάρχουν χώρες που δεν έχουν ελεγχθεί.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
  5. Ένα γενικό σχόλιο, απολαμβάνω την συζήτηση.

    Η επιστήμη δεν έβλαψε ποτέ όσους ξέρουν τι ζητούν απ' αυτή. Οι περισσότεροι ζητούν νομιμοποίηση του υπάρχοντος. Κάποιοι επιζήτησαν την αλλαγή του. Και οι δύο βρήκαν αυτό που έψαχναν. Οι δεύτεροι είναι λίγοι, και γράφτηκαν στη μνήμη των λαών.

    Η επιστημονική αναζήτηση που διερευνά τι μπορεί να αλλάξει στον κόσμο είναι μια πολύ σοβαρή υπόθεση και πρέπει να διαφυλάσσεται ως κόρη οφθαλμού από τους επαναστάτες. Αν έμαθα κάτι στα μεσαία μου χρόνια, είναι να σέβομαι τη σημασία της, και συνεπώς τη σημασία του διαρκούς κριτικού (αυτο)ελέγχου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από τον συντάκτη.

      Διαγραφή
    2. Μπαίνω στον πειρασμό να προσθέσω, τρολάροντας την "κοινή γνώμη" της "αριστερής Ευρώπης": Ο σοσιαλισμός ή θα είναι επιστημονικός [και όχι "δημοκρατικός" γενικώς και όπως βολεύει], ή δεν θα υπάρξει.

      Διαγραφή
  6. Marx’s law says that the rate of profit will fall because there will be a rising organic composition of capital (the value of constant capital – machinery, plant and raw materials – will rise faster than variable capital – wages and benefits paid to the employed workforce). The US data confirm that. There is strong inverse correlation (-0.67) between the organic composition of capital and the rate of profit. The organic composition of capital rose 20% from 1946 to 2014 and the rate of profit fell 20%. In the period when profitability rose, from 1982 to 1997, counteracting factors came into play, in particular, a rising rate of exploitation (surplus value) and a cheapening of the value of constant capital that led to a fall in the organic composition. In that period, the rate of surplus value rose 13% and the organic composition of capital fell 16%. I calculate that the rise in the rate of profit from 1980 to 2014 was two-thirds due to a rise in exploitation of labour during the neo-liberal period and only one-third due to cheaper technology. Again this supports Marx’s law.

    So in sum, the US rate of profit fell in 2014 for the first time since 2008 and the mass of corporate profits fell in 2014 and went negative in the last quarter. Global corporate profit growth is also slowing significantly. All this suggests that the days (years?) of the economic recovery, such as it is, may be coming to an end. The current economic cycle of boom and slump seems to be about 8-9 years. The trough of the last slump was mid-2009. That would suggest that the next trough would be about 2017-2018. And the peak before the slump is usually 12-18 months before – so about 2016-17.

