Παρασκευή, 22 Μαΐου 2015

Καταστατικό του ΚΚ Κίνας, 2012: Γενικό Πρόγραμμα (και μια δήλωση του Ντενγκ Σιάο-Πενγκ)

Το ΚΚ Κίνας είναι η πρωτοπορία τόσο της κινεζικής εργατικής τάξης όσο και του κινεζικού λαού και έθνους. Είναι ο πυρήνας της ηγεσίας για το αίτημα του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά και εκπροσωπεί τις αναπτυξιακές τάσεις των αναπτυγμένων παραγωγικών δυνάμεων της Κίνας, την κατεύθυνση της αναπτυγμένης κουλτούρας της Κίνας, και την συντριπτική πλειοψηφία του κινεζικού λαού. Η πραγμάτωση του κομμουνισμού είναι το υψηλότερο ιδανικό και ο τελικός στόχος του Κόμματος.

Το ΚΚ Κίνας παίρνει ως οδηγό δράσης του τον Μαρξισμό-Λενινισμό, την σκέψη του Μάο Τσετούνγκ, την θεωρία του Ντεγκ Σιάο-Πενγκ, την σημαντική σκέψη των Τριών Αρχών, και την Επιστημονική Αντίληψη της Ανάπτυξης.

Ο Μαρξισμός-Λενινισμός φέρνει στο φως τους νόμους που διέπουν την ανάπτυξη της ιστορίας της ανθρώπινης κοινωνίας. Οι βασικές του αρχές είναι σωστές και έχουν τρομερή ζωτικότητα. Το υψηλότερο ιδανικό του κομμουνισμού που επιδιώκουν να πραγματώσουν οι κινέζοι κομμουνιστές μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο αν η σοσιαλιστική κοινωνία είναι πλήρως αναπτυγμένη και σε ψηλό επίπεδο προωθημένη. Όσο οι κινέζοι κομμουνιστές υπερασπίζονται τις βασικές αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού και ακολουθούν το δρόμο που προσιδιάζει στις ειδικές συνθήκες της Κίνας και που επέλεξαν αυτόβουλα οι Κινέζοι, η σοσιαλιστική πάλη της Κίνας θα στεφθεί με την τελική νίκη.

Οι κινέζοι κομμουνιστές, με τον σύντροφο Μάο Τσε Τουνγκ ως κύριο εκπρόσωπό τους, δημιούργησαν τη σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ ενσωματώνοντας τις βασικές αρχές του Μαρξισμού-Λενινισμού με την απτή πρακτική της κινεζικής επανάστασης. Η σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ είναι Μαρξισμός-Λενινισμός που εφαρμόζεται και αναπτύσσεται στην Κίνα: αποτελείται από ένα σώμα από θεωρητικές αρχές που αφορούν την επανάσταση και την οικοδόμηση της Κίνας και μια σύνοψη της εμπειρίας που περιέχεται σ' αυτές, ενώ και τα δύο έχουν επιβεβαιωθεί από την πράξη. Εκπροσωπεί την απροκρυσταλλωμένη και συλλογική σοφία του ΚΚ Κίνας. Κάτω απ' την καθοδήγηση της σκέψης του Μάο Τσε Τουνγκ, το ΚΚ Κίνας οδήγησε το λαό όλων των εθνοτικών ομάδων της χώρας στον μακρύ επαναστατικό αγώνα ενάντια στον ιμπεριαλισμό, τη φεουδαρχία και τον γραφειοκρατικό καπιταλισμό, πετυχαίνοντας τη νίκη στην νέα δημοκρατική επανάσταση και ιδρύοντας την ΛΔΚ, μια δημοκρατική δικτατορία του λαού. Μετά την ίδρυση της ΛΔΚ, οδήγησε το λαό στον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό με επιτυχία, ολοκληρώνοντας τη μετάβαση από τη Νέα Δημοκρατία στο σοσιαλισμό, θεμελιώνοντας το βασικό σύστημα του σοσιαλισμού, και αναπτύσσοντας το σοσιαλισμό οικονομικά, πολιτικά και πολιτισμικά.

Μετά την Τρίτη Ολομέλεια της Ενδέκατης ΚΕ του Κόμματος, οι κινέζοι κομμουνιστές, με τον Ντενγκ Σιάο-Πενγκ ως ηγετικό τους εκπρόσωπο, ανέλυσαν την εμπειρία, θετική και αρνητική, που απέκτησαν μετά την ίδρυση της ΛΔΚ, απελευθέρωσαν τον νου τους, αναζήτησαν την αλήθεια από τα γεγονότα, μετατόπισαν την επικέντρωση της δουλειάς όλου του κόμματος στην οικονομική ανάπτυξη, και ανέλαβαν μεταρρυθμίσεις και άνοιγμα στον έξω κόσμο, φέρνοντας μια νέα εποχή ανάπτυξης για την επίτευξη του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά και διευρύνοντας τα βασικά ερωτήματα σε ό,τι αφορά την οικοδόμηση, παγίωση και ανάπτυξη του σοσιαλισμού στην Κίνα. Έτσι δημιούργησαν τη θεωρία του Ντενγκ Σιάο-Πενγκ. Η θεωρία του Ντενγκ Σιάο-Πενγκ είναι αποτέλεσμα της ενσωμάτωσης των βασικών αρχών του Μαρξισμού-Λενινισμού με την πρακτική της σύγχρονης Κίνας και τα χαρακτηριστικά της εποχής, συνέχιση και ανάπτυξη της σκέψης του Μάο Τσε Τουνγκ κάτω από νέες ιστορικές συνθήκες. Εκπροσωπεί ένα νέο στάδιο στην ανάπτυξη του Μαρξισμού στην Κίνα, είναι Μαρξισμός της σύγχρονης Κίνας, και είναι η απροκρυσταλλωμένη, συλλογική σοφία του ΚΚ Κίνας. Οδηγεί τον σοσιαλιστικό εκσυγχρονισμό της Κίνας από νίκη σε νίκη.

Μετά την Τέταρτη Ολομέλεια της 13ης ΚΕ του Κόμματος και στα πλαίσια της οικοδόμησης του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά, οι κινέζοι κομμουνιστές, με ηγετικό τους εκπρόσωπο τον σ. Ζιάνγκ Ζεμίν, απέκτησαν βαθύτερη κατανόηση για το τι είναι ο σοσιαλισμός, πώς πρέπει να οικοδομηθεί και τι είδους κόμμα πρέπει να οικοδομηθεί και πώς. Απέκτησαν νέα και πολύτιμη εμπειρία στη διοίκηση του κόμματος και του κράτους και δημιούργησαν την σημαντική σκέψη των Τριών Αρχών. Η σημαντική σκέψη των Τριών Αρχών είναι συνέχιση και ανάπτυξη του Μαρξισμού-Λενινισμού, της σκέψης του Μάο Τσε Τουνγκ και της θεωρίας του Ντενγκ Σιάο-Πενγκ. Αντανακλά νέες απαιτήσεις για την δουλειά του κόμματος και του κράτους, που εκπορεύονται από τις αλλαγές και εξελίξεις στην Κίνα και σε άλλα μέρη του κόσμου σήμερα. Λειτουργεί ως ισχυρό θεωρητικό όπλο για την ενίσχυση και βελτίωση της κομματικής οικοδόμησης και για την προώθηση της αυτοβελτίωσης και της ανάπτυξης του σοσιαλισμού στην Κίνα. Και είναι η απροκρυσταλλωμένη, συλλογική σοφία του ΚΚ Κίνας. Είναι μια καθοδηγητική ιδεολογία, την οποία το Κόμμα πρέπει να υπερασπιστεί για πολύν καιρό ακόμα. Η επίμονη εφαρμογή των Τριών Αρχών είναι το θεμέλιο για την οικδοδόμηση του κόμματος, η κορωνίδα της διακυβέρνησής του και η πηγή της δύναμής του.

Μετά το 16ο Συνέδριοι, οι κινέζοι κομμουνιστές, με τον σ. Χου Ζιντάο ως βασικό ηγέτη τους, και με την σημαντική σκέψη των Τριών Αρχών, απέκτησαν βαθιά κατανόηση των βασικών ερωτημάτων, όπως τι είδους ανάπτυξη πρέπει να πετύχει η Κίνα κάτω απ' τις νέες συνθήκες, και πώς να την πετύχει ώστε να ανταποκριθεί στις νέες απαιτήσεις ανάπτυξης, και απάντησαν στα ερωτήματα. Έτσι, απέκτησαν την Επιστημονική Αντίληψη της Ανάπτυξης, η οποία βάζει πρώτο το λαό και καλεί σε ολοκληρωτική, ισορροπημένη και βιώσιμη ανάπτυξη. Η Επιστημονική Αντίληψη της Ανάπτυξης είναι μια επιστημονική θεωρία που παραμένει πιστή στον Μαρξισμό-Λενινισμό, τη σκέψη του Μάο Τσε Τουνγκ, τη θεωρία του Ντενγκ Σιάο-Πενγκ, και την σημαντική σκέψη των Τριών Αρχών, και συμβαδίζει με τους καιρούς. Ενσωματώνει πλήρως την μαρξιστική κοσμοαντίληψη και μεθοδολογία σχετικά με την ανάπτυξη και εκπροσωπεί την πιο πρόσφατη κατάκτηση στην προσαρμογή του Μαρξισμού στις συνθήκες της Κίνας. Είναι η αποκρυστάλλωση της συλλογικής σοφίας του ΚΚ Κίνας και μια καθοδηγητική ιδεολογία που πρέπει να υπερασπιστούμε για την ανάπτυξη του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά.

