Τρίτη, 5 Μαΐου 2015

Ανοιχτή συζήτηση για την κατάσταση ορισμένων κοινωνικών στρωμάτων

Χθες είχα μια μακροχρόνια κατ' ιδίαν συζήτηση με σύντροφο και αναγνώστη για ένα ζήτημα για το οποίο φοβάμαι ότι δεν υπάρχουν εύκολες απαντήσεις, και το οποίο με προβλημάτισε ιδιαίτερα κατά την παραμονή μου στην Ελλάδα και στις παρατηρήσεις που έκανα εκεί: αναφέρομαι στην υπόθεση --θα την πω υπόθεση-- περί ύπαρξης τμημάτων του πληθυσμού τα οποία δεν έχουν απλώς παραιτηθεί από διεκδικήσεις αλλά είναι από αρνητικά ως επιθετικά απέναντι σε μια θέση που, αναγκαστικά, βασίζεται στην ιδέα της ανάγκης διεκδίκησης μιας ικανοποίησης των αναγκών.

Τη στιγμή που το ΚΚΕ κάνει λόγο για "διευρυμένες" και "σύγχρονες" ανάγκες, υπονοώντας ότι το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων και δυνατότητων σήμερα καθιστά εφικτά πράγματα τα οποία ούτε ο ιστορικός σοσιαλισμός μπορούσε ακόμα να ικανοποιήσει (αναφέρω ενδεικτικά την αναφορά Γεωργιανής που γνωρίζω σε πέντε φορές διακοπές τον χρόνο κατά τη δεκαετία του 1980) δείχνει να διαμορφώνεται και να παγιώνεται ως στάση ζωής μια στάση που δεν δηλώνει απλά παραίτηση από διεκδικήσεις (αποδεχόμενη πλήρως τη σχετική εξαθλίωση, αν όχι και την απόλυτη), αλλά τονίζει θριαμβευτικά και την απουσία αναγκών και απαιτήσεων: πιο συγκεκριμένα, το πορτραίτο που έχω κατά νου κοινωνικά είναι ενός συνήθως άνεργου ή χαμηλόμισθου, ο οποίος δεν προβληματίζεται δημόσια ή σε συζητήσεις για την ανεργία του ή το χαμηλό του μισθού του, δεν επιθυμεί καμία συζήτηση για την βελτίωση των συνθηκών του, και βρίσκει από απεχθές ως αστείο το εργατικό κίνημα ως προοπτική. Έναν άνθρωπο που έχει ανταλλάξει την ικανοποίηση των διευρυμένων υλικών του αναγκών (π.χ, για παιδεία, αναψυχή, ταξίδι ή πολιτισμό και όχι απλά για στενά υλικά αγαθά) με την απόλαυση της γνώμης, και που προτιμά να έχει "γνώμη" παρά να είναι σε θέση να διαβιώσει σε ένα αξιοπρεπές επίπεδο, ερμηνεύοντας την όποια κριτική σ' αυτή τη στάση ως επίθεση κατά της "ελευθερίας του."

Περιττεύει να πω ότι με προβληματίζει πάρα πολύ κατά πόσο ο κλασικός μαρξισμός, που τόσα άλλα απαντά με σαφήνεια και ακρίβεια, έχει απάντηση για αυτό το φαινόμενο, αν βέβαια πιστοποιείται η ύπαρξή του. Μου φαίνεται, στην πραγματικότητα, αδιανόητο το συνολικό σοσιαλιστικό εγχείρημα αν δεν προηγείται μια στοιχειώδης συναίσθηση σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού ότι οι ανάγκες τους δεν εκπληρώνονται απ' το υφιστάμενο σύστημα. Αν η ιδεολογία και η ιδεολογική κυριαρχία του καπιταλισμού σήμερα έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα ώστε να υπερνικά τις αντικειμενικές βιολογικές και κοινωνικές ανάγκες του ανθρώπου, να τον πείθει ότι του αρκεί η φυτοζωία στο περιθώριο της κοινωνίας φτάνει να του δίνουν το δικαίωμα να λέει την (λίγο-πολύ τετριμμένη) "άποψή του" στις κοινωνικές συνευρέσεις και συναναστροφές, ή ακόμα και να την κρατά για τον εαυτό του χωρίς καν να έχει την ανάγκη να την διατυπώσει κοινωνικά, τότε έχουμε να κάνουμε με έναν τύπο ανθρώπου που ανταποκρίνεται πλήρως στον υφεσιακό καπιταλισμό, σαν να αποτελεί παραγγελία του, κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του συστήματος. Και τότε δεν μπορώ προσωπικά να δω τι μπορεί να κάνει η σοσιαλιστική ιδεολογία απέναντι σε έναν τέτοιο ανθρωπολογικό τύπο.

Επειδή δεν έχω δώσει κανένα έστω εμπειρικό παράδειγμα αυτού του υποθετικού τύπου ανθρώπου στον οποίο αναφέρομαι, δίνω καταληκτικά ένα, όπως ανακύπτει σε ρεπορτάζ του Γκάρντιαν για την κατάσταση στη σημερινή Ελλάδα. Δεν θα δώσω τα στοιχεία του ανθρώπου, καθώς πρόκειται για ιδιώτη και δεν μας απασχολεί η ταυτότητά του. "Μια σύγχρονη ελληνίδα" αρκεί για τους σκοπούς της αναφοράς:
"Κατέληξα να αποδεχτώ ότι η γενιά της κόρης μου είναι χαμένη" είπε με παράπονο η Χ, απ' το παντοπωλείο της στο κέντρο της Αθήνας. "Στα τριάντα της, αποκλείεται να απολαύσει τις βεβαιότητες που είχαμε εμείς, ίσως όμως τις απολαύσουν τα εγγόνια μου. Αυτό είναι τώρα η ελπίδα μου."
Ανοίγω εδώ το ζήτημα για συζήτηση στα σχόλια.

174 σχόλια:

  1. Kυνική αποδοχή της ήττας υπάρχει σε ένα μεγάλο μέρος του πλυθησμού και μιλώντας για αυτό, μιλάμε για το πλήρως φασιστικοποιημένο τμήμα του.
    Η άποψη που έχω σχηματίσει εγώ για τον ανθρωπότυπο που περιγράφεις είναι πως ψάχνει για διέξοδο με την μανία του κυνηγόσκυλου. Απλά τον έχουν πείσει πως η "δική μας" διέξοδος όχι μόνο δεν είναι εφικτή, αλλά και άκρως επικύνδινη για τον ίδιο.
    Είναι το κομμάτι που πρέπει να δουλέψουμε σαν τα σκυλιά...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Φαντάζομαι ξέρεις ότι το προφίλ που περιγράφω κάνει θραύση στους α/α και την εξωκοινοβουλευτική αριστερά...το λέω επειδή μιλάς για φασιστικοποίηση, να είναι υπόψη ότι δεν μιλάμε πληθυσμιακά απλώς για πρώην νοικοκυραίους, αλλά και για πρώην νοικοκυραίους που θεωρούν εαυτόν αντιεξουσιαστή ή ακροαριστερό...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτοί θεωρώ πως σε ένα (μεγάλο) τους μέρος έχουν φασιστικοποιηθεί ήδη. Το υπόλοιπο -όσο περίεργο και αν ακούγεται- το θεωρώ απόλυτα διεκδικήσιμο.
      Η διακυβέρνηση του Τσιπρέικου κάνει (άθελα της φυσικά) και ένα παράπλευρο "καλό". Πιστοποιεί πως ανάμεσα και στην αστική και την εργατική εξουσία δεν υπάρχει ενδιάμεσος δρόμος.
      Στο άμεσο μέλλον πιθανολογώ πως αυτό θα έχει σαν αποτέλεσμα να μας λακίσουν (όπως και έγινε) καμπόσοι. Μακροπρόθεσμα πιστεύω πως θα μπορούσε να αποδειχτεί και θετικό.
      Πόσο πιο εύκολο είναι να καταπιεί κάποιος αμάσητο τον "αντιεξουσιασμό" ή τον "αριστερισμό" ενός κυβερνητικού κολαούζου π.χ.;

      Διαγραφή
  3. Πολύ ενδιαφέρον και γενικά σωστά τοποθετημένο. Το θέμα είναι ότι γενικότερα δεν σκέφτονται πολύ με όρους καπιταλισμού-σοσιαλισμού, τουλάχιστον από αυτά που ακούω εγώ όπου βρίσκομαι. Σχεδόν πάντα φτάινε κάποιοι άλλοι, κάποιοι κακοί άνθρωποι, η Μέρκελ, ο Σόιμπλε, οι δικοί μας πολιτικοί, οι επιχειρηματίες που είναι λαμόγια, τέλος πάντων δε φταίει το σύστημα, απλώς δεν εφαρμόστηκαν σωστά κάποια πράγματα (από τους κακούς ανθρώπους). Στο σοσιαλισμό βέβαια έφταιγε το σύστημα και ποτέ κάποιοι, τέλος πάντων, άλλο αυτό. Αυτό είναι έτσι επειδή ίσως δεν βολεύει, δεν συμφέρει να πεις κάτι άλλο, υπάρχει και τεράστια προπαγάνδα αλλά σπάνια ακούς κάτι διαφορετικό. Γενικότερα όλοι είναι απασχολημένοι με το μικρόκοσμό τους και απλώς αυτό που θέλουν είναι να κουτσοβολευτούν αυτοί και βλέπουμε. Αν φορτώναμε την δική μας κρίση σε καμιά άλλη χώρα και συνεχίζαμε εμείς να είμαστε χαλαρά όλα θα ήταν εντάξει, κανένα μα κανένα πρόβλημα. Μας πειράζει όμως αφάνταστα όταν οι άλλοι δεν μας συμπαραστέκονται. Δεν σκέφτονται όλοι το ίδιο αλλά γενικά ο κόσμος δεν θέλει ακόμα ριζικές αλλαγές, είναι βολεμένος ακόμα. Όσο και να γκρινιάζει, στην πλειοψηφία του δεν το εννοεί ακόμα. Σου λέει καταστράφηκε αυτή η γενιά, να προσπαθήσουμε για την επόμενη, αν και η επόμενη δεν πάει καλά μπορεί και να αρχίσει να το βλέπει αλλιώς, εκτός και αν πάλι φταίνε κάποιοι κακοί άνθρωποι.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Μια σκέψη. Ενα (μεγάλο κατά τη γνώμη μου) τμήμα του πληθυσμού, σίγουρα στην Ελλάδα αλλά πιθανότατα και αλλού, είναι μάλλον απλά πεπεισμένο οτι δεν υπάρχει καμμία δυνατότητα αντίδρασης απέναντι σε ενα σύστημα το οποίο θεωρεί τερατωδώς ισχυρό. Νομίζει δηλαδή οτι ο
    ίδιος, όπως κατά τη γνώμη του και οποιοσδήποτε άλλος "κοινός" άνθρωπος, είναι απίστευτα μικρούλης μπροστά σε κάτι πανίσχυρο.Ετσι, αποδέχεται τη μοίρα του. Δεν είναι οτι δεν αντιλαμβάνεται τη ζοφερότητα αυτής της μοίρας. Την αντιλαμβάνεται, θεωρεί όμως οτι απλά δεν
    μπορεί να κάνει κάτι γι'αυτό. Ετσι ερμηνεύεται και η αρνητικότητα, η απαξίωση ή και ο θυμός απέναντι σε όποιον διατείνεται οτι ενας άλλος κόσμος είναι εφικτός, και αγωνίζεται γι αυτό. Είναι στην ουσία εκδήλωση ενοχής για το γεγονός οτι κάποιος εκλαμβάνει τον εαυτό του ως
    γελοιωδώς ανίσχυρο. Ετσι νομίζω οτι ερμηνεύεται και η ανάθεση (να κάνουν κάτι για σένα κάποιοι άλλοι, χωρίς εσένα), έτσι ίσως ακόμα και η φασιστοποίηση, επειδή ο φασισμός δίνει σε κάποιον την ψευδαίσθηση οτι μπορεί να γίνει δυνητικά μέρος του κτήνους που υπάρχει απέναντι, και άρα λίγο ισχυρός και ο ίδιος. Εχω την υποψία οτι για την ερμηνεία του φαινομένου έχει να μας πεί περισσότερα ο Κάφκα παρά οι κλασικοί του μαρξισμού.
    Γιώργος Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Οι λεγόμενοι αναρχικοί και ακροαριστεροί έχουν καταφέρει να είναι αντικομμουνιστές που θεωρούν τον εαυτό τους αντικαπιταλιστή!
    Είναι τόσο αντικομμουνιστές όσο και οι φασίστες και αυτό που έχουν καταφέρει με τον αντικαπιταλιστικό αντικομμουνισμό τους (...) είναι να προπαγανδίζουν το απόλυτο αδιέξοδο της κλάψας απέναντι σε ένα καταστροφικό οικονομικό-κοινονικό-πολιτικό σύστημα.
    Η σκέψη τους όπως την καταλαβαίνω: "Ο καπιταλισμός είναι απάνθρωπος αλλά ταυτόχρονα απάνθρωπος είναι και ο σοσιαλισμός άρα αυτό που μένει είναι να κάνουμε λιγότερο απάνθρωπο τον καπιταλισμό πράγμα όμως αποδεδειγμένα αδύνατο", άρα η λύση είναι η κλάψα! Κλάψα μαζί με ψόφο.
    Η ιδεολογική κυριαρχία του καπιταλισμού προκαλεί ίλιγγο.
    ozu

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε η ΕΣΣΔ ακόμα...
    Civ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Από την δική μου παρατήρηση, το είδος ατόμου που περιγράφεις μπορεί να "επιζεί" κοινωνικά και ψυχολογικά, καθαρά και μόνο βασισμένο σε οτιδήποτε μπορεί να κάνει για να σκοτώνει τον χρόνο του, εκμεταλλευόμενο σύγχρονες ανέσεις που έχει μαζικοποιηθεί η πρόσβαση σε αυτές (internet, tv, social media, διάφορα hobby κλπ.), οι οποίες όμως εκπληρώνουν εικονικές κατά βάση ανάγκες.
    Άποψη μου, με βάση τις εμπειρίες που έχω, είναι ότι με κουβέντα και επιμονή μπορείς να τους δείξεις πια είναι η πραγματικότητα, σταδιακά και χαλαρά.
    Τέλος μιλάμε για ένα φαινόμενο το οποίο μπορεί να διαρκέσει μόνο όσο ο καπιταλισμός θα μπορεί να λύνει με κουβέντα τις αντιφάσεις του, και άρα να μπορεί να συνεχίσει αυτή την γιγαντιαία επιχείρηση διάσπασης προσοχής και προσωπικότητας, δηλαδή όχι για πολύ ακόμα.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Το ότι η καπιταλιστική κρίση φέρνει αντιδραστικοποίηση και όχι ριζοσπαστισμό είναι γνωστό από παλιά. Τα πολλά χρόνια αντικομμουνιστικής προπαγάνδας, η τεράστια άγνοια στα πολιτικά θέματα που υπάρχει στη μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού, η νοοτροπία του ατομικισμού και του βολέματος, φέρνει την φασιστικοποίηση. Ιδιαίτερα αυτό συμβαίνει με τα μικροαστικά στρώματα των πόλεων όπως αυτά που αναφέρεις τα οποία καταστρέφονται ενώ πριν την κρίση προσδοκούσαν να γίνουν με κάποιο τρόπο αστοί, να πιάσουν την καλή, έχοντας την εντύπωση πως είναι "επιχειρηματίες¨ επείδη έχουν ενα παντοπωλείο ή ένα ταξί ή ένα φορτηγό. Αλλωστε και ο Χίτλερ σε αυτόυς βασικά στηρίχτηκε ώστε να δημιουργήσει μαζικό κίνημα. Πολύ φοβαμαι ότι ζούμε στη εποχή της απόλυτης παρακμής ή οποία ωστόσο είναι μια αναγκαιότητα πέρα από την θέληση μας.

    Η ποθούμενη ριζοσπαστικοποίηση κατα την ταπεινή γνώμη θα έρθει με την απόλυτη εξαθλίωση και εννοώ να μαζεύουν νεκρούς από την πείνα σε καθημερινή βάση καθώς και με τον ΠΟΛΕΜΟ ή και με τα δύο. Με άλλα λόγια όταν ο θάνατος θα μας χτυπήσει την πόρτα τότε ξαναμιλάμε. Αλλωστε η επανάσταση που ευαγγελιζόμαστε δεν είναι ένα καθημερινό γεγονός αλλά σπάνιο ιστορικό γεγονός. Μόνο όταν το κόστος παραμονής στην υπάρχουσα κατασταση είναι μεγαλύτερο από το κόστος της αλλαγής (επανάσταση) τότε και μόνο τότε θα έχουμε κινητοποιήση των μαζών προς ριζοσπαστική κατευθυνση.

    Σταύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σωστές οι επισημάνσεις.
      Απλώς, δεν προκύπτει το "πρόβλημα" από το ενδεχόμενο "πύκνωσης" των γεγόνοτων με επαναστατικό - σοσιαλιστικό χαρακτήρα.
      Μάλιστα, το διάστημα της τελευταίας εικοσιπενταετίας σπανίζει η καταγραφή ακόμη και "κοινών" απεργιακών αγώνων με επιτυχή έκβαση.

      ΚΡ.

      Διαγραφή
    2. Επετρεψέ μου να πω την προσωπική μου γνώμη. Πράγματι μετά την καταστροφή του 91, υπάρχει οπισθοδρόμηση, πράγμα κατα την άποψη μου αναμενόμενο! Βοήθησε σε αυτό και η επίπλαστη ευημερία. Ωστόσο η κρίση ήρθε πιο γρήγορα από όσο οι περισσοτεροι από εμάς περιμέναμε και μας βρήκε απροετοίμαστους. Από τη στιγμή που ξέσπασε η κρίση, έχουμε πολλές περιφεριακές συγκρούσεις στην γύρω από εμάς περιοχές. Εκεί που υπήρχαν σοβαρές πολιτικές δυνάμεις με σοσιαλιστικό προσανατολισμό (κουρδικές περιοχές στη Συρία), έχουμε ουσιαστικά μια επανάσταση. Εκεί οι συνθήκες έκαναν τους συντηρητικούς μουσουλμανικούς πληθυσμούς να στείλουν ακόμα και τα νεαρά κορίτσια τους, όχι σε διαδηλώσεις και απεργίες, αλλά στα χαρακώματα.

      Επανερχόμενος στα δικά μας επέτρεψε μου να το παίξω και εγώ "Κασσανδρα". Πιστέυω λοιπόν ότι η παρακμή θα συνεχιστεί παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες των ΚΚΕεδών, οι οποίοι ωστόσο δεν θα πρέπει να απογοητευτούν. Δεν πιστεύω στη βουλησιαρχία αλλά ούτε και στον ντετερμηνισμό.

      Καταλυτικό ρόλο ωστόσο θα παίξουν οι διεθνής εξελίξεις και ιδιαίτερα οι ανταγωνισμοί μεταξύ των μεγάλων ιμπεριαλιστικών δυνάμεων, π.χ ΝΑΤΟ-ΕΕ vs Ρωσία-Κίνα. Με βάση την ιστορική εμπειρία υπάρχει το ενδεχόμενο άμεσης στρατιωτικής αντιπαράθεσης είναι θέμα χρόνου. Τα πράγματα ωστόσο είναι πιο περίπλοκα. Η ύπαρξη πυρινικών όπλων και η ισχύς του δόγματος ΜΑD (Mutual Assured Destruction) κάνουν την οποιαδήποτε πρόβλεψη παρακινδυνευμένη. Δεν θα πρέπε να ξεχνούμε ότι παραταύτα υπάρχουν σε κάθε στρατόπεδο "εγκέφαλοι" ΄(Μπρεζίνσκι, Κρούγμαν, Ντούγκιν κλπ) που πιστεύουν πραγματικά ότι μπορούν να επικρατήσουν σε μια θερμοπυρινική σύγκρουση. Αν τέτοια "μυαλά" επικρατήσουν ολοκληρωτικά στην πολιτική αρένα τότε πολύ φοβάμαι ότι το τσιτάτο της Ρόζας "Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα" θα αποκτήσει νέο νόημα και δυναμική. Κάτω από τη απειλή της ολοκληρωτικής καταστροφής του ανθρώπινου είδους και της οικονομικής εξαθλίωσης των μαζών μπορεί να γίνει ,ίσως ,δυνατό το ζητούμενο της μαζίκης ριζοσπαστικοποιήσης των λαών προς μια σοσιαλιστική κατεύθυνση. Δεν χωράει ερώτημα φυσικά στο ότι τότε ο υποκειμενικός παραγοντας θα παίξει σημαντικό ρόλο.

      Φυσικά η Ελλάδα ως μέλος ιμπεριαλιστικού συνασπισμού δεν θα παραμείνει αμέτοχη σε αυτούς τους ανταγωνισμούς με ότι αυτό συνεπάγεται για όλους μας. Θα μπορούσα να αναφερθώ και σε άλλα σενάρια πιο "Ελληνικα΄" όπως το ενδεχόμενο ενός Ελληνοτουρκικού πολέμου που θα τον προκαλούσε μια ελληνική εθνικιστική κυβέρνηση προκειμένου να απόσπασει την προσοχη του λαού από την οικονομική εξαθλίωση, και που θα κατέληγε σε ήττα και σε "καταστροφή" όπως το 1922 ή 1974. Φυσικά και εδώ ο υποκειμενικός παραγοντας θα επαίζε σημαντικό ρόλο, ιδιαιτερα αν αυτός ήταν κατα του πολέμου. Θα μπορούσα να συνεχίσω αλλά θα πρέπει να προετοιμαστώ και για μια συνέντευξη για δουλειά την οποία έχω μεγάλη ανάγκη ως μακροχρόνια ανέργος.

      Σταύρος

      Διαγραφή
    3. @Σταύρο,
      Βεβαίως, στην περίπτωση των εξελίξεων στα κράτη της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής - πέραν της δεδομένης επιλογής για επέμβαση ιμπεριαλιστικού χαρακτήρα από ΕΕ και ΝΑΤΟ, η οποία προσέλαβε διάφορες μορφές - δεν υπήρξε καταγραφόμενη επανάσταση (εννοώντας, ασφαλώς, αυτήν με την κομμουνιστική, επιστημονική έννοια του όρου). Αλλά και οι όποιες αντιδράσεις με εργατικό - διεκδητικό και προοδευτικό χαρακτήρα εκδηλώθηκαν (όπως, λ. χ. στην περίπτωση της Αιγύπτου) δεν υπήρξαν καταλυτικής σημασίας. Αντίθετα μάλιστα. Αναδείθηκαν δυνάμεις άκρως αντιδραστικές και επικίνδυνες. Ενώ τα εργατικά - λαϊκά συμφέροντα συνθλίβονται εντός συνθηκών ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων ή του κινδύνου για τέτοιου είδους επεμβάσεις.
      Στις υπόλοιπες επισημάνσεις σου, θεωρώ πως θα συμφωνήσουμε.
      Γενικότερα ''επί του θέματος'', η σύγχρονη περίοδος διαφέρει σε πολύ μεγάλο βαθμό από τις συνθήκες που επικρατούσαν κατά το χρόνο εκδήλωσης της Σοσιαλιστικής Οκτωβριανής Επανάστασης. Η επικράτηση των αντεπαναστατικών ανατροπών, οι σοβαρές αδυναμίες στη δράση ΚΚ σε συνδυασμό με την υπαρκτή ή φαινομενική - και, οπωσδήποτε, προσωρινού χαρακτήρα - βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης ευρύτερων στρωμάτων (κυρίως, ως τη δεκαετία του '90) διαμορφώνουν ένα πλαίσιο ακραία δυσμενές για την ιδεολογική, πολιτική και οργανωτική παρέμβαση των κομμουνιστών.
      Επομένως, ακόμα και στο ενδεχόμενο που γενικευθούν οι συνθήκες εξαθλίωσης στην πλειοψηφία των εργαζόμενων και αυταπασχολούμενων (κυρίως, ως αποτέλεσμα ιμπεριαλιστικού πολέμου), στην περίοδο που θα έχει προηγηθεί αυτής της εξέλιξης, δεν θα αρκεί μόνον ο ''τυπικός'' αγώνας του ΚΚΕ΄ή των δυνάμεων που συσπειρώνονται στο ΠΑΜΕ. ''Επιβάλλεται'' η λαϊκή πλειοψηφία να έχει λάβει μέρος σε σημαντικούς εργατικούς αγώνες.

      *Σου εύχομαι κάθε επιτυχία.

      ΚΡ.

      Διαγραφή
  9. Ίσως αυτό να μπορούσαμε να το συνδέσουμε και με την μη ανάγκη απόλυτης πλειοψηφίας για την πραγματοποίηση της επανάστασης, όπως είχες γράψει σε άλλο άρθρο σου αναφερόμενος στον Λένιν. Και απλά τελικά σήμερα να αποσκοπείς αναγκαστικά σε μικρότερο κομμάτι του πληθυσμού το όποιο θα είναι ενεργό για τις επαναστατικές διαδικασίες και απλά ένα μεγαλύτερο μέρος θα κάνει τουμπεκί ψιλοκομμένο, όπως κάνει και σήμερα, περιμένοντας πάλι σε εκείνη τη περίοδο την επαναστατική να ησυχάσει η κατάσταση δίχως να κάνει εχθρούς μπας και ξαναβολευτεί. Το θέμα είναι αν θα κάτσει και στη μπάντα όταν δει ότι μπορεί την άλλη μέρα να μην μπορεί να αγοράσει iphone. Αλλιώς ίσως να πρέπει να περιμένουμε, κάνοντας πάντα τη δουλειά μας, να τελειώσουν και τα αποθεματικά αυτού του κόσμου. Δηλαδή όταν έλεγε ο Λένιν για το κριτήριο της πλατιάς υποβάθμισης του λαϊκού βιοτικού επιπέδου ίσως αυτή να πρέπει να είναι όχι μόνο πλατιά αλλά και πολύ πολύ βαθιά-λιμοί, ακρίδες, καταποντισμοί, Μέρυλαντ, Βαλτιμόρη και πάει λέγοντας. gorf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. εάν σε ρωτησουν τι προτιμάς,να ζησεις στην ελλαδα φτωχος η στην βορεια κορεα πλούσιος
    τι θα προτιμουσες?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Προσωπικά, αν είχα δουλειά, δεν θα είχα κανένα πρόβλημα να ζήσω στη Β. Κορέα. Η διεθνής κοινή γνώμη σε μεγάλο βαθμό θεωρεί τους Έλληνες που ζουν στην Ελλάδα πραγματικά δυστυχείς ανθρώπους, και αυτό φαίνεται να επιβεβαιώνεται κι απ τις έρευνες.

      http://www.pathfinder.gr/news/4218318/oi-ellhnes-o-pemptos-pio-dystyhismenos-laos-ston-planhth/

      Διαγραφή
    2. Άστοχο και άτοπο το ερώτημα. Το επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών δυνάμεων, οι ευρύτερες παραγωγικές δυνατότητες, η επιβολή μέτρων οικονομικού και εμπορικού αποκλεισμού (και, αντίστοιχα, η μη επιβολή) διαφοροποιούν σε μεγάλο βαθμό τις ανάγκες και τις προτεραιότητες στις περιπτώσεις των δύο κρατών.

      ΚΡ.

      Διαγραφή
    3. Στην Ελλάδα πιστεύουν αρκετοί πως μας ψεκάζουν αεροπλάνα. Υπάρχουν και κάποιοι που πιστεύουν πως στην Βόρεια Κορέα που τα μέσα παραγωγής ανήκουν στο Κράτος υπάρχουν πλούσιοι.
      ΟΚ. Συμβαίνουν αυτά!

      ΥπΕυρΑνΕλ

      Διαγραφή
    4. ΥπΕυρΑνΕλ Οσο δεν κανουν καμμια διεθνη ερευνα για τον "πιο μαλακα" ...σωζεται νομιζω η κατασταση

      Διαγραφή
    5. Ο ΥπΕυρΑνΕλ είναι υπερβατική φιγούρα μην του απαντάς.
      Θα μπορούσε να γίνει υποψήφιος ευρωβουλευτής ανεξαρτήτων ελλήνων, όπως κάποιοι άλλοι, αλλά σοβαρός συζητητής ποτέ. - )

      ΥπΕυρΑνΕλ

      Διαγραφή
  11. Νομίζω η σχετική εξαθλίωση έχει γίνει αποδεκτή, ο λεγόμενος "ρεαλισμός", η μη δυνατότητα σκέψης εκτός καπιταλιστικής λογικής που επιβάλλεται και μέσω της εναλλαγής φόβου - ελπίδας, συν τον δεδομένο αντικομμουνισμό δεκαετιών αλλά και τις συνέπειες του 91, δημιουργούν ένα μείγμα που οδηγεί σε συμπεριφορές που περιγράφονται στην ανάρτηση.

    Δεν θα έλεγα οτι συναντάται μόνο στο φασιστοποιημένο κομμάτι αλλά και σε απολιτικ μερίδες νέων, των οποίων η στάση προς το εργατικό κίνημα είναι "εκτός" και ειρωνική.
    Άσχετα αν πλήττονται άμεσα, δεν προσδιορίζουν, δεν μπορούν να σκεφτούν τον εαυτό τους εντός εργατικού κινήματος.Δεν αναγνωρίζουν τον εαυτό τους ως εργάτες.
    Η μη προσέλευση μερίδας ανέργων και χαμηλόμισθων στις συγκεντρώσεις της 1ης Μάη είναι ένα παράδειγμα νομίζω.

    Σε άλλο κομμάτι που το έχω παρατηρήσει ειναι οι άνω των 50 που μάλλον η κυνική παραίτηση είναι μια στρεβλή παραδοχή προσωπικής ευθύνης για τις πολιτικές επιλογές του παρελθόντος, που είτε οδηγεί στο φασισμό ή σε αποχή τύπου "όλοι ίδιοι είναι, αποτύχαμε όλοι, ας "ελπίσουμε" στο μέλλον".Το παράδειγμα δηλαδή στο τέλος της ανάρτησης.

    Για τον α/α χώρο είναι σαφές οτι η αποψάρα και η "γνώμη" είναι σημαντικότερη από τις ουσιαστικές διεκδικήσεις με κάτι που ο συγκεκριμένος χώρος ουδέποτε ασχολήθηκε σοβαρά,παρά μόνο με κάτι μονοθεματικές απαιτήσεις τύπου "μας κλεισανε το ιντυμιντια", Ρωμανός και με γενικότητες τύπου, μισθωτή σκλαβιά, αποανάπτυξη, διεκδικήσεις δηλαδή που τους τις ικανοποιεί ο Καπιταλισμός πλέον.Δεν νομίζω οτι κάποιος περίμενε κάτι καλύτερο από αυτόν τον χώρο, πέραν της ενσωμάτωσης ή της φασιστοποίησης.

    Από Ιούνη νομίζω θα 'χουμε νέα δεδομένα για την ευρύτητα του φαινομένου που περιγράφεται στην ανάρτηση.

    Decadent

















    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δεν μου είναι εύκολο να το βρώ τώρα ... αλλά κάπου ο Μάρξ ή ο Ενγκελς ... μιλάει για την "αδυναμία λόγω απομόνωσης" περιγράφοντας τάσεις απομόνωσης και ατομισμού κοινωνικών ομάδων.
    antivaro

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Η αυταπατη της καλης διαχειρισης ειναι ανασταλτικος παραγοντας.
    Οταν η αυταπατη γινει χιλια κομματια, με δεκαδες χιλιαδες σουηδους, δανους, γερμανους, μικροαστους, να χανουν τα σπιτια τους, τοτε θα αρχισει να αλλαζει η σημερινη απαθεια.

    Ολη η προπαγανδα σημερα βασιζεται στο μυθο της καλης η κακης διαχειρισης, στην ουδετεροτητα δηλαδη του καπιταλισμου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Συμφωνώ με όλα όσα έχουν γραφτεί.Πλήρης έλλειψη γνώσης της πραγματικότητας από τα μικρά και μεσαία στρώματα και μη κατανόηση των αιτιών της εξαθλίωσης από αυτούς που τη βιώνουν.Άγνοια επίσης για το πώς κατακτήθηκαν βασικά δικαιώματα. Με τον κόσμο που συζητώ πάνω στα θέματα των λαϊκών αναγκών η απάντηση που παίρνω είναι ότι ο καθένας θέλει διαφορετικά πράγματα και πως αυτό σημαίνει ελευθερία(!).
    Είναι τέτοια η ιδεολογική κυριαρχία της αστικής τάξης μέσω ΜΜΕ και διαδικτύου που πλέον και οι συζητήσεις είναι δύσκολες εξαιτίας της αλλοίωσης και παραχάραξης βασικών εννοιών και όρων.Οι κουβέντες με γνωστούς κάποιες φορές φέρνουν αποτελέσματα ειδικά όταν συγκρατούν πράγματα που επιβεβαιώνονται σε σύντομο χρονικό διάστημα(Η καπιταλιστική κρίση έχει αυτό το "καλό"!).
    Μέσα σε αυτή τη σαπίλα,νομίζω πως δεν πρέπει να υποτιμάμε ακόμα και επικοινωνιακές πρακτικές για να κάνουμε κάποιες παρεμβάσεις.Είναι πολλοί αυτοί που για να μπουν στην ουσία χρειάζονται κάποιο έναυσμα που στις μέρες μας αυτό πρέπει να είναι θεαματικό ή χιουμοριστικό.Η ΚΝΕ κάνει εξαιρετικές παρεμβάσεις στις τελευταίες εκλογές.Επουδενί δε λέω να γίνουμε τηλεμαϊντανοί ή να παίζουμε ξύλο κάθε μέρα.
    Και βέβαια όλα αυτά πρέπει να συνδεθούν και με την έννοια της πλειοψηφίας πριν στρατικοποιηθούν και τα ελτα.
    Θάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Θα ήθελα μια πιο ξεκάθαρη θέση,σχετικά με αυτό που αναφέρθηκε στα προηγούμενα σχόλια,ότι δηλαδή η αλλαγή και η εξέγερση μπορεί να έρθει μονο μέσα από την απόλυτη εξαθλίωση ή τον πόλεμο. Επειδή το ακούω όλο και περισσότερο από συντρόφους, έχουμε καταλήξει και ιστορικά και θεωρητικά ότι η σοσιαλιστική επανάσταση παρόλες τις προπαγανδιστικές πρακτικές και τον αγώνα στους δρόμους, χωρίς μια πολεμική σύρραξη, είναι αδύνατον να συμβεί; έχω μεγάλες επιφυλάξεις για αυτή την διαπίστωση της αναγκαιοτητας του πολεμου για να ξεσηκωθει ο λαος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H ιστορία μας έχει δώσει ξεκάθαρα μαθήματα, στο ότι μόνο τότε αποσταθεροποιείται αρκετά η αστική εξουσία, ώστε να γίνει δυνατό με την στοχευμένη δράση των μαζών, να καταστραφεί και να φτιαχτεί πάνω της η εργατική εξουσία.
      Δεν αποκλείεται κάτι άλλο, αλλά κακά τα ψέματα, όσο οι αστοί έχουν την οικονομία στα χέρια τους, την καταστολή και την ιδεολογική-προπαγανδιστική ηγεμονία, μαζί με τους μηχανισμούς μαζικής χειραγώγησης και διαμόρφωσης γνώμης, δεν υπάρχουν άλλες επιλογές.

      Κώστας

      Διαγραφή
    2. πολύ επικίνδυνη υπεραπλουστευση Κώστα.
      πάρα πολύ.
      ούτε ο Λένιν τεκμηρίωσε αυτό, ούτε το Πρόγραμμα του ΚΚΕ.
      Αυτά τα "μόνο τότε" και τα "κακά τα ψέμματα" δεν στέκουν καθόλου.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    3. Οκ, εγώ μπορεί να μην είμαι διαβασμένος ή να μην έχω καταλάβει ή οτιδήποτε, μπορείς να μας πεις να καταλάβουμε; Μην εντοπίζεις μόνο το λάθος, πες μας και πιο είναι το σωστό ντε!

      Κώστας

      Διαγραφή
    4. Σόρυ Κώστα, χωρίς διάθεση καταγγελίας ή διδαχής,
      τα χαρακτηριστικά που έβαζε ο Λένιν για την επαναστατική κατάσταση είναι τα εξής:
      1) Η αδυναμία των κυρίαρχων τάξεων να διατηρήσουν σε αναλλοίωτη μορφή την κυριαρχία τους: η μια είτε η άλλη κρίση των "κορυφών", η κρίση της πολιτικής της κυρίαρχης τάξης που δημιουργεί ρωγμή, απ' όπου εισχωρεί η δυσαρέσκεια και ο αναβρασμός των καταπιεζόμενων τάξεων. Συνήθως, για να ξεσπάσει η επανάσταση δεν είναι αρκετό "τα κάτω στρώματα να μη θέλουν", μα χρειάζεται ακόμη και "οι κορυφές να μην μπορούν" να ζήσουν όπως παλιά. 2) Επιδείνωση μεγαλύτερη από τη συνηθισμένη της ανέχειας και της αθλιότητας των καταπιεζόμενων τάξεων. 3) Σημαντικό ανέβασμα για τους παραπάνω λόγους της δραστηριότητας των μαζών, που σε "ειρηνική" εποχή αφήνουν να τις ληστεύουν ήσυχα, ενώ σε καιρούς θύελλας τραβιούνται τόσο από όλες τις συνθήκες της κρίσης, όσο και από τις ίδιες τις "κορυφές" σε αυτοτελή ιστορική δράση.