    https://thenextrecession.wordpress.com/2015/03/27/profit-warning/

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Αν μου επιτρέπετε μία άποψη εγώ πιστεύω ότι είναι ακόμα νωρίς στην κρίση, τουλάχιστον στη Ευρώπη. Πριν το 2009 το να συζητήσεις για καπιταλισμό ή σοσιαλισμό ήταν απλά αδιανόητο, δεν υπήρχε καν σαν ερώτημα, δεν υπήρχε καν θέμα, όλα πήγαιναν μια χαρά και εννοείται ότι ο καπιταλισμός ήταν το σύστημα. Ήρθε το χαστούκε μετά αλλά να περιμένεις από ένα κόσμο που ζούσε βουτηγμένος μέσα σε αυτό να αλλάξει έτσι ξαφνικά μου φάινεται πολύ δύσκολο. Αυτό για μένα θα συμβεί αν ο καπιταλισμός συνεχίσει να αποδεικνύει πρακτικά στην καθημερινή ζωή ότι δεν τραβάει, δεν το έχει χωνέψει πολύς κόσμος ακόμα, και η πλειοψηφία πείθεται από τη διαφορά που βλέπει στην καθημερινή της ζωή. Ακόμα ακούμε για τους κακούς πολιτικούς που αυτοί φτάινε, τη διαφθορά κλπ. και αυτά σε πολύ κόσμο περνάνε και με το παραπάνω. Δε συνειδητοποιεί ο κόσμος ακόμα ή δε θέλει γιατί είναι μια άβολη αλήθεια το ρόλο του κάθε συστήματος. Όταν η ζωή δε θα είναι εφικτή με το παλιό σύστημα και ο κόσμος θελήσει να δει τι πραγματικά συμβαίνει και να πάρει την κατάσταση στα χέρια του μόνο τότε θα υπάρξουν οι συνθήκες, αλλιώς θα βασίζεται μια ζωή στην ανάθεση και στους έντιμους συμβιβασμούς (πού τα βρίσκουν πάντως)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Λέμε πως ο ιμπεριαλισμός είναι καπιταλισμός στο ανώτατο στάδιό του. Αυτό σημαίνει πάρα πολλά πράγματα που ίσως δεν είναι σαφή. Ένα απ' τα πράγματα που σημαίνει, είναι ότι δεν έχει καμία διάθεση να παραδίδει μαθήματα μέχρι να καταλάβει κάτι ο λαός. Δεν είναι έτσι τα πράγματα. Μέχρι να καταλάβεις κάτι είσαι σε ένα χαντάκι πετσοκομμένος. Δεν είναι αίθουσα διδασκαλίας η πραγματικότητα. Βλέπουμε λαούς δίπλα μας, λίγο πιο μακριά μας, που δεν πρόλαβαν να καταλάβουν τι τους βρήκε. Τον έναν μετά τον άλλο. Δεν ξέρω κατά πόσο το συνειδητοποιούμε εμείς οι ίδιοι τι ακριβώς έχουμε απέναντι. Ισως να μην το αντιλαμβανόμαστε καν ως "απέναντι", δεν ξέρω.

      Αυτό που ξέρω είναι ότι ο ιμπεριαλισμός δεν έχει βρει στην πιο ηρωϊκή και καλά σχεδιασμένη αντίσταση την τελεσίδικη ήττα. Αυτό που έχουμε απέναντι το νίκησε ο Στάλιν, αλλά για λίγο. Το νίκησαν οι Βιετναμέζοι, αλλά για λίγο. Οι Κουβανοί, αλλά πιθανά όχι για πάντα. Γιατί ο ιμπεριαλισμός ό,τι κι αν κάνεις, το γυρνά εναντίον σου. Αν πας για γρήγορη ανάπτυξη, τη γυρνά εναντίον σου. Αν πας για σπαρτιάτικη λιτότητα, τη γυρνάει εναντίον σου. Αν πας για σχέσεις με άλλους, τις γυρνάει εναντίον σου. Αν πας για απομόνωση, τη γυρνάει εναντίον σου. Αν πας για περισσότερες ελευθερίες, τις γυρνάει εναντίον σου. Αν πας για καταστολή, τη γυρνάει κι αυτή όποτε μπορέσει εναντίον σου.

      Χρειάζεται περισσότερη περίσκεψη για τον πραγματικό χαρακτήρα του κόσμου στον οποίο έμελλε να ζήσουμε. Δεν είναι άσκηση επί χάρτου. Και βεβαιότητες δεν υπάρχουν.