Ο βασικός λόγος για όλες τις κατακτήσεις και την πρόοδο της Κίνας μετά τις μεταρρυθμίσεις και την πολιτική του ανοίγματος είναι, σε τελική ανάλυση, το γεγονός ότι το Κόμμα άνοιξε ένα δρόμο προς τον σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά, διατύπωσε το σύστημα των θεωριών του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά, και θεμελίωε το σοσιαλιστικό σύστημα με κινεζικά χαρακτηριστικά. Όλα τα μέλη του κόμματος πρέπει να εκτιμούν το μονοπάτι, τις θεωρίες και το σοσιαλιστικό σύστημα το οποίο διερεύνησε το και δημιούργησε το Κόμμα μετά από όλες τις δυσκολίες. Και πρέπει να τα ακολουθούν διαρκώς και να τα αναπτύσσουν. Πρέπει να κρατούν ψηλά το μεγάλο λάβαρο του σοσιαλισμού με κινεζικά χαρακτηριστικά και να αγωνίζονται να εκπληρώσουν τα τρία ιστορικά καθήκοντα: την προώθηση του δρόμου του εκσυγχρονισμού, την κατάκτηση της εθνικής επανένωσης, και την προστασία της παγκόσμιας ειρήνης και προαγωγής της κοινής ανάπτυξης.
Πηγή: News of the Communist Party of China

***

"Τι είναι o σοσιαλισμός και τι ο Μαρξισμός; Στο παρελθόν, δεν ήμασταν αρκετά ξεκάθαροι για αυτό. Ο Μαρξισμός δίνει τεράστια σημασία στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Είπαμε ότι ο σοσιαλισμός είναι το πρώιμο στάδιο του κομμουνισμού και ότι στο πιο ώριμο στάδιο θα εφαρμοστούν οι αρχές "απ' τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του" και "στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του". Αυτό απαιτεί πολύ αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις και τεράστια πλησμονή υλικού πλούτου. Έτσι, το βασικό καθήκον του σοσιαλιστικού σταδίου είναι η ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Η ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος αποδείχνεται, σε τελική ανάλυση, απ' την γρηγορότερη και μεγαλύτερη ανάπτυξη αυτών των δυνάμεων από ό,τι στο καπιταλιστικό σύστημα. Καθώς αναπτύσσονται, η υλική και πολιτισμική ζωή του λαού θα βελτιώνεται συνεχώς. Μια απ' τις αδυναμίες μας μετά την ίδρυση της ΛΔΚ ήταν ότι δεν δώσαμε αρκετή σημασία στην ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Ο παουπερισμός δεν είναι σοσιαλισμός, πόσο μάλλον κομμουνισμός."
Deng Xiaoping, 30 Ιούνη 1984.

56 σχόλια:

  1. Από ο,τι είχα διαβάσει κάπου που δεν θυμάμαι ακριβώς, ο ''σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά'' διατυπώνεται ως κάτι που δεν προυποθέτει την κατάργηση της ατομικής ιδιοκτησίας στα μέσα παραγωγής ούτε και την κατάργηση μιας οικονομίας αγοράς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο "σοσιαλισμός με κινεζικά χαρακτηριστικά" είναι, αντιθέτως, εγκαθίδρυση της οικονομίας της αγοράς από τα πάνω, απ' το κράτος, και με κρατικό σχεδιασμό και διεύθυνση των εκχωρήσεων σε αυτή.

      Για το ιδιοκτησιακό καθεστώς, εδώ: http://leninreloaded.blogspot.com/2014/09/blog-post_80.html

      Διαγραφή
    2. Θεωρείς ότι με τον ίδιο τρόπο που επέβαλε τις αλλαγές από τα πάνω προς την αγοραία οικονομία, θα μπορούσε να τις πάρει και πίσω;
      Κάτι άλλο, και στην ΕΣΣΔ αυτό δεν έγινε με την μόνη διαφορά ότι εκεί διαλύθηκε η κρατική και κομματική οντότητα που διεύθυνε αυτή την από τα πάνω εγκαθίδρυση της αγοράς;
      Πέρα από και σε σχέση με το σκηνικό που πάει να παιχτεί με τον χρυσό, αυτό θα μπορούσε να φέρει πολύ εύκολα τα πάνω κάτω, ιδικά σε μια περίοδο που η παγκόσμια οικονομία αγκομαχάει να περπατήσει...

      Κώστας

      Διαγραφή
    3. Το θεμελιώδες ερώτημα για την Κίνα είναι: Ποια τάξη έχει την εξουσία;

      Από το ερώτημα αυτό εξαρτώνται οι απαντήσεις στα εύλογα ερωτήματα που θέτεις.

      Ως γνωστόν, υπάρχουν δύο απαντήσεις στο ερώτημα:

      Η Αστική Τάξη, με το ΚΚΚ ως εργαλείο της

      Η Εργατική Τάξη, η Αγροτιά, ο κινεζικός λαός, με την πολιτική ηγεσία και εκπροσώπηση του ΚΚΚ.

      Συνταγματικά, το ΚΚΚ μπορεί να απαλλοτριώσει την ατομική ιδιοκτησία, αυτό γράφει το σύνταγμα.

      Πολιτικά, και σε σφοδρή αντίθεση με τη Ρωσία, δεν απειλήθηκε από σημαντική ικανότητα των πλουτοκρατών να το ανατρέψουν και είναι πολύ σταθερό (συγκριτικά) στην εξουσία του.

      Για διαμάχες μεταξύ μερίδων του κινεζικού κεφαλαίου, πράγμα που αναμένει να δει κανείς όταν η Α.Τ έχει την εξουσία, δεν έχω ακούσει ποτέ τίποτε, ίσως να μην βγαίνουν προς τα έξω ή να μην το έχω δει εγώ.

      Αυτά θα σημείωνα επί του παρόντος.

      Διαγραφή
    4. Νομίζω σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να εξετάσουμε και το γεγονός ότι η Α.Τ. της Κίνας μεγάλωσε και ωρίμασε σε σοσιαλιστικές συνθήκες.

      Παρόλα αυτά, μου φαίνεται δύσκολο μια ωραία μέρα να πει το ΚΚΚ, τέλος ο χαβαλές και η τεράστια "ΝΕΠ με κινέζικα χαρακτηριστικά", τώρα αυστηρά σχεδιασμένη οικονομία, κομουνιστική αφθονία, φάγαμε και τους Αμερικάνους στο ίδιο τους το παιχνίδι, σώσαμε την ανθρωπότητα κλπ άλλα ωραία που πιο πολύ ταιριάζουν σε σενάριο ταινίας :P
      Πέρα από την πλάκα όλα αυτά έχουν αρκετό ενδιαφέρον!

      Κώστας

      Διαγραφή
    5. Ο Κάστρο σε τι θεωρείς ότι έχει παίξει τα λεφτά του αν όχι σε αυτό το σενάριο, που πραγματικά ακούγεται σενάριο ταινίας;

      "The deep alliance of the peoples of the Russian Federation and China based on advanced science, strong army and the brave soldiers is capable of ensuring the survival of mankind," the Cuban revolutionary leader noted.
      13 Μάη 2015, http://sputniknews.com/politics/20150513/1022096989.html

      Διαγραφή
    6. Πολύ ενδιαφέρον, και σίγουρα ο Κάστρο δεν λέει ότι νάνε!
      Πέρα από αυτό, ότι είναι να γίνει σίγουρα θα το δούμε - ζήσουμε - διαμορφώσουμε και εμείς.
      Μόνο να μην το δούμε μοιρολατρικά!

      Κώστας

      Διαγραφή
    7. Στο ζήτημα με την Κίνα το Κόμμα τι θέσεις παίρνει; (αναφέρομαι στην τελευταια δεκαετία πάνω-κάτω)

      Διαγραφή
    8. Το κόμμα λέει οτι η Κίνα είναι ιμπεριαλιστική χώρα.


      Διατηρείτε ωστόσο σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας, το οποίο έχει εγκαθιδρύσει με έναν τρόπο ένα καπιταλιστικό καθεστώς.
      «Οχι με έναν τρόπο, με πολλούς τρόπους. Είναι καπιταλιστική η οικονομία της Κίνας. Δεν μας μπερδεύει το γεγονός ότι ένα κομμουνιστικό κόμμα είναι στην εξουσία. Εχουμε διμερείς σχέσεις με το Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας και συζητάμε τις διαφορετικές απόψεις. Δεν κρύβουμε τις εκτιμήσεις μας. Εχουμε ανησυχήσει εδώ και πάρα πολλά χρόνια για την πορεία αυτή. Δεν συμμεριζόμαστε την άποψη του ΚΚ Κίνας που λέει ότι με αυτόν τον τρόπο θα οδηγήσουν σε ανάπτυξη που θα τους φέρει στην οικοδόμηση των βάσεων του σοσιαλισμού. Πιστεύουμε ότι έχουν οδηγηθεί στην καπιταλιστικοποίηση. Και βέβαια, όταν έχεις σύστημα εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο σε οδηγεί ακόμη και σε διεθνές επίπεδο στο να παίρνεις ενεργό μέρος στους διεθνείς ιμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς».

      http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=519112


      Bauhaus

      Διαγραφή
    9. Not so simple...

      "We think that another misunderstanding in relation to the KKE’s position is that it allegedly makes the mistake of putting China in the same basket as the USA, BRICS and ALBA in the same category as NATO etc.
      However this view does not correctly understand the position of the KKE. What the KKE does is focus necessarily on the economic basis, on which the various contemporary inter-state relations, capitalist internationalization, the interdependency of economies, and the creation of a plethora of inter-sate monopoly regulations and agreements (political, military and economic).
      The KKE focuses on the fact that the capitalist countries, as well as their capitalist inter-state unions are constructed on the terrain of the capitalist economy and its corresponding laws, that these inter-state unions and relations are connected to the goals the various bourgeoisies have regarding alliances, the expansion of their activity, to win markets and natural resources.
      It would be a major oversight for the communist movement if it did not focus on and begin its analysis from the economic base of the developments. This could lead to the spreading of illusions, to the gradual adoption of social-democratic views such as “the new architecture” of international relations, the so-called “multipolar” world and that these things will allegedly bring an end to imperialism and wars.
      At various historical junctures, Russia’s foreign policy can oppose, for example, the aggressiveness of the USA in Syria. But this does not indicate that it is an anti-imperialist power that the peoples and the CPs should subordinate themselves to.
      We always know who the main enemy of the people is. In any case this clear from our statements and mobilizations and the development of internationalist solidarity with Cuba, Venezuela and the struggle of the peoples everywhere. However we stress that the economic base of capitalism creates the preconditions for the exploitation of the peoples, the imperialist wars and the so-called imperialist “peace”.

      Επίσης:

      http://www.komep.gr/2011-teyxos-3/synenteyksh-me-aformh-mia-episkepsh-sthn-kina

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    10. Η άποψή μου είναι ότι το κόμμα εκτιμά σωστά την ανάγκη να ληφθεί υπόψη η δυναμική του καπιταλισμού στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες. Το ζήτημα ανακύπτει από διατυπώσεις --διάσπαρτες εδώ κι εκεί-- που φαίνεται να αναιρούν όσα σωστά παρατηρούνται στο απόσπασμα που παρέθεσες, και που αδυνατίζουν σε μεγάλο βαθμό τα ερείσματά του σε άλλα κομμουνιστικά και εργατικά κινήματα. Το λέω γιατί έχω προσωπικά δεχθεί επιθέσεις από μέλη τέτοιων κινημάτων, περιλαμβανομένων μελών στην Λατινική Αμερική, για ορισμένες διατυπώσεις.

      Η συνολική συζήτηση στο ιστολόγιο ανέδειξε ανάγλυφα ότι υπάρχουν πολλές σκοτεινές και ασαφείς περιοχές, ότι δεν υπάρχει ξεκάθαρη αντίληψη για το αν και κατά πόσο ισχύει πλέον ο λενινιστικός διαχωρισμός εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευόμενων χωρών, και για το ποιος τελικά είναι ο νοητικός χάρτης του παγκοσμιοποιημένου ιμπεριαλισμού της εποχής.