      Το σίγουρο είναι ότι και τα 3 χαρακτηριστικά έχουν εμφανιστεί και εμφανίζονται σχεδόν νομοτελειακά στις ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις. Αυτό όμως δεν αναιρεί το γεγονός ότι μπορούν να παρουσιαστούν και σε άλλη συγκυρία (π.χ. χρεοκοπία μιας χώρας, απότομη πτώση βιοτικού επιπέδου, ανέχεια, ξεπεσμός και καταβαράθρωση αστικών κομμάτων και των ιδεολογημάτων τους κλπ.)

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    5. Ιστορικά, υπάρχει και το παράδειγμα της Κουβανέζικης Επανάστασης που δεν εντάσσεται σε αυτό το πλαίσιο πολεμικής σύρραξης που ευνοεί την επαναστατική κατάκτηση της εξουσίας.

      Sukhoi

      Διαγραφή
    6. Πράγματι. Ειναι ωστόσο ένοπλη εξέγερση (ανταρτικο) ενώ κρίσιμο ρόλο έπαιξε το λάθος των ΗΠΑ να αφήσει ξεκρέμαστο τον Μπατιστάκης λίγο πριν. Ο δε οπλισμός ήρθε απο το εξωτερικό, ακριβώς επειδή δεν είχε προηγηθεί πόλεμος.

      Διαγραφή
  16. Παντως τετοιες αντιληψεις ειναι εξαιρετικα κοινες στη Β. Αμερικη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Τσεχοσλοβάκος5 Μαΐου 2015 - 10:37 μ.μ.

    Οι πρώην σοβιετικοί πολίτες που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα έχουν δώσει στον γενικό πληθυσμό ένα ανέκδοτο που συνοψίζει μία θέση.
    «Μετά την πτώση του τείχους του Βερολίνου, καταλάβαμε, ότι όλα αυτά που μας έλεγαν για το σοσιαλισμό ήταν ψέματα και όλα εκείνα που μας έλεγαν για τον καπιταλισμό ήταν αλήθεια.
    Κάτοικος της πρώην Ανατολικής Γερμανίας»

    Για το πρώτο μέρος της σύγκρισης διαισθάνομαι πως μία σοβαρή κουβέντα θα κατέληγε στα 1956. Είτε ο Στάλιν δεν έκανε όσα του καταλογίζει ο Χρουστσόφ, άρα η σοβιετική διοίκηση είπε ψέματα, είτε ο Στάλιν έκανε τόσα και άλλα όσα χρειάζονται για να φανεί πως ως σοβιετική διοίκηση είπε ψέματα.
    Κάπου εκεί, μέσα σε όλα τα φληναφήματα για τα «λάθη» του ΚΚΕ και το «γεγονός» πως ο Άρης είχε δίκιο στέκονται και οι αυτόχθονες που σε οδηγούν σε μία άνευ ορίων υπεράσπιση μίας - μίας τακτικής απόφασης και στρατηγικής γραμμής του Κόμματος στην Ελλάδα. Η κουβέντα ξεφεύγει και γίνεται αφηρημένη στην ερώτηση: «έ, δε μπορεί να μην παραδέχεσαι πως και το ΚΚΕ έχει κάνει λάθη;»

    Για το δεύτερο μέρος της εξισωτικής σύγκρισης που προσπαθούν να περάσουν σε πολλούς τα πράγματα είναι περισσότερο εύκολα γιατί ακόμη και ο Υιάνης είπε στα αναρχοαυτόνομα «συντρόφια» των Εξαρχείων πως η Ευρώπη δεν αλλάζει όσο και αν προσπαθεί γιατί αυτό είναι το σύστημα.. Φαντάζομαι την έκπληξή του όταν κατάλαβε πως έπρεπε να το πει σε «πολιτικοποιημένα» άτομα και για αυτό νομίζω ξέχασε να τους πει πως χρειάζεται να αλλάξεις αυτό το σύστημα. Μάλλον, φοβήθηκε να το αναφέρει, μήπως δεν το «πιάσουν!»

    Θέσις: Ο καπιταλισμός είναι ανθρωποφάγος αλλά δεν έχουμε καλύτερο σύστημα για να μεταβούμε. Αυτό νομίζω πως εκφράζει το υποκείμενο της ανάρτησης.
    «Απουσία εναλλακτικής λύσης.»
    Ίσως έτσι εξηγήσουμε ευκολότερα συμπεριφορές τους που ενώ βλέπουν που το πάει ο Σύριζα επικαλούνται τον Ισπανό φιλόσοφο Ντε Γκαμιέται και αποσώνουν «καλά τους τα είπε όμως ο Υιάνης» κτλ κτλ

    ΥΓ "Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα αν υπήρχε η ΕΣΣΔ ακόμα..."
    Σίγουρα @Civ. Σίγουρα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  18. Εκτός που οι εργάζόμενοι δεν "θυμούνται" σε πρώτο βαθμό, ότι οι κατακτήσεις που απολαμβάνουν προήλθαν από ταξικούς αγώνες, σε δεύτερο βαθμό δεν "θυμούνται", πόσο σκληροί ήταν αυτοί οι αγώνες, πόσο "μάταιοι" ήταν πολλοί από αυτούς και τι θυσίες συνεπάγονταν.

    Η απόλυτη εξαθλίωση (με την έννοια δεν υπάρχουν τα βασικά, τρόφιμα, φάρμακα κ.λ.π.) δύσκολα θα γίνει, γιατί η παραγωγικότητα είναι τόσο μεγάλη που αυτά μπορούν εξασφαλιστούν σχεδόν για όλους.
    Μόνο σε συνθήκες πολέμου, ίσως συμβεί κάτι ανάλογο.

    Οι μόνιμα σχεδόν άνεργοι, αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας, προσεγγίζουν την κατάσταση του Ρωμαϊκού προλεταριάτου, που το θρέφει η κοινωνία και δεν την τρέφει αυτό.
    Άρα το βάρος πέφτει στους εργαζόμενους, αλλά αυτοί είναι πιο διαχωρισμένοι από ποτέ.
    Ο πιο κρίσιμος διαχωρισμός είνα αυτός της υψηλής ειδίκευσης με τους χαμηλά αμοιβόμενους εργαζόμενους στις υπηρεσίες.
    Οι δεύτεροι έχουν περισσότερους λόγους να επαναστατούν, αλλά οι πρώτοι έχουν περισσότερη δύναμη να εκβιάσουν το κεφάλαιο.
    Αυτοί οι πρώτοι κατά τεκμήριο είναι και τα πιο ικανά και δραστήρια άτομα, αλλά υφίστανται ταυτόχρονα ένα σύνθετο "φιλτράρισμα" και ένα συνεχές ιδεολογικό "μασάζ".
    Μόνο μια συνειδητά και κεντρικα σχεδιασμένη στρατηγική μπορεί να ξεπεράσει αυτά και άλλα προβλήματα.
    Η πρωτοπορεία στην σύγχρονη εποχή δεν αρκεί να εισάγει την επαναστατική θεωρία σε ένα αυθόρμητο εργατικό κίνημα, πρέπει η ίδια να δημιουργήσει το κίνημα, από πολύ πιο αδύναμες και μπλοκαρισμένες αυθόρμητες κινήσεις,

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "από πολύ πιο αδύναμες και μπλοκαρισμένες αυθόρμητες κινήσεις"
      "πρέπει η ίδια να δημιουργήσει το κίνημα"

      Ανέπτυξέ τα αν θες.

      Η δημιουργία κινήματος, έτσι όπως την αντιλαμβάνομαι, το Κόμμα την προσπαθεί με την ανασύνταξη του κινήματος. Μέσω της συμμετοχής στα σωματεία και τις εργατικές ενώσεις κτλ. Τι άλλο θα μπορούσε να κάνει;
      Νίκος Ζ.

      Διαγραφή
    2. νομιζω οτι αναφερεται σε κινησεις του στυλ Occupy Wall Street, Ferguson, Βαλτιμορη, Αγανακτισμενοι, Indignados κτλ. Χωρις ηγεσια, χωρις οργανωση. Τουρλουμπουκι αυθορμητο που υποβοηθαται απο μεσα κοινωνικης δικτυωσης. Γι'αυτο ο ρολος του κομματος ως καθοδηγητης και μπροσταρης (με τον κοσμο στο πλευρο του) ειναι κρισιμο. Αλλιως δεν γινεται να αναδειχθει και να αντιμετωπιστει η ταξικη φυση των αιτιων που οδηγουν τον κοσμο "αυθορμητα" στο δρομο.

      Διαγραφή
    3. Όχι bubblito, δεν εννοούσα αυτά, εννοούσα τις αντιδράσεις της εργατικής τάξης, σε χώρους δουλειάς, με απεργίες, διεκδικήσεις κ.λ.π.
      Sorry Νίκο Ζ., δεν είχα χρόνο.
      Αυτό που ήθελα να πώ, είναι ότι όπως ξέρουμε από την ιστορία του εργατικού κινήματος, εργάτες που δεν ήξεραν να διαβάζουν και να γράφουν, που είχαν μόλις λίγα χρονια πριν φύγει από τα χωριά τους, αγωνίστηκαν με αυταπάρνηση και πίστη στον εαυτό τους, χωρίς να υπάρχει οργανωμένη πολιτική πρωτοπορία, έδωσαν σκληρούς αγώνες και πέτυχαν σημαντικές νίκες.
      Σήμερα χρειάζεται τεράστια προσπάθεια από το ΠΑΜΕ, που στηρίζεται από ένα πολιτικό κόμμα της εργατικής τάξης, για να ξεκινήσουν κάποιες μάχες.
      Τελικά όμως τίποτα δεν μπορεί να γίνει χωρίς κάποιο πρωτογενές, αυθόρμητο μαχητικό δυναμικό, το οποίο δεν έχει εξαφανιστεί εντελώς, αλλά είναι πολύ κάτω από αυτό που απαιτούν οι περιστάσεις.
      Δεν διαφωνώ προφανώς με το σχέδιο του κόμματος, το θέμα είναι πως θα προωθηθεί στην πράξη.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
  19. Αντώνη, κατα τη γνώμη μου, αυτό είναι το αποτέλεσμα όταν υπόσχεσαι Λαϊκή Εξουσία και αποδέχεσε να σε συνδέουνε με την "έλειψη γνώμης". Το σύστημα έχει κάνει πολύ καλή δουλειά σε αυτό το ζήτημα, ξέρει που να χτυπήσει για να αποδομήσει κάθε έννοια σοσιαλιστικου ιδανικού, έτσι ώστε να επικρατήσει το There Is No Alternative ιδεολόγημα. Και έχει καταφέρει να το ενσωματώσουμε ακόμα και εμείς και να το αναπαράγουμε. "Α, αμα έχεις σοσιαλισμό, μπορεί να μην μπορεις να πεις τη γνώμη σου, αλλά θα πηγαίνεις διακοπές". Αν δε καταλαβαίνουμε γιατί αυτό το πράγμα ούτε σχέση με την ουσία του σοσιαλισμού έχει, ούτε μπορεί να αποτελέσει την αρχή του Ουτοπικού, δεν έχει σημασία να πράτουμε καν.



    OFWGKTA

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν κατάλαβα καλά, η ουτοπία ειναι τα φόρουμ, Τσάτουμα, καφενεία, τουιτερ, φέισμπουκ, όπου όλοι λένε ελεύθερα τη γνώμη τους κ γι αυτο πάλεψε ο Μαρξ. Τι, όχι;

      Διαγραφή
    2. Τσάτ Ρουμ.

      Η δίκη μου γνώμη ειναι να κρατήσω εγώ τις διακοπές και συ τη γνώμη. Μεθαύριο δε που θα πάω οδοντίατρο, αντί να πληρώσω, θα του πω τη γνώμη μου για την οδοντιατρική.

      Διαγραφή
    3. Οχι μωρε. Πλάκα κάνουμε τώρα; Να λέμε την άποψη μας; Για αυτό παλεύουμε; Προφανώς παλεύουμε για να κάνουμε ότι μας δωθεί η εντολή να κάνουμε ανευ δεύτερης σκέψης. Γιατί αν κάτι δείχνει η ίδια η ιδέα ενός κινήματος με στόχο την εργατική εξουσία, είναι οτι δεν θα την ασκεί ο κάθε ψωροεργάτης. Ε;



      OFWGKTA

      Διαγραφή
    4. "Η δίκη μου γνώμη ειναι να κρατήσω εγώ τις διακοπές και συ τη γνώμη. Μεθαύριο δε που θα πάω οδοντίατρο, αντί να πληρώσω, θα του πω τη γνώμη μου για την οδοντιατρική"


      Η δικιά μου πάλι, είναι οτι δημιουργείς σκιάχτρα για να απαντήσεις σε κάτι που δεν ειπωθηκε. Εκτός και αν θεωρείς οτι δημοκρατία και παραγωγικότητα είναι αντικρουόμενα ή οτι υπάρχει μη δημοκρατικός τρόπος οργάνωσης της κοινωνίας που θα συμμερίζεται τις ανάγκες όλων των μελών της το ίδιο. Κάτι σαν φιλανθρωπία δηλαδή. Οι παραγωγοί του πλούτου δε θα έχουν μέρος του λόγου στη διαχείρηση του, αλλά θα φροντίζει για αυτούς... το σύστημα;

      Btw, γιατί καλείς σε διάλογο αν η γνώμη είναι αντικομμουνιστκή(κατ εσέ) συνήθεια; Που είναι το κόμμιουνιστ πεντάγκοτζι Αντώνης; Κλείσε πάραυτα τα σχόλια που θα έχουμε τώρα φόρουμς, τουίτερ και μπλόγκζ και άλλα τέτοια για τα οποία δεν πολέμησε ο Μάρξ.



      OFWGKTA

      Διαγραφή
    5. Μου αρέσει που είσαι βέβαιος οτι λες κατι τώρα:-)

      Καλά, δεν είπαμε εςυ κρατάς την ελεύθερη γνώμη κι εγώ τα αγαθά; Εγώ θα υπακούω σε αυτο που με συμφέρει κι εςυ θα τρως γνώμη. Και οι δυο κερδισμένοι.

      Διαγραφή
    6. Δε σου πέρασε ποτέ απ το μυαλό οτι αυτο που έδωσα ειναι αυτο που ήδη σου δίνει το κεφάλαιο. Σου δίνει αυτο που ζητάς. Την ελευθερία να θεωρείς οτι είσαι ελεύθερος. Και σου παίρνει όλα τα υπόλοιπα. Ήρθες εδώ λοιπόν να μας πεις αυτο που ξέρουμε ήδη, οτι γουστάρεις καπιταλισμό, κ πετάξεις κ Μαρξ διότι είσαι ελεύθερος και Μαρξ να πετάξεις. Εδώ πέταξε ο Σαμαράς Κενιν, εκεί θα κολλήσουμε τώρα; Ουτοπία, φίλε μου.

      Διαγραφή
    7. Γούστου, ρηξικέλευθη σκέψη. Δημοκρατικός, πολυφωνικός σοσιαλισμός. Σε λίγο θα ανακαλύψεις και τον ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα τοσο αστραπιαία που σκέφτεσαι. Αλλα αφού είσαι τοσο γρήγορος, πες μας και τι δίνει αξία στη γνώμη σου, μη μένουμε με την απορία...μη μου πεις το οτι ειναι δικη σου, μοναδική, ανεπανάληπτη, κλπ κ με πιάσει συχνοουρία απ το γέλιο όμως.

      Διαγραφή
    8. ΣΥΡΙΖΑ;!

      Δηλαδή εννοείς οτι ο σοσιαλισμός είναι δημοκρατικός μόνο όταν αποτελεί αυτό το...πράγμα τέλος πάντων που ευαγγελίζεται τουλάχιστον στα χαρτιά ο ΣΥΡΙΖΑ; Οτι τέλος πάντων ο σοσιαλισμός που γνωρίσαμε δεν ήταν δημοκρατικός;


      OFWGKTA

      Διαγραφή
    9. Άκουσες ΣΥΡΙΖΑ κ είπες να το ρίξεις στην τρελή, ε; Στο σοσιαλισμό που γνωρίσαμε φίλτατε η πρώτη νομική πράξη ήταν απαγόρευση εχθρικού Τύπου. Εγώ ασφαλώς το βρίσκω δημοκρατικό, ΕΣΥ πάλι δεν πείθεις μια απ τη στιγμή που μπέρδεψες μπούτια κ ρόλους μαζι.

      Διαγραφή
    10. Όποιος θέλει να τσεκάρει την "ελευθερία της γνώμης" στον καπιταλισμό, ας πάει να πεί την τυχόν ΑΝΤΙΘΕΤΗ γνώμη του για κρίσιμα θέματα,
      σε αφεντικό/διευθυντή/προϊστάμενο.
      Επίσης στις συνεντεύξεις για πρόσληψη να λέει αυτό που πραγματικά πιστεύει.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    11. Aπο που προκύπτει οτι "γνώμη"= "αντικομμουνιστική/φιλοκαπιταλιστική γνώμη", ειδικά για τα στρώματα τα οποία αναφέρεις στο κείμενο; Τι είδους μεταφυσική είναι αυτή; Δηλαδή θα έχεις ένα σύστημα που θα σου καλύπτει επιτέλους τις ανάγκες, θα σου έχει δώσει την εξουσία(το τονίζω), και εσύ θα θες να γυρίσεις στην προηγούμενη κατάσταση; Δε βγάζει νόημα.

      Κατα τα άλλα, η ιστορία της ΕΣΣΔ βρίθει παραδειγμάτων όπου το στοίχημα ήταν πως θα βάλουν την εργατική τάξη και τα σύμμαχα στρώματα στην διαδικασία άσκησης εξουσίας. Δεν είναι άγνωστη η ρήση του Λένιν "να φτάσει ο τελευταίος μάγειρας να ξέρει να ασκεί εξουσία". Εξουσία χωρίς γνώμη δεν υπάρχει. Το οτι βγαίνεις, υπερασπιζόμενος αυτό το σύστημα και λες το αντίθετο και κανείς δε βγαίνει να σου πει οτι λανθάνεις, κατα τη γνώμη μου μόνο επιβεβαιώνει το πόσο βαθιά έχουμε αφομειώσει την κυρίαρχη αντίληψη για το σοσιαλισμό που γνωρίσαμε.


      Αυτά και καλή συνέχεια.


      OFWGKTA

      Διαγραφή
  20. υπαρχει βαθος πισω από το φαινομενο.
    δεν αναγεται μονο στις στρεβλώσεις της κυρίαρχης ιδεολογιας.
    η κριτικη της κοινης γνωμης εχει τα ορια της.
    η ιδια η κοινη γνωμη (ατομικισμος,αποστρατευση,ηττοπαθεια) δεν αλλαζει με
    εσωτερικες διαδικασιες δικες της.

    πολλα αριστερα εντυπα στην γερμανια επιδοθηκαν σε σκληρη κριτικη του ψυχολογικου και νοητικου τροπου πρόσληψης του συστηματος από την πλευρα των μαζων.
    όμως απ αυτό δεν βγηκε τιποτα,εκτος απ ενας αυτάρεσκος ελιτισμος.
    δειγμα αδυναμίας κ αυτό.


    η κατασταση της συνειδησης των μαζων δεν είναι παρα το αποτέλεσμα του γενικου
    συσχετισμου δυναμεων .

    αμα δεν αλλαξει αυτος δεν αλλαζει και η συνειδηση των μαζων,οσο και να κανουμε κριτικη

    εχουμε δρομο μπροστα μας ακομα.
    δεν πρεπει να περιμενουμε η εργατικη ταξη να βρει εμας,απο μονη της ,αλλα εμεις να ωθησουμε την εργατικη ταξη σε μας ,για να βρει τον εαυτο της..

    οι αριστεριστες και οι αναρχικοι φασιστες δεν είναι,περωρισμενης αντίληψης είναι..


    ουτε οποιος διαφωνει με το κκε ειναι φασιστας.(δεν συζητάμε περιπτώσεις τυπου πανουση).

    το θεμα μ αυτους είναι πιο σοβαρο.
    θεωρουν ότι είναι κομμουνιστες,ενω. ο πυρήνας της ιδεολογιας τους ειναι ο παρωχημένος
    αστικος φιλελευθερισμοσ.
    ο λογος της ανταρσυα π.χ είναι γεματος αντιδεξια συνδρομα και ετσι μπορεσε να γινει ο καλυτερος οπαδος του τσιπρα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Βόρεια Κορέα περιμένω να δω που κολλάει...

      Διαγραφή
  21. ..η στάση αυτή, τουλάχιστον όσο αφορά άτομα σε παραγωγική ηλικία είναι "ενδεδειγμένη' για να βρεις ή να διατηρήσεις μια θέση εργασίας: κατεβασμένο κεφάλι, όχι πολλές πολλές απαιτήσεις απο τον εργοδότη, καμιά συμμετοχή σε μαζικές διεκδικήσεις και αυτή η ταυτιση μόνο τυχαία δεν μου φαίνεται..βέβαια αυτή η στάση σταδιακά είχε αρχίσει να επικρατεί πολλά χρόνια προ κρισης κυρίως σε όσους μπήκαν στην αγορά εργασίας μετά το 90 με τις ανατροπές στα εργασιακά,την υποχώρηση του εργατικού κινήματος έστω κι αν η βοήθεια από τους γονείς, οι όποιες κατακτήσεις παρέμεναν ακόμη και μια επίφαση καταναλωτισμού δεν το άφηναν να φανεί. Οι συνθήκες της κρίσης προσέθεσαν ακόμα περισσότερο αγχος-πανικό για ευρεση μιας θέσης εργασίας όπως- όπως και αντικατέστησαν την χαζοχαρούμενη αποπολιτικοποίηση με μια ενασχολήση με την πολιτική με διάθεση όμως απαξίωσης, κυνισμού, απελπισίας,μίσους κτλ εξου και η ροπή προς τον φασισμό ή την αναρχία. Κάτι αντίστοιχο συνέβη στις μεγαλύτερες γενιές που ήταν πιο πολιτικοποιημένες-συνδικαλισμενες: κι εδώ βαθμιαία επικράτησε ένα μοντέλο μειωμένων απαιτήσεων μετά το 1990..έμμεσα ίσως,αφού δεν είχαν πληγεί τόσο τα εισοδήματα αλλά η αλήθεια είναι ότι εκτεταμένα κοινωνικά στρώματα μετά τον γάμο και το παιδί προκειμένου να αντεπεξέλθουν στο κόστος διαβίωσης που ανέβαινε, σε παροχές υγείας, παιδείας, ελεύθερου χρόνου κτλ που εμπορευματοποιούταν δουλεύανε υπερωρίες, σε 2 δουλειές, τρέχανε ως μαγαζάτορες, ελευθεροι επαγγελματίες όλη την μέρα καταλήγοντας στο σπίτι-δουλειά- σπίτι χωρίς ελεύθερο χρόνο, χωρίς διακοπές, χωρίς εξόδους, παραμελώντας την υγεία τους,τα ενδιαφέροντα τους κτλ κτλ.Μόνη παρηγοριά τους να προσφέρουν μια καλή ζωή στα παιδιά τους και η πίστη ότι στο τέλος της ημέρας θα είχανε κτίσει 1-2 σπίτια..για αυτούς η πολιτική είχε καταλήξει ένα είδος συνδιαλλαγής μεψτα κόμματα εξουσίας..με την καπιταλιστική κρίση ένιωσαν ότι τους εξαπάτησαν σε αυτήν την συνδιαλλαγή κι ότι αυτά για τα όποια πάλεψαν τόσα χρόνια (σπίτι,μέλλον των παιδιων τους κτλ) χάθηκαν και μαζί και το έδαφος κάτω από τα πόδια τους..
    Μανουήλ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μόνη παρηγοριά τους να προσφέρουν μια καλή ζωή στα παιδιά τους και η πίστη ότι στο τέλος της ημέρας θα είχανε κτίσει 1-2 σπίτια και μια αξιοπρεπή σύνταξη..
      Μανουήλ

      Διαγραφή
  22. Μερικές παρατηρήσεις επάνω στην κουβέντα που προηγήθηκε.

    Περί «ελευθερίας της άποψης»:
    Στον καπιταλισμό υπό ιδανικές συνθήκες (και αυτές δεν είναι ο κανόνας), έχεις «ελευθερία άποψης» σχεδόν για τα πάντα εκτός από το πρωτεύων. Την διεύθηνση δηλαδή της παραγωγής. Αυτήν οι καπιταλιστές την κρατάνε για τον εαυτό τους αυστηρά («θα μου πεις εσύ εμένα ρε πως θα διευθήνω το μαγαζί ΜΟΥ;»)
    Είναι η ακριβώς η ελευθερία άποψης που εξασφαλίζει στον εργάτη ο σοσιαλισμός, και που ΜΟΝΟ αυτός μπορεί να εξασφαλίσει.

    Ποτέ μου δεν μπόρεσα να καταλάβω γιατί όταν οι καπιταλιστές αρνούνται να χρηματοδοτήσουν, την έκδοση π.χ. ενός βιβλίου, αυτό σημαίνει απλά πως το βιβλίο (προφανώς) δεν είναι αρκετά «καλό», αλλά όταν το ίδιο ακριβώς κάνει ο κεντρικός σχεδιασμός ενός εργατικού κράτους, αυτό συνιστά κάποιου είδους «λογοκρισία».

    Για το ζήτημα της εφεδρικής στρατιά των ανέργων που αναφέρθηκε.
    Καλό θα είναι να μην ξεχνάμε ούτε στιγμή δύο-τρία πράγματα.
    1)Οι άνεργοι στον καπιταλισμό δεν είναι ρωμαίοι πληβίοι για να τους τρέφει το κράτος. Για την ακρίβεια ο καπιταλισμός αυτή την στιγμή δυσκολεύεται να θρέψει ακόμη και τους εργαζόμενους.
    2)Οι άνεργοι δεν αποτελούν κάποια διακριτή κοινωνική ομάδα. Είναι πρώην και μελλοντικοί εργαζόμενοι. Κοινωνικά τους καθορίζει το δεύτερο και η ταξική συνείδηση εξακολουθεί να αναπτύσεται στον χώρο δουλειάς.
    3)Ως άμεσο αποτέλεσμα του παραπάνω, οι άνεργοι δεν είναι καν εννιαία κοινωνική ομαδοποίηση. Δεν καθορίζονται (και αυτοκαθορίζονται) από την προσωρινή κατάσταση της ανεργίας τους, αλλά από την θέση που έχουν στην παραγωγή όταν εργάζονται. Οι κοινωνικές, ταξικές, συνειδησιακές κλπ διαφορές, μεταξύ ενός άνεργου οικοδόμου και ενός άνεργου δικηγόρου π.χ., αν και αμβλυμένες προσωρινά, παραμένουν.

    Ο πόλεμος ως καταλύτης.
    Η ιστορία των επαναστάσεων δείχνει πως η συντριπτική πλειοψηφεία αυτών συνέβησαν σε χώρες που είχαν εμπλακεί (και μάλιστα χάσει) σε πόλεμο.
    Οι λόγοι που συμβαίνει αυτό είναι πολλοί.
    Αναφέρω τον βασικότερο για εμένα που είναι ο συνδιασμός της διάλυσης του κρατικού μηχανισμού μετά την πολεμική ήττα, της περιραίουσας εξαθλίωσης που την ακολουθεί και της ταυτόχρονης ύπαρξης ενός εμπειροπόλεμου και στρατιωτικά εκπαιδευμένου πλυθησμού που έχει ήδη μάθει να μην φοβάται την μάχη, από το ίδιο το αστικό κράτος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γενικά, αποφεύγω να σχολιάσω παρά μόνο τις τρολιές σ' αυτό το θρεντ, επειδή θέλω να γίνει μια ευρεία συζήτηση και να καταθέσει ο καθένας την οπτική του για αυτό το θέμα, ώστε να πάρω κι εγώ μια όσο το δυνατό πληρέστερη εικόνα του πώς βλέπουν τα πράγματα όσοι έχουν και αμεσότερη εμπειρία εμού, που αναγκαστικά δεν τα ζω καθημερινά.

      Θα κάνω μια εξαίρεση με αφορμή το σχόλιο του φίλου Τρας, για να ξεκαθαρίσω το ζήτημα της γνώμης, το οποίο αδυνατώ να συζητήσω σοβαρά με κάποιον που λέει ανοησίες.

      Η "ελευθερία της άποψης" στον καπιταλισμό βασίζεται εξ ολοκλήρου στην α-διαφορία της, δηλαδή στο ότι δεν κάνει καμία διαφορά, δηλαδή, ότι δεν αλλάζει τίποτε.

      Έτσι, ως "γνώμη" στον καπιταλισμό θα πρέπει να οριστεί αυτό που δεν αλλάζει τίποτε και "ελευθερία άποψης" η ελευθερία στο α-διάφορο.

      Ό,τι δεν είναι α-διάφορο, αντιθέτως, βάλλεται ή καταστέλλεται. Η καταστολή είναι άμεση, όπως είναι, πχ, στην Ουκρανία ή την Πολωνία, ή άμεση και έμμεση, όπως είναι στην Ελλάδα.

      Στην Ελλάδα, η άμεση καταστολή της άποψης που κάνει διαφορά πιστοποιείται κάθε φορά που κάποιος που υποκινεί σε απεργία ή συμμετέχει σ' αυτή σέρνεται στα δικαστήρια. Χθες καταδικάστηκαν σε τετράμηνη φυλάκιση με αναστολή 21 ναυτεργάτες και δεν ασχολήθηκε κανείς, γιατί ήταν too busy να λένε την "ελεύθερη άποψή τους" για τον πατέρα της Άννυ.

      Αυτό είναι ήδη έμμεση καταστολή. Η έμμεση καταστολή έχει τη μορφή της αποσιώπησης, της περιθωριοποίησης, της συντεταγμένης γελοιοποίησης, της συκοφαντίας, στρέβλωσης και νόθευσης των απόψεων εκείνων που θέτουν σοβαρά ζητήματα για την μορφή της οικονομικής εξουσίας του συστήματος.

      Διαγραφή
    2. Για το ζήτημα του πολέμου και της απόλυτης εξαθλίωσης.

      Από θέση αρχής δεν είναι ποτέ δυνατόν για έναν σοσιαλιστή να επιδιώκει ή να εύχεται είτε το ένα είτε το άλλο. Αντίθετα, ο σοσιαλιστής θα πρέπει να κάνει τα πάντα για να αποτρέψει και την εμπλοκή στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο και την απόλυτη εξαθλίωση της εργατικής τάξης. Και αυτό ακριβώς κάνει ένα κόμμα που είναι κομμουνιστικό και είναι κόμμα αρχών, όπως είναι το ΚΚΕ.

      Άλλο όμως αυτό και άλλο το ιστορικό συμπέρασμα ότι η ένοπλη επανάσταση δεν μπορεί ποτέ να είναι τέτοια χωρίς τον μαζικό οπλισμό των μαζών, και ότι ο μαζικός οπλισμός των μαζών δεν υπάρχει καμία λογική πιθανότητα να γίνει αυτοβούλως απ' το κράτος παρά σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης, δηλαδή σε κατάσταση πολέμου.

      Είτε μας αρέσει είτε όχι, η λενινιστική σύλληψη της επανάστασης περνά ακριβώς μέσα από αυτή τη συνειδητοποίηση, ότι δηλαδή η επανάσταση μπορεί να είναι μόνο "μετατροπή του ιμπεριαλιστικού πολέμου σε εμφύλιο."

      Το να το λαμβάνει κανείς πολύ σοβαρά υπόψη αυτό δεν σημαίνει ότι η επαναστατική πολιτική συνοψίζεται στο να περιμένεις να γίνει πόλεμος. Αυτό δεν είναι επαναστατική πολιτική. Η επαναστατική πολιτική συνίσταται στην προετοιμασία, σε όλα τα επίπεδα, των μαζών να κατανοήσουν την αδήριτη αναγκαιότητα της κατάληψης της εξουσίας, η οργάνωση και συσπείρωσή τους με αυτόν τον στρατηγικό στόχο και στη βάση του, η διάλυση των αυταπατών, η ενίσχυση της αποφασιστικότητας, κλπ.

      Τα υπόλοιπα, ιστορικά τουλάχιστο, δεν τα κάνει το λαϊκό κίνημα. Τα κάνει ο ίδιος ο ιμπεριαλιστικός καπιταλισμός και το λαϊκό κίνημα που είναι σωστά προετοιμασμένο τα εκμεταλλεύεται στη δική του κατεύθυνση.

      Για το ζήτημα της λογοκρισίας, τέλος, έχω γράψει, ακριβώς για το παράδειγμα που θέτει ο Τρας.

      Διαγραφή
    3. μόνο μια σημείωση: ο οπλισμός της εργατικής τάξης, μπορεί να προκύψει και με άλλους τρόπους σε περιόδους αδυναμίας άσκησης εξουσίας από την αστική τάξη, σε περιόδους κλονισμού της.
      επαναστατική κατάσταση ή σίγουρα εμφανή χαρακτηριστικά αυτής, παρουσιάστηκαν και σε χώρες μετά τον Β'ΠΠ.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    4. Στη μεγάλη πλειονότητα των ιστορικών παραδειγμάτων απ' τη γαλλική επανάσταση και μετά, φαίνεται σύνδεση της αδυναμίας άσκησης εξουσίας με τη σύγκρουση με ξένες δυνάμεις (η αμερικανική είναι άλλου τύπου επανάσταση, ο αγγλικός στρατός είναι μειονότητα και η απόσταση δεν επιτρέπει άμεση ενίσχυσή του). Δεν θα πρέπει ωστόσο να παραγνωριστεί ο κεντρικός ρόλος του χαρακτήρα του στρατεύματος, όχι μόνο λόγω του παραδείγματος των Σοβιέτ, αλλά και λόγω αυτού της επανάστασης των γαρυφάλλων στην Πορτογαλία.

      Είναι πάντα πολύ σημαντική η διείσδυση κομμουνιστικών ιδεών στο στράτευμα για την αποφυγή της αναγκαιότητας και έκτασης της βίας. Στην πραγματικότητα, η κυριαρχία εκεί θα διασφάλιζε μια αναίμακτη ουσιαστικά επαναστατική ανατροπή, με ελάχιστο ανθρώπινο κόστος για τις μάζες.

      Γι αυτόν ακριβώς το λόγο, η αστική τάξη κάνει ό,τι είναι δυνατό για να το εκφασίζει. Ο εκφασισμός δεν είναι "αισθητικό" ζήτημα στο στράτευμα, είναι ουσιαστικό μέσο διασφάλισης του ρόλου του. Το ίδιο και ο αποκλεισμός κληρωτών και η σύσταση του στρατεύματος ως μισθοφορικού.

      Διαγραφή
  23. Μιας και αναφερθηκαν ολα αυτα θα πρεπει να μας απασχολησει και κατι αλλο.
    Το κατα ποσο τελικα οι οποιες επαναστασεις θα ξεκινησουν απο χωρες με τα χαρακτηριστικα των ευρωπαικων χωρων, και τους λαους που αυτες εχουν, ή από άλλες χώρες, που οι λαοι τους εχουν τελειως διαφορετικα χαρακτηριστικα και που σε αυτες υπαρχει αυτη τη στιγμη αφθονο(και ποσοστιαια) εργατικο προλεταριατο το οποιο δουλευει μαζικα στα εργοστασια τα οποια τροφοδοτουν την γερασμενη ευρωπη. Βεβαια το επιπεδο προλεταριακης συνειδησης στις χωρες αυτες ειναι κατα πασα πιθανοτητα οπως και εδω κατω του μηδενος, αλλα αυτα αλλαζουν οσο μεταβαλλονται οι ισορροπιες διεθνως με οτι αυτο συνεπαγεται για το εσωτερικο τετοιων χωρων.

    Για τη δικη μας χωρα τωρα, πιστευω οτι ειμαστε σε μια φαση που αν ο καθενας μας πεισει αλλον εναν ή αλλους δυο να αλλαξουν σταση, να αρχισουν να συμμετεχουν στο κινημα κλπκλπ, ειναι μεγαλη νικη. Αλλα για να γινει αυτο χρειαζεται και το ιδιο το κινημα να "φαινεται" περισσοτερο, να ειναι οργανωμενο, να εχει μια συνεχεια και να πιστευει στις δυναμεις του. Αυτη τη στιγμη δηλαδη δεν εχεις να αντιπαραβαλλεις κατι στον αλλο περα απο μια εικονα σχετικης διαλυσης με χαλαρες δρασεις, ειδικα στην περιφερεια, ασυνδετες πολλες φορες μεταξυ τους, χωρις συνεχεια, και πολυ συχνα με "εθιμοτυπικο" χαρακτηρα. Βεβαια θα μου πεις οτι το προβλημα ειναι αμφιδρομο, χωρις να δειχνει ενδιαφερον ο κοσμος αντε να ισχυροποιηθει το κινημα, και χωρις να ισχυροποιηθει το κινημα αντε να δειξει ενδιαφερον ο κοσμος, παρολα αυτα ως ζητημα υπαρχει και παραυπαρχει. Αυτος ειναι ο λογος που πιστευω οτι πρεπει να ενταθει περισσοτερο η τετ-α-τετ προπαγανδα(αρα και η δικη μας ιδεολογικη "καταρτηση"), διοτι το μαζικο προπαγανδιστικο μας υλικο δεν ξερω κατα ποσο μπορει να παιξει απο μονο του καθοριστικο ρολο στο να ελξει τις μαζες, διοτι δεν ειμαστε σε μια εποχη που θα μπορουσαμε ετσι και αλλιως θα ειμαστε ελκτικοι προς τις μαζες, αυτο για διαφορους και πολλους λογος που αν θελετε επεκτεινομαι σε αυτους.

