Τετάρτη, 20 Μαΐου 2015

Ο μπαμπούλας του "ρώσικου ιμπεριαλισμού" (ΙΙ)

Επ αφορμή των εξελίξεων στην ΠΓΔΜ και ευρύτερα στα Βαλκάνια, η ευκαιρία να ολοκληρωθεί μια μετάφραση που έμεινε στο "συνεχίζεται" πριν πολλούς μήνες. Το πρώτο μέρος της μετάφρασης εδώ.
LR
---

Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική; Τα μονοπώλια και η εξαγωγή κεφαλαίων

Δεν επαναλαμβάνει όλη η αριστερά το ιμπεριαλιστικό ρεφραίν για την Ουκρανία, αλλά ανάμεσα σε αυτούς που δεν το κάνουν δεν υπάρχει ξεκαθαρισμένη αντίληψη για τη φύση των καπιταλιστικών κρατών που αναδύθηκαν από την αντεπανάσταση που κατέστρεψε την πολυεθνική Σοβιετική Ένωση. Αξίζει τον κόπο να ρωτήσουμε: Είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική; Χτίζει ο Πούτιν μια νέα ρωσική Αυτοκρατορία; Έτσι λένε οι αντικομμουνιστές, σαν τον σκοτεινό Timothy Snyder του Yale, ο οποίος δίνει συνέντευξη με θετική υποδοχή στην "προοδευτική" ραδιοτηλεοπτική εκπομπή του "Democracy Now." Ο Snyder είναι ο συγγραφέας του Bloodlands: Europe Between Hitler and Stalin (Basic Books, 2012), το οποίο αποπειράται την γκροτέσκα εξίσωση της Ναζιστικής Γερμανίας με την ΕΣΣΔ. Και τι γίνεται με την Ουκρανία και τα άλλα "μετασοβιετικά" κράτη της Ευρασίας; Είναι αποικίες ή ημιαποικίες που η μοίρα τους καθορίζεται απ' το Κρεμλίνο;


Για να απαντήσουμε σ' αυτό το ερώτημα, πρέπει πρώτα να ορίσουμε τι είναι ιμπεριαλισμός. Οι βασικοί αστικοί ορισμοί περιλαμβάνουν "την αρχή ή πολιτική της αυτοκρατορίας"· την προώθηση της απόκτησης πολιτικής ηγεμονίας ή ελέγχου πάνω σε εξαρτώμενα εδάφη" (Oxford English Dictionary), “την δια της κρατικής πολιτικής προώθηση της επέκτασης ισχύος και ηγεμονίας, κυρίως δια της άμεσης εδαφικής προσάρτησης, ή δια της απόκτησης πολιτικού και οικονομικού ελέγχου άλλων περιοχών” (Encyclopedia Britannica), ή, γενικότερα, “μια πολιτική ή πρακτική η οποία αυξάνει την ισχύ της αποκτώντας έλεγχο πάνω σε άλλες περιοχές του κόσμου” (Merriam-Webster). Στη βάση αυτών των ορισμών, υπήρχε Ελληνικός και Ρωμαϊκός ιμπεριαλισμός στον αρχαίο κόσμο, και Βρετανικός, Ισπανικός, Ολλανδικός και Γαλλικός ιμπεριαλισμός απ' την άνοδο των αντίστοιχων αυτοκρατοριών τους στον 16ο και 17ο αιώνα. Μπορεί κανείς να προσθέσει τους Αζτέκους, τους Ίνκας, και την Αυτοκρατορία του Mughal στην Ινδία σε αυτή τη λίστα "ιμπεριαλισμών."

Λοιπόν, πώς χρησιοποιούν τον όρο "Ρωσικός ιμπεριαλισμός" σήμερα οι "σοσιαλιστές" προωθητές του; Το βρετανικό SWP δημοσίευσε δισέλιδο φυλλάδιο για το "Αυτοκρατορικό παιχνίδι του Ιμπεριαλισμού"  (Socialist Worker [UK], 5 Απρίλη), στο οποίο ορίζει τον ιμπεριαλισμό ως "έλεγχο, άμεσο ή έμμεσο, πιο αδύνατων χωρών." Αυτός ο αταξικός ορισμός μπορεί να εφαρμοστεί σε κάθε ξένη επέμβαση από ισχυρή χώρα. Ακόμα και όταν λέει ότι η "καθοδηγητική δύναμη" στο "παγκόσμιο σύστημα" του ιμπεριαλισμού είναι "ο ανταγωνισμός ανάμεσα στις μεγάλες καπιταλιστικές δυνάμεις", αμέσως μετά ισχυρίζεται ότι ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν σύγκρουση "ανάμεσα σε καπιταλιστικές και κρατικοκαπιταλιστικές δυνάμεις", με τις δεύτερες να είναι απλώς η αντιμαρξιστική ταμπέλα για την ΕΣΣΔ και τα παραμορφωμένα εργατικά κράτη του Σοβιετικού μπλοκ. Επί δεκαετίες, οι Κλιφικοί αποκήρυτταν την Σοβιετική παρέμβαση ως "Ρωσικό ιμπεριαλισμό", τόσο στην Κορέα στη δεκαετία του 1950, όσο και στο Αφγανιστάν στη δεκαετία του 1980, καθώς έπαιρναν το μέρος των πραγματικών ιμπεριαλιστών.

Ο ορισμός του SWP είναι μια συνοπτική εκδοχή του βασικού αστικού ορισμού, που είναι πολύ διαφορετικός από τον μαρξιστικό, και ιδιαίτερα τον λενινιστικό ορισμό του ιμπεριαλισμού. Στη μπροσούρα του Ο ιμπεριαλισμός, ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού (1916), ο Λένιν ορίζει τον καπιταλιστικό ιμπεριαλισμό ως εξής:
(1) Συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου, που αναπτύχθηκε σε τέτοιο ψηλό στάδιο ώστε να δημιουργήσει μονοπώλια, τα οποία παίζουν κρίσιμο ρόλο στην οικονομική ζωή· (2) σύμφυση του τραπεζιτικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό κεφάλαιο και δημιουργία, στη βάση αυτού του "χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου" μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας· (3) η εξαγωγή κεφαλαίων, σε διάκριση με την εξαγωγή εμπορευμάτων, αποκτά ξεχωριστή σημασία· (4) ο σχηματισμός διεθνών μονοπωλιακών καπιταλιστικών ενώσεων που μοιράζουν τον κόσμο ανάμεσά τους· και (5) έχει ολοκληρωθεί το εδαφικό μοίρασμα όλου του κόσμου ανάμεσα στις μεγαλύτερες καπιταλιστικές δυνάμεις.
Το κεντρικό σημείο του έργου του Λένιν είναι ότι ο ιμπεριαλισμός δεν είναι απλώς μια πολιτική που μπορούν να αλλάξουν οι ηγέτες – όπως ισχυριζόντουσαν οπορτουνιστές σαν τον Καρλ Κάουτσκι – αλλά είναι το στάδιο του μονοπωλιακού καπιταλισμού, στο οποίο η κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου προαπαιτεί ιμπεριαλιστικές πρακτικές. Ο ορισμός του Κάουτσκι λειτούργησε για να δικαιολογήσει το ουτοπικό-ρεφορμιστικό και πασιφιστικό του πρόγραμμα πίεσης στους ηγέτες να υιοθετήσουν ειρηνική, "μη ιμπεριαλιστική" πολιτική. Η ανάλυση του Λένιν αποκάλυψε πως ο μόνος δρόμος για την ειρήνη ήταν η ανατροπή του ιμπεριαλιστικού συστήματος.

Πού στέκει σήμερα η Ρωσία σύμφωνα με αυτά τα κριτήρια; Φυσικά, σ' αυτή η γη των "ολιγαρχών", τα μονοπώλια κυριαρχούν στη ρωσική οικονομία. Σε γενικές γραμμές, λίγοι εκατοντάδες μεγάλοι καπιταλιστές ελέγχουν περίπου το 40% των πωλήσεων [Sergei Guriev και Andrei Rachinsky, “The Role of Oligarchs in Russian Capitalism,” Journal of Economic Perspectives, Χειμώνας 2005.] Αυτό οφείλεται εν μέρει στη δομή της οικονομίας, στην οποία η βιομηχανία (η εξόρυξη, η βιομηχανική παραγωγή, οι κατασκευές και η ενέργεια), με τις τεράστιες ανάγκες της σε κεφάλαιο και τις οικονομίες κλίμακας, συνεισφέρει πολύ μεγαλύτερο τμήμα του ΑΕΠ (37%) από ό,τι συμβαίνει στις ΗΠΑ (20%) [Στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας, http://data.worldbank.org/indicator/NV.IND.TOTL.ZS]. Κυρίως όμως, αντανακλά το γεγονός ότι ο ρωσικός καπιταλισμός χτίστηκε πάνω στα ερείπεια της κεντρικά σχεδιασμένης, κολλεκτιβοποιημένης οικονομίας, στην οποία ολόκληροι βιομηχανικοί κλάδοι και αλυσίδες διανομής ανά περιοχή ελέγχονταν από μια και μόνο εταιρεία. Τα μονοπώλια δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλα με διεθνή καπιταλιστικά στάνταρ, αλλά υπάρχουν πολύ λίγες μικρές εταιρείες.

Ένας αυστριακός ψευδο-Τροτσκιστής, ο Michael Pröbsting, έγραψε πρόσφατα ένα έργο με τίτλο Η Ρωσία ως μεγάλη ιμπεριαλιστική δύναμη: Η δημιουργία του ρωσικού μονοπωλιακού κεφαλαίου και της αυτοκρατορίας του (2014). Ο Pröbsting ισχυρίζεται πως η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική δύναμη πρώτον εξαιτίας της κυριαρχίας πάνω στην οικονομία των μονοπωλίων, και αναφέρει τις Gazprom, Sberbank, Rosneft, Lukoil, και άλλες. Αυτό δεν αποδεικνύει τίποτε. Στην εποχή της συνδυασμένης και άνισης ανάπτυξης, ακόμα και στις ημι-αποικιακές καπιταλιστικές χώρες τα μονοπώλια συχνά κυριαρχούν στην οικονομία. Η Vale Corp. της Βραζιλίας και η Cemex και América Móvil του Μεξικού είναι μεγαλύτερες από την Gazprom και τη Lukoil σε περιουσιακά στοιχεία στο εξωτερικό [United Nations Conference on Trade and Development (UNCTAD), World Investment Report 2013, Table of Top 100 TNCs from Development and Transition Economies (2011)], αλλά αυτό δεν καθιστά ιμπεριαλιστικές χώρες τη Βραζιλία και το Μεξικό.