      Οι εξελίξεις που προδιαγράφονται σε ΠΓΔΜ και Βενεζουέλα, όπως και αυτές που προηγήθηκαν σε Λιβύη, Συρία, Ουκρανία, έχουν επιφέρει πραγματικές και αληθινές εντάσεις στο διεθνές εργ. κίνημα που δεν πρέπει να αγνοηθούν και να υποτιμηθούν. Κατά την άποψή μου, είναι απείρως μεγαλύτερης σημασίας από την σύγκρουση με τον εξ ορισμού και εξ αρχής χρεοκοπημένο σοσιαλδημοκρατισμό των παντοειδών Συριζοποδέμος. Αυτά τα μορφώματα ούτε είχαν ούτε έχουν μέλλον στον σημερινό κόσμο, ήμουν πάντα βέβαιος για αυτό. Δεν κρίνεται από την σύγκρουση με αυτά το μέλλον. Από την σύγκρουση με αυτά κρίνεται μόνο αν θα αντέξεις για να έχεις την ελπίδα να έχεις μέλλον. Τα υπόλοιπα και πολύ κρισιμότερα έπονται, και αφορούν κεντρικά το ζήτημα της αντίληψης της μορφής του ιμπεριαλισμού σήμερα και των επιπτώσεων αυτής της αντίληψης στον προλεταριακό διεθνισμό, τον συντονισμό των εργ. κινημάτων και ΚΚ διαφόρων χωρών, την στάση απέναντι στον πόλεμο, την στάση απέναντι στις δολιοφθορές και ανατροπές κυβερνήσεων -- εν ολίγοις όλα τα κρίσιμα διεθνή ζητήματα της εποχής.

      Διαγραφή
    11. Ίσως οι συνθήκες να μην μπορούν να μας αφήσουν να δούμε ξεκάθαρα την σκακιέρα. Δες όμως το εξής, αυτή η κουβέντα θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο να γίνει πριν μια δεκαετία, που οι σχέσεις Δύσης - Ρωσίας κλπ ήταν καλύτερες, και που γενικά επικρατούσε παγκόσμια, η συνεργασία ελέω ανάπτυξης του καπιταλισμού.
      Τώρα την κάνουμε πολύ πιο εύκολα που οι παραπάνω αυταπάτες χάνονται, και χαράζονται παγκόσμια "στρατόπεδα" πολύ πιο ξεκάθαρα.

      Ο Λένιν έγραψε τον ιμπεριαλισμό σε μια περίοδο που οι οξυμένες όσο δεν πήγαινε αντιθέσει (Α' ππ) είχαν ξεκαθαρίσει το "τοπίο".

      Σήμερα το μόνο που μπορούμε να πούμε με σιγουριά, είναι ότι ιμπεριαλισμός = σαπίλα (κοινωνικοοικονομική), και ότι όλος ο κόσμος σαπίζει, και αυτός που έχει, και αυτός που δεν έχει τα χαρακτηριστικά που είχε δώσει ο Λένιν.

      Σε τελική ανάλυση, το εργατικό κίνημα παγκοσμίως θα λύση τα προβλήματα και τις διαφωνίες - αντιφάσεις του, μέσα του, και δεν πρέπει σε καμία περίπτωση να ταυτιστεί με ιμπεριαλιστικά και μι, αστικά κράτη. Μόνο να τα χρησιμοποιήσει για τους σκοπούς του.

      Κώστας

      Διαγραφή
    12. "Ίσως οι συνθήκες να μην μπορούν να μας αφήσουν να δούμε ξεκάθαρα την σκακιέρα. Δες όμως το εξής, αυτή η κουβέντα θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο να γίνει πριν μια δεκαετία, που οι σχέσεις Δύσης - Ρωσίας κλπ ήταν καλύτερες, και που γενικά επικρατούσε παγκόσμια, η συνεργασία ελέω ανάπτυξης του καπιταλισμού.
      Τώρα την κάνουμε πολύ πιο εύκολα που οι παραπάνω αυταπάτες χάνονται, και χαράζονται παγκόσμια "στρατόπεδα" πολύ πιο ξεκάθαρα."

      Υπάρχουν κάποιες βασικές ενδείξεις ότι έχεις δίκαιο.

      Διαγραφή
    13. Το ΚΚΕ δεν κουνάει το δάχτυλο από καθέδρας, συμβάλει στον προβληματισμό για την συνολική πορεία του παγκόσμιου κινήματος, "to the extent of its capabilities"...
      συζητάει και επιδιώκει οι διαφορές να διατυπώνονται ανοιχτά και όχι να κουκουλώνονται, να γινεται ιδεολογική και πολιτική διαπάλη, η ενότητα να προκύπτει από αυτήν.

      Τελικά, κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη,
      η όπως λένε και οι Κινέζοι: shi shi qiu shi.

      Qiushi Online republished an article from Red Flag Manuscript on Western Market Fundamentalism. The article claimed that the recent global financial crisis has proven that Capitalism is approaching its end; that the Wall Street oligarchs and the U.S. government launched an unprecedented disaster affecting everyone on the planet; and that the world is turning to Marxism for a solution. The author, Yu Zurao, is a guest researcher at the World Socialism Research Center, Chinese Academy of Social Sciences. The following is a translation of the article.] [1]

      http://chinascope.org/main/content/view/5181/92/

      ημιάγριος

      Διαγραφή
    14. Αυτός είναι ο μόνος ορθός δρόμος, σύντροφε. Με ξεκάθαρο μυαλό για τη χώρα μας, με σαφές σχέδιο εξουσίας και συμμαχίας με τα δικά μας λαϊκά στρώματα, αλλά και με αντίληψη του ρόλου που μπορούμε να παίξουμε ευρύτερα και πάντα αναγνωρίζοντας ότι κριτήριο της αλήθειας είναι η πράξη.

      Αν μου επιτρέπεις, θα προσθέσω κι ένα απόφθευγμα: η χειράφετηση της εργασίας δεν βρίσκεται στην Ευρώπη. Η χειραφέτηση της εργασίας είναι χειραφέτηση απ' την Ευρώπη. Οι αγωνιστές που έγραψαν χρυσές σελίδες στην ελληνική ιστορία είχαν προσανατολισμό σαφή στην ΕΣΣΔ, είχαν αυτή την πυξίδα. Αλλά κι εμείς χρειαζόμαστε πυξίδα, όσο κι αν αλλάξανε οι καιροί. Κι αυτή δεν μπορεί να βρίσκεται στην ήπειρο της χρηματοπιστωτικής παρασιτείας. Συμβολή, η συνέντευξη Μαυρίκου για τα αραβικά ταξικά συνδικάτα σε μετάφραση.

      Διαγραφή
    15. "Οι αγωνιστές που έγραψαν χρυσές σελίδες στην ελληνική ιστορία είχαν προσανατολισμό σαφή στην ΕΣΣΔ, είχαν αυτή την πυξίδα. Αλλά κι εμείς χρειαζόμαστε πυξίδα, όσο κι αν αλλάξανε οι καιροί. Κι αυτή δεν μπορεί να βρίσκεται στην ήπειρο της χρηματοπιστωτικής παρασιτείας."

      Δηλαδή, εν έτει 2015 η πυξίδα των κομμουνιστών της δύσης θα πρέπει να είναι: η Κίνα, η Ρωσία και η Λ.Αμερική;

      Διαγραφή
    16. Όχι. Η πυξίδα πρέπει να είναι τι με βοηθάει να ανασχέσω την ολοσχερή καταστροφή κάθε προϋπόθεσης αυτοτελούς ταξικού αγώνα και τι όχι.

      Αν θεωρείτε ότι τίποτε απολύτως δεν βοηθάει στους εξωτερικούς συσχετισμούς, τότε για ποιον αυτοτελή ταξικό αγώνα μιλάμε; Πού θα γίνει, σε άλλο πλανήτη;

      Διαγραφή
    17. Για να το θέσω αλλιώς: ο επαναστάτης, σε κάθε εποχή, αναζητά τη βασική αντίθεση, το σημείο που το σύστημα βγάζει ρωγμές. Αν η βασική αντίθεση αυτή τη στιγμή είναι κεφάλαιο-εργασία, πώς εκφράζεται αυτό παγκόσμια; Στο μονότερμα κεφαλαίου και την διαρκή οπισθοχώρηση της εργασίας; Αυτό είναι προϋπόθεση επαναστατικής πολιτικής; Ας μου εξηγήσει κάποιος τι είδους επαναστατικής πολιτικής χτίζεται στις εκατόμβες νεκρών στη Μέση Ανατολή ή σε όσα ετοιμάζονται, πού είδαν να οδηγεί αυτό σε επαναστατική πολιτική, που βλέπουν προοπτικές στην ευρωπαϊκή ήπειρο, να ακούσω πολύ προσεκτικά.

      Διαγραφή
    18. το λέω αυτό γιατί σε άλλο ποστ σου έχεις γράψει: " Η συντριβή της ρωσικής α.τ δεν θα φέρει τον σοσιαλισμό, θα επεκτείνει την παγκόσμια αντίδραση, θα επιτείνει την ολομέτωπη επίθεση του δυτικού ιμπεριαλισμού στους λαούς. Αυτό πρέπει να είναι σαφέστατο, και δεν φτάνει η αναγνώριση του ότι η ρωσική α.τ ούτε σοσιαλισμό θέλει, ούτε προοδευτική είναι για να το απαλείψει από την πολιτική συνείδηση κομμουνιστών."

      άρα το σύστημα βγάζει ρωγμές στην σύγκρουση του ερωταλαντικού ιμπεριαλισμού με χώρες τις "Ανατολής";

      Διαγραφή
    19. "άρα το σύστημα βγάζει ρωγμές στην σύγκρουση του ερωταλαντικού ιμπεριαλισμού με χώρες τις "Ανατολής";"

      Στη σύγκρουση του χρηματοπιστωτικού, παρασιτικού καπιταλισμού της Δύσης με τη βιομηχανική ανάδυση της Ανατολής. Βλέπεις κάτι άλλο από αυτό και τις συνέπειές του; Πού το βλέπεις; Θέλω μια συγκεκριμένη απάντηση στα ερωτήματα που θέτω γιατί μοιάζει να ξέρετε κάτι που εγώ αγνοώ.