    Τελος πρεπει να αποκτησουμε συνειδηση ότι με το να ξεμπροστιαζουμε τους συριζαιους, σε στυλ "ωωωω κοιτα τι ειπε ο βαρουφακης, δεν υπαρχει παλι των ταξεων!", δεν εχει το αναλογο αντικτυπο στα αυτια του λαου οσο εχει σε εμας(οχι οτι δεν πρεπει να το κανουμε). Εμας μπορει να μας φαινεται κατι μεγαλο και αποκαλυπτικο, ο λαος δεν εχει ομως την ιδια ιδεολογια με εμας, στα παπαρια του και αν ο βαρουφακης καταργησε την ταξικη παλη, ετσι και αλλιως πολλοι δεν ξερουν τι ειναι καν και οι αλλοι δεν πιστευουν σε αυτη. Δηλαδη να καταλαβουμε οτι δεν απευθυνομαστε σε ατομα με μια καλλιεργημενη ταξικη συνειδηση... τωρα το τι να κανουμε για αυτο δεν το ξερω, σιγουρα οχι να ριξουμε το επιπεδο μας και να απαρνηθουμε την ιδεολογια μας. Οσον αφορα τωρα την πολλυπλοκοτητα αυτων που λεμε, κατι για το οποιο μας κατηγορουν, δεν πιστευω οτι ειναι πολλυπλοκα αυτα που λεμε ουτε οτι δεν τα κανουμε ταληρακια και δεν τα εκλαικευουμε καλα, ειναι που απλα ο κοσμος δεν ειναι σε φαση να ενδιαφερεται για αυτα που λεμε, η συνειδηση του ειναι ακομα καλα προγραμματισμενη απο το συστημα να μην θορυβειται απο τετοιου τυπου ερεθισματα, ποσο μαλλον να κατσει καποιος απο μονος του να κανει τον κοπο που χρειαζεται για να καταλαβει καποια πραγματα(να διαβασει δηλαδη τους κλασικους, ή κομεπ ή ριζοσπαστη ή εστω και τα φυλλαδια που του δινουμε).

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  24. Και μένα κάτι μου λέει ότι ο κλασσικός μαρξισμός έχει προβλέψει και αυτή την αντίδραση, της επιθετικής αδιαφορίας. Αλλά δεν μπορώ τώρα να μαζέψω το μυαλό μου να το θυμηθώ. Ίσως στην έννοια της αλλοτρίωσης (βέβαια η αλλοτρίωση προέρχεται από την μισθωτή εργασία, απ΄ ό,τι θυμάμαι), ή στην έννοια του λούμπεν προλεταριάτου. Μόνο που είναι ένα λούμπεν προλεταριάτο εξελιγμένο, δεν χρειάζεται να είναι ρακένδυντο, ούτε να ανήκει στην αρμοδιότητα της εγκληματολογίας. Με επιφύλαξη για την ορθότητά τους όλα τα παραπάνω. Γιάννης Ν.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Να εχουμε παντα υποψη μας οτι αν και πρεπει να ειμαστε αεικινητοι δεν πρεπει να ειμαστε ανυπομονοι και οτι ο δικος μας χρονος ειναι ενα τιποτα σε σχεση με τον ιστορικο χρονο. Ειναι φυσικο βεβαια να θελουμε να δουμε προοδους εδω και τωρα γιατι ζουμε στο ματι του κυκλωνα, αλλα πρεπει παντα να εχουμε στο πισω μερος του κεφαλιου μας οτι αυτο δεν ειναι προυποθεση για να αγωνιζομαστε.

      Διαγραφή
    2. Η μοναδική προϋπόθεση για να αγωνίζεσαι είναι ότι δεν μπορείς και δεν δικαιούσαι να κάνεις αλλιώς. Τίποτε άλλο. Όποιος λέει ότι "αγωνίζεται" μόνο αν έχει λογικές πιθανότητες να πετύχει, ότι για να αγωνιστείς πρέπει να έχεις εγγυήσεις, δεν είναι αγωνιστής. Είναι φυγόπονος και σπεκουλαδόρος.

      Καλό θα ήταν πάντα να θυμόμαστε όσους αγωνίστηκαν και έδωσαν και τη ζωή τους χωρίς καμία πιθανότητα επιτυχίας, έχοντας πλήρη επίγνωση ότι είναι μονάχα "κοπριά" για να καρπίσει κάτι που οι ίδιοι δεν θα απολαύσουν.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/antonio-gramsci.html

      Διαγραφή
  25. συνεχιζω λοιπον αφου περιεγραψα -πιστευω- τον μεσο ελληνα, να απαντησω σε 2 συνομιλητες μας.
    ο ενας προφανως ειναι παντελως ασχετος με την σοσσιαλιστικη οικοδομηση, ειναι στο ιδιο επιπεδο με τον συναδελφο μου, καθως πιστευει οτι η συλλογικη δραση και η σχεδιασμενη οικονομια καταπιεζει την ατομικη εκφραση, γιατι οπως ελεγε και ενας καθηγητης παν/μιου ειναι ανελευθερος ο σοσσιαλισμος γιατι με σπρωχνει να γινω πυρηνικος επιστημονας ενω θελω να ειμαι ρεμπελος και να δουλευω 3 μηνες το καλοκαιρι σε μπαρακια.
    προφανως το να μπορεις να κανεις 5 φορες διακοπες τον χρονο ειναι ανελευθερια!!!!!!
    το κλασικο τσιτατο πλεον με την ΛΔΚ ειναι πλεον βαρετο.

    παρολο που δεν απανταει τι σχεση εχει η ΛΔΚ με αυτο που λεμε, βαζει ενα ζητημα, λεει
    "η κατασταση της συνειδησης των μαζων δεν είναι παρα το αποτέλεσμα του γενικου
    συσχετισμου δυναμεων .αμα δεν αλλαξει αυτος δεν αλλαζει και η συνειδηση των μαζων,οσο και να κανουμε κριτικη".
    οι συσχετισμοι θα αλλαξουν χωρις να αλλαξουν οι συνειδησεις;;;;; θα αλλαξουν αλα τσυριζα οπως τωρα; δεν πρεπει να αλλαξουμε τις συνειδησεις για να αλλαξουμε τους συσχετισμους;;;;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  26. δεν υπαρχει το πρωτο κομματι που εγραψα και φαινεται περιεργο, δεν ξερω αν χαθηκε καπου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν έχει ερθει κάτι, έλεγξα.

      Διαγραφή
    2. κριμα, θα προσπαθησω να το ξαναγρψω ποιο περιεκτικα
      εχω συναδελφο στη δουλια που εργαζομαι, ο οποιος πιστευω οτι ειναι χαρακτηριστικο παραδειγμα του νεοελληνα που ψηφισε τσυριζα σε αυτες τις εκλογες, ενω στις προηγουμενες εκλογες εκανε 600+ χλμ για να πιει καφε.
      λοιπον ο συγκεκριμενος γκρινιαζει συνεχεια, δεν διεκδικει τπτ, για απεργια δεν συζηταμε, διεκδικει μονο την πρωτοχρονιατικη πιτα και καμια εξοδο της εταιρειας για φαγητο, φυτοζωει με 10ωρα στη δουλια, μεχρι προτινος δεν ειχε κανενα αλλο ενδιαφερον και τωρα ανακαλυψε ενα απο τα τρεντ της εποχης (τρεξιμο) και δεν κανει τπτ αλλο.
      η οικογενεια του ζει με την βοηθεια των γονιων, παρολα αυτα παει για τριτο!!!!!μεταφορικο μεσο, παντα με εξωθεν βοηθεια, ψωνια οικογενειακος μονιμα, φυσικα αγανακτιστας, φυσικα πιστευει οτι οι ΚΚΕδες ειναι φασιστες και δεν πιστευει σε αυτα που λεει το ΚΚΕ.
      φυσικα στην ερωτηση εσυ πως θελεις να οργανωθει η ζωη μας, περιεγραψε σχεδον καταλεξή το προγραμμα του ΚΚΕ, που κατα τα αλλα διαφωνει, μεσα σε γενικα γελια απο τους υπολοιπους.
      φυσικα η σταση ζωης του φτανει στον μηδενισμο και τον αγνωστικισμο και για να διεκδικησει κατι ουτε λογος.
      πιστευω οτι περιγραφω τον μεσο ορο του ψηφοφορου του τσυριζα -και οχι μονο- που περιμενει απο τους αλλους την λυση.
      αυτου του ανθρωπου συμφωνα με τον nikos trend πρεπει να περιμενουμε να αλλαξουν οι συσχετισμοι (με ποιους αραγε;;;;) και μετα να του αλλαξουμε συνηδειση. δεν ισχυριζομαι οτι ειναι ευκολο, αλλα ειναι ο μονος δρομος

      Διαγραφή
  27. Καλημερα.
    Για να γνωριστουμε πρωτα και να καταλαβετε απο ποια μπαντα μιλαω ας πω τα εξης: ημουν πολιτικα ενεργος στον <>( οπως ποια λεγεται αυτο το τουρλουμπουκι), και τωρα ψηφιζω ΚΚΕ.
    Λοιπον, για την περιγραφη του φαινομενου θα συμφωνησω.

    Ομως δεν μπορω να πω οτι αυτο ταιριαζει στον μεσο ακροαριστερο-αναρχικο τουλαχιστον αυτον που ειναι πολιτικα ενεργος και οχι αυτον που πινει μπυρες και απλα δηλωνει ετσι.
    Ο πολιτικα ενεργος και να αλλαξει το συστημα θελει και θα εχει απαιτησεις απο το καθε αφεντικο.

    Το προβλημα του ειναι τελικα οτι δεν ξερει πως και δεν μπορει να το αλλαξει.
    Για αυτο δεν μπορεις να λες οτι αναρχια-ακροαριστερα=φασισμος.
    Δεν ειναι εχθρικοι απεναντι στις κατακτησεις απλα εχουν μπερδεψει τοσο πολυ το νημα ( ειναι το προλεταριατο επαναστατικη ταξη, χρειαζεται κομμα, εξουσια?, να βαλουμε αντιτιμο στις μπυρες ή να ειναι ελευθερη συνεισφορα) που εχουν απομακρυνθει απο τον πυρηνα του προβληματος.
    Αυτο ΔΕΝ σημαινει οτι δεν ειναι ανοιχτοι σε κουβεντα και οτι αν γινει δουλεια δεν θα σε στηριξουν σε μια επανασταση.
    Απλα χρειαζεται να εξηγεις τα παντα απο την αρχη, πραγμα που δεν βρισκω λογο να μην το κανεις, αφου καταναλωνεις ενεργεια ακομα και για τον πιο ακυρο στο δρομο τοτε γιατι οχι με καποιον που υπαρχουν αρκετα κοινα.

    Βασικο προβλημα στην αναρχια (στην ακρα αριστερα οχι τοσο) ειναι οτι επικρατει πληρης αγνοια για τις συνθηκες ζωης στον υπαρκτο, για τις κατακτησεις. Για αυτο ειναι σημαντικο να βγαζουμε προς τα εξω τις κατακτησεις του υπαρκτου επειδη εκεινους που θελουμε μεσα απο αυτους τους χωρους( ανθρωπους που ζουν απο το μεροκαματο που παλευουν στους χωρους δουλειας, που δεν συμβιβαζονται με την σοσιαλδημοκρατια ουτε με εναν πιο light καπιταλισμο) αυτα τα πραγματα τους κερδιζουν.
    Αυτο που θελω να τονισω ειναι αυτο: αν στους ανθρωπους που αγωνιζονται γινει κατανοητο οτι στον σοσιαλισμο δεν εισαι ουτε φτωχος ουτε ανελευθερος τοτε εχεις κανει ενα πολυ μεγαλο βημα για να τους κερδισεις. Με αφορισμους και συναισθηματισμους του τυπου ολοι ειστε φασιστες δεν βγαινεις πουθενα και αβανταρεις και τους πραγματικους φασιστες.
    Συγγνωμη για το κακογραμμενο κειμενο, πιστευω οτι ειναι κατανοητη η γενικη γραμμη.
    Παναης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για το ζήτημα που θέτεις.

      Θα πρέπει να συμφωνήσουμε κατ' αρχήν ότι ιστορικά, η οργανωμένη άσκηση βίας κατά του εργατικού κινήματος σε "εθελοντική βάση", δλδ όχι από τα σώματα καταστολής, είναι θεμελιακό γνώρισμα του φασισμού.

      Δηλαδή, ότι όσοι μετείχαν στα γεγονότα της 20 Οκτώβρη 2011 λειτούργησαν αντικειμενικά ως φασιστική ομάδα, και ότι όσα τα προκρίνουν ή τα χειροκροτούν, εγκρίνουν στην πράξη τη φασιστική δράση κατά του εργατικού κινήματος.

      Αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό, δεν μπορεί να γίνει καμία συζήτηση.

      Αν συμφωνούμε σε αυτό, τότε τίθεται ένα πολύ σοβαρό ερώτημα: πώς είναι δυνατό άτομα που βλέπουν τον εαυτό τους ως "αριστερό", "προοδευτικό", "αντιεξουσιαστή", ή δεν ξέρω εγώ τι άλλο, να συμμετέχουν ή να επικροτούν δράσεις με αντικειμενικά φασιστικό χαρακτήρα;

      Αυτό το ερώτημα μας φέρνει αντιμέτωπους με τις αντικειμενικές πιέσεις που ασκεί η κρίση στα μικροαστικά στρώματα, τα οποία υποκειμενικά θεωρούν τον εαυτό τους ανεξάρτητο απ' την ταξική πάλη, αντικειμενικά όμως ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΘΕΣΗ Σ' ΑΥΤΗ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.

      Αν κάποιος θεωρεί ότι αυτό είναι ζήτημα "βρισιάς" ή "συμπεριφοράς που δεν βοηθάει στο διάλογο", έχει πρόβλημα να κατανοήσει βασικές διαστάσεις της πολιτικής επεξεργασίας των κοινωνικών δυναμικών σε συνθήκες πόλωσης και όξυνσης της ταξικής πάλης.

      Διαγραφή
    2. συμφωνω απολυτα. απο κεινη την μερα, εγω δεν μπορω να κατσω και να μιλησω σοβαρα, οχι με ατομα του α/α χωρου, αλλα ουτε καν με αριστεριστες.

      παρεπιπτοντως εμαθα κατι που συμπληρωνει την καταντια της κυβερνωσας οπου σε στον συλλογο γονεων και κηδεμονων περιστεριου, κατεβηκε σε κοινο ψ/τιο με πασοκ/νδ/χ.α.

      Διαγραφή
    3. Αν και ισως να ξεφυγει η κουβεντα ας απαντησω.
      Θεωρω και το εχω δει οτι στη νεολαια(νεολαια ειμαι και εγω) οτι η αγνοτητα των προθεσεων ειναι κατι που ειναι απολυτα υπαρκτο. Για αυτο το λογο μια κουβεντα με στοιχεια και υπομονη δεν παει ποτε χαμενη, απλα ειναι παρα πολυ κουραστικη.

      Καταλαβαινω τον θυμο για εκεινες τις μερες και συμφωνω απολυτα οτι η δραση εκεινη την μερα ηταν αντικειμενικα φασιστικη.
      Ομως αυτο δεν μπορει να σημαινει οτι παραιτουμαστε απο καθε διαλογο μαζι τους. Π.χ. και εγω τοτε που ανηκα στον χωρο θεωρησα αρχικα οτι δεν ηταν σφαλμα του χωρου αλλα σφαλμα του ΚΚΕ( αν και εξαρχης ημουν εχθρικος στο να σηκωσει χερι οποιοσδηποτε πανω σε εργατη), ψαχνωντας τα γεγονοτα, ξαναβλεποντας τα βιντεο καταλαβα τη λαθος σταση μου. Αυτα δεν τα λεω για να μιλησω για μενα αλλα να δειξω οτι μπορει να ειναι ενα πεδιο αντιπαραθεσης το οποιο ΄΄ανοιγει΄΄ ματια. Τουλαχιστον οσο δεν εκτροχιαζεται η κουβεντα.
      Αυτο που λεω ειναι το εξης, οταν αποδεικνυεις οτι τετοιες δρασεις ειναι αντικειμενικα φασιστικες, οταν δειχνεις οτι εκεινη την ημερα αυτος ο κοσμος συνασπιστηκε με φασιστες τοτε κερδιζεις το κομματι αυτου του κοσμου που αξιζει να παρεις με το μερος σου.
      Αν ομως παρουσιαζεις συλληβδην ολους οσους αυτοπροσδιοριζονται ως αναρχικοι σαν φασιστες και μαλιστα σαν μη αναστρεψιμο αυτο το γεγονος τοτε ειναι σαν να εκβιαζεις την επιθετικη τους σταση. Ειδικα μαλιστα οπως γινεται πιο πανω που θεωρει καποιος αλλος ολη την υπολοιπη κοινωνια πεδιο που μπορει να συννενοηθει, εκτος απο αυτους.
      Αυτοι οι ανθρωποι δεν τοποθετουνται υπερ του κεφαλαιου, ναι λογω τακτικης και στρατηγικης διασπουν το εργατικο κινημα αλλα δεν ειναι εχθροι μονο και μονο για αυτο.
      Σε μια επανασταση θα υπαρξουν κομματια που θα ακολουθησουν το κομμουνιστικο κινημα μαζι με κομματι ατης κοινωνιας που σημερα δεν το κανουν. Ειναι σαν να λες οτι οσοι ψηφισαν σημερα συριζα ειναι για τα μπαζα, παει, δεν θα αλλαξουν ποτε.
      Παναης

      Διαγραφή
    4. ειμαι ο πρωτος που πιστευει οτι δεν υπαρχει "χαμενος" και οτι δεν υπαρχει λογος για κουβεντα.
      υπαρχει ομως μια διαβαθμιση στο που με ποιον και ποσο, με εσενα ακομα και εκεινες τις μερες θα υπηρχε περιθωριο κουβεντας, οχι απο την μερια του ΚΚΕ, αλλα απο σενα πρωτα απο ολα.
      στις περισσοτερες των περιπτωσεων της αλλης μεριας, δεν υπαρχει περιθωριο για κουβεντα και υπαρχει ενα "κολπο" για να το καταλαβεις.
      παρουσιασου σε μια κουβεντα με αγνωστους σαν απλος ψηφοφορος του ΚΚΕ ή μαλλον αφηνοντας το να εννοηθει οντας χαλαρος και μετα δειξε οτι εισαι μελος να δεις την διαφορα συμπεριφορας.

      στο παραδειγμα με τον συναδελφο οσο τον ειχα στην πρεσα ηταν τελειως αντιθετος, μετα το τεχνασμα με το να τον αφησω πρωτα να "εκτεθει" αλλαξε η συμπεριφορα του

      Διαγραφή
  28. Δεν νομίζω ότι έγινα κατανοητός. Το ζήτημα δεν είναι ως τι "παρουσιάζεις" οποιονδήποτε, το ζήτημα είναι ποιες είναι οι αντικειμενικές προϋποθέσεις για τον ρόλο που μπορεί και θέλει να παίξει όταν εξαφανίζεται το έτσι κι αλλιώς φαντασματικό "μεσαίο πεδίο" όπου ζει ως μικροαστός. Δεν διέλυσα εγώ την φαντασίωση ότι υπάρχει ένας χώρος ανάμεσα στην αστική και την εργατική τάξη όπου μπορείς να σταθείς και να σκεφτείς "ανεξάρτητα", ο καπιταλισμός τη διέλυσε. Συνεπώς, δεν μπορεί ο κομμουνιστής να κάνει ότι δεν συμβαίνει τίποτε για να μη στενοχωρηθεί ή πικραθεί ο μικροαστός που του χαλάμε τη φαντασίωση· ο καπιταλισμός δεν έχει πρόβλημα να του την κάνει κιμά, και δεν βλέπω να εξεγείρεται και να ζητάει λογαριασμό για το γιατί του την έκανε κιμά.

    Δεν υπάρχει συνεπώς γονιμότερος και παραγωγικότερος διάλογος με αυτό τον χώρο --και εγώ δεν λέω να μην τον κάνεις, λέω με ποιες προϋποθέσεις τον κάνεις-- απ' το να θέσεις αυτό το ζήτημα και να ρωτήσεις: με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες, λοιπόν;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οκ. Συμφωνουμε.
      Νομιζω οτι μαζι με τα κοκτειλ που ανεβηκαν πηρα την απαντηση μου.
      Παναης.

      Διαγραφή
    2. «Αυτό το ερώτημα μας φέρνει αντιμέτωπους με τις αντικειμενικές πιέσεις που ασκεί η κρίση στα μικροαστικά στρώματα, τα οποία υποκειμενικά θεωρούν τον εαυτό τους ανεξάρτητο απ' την ταξική πάλη, αντικειμενικά όμως ΠΑΙΡΝΟΥΝ ΕΜΠΡΑΚΤΗ ΘΕΣΗ Σ' ΑΥΤΗ ΣΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΚΕΦΑΛΑΙΟΥ.»

      Υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ. Η ως άνω διατύπωση υπονοεί ότι τα μικροαστικά στρώματα δεν αποτελούν τα ίδια «κεφάλαιο», αλλά τάσσονται στο πλευρό του σε συνθήκες όξυνσης της καπιταλιστικής κρίσης. Το ίδιο το κεφάλαιο όμως, όπως έδειξε ο Κάρολος, δεν συνιστά «πράγμα» (η ίδια η αντίληψη του ως τέτοιο αποτελεί ιδιάζον χαρακτηριστικό της «πραγμοποιημένης σκέψης» κατά Λούκατς] αλλά κοινωνική σχέση που μεταμφιέζεται σε/μεσολαβείται από πράγματα και, άρα, ως τέτοια αναπαράγεται μιά χαρά και από τον μικρομεσαίο μαγαζάτορα που μπορεί να απασχολεί 5 ή 10 μισθωτούς εργάτες. Αυτός δεν αποσπά υπεραξία από την εκμετάλλευση ζωντανής εργασίας, συνήθως δε και υπό όρους πολύ χειρότερους απ' αυτούς που συναντά κανείς στους μονοπωλιακούς ομίλους; Πώς λοιπόν θεμελιώνεται η εν είδει αξιώματος προβαλλόμενη (και) από το ΚΚΕ σύμπτωση, αν όχι ταύτιση, βραχυπρόθεσμων σ υ μ φ ε ρ ό ν τ ω ν μεταξύ της σύγχρονης εργατικής τάξης και του μικρομεσαίου κεφαλαίου; Το βάρος της απόδειξης ύπαρξης κοινών και όχι συγκρουόμενων συμφερόντων μεταξύ τους, πέφτει στους ώμους όσων προκρίνουν μία ιδιότυπη κοινωνική συμμαχία εργατιάς, αυτοαπασχολούμενων, αγροτών και μικρομεσαίου εμπορικού κεφαλαίου (αυτό δεν είναι η Λαϊκή Συμμαχία;). Πόσο μάλλον όταν προσπαθείς τα στρώματα αυτά να τα οργανώσεις συνδικαλιστικά (Π.Α.Σ.ΕΒΕ.), ώστε να έχουμε το παράδοξο φαινόμενο οι εργαζόμενοι να κατεβαίνουν σε πορείες να διαδηλώσουν μαζί με τα μικρομεσαία αφεντικά τους (5 Μάη 2010 κανείς;).

      Είμαστε γενικά, ως εργάτες, με το μικρό κεφάλαιο ενάντια στο «μεγάλο/μονοπωλιακό» ή είμαστε ενάντια στο κεφάλαιο ως κοινωνικής σχέσης ανθρώπου προς άνθρωπο; Δεν τρολάρω ούτε ρωτάω προβοκατόρικα· είναι ένα ζήτημα που ειλικρινά με προβληματίζει σε ό,τι αφορά τη στρατηγική του ΚΚ. Εύκολα παρατηρεί κανείς άλλωστε πως η αφηρημένη έννοια του λαού έχει εξακοντίσει στην ρητορική του κόμματος την αναφορά στα εργατικά συμφέροντα και τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες οι οποίες συγκροτούνται ΑΝΤΙΠΑΡΑΘΕΤΙΚΑ προς αυτές άλλων τμημάτων αυτού του περιώνυμου λαού.

      Διαγραφή
    3. Το κεφάλαιο ειναι σχέση, η συσσώρευση του όμως ειναι δεδομένο. Όταν μιλάμε για το μεγάλο κεφάλαιο δε μιλάμε για μια μεγάλη σχέση, αλλα για μεγάλες συσσωρεύσεις περιουσιακών στοιχείων που αναζητούν κέρδος. Τα μικροαστικά στρώματα δεν αποτελούν τα ίδια κεφάλαιο, όχι, διότι έχουν στην καλύτερη απλώς χρήματα με τα οποία αγοράζουν καταναλωτικά αγαθά, δεν συσσωρεύουν επενδυσιμο πλούτο μέσω άντλησης της υπεραξίας εργατικής δύναμης τρίτων. Τα μικροαστικά στρώματα, απ την άλλη υπάγονται και αυτά σε κεφαλαιοκρατικές σχέσεις εργασίας και στην πολιτική κ ιδεολογική ισχύ των κεφαλαιοκρατών.

      Ο Μπογιόπουλος έχει δώσει στοιχεία για το σε ποσά λίγα χέρια συγκεντρώνεται το μεγάλο μέρος του ΑΕΠ, άρα υπάρχει και αριθμητικά εικόνα του ποσο μικρή ειναι η μερίδα του πληθυσμού που μαρξιστικά ονομάζεται κεφάλαιο, κ βέβαια δεν περιλαμβάνει τους μικροαστούς.

      Διαγραφή
    4. Βλέπε και σύνθημα η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, που δε σημαίνει φυσικά η με μια σχέση η με μια τάξη, αλλα δηλώνει τάξη με τη λέξη κεφάλαιο, όπως έκανα κι εγώ στη φράση που σε προβλημάτισε. Και βέβαια όταν καλείς τους ΕΒΕ να πάρουν θέση η με το κεφάλαιο η με τους εργάτες, αυτο σημαίνει οτι δεν ειναι οι ίδιοι κεφάλαιο...

      Διαγραφή
    5. Παρ' όλο που το Κεφάλαιο είναι σχέση και η συσσώρευσή του δεδομένο , το ζήτημα της συζήτησης όπως προκύπτει απ' την ανάρτηση είναι το υποκειμενικό στοιχείο, το οποίο καθορίζεται από τη σχέση, η οποία ανεξάρτητα από το μέγεθος του πράγματος είναι και αυτή υλική. Υπό την έννοια αυτή κατανοώ και συμμερίζομαι τον προβληματισμό που τίθεται στο σχόλιο του surrealisticevening. Προχωρώ όμως και σκέφτομαι το εξής: Επειδή είναι αυτός ακριβώς ο χαρακτήρας της σχέσης ως ευρύτερος του πράγματος και επειδή στο υποκειμενικό στοιχείο εδράζεται το διαχρονικό πλεονέκτημα του καπιταλισμού να σε κάνει να σκέφτεσαι ως φορέας ισότητας όντας άνισος, απευθύνεσαι και ζητάς τη συστράτευση στον αυτοαπασχολούμενο, εβε κλπ, στη βάση ότι το υλικό του συμφέρον ταυτίζεται με αυτό της εργατικής τάξης (ειδικά σήμερα) για δύο λόγους: Πρώτα γιατί ανεξάρτητα από την αναπαραγωγή του στη σχέση, δεν ξεφεύγει από το πράγμα (έλλειψη συσσώρευσης- σχετική φτώχεια) και δεύτερο πως πάλι αντικειμενικά (εδώ κολάει το σήμερα), στη φάση ανάπτυξης του καπιταλισμού αυτή, πρώτος αυτός ως ενδιάμεσο στρώμα θα συντριβεί (απόλυτη φτώχεια). Εννοώ πως αυτός (εβε, αυτοαπασχολούμενος) πέραν της αναπαραγωγής του ουδέποτε πραγματικά ικανοποιούσε τις ανάγκες του στον δοσμένο ιστορικό χρόνο (διακοπές, κοινωνικές σχέσεις, ελεύθερος χρόνος, πολιτισμός), ούτε ακόμη και στη φάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης των "καλών" ημερών. Σήμερα δε δεν ικανοποιεί ούτε τις στοιχειώδεις ενώ καταρρέει και η αναπαραγωγή του ως μικροαστού. Η μόνη όμως παρατήρησή μου είναι ότι αυτά δεν φτάνουν. Άλλωστε τα λέει το κόμμα καλύτερα απ΄' ότι το έθεσα. Ακριβώς όπως η ανάρτηση παρατηρεί υπάρχει το παράδοξο διαμόρφωσης μιας συνείδησης στον αντίποδα του συμφέροντος στην πιο απλή πλέον του μορφή. Για να κλείσω με μια σκέψη επ' αυτού, λέω : Η δουλειά στη συνείδηση πρέπει με επιμονή και οργανωμένα να γίνει στο πρώτο σκέλος. Να αναδειχθεί και να κατανοηθεί καθαρά και ξάστερα πως ούτε όταν νόμιζε πως ζούσε σχετικα ανθρώπινα δεν ζούσε ανθρώπινα. Πως ποτέ δεν εξυπηρετήθηκαν οι ανάγκες του. Στο μαγαζί και στο γραφείο του ήταν χτισμένος για να αφήσει ένα σπίτι στα βλαστάρια. Στο ψέμα, στο συμβιβασμό και μες στο άγχος. Από την άλλη το να του λες σύμφωνα με το δεύτερο σκέλος πως πια και ως τέτοιος περισσεύει δεν οφελεί. Το βλέπει αλλά δεν γίνεται να το πιστέψει. Η σχέση τον καθορίζει.
      SibeL

      Διαγραφή
    6. @SurrealisticEvening³
      Να δεχθώ ότι ρωτάς καλοπροαίρετα, αλλά θέλω να μου εξηγήσεις κάποια πράγματα:

      Θέλω να μου πεις μια ανακοίνωση που να υπάρχει αναφορά για συμμαχία με το "μικρομεσαίο εμπορικό κεφάλαιο". Όπως επίσης στοιχεία για το ότι "η αφηρημένη έννοια του λαού έχει εξακοντίσει στην ρητορική του κόμματος την αναφορά στα εργατικά συμφέροντα και τις σύγχρονες εργατικές ανάγκες" (άλλο η αναφορά στα εργατικά ΚΑΙ λαϊκά συμφέροντα και επίσης η διατύπωση υπονοεί ότι η αναφορά του Κόμματος στο λαό είναι καινούργια κάτι που μου είναι... καινούργιο)

      Αλλά και πέρα από αυτό θέλω να μάθω ποιες κοινωνικές δυνάμεις συσπειρώνει ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΑ μια συμμαχία με στόχο την εργατική-λαϊκή εξουσία, της κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, τον κεντρικό σχεδιασμό της οικονομίας.

      Υπάρχουν διαστρωματώσεις εντός των "ενδιάμεσων" στρωμάτων. Αυτό είναι αυτονόητο: άλλο η μικρή-μεσαία αγροτιά, άλλο οι τσιφλικάδες, άλλό ο αυτοαπασχολούμενος με το μπλοκάκι, άλλο ο μεγαλοδικηγόρος, άλλο επίσης η οικογενειακή (ή "οικογενειακή") επιχείρηση στην οποία συχνά (όχι πάντα φυσικά) ο ιδιοκτήτης (που είναι και εργαζόμενος) έχει ίσο ή και χαμηλότερο εισόδημα με τον εργαζόμενο (συχνά μέλος της οικογένειάς του) και άλλο μια μικρομεσαία επιχείρηση με υψηλό ποσοστό κέρδους, συσσώρευσης, επεκτατικές επενδύσεις και στενή σύνδεση με το μονοπωλιακό κεφάλαιο και τα συμφέροντά του. Είναι αυτονόητο ποιος ανήκει στον "αφηρημένο" λαό και ποιος όχι.
      Ωστόσο η ταξικότητα ορίζεται με βάσει την θέση στην παραγωγή, την σχέση με τα μέσα παραγωγής. Γι'αυτό και μιλάμε γενικά για μικροαστικά στρώματα. Αυτό δεν αίρει σε καμια περίπτωση τις διαφορές (οι οποίες υπάρχουν εξάλλου και μεταξύ των εργαζομένων).
      Και με αυτά τα στρώματα δεν υπάρχουν ανταγωνιστική αντίθεση μεταξύ εργατικής τάξης και αυτών των μικροαστικών στρωμάτων.

      Διαγραφή
    7. Σημαντικό είναι τέλος να είναι σαφές ότι το Κόμμα εντός της ΛΣ δεν έχει απλά αντιμονοπωλιακή γραμμή, αλλά αντιμονοπωλιακή-αντικαπιταλιστική.
      Και αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορεί να υπάρξει θεμελιώδης σύγκληση όχι μόνο με καθαρόαιμα αστικά κόμματα, κόμματα του κεφαλαίου, των μονοπωλίων, αλλά ούτε με μικροαστικά κόμματα, κάτι που δεν αναφέρεται τοσο στην ταξική σύνθεσή τους ή της βάσης τους, όσο στην πολιτική ενός καπιταλισμού χωρίς μονοπώλια, μιας "πραγματικής δημοκρατίας" (βλ. δημοκρατίας του μικροαστού) και λοιπές μικροαστικές φαντασιώσεις.

      Η πάλη ενάντια στα μονοπώλια είναι πάλη για την εξουσία. Την εξουσία κατέχουν τα μονοπώλια και την ασκούν μέσω πολύπλευρων και περίπλοκων συμμαχιών. Η ψευδαίσθηση που έχει ξεπεράσει το ΚΚΕ με το πρόγραμμά του δεν είναι ότι ο αγώνας δεν πρέπει να είναι αντιμονοπώλιακός, αλλά αντικαπιταλιστικός, δηλαδή η αντικατάσταση του συγκεκριμένου ταξικού εχθρού με μια αφηρημένα ιδέα ενός συστήματος. Η ψευδαίσθηση είναι ότι είναι αποτελεσματικό, ή και απαραίτητο, να μην θέτεις ζήτημα ταξικής εξουσίας, να υποθέτεις ότι υπάρχει ένα "στάδιο", μια "μετάβαση", στην οποία υπάρχει πραγματικό, μακροχρόνιο "κενό εξουσίας", ή και εξουσία "όλου του λαού" (εδώ με την πραγματικά αφηρημένη, αταξική έννοια). Στο υφιστάμενο στάδιο ανάπτυξης του καπιταλισμού δεν μπορεί να υπάρξει παρά εξουσία των μονοπωλίων ή εξουσία της εργατικής τάξης. Αυτό το Κόμμα το έχει κάνει σαφές και αυτό καθορίζει την γραμμή πάλης του. Από εκεί και πέρα όλα τα άλλα είναι ψευδοδιλλήματα. Ανατροπή των μονοπωλίων σημαίνει εργατική-λαϊκή εξουσία. Τα ενδιάμεσα ταλαντευόμενα στρώματα τίθονται ενώπιων αυτής της επιλογής. Από εκεί και πέρα είναι ζήτημα μαρξιστικής-λενινιστικής στρατηγικής συμμαχιών να μπορέσεις να συσπειρώσεις αυτά τα στρώματα γύρω από την προλεταριακή εξουσία χωρίς ταυτόχρονα να αυτοαναιρεθείς. Και αν μπορέσεις να πείσεις έναν κουρέα που απασχολεί σήμερα δυο-τρεις εργαζόμενους και τα βγάζει πέρα με το ζόρι ότι η εργατική εξουσία του εγγυάται να ζει καλύτερα με το επάγγελμα του ως αυταπασχολούμενος ή εργαζόμενος, τότε δεν βλέπω κάποια αυτοαναίρεση. Αν απαιτείς τώρα να κλείσει το κουρείο του επιτόπου, για να μείνει άνεργος προκειμένου να γίνει μέρος της Λαϊκής Συμμαχίας έχω την εντύπωση ότι ούτε πιο κοντά του ούτε πιο κοντά στον σοσιαλισμό έρχεσαι. Στο κάτω κάτω το πιο πιθανό είναι ότι θα του το κλείσει ο (μονοπωλιακός) καπιταλισμός. Και αυτό είναι το ζήτημα.

      Και από την άλλη πλευρά: ο εργαζόμενος σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να συνδέσει την πάλη του με την ανατροπή της εξουσίας των μονοπωλίων, όχι με την λογική "μαζί με το μικρό αφεντικό του", αλλά για τον ευατό του. Γιατί πρέπει να ξέρει ότι αν ανατραπούν τα μονοπώλια θα είναι ο ίδιος που θα κατέχει την εξουσία και όχι το "μικρό αφεντικό του". Αν το χρεωκοπημένο, μισοεξαθλιωμένο "αφεντικό" του είναι έτοιμο να αποδεχθεί την εργατική-λαϊκή εξουσία όχι για τα συμφέροντά του ως επιχειρηματίας, αλλά ως άνθρωπος με σύγχρονες ανάγκες, τότε δεν βλέπω το πρόβλημα.

      Διαγραφή
    8. Αν δούμε το ζήτημα μόνο από τη σκοπιά της συγκέντρωσης του ΑΕΠ σε μία χούφτα μεγαλοκαπιταλιστών, θα καταλήξουμε να υϊοθετούμε αιτήματα του στυλ «είμαστε το 99 %, είστε το 1 %» αλά Occupy Wall Street. Γράφεις: «Τα μικροαστικά στρώματα δεν αποτελούν τα ίδια κεφάλαιο, όχι, διότι έχουν στην καλύτερη απλώς χρήματα με τα οποία αγοράζουν καταναλωτικά αγαθά, δεν συσσωρεύουν επενδυσιμο πλούτο μέσω άντλησης της υπεραξίας εργατικής δύναμης τρίτων.»