Και βέβαια δεν πρόκειται για κυριαρχία του χρηματιστικού κεφαλαίου, το οποίο είναι η κορωνίδα της λενινιστικής ανάλυσης του ιμπεριαλισμού. Η Ρωσία έχει μονάχα 2 από τις 100 μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου στην κατάταξη συνολικών περιουσιακών στοιχείων: την Sberbank (αρ. 74) και την VTB (αρ. 93), των οποίων η συνδυασμένη αξία είναι λιγότερο από το μισό από αυτή των τριών βραζιλιάνικων τραπεζών στη λίστα (των Itaú Unibanco, Banco do Brasil και Bradesco). Οι τράπεζες αποτελούν πολύ μικρότερο μέρος της ρωσικής οικονομίας (4% του ΑΕΠ) από ό,τι στις ΗΠΑ (8% του ΑΕΠ, 41% των εταιρικών κερδών), ή από ό,τι στην υπόλοιπη ιμπεριαλιστική Δύση, και παίζουν μικρό ρόλο στη διεύθυνση της οικονομίας. Η Sberbank είναι μια γιγαντιαία τράπεζα αποταμιεύσεων, το πλειοψηφικό της πακέτο ανήκει στο κράτος, και χρηματοδοτεί κατά κύριο λόγο εταιρείες που πλειοψηφικά επίσης ανήκουν στο κράτος. Η VTB, η οποία επίσης ανήκει κατά πλειοψηφία στο κράτος, είναι η πρώην Τράπεζα Ξένου Εμπορίου της ΕΣΣΔ. Οι θυγατρικές της στις πρώην Σοβιετικές δημοκρατίες επικεντρώνονται στην χρηματοδότηση του εμπορίου με τη Ρωσία.

Όσο για την εξαγωγή κεφαλαίων, η Ρωσία κατέχει ενδιάμεση θέση ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες και τις νεοαποικίες. Έτσι, το σύνολο των ξένων επενδύσεων της Ρωσίας είναι 21% του ΑΕΠ, ποσοστό πολύ μικρότερο από αυτό της Σουηδίας (78% του ΑΕΠ), της Μεγάλης Βρετανίας (74%), της Γαλλίας (54%), της Γερμανίας (46%) και των ΗΠΑ (35%), ή ακόμα και της Χιλής (37%)· είναι ταυτόχρονα αρκετά ψηλότερο από ό,τι στη Βραζιλία και το Μεξικό (γύρω στο 10% του ΑΕΠ) και περίπου το ίδιο με της Νότιας Αφρικής (22%) [UNCTAD, World Investment Report 2013, FDI/TNC database]. Επιπρόσθετα, ενώ στις ιμπεριαλιστικές χώρες οι επενδύσεις εκτός χώρας (το 44% του ΑΕΠ στις "αναπτυγμένες οικονομίες") σχεδόν πάντα ξεπερνούν τις επενδύσεις εντός χώρας (33% του ΑΕΠ), στη Ρωσία οι άμεσες επενδύσεις εκτός χώρας (21% του ΑΕΠ) είναι λιγότερες από τις ξένες επενδύσεις εντός χώρας (26%), αν και το χάσμα δεν είναι τόσο μεγάλο όσο στις μεγαλύτερες ημι-αποικιακές χώρες, όπου η εισροή επενδυτικών κεφαλαίων μπορεί να φτάνει στο διπλάσιο ή τριπλάσιο της εκροής. 

(συνεχίζεται)

66 σχόλια:

  1. Στα κριτήρια του Λένιν για τον ιμπεριαλισμό πρέπει να προσθέσουμε και αυτό που ήταν ΑΥΤΟΝΟΗΤΟ και ΔΕΔΟΜΕΝΟ για τον δάσκαλο μας: τη διαμόρφωση μιας ρατσιστικής εργατικής τάξης στη "υποψήφια" ιμπεριαλιστική χώρα (τότε μέσα από την περίοδο της αποικιοκρατίας)...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η διαφθορά του Ε.Κ στις χώρες του ιμπεριαλισμού (κεφ. 8), μέσω της διείσδυσης του οπορτουνισμού και της αντίληψης ότι "ο δικός μας ιμπεριαλισμός δεν είναι ιμπεριαλισμός, του άλλου είναι", είναι συνέπεια του ιμπεριαλισμού, σύμπτωμα της ανάπτυξής του, και όχι κριτήριο για το τι είναι. Αν ήθελε ο Λένιν, θα το κατέτασσε ο ίδιος στα κριτήρια, το ενέταξε όμως στο κεφάλαιο που αφορά τη σήψη και τον παρασιτισμό ως συνέπειες.

      Διαγραφή
    2. Σωστά, όμως εγώ προφανώς δεν λέω ότι αυτό ήταν κριτήριο του Λένιν τότε δλδ στο βιβλίο του. Το έξτρα κριτήριο "μου" για σημερα είναι και ο ρατσισμός (όχι του "ε.κ." όπως λες) της εργατικής τάξης σε χώρες του καπιταλισμου-αποικιοκρατικες, που ΠΡΟΥΠΗΡΧΕ της διαφθοράς του ε.κ. στην ιμπεριαλιστική φάση. "λόγου χάρη", είναι η εργατική τάξη της Βραζιλίας η της...Ρωσίας σήμερα ρατσιστική όπως είναι η γιανκιδες, η άγγλοι κοκ που με τον ρατσισμό του δικαιολογούν και συμμετέχουν στα εγκλήματα των ιμπεριαλιστών "τους";

      Διαγραφή
    3. ΟΚ, προφανώς διαφωνούμε, διότι δεν έχω ιδέα τι εννοείς "ρατσισμό της Αγγλικής" ή οποιασδήποτε άλλης Ε.Τ ανεξάρτητα απ' τον ιμπεριαλισμό. Μήπως είναι και θέμα...γονιδίων ο ρατσισμός; Ποιος πρωτοστάτησε στις εξεγέρσεις των δούλων στις αποικιακές ΗΠΑ αν όχι η Ε.Τ; Ποιος πάλεψε για τα civil rights στο πλάι των μαύρων; Ποιος στήριξε την κατάργηση της δουλείας στην Αγγλία;

      Διαγραφή
  2. Στις "υστερες" "υποψήφιες" χώρες, προϋπόθεση είναι η ΚΑΘΥΠΟΤΑΞΗ και ΣΥΝΤΡΙΒΗ της εργατικής τάξης μέσα από ένα ΕΜΦΥΛΙΟ πόλεμο...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Μιας και ο λογος περι ιμπεριαλισμου, θυμιζω μια παλαιοτερη πολυ ενδιαφερουσα συζητηση:

    http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/02/blog-post_3719.html

    Προλεκαλτ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ θα προσέθετα κάτι που ό Λενιν θα το θεωρούσε αυτονόητο. Την μεγάλη στρατιωτική ισχύ! Ουδεποτε υπήρξε ιμπεριαλιστής δίχως στρατιωτική δυναμη, ώστε να επιβάλεί αν χρειαστεί και με αυτόν τον τρόπο την πολιτική του.

    Σταύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Καθώς η στρατιωτική ισχύς ήταν κεντρικό γνώρισμα των προκαπιταλιστικών ιμπεριαλισμών (ελληνικού, ρωμαϊκού, κλπ), και επειδή είναι λογικό μια χώρα με αναπτυγμένη τη βιομηχανική συγκέντρωση να έχει αναπτυγμένη πολεμική βιομηχανία στη σύγχρονη εποχή, ο Λένιν απέφυγε να επικεντρωθεί στον στρατιωτικό παράγοντα ως κριτήριο. Καθώς ζούσε σε εποχή όπου τα έθνη-κράτη της Ευρώπης συγκρούονταν μεταξύ τους για μερίδιο στον πλούτο και τους πόρους των αποικιών, δεν μπορούσε να διανοηθεί αποσύνδεση της οικονομικής ισχύος απ' την στρατιωτική, τέτοια ώστε κράτη με μικρότερη οικονομική ισχύ να είναι στρατιωτικά ισχυρότερα από κράτη με μεγαλύτερη οικονομική ισχύ.

      Το ζήτημα αυτό είναι λοιπόν περίπλοκο, επειδή:

      α) Η επικέντρωση στην στρατιωτική ισχύ αφαιρεί επικέντρωση απ' τον ιμπεριαλισμό ως συγκεκριμένο στάδιο του καπιταλισμού και συγχωνεύει τη σύγχρονη θεώρηση με ανιστορικές θεωρήσεις

      β) Η πλήρης παραγνώριση του ρόλου του στρατιωτικού παράγοντα απειλεί επίσης να φέρει απο-ιστορικοποίηση, καθώς παραγκωνίζεται ο ρόλος των διακρατικών ενώσεων που λειτουργούν ως φορείς συλλογικής ιμπεριαλιστικής εξουσίας μετά το 1945 και οι επιπλοκές που φέρνει ο διακρατικός και διαιρεμένος τους (σε οικονομικές και στρατιωτικές ενώσεις) χαρακτήρας (δες και απόσπασμα Μαϊλη για το αστικό πολιτικό σύστημα στην Ελλάδα, 1949-67, εδώ).

      Διαγραφή
  5. Πάντως νομίζω το θέμα της Ρωσίας είναι λίγο πολύπλοκο, λόγο του ότι δεν είχε αρκετό χρόνο και ευκαιρίες για να αναπτύξει για μεγάλο χρονικό διάστημα την οικονομία της όπως θα ήθελε κάθε αστική τάξη που σέβεται τον εαυτό της.
    Έχει μεγάλη συγκέντρωση κεφαλαίου όπως σε όλα τα καπιταλιστικά κράτη, αλλά από την άλλη, για το μέγεθος της δεν έχει αρκετή εξαγωγή κεφαλαίου και ανάπτυξη του χρηματιστικού κεφαλαίου.
    Αυτό σίγουρα έχει να κάνει με το γεγονός ότι στην παγκόσμια σκακιέρα του ιμπεριαλισμού, υπήρχαν κιόλας πολύ πιο δυνατοί παίχτες, την στιγμή που κυριάρχησε η αντεπανάσταση...

    Με άλλα λόγια, νομίζω ότι η Ρωσία έχει χαρακτηριστικά ιμπεριαλιστικού κράτους, τα οποία όμως δεν έχει αναπτύξει ακόμα αναλογικά με το μέγεθος της οικονομίας της, παρόλο που η αστική της τάξη θα το ήθελε, και βλέπουμε όλοι ότι το προσπαθεί, με όσους δεν είναι από πάντα εχθρικοί με αυτή.

    Τέλος, δεν νομίζω ότι έχει και τόσο σημασία άμα μπορούμε να βάλουμε την ονομασία αυτή ή όχι με ακρίβεια.
    Νομίζω πιο σημαντικό είναι ότι και αυτή παλεύει ξεκάθαρα, με κάθε τρόπο να καλύψει τις ανάγκες των μονοπωλείων της, και αυτό είναι το στοιχείο που μπορεί και πρέπει να μας ενδιαφέρει, όταν προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε πιθανούς εχθρούς ή φίλους, να χαράξουμε πολιτική και να εκμεταλλευτούμε τους ανταγωνισμούς.