      Διαγραφή
    2. Σωστό, δεν διαφωνώ καθόλου, απλώς λέω τι αίσθηση έχω από αυτά που ακούω και μερικές φορές είναι σαν αυτά που συμβάινουν γύρω μας να συμβαίνουν κάπου αλλού, σε καμιά ταινία και όχι στην πραγματικότητα και ότι αισθάνεσαι ότι ο κόσμος δεν έχει προβληματιστεί αρκετά ακόμα για να καταλάβει τι γίνεται. Τουλάχιστον για την Ελλάδα δεν μπορώ να μιλήσω για άλλες χώρες τόσο αλλά και στην Ευρώπη δεν νομίζω ότι έχουν και πολλή ιδέα, υπάρχει τεράστια προπαγάνδα και ενσωμάτωση που ακόμα και για θέματα σχετικά ξεκάθαρα, πχ Ουκρανία ακούς μερικές φορές τραγελαφικά πράγματα. Και σίγουρα ο ιμπεριαλισμός δεν θα παραδώσει μαθήματα, πρεπει μόνος να σκεφτείς. Για μένα, μπορεί να κάνω και λάθος, χαστούκια όπως του 2008 κλονίζουν το σύστημα στα μάτια του κόσμου, αλλά χρειάζεται κιάλλο. Γενικά δεν είναι αρκετό αυτό που συμβαίνει κάπου αλλού για να αλλάξει ο κόσμος τρόπο σκέψης, πρέπει να επηρεάσει και αυτόν, κακώς, κάκιστα για μένα αλλα αυτό βλέπω, μακάρι να μην είναι έτσι.

      Διαγραφή
    3. Γενικά ο κόσμος και η Ευρώπη/Αμερική έζησαν την πολύ καλή εποχή του καπιταλισμού ως τώρα, μόλις και η άσχημη όψη γίνει βίωμα τότε τα λέμε.

      Διαγραφή
  8. Αντωνη ετσι ειναι οπως το περιγραφεις αλλα και ο experience εχει δικιο.

    Γραφεις. ...Βλέπουμε λαούς δίπλα μας, λίγο πιο μακριά μας, που δεν πρόλαβαν να καταλάβουν τι τους βρήκε. Τον έναν μετά τον άλλο....

    Ιρακ, Συρια, Λιβυη, δεν ειναι το ιδιο με Ουκρανια η Γερμανια Σουηδια.
    Στη Συρια μετα απο 2 χρονια πολεμο, ο κοσμος μπορει ακομη να επιβιωσει.
    Το πιο χαρακτηριστικο παραδειγμα ειναι αυτο της Σομαλιας.
    Αυτο οφειλεται στις κοινωνικες σχεσεις που στην ευρωπη εχουν εξαφανιστει απο τον μεσαιωνα.

    Μια καταρευση της αγορας κατοικιων στην Βορεια Ευρωπη, θα εχει κοινωνικες επιπτωσεις Αρμαγεδωνα για τα μεσαια στρωμματα αυτων των χωρων.

    Το οτι εχουμε τα προημια ενος καινουργιου Μαινταν στο Κιεβο και οχι στη Βαγδατη εχει να κανει με τις δυνατοτητες επιβιωσης, που ειναι τελειως διαφορετικες.

    Η επιβιωση σε μια Γαζα με ευρωπαικες κοινωνικες σχεσεις, θα ηταν αδυνατη ακομη και για δυο χρονια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ όμως μίλησα για τους συσχετισμούς για το ταξικό κίνημα στην περιοχή (στην Ευρώπη δεν υπάρχει σχεδόν πουθενά) μετά τις επεμβάσεις του 2011-15, και όχι απλά για επιβίωση...για ταξική πάλη και για το πώς μπορείς να τη διεξάγεις με ένα μίνιμουμ προϋποθέσεων.

      Διαγραφή
    2. Ναι το ταξικο κινημα ειναι μηδαμινο και αυτο οφειλεται κατα πολυ σ αυτο που αναφερει ο experience.

      Ομως η διαφορα με την Ελλαδα ειναι οτι και ο πιο απολιτικ Β. Ευρωπαιος, θεωρει φυσιολογικη την ενταξη του στο συνδικατο.

      Σε μια κατασταση παρατεταμενης παγκοσμιας κρισης, με μαζικη ανεργια και εκατονταδες χιλιαδες φαλιρισμενα νοικοκυρια στους δρομους χωρις στεγη τα ρεφορμιστικα συνδικατα που σημερα πνιγουν ολες τις προσπαθειες απο τα κατω με τη βοηθεια των συνδικαλιστικων νομων, θα γινουν γρηγορα οπλα αγωνα.