      Οι ΕΒΕ και οι μικροί έμποροι, τους οποίους καλεί η ΠΑΣΕΒΕ να διαδηλώσουν στις 10/6, εντάσσονται στα μικροαστικά στρώματα ή όχι; Αν ναι, ένας π.χ. ιδιοκτήτης καφετέριας που απασχολεί 3 σερβιτόρους και 2 μπάρμαν αποσπά υπεραξία από την εκμετάλλευση ζωντανής εργασίας ή όχι; Αν είναι έτσι, στο βαθμό που υπάρχει διευρυμένη αναπαραγωγή κεφαλαίου [έστω και με δεδομένο το υποτυπώδες σταθερό κεφάλαιο που απαιτεί μία καφετέρια] μιά χαρά συσσωρεύουν οι μικρέμποροι επενδύσιμο πλούτο μέσω της άντλησης υπεραξίας από την εργασία τρίτων. Αντιφάσκει αυτή η παραδοχή με την διαπίστωση της καταβαράθρωσης και μαζικής οικονομικής χρεωκοπίας αυτών των στρωμάτων ελέω καπιταλιστικής κρίσης και ενίσχυσης των τάσεων συγκεντροποίησης του κεφαλαίου; ΚΑΘΟΛΟΥ. Η πραγματικότητα είναι ότι η κεφαλαιακή σχέση τείνει να γίνει η καθολική κοινωνική σχέση στις ανεπτυγμένες καπιταλιστικά οικονομίες, και εμείς συζητάμε για το αν περιορίζεται σε μια μικρή μόνο μεριδα του πληθυσμού που έχει στα χέρια της το μεγαλύτερο μέρος του ΑΕΠ [ εδώ έχουμε άλλη παρανόηση, διότι το ΑΕΠ δεν υφίσταται κάπου ως συνολικό ποσό ώστε να κατέχει κάποιος τμήμα του· αποτελεί μόνο την χρηματική έκφραση της αξίας της συνολικής παραγωγής αγαθών και υπηρεσιών μίας εθνικής οικονομίας εντός ενός έτους. Υπάρχουν άλλοι δείκτες που δείχνουν πώς κατανέμονται οι ροές κεφαλαίου και σε ποιούς, δηλ. τα εισοδήματα τα προερχόμενα από γαιοπρόσοδο, ενοίκια ακινήτων, τόκους, κέρδη κ.λπ.].

      Διαγραφή
    9. Να δούμε λίγο και την περίφημη «μονοπωλιακή συγκέντρωση»;

      Σύμφωνα με τα στοιχεία της ελληνικής στατιστικής υπηρεσίας για το 2011:
      - οι πολύ μικρές επιχειρήσεις ήταν 719.952, ή το 96,5% του συνολικού αριθμού των επιχειρήσεων· σ’ αυτές δούλευαν 1.447.218 εργάτες / υπάλληλοι, ή το 57,6% του συνολικού αριθμού των εργατών / υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα· και παρήγαγαν το 35,3% του ιδιωτικού αεπ·
      - οι μικρές επιχειρήσεις ήταν 22.832, ή το 3,1% του συνολικού αριθμού· σ’ αυτές δούλευαν 438.792 εργάτες / υπάλληλοι, ή το 17,5% του συνόλου στον ιδιωτικό τομέα· και παρήγαγαν το 20,6% του ιδιωτικού αεπ·
      - οι μεσαίες επιχειρήσεις ήταν 2.893, το 0,4% του συνόλου· σ’ αυτές δούλευαν 264.427 εργάτες / υπάλληλοι, ή το 15,8% του συνόλου στον ιδιωτικό τομέα· και παρήγαγαν το 15,8% του ιδιωτικού αεπ·
      - συνολικά οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις ήταν 745.677, το 99,9% του συνόλου· μισθοδοτούσαν 2.150.438 εργάτες / υπαλλήλους, ή το 85,6% του συνόλου του ιδιωτικού τομέα· και παρήγαγαν το 71,7% του ιδιωτικού αεπ·
      - οι μεγάλες επιχειρήσεις ήταν 563, το 0,1% του συνόλου· σ’ αυτές δούλευαν 362.955 εργάτες / υπάλληλοι ή το 14,4% του συνόλου του ιδιωτικού τομέα· και παρήγαγαν το 28,3% του ιδιωτικού αεπ.

      Ξανά:

      οι πολύ μικρές επιχειρήσεις (από 0 ως 9 εργαζόμενοι· περιλαμβάνονται άρα και οι αυτοαπασχολούμενοι) ήταν 719.952, ή το 96,5% του συνολικού αριθμού των επιχειρήσεων· σ’ αυτές δούλευαν 1.447.218 εργάτες / υπάλληλοι, ή το 57,6% του συνολικού αριθμού των εργατών / υπαλλήλων του ιδιωτικού τομέα· και παρήγαγαν το 35,3% του ιδιωτικού αεπ.

      Το 57 % των εργαζόμενων του ιδιωτικού τομέα λοιπόν εργαζόταν το 2011 στις πολύ μικρές επιχειρήσεις και όχι στους «μονοπωλιακούς ομίλους». Αυτοί τώρα οι μικροί έμποροι ή βιοτέχνες δεν απομυζούν ανθρώπινη εργασία και πρέπει οι εργαζόμενοι που απασχολούν να βλέπουν το μικρό αφεντικό τους με κάποια συμπόνια επειδή το καταστρέφει ο ανταγωνισμός με το «μεγάλο κεφάλαιο» και να συμμαχήσουν κιόλας μαζί του ενάντια στα «μονοπώλια»! Σοβαρά τώρα; Η δομή του ελληνικού καπιταλισμού ήταν και παραμένει μικροαστική μέχρι το μεδούλι. Οι μικροαστοί είναι η ΡΑΧΟΚΟΚΑΛΙΑ του ελληνικού καπιταλισμού. Αν δεν είσαι διατεθειμένος να ανοίξεις μέτωπο μ' αυτούς, έχεις ήδη υποστείλει τη σημαία του εργατικού ανταγωνισμού [η πλειονότητα των μεταναστών προλετάριων από τις χώρες της πρώην Ε.Σ.Σ.Δ. που βιώσε άραγε την ελληνική φιλοξενία την δεκαετία του '90, στους μονοπωλιακούς ομίλους ή στα μικρομεσαία κωλόμπαρα και μπουρδέλα στην επαρχία με ανοιχτά τα πόδια, με το φτυάρι στην πλάτη ως εργάτης γης στην υπηρεσία της μικρομεσαίας αγροτιάς κ.λπ.;].

      Διαγραφή
    10. Αν δούμε το ζήτημα μόνο από τη σκοπιά της συγκέντρωσης του ΑΕΠ σε μία χούφτα μεγαλοκαπιταλιστών, θα καταλήξουμε να υϊοθετούμε αιτήματα του στυλ «είμαστε το 99 %, είστε το 1 %» αλά Occupy Wall Street. Γράφεις: «Τα μικροαστικά στρώματα δεν αποτελούν τα ίδια κεφάλαιο, όχι, διότι έχουν στην καλύτερη απλώς χρήματα με τα οποία αγοράζουν καταναλωτικά αγαθά, δεν συσσωρεύουν επενδυσιμο πλούτο μέσω άντλησης της υπεραξίας εργατικής δύναμης τρίτων.»

      Όπως δημοσιεύτηκε πρόσφατα («Βήμα», 24/8/2014) στην Ελλάδα έχουν καταμετρηθεί 559 Κροίσοι με περιουσία 76 δισ. δολάρια ενώ τα κεφάλαια που είναι τοποθετημένα στο εξωτερικό ανέρχονται στα 140 δισ. ευρώ. Με άλλα σε μια χώρα 10 εκατομμυρίων, 559 ολιγάρχες κατέχουν πλούτο που αντιστοιχεί στο 45% του συνολικού ΑΕΠ της χώρας, ενώ τα κεφάλαια που έχουν βγει εκτός χώρας από τους «έχοντες» πλησιάζουν σχεδόν το 80% του συνολικού ΑΕΠ της Ελλάδας.
      http://www.enikos.gr/mpogiopoulos/271632,Mia-xwra-dyo-e8nh.html

      Διαγραφή
    11. Αυτά για την μονοπωλιακή συγκέντρωση. Δεν βλέπω απολύτως κανένα πειρασμό για "είμαστε το 99%" γιατί το σύνθημα αυτό αφορά μια εξομοίωση όλων των υπολοίπων που ούτε ταξικά ούτε ιδεολογικά επεχείρησε ποτέ το ΚΚΕ ή οποιοσδήποτε από μας. Στο κάτω-κάτω, γράφεις αυτό το σχόλιο σε ανάρτηση που επιχειρεί να ξεχωρίσει συγκεκριμένα μικροαστικά στρώματα για την ιδεολογική τους λειτουργία.

      Διαγραφή
    12. Τα στοιχεία για τις ΜΜΕ τα παρουσίασα ο ίδιος. Ας δούμε λοιπόν τα στοιχεία για την πιο αναπτυγμένη χώρα Ευρωπαϊκού καπιταλισμού, τη Γερμανία.

      ΜΜΕ=99.5% όλων των επιχειρήσεων, 53.9% της προστιθέμενης αξίας, 62.7% της απασχόλησης.http://europa.eu/rapid/press-release_MEMO-12-783_el.htm

      "Αυτοί τώρα οι μικροί έμποροι ή βιοτέχνες δεν απομυζούν ανθρώπινη εργασία και πρέπει οι εργαζόμενοι που απασχολούν να βλέπουν το μικρό αφεντικό τους με κάποια συμπόνια επειδή το καταστρέφει ο ανταγωνισμός με το «μεγάλο κεφάλαιο» και να συμμαχήσουν κιόλας μαζί του ενάντια στα «μονοπώλια»! Σοβαρά τώρα; "

      Δεν νομίζω ότι κατάλαβες τι σου είπε ο Naptha. Η προλεταριακή συμμαχία είναι αντικειμενική αναγκαιότητα και όχι επιλογή, και δεν αφορά σε τίποτε αν νιώθει ο εργάτης συμπάθεια. Αφορά πρόταση εξουσίας, και δεν υπάρχει εναλλακτική σε αυτή την πρόταση μετά τη δραστική συρρίκνωση του στρώματος της αγροτικής τάξης σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ. Είμαστε ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΙ να επιδιώκουμε ταξική συμμαχία με τους ΕΒΕ γιατί ούτε στην Ελλάδα, ούτε πουθενά στην ΕΕ (ούτε στη Ρωσία του 1917...αλλά το ξέχασες) είναι πλειοψηφία το προλεταριάτο της πόλης.

      Διαγραφή
    13. Για μια πρώτη απάντηση σε ό,τι αφορά την συμμαχία, παραθέτω από την ιδρυτική διακήρυξη της ΠΑΣΕΒΕ, για να μην λέμε ό,τι θέλουμε:

      "ΜΕ ΠΟΙΟΥΣ ΕΙΜΑΣΤΕ
      Εκφράζουμε τα συμφέροντα των εκατοντάδων χιλιάδων αυτοαπασχολούμενων χωρίς προσωπικό που παλεύουν καθημερινά μαζί με τις οικογένειες τους, ατελείωτες ώρες, για ένα μεροκάματο που γίνεται όλο και πιο δύσκολο, έρμαιο στις ανάγκες κερδοφορίας του μεγάλου κεφαλαίου. Αυτούς, που κάθε αύξηση στις ασφαλιστικές εισφορές είναι δυσβάσταχτο βάρος. Τα αντικειμενικά κριτήρια και η «περαίωση» αφαιρούν πόρους απαραίτητους για την επιβίωση τους. Η ιδιωτικοποίηση της υγείας και της παιδείας τους υποχρεώνει να πληρώσουν πανάκριβα αυτονόητα δικαιώματα ή να περιορίζονται στα ελάχιστα.
      Στηρίζουμε τους αυτοαπασχολούμενους με 2-3 εργαζόμενους που η προσωπική τους εργασία είναι απαραίτητη για την επιβίωση των επιχειρήσεων τους. Δεν μπορούν να αντέξουν τον ανταγωνισμό των μονοπωλίων γιατί τα κεφάλαια που διαθέτουν είναι μικρά και δεν μπορούν από μόνα τους να τους προσφέρουν σημαντικά καλύτερο εισόδημα από τους εργαζόμενους.
      Είμαστε με τους μικρούς βιοτέχνες που γνωρίζουν καλά πως παράγεται ο πλούτος της κοινωνίας. Είναι οι ίδιοι άμεσοι παραγωγοί και καταλαβαίνουν την αξία του μεροκάματου. Δεν μπορούν να αποκτήσουν εύκολα τα πιο σύγχρονα μέσα παραγωγής αλλά ξέρουν την αξία τους για την πρόοδο της κοινωνίας.
      Είμαστε με τους εκατοντάδες χιλιάδες αυτοαπασχολούμενους και μικρούς ΕΒΕ που δεν κολακεύονται από τα παχιά λόγια ότι δήθεν αποτελούν την «ραχοκοκαλιά της οικονομίας». Που η «επιχειρηματικότητα» είναι βασανιστική και η «ανταγωνιστικότητα» ανέφικτη. Με αυτούς που εργάζονται κάθε μέρα όλο και περισσότερες ώρες για ένα μεροκάματο που διαρκώς συρρικνώνεται. Που στις σημερινές συνθήκες της οικονομικής κρίσης πλήττονται ιδιαίτερα από την πτώση του τζίρου."

      http://www.paseve.gr/%CF%80%CE%B1%CF%83%CE%B5%CE%B2%CE%B5/%CE%B9%CE%B4%CF%81%CF%85%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CE%B4%CE%B9%CE%B1%CE%BA%CE%AE%CF%81%CF%85%CE%BE%CE%B7/77-diakhryjh-2010.html

      Δεν ξέρω που είδες εσύ τους μαστροπούς...

      Διαγραφή
    14. Ο Αντώνης σωστά παραπέμπει στην συγκέντρωση πλούτου, στην συσσώρευση κεφαλαίου. Άλλο το ποσοστό συμμετοχής των επιχειρήσεων στο ΑΕΠ και άλλο ποιος έχει συσσωρεύσει κεφάλαια στο μέγεθος εθνικών ΑΕΠ.

      Το θέμα είναι ποια είναι η άρχουσα τάξη και ποια τάξη μπορεί να ανατρέψει την εξουσία της ΚΑΙ να την αντικαταστήσει με την δική της εξουσία. Και ποιοι είναι εκατέρωθεν οι σύμμαχοι. Ε, λοιπόν η άρχουσα τάξη είναι το μονοπωλιακό κεφάλαιο είτε το θέλουμε είτε όχι, είτε το θέλει ο κάθε "μικρομεσαίος" είτε όχι. Αυτό που είναι καθήκον και πρόκληση για το ΚΚ και το εργατικό κίνημα είναι να πείσει όχι μόνο την ίδια την εργατική τάξη, αλλά και τα λοιπά λαϊκά στρώματα ότι η εργατική εξουσία είναι η μόνη εναλλακτική στην εξουσία των μονοπωλίων και… τα συμφέρει. Όχι κάνοντας εκπτώσεις ούτε στο ζήτημα της εξουσίας, ούτε στο ζήτημα του κεντρικού σχεδιασμού, αλλά καταδεικνύοντας τα αντικειμενικά ταξικά συμφέροντα και τον μοναδικό δυνατό τρόπο κάλυψης των αναγκών.

      Πρέπει επίσης να ξεκαθαριστεί ότι το ΚΚΕ και η Λαϊκή συμμαχία ούτε προσεταιρίζονται ούτε συσπειρώνουν σε καμιά περίπτωση μικρομεσαία κεφάλαια. Αυτά και έχουν αντικειμενικά το συμφέρον στην διατήρηση του καπιταλισμού, αλλά επειδή παρουσιάζουν και οργανικές σχέσεις με τους μονοπωλιακούς ομίλους συστρατεύονται κιόλας κατά κανόνα με αυτούς στα πλέον ουσιώδη ζητήματα: ΕΕ, εργασιακά κλπ. Στην πλειονότητα ίσως των περιπτώσεων η εξάρτηση από τα μονοπώλια είναι τέτοια που δεν μπορείς καν να μιλάς για "αυτοτελή" κεφάλαια, που δεν σημαίνει ότι "καταπιέζονται", αλλά ότι είναι κατ' ουσίαν επέκταση των μονοπωλίων ή αποτελούν ένα σχετικά ομοιογενές μπλοκ οικονομικών συμφερόντων. (Είχα παραπέμψει σε ένα άρθρο στα γερμανικά που αναδείκνυε στην περίπτωση της Αυστρίας αυτές τις οργανικές σχέσεις και έδειχνε γιατί δεν μπορεί να υπάρξει "αντιμονοπωλιακή" συμμαχία με μη μονοπωλιακούς καπιταλιστές και την αναγκαιότητα να διαχωρίζουμε αυτούς από αυτοαπασχολούμενους ΕΒΕ και λοιπά λαϊκά στρώματα: http://parteiderarbeit.at/?p=2244).
      Η αντιμονοπωλιακή συσπείρωση (που πρέπει αναγκαστικά να έχει και αντικαπιταλιστική κατεύθυνση, αλλιώς δεν μπορεί να είναι καν αντιμονοπωλιακή) δεν έχει επίσης καμία σχέση με κάποιο μεταβατικό πρόγραμμα. Η εργατική-λαϊκή εξουσία είναι όσο μεταβατική είναι η σοσιαλιστική οικοδόμηση και ο ίδιος ο σοσιαλισμός ως πρώτη, κατώτερη βαθμίδα του κομμουνισμού. Αυτό το διευκρινίζω για να μην έρθει και πει κανείς ότι η Λαϊκή Συμμαχία φέρνει δήθεν μεταβατικά προγράμματα και στάδια από την πίσω πόρτα (ή για τα ακόμα πιο νοσηρά μυαλά και "ταξικές συνεργασίες") . Το ΚΚΕ δεν εκφράζει ούτε "σοσιαλισμό του 21ου αιώνα", ούτε "αντιμονοπωλιακή δημοκρατία", ούτε "ριζοσπαστική" ή "νέα δημοκρατία". Το ότι μπορεί να επιχειρηθεί προσεταιρισμός από μέρους μικρομεσαίων κεφαλαιούχων της εργατικής-λαϊκής εξουσίας στην φάση της κοινωνικοποίησης των μονοπωλίων, των συγκεντρωμένων μέσων παραγωγής δεν αλλάζει σε τίποτα τον χαρακτήρα και την στόχευσή της (αυξάνει ωστόσο τις προκλήσεις του υποκειμενικού παράγοντα). Και αυτό το ενδεχόμενο δεν αλλάζει και τη γραμμή του ΚΚΕ τώρα, το οποίο δεν συνεργάζεται με κανέναν πολιτικό φορέα των συμφερόντων αυτών των τάξεων, που εξ ορισμού είναι εχθρικές στην ιδέα και μόνο της εργατικής-λαϊκής εξουσίας (που η "φιλία" τους μόνο την υπονόμευση της και το "μοίρασμα" της εξουσίας έχει ως απώτερο στόχο).

      Συνέχεια

      Διαγραφή
    15. Η άποψη ωστόσο ότι δεν πρέπει να υπάρχει καμία προσπάθεια συσπείρωσης των μικρών ΕΒΕ εκτός από μη μαρξιστική-λενινιστική, καταλήγει και εχθρική προς τις επιδιώξεις και τα συμφέροντα της ίδιας της εργατικής τάξης. Δεν λαμβάνει υπ' όψιν την ταξική διάρθρωση της κοινωνίας και τους συσχετισμούς δυνάμεων και υπονομεύει την αναγκαία συσπείρωση και συγκέντρωση δυνάμεων για την αντίσταση και την ανατροπή της αστικής εξουσίας. Παραβλέπει όχι μόνο τις προκλήσεις της ταξικής πάλης ενάντια στην αστική εξουσία, αλλά και τις προκλήσεις κατά την περίοδο της σταθεροποίησης της εργατικής εξουσίας και της σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

      "Δεν νομίζω ότι κατάλαβες τι σου είπε ο Naptha. Η προλεταριακή συμμαχία είναι αντικειμενική αναγκαιότητα και όχι επιλογή, και δεν αφορά σε τίποτε αν νιώθει ο εργάτης συμπάθεια. Αφορά πρόταση εξουσίας, και δεν υπάρχει εναλλακτική σε αυτή την πρόταση μετά τη δραστική συρρίκνωση του στρώματος της αγροτικής τάξης σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ. Είμαστε ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΙ να επιδιώκουμε ταξική συμμαχία με τους ΕΒΕ γιατί ούτε στην Ελλάδα, ούτε πουθενά στην ΕΕ (ούτε στη Ρωσία του 1917...αλλά το ξέχασες) είναι πλειοψηφία το προλεταριάτο της πόλης."

      Με καλύπτει πλήρως ο Αντώνης.

      Επειδή βάση της επαναστατικής πολιτικής δεν πρέπει να είναι ούτε ευσεβείς πόθοι ούτε διάφοροι συναισθηματισμοί, πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η κατάληψη της εξουσίας δεν συνεπάγεται αυτόματη άρση των αντικειμενικών αντιφάσεων. Εκτός αν φαντάζονται ορισμένοι ότι θα κοινωνικοποιήσουμε το κάθε μικρομάγαζο ή ότι ως "νέοι Πολ Ποτ" ή "Πολ Ποτ του 21ου αιώνα" (ή "ανεστραμμένοι Πολ Ποτ") θα πρέπει σύρουμε από την μία μέρα στην άλλη εκατομμύρια ανθρώπους να δουλέψουν σε ανύπαρκτα εργοστάσια ή ότι θα κάτσουμε να σπάμε τα μαγαζιά των μικροαστών…
      [Άλλο ένα επεξεργασμένο πρόγραμμα κολλεκτιβοποίησης (μέσω και των απαραίτητων συμμαχιών με τα λαϊκά στρώματα) και άλλο (υποκινούμενα ή όχι) ξεσπάσματα ουτοπικής, μεσσιανικής τρέλας ή βλακείας]

      Διαγραφή
    16. "Στην πλειονότητα ίσως των περιπτώσεων η εξάρτηση από τα μονοπώλια είναι τέτοια που δεν μπορείς καν να μιλάς για "αυτοτελή" κεφάλαια, που δεν σημαίνει ότι "καταπιέζονται", αλλά ότι είναι κατ' ουσίαν επέκταση των μονοπωλίων ή αποτελούν ένα σχετικά ομοιογενές μπλοκ οικονομικών συμφερόντων."

      Το κρατάω αυτό, το θεωρώ πολύ ουσιώδες σε πολλά επίπεδα.

      Διαγραφή
    17. Κεφάλαια που δεν μπορούν να εννοηθούν ούτε ως αυτοτελή ούτε ως καταπιεσμένα και που δρουν σ' αυτές τις παραμέτρους, ως προεκτάσεις του μονοπωλιακού καπιταλισμού, χωρίς ούτε να μπορούν να αντιπαρατεθούν με αυτόν, ούτε όμως και παθητικά "καταπιεζόμενα" απ' αυτόν ενώ θέλουν κάτι άλλο. Πολύ ζουμί.

      Διαγραφή
    18. Να συνεισφέρω κι εγώ κάτι τώρα.

      "Το ΚΚΕ δίνει προτεραιότητα στην ανάπτυξη της ενότητας δράσης της εργατικής τάξης και στη συμμαχία της με τους φτωχούς αυτοαπασχολούμενους επιχειρηματίες και τη φτωχή αγροτιά. Η εργατική τάξη έχει αντικειμενικά συμφέρον από την κατάργηση κάθε μορφής ιδιοκτησίας μεγάλης και συγκεντρωμένης, μεσαίας και μικρής, αφού αυτή συνεπάγεται μισθωτή εκμεταλλευόμενη εργασία, αποξένωση του εργαζόμενου από τον πλούτο που παράγει. Οι αυτοαπασχολούμενοι λόγω της ενδιάμεσης θέσης τους έχουν συμφέρον μεν από την πάλη κατά των μονοπωλίων, δυσκολεύονται όμως να ταχθούν κατά της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για την κατάργηση κάθε μορφής ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής, ευελπιστούν ότι από μικροί και φτωχοί επιχειρηματίες θα γίνουν μεσαίοι, δορυφόροι των μονοπωλίων, παρόλο που τα εργασιακά και κοινωνικά τους δικαιώματα διασφαλίζονται μόνο στις συνθήκες του σοσιαλισμού. Ο συμβιβασμός που προτείνει το ΚΚΕ είναι η συνάντηση των αντικαπιταλιστικών δυνάμεων με τις αντιμονοπωλιακές, η κοινή τους δράση που βεβαίως δεν καταργεί τις διαφορές τους, δράση που κατευθύνεται στη λαϊκή εξουσία, στην κατάργηση της εξουσίας των μονοπωλίων. Αυτή η συμμαχία είναι κοινωνική όσον αφορά ποιες κοινωνικές δυνάμεις πρέπει να συμπαραταχθούν στον αγώνα και πολιτική με την έννοια ότι η συμμαχία αυτή πρέπει να έχει κατεύθυνση πάλης για τη λαϊκή εξουσία που, ως αντίληψη, δεν ταυτίζεται με το πρόγραμμα του ΚΚΕ, δεν είναι δυνατό να ταυτίζεται. Επηρεάζεται μόνο από ορισμένα βασικά της στοιχεία, όπως είναι η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, ο αγροτικός παραγωγικός συνεταιρισμός, η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ. Αυτά όμως τα βασικά στοιχεία συνιστούν αντικειμενικά υποχρεωτικές επιλογές για να βγει η χώρα από την κρίση προς όφελος της λαϊκής πλειοψηφίας, για να ζήσει ο λαός με βάση τις σύγχρονες ανάγκες, για να πάψει η χώρα να είναι προγεφύρωμα και σύμμαχος των διάφορων ιμπεριαλιστικών κέντρων, του ιμπεριαλιστικού πολέμου, να υφίσταται εξαρτήσεις και δεσμεύσεις σε βάρος του εργαζόμενου λαού."
      Αλέκα Παπαρήγα (σιδερένια εύχομαι)
      http://www.komep.gr/2013-teyxos-2/h-thesh-gia-thn-arnhsh-symmetoxhs-ton-kk-se-astikes-kybernhseis

      Διαγραφή
    19. Έχει όντως πολύ ζουμί. Θα ήταν βέβαια απαραίτητη μια οικομική μελέτη. Κάτι τέτοιο θα ήταν τεράστια συνεισφορά.

      Έχω την εντύπωση ότι υποτιμάμε συχνά τι πραγματικά σήμερα σημαίνει χρηματιστικό κεφάλαιο.

      Διαγραφή
    20. "Ο ΣΥΜΒΙΒΑΣΜΟΣ που προτείνει το ΚΚΕ"

      "Αυτή η συμμαχία [...] πρέπει να έχει κατεύθυνση πάλης για τη λαϊκή εξουσία που, ως αντίληψη, δεν ταυτίζεται με το πρόγραμμα του ΚΚΕ, δεν είναι δυνατό να ταυτίζεται."

      Αυτά τα πολύ βασικά προς Surrealistic για το γιατί "λαός" και όχι μόνο "εργατική τάξη". Λέγεται συμβιβασμός και αντίληψη ότι η λαϊκή εξουσία είναι προϊόν συμμαχίας ευρύτερης και δεν ταυτίζεται με το κομμουνιστικό πρόγραμμα, στενά εννοούμενο ως προλεταριακό πρόγραμμα.

      Διαγραφή
    21. Ξεκαθαρίζει νομίζω το ζήτημα το άθρο.

      Εφιστώ πάλι την προσοχή ότι δεν τίθεται ζήτημα σταδίου. Το πρόγραμμα του ΚΚΕ ως "προλεταριακό πρόγραμμα" δεν αναστέλλεται ούτε υποτάσσεται σε ενδιάμεσα προγράμματα. Αντίθετα: ο συμβιβασμός υποτάσσεται στον στρατηγικό στόχο, στο προλεταριακό πρόγραμμα. Γι' αυτό και:
      "Επηρεάζεται μόνο από ορισμένα βασικά της στοιχεία, όπως είναι η κοινωνικοποίηση των μονοπωλίων, ο αγροτικός παραγωγικός συνεταιρισμός, η αποδέσμευση από την ΕΕ και το ΝΑΤΟ.".

      Δεν είναι "ανοιχτή συμμαχία" χωρίς προϋποθέσεις, είναι συμμαχία με πρωτοπορία την εργατική τάξη με στόχο την πραγμάτωση του προγράμματός της.

      (Τα λέω αυτά και επιμένω γιατί κυκλοφορούν πολλοί παπατζήδες, αλλά υπάρχουν και πολλοί που ίσως όντως δεν έχουν ξεκαθαρίσει ακόμα κάποια βασικά εννοιλογικά ζητήματα)

      Διαγραφή
    22. «Δεν νομίζω ότι κατάλαβες τι σου είπε ο Naptha. Η προλεταριακή συμμαχία είναι αντικειμενική αναγκαιότητα και όχι επιλογή, και δεν αφορά σε τίποτε αν νιώθει ο εργάτης συμπάθεια. Αφορά πρόταση εξουσίας, και δεν υπάρχει εναλλακτική σε αυτή την πρόταση μετά τη δραστική συρρίκνωση του στρώματος της αγροτικής τάξης σε όλες τις χώρες-μέλη της ΕΕ. Είμαστε ΑΝΑΓΚΑΣΜΕΝΟΙ να επιδιώκουμε ταξική συμμαχία με τους ΕΒΕ γιατί ούτε στην Ελλάδα, ούτε πουθενά στην ΕΕ (ούτε στη Ρωσία του 1917...αλλά το ξέχασες) είναι πλειοψηφία το προλεταριάτο της πόλης.»

      (1) Ξεκινήσαμε από το «τα μικροαστικά στρώματα δεν αποτελούν τα ίδια κεφάλαιο» και καταλήξαμε στο «εντάξει, εκμεταλλεύονται μισθωτή εργασία, αλλά μία κοινωνική συμμαχία μαζί τους είναι αντικειμενική αναγκαιότητα εφόσον οι προλετάριοι δεν αποτελούν την πλειονότητα του πληθυσμού». ΜΕΤΕΠΑΝΑΣΤΑΤΙΚΑ μπορώ να δεχθώ ότι ισχύει η αξίωση οικοδόμησης ευρύτερων κοινωνικών συμμαχιών των εργατών με τα μεσοαστικά στρώματα της πόλης, έτσι ώστε να μην αποξενώνονται από την εργατική εξουσία. Το θεμελιώδες ζήτημα είναι ότι τώρα, σε καπιταλιστικές συνθήκες και όχι στον σοσιαλισμό «ως κατώτερη βαθμίδα του κομμουνισμού», αποτελούν βασικούς ΦΟΡΕΙΣ της εκμετάλλευσης της εργατικής δύναμης. Και δεν μπήκε κανείς στον κόπο να εξηγήσει σε τι ακριβώς έγκειται η ΣΥΜΦΩΝΙΑ, η ΣΥΓΚΛΙΣΗ απτών υλικών κοινωνικό-οικονομικών συμφερόντων ανάμεσα στην εργατική τάξη και αυτά τα μικροαστικά στρώματα: ή υφίσταται ασυμφιλίωτη ταξική/κοινωνική αντίθεση μεταξύ τους ή ο εργαζόμενος έχει κοινά συμφέροντα και οφείλει να συμμαχήσει με αυτούς που αποσπούν υπεραξία από τον ίδιο, οπότε [δεχόμενοι το δεύτερο] εξευτελίζουμε και την ίδια την ανάλυση του Μαρξ [ ο οποίος φυσικά κάθε άλλο παρά ως δυνητικούς συμμάχους του προλεταριάτου έβλεπε τα μικροαστικά στρώματα, την εμπορική μπουρζουαζία κ.λπ.· υπάρχει μία πληθώρα σχετικών αποσπασμάτων στο μαρξικό έργο, τα γνωρίζετε σίγουρα πολύ καλά και οι ίδιοι]. Περισσότερο η αναγκαιότητα της λαϊκής συμμαχίας νοηματοδοτείται από το πρόγραμμα κατάληψης της πολιτικής εξουσίας, αφού αυτή η τελευταία προαπαιτεί ευρείες συμμαχίες ανάμεσα σε ετερόκλητες κοινωνικές ομάδες.

      (2) Naphta, το παρακάτω απόσπασμα από την ιδρυτική διακήρυξη της ΠΑΣΕΒΕ που παρέθεσες μόνος σου, τι ακριβώς λέει;

      «Στηρίζουμε τους αυτοαπασχολούμενους με 2-3 εργαζόμενους που η προσωπική τους εργασία είναι απαραίτητη για την επιβίωση των επιχειρήσεων τους. Δεν μπορούν να αντέξουν τον ανταγωνισμό των μονοπωλίων γιατί τα ΚΕΦΑΛΑΙΑ που διαθέτουν είναι ΜΙΚΡΑ και δεν μπορούν από μόνα τους να τους προσφέρουν σημαντικά καλύτερο εισόδημα από τους εργαζόμενους.»

      Άρα, μιλάμε ξεκάθαρα εδώ για ύπαρξη κεφαλαίου, "μικρού" εν προκειμένω. Επαναλαμβάνω ότι αν το κεφάλαιο το δούμε όχι ως περιουσιακό στοιχείο αλλά ως κοινωνική σχέση, είναι ξεκάθαρο ότι ΚΑΙ ο μικρομεσαίος συμβάλλει στην ομαλή λειτουργία και αναπαραγωγή της κεφαλαιοκρατικής κερδοφορίας.

      Διαγραφή
    23. Εγώ βρήκα τις θέσεις του ΚΚΕ για τους "μικρούς ΕΒΕ" το 2007, όπου τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο ξεκάθαρα:

      «Αντικειμενικά, το τμήμα που έχει προτεραιότητα και πρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή του ΚΚΕ είναι οι αυτοαπασχολούμενοι χωρίς προσωπικό, που δεν εκμεταλλεύονται εργατική δύναμη και, παράλληλα, οι μικροί επαγγελματίες, έμποροι, βιοτέχνες οι οποίοι, παρότι εκμεταλλεύονται εργατική δύναμη, είναι αναγκασμένοι να εργαστούν γιατί η υπεραξία που καρπώνονται δεν επαρκεί για να τους απαλλάξει από την εργασία.»

      Άρα, αποσπούν υπεραξία αλλά επειδή το ποσοστό της δεν είναι ικανοποιητικό και δεν τους απαλλάσει από το να εργάζονται μερικώς και οι ίδιοι στην επιχείρηση τους, έχουν κοινά συμφέροντα με τους εργαζόμενους; Αυτό δεν λέει; Σε πείθει εσένα αυτό ως γραμμή επιχειρηματολογίας και θεμελίωσης της αναγκαιότητας της λαϊκής συμμαχίας;

      Και πιο κάτω παραδέχεται αυτό που επισημαίνω και εγώ:

      «Βεβαίως, πρέπει να πάρουμε υπόψη μας ότι ανεξάρτητα από το μέγεθος, το κεφάλαιο ως κοινωνική σχέση επιδιώκει να αυξηθεί, να δυναμώσει και αυτό αφορά και τα μεσαία στρώματα, τα οποία προκειμένου να επιζήσουν και να ενισχυθούν, είναι ευάλωτα στην πολιτική των συμμαχιών της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων, αναζητούν τρόπους έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης.
      Η πολιτική - ιδεολογική - οργανωτική δουλειά των κομμουνιστών πρέπει να παίρνει υπόψη της ότι τα μεσαία στρώματα είναι φορείς ταλαντεύσεων, αυταπατών, γενικότερων μικροαστικών αντιλήψεων που επιδρούν στην εργατική τάξη, η οποία αντιμετωπίζει πρόσθετες δυσκολίες στην οργάνωσή της λόγω του μεγάλου αριθμού των μικρών επιχειρήσεων.»

      Διαγραφή
    24. Κάτι τελευταίο σε ό,τι αφορά τα ποσοστά κέρδους στις μικρομεσαίες επιχειρήσεις:

      «Ο διαφορετικός τρόπος απόσπασης της υπεραξίας μεταξύ πολύ μικρών και μικρών αφεντικών απ’ την μια και μεγάλων απ’ την άλλη, είχε (παράδοξο;) μικρή ή και καθόλου συνέπεια στην “κερδοφορία” τους, με βάση τα στοιχεία του 2009 (πριν την κλιμάκωση της κρίσης). Έτσι, μιλώντας συνολικά, οι μεν μικρομεσαίες ευρωπαϊκές επιχειρήσεις είχαν δείκτη κερδοφορίας “9”, οι δε μεγάλες δείκτη κερδοφορίας “10”. Σε επιμέρους κλάδους οι διακυμάνσεις ήταν αρκετά εντονότερες. Για παράδειγμα στα ορυχεία οι “πολύ μικρές” είχαν δείκτη κερδοφορίας 32 ενόσω οι “μεγάλες” μόνο 19· στην μεταποίηση οι “πολύ μικρές” 8, οι “μικρές” 12, και οι “μεγάλες” 10· στις κατασκευές οι “πολύ μικρές” 10, οι “μικρές” 15 και οι “μεγάλες” 13· στις μεσητείες ακινήτων, στις ενοικιάσεις και στην υποστήριξη επιχειρήσεων οι “πολύ μικρές” 19, οι “μικρές” 20 και οι “μεγάλες” μόνο 8. Αντίστροφα όμως, στα ξενοδοχεία και εστιατόρια οι “πολύ μικρές” είχαν δείκτη κερδοφορίας -19, οι “μικρές” 8, (οι “μεσαίες” 18) και οι “μεγάλες” 21· και στις μεταφορές / αποθηκεύσεις / επικοινωνίες, οι “πολύ μικρές” 3, οι “μικρές” 10 και οι “μεγάλες” 25.
      Οι επιμέρους κλαδικές διαφοροποιήσεις στην κερδοφορία δείχνουν σε ποιούς τομείς η “ένταση εργασίας” αποφέρει ακόμα (και σε συνάρτηση πάντα με την ένταση ή μη του ταξικού ανταγωνισμού ανάλογα με τα μεγέθη των επιχειρήσεων) μεγαλύτερα κέρδη απ’ την “ένταση κεφαλαίου”, και που συμβαίνει το αντίστροφο. Όμως η ομοιότητα του γενικού μέσου όρου κερδοφορίας (“9” στις μικρομεσαίες προς “10” στις μεγάλες) δείχνει, από μια διαφορετική μεριά, τον οργανικό ρόλο των μικρών και μεσαίων αφεντικών μέσα στον καπιταλισμό.»