      Διαγραφή
    20. Ανάλυση της κατάστασης προσπαθώ να κάνω και εγώ, ούτε λέω ότι τα έχω όλα λυμένα, ούτε ότι βλέπω ξεκάθαρα την σκακιέρα και τους παίχτες.
      Τις θέσεις του Κόμματος προσπαθώ να κατανοήσω και να τις συγκρίνω με την παραπάνω ανάλυση που κάνεις.
      Το θέμα είναι: η ανάλυση αυτή ξεκαθαρίζει στο εργ. κίνημα την πάλη κάτω από την δική του σημαία;

      Διαγραφή
    21. Τα γεγονότα του τελευταίου τετραμήνου ανέδειξαν περίτρανα ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν επισκεπτόταν τις ΗΠΑ για πλάκα. Τις επισκεπτόταν στα πλαίσια σειράς εκχωρήσεων στο αμερικανικό ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο. Έτσι, ούτε απ' το ΝΑΤΟ θα φύγουμε, ούτε από τις νεοαποικιακές επιχειρήσεις στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή θα απέχουμε, και συνεπώς επιβεβαιώθηκε πλήρως η ορθή ανάλυση του κόμματος για το ποιον του και τις στοχεύσεις του. Μια ανάλυση με την οποία συμπορεύτηκα ξεκάθαρα, κάνοντας αγώνα ενάντια σε κάθε συνεργασία με αυτόν και ευρύτερα με τα οπορτουνιστικά ρεύματα γύρω απ' αυτόν.

      Νομίζω ότι θα πρέπει να είναι κατά συνέπεια σαφές ότι το εργ. κίνημα στην Ελλάδα εξασφάλισε ότι μπορεί να παλέψει κάτω απ'τη δική του σημαία.

      Υπάρχει μια περιρρέουσα ότι η σοσιαλδημοκρατία "παίζει" επίσης με τη Ρωσία. Ας υποθέσουμε ότι είναι τόσο εγκληματικά τυχοδιωκτική όσο φαίνεται στο άρθρο Ίσκρα που παρέθεσα, ονειρευόμενη μια εθνική ανεξαρτησία χτισμένη πάνω στους αγωγούς ΗΠΑ και Ρωσίας μαζί, μια Ελλάδα που επειδή είναι τετραπέρατη θα κάνει ό,τι και η Ουκρανία αλλά θα γλιτώσει.

      Είμαστε όμως επίσης υποχρεωμένοι να γνωρίζουμε ότι ακόμα κι έτσι αν είναι, δεν είναι "ανοιχτό" το ποιος απ' τους δυο πόλους θα υπερισχύσει στην Ελλάδα, ούτε είναι κανένα μεγάλο μυστήριο ότι η διάλυση του ελληνικού κράτους που θα έρθει ως συνέπεια μια χαρά θα βολέψει τα αρπακτικά των ΗΠΑ και της ΕΕ, αλλά μάλλον καθόλου το εργατικό κίνημα, όπως δεν το "βόλεψε" ούτε στη Συρία, ούτε στη Λιβύη, ούτε στην Ουκρανία.

      Αυτά, γιατί υπάρχει μια πολύ συγκεχυμένη άποψη ότι η αντίληψη ότι δεν είναι ισοβαρείς και ομοιογενείς οι πόλοι και ότι δεν είναι όλα "ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις" σημαίνει και συνεργασία σε μια ανέφικτη, όπως είπα επανειλημμένα "δημοκρατική-προοδευτική" κατεύθυνση. Ο καπιταλισμός είναι παγκόσμια στο ιμπεριαλιστικό στάδιο, είναι απόλυτα κυρίαρχο αυτό στις α.τ όλης της Ευρώπης, και δεν υπάρχει κανένα τέτοιο περιθώριο. Άλλο αυτό, άλλο το πώς διαβάζει κανείς τις συγκρούσεις του αμερικανο-εε μπλοκ με τον Τρίτο, ουσιαστικά, κόσμο αναδυόμενων οικονομιών. Το ότι η ρωσική α.τ αλλά και τμήμα του ρωσικού λαού ή και μερίδα της κυβερνητικής συμμαχίας της Βενεζουέλας έχουν ψευδαισθήσεις ότι μια σ/δ κυβέρνηση στην Ελλάδα θα είναι ευνοϊκότερη για αυτούς δεν κάνει τις ψευδαισθήσεις τους πραγματικότητα, ούτε με κάνει να αλλάξω άποψη για τον οπορτουνισμό, ούτε όμως μου επιτρέπει να αγνοήσω βασικές λογικές και θεωρητικές διαστάσεις σε ό,τι αφορά την παρούσα δομή των διεθνών σχέσεων και τις συνέπειες της επίθεσης του δυτικού ιμπεριαλιστικού μπλοκ.

      Εμείς ξέρουμε πολύ καλύτερα την κατάσταση στην Ελλάδα και το είδος των δυνάμεων που εμπλέκονται, αλλά και αυτοί ξέρουν αρκετά καλύτερα από μας πόσο εύκολο είναι να χτίσεις κίνημα σε απαγορεύσεις, κοινοτισμούς, φονταμενταλισμούς και βόμβες.

      Διαγραφή
    22. Βοηθάει πολύ το συγκεκριμένο ποστ και ξεκαθαρίζει/συμπυκνώνει πράγματα για μένα προσωπικά.

      Διαγραφή
  2. "Αυτό απαιτεί πολύ αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις και τεράστια πλησμονή υλικού πλούτου."

    Τριπρίζει ο Deng ή Dengίζει ο Τσίπρας;

    Ο.Χ.Ε.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εξωτερικά-μορφικά, αμφότερα.

      Επί της ουσίας, "ανάπτυξη" στην Κίνα και η "ανάπτυξη" του Τσίπρα=βατραχοπέδιλα και φοντανιέρες.

      Διαγραφή
    2. Θα κριθούν πάντως πολλά σε λογικά σύντομο διάστημα για το αν το εξωτερικό-μορφικό είναι και εσωτερικό-ουσιαστικό έστω και mutatis mutandi.

      Διαγραφή
    3. Ειδικότερα, οι εξελίξεις:

      http://www.efsyn.gr/arthro/agkaliazei-ton-hryso-i-kina
      http://english.pravda.ru/news/business/21-05-2015/130683-china-0/

      Διαγραφή
  3. Αυτό το σχολίασες κάπου;
    http://tvxs.gr/news/kosmos/gia-kindyno-g%E2%80%99-pagkosmioy-polemoy-logo-oikonomias-proeidopoiei-o-soros
    Τσέχος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Eίναι σημαντικό η θέση για τις παραγωγικές δυνάμεις να ιδωθεί σε πλήρη αντιδιαστολή με την παλιότερη θέση για τη προτεραιότητα των παραγωγικών σχέσεων. Εκεί προφανώς αναφέρεται και η κριτική του Deng Xiaoping στον ''παουπερισμό''. Κατά τα λοιπά, δύσκολα τα ζητήματα. Ωστόσο, χρειάζεται τοποθέτηση πάνω στο εξής ζήτημα: ο ''σοσιαλισμός'' είναι κάτι που εξαρτάται απλά από την κρατική ιδιοκτησία των μέσων παραγωγής, ή και από την ενεργό συμμετοχή των ίδιων των εργαζομένων στη διοίκηση της οικονομίας, η οποία όσο αυξάνεται τόσο θα σημαίνει την έκλειψη της αναγκαιότητας εκπροσώπησης από ένα ΚΚ. γ.ε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Κινέζοι έχουν φύγει πολύ μακριά από τον κλασικό Μαρξισμό. Αυτό είναι δεδομένο. Η προτεραιότητα της "ανάπτυξης", η ανάπτυξη ως κεντρικός στόχος, είναι όχι απλά προτεραιότητα αλλά παντοκρατορία των παραγωγικών δυνάμεων επί των παραγωγικών σχέσεων.

    Αλλά κατά την άποψή μου δεν πρέπει να υποτιμηθούν οι διαφορές από το ΚΚΣΕ κατά την περίοδο Γκλασνόστ και Περεστρόικα (αν όχι και πιο πριν, από το 20ο συνέδριο). Γιατί στην Κίνα, η ολοκληρωτική προσήλωση στην οικονομία αφορά ακριβώς την μέριμνα να μη βρεθεί η χώρα πίσω από τις, ας το πούμε, παραδοσιακά καπιταλιστικές ή αλλιώς δυτικές χώρες σε ανάπτυξη, πράγμα που σταδιακά το ΚΚΣΕ έχασε από τον ορίζοντα αντίληψής του.

    Διότι το να βρεθείς πίσω, φρονώ ότι κατάλαβαν οι Κινέζοι, δίνει τρομερή δύναμη στον δυτικό ιμπεριαλισμό να διεισδύσει στο κράτος και να το αποσυνθέσει, εξαγοράζοντας αξιωματούχους, την συνείδηση μεσαίων στρωμάτων, κλπ, μέχρι να ανατρέψει το σύστημα και να σε μετατρέψει ξανά σε προτεκτοράτο-μπανανία προς λεηλάτηση. Αυτό κάνει η Δύση με όλες τις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, με τελευταίο και κραυγαλέο παράδειγμα την Ουκρανία.

    Οι Κινέζοι δεν είναι ένας λαός ο οποίος φθονεί τη Δύση και θέλει να της μοιάσει. Και η δύναμη της Δύσης απέναντί τους με "μαλακά μέσα" (με τη προπαγάνδα, την πειθώ, κλπ) είναι ασύγκριτα μικρότερη από ό,τι ήταν απέναντι στην ΕΣΣΔ και στα "δορυφορικά" της κράτη. Αυτό πρέπει να ληφθεί πολύ σοβαρά υπόψη. Αφορά τον σοσιαλισμό; Άμεσα, όχι. Αφορά την αντοχή στον δυτικό ιμπεριαλισμό. Και η αντοχή αυτή πατάει μεν σε πολύ βασικά πολιτισμικά και ιστορικά δεδομένα, αλλά αυτά μόνα τους δεν θα έφταναν στις σημερινές συνθήκες. Η αντοχή αυτή πατάει επίσης στους τρομακτικούς ρυθμούς ανάπτυξης που πέτυχε το ΚΚΚ και στην ραγδαία άνοδο του συνολικού βιοτικού επιπέδου ΠΑΡΑ τις καθαρά καπιταλιστικού χαρακτήρα αντιφάσεις και στρεβλώσεις που την συνόδευσαν (αύξηση των φτωχών της πόλης, αύξηση της κοινωνικής ανισότητας, δλδ της σχετικής εξαθλίωσης τμημάτων του πληθυσμού σε αντιπαράθεση βέβαια με την απόλυτη εξαθλίωση, που μειώθηκε ραγδαία).

    Το αν αυτή η αντοχή είναι απόλυτα κρίσιμη, είναι στον παγκοσμιοποιημένο κόσμο η θεμελιώδης προϋπόθεση, για να υπάρξει δυνατότητα για τον σοσιαλισμό, και μάλιστα με πολύ θετικούς παγκόσμιους όρους (καθώς το να γίνει μια μελλοντική ισχυρότερη χώρα του κόσμου σοσιαλιστική είναι πολύ διαφορετικό απ' το να γίνει μια μικρή χώρα), αυτό θα το δούμε στην πράξη.

    Εννοείται ότι επί του παρόντος, η Κίνα δεν είναι σοσιαλιστική χώρα σε ό,τι αφορά τις σχέσεις παραγωγής, είναι όμως επίσης δεδομένο ότι ενώ δεν έχει κανένα λόγο να διακηρύσσει το σοσιαλισμό-κομμουνισμό ως στόχο σε έναν κόσμο που τον έχει ανατρέψει σχεδόν παντού, το κάνει. Δεν ξέρω πόσος προβληματισμός υπάρχει για αυτό και για τη σημασία του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κάτι τελευταίο και διευκρινιστικό προς όλους.

      Προφανώς όλοι όσοι θεωρούν τον εαυτό τους κομμουνιστή δέχονται ότι το παρόν στάδιο εξακολουθεί να είναι ο ιμπεριαλισμός. Ότι δεν έχει αντικατασταθεί από κάποιο "νέο" στάδιο.

      Το ζήτημα είναι όμως αν δέχονται επίσης ότι ο ιμπεριαλισμός ως σύστημα κάθετης διάκρισης εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευόμενων χωρών έχει αντικατασταθεί από κάποιον "νέο" ιμπεριαλισμό όπου αυτή η διάκριση έχει πάει για χόρτα.

      Προσωπικά θεωρώ α) ότι ο ιμπεριαλισμός είναι το σε απίστευτη σήψη στάδιο του καπιταλισμού στην σημερινή εποχή β) ότι δεν έχει καθόλου καταργηθεί η διάκριση ανάμεσα σε εκμεταλλεύτριες και εκμεταλλευόμενες χώρες.

      Επειδή το πιστεύω αυτό, επειδή πιστεύω στην ορθότητα της λενινιστικής ανάλυσης ως προς τις αρχές της (και αυτές είναι οι δύο θεμελιώδεις της αρχές και δεν μπορούν να αντικατασταθούν και να μείνουμε σε λενινιστικά πλαίσια), πιστεύω ότι το ΣΥΝΟΛΟ της Ευρώπης μετά την αντεπανάσταση συμμετέχει, από ποιοτικά διαφοροποιημένες και όχι μόνο ποσοτικά διαφοροποιημένες, θέσεις στο σύγχρονο ιμπεριαλιστικό σύστημα.

      Ως εκ τούτου, είμαι πολύ δογματικός για το τι συνιστά επαναστατική πρόταση και τι φούσκα στην Ευρώπη. Δεν παρασύρθηκα ποτέ από "ελπίδες" σε διάφορες σοσιαλδημοκρατικές φούσκες, όπως και αν αυτοαποκαλούνται, διότι είναι εμφανέστατος ο ευρωκεντρισμός τους, και κατά συνέπεια η προσήλωσή τους στην αναπαραγωγή των ευρωπαϊκών ιμπεριαλιστικών προνομίων. Και μόλις πάρουν την εξουσία αυτό αποκαλύπτεται εδώ και χρόνια με τον δραματικότερο τρόπο.

      Δεν είναι καθόλου "ιδιο" πράγμα για μένα το τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα ή στην Κίνα, διότι δεν τις θεωρώ χώρες των οποίων οι λαοί απολαμβάνουν τους καρπούς της εκμετάλλευσης άλλων. Δεν είναι λαοί που τα κριτήριά τους έχουν διαφθαρεί από τα ιμπεριαλιστικά κέρδη του ιδρώτα και του αίματος άλλων. Και εκεί, ο "δογματισμός" με τον οποίο αντιμετωπίζω τα ευρωπαϊκά πολιτικά φαινόμενα δίνει τη θέση του στην διάθεση μελέτης και κατανόησης και στην καχυποψία στις εύκολες αναγωγές και τις γενικεύσεις.

      Αυτή είναι η συνολική μου κοσμοθεωρία για την παγκόσμια πολιτική και οικονομία.

      Διαγραφή
    2. Το να είσαι σήμερα κομμουνιστής στην Ευρώπη είναι να είσαι κομμουνιστής που δρας και σκέφτεσαι σε αυτό:

      "μια ομάδα από προηγμένα βιομηχανικά έθνη, που οι ανώτερες τάξεις τους θα εισπράττουν τεράστιο φόρο υποτέλειας από την Ασία και την Αφρική και που με τη βοήθεια αυτού του φόρου θα διατηρούν πειθήνιες μάζες υπαλλήλων και υπηρετών, που δε θα ασχολούνται πια με τη μαζική παραγωγή αγροτικών και βιομηχανικών προϊόντων, αλλά με την προσωπική εξυπηρέτηση ή με δευτερεύουσα βιομηχανική δουλειά κάτω από τον έλεγχο της νέας χρηματιστικής αριστοκρατίας."

      Που σημαίνει, να έχεις αυτοκριτική επίγνωση των υλικών προϋποθέσεων της σκέψης σου και να μετατρέπεις αυτή την επίγνωση σε μέσο ανάλυσης. Χωρίς αυτό, γίνεσαι ακόμα ένας σοσιαλδημοκράτης, ό,τι κι αν νομίζεις ότι είσαι. Αυτό κάνει η ζωή στην Ευρώπη στους κομμουνιστές εδώ και πολλές δεκαετίες, αρχίζοντας από τον Κάουτσκι.

      Διαγραφή
    3. Αντώνη στην Αφρική η επέλαση της Κίνας καταστρέφει την οποία ντόπια παραγωγή με τη μαζική εισαγωγή ανταγωνιστικών προϊόντων.

      Το ίδιο με τη αποψίλωση τεράστιων δασικών εκτάσεων.

      Παρ όλα αυτα συμφωνώ με την αναλυση σου.

      Διαγραφή
    4. Αναμφισβήτητα. Μόνο που όσοι αρκούνται σε αυτό για να βγάλουν συμπεράσματα ξεχνούν βολικά τι ποσοστό από τα αγαθά που απολαμβάνει ο Ευρωπαίος --και ο Έλληνας-- εργάτης, μικροαστός, μεσοαστός, μεγαλοαστός παράγονται από την μεγαλύτερη εργατική δύναμη του πλανήτη, με χαμηλότερους μισθούς και μεγαλύτερη εκμετάλλευση της παραγωγικής εργασίας. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον δυτικό κόσμο που να μην απολαμβάνει το προϊόν της εκμετάλλευσης της κινεζικής εργασίας.

      Βολικό ότι τώρα είναι "ιμπεριαλιστική δύναμη."

      Διαγραφή
    5. Ναι, βέβαια μιλάμε για μια συνειδητή κατάσταση όμως, και όχι επιβεβλημένη από την εκμεταλλεύτρια δύση.
      Παρόλα αυτά, έχει σίγουρα την αξία της αυτή η κουβέντα.
      Νομίζω όμως πως σε τελική ανάλυση, σε θέματα τακτικής του κινήματος, δεν μπορεί κάποιος ενσυνείδητος κομουνιστής να δει κάποια αλλαγή και μάλλον μπορεί να μπερδευτεί από όλα αυτά.
      Έτσι κι αλλιώς, τι πούμε για ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς, ή για ανταγωνισμό δυτικού ιμπεριαλισμού, με ανερχόμενα καπιταλιστικά κράτη, εμείς και στις 2 περιπτώσεις τα ίδια καθήκοντα θα έχουμε!
      Μην ξεχνάμε το θέμα της ουσίας. Σωστά μιλάς για πιθανή ισοπέδωση των πάντων σε αυτή την περίπτωση, αλλά αλλάζει το τι πρέπει να κάνουμε εμείς;

      Κώστας

      Διαγραφή
    6. "Το ζήτημα είναι όμως αν δέχονται επίσης ότι ο ιμπεριαλισμός ως σύστημα κάθετης διάκρισης εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευόμενων χωρών έχει αντικατασταθεί από κάποιον "νέο" ιμπεριαλισμό όπου αυτή η διάκριση έχει πάει για χόρτα. "

      Το ερώτημα είναι σαφές και δεν απαντιέται από τον παραπάνω συλλογισμό: Διαπάλη μεταξύ των ιμπεριαλιστικών χωρών υπάρχει ή δεν υπάρχει;
      Η Κίνα τον Οχτώβρη του 2015 απαιτώντας την είσοδο του Γουάν στα SDRs δεν θα έχει διαπάλη με τις ΗΠΑ; Οι πολυεθνικές της Γερμανίας (Siemens, Ferrostaal κ.α.) δεν βρήκαν τον μπελά τους όταν μέσω του "υγειούς ανταγωνισμού" πήγαν να μπουν στην Αμερικάνικη Αγορά; Αν αυτό δεν είναι διαπάλη μεταξύ ιμπεριαλιστικών κέντρων γιατί λέμε πως χώρες όπως η Ελλάδα μπορεί να συνθλιβεί μεταξύ των ιμπεριαλιστικών συμφερόντων;

      Ναι λοιπόν η διάκριση για εκμεταλευτές και εκμεταλευόμενους στις αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες δεν έχει καμία σημασία. Η Γερμανία και οι ΗΠΑ πιέζουν την Ελλάδα και απομυζούν την εργατική υπεραξία των εργατών Ελλήνων. Η Αστική τάξη της Ελλάδας άντε και να δεχτούμε πως πιέζεται να δράσει ιμπεριαλιαστικά μόνον στην Βαλκανική έως την Τουρκία. Ακόμα και σε αυτό εξαιρέσεις υπάρχουν με τα αφεντικά της Πειραικής Πατραικής που πήγαν τα κεφαλαιά τους σε Εξαγορές Γερμανικών εταιρίων τα αρχαία χρόνια και ο Γερμανός που έχει την δεύτερη εταιρία κινητής τηλεφωνίας στην Πολωνία τα τελευταία χρόνια.
      Μήπως πρέπει να λυπηθούμε το ελληνικό κεφάλαιο γιατί σαν ένας τυχαίος μετανάστης μεταναστεύει και αυτό;

      Εκμεταλευομενοί στον ιμπεριαλισμό ως ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού παραμένουν για μία ακόμη ιστορική φορά οι ΛΑΟΙ. Όλοι οι Λαοί, ακόμα και της υπερδύναμης ή της υψηλότερης κορυφής της ιμπεριαλιστικής πυραμίδας...

      Χρήστος Χ.

      Διαγραφή
    7. Καλή παρέα με τον Λέοντα, να μου γράφετε. Εγώ είμαι του Ιωσήφ και του Βλαδίμηρου παιδί. Με τη θολούρα που εξυπηρετεί τη βολή του Ελληνάρα με υπερεπαναστατική προβιά ούτε τα πήγαινα ούτε θα τα πάω ποτέ καλά, και από δυτικό "επαναστατισμό" έχω χορτάσει εδώ και πολλά χρόνια, τον πούλαγε και ο Μηλιός.

      Διαγραφή
    8. "Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Κινέζοι έχουν φύγει πολύ μακριά από τον κλασικό Μαρξισμό. Αυτό είναι δεδομένο. Η προτεραιότητα της "ανάπτυξης", η ανάπτυξη ως κεντρικός στόχος, είναι όχι απλά προτεραιότητα αλλά παντοκρατορία των παραγωγικών δυνάμεων επί των παραγωγικών σχέσεων. "

      Μερικές δικές μου παρατηρήσεις στο παραπάνω:

      -Αρχικά μου ξένισε η έκφραση περί "κλασσικού μαρξισμού", μια και δεν μπόρεσα να την κατανοήσω. Ως τέτοιος αναφέρεται ο "Μαρξισμός-Λενινισμός" που γνωρίζουμε (όσο τον γνωρίζουμε εν πάση περιπτώσι), ή κάτι άλλο;

      -Από αρκετές διατυπώσεις στο αρχικό, αλλά παρακολουθώντας και την κουβέντα στα σχόλια, μοιάζει να υπάρχει η άρρητη παραδοχή πως οι παραγωγικές δυνάμεις αναπτύσονται ταχύτερα εντός καπιταλιστικών παραγωγικών σχέσεων ("οικονομία της αγοράς"), όταν γνωρίζουμε θετικά από την πείρα της ΕΣΣΔ και των άλλων λαϊκών δημοκρατιών (της Κίνας περιλαμβανόμενης) πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
      Είναι ακριβώς ο σοσιαλιστικός τρόπος παραγωγής και παραγωγικών σχέσεων που επέτρεψε στις πρώην αποικίες ή ημιφεουδαρχικές κοινωνίες που εκδηλώθηκε η πλειοψηφεία των σοσιαλιστικών επαναστάσεων, να καλύψουν μέσα σε λίγα χρόνια το έδαφος που η δύση χρειάστηκε αιώνες για να διασχίσει.
      Επιπλέον εδώ έχουμε και άρρητη αλλά απολύτως σαφή παραδοχή πως ο καπιταλισμός ("οικονομία της αγοράς") είναι ανώτερο του σοσιαλισμού κοινωνικό σύστημα, αφού δεχόμαστε πως είναι καταλληλότερο από τον σοσιαλισμό έδαφος για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων μιας κοινωνίας.

      Αυτό φυσικά όχι απλά δεν έχει σχέση με κανενός είδους "μαρξισμό" ("κλασσικό" ή άλλον), αλλά ανοίγει και έναν δρόμο χωρίς επιστροφή.
      Υ.Γ.
      Σεν είχα ΝΕΤ κάποιες μέρες και διάβασα την σειρά των άρθρων για την Κίνα, όλη μαζί σχεδόν.
      Η προσωπική μου εντύπωση είναι πως ανεξάρτητα από προθέσεις (δεν έχω λόγο να αμφιβάλω για αυτές) ανοίγει μια σειρά από επικύνδινα ιδεολογικά-θεωρητικά μονοπάτια, αλλά ο χώρος σχολιασμού είναι κάπως μικρός για να εκθέσω αναλυτικά τις ανυσηχίες μου επάνω σε αυτό.
      Εάν ο Αντώνης θέλει μπορούμε να συζητήσουμε μέσω μέηλ, ή να ανεβάσω ένα πιο ολοκληρωμένο άρθρο στο fadom επάνω σε αυτές τις ανησυχίες μου, εάν βρω τον χρόνο.

      Διαγραφή
    9. 1. "Κλασικός Μαρξισμός" είναι το έργο του Μαρξ και του Ένγκελς στην παραπάνω φράση. Δεν λέω και του Λένιν, όχι γιατί δεν είναι κλασικός, αλλά διότι η οικονομική πολιτική του περιλάμβανε και τη ΝΕΠ, η οποία αφορούσε εκχωρήσεις στην εμπορευματική παραγωγή και την αγορά.

      2. Η δική μου αντίληψη είναι ότι η παραδοχή είναι πως αν η Κίνα συνέχιζε στον δρόμο του σοσιαλισμού που είχε ως τότε ακολουθήσει, θα κατέρρεε λόγω οικονομικής υστέρησης απέναντι στη Δύση. Όπως προείπα, δεν νομίζω ότι έχουν λόγο σε ένα κόσμο χωρίς σοσιαλιστικές δυνάμεις, ουσιαστικά, οι κινέζοι να λένε ότι ο σοσιαλισμός είναι ανώτερος του καπιταλισμού, δλδ, το αντίθετο από ό,τι λες: "Η ανωτερότητα του σοσιαλιστικού συστήματος αποδείχνεται, σε τελική ανάλυση, απ' την γρηγορότερη και μεγαλύτερη ανάπτυξη αυτών των δυνάμεων από ό,τι στο καπιταλιστικό σύστημα. " (Xiaoping).

      3. Κι εγώ βλέπω πολλούς κινδύνους, αλλά όχι από την ίδια κατεύθυνση που τους βλέπεις εσύ. Σημειωτέον, η πράξη έδειξε πως διαφορετικές χώρες ακολουθούν διαφορετικούς δρομους, ουσιαστικά. Πουθενά δεν είχε ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά η σοσιαλιστική οικονομία σε μια χώρα με όλες τις άλλες. Το μόνο που γνωρίζουμε με βεβαιότητα είναι ότι στην ΕΣΣΔ, ο σοσιαλισμός ανατράπηκε, η ομοσπονδία διαλύθηκε και η χώρα έγινε καπιταλιστική. Φυσικά, μπορείς και να ανεβάσεις τις απόψεις σου και να συζητήσουμε οφλάιν, όπως θέλεις.

      Διαγραφή
    10. Προσωπικά, θεωρώ ότι θα ήταν καλό να επικοινωνήσουμε ανεξάρτητα από δημόσιες τοποθετήσεις.

      Διαγραφή
  6. "Το ζήτημα είναι όμως αν δέχονται επίσης ότι ο ιμπεριαλισμός ως σύστημα κάθετης διάκρισης εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευόμενων χωρών έχει αντικατασταθεί από κάποιον "νέο" ιμπεριαλισμό όπου αυτή η διάκριση έχει πάει για χόρτα."
    Δεν έχει πάει για χόρτα τίποτα. Νομίζω όμως πως η διαφορά σε σχέση με 100 χρόνια πριν, είναι ότι αφενός υπάρχουν πλέον πολλές χώρες που έχουν φθάσει στο ιμπεριαλιστικό στάδιο και είναι ιμπεριαλιστικές, όχι δηλαδή μόνο μια χούφτα και αφετέρου ότι υπάρχει πολύ μεγαλύτερη αλληλεξάρτηση των οικονομιών των καπιταλιστικών χωρών λόγω της τεράστιας εξάπλωσης του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Αν το 2010 π.χ. το χρέος της Ελλάδας δεν γινόταν από χρέος σε ιδιώτες χρέος σε κράτη, πιθανότατα το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα θα κατέρρεε, με ότι σημαίνει αυτό. Θα κατέρρεε γιατί καμία δυτική τράπεζα δεν θα μπορούσε να σηκώσει το βάρος της αθέτησης πληρωμών από την Ελλάδα.
    Επίσης, σαν υποσημείωση, αυτή την στιγμή ή μάλλον ορθότερα τα τελευταία χρόνια, οι Έλληνες κεφαλαιοκράτες επενδύουν δισεκατομμύρια ευρώ κάθε μήνα (!) σε ομόλογα κλπ. χρηματοπιστωτικά προϊόντα του εξωτερικού.
    Ίσως αυτό να κάνει πιο δύσκολο το έργο της εκδήλωσης της επανάστασης σε μια χώρα και πιο εύκολη την επικράτηση της σε ένα πολύ μεγαλύτερο σύνολο χωρών από την στιγμή που θα εκδηλωθεί σε μια, έστω και σχετικά μικρή (π.χ. Ελλάδα). Πάντα βέβαια με την απειλή ενός καταστροφικού πολέμου να κρέμεται από πάνω μας, απειλή όμως που υπάρχει και θα υπάρχει ακόμα και αν δεν εκδηλωθεί κάποια επανάσταση. Μάλιστα η επανάσταση είναι ο μοναδικός τρόπος να "προλάβουμε" αυτόν τον πόλεμο.

    "Δεν είναι καθόλου "ίδιο" πράγμα για μένα το τι συμβαίνει στη Βενεζουέλα ή στην Κίνα, διότι δεν τις θεωρώ χώρες των οποίων οι λαοί απολαμβάνουν τους καρπούς της εκμετάλλευσης άλλων."
    Συμφωνώ για την Βενεζουέλα, όχι όμως για την Κίνα. Πρόσφατα έβλεπα στην τηλεόραση εικόνες από το Μεξικό, όπου έβλεπες τεράστια κιβώτια εμπορευμάτων που έγραφαν Cosco. Οι Κινέζοι έχουν πλέον σημαντικές επενδύσεις σε πολλές χώρες και σαφέστατα απολαμβάνουν καρπούς από την εκμετάλλευση άλλων λαών. Το ότι αυτό γίνεται σε μικρότερη έκταση σε σχέση με τις ΗΠΑ και την ΕΕ δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη βιομηχανική, παραγωγική εργατική δύναμη στον κόσμο. Κάθε τι που φοράμε, οι ηλεκτρονικές μας συσκευές, οικοδομικά υλικά, εξαρτήματα, αντικείμενα καθημερινής χρήσης, παράγεται βάσει της εκμετάλλευσης της κινεζικής εργασίας. Η Κίνα έχει πληθυσμό 1.35 δισεκατομμύρια ανθρώπους.

      Βάσει της ανάλυσης περί "κινεζικού ιμπεριαλισμού", αυτοί οι άνθρωποι εκμεταλλεύονται την εργασία ... ποιου ακριβώς; Ή μήπως αίφνης η Κίνα έχει έναν ιμπεριαλισμό όπου ο μόνος κερδισμένος από την απομύζηση άλλων είναι μια ελάχιστη μειοψηφία, όταν παραδοσιακά ο δυτικός ιμπεριαλισμός χρησιμοποιήθηκε για να εξαγοράσει και να σοσιαλδημοκρατικοποιήσει κατώτερα στρώματα.

      "Δεν έχει πάει για χόρτα τίποτα."

      Αναμένω τότε τη λίστα των εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευόμενων χωρών, να δούμε πόσοι συμπεριλαμβάνονται στη μία και πόσοι στην άλλη.

      Διαγραφή
  7. "Η Κίνα είναι η μεγαλύτερη βιομηχανική, παραγωγική εργατική δύναμη στον κόσμο."
    Σωστό. Ποιος όμως εκμεταλλεύεται αυτή την εργατική δύναμη, οι ξένοι κεφαλαιοκράτες ή οι ντόπιοι; Νομίζω κατά κύριο λόγο οι δεύτεροι και αυτοί με την σειρά τους επενδύουν την υπεραξία του Κινέζου εργάτη σε όλο τον κόσμο.

    Στην ερώτηση για την λίστα, δυστυχώς δεν μπορώ να απαντήσω έτσι απλά, χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια και πολύ χρόνο. Τα πράγματα νομίζω ότι είναι πολύ σύνθετα. Παραδείγματα:
    Μεγάλο μέρος των γερμανικών εργοστασίων και των χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων ανήκει σε αμερικάνικα κεφάλαια. Ταυτόχρονα υπάρχουν σημαντικές επενδύσεις γερμανικών κεφαλαίων στις ΗΠΑ (σε όλους τους τομείς).
    Η ιταλική ΦΙΑΤ (πλέον με έδρα τον φορολογικό παράδεισο του Λουξεμβούργου) κατασκευάζει αυτοκίνητα, τρακτέρ, κινητήρες αεροπλάνων, ρομπότ κλπ σε ολόκληρο σχεδόν τον κόσμο (Ιταλία, Γαλλία, Τουρκία, Πολωνία, Κίνα, Σερβία, Βραζιλία) και εδώ και καιρό και στις ΗΠΑ μέσω της εξαγοράς της Κράισλερ. Στο μετοχικό της κεφάλαιο συμμετέχουν μεγάλα funds, μεγάλες τράπεζες και με την σειρά της συμμετέχει και αυτή σε μεγάλα επενδυτικά funds σε όλο τον κόσμο.
    Γιατί τα γράφω αυτά; Θέλω να δείξω ότι και η Γερμανία και η Ιταλία είναι ανεπτυγμένες ιμπεριαλιστικές χώρες που όμως βρίσκονται κάτω από οικονομική και στρατιωτική εξάρτηση από τις ΗΠΑ. Ταυτόχρονα τα κεφάλαια που χρησιμοποιούν, σε μεγάλο βαθμό, δεν είναι μόνο Ιταλικά ή μόνο Γερμανικά και επιπλέον τα κεφάλαια αυτά εξάγονται σε όλον τον κόσμο, μη εξαιρούμενων των ΗΠΑ.
    Τα ίδια (ίσως σε μικρότερη κλίμακα στις περισσότερες περιπτώσεις, ίσως σε μεγαλύτερη σε κάποιες άλλες) συμβαίνουν με όλα τα ιμπεριαλιστικά κράτη. Δεν θέλω να πω ότι έχουν περάσει σε δεύτερη μοίρα τα εθνικά κράτη, απλά ότι υπάρχουν τεράστιες αλληλεπιδράσεις και αλληλεξαρτήσεις που κάνουν το σύγχρονο οικονομικό περιβάλλον στα ιμπεριαλιστικά κράτη πολύ σύνθετο.
    Η κατασκευή λοιπόν μιας "λίστας εκμεταλλευτριών και εκμεταλλευόμενων χωρών" ξεπερνάει τις (χρονικές και άλλες) δυνατότητες μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Σωστό. Ποιος όμως εκμεταλλεύεται αυτή την εργατική δύναμη, οι ξένοι κεφαλαιοκράτες ή οι ντόπιοι; Νομίζω κατά κύριο λόγο οι δεύτεροι και αυτοί με την σειρά τους επενδύουν την υπεραξία του Κινέζου εργάτη σε όλο τον κόσμο."

      Μια πολύ σύντομη ματιά στο χρονολόγιο αρκεί για να κατανοήσεις ότι η φάση "ανάπτυξης" της Κίνας ξεκινά με το άνοιγμά της στις ΞΕΝΕΣ ΕΠΕΝΔΥΣΕΙΣ, δηλαδή στην επίταση της εκμετάλλευσης της εργατικής της δύναμης από τον δυτικό ιμπεριαλισμό. Νομίζω και ο τελευταίος άνθρωπος στον κόσμο γνωρίζει ότι οι μεγαλύτερες δυτικές πολυεθνικές μετέφεραν τα εργοστάσιά τους εκεί για να εκμεταλλευτούν την φτηνή εργατική δύναμη της κινεζικής εργατικής τάξης.

      Ξαφνικά όμως, όλα αυτά ξεχάστηκαν. Γιατί;

      Διαγραφή
    2. Αναίρεσε μήπως η ανάπτυξη που επιτεύχθηκε μέσω της επίτασης της ιμπεριαλιστικής εκμετάλλευσης της κινεζικής εργατικής τάξης το ποιος κατά κύριο λόγο καρπώνεται τη μερίδα του λέοντος από τις εργατοώρες της μεγαλύτερης εργατικής τάξης στον κόσμο;

      Διαγραφή
  8. Τα 100 εκατομμύρια κινέζικη μεσαία τάξη με τι άμεσες ξένες επενδύσεις δημιουργήθηκαν;
    Με όσα συγκέντρωσε η αστική τάξη της Κίνας προς ποιές αγορές κινήθηκε; Εσωτερικού ή Εξωτερικού;
    Αν το δημόσιο χρέος είναι μελλοντική εργατική δύναμη που υπηθηκεύεται πως ονομάζεται η Κίνα που έχει γεμίσει Αμερικάνικα ομόλογα; Εκμεταλευόμενη από ΗΠΑ;
    Όλα αυτά είναι η πορεία του κεφαλαίου και τι επιδράσεις έχει. Φυσικά πούλησαν οι "ντόποιοι" στους λαούς τους πως η κρίση θα ξεπεραστεί τώρα που άνοιξαν οι τεράστιες αγορές της Κίνας και των πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών. Φυσικά και ήξεραν πως ταυτόχρονα άνοιγαν και τις δικές τους χώρες ως παρθένες αγορές για το πάμφτηνο Κινέζικο εμπόρευμα. Μα αυτός είναι ο ρόλος του χρηματιστικού κεφαλαίου. Η αποικιοκρατεία μοίρασε ψίχουλα στους λαούς της Μητρόπολης. Ο Ιμπεριαλισμός μπορεί να το υπόσχεται αλλά ποτέ δεν κατάφερε να δώσει στα ευρύτερα Λαικά στρώματα ούτε τα μισά του Αποικιοκράτη. Αντίθετα συρρικνώνει και ζητά θυσίες από τον "δικό του" Λαό για να μπορέσει να "προσανατολιστεί εξαγωγικά" κατ' ευφημισμό.
    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Η αποικιοκρατεία μοίρασε ψίχουλα στους λαούς της Μητρόπολης. Ο Ιμπεριαλισμός μπορεί να το υπόσχεται αλλά ποτέ δεν κατάφερε να δώσει στα ευρύτερα Λαικά στρώματα ούτε τα μισά του Αποικιοκράτη."

      Για αυτό διαλύθηκαν ή το ριξαν στην οπορτουνιστικη τρελή οι κομμουνιστές σε όλη την Ευρώπη, απ τα πολλά ψίχουλα. Για αυτό οι "σοσιαλιστές" της Βρετανίας, μετά αυτοί της Γερμανίας, και τελικά οι "σοσιαλιστές" όλης της Δύσης ριχτήκανε με τα μούτρα στον ιμπεριαλισμό, απ τα ψίχουλα.

      Διαγραφή
  9. "Στην πολιτική γραμμή που έχει χαραχτεί και στο γεγονός ότι το ΚΚ έχει εμπειρία στη διοίκηση του κράτους, προωθεί την ανανέωση βήμα με βήμα, αποφεύγοντας οποιοδήποτε εκτροχιασμό. Εφαρμόζεται η οικονομία της αγοράς, γιατί είναι κατάκτηση της ανθρωπότητας και όχι του καπιταλισμού και γιατί είναι απαραίτητη για την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων. Δε θεωρούν ότι η οικονομία της αγοράς ταυτίζεται με τον καπιταλισμό. Υποστηρίζουν ότι στην οικονομία της αγοράς υπάρχουν στοιχεία του καπιταλισμού, αλλά το θέμα είναι να μειωθεί η επιρροή τους. Αυτός ο περιορισμός των καπιταλιστικών στοιχείων είναι ο σοσιαλιστικός προσανατολισμός.

    Υποστηρίχθηκε ότι σοσιαλιστικός προσανατολισμός σημαίνει να ευημερεί ο λαός, να είναι κυρίαρχος και να υπάρχει ισοτιμία και δημοκρατία, η οικονομική ανάπτυξη να συμβαδίζει με την κοινωνική πρόοδο. Στηρίζεται στην πολυτομεακή οικονομία (δηλαδή με πολλά είδη ιδιοκτησίας) με βασικό ρόλο στο δημόσιο τομέα, με διατήρηση του κυρίαρχου ρόλου του κράτους. Το μεγάλο μέρος της παραγωγής ανήκει στο κράτος (γη, φυσικοί πόροι, ηλεκτρισμός, αερομεταφορές) και μέσω της πολιτικής διανομής εισοδήματος θα μειώνεται η απόσταση μεταξύ πλουσίων και φτωχών. "

    Απο το Βιετνάμ : http://www.komep.gr/2010-teyxos-6/mia-episkepsh-sto-bietnam

    Υπάρχει μεγάλη απόσταση μεταξύ τους; Θεωρώ πως όχι.

    Πώς συνάδει τούτο με το γεγονός ότι τσακώνονται για τα νερά της Νότιας Θάλασσας, υπο την...επίβλεψη του Γιάνκη χωροφύλακα; (με ευθύνη του Βιετνάμ φαντάζομαι)
    Αντιλαμβάνομαι βέβαια ότι το έργο έχει ξαναπαιχτεί και παλαιότερα με τη ΕΣΣΔ και άλλες σοσιαλιστικές -εντός και εκτός εισαγωγικών- χώρες. Απλά προσθέτω λίγο προβληματισμό.


    "Εννοείται ότι επί του παρόντος, η Κίνα δεν είναι σοσιαλιστική χώρα σε ό,τι αφορά τις σχέσεις παραγωγής, είναι όμως επίσης δεδομένο ότι ενώ δεν έχει κανένα λόγο να διακηρύσσει το σοσιαλισμό-κομμουνισμό ως στόχο σε έναν κόσμο που τον έχει ανατρέψει σχεδόν παντού, το κάνει. Δεν ξέρω πόσος προβληματισμός υπάρχει για αυτό και για τη σημασία του."

    Δε νομίζω οτι οι καπιταλιστές που είναι -πλέον- και μέλη του ΚΚΚ διακυρήττουν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό όπως τον εννοεί ένα ΜΛ Κόμμα, όπως το ΚΚΕ. Προφανώς διακυρήττουν το Σοσιαλισμό με "Κινέζικα χαρακτηριστικά", δηλαδή το σοσιαλισμό όπου οι εργαζόμενοι στις πολυεθνικές αυτοκτονούν απο την πίεση ή καταρρέουν πάνω στον παγκο εργασίας και οι πολίτες -δε γνωρίζω ποίας τάξης, αφού εκεί συνυπάρχουν όλοι χαρούμενοι- στήνονται μερόνυχτα έξω απο τα καταστήματα με το διάσημο φαγωμένο μηλαράκι για logo και ποδοπατούνται για να αποκτήσουν το πολυπόθητο νεοφερθέν πολυμηχάνημα-κινητό.

    Με τις περιορισμένες γνώσεις μου και τη στενή αντίληψη μου, βλέπω την Κίνα ως δυνητικό σύμμαχο απέναντι στο δυτικό ιμπεριαλισμό. Και νομίζω οτι το ΚΚΕ για αυτό έχει ακόμα επαφές με το ΚΚΚ. Αυτό απέχει παρασάγγας απο το να πούμε οτι βαδίζει και στο δρόμο του σοσιαλισμού -λές και είναι ο σοσιαλισμός κάποιο νοητικό όριο που πρέπει να υπερπηδήσει η οικονομία για να πούμε ότι φτάσαμε-

    ΥΓ1. http://www.komep.gr/2011-teyxos-3/synenteyksh-me-aformh-mia-episkepsh-sthn-kina

    Είναι χαρακτηριστικό ότι στη διάρκεια της εισήγησης παρακολουθήσαμε σλάιτς που έγραφαν συνθήματα όπως: (...) «Ψηλά τη σημαία της κινεζοποίησης του μαρξισμού» κ.ά.

    Είναι λίγο τρομακτικό ή μου φαίνεται;

    Χαϊνης


    ΥΓ2. http://www.naftemporiki.gr/story/956312/dolofonithike-dioikitis-ton-aposxiston-stin-anatoliki-oukrania

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. 'Δε νομίζω οτι οι καπιταλιστές που είναι -πλέον- και μέλη του ΚΚΚ διακυρήττουν το σοσιαλισμό-κομμουνισμό όπως τον εννοεί ένα ΜΛ Κόμμα, όπως το ΚΚΕ. Προφανώς διακυρήττουν το Σοσιαλισμό με "Κινέζικα χαρακτηριστικά", δηλαδή το σοσιαλισμό όπου οι εργαζόμενοι στις πολυεθνικές αυτοκτονούν απο την πίεση ή καταρρέουν πάνω στον παγκο εργασίας και οι πολίτες -δε γνωρίζω ποίας τάξης, αφού εκεί συνυπάρχουν όλοι χαρούμενοι- στήνονται μερόνυχτα έξω απο τα καταστήματα με το διάσημο φαγωμένο μηλαράκι για logo και ποδοπατούνται για να αποκτήσουν το πολυπόθητο νεοφερθέν πολυμηχάνημα-κινητό."

      Βασιζόμενος στο τι έχω δει ως τώρα, μιας και δεν είμαι σε θέση ακόμα να έχω βαθύτερη γνώση:

      "Σύμφωνα με τον Μάο, η επανάσταση που πραγματοποιήθηκε στην Κίνα από το κομμουνιστικό της κόμμα ήταν «αντιϊμπεριαλιστική/αντιφεουδαρχική» καθ’ οδόν προς τον σοσιαλισμό. Έχοντας αντιμετωπίσει με επιτυχία τον ιμπεριαλισμό και τη φεουδαρχία, ο Μάο δεν θεώρησε ποτέ ότι ο κινεζικός λαός είχε, κατ’ αυτόν τον τρόπο, «οικοδομήσει» μια σοσιαλιστική κοινωνία. Απεναντίας, πίστευε ότι η εν λόγω «οικοδόμηση» αποτελούσε το πρώτο στάδιο στη μακρά πορεία τής χώρας προς τον σοσιαλισμό."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2015/05/blog-post_97.html

      Πρόσεξε, "μακρά πορεία ΠΡΟΣ τον σοσιαλισμό", όχι από τον σοσιαλισμό στον κομμουνισμό. Αυτό στην λεγόμενη σοσιαλιστική περίοδο.

      "Ο βασικός λόγος για όλες τις κατακτήσεις και την πρόοδο της Κίνας μετά τις μεταρρυθμίσεις και την πολιτική του ανοίγματος είναι, σε τελική ανάλυση, το γεγονός ότι το Κόμμα άνοιξε ένα δρόμο προς τον σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά" (πιο πάνω καταστατικό)

      Πάλι, ΠΡΟΣ τον σοσιαλισμό με κινεζικά χαρακτηριστικά, δλδ, αυτό δεν έχει καν επιτευχθεί ακόμα.

      "Είπαμε ότι ο σοσιαλισμός είναι το πρώιμο στάδιο του κομμουνισμού και ότι στο πιο ώριμο στάδιο θα εφαρμοστούν οι αρχές "απ' τον καθένα σύμφωνα με τις δυνατότητές του" και "στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του". Αυτό απαιτεί πολύ αναπτυγμένες παραγωγικές δυνάμεις και τεράστια πλησμονή υλικού πλούτου." (Xiaoping)

      Δλδ, ο σοσιαλισμός είναι ο δρόμος προς τον κομμουνισμό, αλλά για να μπεις καν σ' αυτό το δρόμο πρέπει πρώτα να έχεις πετύχει τεράστια ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων.

      Οι Κινέζοι λένε ότι ο κομμουνισμός παραμένει ο στόχος τους, αλλά μιας και αυτό προϋποθέτει σοσιαλισμό, αυτό που κατάλαβαν είναι ότι δεν έχουν πραγματικά υπάρξει ποτέ σοσιαλιστικό κράτος, απλώς προσπαθούν να γίνουν τέτοιο με τον συγκεκριμένο δρόμο.

      Πρέπει να δούμε τι είναι αδιαμφισβήτητο ότι κατάφερε το ΚΚΚ πριν δούμε οτιδήποτε άλλο:

      α. Να μην γίνει η Κίνα Βενεζουέλα, να μην είναι δλδ ευάλωτη στην πρόκληση μαζικής λαϊκής δυσαρέσκειας από δυο-τρεις κινήσεις του δυτικού ιμπεριαλισμού, να μην διακινδυνεύει να ξανακατρακυλήσει εύκολα στο στάτους του προτεκτοράτου και της αποικίας της Δύσης.

      β. Να πετύχει τους μεγαλύτερους ρυθμούς ανάπτυξης της πρόσφατης ιστορίας και να γίνει η μεγαλύτερη βιομηχανική δύναμη στον κόσμο.

      Αυτά τα δύο πράγματα κατάφεραν, με το συγκεκριμένο κοινωνικό κόστος. Το ερώτημα είναι ποιος κατάφερε περισσότερα στην ίδια περίοδο και όχι αν "μας κάνουν." Γιατί το ερώτημα είναι πώς μπορείς να κάνεις κάτι περισσότερο για τη χώρα σου και όχι η από καθέδρας κουβέντα στην συγκριτικά ασήμαντη περιφέρεια που λέγεται Ελλάδα.

      Διαγραφή
    2. * Γιατί το ερώτημα είναι πώς μπορείς να κάνεις κάτι περισσότερο για τη χώρα σου=όχι στα χαρτιά και τα λόγια, βέβαια. Στην πράξη.

      Διαγραφή
    3. Δέχομαι τον προβληματισμό που θέτεις, σφε.

      Μπορώ να πώ οτι με τις πρόσφατες εξελίξεις στη Κούβα, έχω θορυβηθεί. Μετά την "ιστορική" επανέναρξη των συνομιλιών με τις ΗΠΑ ήρθε και η "ιστορική" συνάντηση με τον πρόεδρο της ιμπεριαλιστικής Γαλλίας -με στρατιωτική παρουσία σε όλες τις παρούσες εστίες "φωτιάς" ανα τον κόσμο- και έκλεισε το καρέ.
      Θεωρώ πώς όλη η συζήτησή μας δένει και με τις εξελίξεις εκεί , όσο και στην Ανατολική Ευρώπη.

      Εν τω μεταξύ στη Ρωσία : http://www.naftemporiki.gr/story/956290/rosia-amfilegomeno-nomo-gia-tis-ksenes-mko-upegrapse-o-poutin

      Χαϊνης

      Διαγραφή
    4. Γι αυτό επιμένω ξανά και ξανά ότι δεν υπάρχει σήμερα στρατηγική για το σοσιαλισμό που να μην αναμετριέται επιτυχημένα με τον ιμπεριαλισμό. Κάθε μέρα, οι συσχετισμοί επιδεινώνονται. Από ήττα σε ήττα. Και το αντι-ιμπεριαλιστικό κίνημα είναι ουσιαστικά νεκρό σε όλη την Ευρώπη. Αν δεν ανησυχεί κάποιος για αυτό και για το πώς να το σταματήσει, δεν ξέρω για ποιο πράγμα πρέπει να ανησυχεί.

      Διαγραφή
    5. Είπα και χθες ότι οι κινήσεις των ΗΠΑ και της ΕΕ στη Μέση Ανατολή στοίχισαν, μεταξύ άλλων:

      4 εκατομμύρια μέλη ταξικών σωματείων στη Συρία.
      4 εκατομμύρια μέλη ταξικών σωματείων στο Ιράκ.
      Δυόμιση εκατομμύρια μέλη ταξικών σωματείων στη Λιβύη.

      ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΣΗΜΕΡΑ;

      Θαμμένοι κάτω απ' το χώμα; Πνιγμένοι στη θάλασσα; Μετανάστες και άνεργοι στου διαόλου τη μάνα; Με το όπλο στο χέρι;

      Όπου κι αν είναι, αυτό που υπήρχε πριν από τρία χρόνια εκεί, πάει. Και αυτό που υπήρχε ήταν η ισχυρότερη στήριξη σε μια Ομοσπονδία που στηρίχτηκε απ' την ΕΣΣΔ, πολεμήθηκε λυσσαλέα από τις ΗΠΑ και την ΕΕ, και αυτή τη στιγμή δεν έχει πουθενά στην Ευρώπη βάση εκτός από Ελλάδα, Κύπρο και άλλη μια χώρα.

      Μόνο εγώ βλέπω ότι αυτό δεν είναι ακριβώς του ίδιου βάρους καταστροφή με το τι κάνει η Ρωσία;

      Διαγραφή
    6. Μόνο εγώ βλέπω ότι ο παγκόσμιος πόλεμος σήμερα στοχεύει παντού στην καταστροφή οποιασδήποτε βάσης ταξικής πάλης απέμεινε σε όλο τον πλανήτη, ότι διενεργείται από ΕΝΑ μπλοκ, και ότι δεν είναι "ενδοϊμπεριαλιστική αντιπαράθεση" αλλά αποικιακού και ταξικού χαρακτήρα πόλεμος;

      Διαγραφή
  10. Ένα καλό κείμενο του Άναυδου σχετικά με το πως καθιερώθηκε αυτο το πράγμα που ονομάζουν ακόμα "σοσιαλισμό" στη Κίνα.

    http://sfyrodrepano.blogspot.gr/2013/07/blog-post_21.html


    Κατα τα άλλα, είναι ενδιαφέρον πόσα και ποιών τα επιχειρήματα διαβάσαμε εδώ μέσα σχετικά με την Κίνα. Ευτυχώς η πολιτική παράγεται απο το κόμμα και όχι απο έξωθεν παρεμβάσεις.



    Bauhaus

    ΑπάντησηΔιαγραφή