      Διαγραφή
  9. Κάππα Κάππα. Ε;25 Μαΐου 2015 - 9:17 π.μ.

    Ενδιαφέρουσα εκπομπή νομίζω:
    http://info-war.gr/2015/05/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-pigs-%CF%83%CF%84%CE%B1-brics/
    Όχι φυσικά για τα σχόλια του Χατζηστεφάνου που φτάνει στο συμπέρασμα πως "ίσως πρέπει να στραφούμε στα BRICS", αλλά για όσα ακούγονται στα αποσπάσματα ομιλιών & συζητήσεων που έχει περιλάβει στην εκπομπή (στην επιλογή αυτών έχει κάνει καλή δουλειά κατ' εμέ).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. υπαρχουν καπιταλιστικοι σχηματισμοι με κυριαρχη την υψηλη οργανικη συνθεση του κεφαλαιου,
    κυριως μηχανες,
    και καπιταλιστικοι σχηματισμοι με κυριαρχη την χαμηλη οργανικη συνθεση του κεφαλαιου,
    κυριως ειδη καταναλωσης,που εξαγονται στις χωρες της πρωτης κατογοριας.
    στην δευτερη κατηγορια ο μισθος είναι μικρος,εμπορευματα εξαγονται στα ιμπεριαλιστικα κεντρα,
    μειωνοντας την τιμη της εκει εργατικης δυναμης.

    επομένως τα κεντρα, μεσω της διεθνοποίησης και χωρις αποικιες,μπορουν ως ένα βαθμο να
    ξεπερνουν τις συνεπειες της ,παντα εμφανιζομενης,κρισης υπερπαραγωγης.

    από την άλλη η δευτερη κατηγορια ,αποδυεται σε ανταγωνισμο στους κολπους της,
    ποια θα πρωτοπουλησει φτηνα στα κεντρα.
    οι συνεπειες για την εργατικη ταξη ειναι η απολυτη εξαθλιωση.
    η ελλαδα ταιριαζει στην δευτερη κατηγορια.

    λειτουργει στην δευτερη κατηγορια ο νομος της πτωσης του ποσοστού κερδους?

    ναι και οξύτερα από τα κεντρα.

    μια επαναληψη στα μαρξιστικα σχηματα διευρυμένης αναπαραγωγης δειχνει ότι ο τομεας
    2 υπόκειται περισσοτερο στην κριση κερδοφορίας .
    (κοιταχτε και την εργασια του henry grossman την δεκατια του 30)