      (3) Για την έλλειψη αυτοτέλειας των μικρομεσαίων κεφαλαίων και την εξάρτηση τους από τα μονοπώλια, επιφυλλάσομαι· ίσως όντως να υπάρχει εδώ αρκετό ζουμί. Αλλά είναι ένα ζήτημα που ούτε οι ίδιοι το έχετε ξεκαθαρίσει, οπότε δεν υπάρχει κάτι να ειπωθεί επί του παρόντος. Πάντως, όσο υπαρκτή είναι η τάση για εξάρτηση των κεφαλαίων και ανάληψη υπερεργολαβιών των μικρομεσαίων επιχειρήσεων για λογαριασμό μεγάλων, άλλο τόσο υπαρκτή είναι η τάση αποκέντρωσης/κατακερματισμού των παραγωγικών μονάδων (π.χ. η μέθοδος του franchise), ειδικά μετά το '70 και τη σταδιακή εγκτάλειψη του μαζικού φορντικού μοντέλου. Μάλιστα, οι δύο αυτές τάσεις μπορούν, και κατά κανόνα αυτό συμβαίνει, να συνυπάρχουν στην ίδια χρονική περίοδο. Το γραμμικό σχήμα "μονοπωλιακός καπιταλισμός (συγχώνευση βιομηχανικού και χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, συγκεντροποίηση κεφαλαίου)-> ιμπεριαλιστικός πόλεμος-> προλεταριακή επανάσταση" είναι εξαιρετικά απλοϊκό. Ας κοιτάξει κανείς τις αλλαγές που έχουν συντελεστεί στην οργάνωση της εργασίας και της παραγωγής στην Ιαπωνία, στα εργοστάσια της Toyota. Αν η σύγχρονη κομμουνιστική θεωρία δεν μπορεί να καταπιαστεί με τις τελευταίες εξελίξεις στην κεφαλαιοκρατική οργάνωση της παραγωγής, και αντ' αυτού περιορίζεται στο αναμάσημα ή την επικαιροποίηση προγραμματικών διακηρύξεων της Γ' Διεθνούς, έχει ήδη οπισθοχωρήσει στον αναχωρητισμό.

      Διαγραφή
    25. Σε διαβεβαιώ ότι δεν "ξεκινήσαμε" και δεν "καταλήξαμε" πουθενά. Οι ΕΒΕ δεν είναι μονοπωλιακό κεφάλαιο και η μίσθωση εργασίας δεν τους καθιστά τέτοιο. Το να βγάζεις ένα εισόδημα για να συντηρείς μια οικογένεια (ή να μην το βγάζεις καν), δεν σε καθιστά κεφαλαιοκράτη, και έχεις μπερδέψει βασικές έννοιες. Άλλο πράγμα η συσσώρευση κεφαλαίου, που τείνει διαρκώς σε όλο και λιγότερους, άλλο πράγμα η ένταξη σε κεφαλαιοκρατικές σχέσεις εκμετάλλευσης, που, αντιθέτως, εξαπλώνεται όλο και περισσότερο παγκόσμια.

      Δεν έχω άλλο χρόνο προσωπικά, νομίζω ήμουν σαφέστατος και δεν κατανοώ τι θέλεις.

      Διαγραφή
    26. Αυτό που θέλω να προσθέσω είναι ότι διαπιστώνω μια εμμονή να βάλουμε όλους τους μικροαστούς σε ένα τσουβάλι (ίσως μάλιστα μαζί με το μονοπωλιακό κεφάλαιο!), στο όνομα της αποκλειστικά αφηρημένης ανάλυσης των καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής (δεν λέω ότι αυτή δεν είναι σωστή, αντικειμενική, απαραίτητη, αλλά είναι μόνο το πρώτο επίπεδο ανάλυσης). Με αυτήν την λογική ισοπεδώνεται κάθε διάκριση, καθίσταται αδύνατη η ανάλυση και ανάδειξη του ρόλου των μονοπωλίων, καθώς και η χάραξη μιας επαναστατικής στρατηγικής του ΕΡΓΑΤΙΚΟΥ κινήματος.
      Σου παρέθεσα την ιδρ. διακ. της ΠΑΣΕΒΕ για να δεις ότι δεν μιλάμε γενικά για μικροαστική τάξη, την ώρα που εσύ φαίνεται να υποστηρίζεις ότι η ΠΑΣΕΒΕ είναι και για τους νταβατζήδες,
      Είναι πάρα πολύ σαφής η διακήρυξη και μην προσπαθείς να πιαστείς από τις λέξεις. Ο Αντώνης σου εξήγησε ήδη την διαφορά μεταξύ του ΤΙ είναι το κεφάλαιο και ΠΟΙΟΣ είναι το κεφάλαιο.

      Η διαπίστωση ως επιχείρημα(;) ότι τα μικροαστικά στρώματα είναι ταλαντευόμενα είναι ανάλογη του ότι ο ήλιος ανατέλλει στην ανατολή. Κανείς δεν υποστήριξε ούτε ότι δεν είναι ούτε ότι είναι εύκολη η οργάνωση τους. Αυτό τι αποδεικνύει;
      Επειδή ακριβώς "είναι ευάλωτα στην πολιτική των συμμαχιών της αστικής τάξης και των πολιτικών της εκπροσώπων" πρέπει να αντιτάξεις μια δική σου πολιτική συμμαχιών με τους φτωχούς, μισοεξαθλιωμένους ΕΒΕ.

      Ας ξεχωρίσουμε επίσης τον συνδικαλισμό από τις πολιτικές αξιώσεις του κινήματος. Ο εργαζόμενος σε οποιοδήποτε χώρο εργασίας με το σωματείο του διεκδικεί τα μέγιστα. Αυτό καμιά ΛΣ δεν το ανατρέπει. Άλλο αυτό όμως και άλλο ο πολιτικός στόχος κατάληψης της εξουσίας. Όπως ήδη είπα: ο εργαζόμενος (ακόμα και στην μικρότερη επιχείρηση) έχει αντικειμενικό συμφέρον (για τον εαυτό του) να εδραιωθεί η εργατική-λαϊκή εξουσία. Γιατί αυτή, αν θες, του δίνει και πλεονέκτημα απέναντι σε μελλοντικές αντιθέσεις με τμήματα των μικροαστικών στρωμάτων. Ή μήπως πιστεύεις ότι οι εργαζόμενοι θα συνεχίσουν να βρίσκονται υπό το έλεος του αφεντικού στα μισθολογικά-ασφαλιστικά κλπ. ή ότι θα έχουν ίδιο ρόλο στην άσκηση της εξουσίας;
      Ο συμβιβασμός παρεμπιπτόντως δεν γίνεται μόνο από την μια πλευρά. Και οι ΕΒΕ που προσχωρούν έχουν κάνει συμβιβασμό: να αναγνωρίσουν τις οικονομικές αξιώσεις της εργατικής τάξης, το συνδικαλιστικό κίνημα, την εργατική εξουσία, τον κεντρικό σχεδιασμό. Εκτός αν φαντάζεται κανείς ότι ΛΣ σημαίνει ότι έχεις ανασφάλιστους εργαζόμενους και όταν εγκαθιδρυθεί η εργατική-λαϊκή εξουσία θα μπορείς να κάνεις ό,τι γουστάρεις και να κάνεις συσσώρευση κεφαλαίου...

      Και μια σημείωση: κατά την ταπεινή μου γνώμη, το franchise και παρόμοιες μέθοδοι "κατακερματισμού" κάθε άλλο παρά περιορίζουν τον χώρο δράσης και τον ρόλο των μονοπωλίων. Αντιθέτως! Επιτρέπουν μια πολύ πιο εύκολη, χαμηλότερου ρίσκου εισχώρηση τους σε όλο και πιο πολλές παραγωγικές διαδικασίες.
      Τα περί "αναχωρητισμού" και "απλοϊκότητας" τα ακούω βερεσέ, όταν κάποιοι "ανακαλύπτουν" κάθε δεκαετία νέα μοντέλα λειτουργίας του καπιταλισμού προκειμένου να αποκρύψουν τον θεμελιωδώς (όχι γενικά) απαράλλακτο μονοπωλιακό-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του σημερινού καπιταλισμού.

      Από εκεί και πέρα ούτε εμένα μου περισσεύει ο χρόνος...

      Διαγραφή
    27. «Άλλο πράγμα η συσσώρευση κεφαλαίου, που τείνει διαρκώς σε όλο και λιγότερους, άλλο πράγμα η ένταξη σε κεφαλαιοκρατικές σχέσεις εκμετάλλευσης, που, αντιθέτως, εξαπλώνεται όλο και περισσότερο παγκόσμια.»

      Αν δεν απατώμαι, αυτό που περιγράφεις ονομάζεται συγκεντροποίηση του κεφαλαίου· η συσσώρευση του είναι απλώς η αναπαραγωγή του σε διευρυμένη κλίμακα. Εδώ και αν δημιουργείται σύγχυση, αν και μάλλον είναι εκ παραδρομής το λάθος σου. Εγώ δεν υποστήριξα πουθενά ότι οι ΕΒΕ αποτελούν μονοπωλιακό κεφάλαιο. Το ζήτημα είναι ότι εσείς ταυτοποιείτε μόνο το τελευταίο ως κεφάλαιο (στη βάση προφανώς της λενινιστικής ανάλυσης περί ιμπεριαλισμού ως μονοπωλιακού κεφαλαίου), ενώ όλα τα υπόλοιπα κοινωνικά στρώματα ανήκουν στην εννοιολογική κατηγορία του «λαού» που σαφώς και αποτελεί ΔΙΑΤΑΞΙΚΟ κοινωνικό υποκείμενο. Το Κομμουνιστικό Μανιφέστο δεν λέει πουθενά «λαοί όλων των χωρών ενωθείτε», και προκαλώ τον οποιονδήποτε να επιχειρήσει με αναφορά στα μαρξικά γραπτά (και όχι σ' αυτά των μπολσεβίκων) να θεμελιώσει την κατ' ουσία διαταξική συμμαχία που επιχειρεί το ΚΚΕ σήμερα. Τα αποσπάσματα από κείμενο του ίδιου του ΚΚΕ που αναφέρεται σε ΕΒΕ και εμπόρους που «εκμεταλλεύονται εργατική δύναμη και καρπώνονται υπεραξία» και «αναζητούν τρόπους έντασης της εκμετάλλευσης της εργατικής τάξης», τα προσπεράσατε τεχνηέντως. Και δεν βλέπω ούτε ένα επιχείρημα που να αποδεικνύει την κοινότητα συμφερόντων ανάμεσα στους «μικρούς ΕΒΕ και εμπόρους» (που κατά δήλωση του κόμματος, και όχι δική μου, απομυζούν υπεραξία) και τους ίδιους τους εργαζόμενους που αυτοί απασχολούν.

      «Είναι πάρα πολύ σαφής η διακήρυξη και μην προσπαθείς να πιαστείς από τις λέξεις. Ο Αντώνης σου εξήγησε ήδη την διαφορά μεταξύ του ΤΙ είναι το κεφάλαιο και ΠΟΙΟΣ είναι το κεφάλαιο.»

      Προφανώς υπάρχουν διαφοροποιήσεις και διαστρωματώσεις εντός του μικρομεσαίου κεφαλαίου (και ποσοτικής, δηλαδή από άποψη μεγέθους, και ποιοτικής φύσης)· το πρόβλημα είναι ότι από εσάς αυτά τα στρώματα δεν γίνονται αντιληπτά καν ως κεφάλαιο. Η διακήρυξη της ΠΑΣΕΒΕ μιλάει ξεκάθαρα για «μικρό κεφάλαιο», οπότε εγώ δεν παίζω ούτε πιάνομαι από τις λέξεις. Αν δεν σε συμφέρει εσένα, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Η διαπίστωση της αμφιταλάντευσης των μικροαστικών στρωμάτων επίσης δεν είναι δική μου, αλλά του ΚΚΕ (το σχετικό χωρίο είναι σε εισαγωγικά).

      Διαγραφή
    28. «[...] ο εργαζόμενος (ακόμα και στην μικρότερη επιχείρηση) έχει αντικειμενικό συμφέρον (για τον εαυτό του) να εδραιωθεί η εργατική-λαϊκή εξουσία. Γιατί αυτή, αν θες, του δίνει και πλεονέκτημα απέναντι σε μελλοντικές αντιθέσεις με τμήματα των μικροαστικών στρωμάτων.»

      Πολύ σωστά· για τις ΠΑΡΟΝΤΙΚΕΣ αντιθέσεις με τμήματα των μικροαστικών στρωμάτων (κάποια από τα οποία εσύ τα αντιλαμβάνεσαι ως φυσικούς συμμάχους της εργατικής τάξης) γιατί τηρείς σιγή ιχθύος; Εδώ δεν μιλάμε για την μετεπαναστατική κατάσταση, εδώ μιλάμε για το γεγονός ότι σήμερα καλείς εκμεταλλευτές ("μικρούς" βέβαια, όχι μονοπώλια!) και εκμεταλλευόμενους, καταπιεστές ("μικρούς" ασφαλώς!) και καταπιεζόμενους να διαδηλώσουν μαζί, να οργανωθούν από κοινού κ.λπ.

      «Ο συμβιβασμός παρεμπιπτόντως δεν γίνεται μόνο από την μια πλευρά. Και οι ΕΒΕ που προσχωρούν έχουν κάνει συμβιβασμό: να αναγνωρίσουν τις οικονομικές αξιώσεις της εργατικής τάξης, το συνδικαλιστικό κίνημα, την εργατική εξουσία, τον κεντρικό σχεδιασμό.»

      Αυτό και αν είναι χιμαιρικό, να φαντάζεται κανείς ότι μπορεί να «αναγνωρίσει» ο "μικρός ΕΒΕ" την εργατική εξουσία, σε συνθήκες οικονομικής και πολιτικής κυριαρχίας της αστικής τάξης! Χίλιες φορές θα προτιμούσε να πουλήσει τη μάνα του από το να αναγνωρίσει οποιαδήποτε εργατική αξίωση (η συντριβή των οποίων, άλλωστε, εργατικών αξιώσεων αποτελεί προϋπόθεση sine qua non για την δική του οικονομική επιβίωση). Παραγνωρίζεις ότι η κυριαρχία δεν οικοδομείται αφηρημένα στη βάση ιδεολογικής/προπαγανδιστικής δουλειάς, αλλά με πολύ απτούς/υλικούς όρους: θα πρέπει ουσιαστικά να βρεθούν προ τετελεσμένων γεγονότων. Από τα πριν όμως έχεις πενιχρά αποτελέσμα, και η ισχνή προσχώρηση στην ΠΑΣΕΒΕ μάλλον κάτι δείχνει επ' αυτού.

      «Τα περί "αναχωρητισμού" και "απλοϊκότητας" τα ακούω βερεσέ, όταν κάποιοι "ανακαλύπτουν" κάθε δεκαετία νέα μοντέλα λειτουργίας του καπιταλισμού προκειμένου να αποκρύψουν τον θεμελιωδώς (όχι γενικά) απαράλλακτο μονοπωλιακό-ιμπεριαλιστικό χαρακτήρα του σημερινού καπιταλισμού.»

      Δυστυχώς για σένα (και σε αντίθεση με σένα), ο καπιταλισμός ως κοινωνικό-οικονομικό σύστημα δεν είναι μπετόν-αρμέ, αλλά έχει μεγάλα περιθώρια ευελιξίας και ελαστικότητας· δύναται μάλιστα να ενσωματώνει και κινήματα που σε μία ορισμένη χρονική περίοδο ήταν (ή φαίνονταν να είναι) ασυμβίβαστα με τον ίδιο, όπως π.χ. έκανε με την λεγόμενη «πολιτιστική κριτική» του Μάη του '68 που σηματοδότησε την μετάβαση σε λιγότερο ιεραρχικά μοντέλα οργάνωσης της εργασίας (π.χ. εξαφανίζεται σχεδόν ολοκληρωτικά η λειτουργία του επόπτη· ο έλεγχος της εργασίας ΕΣΩΤΕΡΙΚΕΥΕΤΑΙ ή στον τριτογενή τομέα περνάει στην αρμοδιότητα του πελάτη που «έχει πάντα δίκιο»). Οι αλλαγές που συντελούνται στις μορφές οργάνωσης και εκμετάλλευσης της εργασίας σαφώς και δεν αναιρούν τον θεμελιώδη χαρακτήρα του καπιταλισμού, εντούτοις έχουν μεγάλη σημασία στη χάραξη τακτικής και στο πώς προσεγγίζεις διαφορετικά τμήματα εργαζομένων ανάλογα με τις συνθήκες δουλειάς τους. Το γεγονός ότι η πλειονότητα της σύγχρονης εργατικής τάξης (α) απασχολείται στον τριτογενή τομέα, (β) εργάζεται σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις (80 % και βάλε) και όχι στα μεγάλα εργοστάσια με ταιηλορική οργάνωση εργασίας, και (γ) είναι πλέον πολυεθνική, δεν έχει καμία θεμελιώδη συνεπαγωγή, έτσι; Μιά από τα ίδια, ε; Γιατί το ρολόι του ιστορικού χρόνου σταμάτησε στην τσαρική Ρωσία, στο «Τι να κάνουμε;» και το «κόμμα νέου τύπου». Και αυτό δεν λέγεται αναχωρητισμός, αλλά σύχρονη κομμουνιστική θεωρία, ας πούμε. Που μόλις γίνεται κάτι στην Ελλάδα, να σου οι άγαρμπες ιστορικές αναλογίες με την Γερμανία της Βαϊμάρης, το SPD, το KPD, οι σοσιαλφασίστες, τα Freikorps, κ.ο.κ., λες και υπάρχει τίποτα κοινό μεταξύ τους, πέρα από κάποιες εξωτερικές ομοιότητες· λες και η ιστορία επαναλβάνεται πάντα ίδια και απαράλλαχτη και εμείς δεν έχουμε τίποτα άλλο να κάνουμε παρά «να διδαχθούμε από την εμπειρία του παρελθόντος και να μην επαναλάβουμε τα λάθη των προγόνων μας».Υπάρχει ένα όνομα για όλα αυτά και λέγεται διανοητική οκνηρία. Αδυναμία να σκεφτώ ΣΤΗΝ εποχή μου ΓΙΑ την εποχή μου.

      Διαγραφή
    29. "δεν βλέπω ούτε ένα επιχείρημα που να αποδεικνύει την κοινότητα συμφερόντων ανάμεσα στους «μικρούς ΕΒΕ και εμπόρους» (που κατά δήλωση του κόμματος, και όχι δική μου, απομυζούν υπεραξία) και τους ίδιους τους εργαζόμενους που αυτοί απασχολούν."

      Πρέπει να αποφασίσεις αν ασκείς κριτική στο κόμμα για τις θέσεις του ή το επικαλείσαι για να ασκήσεις κριτική σε όσους διαφωνούν μαζί σου. Ως τώρα, σε άλλα σημεία εκφράζεις τη δική σου διαφωνία με το κόμμα για τη Λαϊκή Συμμαχία και σε άλλα επικαλείσαι τις θέσεις του για τη Λαϊκή Συμμαχία για να πεις ότι αυτοί που διαφωνούν μαζί σου δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τη μία το κόμμα δεν αναλύει την κοινωνία ταξικά, την άλλη δεν την αναλύουμε εμείς, αγνοώντας τι λέει το κόμμα.

      Τώρα πρόσθεσες ότι δήθεν δεν υπάρχει πουθενά αιτιολόγηση για τη θέση της Λαϊκής Συμμαχίας. Με άλλα λόγια, απ' το κεφάλι μας βγάλαμε ότι η πρόταση αυτή βασίζεται σε μια αντίληψη συμφερόντων που δεν είναι ταυτόσημα αλλά μπορούν να συγκεραστούν, δεν την εκφράζει το κόμμα αυτή:

      "Οι μικροί ΕΒΕ ή οι αυτοαπασχολούμενοι βρέθηκαν σήμερα πολύ κοντά στις συνθήκες ζωής και στα προβλήματα του εργάτη.

      Έχουν πολύ λιγότερες εναλλακτικές λύσεις απ” ό,τι θα είχαν πριν 20, 30 και 40 χρόνια. Επομένως, από τα ίδια τα πράγματα, μακάρι να υπήρχαν «ενδιάμεσες» λύσεις αλλά δεν υπάρχουν."

      [...]

      Τα μεσαία στρώματα είναι φορείς ταλαντεύσεων, αυταπατών, γενικότερων μικροαστικών αντιλήψεων που επιδρούν και στην εργατική τάξη

      Τα μεσαία στρώματα, από την ίδια τους τη θέση στον καπιταλισμό (ιδιοκτήτες μέσων παραγωγής), δεν μπορούν (από μόνα τους) να απαλλαγούν από την ιδεολογία και πολιτική της αστικής τάξης και των κομμάτων της.

      Είναι ευάλωτα στην πολιτική των συμμαχιών της αστικής τάξης, στην πολιτική του αστικού κράτους.

      Βεβαίως, σήμερα, με την ενίσχυση-επέκταση των μονοπωλίων έχουν μειωθεί μέτρα και ρυθμίσεις που στον έναν ή στον άλλο βαθμό συνέβαλλαν τα προηγούμενα χρόνια στη στήριξη των μικρών ΕΒΕ. Όμως η αστική τάξη και το κράτος της δεν εγκαταλείπουν την προσπάθεια ενσωμάτωσης των μικροαστικών στρωμάτων στο σύστημα, στην κυρίαρχη πολιτική και ιδεολογία.

      Ταυτόχρονα, όμως, η ίδια η τάση της καπιταλιστικής ανάπτυξης, οδηγεί τους μικρομεσαίους στην απώλεια των μέσων παραγωγής-της ιδιοκτησίας που κατέχουν, δημιουργεί ,δηλαδή τις συνθήκες να ‘ ρθουν στη μοίρα της εργατικής τάξης. Έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις και η δυνατότητα συμπόρευσής τους με την εργατική τάξη.

      Το ουσιαστικό λοιπόν είναι να κατανοείται βαθύτερα και το θεμελιακό ζήτημα της συμμαχίας, που δεν μπορεί να γίνεται αντιληπτή σαν μια κοπτοραπτική μεταξύ κάποιων κομμάτων. Το βασικό ζήτημα είναι οι κοινωνικές δυνάμεις, η τάξη και τα στρώματα που έχουν συμφέρον να συμμαχήσουν. Στις σημερινές συνθήκες αυτή είναι η εργατική τάξη και τα στρώματα που αντικειμενικά μπορούν να παλέψουν μαζί της εναντίον των κοινών αντιπάλων του καπιταλισμού και των μονοπωλίων είναι οι αυτοαπασχολούμενοι της πόλης και οι αυτοαπασχολούμενοι – μικροί αγρότες."
      http://trikkipress.gr/κκε-η-λαϊκή-συμμαχία-δεν-είναι-κοπτορα/

      Διαγραφή

    30. "Το ΚΚΕ προτείνει τη Λαϊκή Συμμαχία των αυτοαπασχολούμενων με τους εργαζόμενους, τους αγρότες και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Στο δυνάμωμα της Λαϊκής Συμμαχίας υπάρχει προοπτική υπεράσπισης των πραγματικών συμφερόντων των αυτοαπασχολούμενων, που είναι δεμένα με χίλια νήματα με τα συμφέροντα των άλλων λαϊκών στρωμάτων, για να εξασφαλιστεί μόνιμη και σταθερή δουλειά, απαλλαγή από το βραχνά των χρεών, από την καθημερινή εξοντωτική εργασία."
      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8288080

      "Ακόμη πιο δραματική θα είναι η κατάσταση για χιλιάδες γυναίκες μικρέμπορους, οι οποίες είναι επιφορτισμένες με την ανατροφή του παιδιού, με το νοικοκυριό. Όχι μόνο δεν είναι προς το συμφέρον των μικρών εμπόρων τέτοιου είδους μέτρα, αλλά αντίθετα έχουν όλους τους λόγους να παλέψουν από κοινού με τους εμποροϋπάλληλους, αλλά και τους άλλους κλάδους που σήμερα διεκδικούν και παλεύουν για κατοχύρωση της Κυριακής-αργίας, για την κατάργηση όλων των νόμων που απελευθερώνουν το ωράριο.


      δεν υπάρχει δρόμος μη μονοπωλιακής καπιταλιστικής ανάπτυξης, αλλά υπάρχουν δύο δρόμοι: Της βίαιης καταστροφής των αυτοαπασχολούμενων από την καπιταλιστική ανάπτυξη από τη μια και ο δρόμος της σχεδιασμένης ένταξής τους στη σοσιαλιστική βιομηχανική παραγωγή και κατανομή, στις υπηρεσίες της ανάπτυξης που θα έχει ως κυρίαρχο τρόπο παραγωγής το σοσιαλιστικό, δηλαδή με κοινωνική ιδιοκτησία των μέσων, κεντρικό σχεδιασμό. Γι’ αυτό τα συμφέροντα των αυτοαπασχολούμενων είναι αδιάσπαστα δεμένα με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης και των άλλων λαϊκών στρωμάτων που αντιμετωπίζουν τα ίδια προβλήματα και, κύρια, έχουν τον ίδιο αντίπαλο, τον καπιταλισμό, τα μονοπώλια."
      http://www.902.gr/eidisi/politiki/30871/d-koytsoympas-sti-laiki-symmahia-i-diexodos-gia-toys-aytoapasholoymenoys#/0

      Διαγραφή
    31. Θα ήταν πολύ τιμιότερο εκ μέρους σου και θσ σπατάλαγε πολύ λιγότερο χρόνο άσκοπα αν, με δεδομένο ότι δεν σε αφορά η πνευματική οκνηρία, εξηγούσες σε όλους τη δική σου πρόταση εξουσίας, με δεδομένο το μειονοτικό στάτους του προλεταριάτου και των αγροτών στην ΣΗΜΕΡΙΝΗ [sic] ελληνική κοινωνία.

      Εγώ είμαι όλος αυτιά.

      Διαγραφή
    32. Αφού ακούσαμε, επί τέσσερα χρόνια, ότι το ΚΚΕ συμμαχεί μόνο με τον εαυτό του, ας ακούσουμε και γιατί θα πρέπει να κινηθεί στην κατεύθυνση μιας συμμαχίας του προλεταριάτου μονο με τον εαυτό του.

      Διαγραφή
    33. Τα ζητήματα που βάζει ο SurrealisticEvening³ είναι αρκετά γνωστά, και είναι λυμένα εδώ και καιρό.
      Βεβαίως και μπαίνουν από αυτούς που κατηγορούν το ΚΚ "πως συμμαχεί μόνο με τον εαυτό του" και εδράζονται στην διαστρέβλωση της έννοιας του προλεταριάτου (προκειμένου να καταστεί "μειοψηφικό"), καθώς και στην απόλυτα βολονταριστική σύγχιση ανάμεσα στην αντικειμενική θέση και την υποκειμενική συνείδηση των κοινωνικών στρωμάτων εντός του καπιταλισμού.
      Πιθανόν να επανέλθω αργότερα.

      Διαγραφή
    34. "προκαλώ τον οποιονδήποτε να επιχειρήσει με αναφορά στα μαρξικά γραπτά (και όχι σ' αυτά των μπολσεβίκων) να θεμελιώσει την κατ' ουσία διαταξική συμμαχία που επιχειρεί το ΚΚΕ σήμερα."

      Εγώ λέων να κρατήσω αυτό.
      Ξεπερασμένοι οι μπολσεβίκοι... Μαρξ εναντίον Λένιν... Μου αρέσει που έχεις και φρέσκες ιδέες (και εμείς πάσχουμε από "διανοητική οκνηρία").

      Διαγραφή
    35. «Πρέπει να αποφασίσεις αν ασκείς κριτική στο κόμμα για τις θέσεις του ή το επικαλείσαι για να ασκήσεις κριτική σε όσους διαφωνούν μαζί σου. Ως τώρα, σε άλλα σημεία εκφράζεις τη δική σου διαφωνία με το κόμμα για τη Λαϊκή Συμμαχία και σε άλλα επικαλείσαι τις θέσεις του για τη Λαϊκή Συμμαχία για να πεις ότι αυτοί που διαφωνούν μαζί σου δεν ξέρουν τι τους γίνεται. Τη μία το κόμμα δεν αναλύει την κοινωνία ταξικά, την άλλη δεν την αναλύουμε εμείς, αγνοώντας τι λέει το κόμμα.»

      Δεν διακρίνω κάποια αντίφαση ως προς αυτό. Ασκώ κριτική στη Λ.Σ. που προτείνει το κόμμα, στο βαθμό που την αντιλαμβάνομαι ως μία κατ' ουσίαν δ ι α τ α ξ ι κ ή κοινωνική συμμαχία η οποία καταλήγει να ευνουχίζει τις ιδιαίτερες, σύγχρονες εργατικές α ν ά γ κ ε ς· ταυτόχρονα, προσπαθώ να αναδείξω εκείνα τα σημεία των επίσημων κειμένων του ΚΚΕ στα οποία το ίδιο το κόμμα παραδέχεται αυτό που εσείς αρνείστε επίμονα από την αρχή κιόλας αυτής της συζήτησης: ότι δηλαδή και οι "μικροί ΕΒΕ και έμποροι" αποτελούν κεφάλαιο, συμβάλλουν και αυτοί στην απόσπαση υπεραξίας, προσπαθούν εναγωνίως να βρούν τρόπους έντασης της εκμετάλλευσης της εργασίας (είναι γνωστό στον καθένα, άλλωστε, ότι τόσο το μέσο επίπεδο των μισθών όσο και οι συνολικές εργασιακές συνθήκες - ανασφάλιστη εργασία, ελαστικά ωράρια, εκβιασμοί, νταβατζιλίκια, μη καταβολή δεδουλευμένων - είναι πολύ χειρότερα στους μικρομεσαίους απ' ό,τι στους "μονοπωλιακούς ομίλους"· προφανώς, πρόκειται για διαφορά β α θ μ ο ύ/έντασης και όχι ουσίας, αλλά λέει πολλά για το ποιούς αντιλαμβάνεστε ως δυνητικούς κοινωνικούς συμμάχους της εργατικής τάξης) κ.ο.κ.

      «Τώρα πρόσθεσες ότι δήθεν δεν υπάρχει πουθενά αιτιολόγηση για τη θέση της Λαϊκής Συμμαχίας. Με άλλα λόγια, απ' το κεφάλι μας βγάλαμε ότι η πρόταση αυτή βασίζεται σε μια αντίληψη συμφερόντων που δεν είναι ταυτόσημα αλλά μπορούν να συγκεραστούν, δεν την εκφράζει το κόμμα αυτή».

      Έγραψα πιο πάνω πως η γραμμή επιχειρηματολογίας του κόμματος ως προς αυτό, πάει κάπως έτσι: οι μικροί ΕΒΕ και έμποροι απομυζούν μεν υπεραξία από την εκμετάλλευση της εργασίας, αυτή όμως δεν επαρκεί για να απαλλάξει και τους ίδιους από την εκτέλεση εργασίας, οπότε....

      Ξαναπαραθέτω το σχετικό απόσπασμα για να μην θεωρηθεί ότι τα κατεβάζω από το κεφάλι μου:

      «Αντικειμενικά, το τμήμα που έχει προτεραιότητα και πρέπει να συγκεντρώσει την προσοχή του ΚΚΕ είναι οι αυτοαπασχολούμενοι χωρίς προσωπικό, που δεν εκμεταλλεύονται εργατική δύναμη και, παράλληλα, οι μικροί επαγγελματίες, έμποροι, βιοτέχνες οι οποίοι, παρότι εκμεταλλεύονται εργατική δύναμη, είναι αναγκασμένοι να εργαστούν γιατί η υπεραξία που καρπώνονται δεν επαρκεί για να τους απαλλάξει από την εργασία.»

      Και προσέθεσα ότι εμένα δεν μου φαίνεται καθόλου πειστική αυτή η επιχειρηματολογία περί υποτιθέμενου συγκερασμού (όπως λες) συμφερόντων. Το ότι ο ιδιοκτήτης ενός μικρομάγαζου που απασχολεί 4-5 εργαζόμενους μπορεί να είναι υποχρεωμένος να εργάζεται μερικώς και ο ίδιος (επειδή το ποσοστό υπεραξίας που αποσπά από αυτούς δεν είναι επαρκές για να τον απαλλάξει τελείως από οποιαδήποτε εργασία!) πείθει κανέναν ως βάση σύγκλισης συμφερόντων; Εμένα πάντως όχι, και γι' αυτό επιμένω στην διάσταση του κεφαλαίου ως κοινωνικής σχέσης, ανεξαρτήτως μεγέθους. Να ξεκαθαρίσω εδώ πως προφανώς δεν εντάσσω τους αυτοαπασχολούμενους σ' αυτήν την κατηγορία.

      Διαγραφή
    36. «Βεβαίως και μπαίνουν από αυτούς που κατηγορούν το ΚΚ "πως συμμαχεί μόνο με τον εαυτό του" και εδράζονται στην διαστρέβλωση της έννοιας του προλεταριάτου (προκειμένου να καταστεί "μειοψηφικό"), καθώς και στην απόλυτα βολονταριστική σύγχιση ανάμεσα στην αντικειμενική θέση και την υποκειμενική συνείδηση των κοινωνικών στρωμάτων εντός του καπιταλισμού.»

      Προσωπικά δεν προέβην σε τέτοια σύγχυση. Προσπάθησα να δείξω ότι και τα μικροαστικά στρώματα αποτελούν κεφάλαιο, με βάση την αντικειμενική κοινωνική τους θέση, και όχι συναρτήσει της υποκειμενικής τους συνείδησης. Η παράγραφος που παρέθεσα πιο πάνω για την σύγκλιση του γενικού μέσου όρου κερδοφορίας ανάμεσα στις μικρομεσαίες και τις μεγάλες επιχειρήσεις (9 προς 10), που στοιχειοθετεί τον οργανικό ρόλο των μικρομεσαίων στην εκμετάλλευση της εργασίας, πέρασε και αυτή ασχολίαστη και χωρίς να της δοθεί καμία προσοχή.

      «Εγώ λέων να κρατήσω αυτό.
      Ξεπερασμένοι οι μπολσεβίκοι... Μαρξ εναντίον Λένιν... Μου αρέσει που έχεις και φρέσκες ιδέες (και εμείς πάσχουμε από "διανοητική οκνηρία").»

      Ξεπερασμένοι όχι, αλλά το να παίρνεις οργανωτικά μοντέλα που διατυπώθηκαν σε συγκεκριμένες ιστορικές συνθήκες (παρανομία, συνωμοτική δράση, πολιτική καταπιέση) και να τα μεταφέρεις μηχανιστικά στο σήμερα ή να τα αντιμετωπίζεις ως θεραπεία δια πάσαν νόσον, ε, δεν το λες και διαλεκτικο-υλιστική μέθοδο! Οι μπολσεβίκοι σκέφτηκαν και έδρασαν στην εποχή τους και είναι άξιοι κάθε σεβασμού. Είναι τόσο δύσκολο να φανταστείς ότι δύναται να υπάρξει μαρξισμός άνευ λενινισμού; Μπορείς να θεμελιώσεις τον δημοκρατικό συγκεντρωτισμό, το κόμμα νέου τύπου, τη θεωρία του αδύναμου κρίκου, ή τον επαναστατικό ντεφαιτισμό, με αναφορά στο μαρξικό έργο; Σού παρέχει αυτό το τελευταίο, εξόν από κάποιες πολύ γενικές και αφηρημένες διατυπώσεις, κατευθυντήριες γραμμές για τον καθημερινό πολιτικό αγώνα; Θα μου πείς εδώ ακριβώς έγκειται η αξία του λενινισμού. Το ζήτημα όμως από θεωρητική σκοπιά, είναι η μεθοδική/συστηματική συνάφεια/συμβατότητα μεταξύ τους. Δεν στρέφω τον έναν ενάντια στον άλλο, αλλά δεν θεωρώ πως ταυτίζονται κιόλας, όπως υπονοεί το δίδυμο "μαρξισμός-λενινισμός".

      «Αφού ακούσαμε, επί τέσσερα χρόνια, ότι το ΚΚΕ συμμαχεί μόνο με τον εαυτό του, ας ακούσουμε και γιατί θα πρέπει να κινηθεί στην κατεύθυνση μιας συμμαχίας του προλεταριάτου μονο με τον εαυτό του.»