    Αυτός νομίζω ήταν και ο σκοπός του Λένιν, και όχι απλά να κάνει μια καταγραφή, ακριβής ή όχι.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Τέλος, δεν νομίζω ότι έχει και τόσο σημασία άμα μπορούμε να βάλουμε την ονομασία αυτή ή όχι με ακρίβεια.
      Νομίζω πιο σημαντικό είναι ότι και αυτή παλεύει ξεκάθαρα, με κάθε τρόπο να καλύψει τις ανάγκες των μονοπωλείων της, και αυτό είναι το στοιχείο που μπορεί και πρέπει να μας ενδιαφέρει, όταν προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε πιθανούς εχθρούς ή φίλους, να χαράξουμε πολιτική και να εκμεταλλευτούμε τους ανταγωνισμούς."

      Το ζήτημα δεν περιορίζεται στη Ρωσία και αφορά κατά βάση την πρακτική στάση απέναντι σε μια σειρά χωρών που βάλλονται από ΕΕ και ΝΑΤΟ. Εν προκειμένω, εκτός της Ρωσίας, έχουμε Λιβύη, Συρία, Ουκρανία, Υεμένη, ΠΓΔΜ, Βενεζουέλα. Και για αυτές τις χώρες υπάρχει επίσης διεθνής συζήτηση για την ενδεδειγμένη στάση των ΚΚ και ΕΚ, κρίσεις και επικρίσεις. Είναι δε εξαιρετικά δύσκολο να αποφευχθεί απόφανση για το ποιον και τι στηρίζει αντικειμενικά η μία ή η άλλη στάση, κυρίως ανάμεσα σε ΚΚ και ΕΚ που κανένα απ' αυτά δεν έχει καταλάβει επαναστατικά την εξουσία και δεν έχει έτσι κυρώσει τις θέσεις του με την επαναστατική πράξη.

      Διαγραφή
    2. Σίγουρα γίνεται πολύ κουβέντα, έχεις δίκιο σε αυτό, όπως και στο ότι δεν μπορούμε με σιγουριά να ξέρουμε πια στάση είναι "σωστή".

      Το μόνο που μπορούμε να ξέρουμε, είναι ότι σε αυτή την κατάσταση, ο δυτικός ιμπεριαλισμός (και η πολιτική των κρατών του) είναι όχι απλά επιθετικός, αλλά και μεγάλος κίνδυνος για το μέλλον του ανθρώπινου είδους γενικά.

      Οπότε μπορούμε να πούμε ότι σε μια περίπτωση διλήμματος, με ασφάλεια θα μπορούσαμε, και θα έπρεπε να εκμεταλλευτούμε τον ανταγωνισμό των 2 στρατοπέδων, που φαίνεται να δημιουργούνται ξεκάθαρα πια, χωρίς εννοείτε να πρέπει ντε και καλά να πάρουμε κάποιου το μέρος, αυτό είναι γνωστό.
      Πέρα από αυτό, νομίζω ότι το κριτήριο με το οποίο μπορούμε να βγάλουμε ένα ασφαλές συμπέρασμα, είναι αυτό της επιθετικότητας και του ηγεμονικού χαρακτήρα της κάθε πλευράς, όποια και αν είναι αυτή, πάντα όμως χωρίς να ξεχνάμε ότι οι ισσοροπίες μπορούν και να αλλάξουν!
      Αυτό γιατί από την μεριά των συμφερόντων της Ε.Τ., μας ενδιαφέρει τα κράτη να μπορούν να δρουν αυτόνομα-ανεπηρέαστα, και η αστικές τάξεις να είναι σε κόντρα, για πάρα πολλούς λόγους που όλοι ξέρουμε.

      Κώστας

      Διαγραφή
    3. Κώστα, μια ερώτηση.

      Αναγνωρίζεις αντι-ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά στην αντίσταση στην Συρία, στην Υεμένη, στην Λιβύη. στην Ουκρανία στο Ιρακ, ή εντάσεις τους πολέμους αυτούς. στην κατηγορία "Ενδο-Ιμπεριαλιστικές διενέξεις"?

      Κατα τη γνώμη μου έχει τεράστια σημασία, γιατί απ' αυτό καθορίζεται κι η στάση μας και λυπάμαι πολύ που αναγκάζομαι να το πω αλλά τελευταία βλέπω να παγιώνεται μια τάση επικίνδυνης ουδετερότητας,μιας εντελώς αφ' υψηλού αποστασιοποιημένης ανάλυσης και συμψηφισμών.[Εξηγούμαι εξ αρχής οτι δεν αναφέρομαι σε εσένα.]

      Decadent

      Διαγραφή
    4. Διόρθωση, ζητώ συγνώμη αβλεψία.
      "μια εντελώς αφ' υψηλού τακτική αποστασιοποιημένης ανάλυσης και συμψηφισμών"

      Decadent

      Διαγραφή
    5. Μπορεί και να μην ήμουν ξεκάθαρος. Οπότε θα το πω πιο χοντροκομμένα για να μην παρεξηγηθώ:
      Κριτήριο για το ποιον πρέπει να υποστιρίξουμε έμμεσα ή/και άμεσα (ανάλογα τις συνθήκες), είναι το πια μεριά επιτίθεται και προκαλεί στην ουσία, και γενικά, την όξυνση των καταστάσεων και των ανταγωνισμών.

      Νομίζω χαρακτηριστική στάση, είναι αυτή του ΚΚΕ.
      Στηρίζει πλάγια π.χ. όλες αυτές τις περιπτώσεις που ανέφερες, αναδεικνύοντας την επιθετικότητα του δυτικού ιμπεριαλισμού, τα προσχήματα του, της μεθοδεύσεις του και τους σκοπούς του, που είναι πάντα κατά των λαών.
      Με αυτό τον τρόπο υπονοεί ποιος έχει δίκιο, αλλά δεν παίρνει μια δεσμευτική στάση εκτός όταν μιλάμε για στήριξη καθαρά της Ε.Τ. ή ομάδων που την εκπροσωπούν.
      Ποτέ δεν λέει κάτι περισσότερο από το που οδηγούν όλα αυτά τους λαούς, και το πώς αυτοί μπορούν να απαντήσουν στην επίθεση που δέχονται. Το ζητούμενο δηλαδή.

      Νομίζω όποια άλλη στάση, παραγνωρίζει το γεγονός ότι όποια μάχη και να δοθεί από τον λαό, στα πλαίσια ενός αστικού κράτους, άμα δεν έχει κατάληξη την σοσιαλιστική επανάσταση, μπορεί να γυρίσει μπούμερανγκ, και θα το κάνει.

      Κώστας

      Διαγραφή
    6. Γιατί πρέπει να είμαστε με τους Λαούς των χωρών και όχι με τα κράτη τους;
      Ίσως γιατί ο Καντάφι μια χαρά συναγελαζόταν με Ανιέλι και έκανε μπίζνες με Ιταλία και Ελλάδα. Ναι, κάποια λιβυοπετροδόλλαρα είχαν εξαχθεί στην Ελλάδα για εργοστάσια ντομάτας - για παράδειγμα.
      Κάποτε και εφόσον οι συσχετισμοί το επέτρεπαν (Σοβιετική Ένωση) είχε φτάσει να λογίζεται όλο το κίνημα Μπάαθ ως αντι-ιμπεριαλιστικό, απελευθερωτικό κτλ. Η ιστορία έδειξε πως δεν είχε βάθος για να καταγραφεί σε αυτήν ως τέτοιο.
      Το Μπάαθ της Συρίας είχε περισσότερο σθεναρή θέση απο τα υπόλοιπα από την εποχή του μπαμπά Άσαντ αλλά αυτό δεν εμπόδισε το κράτος της Συρίας να ενταχθεί - μετά την σοβιετική εποχή - σε συσχετισμούς και ισορροπίες αμερικανοφτιαγμένες στην περιοχή.
      Το τέλος του Σαντάμ δεν προοιωνιζόταν όταν αμερικανοκινούμενος μακέλεψε τον λαό του με τον γειτονικό Ιρανικό.
      Αυτές οι δεσμεύσεις και οι συσχετισμοί έσπασαν σε όλη την λεκάνη της Νοτιοανατολικής Μεσογείου και οι μετατοπίσεις που έγιναν στην διεθνή σκακιέρα για ένα πράγμα είναι σίγουρο πως ΔΕΝ παλεύουν: "Για το καλό των Λαών της περιοχής"

      Για να δούμε με ποιους θα πρέπει να είμαστε ας σκεφτούμε το σύγχρονο και άκρως διδακτικό θέμα της Ουκράνιας μετά τα όσα είπε ο Ελισαίος Βαγενάς στους Κομμουνιστές της περιοχής που επισκέφτηκε.

      Διαγραφή
    7. Και η ΕΣΣΔ ήταν με το λαό της Γερμανίας στον Β Παγκόσμιο. Ξεκάθαρα ήταν με το λαό της Γερμανίας. Άλλο "είμαι με το λαό αλλά όχι με το κράτος" εγώ δεν ξέρω εκτός αν μιλάμε για φιλοσοφία του καναπέ.

      Διαγραφή
    8. Φυσικά, σήμερα έχουμε άλλα παραδείγματα του να είσαι με το λαό αλλά όχι με το κράτος. Όλες οι Αμερικάνικες ΜΚΟ στον κόσμο, στη Βενεζουέλα, στην ΠΓΔΜ, στην Ουκρανία, με το λαό είναι. Καμία δεν δηλώνει ενάντια στο λαό -- απεναντίας. Με το λαό είναι και αυτές, για αυτό το στέλνουν σε τόπο χλοερό ή στα νερά της Μεσογείου, για να τον απαλάξουν απ' το βάσανο να ζει σε μάπα κράτος.

      Κι εγώ, αν βομβαρδίσουν την Ελλάδα, με το λαό θα είμαι. Όχι βέβαια με το κράτος στο οποίο ζει, αυτό θα προτιμούσα να μοιραστεί ανάμεσα σε Τουρκία, Αλβανία και Βουλγαρία. Για το λαό δηλαδή θα το προτιμούσα.

      Διαγραφή
    9. @Φάχεν:
      Μου θύμησες το περίφημο ΝΑΡίτικο, "είμαστε υπέρ του λαού της Γιουγκοσλαβίας και ενάντια στον Μιλόσεβιτς" την ώρα που τα ΝΑΤΟϊκά βομβαρδιστικά ξεστοκάριζαν πάνω από το Βελιγράδι.

      Διαγραφή
    10. @Trash
      επειδή ήμουν εκεί αλλά όχι με τον Αλκίνοο στα ξενοδοχεία θύμισε μου σε παρακαλώ. Φωνάζαμε "Ζήτω ο Μιλόσεβιτς";;;
      Μήπως είχε πολύ αέρα πάνω στη γέφυρα και παράκουσες ως "Φονιάδες του Μιλόσεβιτς, Αμερικάνοι" το γνωστό σύνθημα που θυμίζει πως οι φονιάδες είναι των Λαών;

      "Όχι κάτω από ξένες σημαίες"

      Νομίζω ήμουν ξεκάθαρος και οι παρανοήσεις δεν βοηθούν.
      Για τα εσωτερικά:
      Το ΚΚΕ λέει πως ο Λαός δεν θα δεχτεί καμία απόσχιση εδάφους όπως και καμία προσάρτηση. Πως; Όχι με κολιγιές και συμμαχίες με εχθρούς των εχθρών μας αλλά ξεκάθαρα παίρνοντας την εξουσία στα χέρια του. Δηλ. να διαλύσει το Κράτος και να εγκαθιδρύσει την Δικτατορία του Προλεταριάτου.
      Ο αγώνας θα είναι ολομέτωπος και στόχο θα έχει την εξουσία ταυτόχρονα με τις αρχές της μη απόσχισης και της μη προσάρτησης εδάφους.
      Ούτε απλό είναι, ούτε εύκολο. Αλλά ξεκάθαρη θέση την λες άνετα.
      Λάθη του παρελθόντος με τη συμμαχία έως και με την αστική τάξη για απελευθερωτικά και αντιφασιστικά μέτωπα έδωσαν την σημερινή γνώση στο Κόμμα ως εφόδιο για να μην τα ξανακάνει.

      Διαγραφή
    11. @Φάχεν:
      Αυτό που έγραψα είναι πολύ ξεκάθαρο και δεν καταλαβαίνω που ακριβώς απαντάς επάνω σε αυτό.

      Για τα υπόλοιπα έχω παραθέσει λινκ για το σχετικό άρθρο της ΚΟΜΕΠ.
      Την ιδέα της "ουδετερότητας" ο Λένιν την καυτηριάζει με τα πιο σκληρά λόγια, και εξηγεί και το γιατί.

      Διαγραφή
  6. Εάν το ζήτημα που μας αφορά είναι το ποιά πρέπει να είναι η δική μας στάση, νομίζω πως δεν χρειάζεται να πολυψειρίσουμε τον βαθμό καπιταλιστικής ανάπτυξης, ούτε της Ρωσίας, ούτε κανενός άλλου.
    Εκείνο που μας ενδιαφέρει ως ανάλυση είναι η ανάπτυξη του δικού μας καπιταλισμού (εάν έχει δηλαδή μπει στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο) και η συμμετοχή του σε ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο που είνει δεδομένη (ΕΕ-ΝΑΤΟ).
    Εφόσον αυτό έχει ξεκαθαριστεί, τότε τα καθήκοντα μας είναι κρυστάλινα. Ήττα του "δικού μας" ιμπεριαλισμού, ήττα της "δικής μας" αστικής τάξης. Ήττα που δεν πρέπει απλά να την ευχόμαστε, αλλά να την επιδιώξουμε έμπρακτα.
    Αυτά τουλάχιστον λέει ο Λένιν, και δεν αλλάζουν από τον ιμπεριαλιστικό ή μη χαρακτήρα της Ρώσικης Ομοσπονδίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Οι μενσεβίκοι και οι εσέροι μας, που εξεγείρονται ενάντια σ’ αυτό το πρόγραμμα, επειδή φοβούνται τη ρήξη με την «Αγγλία και τη Γαλλία», εφαρμόζουν στην ουσία ένα καπιταλιστικό πρόγραμμα στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και περιορίζονται να στολίζουν αυτό το πρόγραμμα με άνθη αθώας ευγλωττίας, όπως λ.χ. η «αναθεώρηση των συμφώνων», οι δηλώσεις υπέρ μιας «ειρήνης χωρίς προσαρτήσεις» κτλ. Όλοι οι ευσεβείς αυτοί πόθοι είναι καταδικασμένοι να μένουν κούφια λόγια, γιατί η καπιταλιστική πραγματικότητα βάζει το ζήτημα ορθά-κοφτά: είτε υποταγή στους ιμπεριαλιστές της μιας από τις δυο ομάδες, είτε επαναστατικός αγώνας ενάντια σε κάθε ιμπεριαλισμό. Υπάρχουν σύμμαχοι για έναν τέτιο αγώνα; Υπάρχουν. Οι καταπιεζόμενες τάξεις της Ευρώπης, και πριν απόλα το προλεταριάτο· οι καταπιεζόμενοι από τον ιμπεριαλισμό λαοί, και πριν απόλα οι λαοί της Ασίας που γειτονεύουν με μας."
      Λένιν, "Η εξωτερική πολιτική της ρωσικής επανάστασης."

      Φοβάμαι ότι ο Λένιν ποτέ δεν είπε "το αν η Χ χώρα είναι ιμπεριαλιστική είναι αδιάφορο για τον καθορισμό της κομμουνιστικής πολιτικής, αυτή καθορίζεται μόνο απ'την επιδίωξη της ήττας του δικού σου ιμπεριαλισμού". Αντιθέτως, ήταν πάντα κρίσιμο για τον ίδιο ποιος ήταν ιμπεριαλιστής και ποιος καταπιεζόμενος απ' τον ιμπεριαλισμό λαός. Δεν υπάρχει διαφυγή απ' αυτό αν θέλουμε να μείνουμε σε λενινιστικό πλαίσιο αναφοράς.

      Διαγραφή
    2. Συμφωνώ, αλλά στην περίπτωση αυτή, δεν νομίζω ότι είναι και τόσο απαραίτητο να είναι ιμπεριαλιστής με όλη την έννοια της λέξης ο επιτιθέμενος.
      Το θέμα είναι τι κάνει.
      Η Ελλάδα π.χ. δεν ήταν ιμπεριαλιστική χώρα με την Λενινιστική έννοια, όταν πήρε μερτικό της Τουρκίας μετά τον Α' ΠΠ, αλλά λειτούργησε στα πλαίσια του ιμπεριαλιστικού μοιράσματος και των μηχανισμών του, και σωστά οι σοβιετικοί βοήθησαν τους Τούρκους στο να απελευθερωθούν, άσχετα με το που κατέληξε η ιστορία.

      Κώστας

      Διαγραφή
    3. Ας μου επιτραπεί μια ερώτηση. Αν αύριο η Ελλάδα πεταγόταν εκτός ΝΑΤΟ και εκτός ΕΕ και βρισκόταν αιφνιδίως απέναντι απ' τους δύο αυτούς πυρήνες, τι είδους χώρα θα ήταν; Η σημερινή Ελλάδα. Προς όλους η ερώτηση.

      Διαγραφή
    4. Δεν νομίζω ότι θα έχανε την ευκαιρία οποιαδήποτε αστική τάξη, να είναι μέσα σε μια διακρατική ιμπεριαλιστική ένωση.
      Έτσι κι αλλιώς, δεν υπάρχει μικρό κράτος, που να μην είναι υπό την επιρροή κάποιου άλλου μεγαλύτερου, και οι αστικές τάξεις πάντα βρίσκουν να πάρουν κάτι μέσα από τέτοιες σχέσεις.

      Κώστας

      Διαγραφή
    5. Χωρίς καμία αμφιβολία. Αλλά αυτό δεν απαντάει στην ερώτηση. Που δεν είναι καθαρά υποθετική, βέβαια. Μπορεί να συμβεί στα πλαίσια των ευρύτερων ανακατατάξεων να βρεθεί μια Α.Τ εκτός νυμφώνος. Γιατί έκανε λάθος κινήσεις, γιατί αποφασίστηκε να την φάνε γιατί δε βγαίνουν αλλιώς τα κουκιά της χασούρας της κρίσης, για πολλούς λόγους. Η ερώτηση παραμένει λοιπόν: τι είδους χώρα θα ήταν τότε η Ελλάδα;

      Διαγραφή
    6. @Αντωνης:
      Εγώ πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω σε τι αλλάζει τα καθήκοντα μου για ήττα της δικής μου αστικής τάξης ο ιμπεριαλιστικός ή μη χαρακτήρας της Ρώσικης Ομοσπονδίας.
      Αν είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική, τότε καθήκον μου είναι η ήττα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού.
      Αν δεν είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική, και πάλι το καθήκον μου είναι η ήττα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού.
      Τα παραπάνω άσχετα, -σύμφωνα με την Λενινιστική διδασκαλία- ακόμη και του ποιός είναι ο "επιτιθέμενος".
      Ακόμη δηλαδή και ο "επιθέμενος" ιμπεριαλισμός ήταν ο Ρώσικος όπως θέλουν να μας πείσουν κάποιοι κύριοι της "αριστεράς", ακόμη και σε αυτή την περίπτωση το δικό μας καθήκον θα ήταν (όπως και είναι) η ήττα των ευρωατλαντιστών.

      Για το υποθετικό σου ερώτημα τώρα, και μην το θεωρήσεις υπεκφυγή.
      Για το να βρεθεί η Ελλάδα απέναντι σε ΕΕ-ΝΑΤΟ, δεν μπορώ να φανταστώ άλλη περίπτωση από το να μην είναι πλέον καπιταλιστική.
      Δεν είναι συγκυριακή αλλά στρατηγική η επιλογή της ελληνικής αστικής στο "δυτικό μπλοκ", και μάλιστα από ίδρυσης του νεοελληνικού κράτους.

      Διαγραφή
    7. Αν και εμένα μου φαίνεται λίγο απίθανο να γίνει αυτό και μετά να μην ψάξει εσπευσμένα για καινούργιο "σπίτι", θα μπορούσαμε να πούμε ότι κριτήριο είναι τα στοιχεία της οικονομίας της.
      Η Ελλάδα π.χ. έχει μεγάλη εξαγωγή κεφαλαίου, μεγάλο τραπεζικό τομέα που έχει ενωθεί με το βιομηχανικό κεφάλαιο, συγκέντρωση της παραγωγής, κυρίαρχα μονοπώλια και βλέψεις σε μοίρασμα ενεργειακής και εδαφικής πίτας, οπότε θα έλεγα ότι δεν αλλάζει ο χαρακτήρας της άμα χάσει ένα από τα πολλά χαρακτηριστικά μιας ιμπεριαλιστικής χώρας.

      Κώστας

      Διαγραφή
    8. @Αντωνης:
      "Φοβάμαι ότι ο Λένιν ποτέ δεν είπε "το αν η Χ χώρα είναι ιμπεριαλιστική είναι αδιάφορο για τον καθορισμό της κομμουνιστικής πολιτικής, αυτή καθορίζεται μόνο απ'την επιδίωξη της ήττας του δικού σου ιμπεριαλισμού". Αντιθέτως, ήταν πάντα κρίσιμο για τον ίδιο ποιος ήταν ιμπεριαλιστής και ποιος καταπιεζόμενος απ' τον ιμπεριαλισμό λαός. "

      Αυτό έχει (και μεγάλη) σημασία μόνο στην περίπτωση που καταλήξεις πως ο "καταπιεζόμενος λαός" είναι ο δικός σου, οπότε και μπαίνουν εθνικοαπελευρωτικά καθήκοντα (με όσα αυτό συνεπάγεται).

      -Συζητάμε κάτι τέτοιο για την Ελλάδα;

      Διαγραφή
    9. Αρχίζω απ' το τέλος. Κανείς δεν αμφιβάλλει ότι η επιλογή της ελληνικής Α.Τ είναι στρατηγική. Ειναι απόλυτα ορθό ότι είναι τέτοια. Και της ρωσικής η επιλογές στρατηγικές ήταν. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά απλό πράγμα να βρεθείς από κάπου στην ιεραρχία του ιμπεριαλιστικού μπλοκ σε κράτος-παρίας, που κατασπαράσσεται αβλεπί. Έχω την εντύπωση ότι δεν κομίζω γλαύκα εις Αθήνας. Στην περίπτωση αυτή, είσαι απλά κρέας προς βρώση και όχι "ιμπεριαλιστική δύναμη σε διένεξη με άλλες", γιατί η όποια σου δύναμη ήταν αποτέλεσμα συμμετοχής στη λυκοσυμμαχία και όχι αυτόνομη υπόθεση. Ένα το κρατούμενο.

      Διαγραφή
    10. Δεύτερο κρατούμενο, η δεύτερη πρόταση δεν ισχύει: "
      Αν είναι η Ρωσία ιμπεριαλιστική, τότε καθήκον μου είναι η ήττα του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού"

      καθώς το καθήκον σου στη δεύτερη περίπτωση είναι η πάλη για την ήττα και των δύο: "είτε υποταγή στους ιμπεριαλιστές της μιας από τις δυο ομάδες, είτε επαναστατικός αγώνας ΕΝΑΝΤΙΑ ΣΕ ΚΑΘΕ ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟ." Δυστυχώς, αλλιώς τα πράγματα θα ήταν πολύ απλούστερα κι ευκολότερα από ό,τι είναι, και πίστεψέ με, θα το ήθελα πολύ να είναι απλούστερα κι ευκολότερα!

      Διαγραφή
    11. "Αυτό έχει (και μεγάλη) σημασία μόνο στην περίπτωση που καταλήξεις πως ο "καταπιεζόμενος λαός" είναι ο δικός σου"

      Η πρόταση του Λένιν είναι: "Υπάρχουν σύμμαχοι για έναν τέτιο αγώνα; Υπάρχουν. Οι καταπιεζόμενες τάξεις της Ευρώπης, και πριν απόλα το προλεταριάτο· οι καταπιεζόμενοι από τον ιμπεριαλισμό λαοί, και πριν απόλα ΟΙ ΛΑΟΙ ΤΗΣ ΑΣΙΑΣ ΠΟΥ ΓΕΙΤΟΝΕΥΟΥΝ ΜΕ ΜΑΣ."

      Κατά συνέπεια, είναι σαφές ότι "οι καταπιεζόμενοι από τον ιμπεριαλισμό λαοί" δεν είναι ο "δικός μας", αλλά "πριν απ' όλα" αυτοί με τους οποίους γειτονεύουμε. Για τον Λένιν, η Ασία πλην Ιαπωνίας, βεβαίως.

      Διαγραφή
    12. Και φυσικά, με ίσο βάρος, τα άλλα προλεταριάτα της Ευρώπης, ώστε προς Δυσμάς, ο σύμμαχος της επανάστασης είναι το κομμουνιστικά οργανωμένο προλεταριάτο και προς ανατολάς οι καταπιεζόμενοι απ' τον ιμπεριαλισμό γείτονες. Αντί να είναι αυτοί ή εκείνοι οι ιμπεριαλιστές. Αυτό είναι το σχήμα στον Λένιν.

      Διαγραφή
    13. Για το "Δεύτερο κρατούμενο, η δεύτερη πρόταση δεν ισχύει:"

      Κάποια αποσπάσματα από το άρθρο της ΚΟΜΕΠ «Ο ΛΕΝΙΝ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΚΑΙ ΤΗ ΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΩΝ»:

      Το όφελος της εργατικής τάξης στις συνθήκες ενός ιμπεριαλιστικού πολέμου δεν μπορεί παρά να βρίσκεται στην ήττα και την ανατροπή της αστικής τάξης της χώρας της, σημείωνε ο Λένιν: «Σ’ έναν αντιδραστικό πόλεμο μια επαναστατική τάξη δεν μπορεί παρά να εύχεται την ήττα της κυβέρνησής της. Αυτό είναι αξίωμα. Και το αξίωμα αυτό αμφισβητούν μόνο οι συνειδητοί οπαδοί ή οι ανίκανοι υπηρέτες των σοσιαλσωβινιστών»23.
      ...
      Η ιστορία έδειξε ότι σε συνθήκες ιμπεριαλιστικού πολέμου, δυνάμεις του οπορτουνισμού επιλέγουν τη γραμμή της ουδετερότητας, υιοθετούν αταξικά συνθήματα περί «αφοπλισμού», «ενότητας για την ειρήνη» ή το κενό περιεχομένου σύνθημα «ούτε νίκη ούτε ήττα». Αυτό το σύνθημα σχολίασε ο Λένιν, λέγοντας ότι «όποιος υποστηρίζει το σύνθημα αυτό, είναι συνειδητός ή ασυνείδητος σωβινιστής, είναι στην καλύτερη περίπτωση ένας διαλλακτικός μικροαστός, αλλά προπαντός είναι εχθρός της προλεταριακής πολιτικής, οπαδός των σημερινών κυβερνήσεων, των σημερινών κυρίαρχων τάξεων»27.

      Πώς μπορεί άραγε να είναι επαναστατικός και ριζοσπαστικός ο αγώνας ενάντια στον πόλεμο, κατά το Λένιν όχι «κούφια και χωρίς περιεχόμενο αναφώνηση […] όταν με τον αγώνα αυτόν δεν εξυπακούεται επαναστατική δράση κατά της κυβέρνησης και στη διάρκεια του πολέμου; Φτάνει να το σκεφτείς λιγάκι για να το καταλάβεις. Επαναστατική δράση όμως ενάντια στην κυβέρνησή σου στη διάρκεια του πολέμου σημαίνει, αναμφισβήτητα, αναντίρρητα, όχι μόνο να εύχεσαι να ηττηθεί η κυβέρνησή σου, αλλά και να συμβάλλεις έμπρακτα σ’ αυτήν την ήττα»28.
      ____
      23. Β. Ι. Λένιν: «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 291.
      27. Β. Ι. Λένιν: «Για την ήττα της κυβέρνησης της χώρας σου στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο», «Απαντα», τ. 26, εκδ. «Σύγχρονη Εποχή», σελ. 296.
      28. Ο.π., σελ.291.
      http://www.komep.gr/2012-teyxos-6/o-lenin-gia-ton-polemo-kai-th-stash-ton-kommoyniston

      Διαγραφή
    14. @Αντωνης:
      "Και φυσικά, με ίσο βάρος, τα άλλα προλεταριάτα της Ευρώπης, ώστε προς Δυσμάς, ο σύμμαχος της επανάστασης είναι το κομμουνιστικά οργανωμένο προλεταριάτο και προς ανατολάς οι καταπιεζόμενοι απ' τον ιμπεριαλισμό γείτονες. Αντί να είναι αυτοί ή εκείνοι οι ιμπεριαλιστές. Αυτό είναι το σχήμα στον Λένιν."

      Προσωπικά δεν βλέπω τι εφαρμογή μπορεί να έχει το συγκεκριμένο σε αυτή την περιοχή και τον χρόνο. Όλοι οι λαοί των συνόρων μας έχουν φτάσει στην εθνική τους ολοκλήρωση εδώ και δεκαετίες (αν όχι παραπάνω).
      Συνεπώς είναι το προλεταριάτο τους αυτό στο οποίο θα απευθηνθούμε, χωρίς βέβαια να αφήσουμε ανεκμετάλλευτους και τους ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς.

      Διαγραφή
    15. Η ήττα της δικής σου ιμπεριαλιστικής τάξης δεν είναι αποκλειστικό καθήκον. Δεν άλλαζε γνώμη ο Λένιν για θεμελιώδη ζητήματα τόσο απλά ή εύκολα. Εν προκειμένω, το γνωστό απόσπασμα που παραθέτεις αφορά πολεμικά καθήκοντα, καθήκοντα σε συνθήκες πολέμου, αυτό που παρέθεσα εγώ αφορά, όπως είναι προφανές από το συνολικό κείμενο, την αντίθεση στη στάση των εσέρων και Μενσεβίκων για την ειρηνευτική συνθήκη, ότι δλδ "θα έριχνε" τους "καλούς" ¨Αγγλους και Γάλλους. Δεν χρειάζεται φαντάζομαι να θυμήσω την πρόσφατη συζήτηση για το 41 και τα καθήκοντα απέναντι στους "καλούς ιμπεριαλιστές" της υπόθεσης, τους Εγγλέζους, ή ότι αυτή η συζήτηση αφορά ακριβώς το καθήκον πάλης σε κάθε ιμπεριαλιστή (δηλ, όχι μόνο τους Ιταλούς αλλά και τους "συμμάχους") και όχι το να πολεμήσεις το δικό σου ιμπεριαλισμό.

      Διαγραφή
    16. Όλοι οι λαοί των συνόρων μας έχουν φτάσει στην εθνική τους ολοκλήρωση εδώ και δεκαετίες (αν όχι παραπάνω).

      Μόλις προχτές ξεκίνησε εδώ μια συζήτηση για το ότι η ΠΓΔΜ είναι ένα μείγμα-τουρλουμπούκι που εύκολα μπορεί να τιναχτεί στον αέρα. Και πρόσφατα, ο ΓΓ μίλησε για το ζήτημα των μειονοτήτων της Θράκης, που υπόσχεται ανάλογες δυνατότητες σε όποιον θελήσει να τα κάνει γης μαδιάμ. Στο μεταξύ, κάθε τρεις και λίγο κυκλοφορεί και μια υστερία για τους μετανάστες που θα κάνουν Τζιχάντ, και η Χρυσή Αυγή ακονίζει μαχαίρια ανοιχτά. "Εθνική ολοκλήρωση" με ποια έννοια;

      Διαγραφή
    17. Τώρα που το ξανα σκέφτηκα, μια χώρα σαν την Ελλάδα, άμα την πετάγανε έξω, το πιθανότερο αν όχι σίγουρο είναι ότι θα έχανε πολύ γρήγορα, πολλά από τα χαρακτηριστικά της που την κάνουν τώρα ιμπεριαλιστική.

      Απλά δεν ξέρω αν σε τελική ανάλυση, μια χώρα σε τέτοια κατάσταση, θα μπορούσε με την αστάθεια στην οποία θα βρισκόταν μετά από όλα αυτά, να πεις αν μπορεί να υπάρξει σε οποιοδήποτε πλαίσιο, χωρίς, και πριν να δεχτεί την επέμβαση άλλων κρατών που θα είχαν συμφέροντα από την σταθερότητα της.
      Με λίγα λόγια, στον ιμπεριαλισμό άμα δεν θέλεις ή δεν είσαι σε θέση να παίξεις μπάλα σαν κυρίαρχη τάξη (όποιου είδους), είναι στάνταρ ότι θα θέλουν να σε παίξουν οι άλλοι μπάλα θες δεν θες, με το αζημίωτο πάντα, και οι αστοί όλο και θα την βολέψουν!

      Μάλλον θες να πεις έμμεσα, ότι υπάρχει και ένα είδος κρατών που δεν ανήκει στο σχήμα που έχει περιγράψει ο Λένιν. Δεν το αποκλείω, αλλά έχουμε κάποιο παράδειγμα;

      Κώστας

      Διαγραφή
    18. @Αντωνης:
      "Η ήττα της δικής σου ιμπεριαλιστικής τάξης δεν είναι αποκλειστικό καθήκον. "
      Σωστό.
      Αποκλειστικό καθήκον δεν είναι.
      Ως πρωταρχικό πάλι, μπαίνει επανειλημένα.
      Υ.Γ.
      Θεωρώ δεν υπάρχει καμμία αναλογία με τις καταστάσεις του Β'ΠΠ.
      Τότε υπήρχε ΕΣΣΔ, υπήρχε Κομιντέρν, υπήρχε αντι-κομιντέρν σύμφωνο, κτλ., που βάραιναν καθοριστικά στα καθήκοντα και τις αναλύσεις.

      Αν πρέπει να αναφερθούμε κάπου, νομίζω πως η σημερινή κατάσταση προσομοιάζει πολύ περισσότερο στον πρώτο μεγάλο ιμπεριαλιστικό πόλεμο.

      Διαγραφή
    19. "Τώρα που το ξανα σκέφτηκα, μια χώρα σαν την Ελλάδα, άμα την πετάγανε έξω, το πιθανότερο αν όχι σίγουρο είναι ότι θα έχανε πολύ γρήγορα, πολλά από τα χαρακτηριστικά της που την κάνουν τώρα ιμπεριαλιστική."

      Έτσι λέω κι εγώ, έτσι μου φαίνεται. Δεν ήταν έτσι παλιότερα όμως. Δεν υπήρχαν τόσο ολοκληρωμένες λυκοσυμμαχίες, με 30 μέλη, πχ. Για να γίνεις ιμπεριαλιστής έπρεπε να συμπληρώνεις κάποιες πιο αυστηρές προϋποθέσεις, πχ σε βιομηχανική ισχύ. Τώρα τα πράγματα έχουν γίνει χαλαρότερα. Αλλά όχι και λάστιχο. Όχι στο σημείο όπου όλοι μπορούν να γίνουν μέλη του κλαμπ και να μείνουν τέτοια. Κάποιοι πρέπει να πληρώσουν το λογαριασμό, όπως και μέσα σε κάθε χώρα.

      Και αυτοί οι κάποιοι, που θα πετιούνται απ' του ομίλους και θα κατασπαράσσονται, λέω εγώ, θα γίνουν όλο και περισσότεροι.

      Είχα πει καθαρά, δεν φτάνει μια Ουκρανία σε ολόκληρη την ευρωπαϊκή ήπειρο. Μπορεί να μην φτάνουν άλλες κι άλλες χώρες, στο τέλος της υπόθεσης. Δεν το ξέρουμε ακόμα. Ξέρουμε μόνο --είχα βάλει κουίζ αν θυμάσαι-- ότι αυτό που άρχισε στην Ουκρανία δεν θα σταματήσει. Κι εσχάτως μας τριγυρίζει πολύ πιο κοντά.

      Διαγραφή
    20. @Αντωνης
      "Εθνική ολοκλήρωση" με ποια έννοια;΅"
      Με την έννοια πως δεν γνωρίζω κάποιον λαό της περιοχής που να μην έχει το δικό του εθνικό κράτος.
      Ο Λένιν μπορούσε να προσβλέπει σε συμμαχία με τις καταπιεσμένες εθνότητες της Τσαρικής αυτοκρατορίας.
      -Εμείς σε ποιόν θα απευθηνθούμε;
      Δεν έχω υπόψην μου κάτι άλλο εκτός από τους πομάκους και μερικές χιλιάδες εναπομείνατες σλαβομακεδόνες.
      Δεν τους λες και τον σύμμαχο που θα αλλάξει τους συσχετισμούς

      Διαγραφή
    21. Λείπουν τα ισχυρά και ανερχόμενα βιομηχανικά ευρωπαϊκά κράτη, η Ευρώπη είναι μια περιφέρεια πολυτελείας, πολύ μεγάλης πολυτελείας συγκριτικά, και όχι η βιομηχανική καρδιά του κόσμου, ούτε η ήπειρος των υπερήφανων αυτοκρατορικών ονείρων, αλλά μια ομάδα από ύαινες που πάντα πρέπει να περιμένουν τον βασιλέα λέοντα για να μπήξουν τα δοντάκια τους.

      Και βέβαια, ούτε εθνικοί στρατοί κληρωτών, ούτε μαζικό βιομηχανικό προλεταριακό κίνημα.

      Κρίσιμες διαφορές.

      Διαγραφή
    22. Συμφέρον τους θα είναι να διώξουν κόσμο κάποια στιγμή, αυτό είναι στάνταρ.
      Νομίζω όμως ότι σε μεγάλη όξυνση, κανένας δεν θα χαθεί στην αναμπουμπούλα. Όλο και κάποιος θα χρειαστεί αργά ή γρήγορα να εκμεταλλευτεί μία χώρα - παρία, ακόμα και αν είναι να αναβιώσει η αποικιοκρατία με μια μορφή...

      Κώστας

      Διαγραφή
    23. "Με την έννοια πως δεν γνωρίζω κάποιον λαό της περιοχής που να μην έχει το δικό του εθνικό κράτος."

      Προς νότον, η Λιβύη και η Συρία έχουν απωλέσει κάθε έννοια κρατικής οντότητας, και η συζήτηση αυτή γίνεται καθώς απειλείται να ξεκινήσει μια λίγο-πολύ κόπι-πέιστ διαδικασία προς βορρά. Αν δεν μπορούμε να συμφωνήσουμε ότι αυτές οι διαδικασίες που θα ονομάζαμε "nation-building" είναι απλό μπρέκφαστ για τον ξεφρενιασμένο για λύσεις σε έναν ήδη μοιρασμένο συνοριακά ιμπεριαλισμό, ο οποίος εφαρμόζει nation dissolving σε χρόνο dt, τότε οπωσδήποτε πολλά από όσα θέτω δεν έχουν νόημα. Αλλά το σύνθημα στις πορείες παραμένει "Οι ιμπεριαλιστές τη γη ξαναμοιράζουν, με των λαών το αίμα τα σύνορα χαράζουν", και αυτό δεν παραπέμπει σε "ολοκλήρωση" άπαξ και διαπαντός κανενός πράγματος, περιλαμβανομένων των εθνικών οντοτήτων.

      Πρόσεξε, υπάρχει διαφορά ανάμεσα σε αυτό και στη θεώρηση ότι παραμένει εφικτό στις σημερινές συνθήκες να ξαναρχίσουν εθνικο-απελευθερωτικές επαναστάσεις. Γι αυτό δεν είμαι καθόλου βέβαιος.

      Διαγραφή
    24. @Αντωνης:
      Μίλησα για τα κράτη που συνορεύουν με την Ελλάδα. Στην ευρύτερη περιοχή σαφώς και γίνεται τουρλουμπούκι, και σαφώς και τίποτα δεν λύνεται άπαξ στον καπιταλισμό (ούτε η εθνική ολοκλήρωση σε κράτος).
      Αλλά εφόσον το ζήτημα είναι τα καθήκοντα που απορρέουν από την σημερινή κατάσταση, γιατί δεν νομίζω να κάνουμε όλη αυτή την συζήτηση για λόγους απλά φιλοσοφικού προβληματισμού, τότε εγώ θα εξέταζα:
      α)Την θέση της δικής μου χώρας ως ιμπεριαλιστικής ή μη
      β)Το εάν υπάρχουν καταπιεσμένα έθνη ΕΝΤΟΣ της δικής μου επικράτειας
      γ)Την απεύθηνση στο προλεταριάτο των άμεσα -τουλάχιστον- γειτονικών χωρών, χωρίς την συγκατάθεση των οποίων δυσκολεύει πολύ κάθε εξωτερική επέμβαση.

      Διαγραφή
    25. "Μίλησα για τα κράτη που συνορεύουν με την Ελλάδα."

      Η Λιβύη συνορεύει με την Ελλάδα, καθώς το λιβυκό πέλαγος είναι σύνορο ανάμεσα σε αυτή και την Κρήτη.

      "εφόσον το ζήτημα είναι τα καθήκοντα που απορρέουν από την σημερινή κατάσταση, γιατί δεν νομίζω να κάνουμε όλη αυτή την συζήτηση για λόγους απλά φιλοσοφικού προβληματισμού, τότε εγώ θα εξέταζα:
      α)Την θέση της δικής μου χώρας ως ιμπεριαλιστικής ή μη
      β)Το εάν υπάρχουν καταπιεσμένα έθνη ΕΝΤΟΣ της δικής μου επικράτειας
      γ)Την απεύθηνση στο προλεταριάτο των άμεσα -τουλάχιστον- γειτονικών χωρών, χωρίς την συγκατάθεση των οποίων δυσκολεύει πολύ κάθε εξωτερική επέμβαση. "

      Καμία διαφωνία. Η Λιβύη είναι καταπιεσμένο έθνος εντός της δικής μας (σας) επικράτειας, η Συρία είναι εντός της επικράτειας στην οποία ζω, κι ελπίζω η ΠΓΔΜ να μην γίνει η επόμενη, και να μην υπάρξει επόμενη απ' αυτή. Οπωσδήποτε, δε θεωρώ καθόλου φιλοσοφικό αυτόν τον προβληματισμό.

      Διαγραφή
    26. @Αντωνης:
      Το γνωρίζω πως δεν θεωρείς φιλοσοφικό τον προβληματισμό.
      Απλά το επισήμανα.

      Διαγραφή
    27. Υ.Γ.
      Δεν θεωρώ άσχετη με όσα έθεσα παραπάνω, την αγωνία του ΚΚΕ για την δημιουργία ΚΚ στην Τουρκία και την Ιταλία.

      Διαγραφή
    28. Υ.Γ.2
      Όταν έλεγα "εντός της δικής μου επικράτειας", εννούσα "εντός των δικών μου κρατικών συνόρων". (Η αναφορά σε Πομάκους και Σλαβομακεδόνες που έκανα πριν)

      Διαγραφή
    29. Οκ, κατανοητό, σόρι για την σύγχυση εδώ.

      Διαγραφή
  7. Να δώσω εδώ ένα στοιχείο που έψαξα σήμερα να διακριβώσω: πόσο από το αμερικανικό χρέος κατέχει η Κίνα.

    8% του αμερικανικού δημόσιου χρέους κατέχει η Κίνα. Το τρίτο μεγαλύτερο μερίδιο, μετά το Social Security Trust Fund και την Federal Reserve.

    Η Κίνα κατέχει αριθμητικά 1.2 τρις δολάρια, το SSTF 3 τρις, η FR 2 τρις, άλλες κυβερνήσεις του κόσμου 4.5 τρις+. Πιο συγκεκριμένα, η Ιαπωνία 912 δις (ή 0.912 τρις), το Η.Β 347 δις, η Βραζιλία 211 δις, η Ταϊβάν 153 δις, το Χονγκ Κονγκ 122 δις.

    Τα 9.8 από τα συνολικά 14.3 τρις δημόσιου χρέους των ΗΠΑ κατέχονται από την κυβέρνηση και τους επενδυτές των ΗΠΑ.

    Πηγή: http://usgovinfo.about.com/od/moneymatters/ss/How-Much-US-Debt-Does-China-Own.htm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Αντωνης20 Μαΐου 2015 - 10:53 μ.μ.
    Ας μου επιτραπεί μια ερώτηση. Αν αύριο η Ελλάδα πεταγόταν εκτός ΝΑΤΟ και εκτός ΕΕ και βρισκόταν αιφνιδίως απέναντι απ' τους δύο αυτούς πυρήνες, τι είδους χώρα θα ήταν; Η σημερινή Ελλάδα. Προς όλους η ερώτηση.

    Η λεξη "πεταγοταν" που χρησιμοποιεις (και οχι "αποχωρουσε") καταδεικνυει οτι για καποιο λογο θα ΔΕΝ την θελουν πια στο αρμα τους ,μαζι με τα "ωραια" της γεωπολιτικα και αλλα ,οπως η Αστικη της ταξη κλπ .Σωστα καταλαβα μια ιδιαιτερη σημασια στο ρημα που εβαλες ?
    Γιατι το "αποχωρουσε" τεινει να δειξει αλλα πραγματα ...πχ καποιας μορφης επαναστατικη κατασταση ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ ορθά κατάλαβες, και πολύ ορθά διαχώρισες το "πεταγόταν", που χρησιμοποίησα, απ' το "αποχωρούσε", που μάλλον δεν είναι συμβατό με την υπόθεση ότι κατά τα άλλα παραμένει η "σημερινή Ελλάδα".

      Διαγραφή
    2. "Αν αύριο η Ελλάδα πεταγόταν εκτός ΝΑΤΟ και εκτός ΕΕ και βρισκόταν αιφνιδίως απέναντι απ' τους δύο αυτούς πυρήνες, τι είδους χώρα θα ήταν; "

      Στην όποια απάντηση, πρέπει να συνυπολογίσουμε ένα δεδομένο που συνήθως το ξεχνάμε.

      "Στα 106 δισ. δολάρια, παραμένοντας στην πρώτη θέση παγκοσμίως, εκτιμάται σήμερα η αξία του ελληνόκτητου ποντοπόρου στόλου, παρουσιάζοντας αύξηση 4,5% σε σχέση με το τέλος του 2014, σύμφωνα με τη «Vessels Value», που ειδικεύεται στις αποτιμήσεις της ποντοπόρου ναυτιλίας. Η μεγάλη δύναμη του ελληνόκτητου στόλου εντοπίζεται στα δεξαμενόπλοια, με συνολική αξία 41,7 δισ. δολάρια, και στα bulker (πλοία ξηρού φορτίου), με συνολική αξία 35,5 δισ. δολάρια. Ακολουθούν τα LNG με συνολική αξία 12,27 δισ. δολάρια, τα containership (μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων) με 12,25 δισ. δολάρια και τα LPG με 3,88 δισ. δολάρια. Οι Ελληνες εφοπλιστές δαπάνησαν 19,2 δισ. δολάρια το 2014, προκειμένου να ενισχύσουν τη δυναμικότητα του στόλου τους, 11,7 δισ. δολάρια για παραγγελίες νέων πλοίων και 8,5 δισ. δολάρια για αγορά μεταχειρισμένων. Οι Ελληνες πλοιοκτήτες, το Μάρτη του 2015, ήλεγχαν 4.057 πλοία, ενώ σε όρους χωρητικότητας ο ελληνόκτητος στόλος ηγείται της παγκόσμιας ναυτικής αγοράς με 184 εκατ. τόνους (dwt) («Βήμα», 17/5/2015). Και αυτά σε συνθήκες κρίσης! Την ίδια ώρα, εφαρμόζονται διεθνείς συμφωνίες, που αναγνωρίζει και το Διεθνές Γραφείο Εργασίας (ILO), προβλέποντας κατώτερο μισθό για τους ναυτεργάτες 435 δολάρια το μήνα, για 48 ώρες εργασία τη βδομάδα! Δηλαδή, 317,11 ευρώ το μήνα! Εφαρμόζονται ατομικές και επιχειρησιακές συμβάσεις. Οι εφοπλιστές έχουν πάνω από 50 φοροαπαλλαγές και άλλα προνόμια. Δηλαδή, καθεστώς άκρατης εκμετάλλευσης των ναυτεργατών για να είναι πρώτοι στον κόσμο."

      http://www.rizospastis.gr/story.do?id=8447183

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    3. Τι θα επηρεάσει αυτό σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο άλλο απ' το να αλλάξουν χώρα;

      Διαγραφή
    4. Δεν λέω ατομικά τον καθένα, αλλά σαν τάξη.
      Μην ξεχνάμε ότι αυτό το κράτος είναι δικό τους.
      Εμείς μένουμε στο "σπίτι", αλλά αυτοί είναι οι ιδιοκτήτες, έστω και από μακριά.
      Άλλο πράγμα διακινδυνεύουμε εμείς αν γίνει κατάρρευση και άλλο αυτοί, αλλα και αυτοί διακινδυνεύουν.
      Δεν στέκεται μακροπρόθεσμα, κεφάλαιο στην παγκόσμια αγορά χωρίς δικό του κράτος.
      Δεν είμαστε ούτε στην εποχή του Κιουτσούκ Καϊναρτζή ούτε των δωρεάν λίμπερτυ και ο κάθε καπιταλισμός μετράει και την τελευταία δεκάρα.

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    5. Εννοείς φυσικά ότι θα παλέψουν λυσσαλέα για να μην χάσουν το κράτος απ' τη "δική τους Ε.Τ". Ασφαλώς, καμία διαφωνία. Με πολύ χειρότερους συσχετισμούς όμως. Τέτοιους, φαντάζομαι συμφωνούμε, που θα την σπρώξει αμεσότατα να συνδεθεί με έναν άλλο διακρατικό οργανισμό. Πράγμα που επισύρει άμεσους κινδύνους για την ίδια από τους "πρώην" και σε όφελος άλλων, γειτονικών Α.Τ.

      Συμφωνούμε;

      Διαγραφή
    6. Ναι και γι αυτό πιστεύω ότι ακόμα και αν μας βγάλουν από την Ευρωζώνη η ακόμα και από την ΕΕ, στο ΝΑΤΟ (η σε απευθείας σχέση με τις ΗΠΑ) θα είναι πάντα, η καπιταλιστική Ελλάδα.
      Πώς εξηγείς ότι μια τόσο αδύναμη χώρα, όπως η FYROM, κάνει επιλογές κόντρα στην υπερδύναμη;
      Αρκεί η Ρωσική υποστήριξη η υπάρχουν και Ερωπαϊκά συμφέροντα που την σιγοντάρουν παίζοντας διπλό παιχνίδι;

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    7. Το βίντεο που ανέβασα για Λιβύη επιβεβαιώνει, για μια ακόμα φορά, ότι οι ιμπεριαλιστές πάντα παίζουν σε δύο ταμπλώ, ενθαρρύνουν και τους μεν και τους δε, για να καλυφθούν σε περίπτωση που κάτι δεν πάει καλά. Οπότε, δεν μπορώ να αποκλείσω να ενθαρρύνονται ΚΑΙ από ευρωπαϊκά συμφέροντα ΑΛΛΑ από της Ρωσίας οι του Γκρουέφσκι, ακόμα και από τα ίδια που ενθαρρύνουν τον Ζάεφ, βεβαίως.

      Διαγραφή
  9. Πιστεύω ότι πράγματι, με τα λενινιστικά κριτήρια, υπάρχουν αρκετές αντενδείξεις ως προς το ότι το ρωσικό κεφαλαιοκράτος είναι ιμπεριαλιστικό. Παρ'όλα αυτά, πιστεύω ότι υπάρχουν ορισμένα μεθοδολογικά προβλήματα:

    α) Το ότι ο τραπεζικός τομέας στη Ρωσία είναι 4% του ΑΕΠ ενώ στις ΗΠΑ 8%, ή το ότι ρωσικές είναι μόνο 2 από τις 100 μεγαλύτερες τράπεζες, δεν ξέρω γιατί αποτελεί απόδειξη του μη κρατικομονοπωλιακού χαρακτήρα του ρωσικού καπιταλισμού. Γενικά τα συγκριτικά στοιχεία είναι ζήτημα αν αποτελούν κάτι άλλο πέρα από ένδειξη.

    β) Ο όρος ''ιμπεριαλιστικός'' είναι ήδη παραπλανητικός κατά τη γνώμη μου. Καλύτερα να μιλάμε για κρατικομονοπωλιακό στάδιο του καπιταλισμού, έννοια πιο αντίστοιχη με το περιεχόμενο του ορισμού του Λένιν. Ο ''ιμπεριαλιστικός'' χαρακτήρας, σύμφωνα με το περιεχόμενο της έννοιας, είναι αποτέλεσμα. Είναι η εξωστρέφεια του κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού. Μια αντιπαράθεση της αληθούς (λενινιστικής) έννοιας του ιμπεριαλισμού και της ψευδούς (αστικής) δεν ισχύει, πολύ απλά γιατί ο Λένιν πήρε τον όρο ως γνωστόν από αστικές αναλύσεις της εποχής (Χόμπσον κλπ). Δεν αποτελεί αστική προπαγάνδα η χρήση του όρου ''ιμπεριαλιστικός'' με άλλο τρόπο, αλλά διαφορά ερμηνευτικού πλαισίου. Προπαγάνδα αποτελεί πχ η απόκρυψη του οικονομικού μηχανισμού που δημιουργεί τα ειδικά καπιταλιστικά ιμπεριαλιστικά φαινόμενα.

    γ) Αν σκεφτούμε ότι το προηγούμενο στάδιο ήταν του ''ελεύθερου ανταγωνισμού'', και αν δεχτούμε ότι ο ρωσικός καπιταλισμός δεν είναι κρατικομονοπωλιακός-ιμπεριαλιστικός με την έννοια του Λένιν, προκύπτει το συμπέρασμα ότι ο ρωσικός καπιταλισμός βρίσκεται στο στάδιο του ''ελεύθερου ανταγωνισμού''?

    Σε γενικές γραμμές, θεωρώ τις περιπτώσεις της ρωσίας και της κίνας, ως μετασοσιαλιστικά κοινωνικοοικονομικά συστήματα, περιπτώσεις που αποτελούν αντιπαραδείγματα σε σχέση με το λενινιστικό μοντέλο (βλ. ''εκλαικευτικό σκαρίφημα''), το οποίο δεν έχει ακόμα δειχθεί αν διατηρεί οργανική σχέση με τις αναλύσεις του ''Κεφαλαίου'' του Μάρξ. Γενικά, θεωρώ ότι το βασικό κριτήριο που λείπει από τον Λένιν είναι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων (άρα και του υποκειμένου εργασίας) στη διαλεκτική του με τις παραγωγικές σχέσεις. Δεν είναι τυχαίο ότι το κατά Λένιν στάδιο αναπτύχθηκε στη βάση της λεγόμενης ''δεύτερης βιομηχανικής επανάστασης'' (εξηλεκτρισμός, χημική βιομηχανία).

    Επιφυλάσσομαι να στηρίξω πιο στέρεα το επιχείρημά μου. Σε κάθε περίπτωση εξαιρετικά γόνιμος ο προβληματισμός που ανοίγεις και η θέση που παίρνεις σε μια σειρά αναρτήσεων.

    γιάννης ευσταθίου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το ότι ο Λένιν πήρε την έννοια από τον Χόμπσον είναι γνωστό. Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι την άφησε ανέγγιχτη. Πρώτα και κύρια γιατί συνέδεσε άμεσα και πρακτικά τον αντι-ιμπεριαλιστικό και τον προλεταριακό αγώνα, και όχι απλώς τις εκφάνσεις του ιμπεριαλισμού με εξελίξεις στον τρόπο παραγωγής.

      Περί "κρατικομονοπωλιακού καπιταλισμού": η διαμεσολάβηση του χρηματιστικού κεφαλαίου από την κρατική στήριξη και παρέμβαση είναι χαρακτηριστικό του ιμπεριαλιστικού σταδίου, μόνο που αυτό δεν μας λέει τίποτε για το είδος κρατών που εμπλέκονται. Υπάρχουν μεγάλες διαφορές ανάμεσα στο ρωσικό και το κινεζικό κράτος και τη σχέση της κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης με αυτά, για παράδειγμα, καθώς στο δεύτερο, το κράτος παραμένει το απόλυτο αφεντικό απέναντι σε κάθε ατομικό καπιταλιστή, ενώ στο πρώτο έχει εξ αρχής μετατραπεί σε μέσο άσκησης εξουσίας κεφαλαιοκρατικών ομάδων συμφερόντων, όντας με αυτή την έννοια πολύ πιο παραπλήσιο με το κράτος στις ΗΠΑ.

      Τέλος, δημιουργείται τεράστια σύγχυση όταν συγχέεται το σε πιο στάδιο βρίσκεται η παγκόσμια καπιταλιστική ανάπτυξη (βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό στάδιο) και το τι χαρακτήρα έχει μια χώρα. Αν πάρουμε ως παράδειγμα τη Νιγηρία, είναι σαφέστατο ότι η οικονομική της ελίτ αναπτύσσεται στη βάση του παγκόσμιου μονοπωλιακού καπιταλισμού και δεν μπορεί να αναπτυχθεί αλλιώς. Ωστόσο, η θέση της εργασίας στην Νιγηρία δεν έχει την παραμικρή αντιστοιχία με τη θέση της εργασίας στις ΗΠΑ, διότι στις ΗΠΑ η θέση της εργασίας καθορίζεται και από το trickle down μιας αστικής τάξης που εκμεταλλεύεται το σύνολο της παγκόσμιας εργασίας, ενώ στην Νιγηρία, η Α.Τ εκμεταλλεύεται συντριπτικά την εθνική εργασία και δεν υπάρχει καθόλου συγκρίσιμο trickle down.

      Όταν αγνοούμε αυτό, τότε όλες οι χώρες παγκόσμια μπορούν να αναγορευτούν σε εξίσου ιμπεριαλιστικές και όλοι οι λαοί σε εξίσου εκμεταλλευμένους. Αυτό όμως δεν είναι πια μαρξισμός, είναι σούπα χωρίς καμία δυνατότητα παρέμβασης σε τίποτε, χωρίς δυνατότητα λήψης θέσης, χωρίς δυνατότητα ανάλυσης αντιφάσεων (και η σύγκρουση ομοειδών πραγμάτων δεν είναι αντίφαση), ένα κενόλογο και ανήμπορο πράγμα.

      Είναι ομόλογη σύγχυση με αυτή ανάμεσα σε επαναστατική εποχή και επαναστατική κατάσταση, αν θέλεις. Άλλο πράγμα είναι ο συνολικός χαρακτήρας του σταδίου του καπιταλισμού που διαμορφώνει στη βάση του κάθε επιμέρους καπιταλισμό, άλλο η συγκεκριμένη θέση μιας οικονομίας στο παγκόσμιο δίκτυο εκμετάλλευσης. Κατά συνέπεια, δεν είναι καθόλου αυτονόητη η εξίσωση που κάνεις ανάμεσα σε υπερκέραση του σταδίου του ελεύθερου ανταγωνισμού (που έχει συμβεί σε όλες τις οικονομίες της γης) και στο ιμπεριαλιστικό στάτους μιας χώρας.

      Διαγραφή
  10. (1) Συγκέντρωση της παραγωγής και του κεφαλαίου, που αναπτύχθηκε σε τέτοιο ψηλό στάδιο ώστε να δημιουργήσει μονοπώλια, τα οποία παίζουν κρίσιμο ρόλο στην οικονομική ζωή· (2) σύμφυση του τραπεζιτικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό κεφάλαιο και δημιουργία, στη βάση αυτού του "χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου" μιας χρηματιστικής ολιγαρχίας· (3) η εξαγωγή κεφαλαίων, σε διάκριση με την εξαγωγή εμπορευμάτων, αποκτά ξεχωριστή σημασία· (4) ο σχηματισμός διεθνών μονοπωλιακών καπιταλιστικών ενώσεων που μοιράζουν τον κόσμο ανάμεσά τους· και (5) έχει ολοκληρωθεί το εδαφικό μοίρασμα όλου του κόσμου ανάμεσα στις μεγαλύτερες καπιταλιστικές δυνάμεις.
    Όποιος στα παραπάνω 5 στοιχεία δεν βλέπει την ΡΩΣΙΑ με κεφαλαία γράμματα, μάλλον έχει χαθεί στις λεπτομέρειες του διαβόλου.
    Τα στοιχεία που αναφέρονται παρακάτω, ότι δήθεν αποτελούν «αντενδείξεις» ισχύς των παραπάνω προϋποθέσεων, δεν αποτελούν τέτοιες αντενδείξεις σε καμία περίπτωση.
    Δηλαδή:
    «...Όσο για την εξαγωγή κεφαλαίων, η Ρωσία κατέχει ενδιάμεση θέση ανάμεσα στις ιμπεριαλιστικές χώρες και τις νεοαποικίες. Έτσι, το σύνολο των ξένων επενδύσεων της Ρωσίας είναι 21% του ΑΕΠ...».
    Και επειδή άρα κατέχει «ενδιάμεση» θέση δεν είναι ιμπεριαλιστική. Ανήκει στην λενινιστική ανάλυση το «ποσοτικό» στεγνά κριτήριο; Όχι. Μιλάμε για «ξεχωριστή σημασία» της εξαγωγής κεφαλαίου. Όχι για «πολλή σημασία σε ποσοστό του ΑΕΠ»...
    «...Η Ρωσία έχει μονάχα 2 από τις 100 μεγαλύτερες τράπεζες του κόσμου στην κατάταξη συνολικών περιουσιακών στοιχείων...»
    Μα δεν είπε κανείς ποτέ, ότι πρέπει να έχει «τόσες», π.χ. 20 από τις μεγαλύτερες τράπεζες για να είσαι ιμπεριαλιστική χώρα. Το όλο άρθρο υποκρύπτει μια ξεπερασμένη ανάλυση ότι σώνει και καλά και για πάντα 5-6 θα είναι ιμπεριαλιστικές χώρες και οι άλλες ημι-αποικίες...
    Η ανάλυσή μας μιλάει για «σύμφυση του χρηματιστικού κεφαλαίου με το βιομηχανικό».
    Αυτό δεν αναιρείται από το αν έχει 2 ή 22 από τις μεγαλύτερες τράπεζες στον κόσμο. Η ισχύς σου ως ιμπεριαλιστή (μικρή ή μεγάλη) δεν αναιρεί την ιμπεριαλιστική φύση του κράτους σου.
    Επίσης το ότι δύο μεγάλες τράπεζες είναι κρατικές, στον καπιταλισμό δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της Τράπεζας όσο είναι δεδομένα καπιταλιστικός ο χαρακτήρας του κράτους, και ο ρόλος του κράτους ως συλλογικού καπιταλιστή και ρυθμιστή .
    Επίσης, στο άρθρο παίρνεται ως δεδομένος ο ΜΗ ιμπεριαλιστικός χαρακτήρας του Μεξικού και της Βραζιλίας, έτσι ώστε να δοθούν ομοιότητες της Ρωσίας με αυτές και εκ του πλαγίου άρα να αποδειχθεί η μη ιμπεριαλιστικότητα (!) της Ρωσίας τη στιγμή που δεν είναι ΚΑΘΟΛΟΥ δεδομένο ότι οι χώρες αυτές δεν είναι ιμπεριαλιστικές, τουναντίον μάλιστα.
    Όσο για το ερώτημα για το αν μια χώρα μπορεί να μετατραπεί από ιμπεριαλιστική σε προ-ιμπεριαλιστική, ομοιάζει του ερωτήματος αν μια καπιταλιστική χώρα μπορεί να ξαναγίνει –προκαπιταλιστική...

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. χωρίς να θέλω να καταλήξω κάπου την συζήτηση, οι θέσεις του Κόμματος πάνω σε αυτό το ζήτημα ποιες ακριβώς είναι; ότι η Ρωσία είναι ιμπεριαλιστική;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @RNR:
      Περιέργως τις ακριβείς λέξεις "ιμπεριαλιστική Ρωσία" δύσκολα θα τις βρεις στον Ριζοσπάστη ή στην ΚΟΜΕΠ (εγώ δεν τις βρήκα καθόλου όταν έψαξα).
      Το επίθετο που συνοδεύει την Ρωσία στα κομματικά έντυπα είναι το "καπιταλιστική".

      Από την άλλη οι διενέξεις μεταξύ Ρώσικης Ομοσπονδίας από την μία και ΕΕ-ΕΠΑ-ΝΑΤΟ από την άλλη, περιγράφονται σταθερά ως "ενδοϊμπεριαλιστικές".

      Διαγραφή
  12. Ναι και εγώ το ίδιο πιστεύω.
    Επίσης, στην σύγκρουση στην Ουκρανία τονίζεται περισσότερο η καταστροφική δράση του ευρωατλαντικού άξονα στην αντιπαράθεση με την Ρωσία και σε καμία περίπτωση δεν εξισώνονται οι δύο αυτοί αντιτιθέμενοι πόλοι.
    Κατα τη γνώμη μου το Κόμμα θέλει να προβάλλει το σημαντικό της αυτονομίας του εργ. κινήματος (κάτω από την δική του σημαία) και για αυτό τον λόγο δεν παίρνει καθαρή θέση υπέρ ενός άλλου αστικού στρατοπέδου (Ρωσίας,Κίνα κλπ)

    ΑπάντησηΔιαγραφή