    δεν εχουμε παρα να αλλαξουμε τον τομεα 1 με τα ιμπεριαλιστικα κεντρα,και τιν τομεα 2 με την
    καπιταλιστικη (όχι υπαναπτυκτη) περιφερεια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό το σχήμα (κέντρο=τομέας Ι, περιφέρεια=τομέας ΙΙ), είναι μερικά κλικ πίσω από τις εξελίξεις.
      Εδώ και πολλά χρόνια, τουλάχιστον η Κίνα και σε μικρότερο βαθμό η Ινδία, αυξάνουν συνεχώς την παραγωγή μέσων παραγωγής για καταναλωτικά η ενδιάμεσα προϊόντα και τις εξαγωγές τέτοιων μηχανών, σε άλλες χώρες της περιφέρειας, αλλά και του κέντρου.
      Αυτό μειώνει το σταθερό κεφάλαιο, γιατί οι τιμές αυτών των μηχανών είναι σαφώς χαμηλότερες, και παράλληλα αναγκάζει και τους Ευρωπαίους κατασκευαστές, να ρίχνουν και αυτοί τις τιμές. Επίσης βοηθάει τις πιο μικρές και πιο καθυστερημένες χώρες της περιφέρειας να αποκτήσουν βιομηχανικό εξοπλισμό αλλα ταυτόχρονα περιορίζει ακόμα περισσότερο την βιομηχανική ανάπτυξη στην Δύση.
      Εκεί που η Δύση εξακολουθεί να υπερέχει, είναι η παραγωγή εργαλειομηχανών.
      Ενώ η ΣΕ, είχε αναπτύξει πλήρως τον τομέα, η Κίνα (ενώ έχει την τεχνολογική δυνατότητα), για εμπορικούς κυρίως λόγους, εισάγει αυτές τις μηχανές από την Δύση.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
  11. Πάντως ,φίλοι,για να πω και γω τη "σοφία" μου έχω καταλήξει-και λαμβάνω τον εαυτό μου σαν παράδειγμα-ότι το "βαθύ σημάδι" που αφήνει η επαφή με την κομμουνιστική θεωρία σε έναν λαικό άνθρωπο,είναι μια απλή στη διατύπωση αλλά συνάμα αδυσώπητη και αδιαπραγμάτευτη διαπίστωση:
    Με τον τρόπο που είναι δομημένη η (καπιταλιστική) κοινωνία μας δεν υπάρχει χώρος για έννοιες όπως "κοινωνική δικαιοσύνη","κοινωνική ευημερία" "να πάμε μπροστά σαν κοινωνία".Έννοιες στις οποίες βασίστηκε το εποικοδόμημα της αστικής δημοκρατίας και παρεπιπτόντως αποτέλεσαν θεωρητικό πυρήνα στην ιδεολογία του φασισμού.
    Υπάρχουν τάξεις:Μια από αυτές κατέχει την εξουσία και εκμεταλλεύεται την(ις) άλλη(ες)Απλά σε κάποιες περιόδους βολεύει την άρχουσα τάξη το καρότο και σε κάποιες άλλες προκρίνει σαν μέσο χειραγώγησης το μαστίγιο.
    Με βάση τα παραπάνω δεν είμαι και πολύ αισιόδοξος για τα μελλούμενα.Υπάρχει η άποψη που εξέφρασε ο φίλος experience,που λέει ότι η πλειοψηφία της Ε.Τ. έζησε τα χρόνια του καρότου και τώρα που μπαίνουμε σε περίοδο μαστίγιου θέλει χρόνο να ενστερνιστεί μια ταξική θεώρηση μέσω των οδυνηρών εμπειριών που αποκομίζει.Ο Αντώνης έγραψε "Δεν είναι αίθουσα διδασκαλίας η πραγματικότητα".
    Εγώ λέω πως υπάρχει πιθανότητα η Ε.Τ. να έχει περάσει το στάδιο του σοκ και να βρίσκεται στο στάδιο της εξοικίωσης με την εξαθλίωση και την τελεσίδικη ήττα όπως-έξοχα είχα διαβάσει εδώ παλιότερα-"ο φυλακισμένος εξοικειώνεται σταδιακά με τη μούχλα του μπουντρουμιού".Γιατί στην τελική δεν είναι και τόσο καθυστερημένος ο λαικός άνθρωπος που να μη βλέπει τα προφανή.Κάποιες σκέψεις που κάνω και τίποτα παραπάνω...

    The Talented C@nt

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Υπάρχει μία κυκλική αναφορά όταν διαλεκτικά προσπαθούμε να φωτίσουμε τις αντιθέσεις που γέννησαν τις σημερινές συνθέσεις. Αν δεν ήταν τόσο πεσμένο το εργατικό και ταξικό κίνημα θα μπορούσαν να περάσουν όλα αυτά; Αυτά που όχι απλά είναι πισωγύρισμα αλλά πλήρης ανατροπή των κοινωνικών ισορροπιών. Για παράδειγμα η γραμμική εξέλιξη της Μέσης Παραγωγικότητας λογικά θα επέβαλε την μείωση ωρών εργασίας ενώ αντίθετα βλέπουμε την αύξηση σε 12ώρη απασχόληση με ταυτόχρονη συρρίκνωση αμοιβής σε 4ώρη - 5ώρη το πολύ. Η υπερεκμετάλλευση της υπεραξίας σε όλο της το μεγαλείο που πλησιάζει αποδόσεις που θα ζήλευε κάθε βιομήχανος για το προλεταριακό του δυναμικό.