      Έτοιμη πρόταση εξουσίας παραδέχομαι πως δεν έχω. Αλλά δεν αντιλαμβάνομαι γιατί αυτό λειτουργεί απονομιμοποιητικά ως προς το δικαίωμα μου να ασκήσω κριτική, ή γιατί συνιστά ανέντιμη στάση. Η ντε και καλά συμμαχία του προλεταριάτου με κάποιο άλλο/α κοινωνικό/α στρώμα/τα από που προκύπτει ως αναγκαιότητα; Από το μειονοτικό του στάτους στην ελληνική κοινωνία; Και η αστική τάξη αριθμητικά κοινωνική μειοψηφία αποτελεί, αλλά αυτό δεν την εμποδίζει να διατηρεί την εξουσία όλη για τον εαυτό της. Από πότε το όλο ζήτημα περιορίστηκε σε θέματα καθαρά αριθμητικής φύσης; Και αν ο Μαρξ προέβλεπε ότι μοίρα του προλετάριου σταδιακά θα επεκτεινόταν στην συντριπτική πλειονότητα της κοινωνίας και τελικώς αυτό δεν επιβεβαιώνεται από την ιστορική εξέλιξη του καπιταλισμού, μήπως να τα ξαναδούμε τα πράγματα; Όχι χαμένοι στο διάστημα, ούτε εν κενώ, αλλά να δούμε τι πρέπει να κρατήσουμε και τι να πετάξουμε. Το θέμα είναι η αναζήτηση των "μεγάλων ακροατηρίων" και των "πλατιών κοινωνικών συμμαχιών", ή η πρόταξη των εργατικών συμφερόντων και αναγκών πριν και πάνω απ' όλα ώστε το από εδώ στρατόπεδο να αυτοσυνειδητοποιείται ως τάξη, μακριά από συγκερασμούς και συμβιβασμούς με μίκρο-κάτι αφεντικά στο εμπόριο ή αλλού; Ιδιαίτερα λαμβάνοντας υπόψιν την οργανωτική, πολιτική και οικονομική βαρύτητα της εργατικής τάξης, που είναι διάφορη της αριθμητικής της αναλογίας ως προς το σύνολο της κοινωνίας.

      Διαγραφή
    37. Πουρνός Βεβαίως12 Μαΐου 2015 - 11:41 π.μ.

      "Η Λαϊκή Συμμαχία ως συμμαχία των πιο ριζοσπαστικών πολιτικοποιημένων τμημάτων του εργατικού – συνδικαλιστικού κινήματος και των συμμάχων του, των οργανώσεων της νεολαίας και των γυναικών… δεν παίρνει μέρος στις εθνικές και τοπικές εκλογές, στις ευρωεκλογές, σε δημοψηφίσματα. Θέση 67"

      "...δεν θεωρώ πως ταυτίζονται κιόλας, όπως υπονοεί το δίδυμο "μαρξισμός-λενινισμός"."

      Για πολλούς από εμάς δεν ταυτίζονται απλά συμπληρώνουν και τα δύο αυτό που είναι ένα Κομμουνιστικό Κόμμα που δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς να είναι και τα δύο: Μαρξιστικό - Λενινιστικό.

      Νιώσε τι περίπου πας να πεις με την διαφοροποίηση Μαρξ και Λένιν:
      "Εγώ είμαι Μαρξιστής αλλά όχι Λενινιστής.
      Εγώ θέλω την Μαρξιστική θεωρία χωρίς ίχνος όσων επέβαλλε ο Λένιν.
      Ανδρέας Παπανδρέου"

      Διαγραφή
    38. Εντάξει φίλε μου, αυτό κατάλαβες εσύ από όσα έγραψα πιο πάνω, ότι είμαι οπαδός του Ανδρέα Παπανδρέου. Συνέχισε να σκέφτεσαι με όρους Τρίτης Διεθνούς και Μεσοπολέμου, λες και δεν άλλαξε τίποτα από τότε, και άμα δείς κομμουνισμό τρύπα μου την μύτη. Ωραία τριαδικά σχήματα, μαρξισμός - λενινισμός - Κομμουνιστικό Κόμμα. Δεν μου λες, ο Adorno ή ο Benjamin είναι λενινιστές; Μάλλον όχι, ε; Μαρξιστές όμως θα τους έλεγες, έτσι δεν είναι; Την ιδιότυπη μίξη μαρξιστικού ιστορικού υλισμού και εβραϊκού μεσσιανισμού στη σκέψη του δεύτερου (βλ. «Θέσεις για την Φιλοσοφία της Ιστορίας»), πώς θα την χαρακτήριζες; Αστική παρέκλισση; Την Luxemburg που ασκεί κριτική στις επιλογές των μπολσεβίκων ήδη από το 1918 (βλ. το «Ρωσική Επανάσταση») θα την χαρακτήριζες λενινίστρια; Τον χαρακτηρισμό του μαρξιστή δύσκολα θα της τον αρνιόσουν όμως, έτσι δεν είναι; Δεν εξετάζω εδώ ποιός είχε δίκιο, ή ποιός δικαιώνεται εκ των υστέρων. Τα παραδείγματα αυτά αποδεικνύουν απλώς το προφανές: την ύπαρξη μαρξογενών ιδεολογικό-πολιτικών ρευμάτων σκέψης και δράσης τα οποία μικρή ή ουδεμία σχέση με τον λενινισμό έχουν. Στο Sarajevo που χρησιμοποιούν τα μαρξικά εργαλεία όπως αυτά εκτίθενται στο Κεφάλαιο (αλλά φυσικά οι ίδιοι δεν έχουν καμία σχέση με την λενινιστική θεωρία), μαζί με εννοιακές κατηγορίες της ιταλικής αυτονομίας (π.χ. το «κοινωνικό εργοστάσιο» που όμως δεν είναι παρά μία προέκταση ή επικαιροποίηση της πραγματικής ή/και της καθολικής υπαγωγής στο κεφάλαιο), είναι παπανδρεϊκοί; Ή μήπως αντεξουσιαστές (έχουν καμία σχέση με την ΑΚ μήπως και άλλες φαιδρότητες;);

      Τέλος πάντων, ευχαριστώ το ιστολόγιο για την φιλοξενία, και απολογούμαι σε περίπτωση που καταχράστηκα τον χώρο και τον χρόνο.

      Διαγραφή
    39. @SurrealisticEvening³:
      Γράφεις:
      «...Προσπάθησα να δείξω ότι και τα μικροαστικά στρώματα αποτελούν κεφάλαιο, με βάση την αντικειμενική κοινωνική τους θέση, και όχι συναρτήσει της υποκειμενικής τους συνείδησης...»

      Το δομικό λάθος που γίνεται εδώ είναι η αναφορά σε «μικροαστικά στρώματα» γενικά και αόριστα, λες και θα μπορούσαν ποτέ τα μεσοστρώματα να αποτελούν κάτι το εννιαίο.
      Τα μεσοστρώματα, ακριβώς επειδή είναι τέτοια, εμπεριέχουν στο εσωτερικό τους ένα σορό διαφοροποιήσεις και κλίμακες, που ξεκινάνε από κομμάτια που δύσκολα τα ξεχωρίζεις από τους εργάτες (πόσοι, εργάτες ταξικά, αναγκάζονται να δουλεύουν π.χ. με μπλοκάκι;) μέχρι κομμάτια που σχεδόν ταυτίζονται με την αστική τάξη.
      Το ζήτημα εδώ είναι πως τα πρώτα που αναφέρουμε (αυτά δηλαδή που είναι εγγύτερα στο προλεταριάτο) έχουν ΑΝΤΙΚΕΙΜΕΝΙΚΟ συμφέρον από την συμμαχία με αυτό, δηλαδή οι όροι της ζωής τους υπό την εργατική εξουσία θα είναι σαφώς καλύτεροι, από όσο είναι σήμερα υπό την αστική. Μπορώ να αναφέρω αρκετά παραδείγματα επ’αυτού. Σε αυτούς ακριβώς απευθήνεται και η πρόταση της λαϊκής συμμαχίας.
      Άλλο ένα σημαντικότατο λάθος που έχεις κάνει στις διατυπώσεις σου, είναι πως το ταξικό κίνημα και το Κομμουνιστικό Κόμμα δεν καλούν τους εργάτες να συμμαχήσουν με τα στρώματα αυτά, αλλά καλούν τα στρώματα αυτά σε συμμαχία με τους εργάτες, προτάσοντας ακριβώς αυτό που λέω παραπάνω, την βελτίωση δηλαδή και των δικών τους όρων ζωής υπό την εργατική εξουσία.
      Το γιατί είναι αναγκαίες οι συμμαχίες για την εργατική τάξη είναι λυμένο εδώ και χρόνια. Ας το συνοψίσω εδώ από μνήμης με τα λόγια του Στάλιν από τα «ζητήματα Λενινισμού»:
      «Να ενεργοποιήσουμε τα κομμάτια (της κοινωνίας) που αντικειμενικά μπορούν να ενεργοποιηθούν, να ουδετεροποιήσουμε τα κομμάτια που αντικειμενικά μπορούν να ουδετεροποιηθούν, να εξουδετερώσουμε τα κομμάτια που αντικειμενικά μπορούν να εξουδετεροθούν».

      Τέλος για τα όσα αναφέρεις περί «Λενινισμού».
      Ο Λενινισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από τον «μαρξισμό της εποχής του ιμπεριαλισμού».
      Για να είναι λοιπόν ανεπίκαιρος ο Λενινισμός θα έπρεπε ο καπιταλισμός να έχει ξεπεράσει το ιμπεριαλιστικό-μονοπωλειακό του στάδιο.
      Ακόμη δε χειρότερα, για να είναι επίκαιρος ο Μαρξισμός αλλά όχι και ο Λενινισμός (όπως το θέτεις) θα έπρεπε ο καπιταλισμός να έχει πισωγυρίσει σε προμονοπωλειακές μορφές του.
      Εφόσον λοιπόν κάνεις λόγο για «ανεπίκαιρο του Λενινισμού», θα πρέπει να τεκμηριώσεις κάτι από τα δύο παραπάνω.

      Διαγραφή
    40. Η παράγραφος για τον Μ.Ο κερδοφορίας πέρασε ασχολίαστη επειδή ασχολίαστη πέρασε τόσο οποιαδήποτε αντίληψη για τη διαφορά κεφαλαιακών μεγεθών όσο και για το θέρισμα των μικρών και πολύ μικρών επιχειρήσεων από την κρίση και την ραγδαία ενίσχυση της συγκεντροποίησης, που αντικειμενικά πετούν χιλιάδες ΕΒΕ στην ανεργία.

      Πρόταση εξουσίας δεν έχεις, λες, οπότε η όποια "κριτική" σου είναι βασικά καταστροφική, συνίσταται δηλαδή στην απλή άρνηση της πρότασης εξουσίας του ΚΚΕ.

      Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τα σχόλιά σου με στενοχώρησαν περισσότερο από οτιδήποτε το τελευταίο διάστημα, μιας και δεν περίμενα τέτοια στάση.

      Καλή συνέχεια.

      Διαγραφή
    41. «Το δομικό λάθος που γίνεται εδώ είναι η αναφορά σε «μικροαστικά στρώματα» γενικά και αόριστα, λες και θα μπορούσαν ποτέ τα μεσοστρώματα να αποτελούν κάτι το εννιαίο.»

      Κι όμως, προηγουμένως αναφέρθηκα ρητά στην ύπαρξη ποιοτικών διαφοροποιήσεων και ποσοτικών διαστρωματώσεων εντός των "μικρομεσαίων" (ο ίδιος ο όρος παραδέχομαι πως συνιστά μία υπεραπλουστευτική ομαδοποίηση ετερογενών και ετεροβαρών κοινωνικών στρωμάτων). Απ' την άλλη, παρέθεσα συγκεκριμένα στοιχεία για το ποσοστό απασχόλησης σε κάθε μία από τις κατηγορίες επιχειρήσεων ανάλογα με το μέγεθος τους (πολύ μικρές: 0 - 9 εργαζόμενοι· μικρές: 10 - 19· μεσαίες: 20 -100· μεγάλες: άνω των 100), στοιχεία που δείχνουν ότι το 57 % των εργαζομένων στην Ελλάδα απασχολείτο το 2011 σε πολύ μικρές επιχειρήσεις. Σε απόλυτους αριθμούς, αυτό μάς κάνει 1.447.218 εργάτες. Το σύνολο των πολύ μικρών επιχειρήσεων ήταν 719.952, ήτοι το 96,5 του συνολικού αριθμού. Βλέπεις ότι εστιάζω σκόπιμα μόνο σ' αυτές (για να μη με εγκαλέσεις, ως όφειλες, για γενικόλογη αναφορά σε "μικρομεσαίους"), με τους ιδιοκτήτες των οποίων καλείς την εργατική τάξη να συμμαχήσει. Αυτό πρακτικά τι συνεπαγωγές έχει; Θα κατεβαίνει π.χ. το Σωματείο Σερβιτόρων - Μαγείρων (ένα παράδειγμα φέρνω· μην αρχίσουμε τα "α, εκεί έχουν το πάνω χέρι οι αναρχικοί, η ΑΝΤΑΡΣΥΑ κ.λπ." και ξεφυγούμε) να διαδηλώσει αγκαζέ με την αντίστοιχη συνδικαλιστική οργάνωση των μικρών επιχειρηματιών στον χώρο της εστίασης/ψυχαγωγίας; Πώς ακριβώς θα συγκεραστούν τα αιτήματα και τα συμφέροντα τους; Να δεχθώ ότι υπάρχει σύγκλιση στο αίτημα αποτροπής κατάργησης της κυριακάτικης αργίας· αυτή η συμφωνία σε ενα ε π ι μ έ ρ ο υ ς σημείο αρκεί για να εξαλείψει την θεμελιώδη ταξική αντίθεση, που διαπερνά κάθετα και το τελευταίο μικρομάγαζο της επαρχίας, ανάμεσα στο συμφέρον των εργαζόμενων να διεκδικήσουν ανατίμηση της εργατικής τους δύναμης και ταυτόχρονη μείωση του εβδομαδιαίου εργάσιμου χρόνου (για να σταθούμε μόνο στα στοιχειώδη) και το συμφέρον του μικροκαταστηματάρχη για ακριβώς το αντίθετο, ώστε να ανταπεξέλθει στον ανταγωνισμό εξάγοντας όσο υψηλότερο ποσοστό κέρδους μπορεί από την εκμετάλλευση της εργασίας (και κατά κανόνα σ' αυτούς τους κλάδους εξάγεται απόλυτη και όχι σχετική υπεραξία, αφού είναι «εντάσεως εργασίας» και όχι «εντάσεως κεφαλαίου»· εξού και ο πιο κτηνώδης χαρακτήρας της εκμετάλλευσης); Το ότι ο μικρός έμπορος ή ΕΒΕ, μπροστά στο ενδεχόμενο της οικονομικής του συντριβής από τον ανταγωνισμό με τους μεγάλους ομίλους, θα εξαντλήσει πρώτα κάθε ανθρωπίνως επιτρεπτό περιθώριο έντασης της εκμετάλλευσης της ζωντανής εργασίας που απασχολεί, και μόνο όταν αυτή δεν αποδώσει τα αναμενόμενα, θα παραιτηθεί, αυτό το αδιαμφισβήτητο και εμπειρικά επαληθεύσιμο γεγονός το προσπερνάμε ελαφρά τη καρδία;

      Μετεπαναστατικά, εγώ είπα ότι δεν έχω κανένα πρόβλημα να δεχθώ ότι οι συνθήκες ζωής των πρώην μικρών εμπόρων και ΕΒΕ θα βελτιωθούν και θα είναι καλύτερες απ' ό,τι υπό αστική κυριαρχία. Αυτό το «πρώην» όμως εμπεριέχει μέσα του όλη την αλήθεια και ό,τι αξίζει να ειπωθεί, διότι προφανώς στην εργατική εξουσία θα έχουν απωλέσει ακριβώς την ιδιότητα τους ως φορείς απόσπασης υπεραξίας από την εκμετάλλευση εργατικής δύναμης. Αλλά το προβληματικό σημείο στην τοποθέτηση αυτή είναι το γεγονός ότι το υποτιθέμενο αντικειμενικό συμφέρον των μικρεμπόρων και ΕΒΕ από τη συμμαχία με το προλεταριάτο δεν εδράζεται με υλικούς όρους στο π α ρ ό ν, αλλά προβάλλεται φ α ν τ α σ ι α κ ά στο μ έ λ λ ο ν. Με τέτοιου είδους ιδεολογικά επιχειρήματα δεν πείθεται κανείς όμως. Όταν θα υπάρχει ένα συγκροτημένο και ρωμαλέο εργατικό κίνημα που θα διεκδικεί με αξιώσεις την πολιτική εξουσία, τότε μόνο ένα σημαντικό τμήμα των μικροαστών θα συνταχθεί μαζί του, όχι γιατί συμφωνεί σε αφηρημένα θεωρητική βάση αλλά γιατί αυτή η στάση τού ε π ι β ά λ λ ε τ α ι με όρους υλικής δύναμης, με όρους γκραμσιανής ηγεμονίας. Υπάρχει μία ανάρτηση εδώ που λέγεται «Κόκκινος Μακιαβέλι».

      Διαγραφή
    42. Αντιγράφω:

      «7. Για να μεταφερθεί η αίσθηση της δύναμης από ένα επαναστατικό κόμμα στις μάζες, πρέπει να υπάρχει δύναμη για να μεταφερθεί. Πρέπει αυτός που ενθαρρύνει τις μάζες να αποκτήσουν δύναμη να αποδείξει έμπρακτα ότι έχει ο ίδιος δύναμη. Και όπως προαναφέρθηκε, ούτε η απλώς πνευματική, ούτε η απλώς ψυχική, ούτε η απλώς ηθική, ούτε καμία άυλη μορφή δύναμης δεν επαρκεί για τούτη την απόδειξη. Οι μάζες πιστεύουν στην υλική δύναμη γιατί η υλική δύναμη διαφεντεύει τη ζωή τους και αυτό το γνωρίζουν καλύτερα από τον οποιοδήποτε ηθικολόγο διαφωτιστή.»

      «Ο Λενινισμός δεν είναι τίποτε περισσότερο ή λιγότερο από τον «μαρξισμό της εποχής του ιμπεριαλισμού».
      Για να είναι λοιπόν ανεπίκαιρος ο Λενινισμός θα έπρεπε ο καπιταλισμός να έχει ξεπεράσει το ιμπεριαλιστικό-μονοπωλειακό του στάδιο.
      Ακόμη δε χειρότερα, για να είναι επίκαιρος ο Μαρξισμός αλλά όχι και ο Λενινισμός (όπως το θέτεις) θα έπρεπε ο καπιταλισμός να έχει πισωγυρίσει σε προμονοπωλειακές μορφές του.»

      Το μόνο που μπορώ να κάνω εδώ είναι να φέρω στο φως τις άρρητες, κρυμμένες παραδοχές αυτής της αντίληψης της ιστορίας, δηλ. την πίστη στην ιδέα της γ ρ α μ μ ι κ ή ς π ρ ο ό δ ο υ. Όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, το ζήτημα δεν τίθεται ούτε με όρους ξ ε π ε ρ ά σ μ α τ ο ς του ιμπεριαλιστικού σταδίου του καπιταλισμού ούτε με όρους ε π ι σ τ ρ ο φ ή ς στην προμονοπωλιακή/φιλελεύθερη του φάση· θα ήταν σωστότερο αν μιλούσε κανείς για δύο αντίρροπες τ ά σ ε ι ς, την τάση προς συγκέντρωση/συγκεντροποίηση του κεφαλαίου και την τάση προς αποκέντρωση/κατακερματισμό, και κυρίως για την τ α υ τ ο χ ρ ο ν ί α τους, την συνύπαρξη τους τόσο μέσα σε μία και αυτή ιστορική περίοδο (εφόσον ο καπιταλισμός παρθεί ως ο λ ό τ η τ α, οπότε έχεις ταυτόχρονα συγκεντροποίηση εδώ και αποκέντρωση εκεί) όσο και διαχρονικά. Είναι κάτι σαν διαλεκτική κλίμακας.

      Αντιγράφω:

      «Σε ότι αφορά των καταμερισμό επιμέρους λειτουργιών, οι “μικρές” ή/και “μεσαίες” επιχειρήσεις σαν υπεργολάβοι “μεγάλων” είναι το πιο απτό παράδειγμα ευελιξίας κατά μήκος της οποιασδήποτε γραμμής επεξεργασίας, συναρμολόγησης, τυποποίησης ή μεταφοράς. Το “υπεργολάβοι” δεν συνεπάγεται συνήθως αποκλειστικότητα ή δέσμευση, κάποιο είδος “εξάρτησης” της “μικρής” ή της “μεσαίας” επιχείρησης απ’ την “μεγάλη”. Ένα μεσαίο τυπογραφείο ή μια υαλοβιομηχανία για παράδειγμα δεν δουλεύουν αποκλειστικά για τις συσκευασίες μιας μόνο “μεγάλης” βιομηχανίας τροφίμων ή ποτών. Παρόμοια παραδείγματα μπορεί εύκολα να σκεφτεί ο καθένας. Επιπλέον, απ’ την δεκαετία του ‘70 και μετά, σε πολλούς καπιταλιστικούς κλάδους η τάση (το “παράδειγμα”) του φορντισμού, που ευνοούσε την συγκέντρωση όλων των φάσεων παραγωγής και την “καθετοποίηση”, άρχισε να μπαίνει σε κριτική απ’ τους ίδιους τους ειδικούς των αφεντικών. Αλλού μετριάστηκε, αλλού αντιστράφηκε. Αν η αυτοκινητοβιομηχανία και διάφοροι παρόμοιοι κλάδοι (από οχήματα γενικά έως ηλεκτρικές συσκευές κλπ) υπήρξαν μια απ’ τις επιτομές αυτού του γιγαντισμού, μπορεί κανείς να δει την εξέλιξη στη συνέχεια: μικρότερες και διακριτές (ακόμα και ιδιοκτησιακά) “μονάδες” σε ότι αφορά διάφορα εξαρτήματα ή ανταλλακτικά. Αυτές οι δεύτερες μπορεί, με την σειρά τους, να είναι “μεγάλες”, αλλά να βασίζονται σε άλλους υπεργολάβους, μικρότερους.»

      Διαγραφή
    43. «Πρόταση εξουσίας δεν έχεις, λες, οπότε η όποια "κριτική" σου είναι βασικά καταστροφική, συνίσταται δηλαδή στην απλή άρνηση της πρότασης εξουσίας του ΚΚΕ.

      Για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, τα σχόλιά σου με στενοχώρησαν περισσότερο από οτιδήποτε το τελευταίο διάστημα, μιας και δεν περίμενα τέτοια στάση.»

      Δεν έχω πρόταση εξουσίας, γιατί αντικειμενικά δεν τίθεται ζήτημα εξουσίας στην παρούσα συγκυρία - επ' αυτού νομίζω μπορούμε να συμφωνήσουμε. Αυτό που προέχει στην τωρινή φάση είναι η ταξική αυτοσυνειδητοποίηση του εργατικού στρατοπέδου, η πρόταξη των εργατικών συμφερόντων και αναγκών über alles (η επίκληση των οποίων έχει ενοχοποιηθεί, όπως και ο ίδιος ο εργατικός αυτοπροσδιορισμός· πόσοι άραγε μισθωτοί εργάτες δηλώνουν σε σχετικές έρευνες και δημοσκοπήσεις ότι ανήκουν στην «μεσοαστική τάξη»;), σκοπός που δεν θεωρώ πως προάγεται μέσω διαταξικών συμμαχιών που συγκαλύπτουν αντί να αναδεικνύουν τις ταξικές αντιθέσεις. Επομένως, δεν θεωρώ πως η κριτική που ασκώ είναι αμιγώς «καταστροφική»· περισσότερο πρόκειται για διαφορετική ιεράρχηση προτεραιοτήτων.

      Ελπίζω να γίνεται κατανοητό πάντως ότι απλώς εκφράζω μία πολιτική διαφωνία με το «πρόγραμμα εξουσίας» του ΚΚΕ, από εργατική (θεωρώ εγώ· από εκεί και ύστερα ο καθένας κρίνει μόνος του) σκοπιά, οπότε δεν βλέπω για ποιό λόγο σε στενοχώρησε η στάση μου. Σκοπός μου δεν είναι ούτε ήταν ποτέ να συκοφαντήσω ή να βάλλω με χυδαίο τρόπο το κόμμα, και ελπίζω πως ήμουν αρκετά προσεκτικός σ' αυτό. Άλλωστε, ο ίδιος γράφεις - και σωστά κατά τη γνώμη μου - σε σχόλιο σου σ' αυτήν την ανάρτηση ότι σε μία πολιτική συζήτηση (εγώ θα προσέθετα σε κ ά θ ε συζήτηση) είναι πάντα γόνιμο να αναδεικνύονται οι διαφωνίες και οι αντιθέσεις, αντί να λειαίονται οι γωνίες ώστε να υπάρξει ντε και καλά κάποιου είδους σύγκλιση απόψεων.

      Διαγραφή
    44. Ασφαλώς και τίθεται ζήτημα εξουσίας -- πάντα τίθεται θέμα εξουσίας στον επαναστατικό μαρξισμό, ποτέ στον ρεφορμιστικό ή οπορτουνιστικό. Τίθεται θέμα εξουσίας επειδή είμαστε λενινιστές και για τους λενινιστές η παρούσα εποχή, η εποχή του ιμπεριαλισμού είναι επαναστατική εποχή. Γι αυτό άλλωστε έχουμε ως σύνθημα ότι ο σοσιαλισμός είναι ώριμος και επίκαιρος, σε αντίθεση με τους οπορτουνιστές που λένε πως "δεν γίνεται τώρα", αυτό που γίνεται είναι να έρθουν επενδύσεις (Τσίπρας για τον σοσιαλισμό).

      Είναι προφανές ότι η διαφωνία σου με το κόμμα είναι κάθετη και καθολική, κατά συνέπεια. Και υπ αυτή την εννοια σωστά βγάζεις τον Λένιν έξω και ξεκαθαρίζεις το τοπίο. Βεβαίως, όπως εξήγησε ήδη ο Τρας, αυτό σημαίνει ότι αναμένεις επιστροφή στον φιλελεύθερο καπιταλισμό, προς τα πίσω ξεπέρασμα του ιμπεριαλιστικού σταδίου.

      Διαγραφή
    45. βρίσκω την συγκεκριμένη συζήτηση πολύ ενδιαφέρουσα. Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι θεωρώ επιβεβλημένο για την εργατική τάξη να αναζητήσει συμμάχους στον αγώνα της για την κατάκτηση της εξουσίας και με αυτήν την έννοια συμφωνώ απολύτως με την έννοια της Λαίκής Συμμαχίας όπως την βάζει το ΚΚΕ. Φυσικά αυτό βάζει μια σειρά από ζητήματα σε σχέση και με τις εσωτερικές διαφοροποιήσεις αυτών των στρωμάτων πχ αυταπασχολούμενος- εργοδότης με 1-2 ατομα κτλ όπως αναλύθηκε παραπάνω. Για να είμαι ειλικρινής έγω νιώσει προβληματισμένος σε εξόρμηση όταν μπάινεις σε ένα κατάστημα πχ να δώσεις ανακοίνωση για πανελλαδική απεργία και την δίνεις και στον υπάλληλο και στον μαγαζάτορα (έστω κι αν δίνεις στον ένα του ΠΑΜΕ και στον άλλο της ΠΑΣΕΒΕ) συλλογιζόμενος την μεταξύ τους σχέση. Πιστευω ότι ο προβληματισμός αυτός υπάρχει και στο ΚΚΕ και δεν είναι τυχαίο για μένα ότι στο ισχύον πρόγραμμα του Κόμματος δεν γίνεται αναφορά σε μικρούς εργοδότες ως εν δυνάμει συμμάχους πχ:

      στο κεφάλαιο "Η υλική βάση της αναγκαιότητας του σοσιαλισμού στην Ελλάδα" γράφει:
      "Κινητήριες δυνάμεις της σοσιαλιστικής επανάστασης θα είναι η εργατική τάξη ως η ηγετική δύναμη, οι μισοπρολετάριοι, τα καταπιεσμένα λαϊκά στρώματα των αυτοαπασχολούμενων στην πόλη, η φτωχή αγροτιά, που πλήττονται από τα μονοπώλια, γι' αυτό έχουν αντικειμενικό συμφέρον από την κατάργησή τους, την κατάργηση της καπιταλιστικής ιδιοκτησίας, από την ανατροπή της εξουσίας της, έχουν συμφέρον από τις νέες σχέσεις παραγωγής"

      στο κεφάλαιο "Ειδικότερα για το επαναστατικό εργατικό - λαϊκό μέτωπο" γράφει:

      "Το εργατικό κίνημα, τα κινήματα των αυτοαπασχολούμενων στις πόλεις και των αγροτών και η μορφή έκφρασης της συμμαχίας τους (Λαϊκή Συμμαχία) με αντιμονοπωλιακούς - αντικαπιταλιστικούς στόχους, με την πρωτοπόρα δράση των δυνάμεων του ΚΚΕ σε μη επαναστατικές συνθήκες, αποτελούν το πρόπλασμα για τη διαμόρφωση του επαναστατικού εργατικού - λαϊκού μετώπου σε επαναστατικές συνθήκες." (συνεχίζεται)

      Μανουήλ

      Διαγραφή
    46. στο κεφάλαιο "Ο καθοδηγητικός ρόλος του Κόμματος στην Επανάσταση" γράφει:
      "Ο καθοδηγητικός ρόλος του Κόμματος στη συγκέντρωση δυνάμεων για την επανάσταση δε θα είναι ούτε μονόπρακτο έργο, ούτε μια ομαλά εξελισσόμενη διαδικασία. Θα διατρέχεται από ανοδικές και καθοδικές φάσεις, θα εκφράζεται στη συνειδητοποίηση της πλειοψηφίας της εργατικής τάξης, στην αποκόλληση των μισοπρολετάριων, των φτωχών αγροτών και άλλων αυτοαπασχολούμενων από την αστική τάξη, τις μικροαστικές, οπορτουνιστικές επιρροές."

      και στο τέλος το πιο σημαντικό κατά την γνώμη μου γιατί αποδεικνύει ότι η συμμαχία αυτή γίνεται με ηγέτιδα δύναμη την μόνη από υλικό συμφέρον απελευθερωτική τάξη της κοινωνίας,την εργατική, στο κεφάλαιο "Ο σοσιαλισμός ως πρώτη, κατώτερη βαθμίδα του κομμουνισμού" δηλώνεται απερίφραστα:
      "Η εργατική δύναμη παύει να είναι εμπόρευμα. Απαγορεύεται η χρησιμοποίηση ξένης εργασίας, δηλαδή η μίσθωση εργασίας από τους ακόμα κατέχοντες μεμονωμένα μέσα παραγωγής σε κλάδους που δεν υφίσταται υποχρεωτική κοινωνικοποίηση π.χ., στη βιοτεχνία, στην αγροτική παραγωγή, στον τουρισμό - επισιτισμό, σε ορισμένες βοηθητικές υπηρεσίες."

      Το ότι η συζήτηση για την πολιτική συμμαχιών του ΚΚΕ γίνεται σε επίπεδό ταξικής ανάλυσης της ελληνικής κοινωνίας αρκεί για να καταδείξει το πόσο διαφορετικό και σοβαρό είναι σε αντιπαράθεση με όλους αυτούς τους πολιτικούς σχηματισμούς που μιλουν για νεφελώδη μέτωπα με βάση την αισθητική, το πιο χέρι χρησιμοποιείς, τι καταβολές έχεις,τι θεωρείς τον εαυτό σου αναζητώντας την μίνιμουμ συμφωνία απο τα αριστερά, δεξιά,κεντρώα κτλ για να πέφτει πάντα ο καπιταλισμός με τα τέσσερα σαν εφτάψυχη γάτα..οπότε είναι πραγματικπάξεκαρδιστικό να διαβάζεις σχόλια σαν και αυτό στο βαθύ κόκκινο:
      "Αυτό είναι πολύ ενδεικτικό της τραγικής κατάστασης του δημοσίου και του πόσο τρέμουν οι υπάλληλοι τους προμηθευτές και τους εργολάβους. Βαράνε προσοχές όταν μιλάν με τους "ανθρώπους της αγοράς". Η γραφειοκρατική αριστερά να τα βλέπει. Αυτη που θεωρεί ότι η μεσαία τάξη είναι σύμμαχος της εργατιάς."
      σε ένα χιοyμοριστικό ηχητικό της ελληνοφρένειας
      http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2015/05/blog-post_863.html
      Μανουήλ

      Διαγραφή
  29. Θα συμφωνήσω με excellent (αρχή αρχή).

    Αρχικά αυτό που έχω διαπιστώσει για άτομα "μη-πολιτικοποιημένα" είναι ότι αντιλαμβάνονται (έστω θολά) τι εστί μονοπωλιακός καπιταλισμός (χωρίς να τον κατονομάζουν έτσι προφανώς) αλλά θεωρούν ότι δεν μπορεί να γίνει τίποτα. Η μη-ύπαρξη εναλλακτικής για αυτούς, και κυρίως για την νεολαία, πηγάζει κατά την γνώμη μου από την "γνώμη" που τους έχουν επιβάλλει για την ΕΣΣΔ. Αυτό ισχύει γενικά προφανώς και όχι μόνο για την ελλάδα. Παραθέτω αυτό χαρακτηριστικά:

    http://rt.com/news/253753-europeans-wwii-victory-poll/

    Από τα ίδια άτομα έχω ακούσει επιχειρήματα ενάντια στον σοσιαλισμό του στίλ "και αν θέλω κάθε χρόνο να αγοράζω νέο αμάξι ή tablet?". Το γεγονός ότι δεν το κάνει τώρα είτε διότι δεν θέλει είτε επειδή δεν μπορεί (no money) δεν τον ενδιαφέρει. Αρκεί να έχει δυνατότητα, την "επιλογή" να το κάνει. Το συμπέρασμα που βγάζω είναι ότι εμπεδώνεται σε γενικές γραμμές η ταξική κυριαρχία από τους περισσότερους, αλλά η όποια προσπάθεια να διάδοσης σοσιαλιστικών/κομμουνιστικών "ιδανικών" χτυπάει τοίχο (θα ειπωθούν τα γνωστά "απέτυχε", "ανελευθερία", "ουτοπία" κλπ).

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Υπάρχει σαφής ιδεολογικοποίηση της ίδιας της έννοιας των "αναγκών." Ως ανάγκες, πιο συγκεκριμένα κατατάσσονται ΜΟΝΟ αυτές του μαζικού καταναλωτισμού -- οι κοινωνικές ανάγκες δεν γίνονται αντιληπτές ως ανάγκες. Έτσι, "ανάγκη" είναι το τάμπλετ, πχ, όχι όμως το ελεύθερο σαββατοκύριακο, ή είναι η "πολυφωνία του Τύπου", όχι όμως η δωρεάν παιδεία. Κλπ.

      Διαγραφή
    2. Εγώ όμως μιλάω πλέον για στρώματα που παραιτούνται πια ΚΑΙ από τις μαζικές καταναλωτικές ανάγκες, για αυτό μιλάω για μια κατάσταση πρωτόγνωρη. Ας πούμε δεν υπάρχουν απαιτήσεις σε μεγάλα στρώματα του πληθυσμού για ποιότητα τροφής. Αυτό έχει ξεπεραστεί. Φτηνό να είναι, και δεν ψάχνω αν είναι βουβάλι, βάτραχος, ποντίκι, αρουραίος, ό,τι θέλει ας είναι. Βάζω κέτσαπ. Αλλά για το ΚΚΕ, ας πούμε, ε, θα το σκίσω. Ένα χιλιοστό να παρεκκλίνει απ' την αγιότητα θα αρχίζω να χτυπιέμαι για προδοσία. Για τέτοια κατάσταση μιλάμε.

      Διαγραφή
    3. Το πρόβλημα είναι ότι οι καταναλωτικές ανάγκες έχουν σαρώσει τους νεολαίους και εγώ δεν βλέπω να παραιτούνται από αυτές, άσχετα αν δεν μπορούν να κάνουν "update" για τις νέες μόδες. Ταυτόχρονα, ωριμάζουν με μια έχθρα ενάντια στον μαρξισμό και αυτό είναι ξεκάθαρο,κάτι το οποίο δεν ισχύει για τον αναρχισμό, διότι ο τελευταίος είναι σχετικά ελαστική έννοια και ο καθένας εννοεί ότι θέλει με αυτήν. Γνώμη μου είναι πως ,σε πείσμα αρκετών από ένα ευρύ πολιτικό φάσμα, δεν είναι τόσο η κόντρα "δεξιά-αριστερά" που έχει χάσει πλέον το νόημά της αλλά οι "κόντρες" εντός της "αριστεράς". Αυτό το δείχνει η πραγματικότητα. Αριστεροί δηλώνουν πασόκοι, συριζαίοι, ποτάμισιοι, δημαρίτες, πανούσιδες, ψαριανοί κλπ ενώ οι μόνοι που δραστηριοποιούνται ως αυτό που θα έλεγε κανείς "αναρχικοί-αντιεξουσιαστές" και που ξέρω καλά δεν αυτο-αποκαλούνται τέτοιοι και δεν έχουν καμία σχέση με ότι παίζει στο indy,blogs και twitter. Επομένως η "πολυγνωμία" φαίνεται να γυρνάει μπούμερανγκ σε αυτούς που τσινάνε υπέρ της. Ε αυτή η κρίση της ίδιας της "αριστεράς" νομίζω έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό με την άποψη που κυριάρχησε για την ΕΣΣΔ.

      Ο εργαζόμενος γονέας από την άλλη μου φαίνεται λογικό να παραιτηθεί από τις όποιες καταναλωτικές ανάγκες που είχε, μιας και είναι γονέας.

      JKL

      Διαγραφή
    4. Πόσοι κλέβουν wi-fi για να έχουν ίντερνετ στην Ελλάδα σήμερα επειδή δεν έχουν να το πληρώσουν; Νομίζω πάρα πολλοί. Πόσοι απ' αυτούς ερμηνεύουν το γεγονός ως "μπαρμπούτσαλα παιδί της ηλεκτρονικής εποχής είμαι, κλέβω το δικαίωμα να έχω πρόσβαση";

      Πειρατικές ταινίες;

      Μουσική πειρατεία;

      Αφού όλα στη ζούλα τα έχει, δεν πατάνε σε κανένα θεσπισμένο κοινωνικά δικαίωμα.

      Απλά δεν τον νοιάζει αυτό, θεωρεί ότι θα βρει την άκρη να φυτοζωήσει με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

      Να μην πάμε τώρα σε κουβέντες του στυλ "ρε παιδιά, πάμε Βουλγαρία να φτιάξουμε τα δόντια μας γιατί με έχουν πεθάνει στον πόνο και δεν έχω" τη στιγμή που πίνουν καφεδάκι σε κεντρική πλατεία της πόλης.

      Διαγραφή
    5. Το ξαναβάζω αυτό του ημιάγριου:

      "Οι μόνιμα σχεδόν άνεργοι, αποκλεισμένοι από την αγορά εργασίας, προσεγγίζουν την κατάσταση του Ρωμαϊκού προλεταριάτου, που το θρέφει η κοινωνία και δεν την τρέφει αυτό."

      Τι κοινωνικό εισόδημα δημιουργεί η φυτοζωία αυτών των στρωμάτων με κλεμένο wi-fi, κοινωνικά παντοπωλεία, πειρατικές ταινίες, ελαχιστοποιημένη στην ουσία της κατανάλωση;

      Διαγραφή
    6. Κοινωνικό εισόδημα σε λουμπενοποίηση, εντέλει ενσωμάτωση. "Τι να κάνουμε; Έτσι έχουν τα πράγματα".
      Χειρότερα... σπήλαιο του Πλάτωνα. Ακόμα χειρότερα, όλοι εναντίον όλων, μονομάχοι σε κοινωνική αρένα.

      graf

      Διαγραφή

  30. η πραγματικοτητα δεν αλλαζει με την συνειδηση . .
    αυτό θα ηταν καθαρος ιδεαλισμος.

    το μεγαλυτερο μερος του λαου γνωριζει τι συμβαινει,και όμως παραμενει αδρανες.

    η αντιστοιχιση της πολιτικης πραξης ,με την συνειδηση δεν είναι ηθικη διαδικασια.

    είναι αποτέλεσμα της υλικης σχεσης δυναμης μεταξυ των ταξεων.
    είναι καθηκον του κομματος να μπλοκαρει και να ακυρωνει τις επιθετικες ενεργειες του συστηματος.

    το κκε εδωσε και δινει μεγαλη σημασια στην καταργηση των φυλλων επιστράτευσης για τους
    απεργους,διεκδικει τα επιδόματα των ανεργων ,μάχεται κατά της διευκόλυνσης των απολυσεων.
    εάν γινουν κατορθωτα τοτε οι εργατες πιστευουν στις δυναμεις τους,βλεπουν την αδυναμια του
    αντιπαλου και κλιμακωνουν τους αγωνες τους.

    η ταξικη συνειδηση είναι ,τελικα,εργο της πολιτικης δρασης του κομματος,στην ενεργη αντιπαραθεση του με το αστικο συστημα...

    μονο φιλολογικη σημασια δεν εχουν αυτά.
    δεν εχει κανενα νοημα η μεταφορα της ευθύνης στις ιδιες τις μαζες,για την υποτιθεμενη αδρανεια τους .
    αυτό θα μπορουσε να κρυψει κενα της πολιτικης απέναντι στο αστικο συστημα.

    υπαρχουν τετοια ζητήματα?
    υπαρχουν ,αλλοιμονο να μην υπηρχαν.

    ένα τετοιο είναι η συμμετοχη των εργαζομενων στην διαδικασια παραγωγης.
    το κκε το εχει λυσει ξεκάθαρα με το πολιτικο πρόγραμμα που διατυπωθηκε στο 19ο συνεδριο.
    ¨συμμετοχη των εργαζομενων πρωταρχικα και κυρια,στις αποφασεις του εργοστασίου που
    δουλευουν"
    η Αλεκα σε προσφατο ακτιφ στην ροδο ανεφερε "το κκε θελει την εξουσια για να την δωσει
    στην εργατικη ταξη".

    είναι φανερα ότι εμεις για να προχωρήσουμε πρεπει να παμε περα και από τις κατακτησεις
    της σοβιερικης ενωσης.

    εάν δεν γινει αυτό, ό,τι δεν μπορεσε να γινει τοτε εκει, θα το βρίσκουμε μπριστα μας τωρα εδώ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. η αντιστοιχιση της πολιτικης πραξης ,με την συνειδηση δεν είναι ηθικη διαδικασια.

      είναι αποτέλεσμα της υλικης σχεσης δυναμης μεταξυ των ταξεων.

      Μόνο που αυτή η υλική σχέση δύναμης διαμεσολαβείται πάντα απ' την ιδεολογία. Περί ης ο λόγος, σε συνάρτηση με το ζήτημα, που εγώ δεν το έχω λύσει, του τι είδους είναι τα στρώματα τα οποία περιγράφω, και πώς μπορούν να συλληφθούν υλικά.

      Διαγραφή
    2. στην αθηνα ,με 30 % εως 50% ανεργια(πολύ πανω από τους δεικτες),και με εκτεταμενη υπερεργασια για τους υπολοιπους,δεν τίθεται θεμα συγχρονων ,αλλα στοιχειωδων
      αναγκων.

      Διαγραφή
    3. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο. Το ζήτημα που έθεσα είναι ότι αυτό δεν φαίνεται να τίθεται από πολλούς ως πρόβλημα.

      Διαγραφή
    4. Έδωσα ένα συγκεκριμένο παράδειγμα στην ανάρτηση, όπου η αντίδραση μιας μητέρας είναι να πει, ουσιαστικά, "εγώ καλά πέρασα, η κόρη μου σόρι, θα πάει σκουπίδια, τα εγγόνια μου ελπίζω να πάνε καλύτερα."

      Δεν έχεις δει τέτοιες στάσεις ζωής να αναπτύσσονται; Γιατί για αυτές τις στάσεις συζητάμε.

      Διαγραφή
    5. τίθεται αλλα το τι μπορουν να κανουν δεν εξαρταται απ αυτους

      Διαγραφή
    6. Δεν το ξέρω αν τίθεται, προσπαθώ να καταλάβω πλέον.

      Διαγραφή
    7. Σεχτάρ ο Τρομερός7 Μαΐου 2015 - 1:07 π.μ.

      Χτες, μέσα στη γενική (τζάμπα) κλάψα για την "μικρή Αννι", πήρε το αυτί μου αυτά τα ανθρωποειδή παπαγαλάκια, στον ρίαλ έφ-έμ, τον Παυλόπουλο και την Κάτια Μακρή, να αναφωνούν: "Επί τέλους, ας το πούλαγε το παιδί, τουλάχιστον θάβρισκε μια ζεστή αγκαλιά....".!!!!!!
      Και δε σηκώθηκαν οι πέτρες, δε βρέθηκε δίπλα τους κανείς, ένας τεχνικός ήχου, ένας οπερατέρ ξέρω-γω, να τους πεί "τι λέτε βρε μαλάκες"!
      Η κοινωνία αρχίζει και προσαρμόζεται στην Βαρβαρότητα, κι ο καθένας(;) μπορεί να καταλάβει τι αυτό σημαίνει.

      Διαγραφή
    8. Ρε Λιάκο, ο φίλος σου, ο κ. Μπογιόπουλος που είναι και τακτικός συνεργάτης στο ρίαλ έφ-έμ κι έχει κάνει αν δεν κάνω λάθος κι εκπομπές με την κ. Μακρή δεν τους τόπε;

      Απροσάρμοστος

      Διαγραφή
    9. Σεχτάρ ο Τρομερός7 Μαΐου 2015 - 11:21 μ.μ.

      "....ο φίλος σου, ο κ. Μπογιόπουλος...":::!!!:::!!!
      Ας προσπαθήσω να ερμηνεύσω (όσο μπορώ, και με το συμπάθειο του οικοδεσπότη για την άχαρη παρέκβαση σε ένα ξεχωριστό θρεντ) την τρολιά:
      Αν δεν κάνω λάθος, ο Μπογιό είναι κ.μ. Αρα ο τρόλερ "τα λέει" της πεθεράς(!, =της ..αφεντιάς μου) για να τ' ακούει η νύφη, δηλαδή το ...ΚΚΕ!
      Με λίγα λόγια, εμμέσως, πλην σαφώς, φταίει και γι αυτό το ΚΚΕ!

      Απροσάρμοστε, αν δεν είσαι κανά μαόϊ, σίγουρα είσαι "true" του μικροαστικού αγώνα.
      Είναι γνωστή η καψούρα σας και με τον μπογιό, γιατί μάλλον δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες σας.
      Και πάλι τη συγγνώμη μου στον οικοδεσπότη.

      Διαγραφή
    10. Το σχόλιο δημοσιεύτηκε για να το δεις, επειδή θέλω να μου πεις αν γνωρίζεις αυτόν τον σχολιαστή. Επειδή το νικ μου φαίνεται γνωστό από κάπου. Ξέρεις να μου πεις;

      Διαγραφή
    11. Σεχτάρ ο Τρομερός8 Μαΐου 2015 - 4:11 μ.μ.

      Οχι, δεν τον γνωρίζω. Πιθανόν νάχω κι εγώ ξαναδεί το νικ, αλλά δε θυμάμαι που - δε μου άφησε και τίποτε. Κανένα πρόβλημα, καλά έκανες και το δημοσίευσες.

      Διαγραφή
  31. Τέσσερα πράματα που βρήκα χρήσιμα στην διαδικασία για κατανόηση:
    1) Στην δυτική καπιταλιστική κοινωνία, ο εκμεταλλευόμενος πολλές φορές είναι και εκμεταλλευτής - δύσκολο να αποφύγει να εκμεταλλευτεί και αυτός άλλους όσο φτωχός και να είναι. Π.χ. έχει πρόσβαση σε παμφτηνά προιόντα (π.χ. φράουλες - ρε τι φαινόμενο!!!, Jumbo κτλ. κτλ.), οι υπηρεσίες καθαριότητας του Δήμου έχουν δώσει υπεργολαβία τα σκύβαλα και τώρα ο εργολάβος εργοδοτεί σκλάβους χωρίς δικαιώματα - όιμως οι δημοτικοί φόροι κατέβηκαν (όσο κατέβηκαν)..., ο ίδιος προσλαμβάνει οικιακές βοηθούς (που αρκετές φορές υπο-ενοικιάζει σε τρίτους της γειτονιάς), εργοδοτεί (π.χ. για το πογιάτισμα ενός τοίχου, κάγκελα) άτομα που στην ανάγκη τους πάνω δέχονται να δουλέψουν με μισό μεροκάματο και αδήλωτο. Η χώρα του ανεβαίνει την καπιταλιστική πυραμίδα κάνοντας επενδύσεις σε σκλάβο-παραδείσους (π.χ. στα βαλκάνια πολύ πρόσφατα και από Κύπρο και από Ελλάδα, ακόμα και ο ημι-κρατικός(51%) οργανισμός τηλεφωνίας της κύπρου επεκτάθηκε στην Ελλάδα) έτσι και αυτός από εργάτης γίνεται επιστάτης σιγά-σιγά. Και βέβαια το ταμείο συντάξεως του και οι καταθέσεις του επενδύονταν πολύ μα πάρα πολύ "βρώμικα" και ανώνυμα, λόγω της πακετοποίησης των επενδύσεων - πορνεία, όπλα+πόλεμοι, εμπορία οργάνων, παιδική εργασία, κτλ.
    Η εκμετάλλευση της υπεραξίας δεν σταματά στον Καπιταλιστή αλλά προχωρά προς τα κάτω - θά'λεγα "it trickles down" παραφράζοντας τα trickle-down economics και Reaganomics.

    2) Η Κούβα, η Βόρεια Κορέα και οι χώρες του υπαρκτού ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκαν την υπεραξία και φυσικούς πόρους άλλων λαών. Για αυτό και είναι εκεί που είναι. Και πολύ καλά είναι αν με ρωτάς εμένα. Κάθε στέηκ που τρώει ένας γιάγκης προλετάριος στο Χάρλεμ, στο Μπρονξ, στο Ντιτρόητ, τρέχει αίμα από Φιλιππίνες, Αφρική, Λατινική Αμερική, Μέση Ανατολή και Ουκρανία. Ποτέ οι χώρες του "υπαρκτού"
    δεν έκαναν αυτές τις βρωμιές για να ταίσουν τα δικά τους προλετάκια και να κάνουν καλσόν για τις γυναίκες τους. Τι σοι κοινωνία είναι αυτή που κλέβει νόμιμα και ηθικά τους ξένους λαούς; Αντίθετα, σπούδαζαν κόσμο από τις χώρες μας (που πολλές φορές έκαναν λαθρεμπόριο τζηνς οι αχάριστοι) και απορροφούσαν πολλά γεωργικά προιόντα μας.

    3) ΜΕΓΙΣΤΟΠΟΙΗΣΗ του κέρδους. Αυτό σημαίνει ότι ποτέ μα ποτέ δεν σταματά το Κεφάλαιο να σε πιέζει για χαμηλότερους μισθούς και δικαιώματα. Ακόμα και να ψοφήσεις, θα βρεί άλλους πιό ευέλικτους για να σε αντικαταστήσουν, η δουλειά τώρα μπορεί να γίνει με πολύ λιγότερο προσωπικό. Η περίπτωση 1945-1990 ήταν μία ανωμαλία λόγω ύπαρξης της μεγάλης ΕΣΣΔ (ευχαριστούμε πατερούλη), αυτή η κυρία στο κείμενο του Αντώνη που λέει ότι ελπίζει για τα εγγόνια της δυστυχώς αυτοκτονεί παίρνωντας και τα εγγόνια της μαζί της.

    4) Ελευθερία έκφρασης: το σχόλιο του TRASH πιο πάνω (6 Μαΐου 2015 - 8:12 π.μ.):
    <>

    και αυτό που λέει ο Αντώνης ότι στον Καπιταλισμό "είσαι ελεύθερος να νομίζεις ότι είσαι ελεύθερος"...

    και βέβαια η υποκρισία των Γαλλικών αρχών που απαγόρευσαν το σκίτσο του 16χρονου (http://fadomduck2.blogspot.com/2015/01/blog-post_22.html).


    ΑΧΠ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "αυτή η κυρία στο κείμενο του Αντώνη που λέει ότι ελπίζει για τα εγγόνια της δυστυχώς αυτοκτονεί παίρνωντας και τα εγγόνια της μαζί της."

      Τρομερό δεν είναι αυτό που λέει;

      Για το πρώτο σημείο: Ναι, η υποτέλεια είναι μπλεγμένη σε σχέσεις ιεραρχημένης εκμετάλλευσης, και αυτό και δημιουργεί ψευδαισθήσεις σε κάποιους ότι "καλά είναι", και τους δημιουργεί και ενοχές τις οποίες διαχειρίζονται αμυντικογενώς ("και τι με νοιάζει εμένα ρε";)

      Διαγραφή
    2. Παρακολουθω καθε βραδυ την εκπομπη Ανεμολογιο στον REAL FM εδω και τρια χρονια.
      Στην αρχη νομιζα οτι οι περισσοτεροι ακροατες που τηλεφωνουσαν ηταν σε διατεταγμενη υπηρεσια.
      Μετα απο μερικους μηνες καταλαβα οτι ηταν αυθορμητοι.

      Η κυρια στο κειμενο σου ειναι συνηθισμενο φαινομενο στους ακροατες που τηλεφωνουν.
      Ο κοσμος που δηλωνει αυτο θελει να δειξει οτι δεν σκεφτεται εγωιστικα.
      Ετσι το αντιλαμβανομαι εγω οταν η δηλωση γινεται μεταξυ αλλων σε μια παρεμβαση πεντε λεπτων.

      Προτεινω σε οσους μπορουν να παρακολουθουν την εκπομπη και ακομη περισσοτερο να παρεμβαινουν.
      Η εκπομπη εχει πολυ μεγαλη ακροαματικοτητα και ο δημοσιογραφος επιτρεπει να ακουστη και η δικη μας αποψη.

      Διαγραφή
  32. Έχει ένα μεγάλο ενδιαφέρον το ζήτημα ιδεολογία.
    Ένα πράγμα που με είχε εντυπωσιάσει διαβάζοντας για τις μεγάλες απεργίες της «αλληλεγγύης» στην δεκαετία του ’80 στην Λ.Δ.Πολωνίας (που κατέληξαν και στην καπιταλιστική παλινόρθωση της χώρας), ήταν πως από τα βασικά αιτήματα των απεργών ήταν η «αυτοδιαχείρηση-αυτοδιεύθηνση» των εργοστασίων.

    Το διόλου περίεργο της υπόθεσης είναι βάβαια πως αυτό το αίτημα (η μη-ικανοποίηση του οποίου «αρκούσε» για να βγάλει σκάρτη την σοσιαλιστική κοινωνία που ζούσαν) είχε ξεχαστεί εντελώς την επόμενη κιόλας μέρα της παλινόρθωσης.

    Οι ίδιοι άνθρωποι που έφεραν τα πάνω κάτω γιατί δεν είχαν «αυτοδιαχείρηση» στον σοσιαλισμό, δεν αντέδρασαν στο ελάχιστο όταν ο καπιταλισμός έσπρωξε του ίδιους στην ανεργία, τις γυναίκες τους στα πορνεία και τα παιδιά τους στην ντρόγκα.

    Και το ερώτημα που μπαίνει εδώ είναι: Γιατί ενώ ο καπιταλισμός τάζει κυριολεκτικά λαγούς με πετραχήλια, οι απαιτήσεις από αυτόν είναι πάντα τόσο χαμηλές, την στιγμή που αρκεί η παραμικρή αδυναμία στην προσπάθεια σοσιαλιστικής οικοδόμησης για να βγει το όλο εγχείρημα σκάρτο;

    Και στο παράδειγμα που έφερα μιλάμε για εργατική τάξη η οποία ζούσε ΕΝΤΟΣ του σοσιαλισμού και άρα ήταν εκ των πραγμάτων λιγότερο ευάλωτη στην αστική προπαγάνδα. Επαναλαμβάνω πως μιλάμε για βιομηχανικό προλεταριάτο εντός του σοσιαλισμού και όχι για μεσοστρώματα μιας αστική κοινωνίας...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για τον ίδιο λόγο που η Αυγή βάζει διαφημίσεις της Ελληνικός Χρυσός αλλα το ΚΚΕ στηρίζει την Ελντοράντο, ο ΣΥΡΙΖΑ διορίζει σόγια και γκόμενες αλλα το ΚΚΕ έχει ρούβλια, ο Τσιπρας αγκαλιάζεται με ΣΕΒ αλλα το ΚΚΕ ειναι συστημικό, όλη η δεξιά στηρίζει ΣΥΡΙΖΑ αλλα το ΚΚΕ ειναι το δεκανίκι.

      Τούτεστιν, οτι ο κόσμος έχει μια αρρωστημένη και παθολογική σχέση με την ουτοπία, δια της οποίας απαξιώνει ισοπεδωτικά ο,τι ξέρει οτι ειναι αληθινό και συγχωρεί τα πάντα σε ο,τι αντικατοπτρίζει τη δικη του ανομολόγητη πεποίθηση οτι ειναι ένας κοινός απατεώνας και δεν αντέχει να στηρίζει ηθικά τιποτε καλύτερο απ τον ίδιο.

      Διαγραφή
    2. Απο το σοσιαλισμό απαιτείται να ειναι ο επι γης παράδεισος άμεσα, κι οι κομμουνιστές πρέπει να κινούνται σε επίπεδα αγιότητας. Αν δεν...προδοσία και απογοήτευση. Όλα τα υπόλοιπα; Ε, άνθρωποι είμαστε και σφάλματα κάνουμε ρε αδερφέ.

      Διαγραφή
    3. Ο σοσιαλισμός πρέπει να εξαλείψει όλα τα κοινωνικά προβλήματα, να δώσει σε όλους πλήρη ελευθερία, να μη χρησιμοποιεί ποτέ βίαια μέσα αυτο υπεράσπισης και να μην ηττάται παρόλα αυτά. Ο καπιταλισμός απ την άλλη...Ε, δε βαριέσαι τώρα, καλά είμαστε.

      Διαγραφή
    4. Άκουσες ποτέ να λέει για εισβολή στη λιβυη, το Ιράκ, το Αφγανιστάν; Ενώ στην Τσεχοσλοβακία και την Ουγγαρία; Εισβολή. Σε χτυπούν; Έτσι ειναι ο κόσμος. Χτυπάς για να αμυνθείς; Μα δεν ντρέπεσαι λίγο, τι ιδανικά εχεις;

      Διαγραφή
    5. Μόναχο 1938; Ειρηνευτική συμφωνία. Μολότοφ-Ριμπεντροπ; Προδοσία κ απογοήτευση.

      Ποιος έβαλε αυτη τη συνολική μηχανή μπροστά; Ο Λέοντας ο Τρότσκι. Βλέπε πολύτιμο άρθρο Λοζουρντο στο μπλογκ.

      Διαγραφή
    6. Ο Λέοντας την έβαλε μπροστά όντως.
      Μετά περνάμε στον Χρουτσώφ, τους "ευρωκομμουνιστές", τον Μάη του '68, τους "αντιεξουσιαστές", την "εναλλακτική και ανανεωτική αριστερά".
      Σιγά μην μπορούσαν οι φασίστες να περάσουν τέτοια πράγματα οι ίδιοι μέσα στην απαξίωση τους μετά τον Β'ΠΠ.
      Ήθελε "αριστερούς" και "επαναστάτες" αυτή η βρωμοδουλειά.
      Άλλο να σου λέει ο Άδωνης για την ιστορική τύχη να κερδίσουν οι φασίστες τον εμφύλιο και άλλο να στο λέει ο αρχιστράτηγος του ΔΣΕ Βαφειάδης ή ο ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Φαράκος...

      Διαγραφή
    7. Το Βαθυ Κοκκινο, αυτος ο αντικομμουνιστικος βοθρος
      δεν συμπικνωνει ολα αυτα;

      Γινεται επιστημονικη δουλεια.
      Την ιδια στιγμη, για το παραδειγμα της Πολωνιας, θελω να πω οτι αυτο δεν θα μπορουσε να γινει στην Κουβα εκεινης της εποχης.

      Σοσιαλισμος με την εργατια στον καναπε, δεν γινεται.

      Διαγραφή
  33. ΑΥΤΟΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ, ΠΙΣΤΕΥΩ, ΤΟΝ ΚΟΠΟ… [1/5]

    Λοιπόν, φίλε Αντώνη, θα μηρυκάσω κάπως εδώ, αλλά το κρίμα δικό μου. Ωραίο αυτό που γράφεις για το «ποιος έβαλε αυτή τη συνολική μηχανή μπροστά» και θυμήθηκα ένα παλιό μου ―του Μάρτη του 2012― μακροσκελές και μάλλον ξεχασμένο σήμερα σχόλιο σε άλλο ιστολόγιο. Τέτοιες μέρες επετείων ―πλησιάζει η 9η του Μάη― καλό είναι να μην ξεχνάμε μερικά πράγματα, βασικά κατά την ταπεινή μου γνώμη, έτσι ώστε να μπορέσουμε να πάμε μπροστά. Ακολουθεί το κατά τι εκτενές τέλος εκείνου του σχολίου. Ελπίζω να μην κάνω κατάχρηση της υπομονής αναγνωστών κι αναγνωστριών κι εύχομαι καλή ανάγνωση! ― Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    Πέρασε σχεδόν ένα τρίτο του αιώνα (τριάντα τρία χρόνια για την ακρίβεια) για να δημοσιευτεί στην Σοβιετική Ένωση η εισήγηση του Ν. Σ. Χρουστσιόφ (πρβλ. О культе личности и его последствиях: Доклад первого секретаря ЦК КПСС Хрущева Н. С. XX съезду КПСС // Известия ЦК КПСС. 1989. № 3. С. 128–170 [Σχετικά με την προσωπολατρία και τις συνέπειές της: Εισήγηση του Πρώτου Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΣΕ Χρουστσιόφ Ν. Σ. στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, «Ειδήσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ», έτος 1989, αριθ. τεύχους 3, σσ. 128–170]). Η δημοσίευσή της σε συνδυασμό με το σπάσιμο της σιωπής και την εγκατάλειψη της άκριτης αποδοχής από πλευράς του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος των «θεσφάτων» των αποφάσεων του ΚΚΣΕ μεταξύ 1956 και 1961 έδωσε το έναυσμα στην βασανιστική διαδικασία της κριτικής σπουδής, μελέτης κι εξαγωγής συμπερασμάτων, μιαν διαδικασία που κατέστησαν αναγκαία οι αντεπαναστατικές ανατροπές της δεκαετίας του 1990 κι ο παγκόσμιος αντίκτυπός τους. Όπως και μετά την πρώτη, ανεπίσημη, δημοσίευση του 1956, έτσι και μετά την δεύτερη, επίσημη, δημοσίευση του 1989 οι εκτιμήσεις υπήρξαν —κι αυτό δεν ήταν κάτι το παράξενο— διαμετρικά αντίθετες, ιδίως σ’ ό,τι αφορούσε το «αντισταλινικό» τμήμα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας, το κατεξοχήν θέμα της εισήγησης του Χρουστσιόφ.

    Ο καπιταλισμός κι οι ιδεολογικοί του εκφραστές πέρα από επιμέρους διαφοροποιήσεις, στις οποίες θα αναφερθώ στην συνέχεια, εξακολούθησε, εξακολουθεί και —για τους λόγους που ήδη εξήγησα— θα εξακολουθεί να κραδαίνει την λεγόμενη «μυστική εισήγηση» του Χρουστσιόφ ως ρομφαία, με την οποία θα απειλεί να στείλει τους κομμουνιστές στο πυρ το εξώτερο (αυτό δεν είναι ούτε λογοπαίγνιο ούτε αστείο!). Ουδέν καινόν υπό το φως του ηλίου.

    Ο ποικιλώνυμος, ποικιλόχρωμος και ποικιλόμορφος οπορτουνισμός δεν θέλει να αποχωριστεί το πολύτιμο «εγκόλπιο» της «μυστικής εισήγησης» που τόσο αποτελεσματικά για τόσα χρόνια χρησιμοποίησε στην υπονομευτική του δραστηριότητα εναντίον του κομμουνιστικού κινήματος και των συνεπών εκφραστών του, πόσω μάλλον που ένα σημαντικό ρεύμα αυτού του οπορτουνισμού, και σ’ αυτό θα επανέλθω παρακάτω, μπορεί να διεκδικήσει την ιδεολογική πατρότητα —όχι όλη αλλά ένα βασικό της τμήμα— του αντικομμουνισμού που διαπερνάει τον λεγόμενο «αντισταλινισμό». Και εδώ ουδέν καινόν υπό το φως του ηλίου.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  34. ΑΥΤΟΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ, ΠΙΣΤΕΥΩ, ΤΟΝ ΚΟΠΟ… [2/5]


    Οι αφελείς και μη παντός πολιτικού φάσματος, ο καθένας τους για τους δικούς του λόγους, η ανάλυση των οποίων δεν μπορεί να γίνει εδώ, χρειάζονται κι αυτοί το «προσευχητάρι» της «μυστικής εισήγησης»· αν οι πρώτοι έχουν το ελαφρυντικό της μετρίας έως πλήρους συγχύσεως ή της διανοητικής αβελτηρίας, οι δεύτεροι δρουν συνειδητά και «κουμπαριάζουν» άνετα με τους αστούς και τους οπορτουνιστές. Και σ’ αυτήν την περίπτωση ουδέν καινόν υπό το φως του ηλίου.

    Το πραγματικό «καινόν υπό το φως του ηλίου» είναι το βάρος που πέφτει στους ώμους όσων θέλουν να διδαχτούν από την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στον 20ό αιώνα ώστε οι επίγονοι να μην επαναλάβουν τα λάθη των προγόνων. Πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολο, εξαιρετικά πολύπλοκο κι εξαιρετικά επίπονο καθήκον που γίνεται ακόμα πιο δυσβάστακτο τόσο από την έλλειψη συμφωνίας μεταξύ των τμημάτων εκείνων του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που έχουν συνεπή μαρξιστικό-λενινιστικό προσανατολισμό όσο κι από την πρακτική αναγκαιότητα της καθοδήγησης των καθημερινών αγώνων της εργατικής τάξης. Δεν θα σταθώ σ’ αυτό το σημείο, γιατί δεν είναι του παρόντος· θα σταθώ μόνο και πολύ επιγραμματικά στην ανάγκη αναίρεσης της άνευ προηγουμένου ψευδολογίας και της απίθανης πλαστογράφησης της ιστορικής αλήθειας, οι οποίες —ψευδολογία και πλαστογράφηση— είναι ο σκληρός πυρήνας της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας στο «αντισταλινικό» σκέλος της, όπως το «ευαγγελίζεται» αυτό η «μυστική εισήγηση» του Χρουστσιόφ: εδώ η καθυστέρηση — και όχι μόνο στον ελλαδικό και ελληνόγλωσσο χώρο— είναι κάτι παραπάνω από αισθητή.

    Την μέχρι σήμερα πιο ολοκληρωμένη σε επιστημονική βάση αναίρεση του βασικού σώματος της ψευδολογίας της λεγόμενης «μυστικής εισήγησης» του Χρουστσιόφ την χρωστάμε στον Αμερικανό καθηγητή Grover Carr Furr III που διδάσκει μεσαιωνική αγγλική λογοτεχνία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της περιοχής Montclair της πολιτείας του Νιού Τζέρσεϋ· αποτελεί αντικείμενο του βιβλίου του Khrushchev Lied (Ο Χρουστσιόφ είπε ψέματα) που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2011 από τις εκδόσεις Erythrós Press and Media, LLC (Kettering, Οχάιο), δες σχετικά:

    http://www.erythrospress.com/store/furr.html

    Το βιβλίο έχει ήδη μεταφραστεί στα τουρκικά (Κωνσταντινούπολη, Νοέμβριος 2011) και στα βιετναμικά (Ανόι, επίσης Νοέμβριος 2011), ενώ η μετάφραση στα ρωσικά (πρώτη έκδοση: Μόσχα, Φεβρουάριος 2008, δεύτερη έκδοση (σε συλλογή): Μόσχα, Δεκέμβριος 2009) προηγήθηκε της συμπληρωμένης και διορθωμένης έκδοσης του 2011 στα αγγλικά.*

    * Στο μεσοδιάστημα κυκλοφόρησαν μεταφράσεις του βιβλίου στα γαλικιανά (Γαλικία, Μάης 2013), στα γαλλικά (Παρίσι, Σεπτέμβρης 2014), στα γερμανικά (Βερολίνο, Δεκέμβρης 2014), στα κινεζικά (Πεκίνο, Γενάρης 2015) και στα ισπανικά (Καράκας, Μάρτης 2015). Σημείωση Μάη 2015 ― Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  35. ΑΥΤΟΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ, ΠΙΣΤΕΥΩ, ΤΟΝ ΚΟΠΟ… [3/5]

    Ο Furr κατέχοντας την ρωσική γλώσσα (εδώ να σημειώσουμε κάτι που είναι για γέλια και για κλάματα, ότι δηλαδή πάμπολλοι «σοβιετολόγοι» δεν ξέρουν γρυ ρωσικά!) και στηριγμένος σε μια ευρύτατης κλίμακας εντελεχή μελέτη και σε βάθος αποτίμηση του υφιστάμενου πρωτογενούς αρχειακού υλικού από την μια, καθώς και στην κριτική αξιοποίηση της τεράστιας βιβλιογραφίας που αναφέρεται στο θέμα από την άλλη, καταδεικνύει και αποδεικνύει με αδιάσειστα στοιχεία ότι από τις εξήντα μία δέσμες κατηγοριών κατά του Ι. Β. Στάλιν που περιέχονται στην «μυστική έκθεση» του Χρουστσιόφ μόνο μία —επαναλαμβάνω: «μία»— περιέχει κάποιες λίγες αλήθειες κι αυτές αμφισβητήσιμες, ενώ οι υπόλοιπες εξήντα δέσμες αποτελούν ασύστολη ψευδολογία, απίθανη πλαστογράφηση της ιστορικής αλήθειας και αισχρή κατασυκοφάντηση του προσώπου και του έργου του Ι. Β. Στάλιν.

    Μπορεί κανείς να μην συμφωνήσει με τον Furr στα συμπεράσματα που εξάγει, όπως φαίνεται από την εξής βιβλιοκρισία:

    http://theclassstruggle.wordpress.com/2011/11/05/against-revisionism-%E2%80%9Ckhrushchev-lied%E2%80%9D-by-grover-furr/*

    ή και να διαφωνεί σε διάφορα σημεία αναφορικά με μεθοδολογικές πτυχές της επιχειρηματολογίας, όπως ο Roger Keeran (υπενθυμίζω το ενδιαφέρον κείμενό του (μαζί με τον Thomas Kenny) «Η δεύτερη οικονομία» δημοσιευμένο στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», τεύχος 6 του 2007, σσ. 87–117) στην πρόσφατη βιβλιοκρισία του:

    http://mltoday.com/khrushchev-lied-but-what-is-the-truth

    στην οποία απάντησε ο Furr:

    http://mltoday.com/rejoinder-to-roger-keeran

    όμως παρ’ όλ’ αυτά συνιστώ το βιβλίο προς μετάφραση βασικά για την πραγματικά τεκμηριωμένη εκ βάθρων ανασκευή του θεωρητικού σκληρού πυρήνα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας που αποτελεί η λεγόμενη «μυστική εισήγηση» του Χρουστσιόφ —ειρήσθω εν παρόδω ότι αυτή ούτε μυστική ούτε εισήγηση ήταν, αλλά τα υπόλοιπα τα παραλείπω σκόπιμα για να υπάρξει κίνητρο αγοράς και μετάφρασης του βιβλίου— και τα συμπαρομαρτούντα «θέσφατα» του ΚΚΣΕ κατά την πενταετία 1956–1961. Αδυνατώ για ευνόητους λόγους να επεκταθώ, παραπέμπω για το ίδιο θέμα κι άλλα σχετικά στην ωραία ιστοσελίδα του πολυγραφότατου Furr

    http://chss.montclair.edu/english/furr/

    και θέλω κλείνοντας το δεύτερο και τελευταίο μέρους του υπεσχημένου μου σχολίου να τονίσω τρία σημεία.

    * Δυστυχώς η ιστοσελίδα, στην οποία παραπέμπει ο σύνδεσμος, έπαψε να υφίσταται. Σημείωση Μάη 2015 ― Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  36. ΑΥΤΟΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ, ΠΙΣΤΕΥΩ, ΤΟΝ ΚΟΠΟ… [4/5]

    Το πρώτο σημείο αφορά την διαφοροποίηση της αστικής ιστοριογραφίας απέναντι στον Ι. Β. Στάλιν. Μπροστά στην χιονοστιβάδα των επιστημονικών αποδείξεων όχι μόνο του αστήρικτου αλλά πολύ περισσότερο του συνειδητά ψευδούς χαρακτήρα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας αναφορικά με την ζωή και το έργο του Ι. Β. Στάλιν καταβάλλονται σύντονες προσπάθειες εκλεπτυσμένης αποστασιοποίησης από τον χυδαίο αντικομμουνιστικό «αντισταλινισμό» του παρελθόντος και επιλεκτικής παραδοχής των αναμφισβήτητων συμπερασμάτων της επιστημονικής έρευνας· τυπικό παράδειγμα: J. Arch Getty, Oleg V. Naoumov, The Road to Terror: Stalin and the Self-Destruction of the Bolsheviks, 1932–1939 [Ο δρόμος προς την τρομοκρατία: Ο Στάλιν και η αυτοκαταστροφή των μπολσεβίκων, 1932–1939], Νιού Χέιβεν, Κονέκτικατ 2010. Έχουμε βέβαια και εξελίξεις προς την αντίθετη κατεύθυνση, τον χυδαίο αντικομμουνιστικό «αντισταλινισμό»: Jörg Baberowski, Verbrannte Erde: Stalins Herrschaft der Gewalt [Καμένη γη: Η εξουσία βίας του Στάλιν], Μόναχο 2012 (το βιβλίο πήρε το βραβείο καλύτερου ειδικού βιβλίου τεκμηρίωσης (!!!) στην πρόσφατη Έκθεση Βιβλίου της Λειψίας· ο Furr έχει «ξεμπροστιάσει» τον Baberowski ως κοινό παραχαράκτη της σοβιετικής ιστορίας, δες:

    http://www.cjournal.info/2010/01/11/baberowski%E2%80%99s-falsification/).

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  37. ΑΥΤΟΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ, ΑΛΛΑ ΑΞΙΖΕΙ, ΠΙΣΤΕΥΩ, ΤΟΝ ΚΟΠΟ… [5/5]

    Η νέα κατεύθυνση της εκλεπτυσμένης αποστασιοποίησης κινείται στα όρια του αστικού φιλελευθερισμού, δεν διαφοροποιείται στην ουσία από την εικοστοσυνεδριακή προπαγάνδα κι έχει κάτω από τον μανδύα της δήθεν αντικειμενικής ακαδημαϊκής έρευνας σαφείς αντικομμουνιστικούς στόχους.

    Το δεύτερο σημείο αφορά την ιδεολογική πατρότητα του λεγόμενου «αντισταλινισμού». Πατέρας του και πρώτος διδάξας είναι ο Λέων Τρότσκι και συνεχιστής του ο διεθνής τροτσκισμός. Ο Furr επιμένει σ’ αυτό το σημείο στο βιβλίο του και καταδεικνύει την ιδεολογική συγγένεια του «αντισταλινικού» πυρήνα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας και της πάλης του Τρότσκι κατά της «σταλινικής» «γραφειοκρατίας». Κι αν ψάξει κανείς λίγο περισσότερο, θα δει ότι η πολιτική θεωρία του σύγχρονου αντικομμουνισμού έχει δύο βασικούς πυλώνες: τον «αντισταλινισμό» του Τρότσκι και την θεωρία του «ολοκληρωτισμού» όπως την διαμόρφωσε η φιλόσοφος και θεωρητικός της πολιτικής επιστήμης Hannah Arendt (1906–1975). Ο συνεπής αγώνας κατά του αντικομμουνισμού πρέπει να εμπεριέχει πάντα και τον συνεπή αγώνα κατά —για να χρησιμοποιήσω μιαν έκφραση του Νίκου Ζαχαριάδη— του πολυκέφαλου τροτσκισμού.

    Το τρίτο σημείο αφορά την κατάσταση στον ελλαδικό κι ελληνόφωνο χώρο, όπου όταν δεν πέφτουμε στον αντικομμουνισμό του κονσερβοκουτιού, τότε διολισθαίνουμε στον αντικομμουνισμό του «αντισταλινισμού». Ιδιαίτερα αρνητικό είναι το φαινόμενο ότι όχι μόνο βρικολακιάζει ο αντικομμουνιστικός μαοϊσμός, αλλά και ότι εξ απαλών ονύχων παρατηρείται ένας ανεξέλεγκτος τροτσκιστικός εισοδισμός —μακιγιαρισμένος ή όχι δεν έχει σημασία, οι μαθητές του Λέοντα Νταβίντοβιτς Μπρονστέιν υπήρξαν πάντοτε «μανούλες» στο ψέμα, στην απάτη, στην παραχάραξη και στην προβοκάτσια— που μόνο αρνητικές συνέπειες για το κομμουνιστικό κίνημα μπορεί να έχει. Το ίδιο ισχύει και για την άκριτη πρόσληψη και αναπαραγωγή της φιλελεύθερης εκλεπτυσμένης εκδοχής του «αντισταλινισμού».

    Του χρόνου τέτοιον περίπου καιρό θα συμπληρωθούν εξήντα χρόνια από τον θάνατο του Ι. Β. Στάλιν. Το σχόλιό μου που εξελίχθηκε σ’ αρθρίδιο —ελπίζω να μην καταχράστηκα τον χρόνο, την φαιά ουσία και την υπομονή αναγνωστριών κι αναγνωστών— εύχομαι να αποτελέσει προτροπή για νέες μεταφράσεις στα ελληνικά σαν κι αυτή που με παρακίνησε να το γράψω.

    Τελειώνω με λίγα λόγια που αποδίδονται στον Ι. Β. Στάλιν κι αφορούν την υστεροφημία του• αν είναι πραγματικά δικά του, είναι προφητικά:

    «Я знаю, что, когда умру, людская молва много мусора нанесет на мою могилу. Но я уверен, что ветер истории всё это развеет» [«Ξέρω ότι όταν πεθάνω, το ανθρώπινο κουτσομπολιό πολλά σκουπίδια θα εναποθέσει πάνω στον τάφο μου. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι όλα αυτά θα τα σαρώσει ο άνεμος της ιστορίας»].

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Θα μου επιτρέψεις, σύντροφε αυτη την παρέμβαση να την αναρτήσω ως ανάρτηση. Για να μαθαίνουν οι νέοι και να θυμούνται οι παλιοί, που λέμε.

      Διαγραφή
  38. Λίγα επιγραμματικά (το πώς διαμορφώνονται οι συνειδήσεις το᾽χει φέρει η ζωή και το έχω παρακολουθήσει για μερικές δεκαετίες, φτιάχνοντας μια άποψη "εν διαχρονία"):
    1) στη δήλωση την κόρη μου ξέχνα την, πάμε για τα εγγόνια είναι ξεκάθαρη η τάση συνειδητοποίησης οτι για τα βασικά, το ατσάλινο πλαίσιο στο οποίο θα κινηθεί η ζωή του εργαζόμενου (με "κβαντικού τύπου" εξαιρέσεις) ορίζεται από δυνάμεις υπερατομικές, που έχουν τη μορφή πλέγματος οικονομικών νόμων και πολιτικών μέτρων, που με τη σειρά τους συγκαθορίζονται από τους ταξικούς συσχετισμούς.
    "Ποιός τη ζωή μου, ποιός την κυβερνά" που λέει και το τραγούδι.
    Όμως, η συνειδητοποίηση αυτή δεν είναι πλήρης: η ελπίδα για τα εγγόνια ας πούμε, είναι τελείως αστήριχτη. Θυμίζει αυτό τις μακροοικονομικές "προβλέψεις" των διάφορων διεθνών οργανισμών, που αν τις παρατηρήσετε, για το εγγύς μέλλον έχουν μια συσχέτιση με τα δεδομένα, αλλά όσο επεκτείνονται στο χρόνο στρὠνουν και ροζίζουν. Πρώτο λοιπόν ζητούμενο για τις συνειδήσεις: να σπάσει αυτό το τείχος της ψυχολογικής αυτοπροστασίας που δέχεται μια απροσδιόριστη βελτίωση, σε ένα απροσδιόριστο μέλλον. Αλλά γι αυτό πρέπει κανείς να αρχίσει να υποψιάζεται ακριβώς σε ποιούς νόμους υπακούει το σύστημα - το να ενσταλλάξεις την απελπισία στη θέση της ελπίδας, πέρα από μάταιο, είναι και εξίσου ψευδής θεώρηση του κόσμου.
    2) Πώς μπορεί κανείς να φτάσει να ταρακουνήσει αυτή τη συγκρότηση;
    α) Η εμπειρία μου λέει οτι όχι μόνο στη νεολαία, αλλά και στους μεγαλύτερους, δεν πρέπει να "μιλάμε για τα μικρά", για ακτιβισμό κτλ. Γι αυτά πρέπει να "κάνουμε", ώστε το επιχείρημα να είναι η στάση ζωής. Έχει αξία να δείξει κανείς έμπρακτα οτι δεν πνίγεται σε μια κουταλιά νερό, ακριβώς για να αναδείξει αυτά που είναι τόνοι νερού και όντως πνίγουν! Υπάρχουν δύο τύποι κοινωνικής συνείδησης που μπορούν να μιλήσουν για τα "μεγάλα": η Τέχνη και η επιστήμη. Παράδειγμα: οι καφενειακές συζητήσεις για τον υπαρκτό σοσιαλισμό, είναι υποχρεωτικά μολυσμένες από τη σκατίλα των ΜΜΕ και περιορισμένες από το φτωχό και ανοργάνωτο υλικό που έχει ο καθένας. Μπορείτε όμως να κάνετε κάποιον, ιδιαίτερα νέο, να διαβάσει ένα σχετικό βιβλίο; Μεγάλη νίκη.
    β) Κρίσιμο είναι επίσης να δημιουργηθεί μια κριτική απόσταση από την επικαιρότητα. Το σύστημα και το καθεστώς του μας βομβαρδίζει καθημερινά με δηλητηριώδη προπαγάνδα (ένα κεντρικό καθήκον είναι να την τυπολογούμε, να την παρακολουθούμε στενά, να μπορούμε να την συνοψίσουμε σε κατευθύνσεις) αλλά έχει μιαν αχίλλειο πτέρνα: δεν έχει μνήμη, και όρος για να λειτουργήσει είναι να μην έχουμε κι εμείς. Η κριτική απόσταση μπορεί να δημιουργηθεί δια της επι-θεώρησης του πρόσφατου ιστορικού της επικαιρότητας, όπως μας φτάνει. Το μπλογκ αυτό εξάλλου έχει κατά καιρούς δώσει πολύτιμο σχετικό εξοπλισμό...
    3) Στο βαθμό που προχωρά κανείς στην κατανόηση του "ποιός κυβερνά" τη ζωή του, μπορούν να πέσουν διαφορα ιδεολογικά αγκωνάρια της τρέχουσας προπαγάνδας. Απαριθμώ μερικά, που τα αναγνωρίζουμε όλοι:
    -το ζήτημα του "εθνικού σχέδιου" για να "βγούμε από την κρίση", τα περί "παραγωγικής ανασυγκρότησης", επενδύσεων κτλ
    -το ζήτημα της διαφθοράς ως δύναμης που εμποδίζει το σύστημα να λειτουργήσει σωστά, και τα συνυφασμένα με αυτό σχετικά ιδεολογήματα του νοικοκυρέματος, της ορθής διαχείρισης, της αξιοκρατίας και δε συμμαζεύεται.
    -το σχιζοφρενικό φαντασιακό της "Ευρώπης" μεταξύ προτύπου ανθρώπινου πολιτισμού και αιμοδιψών υπηρετών του "Κακού".

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Για το θέμα του διαβάσματος; Τα τρία βιβλιαράκια της ΚΝΕ Αλήθειες και ψέματα για το σοσιαλισμό. Πολυ πολυ χρήσιμα για πρώτη επαφή, στοχευμένη γνώση, ευσύνοπτα. Τα προτείνω ανεπιφυλακτως για επαφές με νεολαια.

      Διαγραφή
  39. 4) Περιγράφω παραπάνω ορισμένα εμπειρικά χαρακτηριστικά αυτού που κατά την παλαιοκομμουνιστική ορολογία είναι η προσωπική ιδεολογική δουλειά. Αυτή η δουλειά είναι επιμορφωτική. Άρα επάγει μια ανισότιμη σχέση με τον άλλον. Αυτή η δουλειά είναι άτομο προς άτομο, άρα επάγει μια ισότιμη σχεση με τον άλλον. Να διαχειριστεί κανείς αυτή τη διαλεκτική αντίφαση είναι δύσκολο και συνταγή δεν υπάρχει. Οι επικαθορισμοί της ατομικής βιογραφίας του άλλου μπορεί να απαιτούν τελείως διαφορετικές μορφές της σχέσης αυτής ανά περίπτωση. Δεν ισχυρίζομαι οτι είναι το ίδιο όταν κανείς ασχολείται με έναν μεταπτυχιακό στις κοινωνικές επιστήμες, μια νέα κόρη μεταναστών, έναν μαγαζάτορα που έχει αναβάλει το κλείσιμο με το ΕΣΠΑ, μια νοσοκόμα με παιδιά, έναν άνεργο απόφοιτο τεχνικής σχολής, ή κάποιον εποχιακό μπάρμαν κτλ κτλ. Ούτε βρίσκονται όλων το αδιέξοδο έχει το ίδιο εύρος - άλλος έχει συνδέσει τη ΔΕΗ στη ζούλα. άλλην την ζεί οικογενειακά ο συνταξιούχος πεθερός, άλλος τραινάρει τις σπουδές του επειδή έχει δυό νοίκια κτλ κτλ. Ούτε όλων το προσωπικό-οικογενειακό πλαίσιο αναφοράς είναι το ίδιο: άλλος είχε για δεκαετίες το ρουσφέτι του πολιτευτή ή του νομάρχη, άλλος ήρθε από τον Καναδά ή τη Γερμανία, άλλην την τρέχανε στην εκκλησία από μικρή, άλλος δεν έχει ποτέ παρανομήσει. Στην πράξη συνεκτιμά κανείς και ανοίγεται στα καλύτερα στοιχεία.
    5) Και με τους υπόλοιπους τι γίνεται; Υπάρχει και ιδεολογική δουλειά που δεν είναι προσωπική. Έχει να κάνει με το κύρος, το σεβασμό, το φόβο που μπορεί να εμπνεύσει το κομμουνιστικό κίνημα. Νομίζω οτι ένας απαραίτητος όρος γι αυτό είναι η συμπόρευση με την επιστημονική γνώση και την Τέχνη. Αλλά άλλη φορά γι αυτά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  40. Αντώνη, λες: "Τη στιγμή που το ΚΚΕ κάνει λόγο για "διευρυμένες" και "σύγχρονες" ανάγκες, υπονοώντας ότι το επίπεδο ανάπτυξης της τεχνολογίας καθιστά εφικτά πράγματα [...]"
    Νομίζω το σημείο είναι λεπτό. Το ζητούμενο δεν είναι το επίπεδο ανάπτυξης της τεχνολογίας αλλά των παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων. Ας πούμε, η Πάτρα βγάζει αεροναυπηγούς, αλλά αυτό δεν βοηθάει καθόλου την αεροναυπηγική στην Ελλάδα, αν και, απ' ότι έχω ακούσει είναι καλή σχολή.
    Επίσης, η Κούβα έφτασε την εξέλιξη του φαρμάκου του σκορπιού μέχρι ένα σημείο, κι ενώ έχει πολύ καλούς επιστήμονες της λείπουν συγκεκριμένες υποδομές. Εδώ και χρόνια παρακαλάει την άρση του εμπάργκο μόνο γι' αυτό το σκεύασμα, ενώ Αγγλία και Καναδάς στηρίζουν το αίτημά της (αντίστοιχες φαρμακοβιομηχανίες), αλλά η Αμερική το μπλοκάρει.
    Τρίτον, η ΕΣΣΔ είχε αναπτύξει διατημική τεχνολογία, και την είχε φτάσει στην παραγωγή, αλλά αυτό δεν σήμανε ότι μπορούσε ο σοβιετικός πολίτης να πιει τη βότκα του στο φεγγάρι...
    Στη βάση λοιπόν των αναγκών και του προσδιορισμού του σύγχρονου (κάθε φορά) περιεχομένου τους βρίσκεται το μέσο επίπεδο των παραγωγικών δυνάμεων, όχι η τελευταία λέξη τους και όχι η τεχνολογία.
    Οι παραγωγικές δυνάμεις όμως συρρικνώνονται στην κρίση. Αρχίζοντας από τον ίδια την εργατική δύναμη που απαξιώνεται, πλαδαρεύει, σκουριάζει και αχρειστεύεται. Από κοντά κι οι μηχανές, οι τέχνες και οι υποδομές. Μαζί τους συρρικνώνεται και το περιεχόμενο των αναγκών, μειώνονται τα τετραγωνικά που χρειάζεται κάθε άτομο για να ζήσει, μειώνεται η θερμοκρασία που αντέχεις το χειμώνα χωρίς θέρμανση, αυξάνεται η απόσταση που επιλέγεις να περπατήσεις και να μην πάρεις κάποιο μέσο, αυξάνεται η διάρκεια που κάνεις να βαρεθείς ένα ρούχο κλπ.
    Αυτές είναι διαδικασίες οικονομικές και νομοτελειακές, και συμπαρασύρουν όλη την κοινωνία. Απολογείσαι πλέον όταν χρησιμοποιείς αμάξι για μικρή απόσταση γιατί ο συνομιλητής σου μπορεί να σκέφτεται ακόμα και την βενζίνη για το ανασφάλιστο και χωρίς ΚΤΕΟ όχημά του.
    Στη βάση αυτή μειώνεται και η αξία της εργατικής δύναμης (με όλους τους άλλους όρους σταθερούς). Το ηθικό και ιστορικό της στοιχείο έχει τσακιστεί και πλέον η κρίση παίζει και με τα όρια του σκληρού της πυρήνα.
    Από την άλλη, η διαδικασία λουμπενοποίησης και παουπερισμού γενικεύεται. Ο παουπερισμός θα εδραιωθεί αν παγιωθεί μια ανεργία σε πολύ υψηλά επίπεδα (αλά Ισπανία) για μεγάλο διάστημα. Πλέον, ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων ζει και θα ζει για χρόνια από βοηθήματα, αρπαχτές, τον οικογειακό ιστό κλπ, αλλά όχι από μισθό! Αυτό είναι καθοριστικό.
    Νομίζω ότι το κείμενό σου αντανακλά τις παραπάνω δύο διαδικασίες, τουλάχιστον στο οικονομικό επίπεδο.
    Στο βαθμό που αυτές είναι αντικειμενικές, δεν μπορεί κανείς να κάνει κάτι για να τις σταματήσει. Δηλαδή, δεν είναι στο χέρι κανενός φορέα να ανατρέψει την καπιταλιστική κρίση και να φέρει καπιταλιστική μεγέθυνση. Φυσικά, η οργάνωση μπορεί να αποτελέσει αντίρροπη τάση και, αφενός να σώσει κάποιους ανθρώπους, αφετέρου να συντηρήσει μια κρίσιμη μάζα που την κατάλληλη στιγμή θα μπορεί να παίξει τον ιστορικό της ρόλο.
    Δεν επεκτείνομαι άλλο προς τα εκεί γιατί θα μπω σε χωράφια όπου μπορώ να διατυπώσω άποψη μόνο σε περιβάλλον καφενείου.
    (συν.)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  41. Οι άνθρωποι αντιδρούν στην κρίση, σπασμωδικά, μικροαστικά, αυτοκαταστροφικά κλπ, αλλά αντιδρούν. Μαζεύονται στις οικογένειες και στα χωριά τους (πολύ αντιδραστικές εξελίξεις από μόνες τους), ανοίγουν συνεργατικά καφενεία και πάγκους μαύρης εργασίας ("είμαστε στο Μεσαίωνα, η θερμοκρασία έξω είναι καλή"), οργανώνουν συσσίτια με την ενορία τους ("υπολογίζεται ότι θα φτάσουμε στην δουλοκτησία στην ώρα μας"), αλλά κάνουν και λαϊκές επιτροπές ("ο συγκυβερνήτης τρελάθηκε") κλπ

    Αυτές οι αντιδράσεις έχουν πολύ μεγάλο ενδιαφέρον, όχι επειδή είναι ριζοσπαστικές, αντι-κάτι, κλπ αλλά γιατί θα διαμορφώσουν τον οικονομικό ιστό του αύριο. Ξέρουμε ότι οι λαοί δεν εξατμίζονται, αλλιώς θα είχαμε ήδη ξεχάσει την ύπαρξη των παλαιστινίων.
    Τέλος, σε όλη αυτή τη διαδικασία (και) εμείς θα κάνουμε την δουλειά μας. Για μένα το λοιπόν το πιο εκπληκτικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο είναι η δική μας πορεία.
    Νομίζω ότι η πρωτοβουλία του ΚΚΕ για άμιλλα στρατολογίας είναι άλλη μια καλή ανάγνωση της πραγματικότητας, αντάξια αυτού του διαστημικού Κόμματος
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. " Το ζητούμενο δεν είναι το επίπεδο ανάπτυξης της τεχνολογίας αλλά των παραγωγικών δυνάμεων και δυνατοτήτων."

      Είναι ορθότατη η παρατήρησή σου και θα διορθωθεί η βιαστική, όντως, διατύπωση.

      Και πολύ-πολύ χρήσιμες οι παρατηρήσεις σου για τις συνέπειες της περιθωριοποίησης της εργατικής δύναμης στο υποκειμενικό επίπεδο (παουπερισμός, κλπ).

      Θα σου πρότεινα να γράψεις κάτι για το θέμα, θα ήταν πολύ χρήσιμο για την υπόθεσίν μας.

      Διαγραφή
    2. Γιώργο απολογούμαι γιατί στην προφορική κουβέντα "παρκο-καφενείου" που κάναμε δεν πρόσεξα το "μέσο επίπεδο" των παραγωγικών δυνάμεων που βάζεις στον εδώ γραπτό σου λόγο. Ως Μαρξιστής και ένας από τους καλύτερους θέτεις το θέμα στην σωστή του βάση την οικονομική - παραγωγική.
      Γιώργο, απολογούμαι γιατί στην προφορική κουβέντα "παρκο-καφενείου" που κάναμε δεν πρόσεξα το "μέσο επίπεδο" των παραγωγικών δυνάμεων που βάζεις στον εδώ γραπτό σου λόγο. Ως Μαρξιστής και ένας από τους καλύτερους θέτεις το θέμα στην σωστή του βάση την οικονομική - παραγωγική.
      Σε επαληθεύουν και οι Κερασίνες αυτού του κόσμου που ομολογούν πως για περισσότερο από δύο χρόνια η Ελλάδα βρίσκεται σε αποπληθωρισμό (αρνητικό πληθωρισμό) αλλά επιπλέον δίνουν και στοιχεία για τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (NPLs) με ποσοστά που τρομάζουν. Μέσος όρος 34% αλλά σε επιμέρους ανάλυση τα καταναλωτικά (διακοποδάνεια; ) δεν τα πληρώνει ένας στους δύο ενώ τα επιχειρηματικά και στεγαστικά ένας στους τρεις.
      Πως λοιπόν οι «γιαγιάδες» αυτής της χώρας να μην απελπιστούν για την τύχη των παιδιών τους που δεν εξυπηρετούν το στεγαστικό δάνειο; Μόνη τους ελπίδα και ευχή για τα εγγόνια τους που δεν πρέπει να συνεχιστεί η καταστροφή.
      Από την άλλη έπρεπε να έρθει η «πρώτη φορά αριστερά» που περιέχει τους ροζ κόκκους «ελπίδας» για να νομοθετήσει τον "παουπερισμό": «Δεν υπάρχει ελπίδα αναστροφής της εξαθλίωσής σου, φτωχέ μου και σου δίνω μία κάρτα με 100 ευρά για να ψωνίζεις φαί το μήνα κτλ - κτλ.» Να περιμένουμε το workhouse οσονούπω;
      Σε προηγούμενα σχόλια έξυπνα κάποιος είχε θυμηθεί το ρωμαϊκό προλεταριάτο και εδώ ο Γιώργος με τον «παουπερισμό» τονίζει πόσο επίκαιρος είναι ο Μαρξισμός…

      Πάνος

      ΥΓ. LR στα διακόσια σχόλια «διπλώνει» ο blogger και δεν τα εμφανίζει όλα; Καταπληκτική ανάρτηση!

      Διαγραφή
    3. "LR στα διακόσια σχόλια «διπλώνει» ο blogger και δεν τα εμφανίζει όλα; Καταπληκτική ανάρτηση!"

      Δεν ξέρω, πάντως δεν είμαστε ακόμα στα διακόσια:-)

      Διαγραφή
  42. κοιταξα γρηγορα το βιβλιο του Grover Furr
    Stalin and the Struggle for Democratic Reform.http://clogic.eserver.org/2005/furr2.html

    είναι εξαιρετικο.
    στην ουσια όμως επιβεβαιωνει τις αντιφασεις και τα προβλήματα που αντιμετωπισε η
    οικοδομηση του σοσιαλισμου στην ε,σ.σ.δ.

    καμμια πολιτικη εξουσια δεν είναι χειραφετημενη από τον ελεγχο της ταξης που εκπροσωπεί.
    π.χ ο σαμαρας και τσιπρας ενώ εχουν σχετικη αυτονομια στην οργανωση των συμφεροντων της αστικης ταξης,εχουν απέναντι της σχεση αμεσης λογοδοσίας σε κρίσιμες πολιτικες επιλογες.

    η σχεση εξάρτησης διακπεραιωνεται με υλικους τροπους(βουλευτες,εφημεριδες,τραπεζες,οργανωσεις του κεφαλαιου)

    στην ε.σ.σ.δ δεν λειτουργησαν μηχανισμοι ελεγχου της εργατικης ταξης πανω στο κομμα
    και στο κρατος.
    στην αρχη δεν ηταν καθοριστικο ζητημα.
    γιατι με την επανασταση του 17 οι εργατες συγκροτηθηκαν σε ταξη για τον εαυτο της δια
    του κομματος και μεσω του κομματος,το κομμα ταυτισθηκε με τα πρωτοπορα τμηματα
    των εργατων.
    τοτε δεν μπορουσε,εκ των πραγματων εργάτης συνειδητοποιημένος να είναι εξω
    από τις γραμμες των μπολσεβίκων.

    με την αναπτυξη της βιομηχανιας κατοπιν ,ο αριθμος των εργατων αυξηθηκε
    με εκθετικους ρυθμους ,οι περισσοτεροι ηλθαν από τα χωρια ,οι παλιότεροι
    του 17 αποχωρουσαν σιγα σιγα από την διαδικασια της παραγωγης,πολλοι
    μεταπηδησαν. στο κρατος.

    η νεα αυτή εργατικη ταξη θα επρεπε και αυτη να συντεθει σε ταξη για τον εαυτο της .
    ιδεολογικα θα επρεπε να διαπαιδαγωγηθεί από το κομμα σαν κυριαρχη ταξη και συνακολουθα
    να εχει θεσμικες,μεσα από τα σοβιετ και τα συνδικάτα,δυνατοτητες ελεγχου του κρατους,
    όπως κάθε κυριαρχη ταξη στην ιστορια.

    αυτό δεν εγινε .

    και δεν είναι απολυτη ευθυνη του κοματος που δεν εγινε.

    πιο πολύ ηταν αντικειμενικη αντιφαση της ιδιας της διαδικασίας μετάβασης με τα τοτε
    δεδομενα,τα οποια ευτυχως σημερα είναι αλλοιως.

    ευρυτατα στρωματα του λαου ειχε αφησει το τσαρικο καθεστως αμόρφωτα,με τιποτα
    δεν μπορουσαν να καθοδηγησουν την διαδικασια της παραγωγης και σιγουρα δεν
    μπορουσαν να αποκτησουν αυτοσυνειδηση κυρίαρχης ταξης.

    το κομμα,σε αυτές τις συνθηκες επαιξε αμυνα.
    περασαν τα παντα μεσα απο το κομμα.
    αντι εργατικες πολιτοφυλακες είχαμε την n.k.w.d που δεν εδινε λογαριασμο
    ουτε στην κεντρικη επιτροπή,μονοπροσωπο managment στα εργοστασια με υποχρεωση
    αναφορας μονο στο κομμα, προβλήματα δημοκρατιας και στο ιδιο το κομμα.

    το τελευταιο γινεται εκδηλο αν σκεφθει κανεις ότι η ασκηση της εξουσιας από ένα ατομο
    παντου και παντα είναι εξω από την φιλοσοφια ,και την δημοκρατια της εργατικης ταξης ,
    στο βαθμο που είναι κυριαρχη ταξη.

    παρα την αντιφατικοτητα της ιδιας της μετάβασης ο καπιταλισμος δεν παλινορθωθηκε στην ε.σ.σ.δ
    παρα μονο το 1991.
    και μαλιστα μεχρι τοτε σημειωθηκαν επαναστατικες μεταβολες στο υλικο επιπεδο ζωης
    των εργατων,τετοιες που υποχρεωσαν τα καπιταλιστικα κρατη να ακολουθησουν.

    όμως η εργατικη ταξη κυριαρχη ταξη για τον εαυτο της δεν εγινε.

    οι συνεπειες δεν μπορουσαν παρα να είναι μοιραιες.

    φαινομενα ,λατρειας δυτικων καταναλωτικων αγαθων από σοβιετικοτς πολιτες,εχουν την
    ριζα τους στην ελλειψη αυτοσυνείδησης της εργατικης ταξης.

    το ότι εφταιγε ο χρουτσωφ για τα μετεπειτα δειχνει να στενευει πολύ τα πραγματα.
    μπορει να δεχθεί κανεις ότι πραγματι σημειωθηκε μια μεταπτωση της εξουσιας από το
    κομμα στην νομενκλατουρα.

    ηταν δυνατο να συμβει αυτό όμως,εαν την εξουσια,πριν τον χρουτσωφ ,ειχε η ιδια η εργατικη
    ταξη.

    ας μου επιτρεψετε μια παρατηρηση.
    είναι μεγαλη αληθεια του ιστορικου υλισμου ότι η εξουσια είναι ταξικη.
    αυτό δεν είναι αφορισμος,η μεσολαβηση γινεται με υλικους,θεσμικους η και εξωθεσμικους
    τροπους.

    το θεμα της εργατικης εξουσιας δεν είναι κατι που μπορούμε να το βρουμε μετα.
    είναι καιριο αφορα την ιδια την νομιμοποιηση της εξουσιας.

    οποιαδηποτε εξουσια στο ονομα της εργατικης ταξης,χωρις να ασκείται από την ιδια είναι αναπο
    φευκτο,να αντιμετωπιζει προβλήματα νομιμοποιησης από την ιδια την εργατικη ταξη.





    ΑπάντησηΔιαγραφή
  43. Τρομερά ενδιαφέρουσα ανάρτηση και κυρίως σχολιασμός.Από τη δική μου πλευρά (απλός ψηφοφόρος του ΚΚΕ) το πράγμα έχει "ζουμί" στο κομμάτι που αφορά το βαθμό ταξικής συνειδητοποίησης του συγκεκριμένου πλυθησμού .

    Από τη δική μου πείρα καταλαβαίνω ότι ένας μέσος ενήλικας στην ηλικία των 35 στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή δυσκολεύεται αφάνταστα να αφομοιώσει τι πραγματικά του λέει η Μαρξιστική θεωρία .Αλήθειες που γίνονται αντιληπτές μόλις κάποιος συνειδητοποιήσει σε ποια τάξη ανήκει και τι θέση έχει στην οργάνωση της παραγωγής ,στα αυτιά αυτών των ανθρώπων ακούγονται κινέζικα.

    Θα πει κάποιος :"Εσύ πως άλλαξες?" .Θα απαντησω :"Τυχαίο γεγονός μήπως?Εξαίρεση?" .Ότι και να ισχύει αφορμή για τον προβληματισμό αυτό μου έδωσε ένα άρθρο του Αντώνη (του οποίου των τίτλο δε θυμάμαι και θα χαιρόμουν αν κάποιος μου τον θύμιζε ώστε να το βρω και να το ξαναδιαβάσω) στο οποίο εξέφραζε την απογοήτευσή του για την ποιότητα της σοσιαλιστικής παιδείας που συναντά κανείς σε χώρες που επιχειρήθηκε η οικοδόμηση του σοσιαλισμού.

    Είπα μέσα μου :"Καλά,αν ο Ρώσος με 80 χρόνια σοσιαλισμό στην πλάτη δεν κατάφερε να υπερασπιστεί κεκτημένα προηγούμενων γενεών,τι να περιμένω για τον Έλληνα που όχι μόνο δεν έχει κάποιο ιστορικό παράδειγμα ,αλλά και το "πλύσιμο" που του γίνεται από τη στιγμή που πάει στο δημοτικό είναι εφάμιλλο της αμερικανικής κοινωνίας!".

    The Talented C@nt

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ανάρτηση στην οποία αναφέρεσαι: http://leninreloaded.blogspot.com/2014/10/blog-post_5.html

      Διαγραφή
    2. Ευχαριστώ Αντώνη.

      The Talented C@nt

      Διαγραφή
  44. Είχα μια κουβέντα προχθές με φίλο που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ και γενικά είναι δεκτικός άνθρωπος .Του εξηγούσα (με τα λίγα που ξέρω) ότι όταν το ΚΚΕ μιλά για "δικτατορία του προλεταριάτου" ξέρει πολύ καλά τι λέει ,γιατί η ιστορική εμπειρία έχει δείξει ότι δεν υπάρχει κοινωνία που θα αγκαλιαστούμε με τους αστούς και θα πούμε "ΟΚ καλά τα πήγατε μέχρι εδώ,από δω και πέρα αναλαμβάνουμε εμείς την εξουσία στο όνομα πάντα της δημοκρατίας και του αμοιβαίου σεβασμού,για να πάμε την Ελλάδα μπροστά."Του λέω ότι το ΚΚΕ ξέρει ότι είναι ή εμείς ή αυτοί και όταν θα έρθει η ώρα μας θα πρέπει "αυτούς" να τους τσακίσεις όχι με την έννοια του εκδικητικού μίσους αλλά επειδή η επαναστατημένη Ε.Τ θα γνωρίζει ότι εκείνη την ώρα τον αντίπαλο πρέπει να τον αφανίσει για να μην τον βρεί μπροστά της μετά την κατάληψη της εξουσίας στην προσπάθεια του σοσιαλιστικού μετασχηματισμού .

    Ξέρετε τι μου απάντησε?"Ντάξει μωρέ αλλά δικτατορία?Τι είμαστε τίποτα φασίστες?"Πως να ξεριζώσεις όλο το μοντέλο σκέψης που του έχει φορέσει η αστική προπαγάνδα και σε αυτόν αλλά και σε ολόκληρη τη γενιά μας?

    The Talented C@nt

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που συζήτησα με άλλο σχολιαστή νωρίτερα, ότι ΠΡΕΠΕΙ να αναδεικνύονται οι περιοχές της διαφωνίας, ποτέ δεν κάνει κακό να συγκεκριμενοποιούνται και να γίνεται συζήτηση για αυτές.

      Διαγραφή
  45. Απο τη στιγμη που εσκασε η ειδηση της συμφωνιας Τσιπρα, Γιουγκερ,
    το ΚΚΕ, η μονη αντιθετη φωνη σε μια συμφωνια, εχει εξαφανιστει τελειως
    απο τηλεοραση, ραδιοφωνο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  46. Κατι που δεν μπορουν να λογοκρινουν ακομη
    ειναι οι παρεμβασεις οπως αυτη με τους κοινονικους εταιρους
    και αυτη των συνταξιουχων.

    Αν παρουν πιο γενικευμενο χαρακτηρα, με καθημερινες επεμβασεις,
    θα μπορουσε το Κομμα και το ΠΑΜΕ να επιβληθει και στα ματια του λαου, σαν την μονη αντιπολιτευση και να τους χαλασει το σκηνικο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  47. Στο ερώτημα, "θα μπορούσες να ζήσεις στην Β. Κορέα;"

    Στον καπιταλισμό η ελευθερία έκφρασης της γνώμης βρίσκεται σε μια ζυγαριά. Απ την μια το βαρος της γνώμης, το κατά πόσο ειναι πληροφορημένη (και οχι απλα τρεχόντως μπουκωμένη με σαβούρα που σερβιρει το συστημα). Κι απο την αλλη το βαρος της ιδεολογικής καταστολής (και μ' αυτο εννοω την ιδεολογία που εμφυσά η άρχουσα τάση στο πόπολο), και κατά πόσο περνάει.
    Όσο η ιδεολογικη καταστολή βαραίνει, τόσο πιό ελαφριά και ηλίθια ακούγεται η ατομική γνώμη, την οποία μπορούμε να θεωρούμε και κοινή γνώμη. Μια τέτοια ηλίθια και ιδεολογικά ελεγχόμενη γνώμη, λόγω της ελαφρότητάς της ανυψώνεται στην ζυγαριά, αποκτά πόντους. Κυρίως όμως είναι βοήθημα για το σύστημα, μιας και του δίνει δημοκρατικά και ελευθεριακά εύσημα.

    Όταν η γνώμη είναι πληροφορημένη, αποκτά βαρος και χάνει σε ύψος, χάνει πόντους. Η καταστολή, αναλόγως, φαίνεται ελαφριά (αναποτελεσματική) και ανεβαίνει, παίρνει πόντους, εντείνεται. Εαν δεν ισορροπήσει η μπαλάντζα, τότε έχουμε κατάργηση της.

    Καλύτερα να μην ζυγίζει καθόλου παρα να ζυγίζει λαθος!

    Η κατάργηση της ζυγαριάς είναι ο καπιταλισμός οταν δεν ευνοείται απο την ελευθερία έκφρασης της γνώμης την οποία καταργεί εφόσον δεν συνάδει με την ιδεολογία που παράγει προς κατανάλωση απο το Πόπολο.

    Αρα δεν υπάρχει ελευθερία γνώμης στον καπιταλισμό. Ελευθερη είναι μόνο η διανοητικά ανάπηρη γνώμη. Όταν γίνει πραγματικά ελευθερη και ανεξάρτητη γνώμη, καθίσταται ιδεολογικά απαράδεκτη, άτοπη, ουτοπικη, και...καταργειται.

    Το να θέτουμε λοιπόν το δίλημμα "τι προτιμας ελεύθερη γνώμη και καπιταλιστική αθλιότητα ή να μην έχεις γνώμη αλλά να έχεις σοσιαλιστική δουλειά, πολιτισμό και ευμάρεια" είναι σαν να λέμε οτι υπάρχει ελευθερία γνώμης στον καπιταλισμό την οποία πρέπει να θυσιάσουμε για να έχουμε σοσιαλισμό...

    Η αλήθεια είναι οτι ο σοσιαλισμός είναι αδύνατος χωρίς ελευθερία έκφρασης της γνώμης.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  48. παραλληλα με την αναρτηση και παρακολουθωντας γεγονοτα και κινητοποιησεις ανα τον κοσμο, αντιλαμβανεται κανεις σε τι τελμα εχουμε φτασει. αναφερω απο μνημης: Αγανακτισμενοι, Indignados, Occupy Wall Street, Ferguson, Βαλτιμορη. Κινησεις που δεν αναγνωριζουν τον ταξικο χαρακτηρα των αιτιων που τελικα τους αναγκαζουν να βγουν στο δρομο και απλα ασχολουνται με την επιφανειακη αναγνωση των αποτελεσματων τους, ποια ειναι η αμεση επιδραση που εχουν στο βραχυπροθεσμο μελλον τους. Και για αυτο ακριβως το λογο ξεφουσκωνουν αργα ή γρηγορα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  49. Τον είδαμε για μια ακόμ