    Ο Χαρίλαος έδωσε τον στίχο (για ποίηση πρόκειται...) "οι ζευγάδες φεύγουν μα η σπορά μένει" όχι τόσο για να διασκεδάσει την μελαγχολία μας, όταν βλέπουμε σε ποιες κορυφές είχε πατήσει το Ταξικό Κίνημα και σε ποιους βάλτους πατάμε σήμερα, αλλά γιατί βίωσε στο πετσί του εκείνους τους κύκλους που ακολουθώντας το στροβίλισμα του καπιταλισμού παίρνουν δική τους αυτόνομη ροπή και δημιουργούν Εργατικά Θαύματα. (εσύ εργάτη πρέπει να πάρεις την εξουσία)

    Κοιτώντας την ιστορία κατάματα ΟΤΑΝ οι ενδοιμπεριαλιστικές διενέξεις δημιουργήσουν το ρήγμα εκείνο που μπορούμε να το εκμεταλλευτούμε θα δώσουμε την δική μας απάντηση στα ίδια ερωτήματα που είχαν τεθεί και παλιότερα. Μπορεί φυσικά η γενιά μας να χαθεί χωρίς να μας δοθεί η ευκαιρία, έλα όμως που η σφοδρότητα των φαινομένων μας ψιθυρίζει πως όλα είναι πιθανά...

    Διεθνή Δυναμική: Το έως και 30% που παίρνει ένα Κ. κόμμα σε Ρωσία μπορεί να δώσει ενδιαφέρουσες εξελίξεις αν μπολιαστεί και με Κόμμα Εργατών και εφόσον ... κτλ κτλ
    "Κολάσεις επί της γης" όπως οι περιοχές της Ανατολικής Γερμανίας, της πτωχευμένης Βουλγαρίας - Ρουμανίας που κρύβονται κάτω από το διεθνές χαλί (χάλι) μπορεί να δώσουν ένα έναυσμα για εξελίξεις.
    Ο Μαύρος πληθυσμός των ΗΠΑ μπορεί να μην αντέξει την ασφυκτική πίεση που του ασκείται και ίσως ο ισπανόφωνος να μην περιμένει την σειρά του και να συμμαχήσει μαζί του. Πολλά ίσως και καμία βεβαιότητα αλλά τίποτα δεν αποκλείεται.

    Η ερώτηση είναι: μήπως ένα από τα καθήκοντα θα μπορούσε να ήταν η "υποβοήθηση" της κρίσης;
    Και γιατί πρέπει να πάρουμε αντίθετη θέση από αυτό;

    Χρήστος Χ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. @ Αντώνης

    Ο προβληματισμός σου σχετικά με το παγκόσμιο εργατικό κίνημα μοιάζει λίγο μηδενιστικός, για να μην πω μεταφυσικός...

    Το παγκόσμιο ε.κ. είναι στην απόλυτη επηρροή του οπορτουνισμού, όχι επειδή κάτι δεν κάνουμε εμείς καλά αλλά επειδή μέχρι σήμερα ο καπιταλισμός στην δύση τουλάχιστον είναι κυρίαρχος στο επίπεδο των ιδεών...ειδικά και με την ανατροπή-σοκ της εσσδ...

    Οι λαοί που αναφέρεις και το κομμουνιστικό κίνημα που συντρίβεται πριν καλά καλά καταλάβει τι το βρήκε, είναι γεγονός, αλλά η εργατική τάξη ακόμα και με νεκρούς ακόμα και με συντριπτικές ήττες δεν έχει άλλο δρόμο παρά να συνεχίσει να παλεύει για την οριστική της απελευθέρωση...

    Αυτό δεν θα σταματήσει να γίνεται όσες συμφορές κι αν βρει το παγκόσμιο κίνημα γιατί ο διαλεκτικός νόμος κίνησης της κοινωνίας είναι η εξυπηρέτηση των αναγκών...

    Όταν οι μάζες δουν την ανάγκη ΟΡΘΑΝΟΙΚΤΑ μπροστά τους να συντρίβεται από την "ελπίδα" του οπορτουνισμού, ΤΟΤΕ και μόνο τότε οι ιδέες του μαρξ θα αγκαλιαστούν μαζικά ξανά από τον κόσμο... κΙ επειδή όπως πρόσφατα είχες θέμα με τις συνθήκες που μπορεί να γίνει αυτό, θα συμφωνήσω κι εγώ πως ΜΟΝΟ με πόλεμο ο εργάτης με την μικροαστική σκέψη χάνει κάθε ελπίδα... κι είναι έτοιμος να παλέψει για την δική του υπόθεση...

    Με δυο λόγια, η ιστορία δεν σταματά επειδή πουθενά δεν υπάρχει σήμερα στην δυση κομμουνιστικό κίνημα, αλλά όπως αυτό διαλύθηκε, έτσι μπορεί απότομα να ξαναφτιαχτεί...

    Κι επειδή ρώτησες σε ποια χώρα σήμερα μπορεί να γίνει κάτι, εγώ νομίζω πως αυτό θα ξεκινήσει πάλι από την ΡΩΣΙΑ... και λόγω ιστορίας αλλά και λόγω εμπειρίας αλλά και ενός υπαρκτού σοβαρού ΚΚ εκεί...

    Αυτά...

    Demetriox

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Wal-Mart gets smacked for not living up to ‘Made in USA' commitment
    By Clare Goldsberry
    Published: July 8th, 2015

    The Alliance for American Manufacturing (AAM; Washington, DC) is calling Wal-Mart on the carpet for its failure to live up to its commitment from January 2013 to purchase an additional $250 billion in products supporting U.S. jobs over 10 years. In a newsletter from the AAM, President Scott Paul called out Walmart for its infographic, which it displayed at its recent annual Manufacturing Summit, that showed supposed progress. The "progress" displayed on the infographic involved the following:

    Increase purchases of U.S.-manufactured goods;
    source new-to-Walmart U.S.-manufactured goods;
    support re-shoring to the U.S. of goods Walmart already buys.
    The AAM then compared the infographic touting Wal-Mart's progress to what it is actually doing:

    Increased imports to 775,400 shipping containers, a jump of 40,000 containers in the last year;
    Wal-Mart boasts of relationships with nearly 20,000 Chinese suppliers;
    an estimated 2.7 million U.S. jobs have been lost due to imports from China.
    Made in China
    Image courtesy Michael Mandiberg/flickr.
    As an example, the AAM said that Wal-Mart announced a partnership with Element Electronics in 2013 to reshore TV assembly to Winnsboro, SC. "Element wrapped all of its products in Americana, but only a few were even assembled in the U.S. The Federal Trade Commission found Element Electronics ads' deceptive" and ordered rebranding.

    So much for a commitment to made in USA.

    If Wal-Mart can just talk the talk without any repercussions from consumers—many of whom say they really care about buying products made in the USA—then it will continue to do so. After all, Wal-Mart's pocketbook isn't taking a hit. The only thing that will make the giant retailer walk the walk when it comes to buying more goods from U.S. manufacturers is when consumers en masse start asking for them.

    When I find something I want that is made in the USA, I tell the store clerk or manager, if I can find them, that I'm buying this specific brand because it is made in the USA. I like shopping where I can find products made in the USA, and I let the store's employees know that. If enough people did that, more stores would realize the importance of paying attention to where the products they sell are made.

    It takes more than empty commitments and false promises to make a difference in U.S. manufacturing.

    Πάει το Laissez-faire, πάει το ¨invisible hand", κρίμα...

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή