Σάββατο, 23 Μαΐου 2015

Για τον Στάλιν, το 20ο συνέδριο και τον αναθεωρητισμό

Κείμενο: Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

Πέρασε σχεδόν ένα τρίτο του αιώνα (τριάντα τρία χρόνια για την ακρίβεια) για να δημοσιευτεί στην Σοβιετική Ένωση η εισήγηση του Ν. Σ. Χρουστσιόφ (πρβλ. О культе личности и его последствиях: Доклад первого секретаря ЦК КПСС Хрущева Н. С. XX съезду КПСС // Известия ЦК КПСС. 1989. № 3. С. 128–170 [Σχετικά με την προσωπολατρία και τις συνέπειές της: Εισήγηση του Πρώτου Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΣΕ Χρουστσιόφ Ν. Σ. στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ, «Ειδήσεις της ΚΕ του ΚΚΣΕ», έτος 1989, αριθ. τεύχους 3, σσ. 128–170]). Η δημοσίευσή της σε συνδυασμό με το σπάσιμο της σιωπής και την εγκατάλειψη της άκριτης αποδοχής από πλευράς του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος των «θεσφάτων» των αποφάσεων του ΚΚΣΕ μεταξύ 1956 και 1961 έδωσε το έναυσμα στην βασανιστική διαδικασία της κριτικής σπουδής, μελέτης κι εξαγωγής συμπερασμάτων, μιαν διαδικασία που κατέστησαν αναγκαία οι αντεπαναστατικές ανατροπές της δεκαετίας του 1990 κι ο παγκόσμιος αντίκτυπός τους. Όπως και μετά την πρώτη, ανεπίσημη, δημοσίευση του 1956, έτσι και μετά την δεύτερη, επίσημη, δημοσίευση του 1989 οι εκτιμήσεις υπήρξαν —κι αυτό δεν ήταν κάτι το παράξενο— διαμετρικά αντίθετες, ιδίως σ’ ό,τι αφορούσε το «αντισταλινικό» τμήμα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας, το κατεξοχήν θέμα της εισήγησης του Χρουστσιόφ.


Ο καπιταλισμός κι οι ιδεολογικοί του εκφραστές πέρα από επιμέρους διαφοροποιήσεις, στις οποίες θα αναφερθώ στην συνέχεια, εξακολούθησε, εξακολουθεί και —για τους λόγους που ήδη εξήγησα— θα εξακολουθεί να κραδαίνει την λεγόμενη «μυστική εισήγηση» του Χρουστσιόφ ως ρομφαία, με την οποία θα απειλεί να στείλει τους κομμουνιστές στο πυρ το εξώτερο (αυτό δεν είναι ούτε λογοπαίγνιο ούτε αστείο!). Ουδέν καινόν υπό το φως του ηλίου.

Ο ποικιλώνυμος, ποικιλόχρωμος και ποικιλόμορφος οπορτουνισμός δεν θέλει να αποχωριστεί το πολύτιμο «εγκόλπιο» της «μυστικής εισήγησης» που τόσο αποτελεσματικά για τόσα χρόνια χρησιμοποίησε στην υπονομευτική του δραστηριότητα εναντίον του κομμουνιστικού κινήματος και των συνεπών εκφραστών του, πόσω μάλλον που ένα σημαντικό ρεύμα αυτού του οπορτουνισμού, και σ’ αυτό θα επανέλθω παρακάτω, μπορεί να διεκδικήσει την ιδεολογική πατρότητα —όχι όλη αλλά ένα βασικό της τμήμα— του αντικομμουνισμού που διαπερνάει τον λεγόμενο «αντισταλινισμό». Και εδώ ουδέν καινόν υπό το φως του ηλίου.

Οι αφελείς και μη παντός πολιτικού φάσματος, ο καθένας τους για τους δικούς του λόγους, η ανάλυση των οποίων δεν μπορεί να γίνει εδώ, χρειάζονται κι αυτοί το «προσευχητάρι» της «μυστικής εισήγησης»· αν οι πρώτοι έχουν το ελαφρυντικό της μετρίας έως πλήρους συγχύσεως ή της διανοητικής αβελτηρίας, οι δεύτεροι δρουν συνειδητά και «κουμπαριάζουν» άνετα με τους αστούς και τους οπορτουνιστές. Και σ’ αυτήν την περίπτωση ουδέν καινόν υπό το φως του ηλίου.

Το πραγματικό «καινόν υπό το φως του ηλίου» είναι το βάρος που πέφτει στους ώμους όσων θέλουν να διδαχτούν από την πορεία του κομμουνιστικού κινήματος στον 20ό αιώνα ώστε οι επίγονοι να μην επαναλάβουν τα λάθη των προγόνων. Πρόκειται για εξαιρετικά δύσκολο, εξαιρετικά πολύπλοκο κι εξαιρετικά επίπονο καθήκον που γίνεται ακόμα πιο δυσβάστακτο τόσο από την έλλειψη συμφωνίας μεταξύ των τμημάτων εκείνων του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος που έχουν συνεπή μαρξιστικό-λενινιστικό προσανατολισμό όσο κι από την πρακτική αναγκαιότητα της καθοδήγησης των καθημερινών αγώνων της εργατικής τάξης. Δεν θα σταθώ σ’ αυτό το σημείο, γιατί δεν είναι του παρόντος· θα σταθώ μόνο και πολύ επιγραμματικά στην ανάγκη αναίρεσης της άνευ προηγουμένου ψευδολογίας και της απίθανης πλαστογράφησης της ιστορικής αλήθειας, οι οποίες —ψευδολογία και πλαστογράφηση— είναι ο σκληρός πυρήνας της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας στο «αντισταλινικό» σκέλος της, όπως το «ευαγγελίζεται» αυτό η «μυστική εισήγηση» του Χρουστσιόφ: εδώ η καθυστέρηση — και όχι μόνο στον ελλαδικό και ελληνόγλωσσο χώρο— είναι κάτι παραπάνω από αισθητή.

Την μέχρι σήμερα πιο ολοκληρωμένη σε επιστημονική βάση αναίρεση του βασικού σώματος της ψευδολογίας της λεγόμενης «μυστικής εισήγησης» του Χρουστσιόφ την χρωστάμε στον Αμερικανό καθηγητή Grover Carr Furr III που διδάσκει μεσαιωνική αγγλική λογοτεχνία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της περιοχής Montclair της πολιτείας του Νιού Τζέρσεϋ· αποτελεί αντικείμενο του βιβλίου του Khrushchev Lied (Ο Χρουστσιόφ είπε ψέματα) που κυκλοφόρησε τον Φεβρουάριο του 2011 από τις εκδόσεις Erythrós Press and Media, LLC (Kettering, Οχάιο), δες σχετικά:


Το βιβλίο έχει ήδη μεταφραστεί στα τουρκικά (Κωνσταντινούπολη, Νοέμβριος 2011) και στα βιετναμικά (Ανόι, επίσης Νοέμβριος 2011), ενώ η μετάφραση στα ρωσικά (πρώτη έκδοση: Μόσχα, Φεβρουάριος 2008, δεύτερη έκδοση (σε συλλογή): Μόσχα, Δεκέμβριος 2009) προηγήθηκε της συμπληρωμένης και διορθωμένης έκδοσης του 2011 στα αγγλικά.*

* Στο μεσοδιάστημα κυκλοφόρησαν μεταφράσεις του βιβλίου στα γαλικιανά (Γαλικία, Μάης 2013), στα γαλλικά (Παρίσι, Σεπτέμβρης 2014), στα γερμανικά (Βερολίνο, Δεκέμβρης 2014), στα κινεζικά (Πεκίνο, Γενάρης 2015) και στα ισπανικά (Καράκας, Μάρτης 2015). Σημείωση Μάη 2015 ― Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

Ο Furr κατέχοντας την ρωσική γλώσσα (εδώ να σημειώσουμε κάτι που είναι για γέλια και για κλάματα, ότι δηλαδή πάμπολλοι «σοβιετολόγοι» δεν ξέρουν γρυ ρωσικά!) και στηριγμένος σε μια ευρύτατης κλίμακας εντελεχή μελέτη και σε βάθος αποτίμηση του υφιστάμενου πρωτογενούς αρχειακού υλικού από την μια, καθώς και στην κριτική αξιοποίηση της τεράστιας βιβλιογραφίας που αναφέρεται στο θέμα από την άλλη, καταδεικνύει και αποδεικνύει με αδιάσειστα στοιχεία ότι από τις εξήντα μία δέσμες κατηγοριών κατά του Ι. Β. Στάλιν που περιέχονται στην «μυστική έκθεση» του Χρουστσιόφ μόνο μία —επαναλαμβάνω: «μία»— περιέχει κάποιες λίγες αλήθειες κι αυτές αμφισβητήσιμες, ενώ οι υπόλοιπες εξήντα δέσμες αποτελούν ασύστολη ψευδολογία, απίθανη πλαστογράφηση της ιστορικής αλήθειας και αισχρή κατασυκοφάντηση του προσώπου και του έργου του Ι. Β. Στάλιν.

Μπορεί κανείς να μην συμφωνήσει με τον Furr στα συμπεράσματα που εξάγει, όπως φαίνεται από την εξής βιβλιοκρισία:


ή και να διαφωνεί σε διάφορα σημεία αναφορικά με μεθοδολογικές πτυχές της επιχειρηματολογίας, όπως ο Roger Keeran (υπενθυμίζω το ενδιαφέρον κείμενό του (μαζί με τον Thomas Kenny) «Η δεύτερη οικονομία» δημοσιευμένο στην «Κομμουνιστική Επιθεώρηση», τεύχος 6 του 2007, σσ. 87–117) στην πρόσφατη βιβλιοκρισία του:


στην οποία απάντησε ο Furr:


όμως παρ’ όλ’ αυτά συνιστώ το βιβλίο προς μετάφραση βασικά για την πραγματικά τεκμηριωμένη εκ βάθρων ανασκευή του θεωρητικού σκληρού πυρήνα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας που αποτελεί η λεγόμενη «μυστική εισήγηση» του Χρουστσιόφ —ειρήσθω εν παρόδω ότι αυτή ούτε μυστική ούτε εισήγηση ήταν, αλλά τα υπόλοιπα τα παραλείπω σκόπιμα για να υπάρξει κίνητρο αγοράς και μετάφρασης του βιβλίου— και τα συμπαρομαρτούντα «θέσφατα» του ΚΚΣΕ κατά την πενταετία 1956–1961. Αδυνατώ για ευνόητους λόγους να επεκταθώ, παραπέμπω για το ίδιο θέμα κι άλλα σχετικά στην ωραία ιστοσελίδα του πολυγραφότατου Furr


και θέλω κλείνοντας το δεύτερο και τελευταίο μέρους του υπεσχημένου μου σχολίου να τονίσω τρία σημεία.

* Δυστυχώς η ιστοσελίδα, στην οποία παραπέμπει ο σύνδεσμος, έπαψε να υφίσταται. Σημείωση Μάη 2015 ― Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

Το πρώτο σημείο αφορά την διαφοροποίηση της αστικής ιστοριογραφίας απέναντι στον Ι. Β. Στάλιν. Μπροστά στην χιονοστιβάδα των επιστημονικών αποδείξεων όχι μόνο του αστήρικτου αλλά πολύ περισσότερο του συνειδητά ψευδούς χαρακτήρα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας αναφορικά με την ζωή και το έργο του Ι. Β. Στάλιν καταβάλλονται σύντονες προσπάθειες εκλεπτυσμένης αποστασιοποίησης από τον χυδαίο αντικομμουνιστικό «αντισταλινισμό» του παρελθόντος και επιλεκτικής παραδοχής των αναμφισβήτητων συμπερασμάτων της επιστημονικής έρευνας· τυπικό παράδειγμα: J. Arch Getty, Oleg V. Naoumov, The Road to Terror: Stalin and the Self-Destruction of the Bolsheviks, 1932–1939 [Ο δρόμος προς την τρομοκρατία: Ο Στάλιν και η αυτοκαταστροφή των μπολσεβίκων, 1932–1939], Νιού Χέιβεν, Κονέκτικατ 2010. Έχουμε βέβαια και εξελίξεις προς την αντίθετη κατεύθυνση, τον χυδαίο αντικομμουνιστικό «αντισταλινισμό»: Jörg Baberowski, Verbrannte Erde: Stalins Herrschaft der Gewalt [Καμένη γη: Η εξουσία βίας του Στάλιν], Μόναχο 2012 (το βιβλίο πήρε το βραβείο καλύτερου ειδικού βιβλίου τεκμηρίωσης (!!!) στην πρόσφατη Έκθεση Βιβλίου της Λειψίας· ο Furr έχει «ξεμπροστιάσει» τον Baberowski ως κοινό παραχαράκτη της σοβιετικής ιστορίας, δες:


Η νέα κατεύθυνση της εκλεπτυσμένης αποστασιοποίησης κινείται στα όρια του αστικού φιλελευθερισμού, δεν διαφοροποιείται στην ουσία από την εικοστοσυνεδριακή προπαγάνδα κι έχει κάτω από τον μανδύα της δήθεν αντικειμενικής ακαδημαϊκής έρευνας σαφείς αντικομμουνιστικούς στόχους.

Το δεύτερο σημείο αφορά την ιδεολογική πατρότητα του λεγόμενου «αντισταλινισμού». Πατέρας του και πρώτος διδάξας είναι ο Λέων Τρότσκι και συνεχιστής του ο διεθνής τροτσκισμός. Ο Furr επιμένει σ’ αυτό το σημείο στο βιβλίο του και καταδεικνύει την ιδεολογική συγγένεια του «αντισταλινικού» πυρήνα της εικοστοσυνεδριακής προπαγάνδας και της πάλης του Τρότσκι κατά της «σταλινικής» «γραφειοκρατίας». Κι αν ψάξει κανείς λίγο περισσότερο, θα δει ότι η πολιτική θεωρία του σύγχρονου αντικομμουνισμού έχει δύο βασικούς πυλώνες: τον «αντισταλινισμό» του Τρότσκι και την θεωρία του «ολοκληρωτισμού» όπως την διαμόρφωσε η φιλόσοφος και θεωρητικός της πολιτικής επιστήμης Hannah Arendt (1906–1975). Ο συνεπής αγώνας κατά του αντικομμουνισμού πρέπει να εμπεριέχει πάντα και τον συνεπή αγώνα κατά —για να χρησιμοποιήσω μιαν έκφραση του Νίκου Ζαχαριάδη— του πολυκέφαλου τροτσκισμού.

Το τρίτο σημείο αφορά την κατάσταση στον ελλαδικό κι ελληνόφωνο χώρο, όπου όταν δεν πέφτουμε στον αντικομμουνισμό του κονσερβοκουτιού, τότε διολισθαίνουμε στον αντικομμουνισμό του «αντισταλινισμού». Ιδιαίτερα αρνητικό είναι το φαινόμενο ότι όχι μόνο βρικολακιάζει ο αντικομμουνιστικός μαοϊσμός, αλλά και ότι εξ απαλών ονύχων παρατηρείται ένας ανεξέλεγκτος τροτσκιστικός εισοδισμός —μακιγιαρισμένος ή όχι δεν έχει σημασία, οι μαθητές του Λέοντα Νταβίντοβιτς Μπρονστέιν υπήρξαν πάντοτε «μανούλες» στο ψέμα, στην απάτη, στην παραχάραξη και στην προβοκάτσια— που μόνο αρνητικές συνέπειες για το κομμουνιστικό κίνημα μπορεί να έχει. Το ίδιο ισχύει και για την άκριτη πρόσληψη και αναπαραγωγή της φιλελεύθερης εκλεπτυσμένης εκδοχής του «αντισταλινισμού».

Του χρόνου τέτοιον περίπου καιρό θα συμπληρωθούν εξήντα χρόνια από τον θάνατο του Ι. Β. Στάλιν. Το σχόλιό μου που εξελίχθηκε σ’ αρθρίδιο —ελπίζω να μην καταχράστηκα τον χρόνο, την φαιά ουσία και την υπομονή αναγνωστριών κι αναγνωστών— εύχομαι να αποτελέσει προτροπή για νέες μεταφράσεις στα ελληνικά σαν κι αυτή που με παρακίνησε να το γράψω.

Τελειώνω με λίγα λόγια που αποδίδονται στον Ι. Β. Στάλιν κι αφορούν την υστεροφημία του• αν είναι πραγματικά δικά του, είναι προφητικά:

«Я знаю, что, когда умру, людская молва много мусора нанесет на мою могилу. Но я уверен, что ветер истории всё это развеет» [«Ξέρω ότι όταν πεθάνω, το ανθρώπινο κουτσομπολιό πολλά σκουπίδια θα εναποθέσει πάνω στον τάφο μου. Είμαι όμως πεπεισμένος ότι όλα αυτά θα τα σαρώσει ο άνεμος της ιστορίας»].


27 σχόλια:

  1. Θα συμφωνήσω απόλυτα με τον Μη Απολιθωμένο ότι χρειάζεται να προσπαθήσουμε ακόμη περισσότερο να ξεπλύνουμε τη λάσπη που δεκαετίες εριξαν τόσο στο όνομα του Στάλιν όσο και σε όλη την εποχή εκείνη που για πρωτη φορά στην ιστορία οικοδμήθξκε ο σοσιαλισμός . Λάσπη που έριξαν εχθροί και φίλοι και σήμερα αποτελεί την επιση εκδοχη της ιστορία.

    Ορισμένες μεταφράσεις στους παρακατω συνδεσμους

    http://sfyrodrepano.blogspot.gr/2012/08/blog-post_24.html
    http://sfyrodrepano.blogspot.gr/2014/03/blog-post_30.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΩΣΤΑ ΚΟΤΖΙΑ (1/3)

    Φίλε Αντώνη, καλησπέρα! Ο φίλος Άναυδος με την πρώτη των παραπομπών του μου θύμισε μιαν προ τριετίας σχεδόν (25/8/2012) προτροπή μου σε σχόλιο σχετικής ανάρτησης άλλου ιστολογίου να αναζητηθεί μια παλιά παρέμβαση του αείμνηστου κομμουνιστή συγγραφέα Κώστα Κοτζιά (1921–1979) που έχει σχέση με την περί «σταλινισμού» συζήτηση. Έγραφα τότε συγκεκριμένα: «… Όσο για το περιβόητο “Το Μηδέν και το Άπειρο„ καλό θα ήταν να αναζητηθεί η συνέντευξη του αείμνηστου κομμουνιστή συγγραφέα Κώστα Κοτζιά στο 2ο ή 3ο τεύχος του μεταδικτατορικού “Αντί„ (τέλη του 1974 ή αρχές του 1975), όπου με άλλη αφορμή ο Κ. Κοτζιάς προχωρεί σε μια λακωνική κι ευστοχότατη ανάλυση του συγκεκριμένου μυθιστορήματος του Άρθουρ Καίστλερ. …». Στο διάστημα που μεσολάβησε βρήκα την παρέμβαση του Κ. Κοτζιά και την στέλνω στην συνέχεια για να χρησιμοποιηθεί όπου δει. Την παρέμβαση την επισήμανα για τρείς λόγους: πρώτα γιατί αφορά ―έστω και έμμεσα― την υπόθεση του «σταλινισμού»· μετά γιατί στην αναφορική με την υπόθεση του Νίκου Πλουμπίδη βιβλιογραφία έχει αποσιωπηθεί με κατάφωρα προκλητικό, έκδηλα αντικομμουνιστικό και απαράδεκτα διαστρεβλωτικό τρόπο (πρβλ. Ντούνια Α. Κουσίδου–Σταύρος Γ. Σταυρόπουλος, Η υπόθεση Νίκου Πλουμπίδη και ο Ν. Ζαχαριάδης. Σύγκρουση δύο πολιτικών. Ιστορία–Αρχεία–Καταθέσεις. Προλογίζουν: Άλκης Ρήγος–Δημήτρης Πλουμπίδης, Εκδόσεις «Διογένης», Αθήνα 1999, σελ. 614–621)· και τέλος γιατί είχα την τύχη να γνωρίσω προσωπικά τον Κ. Κοτζιά στον «Ελληνοσοβιετικό Σύνδεσμο Φιλίας» λίγο καιρό πριν από τον θάνατό του καθώς είχα γράψει σε τούτο το ιστολόγιο εδώ και αρκετό καιρό. Σημειώνω για τους αναγνώστες και τις αναγνώστριες ότι τηρώ την ορθογραφία του πρωτοτύπου, ότι οι αριθμοί σελίδων μεταξύ καθέτων γραμμών παραπέμπουν στους αριθμούς σελίδων επίσης του πρωτοτύπου και ότι οι δικές μου σημειώσεις φέρουν ιδιαίτερη επισήμανση. Εύχομαι καλή ανάγνωση σ’ όλους κι όλες, Μη Απολιθωμένος κ.λπ.

    ΕΝΑΣ ΑΛΥΓΙΣΤΟΣ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΚΟΜΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ[1]

    |σελ. 46| Τὸ «Ἐπὶ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ» εἶναι γραμμένο τὸ 1964, σὲ μιὰ περίοδο ποὺ ὁ ἀναθεωρητισμὸς βρίσκεται στὴν ἀκμή του ―ἔχει διαβρώσει πολλὰ στελέχη τῆς Ἀριστερᾶς, ἡ κομματικότητα ἀρχίζει νὰ θεωρεῖται «κομφορμισμὸς» καὶ ἀκούγονται οἱ πρῶτες «φωνὲς» γιὰ τὴ διάλυση τοῦ κόμματος καὶ τὴν ἀντικατάστασή του ἀπὸ ἕνα πλατὺ κόμμα ἀριστερᾶς― ἀλλὰ τὸ βιβλίο ἀναφέρεται στὴν περίοδο 1951–53, δηλαδὴ σὲ μιὰ περίοδο ποὺ ὁ δογματισμὸς ἔχει φτάσει στὸ ἀποκορύφωμά του.

    Τὸ βιβλίο ἔχει θέμα του τὴν «ὑπόθεση Πλουμπίδη», ἀλλὰ κάθε ἄλλο παρὰ βιογραφία εἶναι. Εἶναι ―θὰ τὸ συνόψιζα― ἕνα βιβλίο ἀντίποδας τοῦ «Μηδὲν καὶ τὸ Ἄπειρο» τοῦ Καῖσλερ, ποὺ τόσο ἄστοχα ταύτισε μὲ τὴν «ὑπόθεση Πλουμπίδη» ὁ Τ. Β.[2] σὲ προηγούμενο τεῦχος τοῦ «Ἀντί»[3]. Ὁ ἥρωας τοῦ Καῖσλερ, «κατασκευασμένος» στὴν περίοδο ποὺ ἁπλωνότανε ὁ φασισμὸς σ’ ὁλόκληρη τὴν Εὐρώπη, προσπαθεῖ νὰ μᾶς πείσει πὼς ὁ κομματικὸς μηχανισμὸς στὴν ΕΣΣΔ, γιὰ νὰ σταθεῖ στὴν ἐξουσία, ἀφαιροῦσε ἀπὸ τὰ στελέχη του τὸν Ἄνθρωπο καὶ τὰ μεταμόρφωνε σὲ πειθήνια ρομπότ. Ἡ ἱστορία ἔδειξε πιά, ἀκόμα καὶ στοὺς πιὸ ἀνύποπτους ἀναγνῶστες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, πὼς ὁ Καῖσλερ πῆρε, στὴν οὐσία, γιὰ πρότυπο τὸ φασιστικὸ μηχανισμό, κι ἂν τοποθετεῖ τὸ μύθο στὸν κομμουνιστικὸ χῶρο καὶ στὶς τότε δίκες τῆς Μόσχας, τὸ κάνει γιὰ νὰ συκοφαντήσει καὶ νὰ διαστρέψει τὴν ἔννοια τοῦ κόμματος καὶ τῆς κομματικότητας. Ἐξ ἄλλου, εἶναι πασίγνωστος ὁ ἄρρωστος ἀντικομμουνισμός του, ποὺ τελικὰ τὸν κατάστρεψε σὰν συγγραφέα.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΩΣΤΑ ΚΟΤΖΙΑ (2/3)

    Ὁ ἥρωας τοῦ «Ἐπὶ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ», ὅπως κι ὁ ἴδιος ὁ Ν. Πλουμπίδης, ἀποδείχνουν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο, δηλαδή, πὼς ὁ κομμουνιστὴς ἀκόμα καὶ στὴν κρισιμότερη περίοδο τῆς δογματικῆς ἐκτροπῆς καὶ τῆς ὕψιστης προσωπικῆς του δοκιμασίας, ἀκόμα καὶ μέσα σὲ συνθῆκες τῆς φοβερότερης ἀπομόνωσης, παραμένει ἀκέραιος Ἄνθρωπος καὶ ἀκέραιος Ἀγωνιστής. Ἦταν ἐλεύθερος νὰ διαλέξει μετὰ τὴν ἄδικη καταγγελία πολλοὺς δρόμους ―ἀνοιχτὴ κατηγορία, ἵδρυση νέου κόμματος «ὑγιοῦς» «ἀνανεωτικοῦ» κλπ.― καὶ διάλεξε αὐτὸν ποὺ τοῦ ὑπαγόρεψε ἡ συνείδησή του, μέσα στὶς συνθῆκες τῆς παρανομίας καὶ τοῦ κλίματος μισαλλοδοξίας ἐκείνης τῆς περιόδου. Ὁ δρόμος ποὺ διάλεξε ὁ ἥρωας τοῦ βιβλίου, δὲν εἶναι παρὰ μιὰ ἀνάλυση τῆς ἐσωτερικῆς πορείας τοῦ Ν. Πλουμπίδη, ἀπὸ τὴ στιγμὴ τῆς καταγγελίας ὣς τὸ ἐκτελεστικὸ ἀπόσπασμα, ποὺ ἀποδείχνει τὰ παραπάνω.

    Ἡ πορεία αὐτὴ ἔχει σὲ γενικὲς γραμμὲς τρία στάδια. Τὸ πρῶτο στάδιο εἶναι τὸ «αἴσθημα τοῦ θύματος» μιᾶς ἄδικης κατηγορίας. Θέλει νὰ γράψει, νὰ καταγγείλει στὸ Πολιτικὸ Γραφεῖο τὸν Ἀρχηγὸ τοῦ Κόμματος, τὸν ὁποῖο θεωρεῖ ὑπεύθυνο καὶ τῆς ἄδικης κατηγορίας ἐναντίον του καὶ τῆς ἀπαράδεχτης νοοτροπίας, ποὺ ἐπικρατοῦσε τότε στὴν ἡγεσία τοῦ κόμματος.

    «Σύντροφοι…, ὄχι καλύτερα νὰ μὴ σκέφτομαι τὰ πρόσωπά τους. Μοῦ κάνει κακό, Ἄννα, νὰ σκέφτομαι τὸ πρόσωπό τους. Τί ἤθελα νὰ γράψω; Μὲ καταγγείλατε γιὰ προδότη… Πάλι τὰ ἴδια γράφω… Στὴν κρίσιμη τούτη ὥρα ποὺ περνάει τὸ Κόμμα μας, θὰ δεχόμουνα ἀδιαμαρτύρητα τὴν ἀπόφαση… Θὰ τὴ δεχόμουνα σὰν πραγματικὸς κομμουνιστής… Τί θὰ πεῖ “πραγματικός„; Τί; Μπορεῖ ποτὲ ἕνας πραγματικὸς κομμουνιστὴς νὰ εἶναι δειλός; Νὰ εἶναι ψεύτης; Πάλι λοιπὸν προσπαθῶ νὰ ξεφύγω; Ὄχι, Ἄννα. Ἡ καταγγελία ἀποδείχνει ξεκάθαρα μιὰ νοοτροπία ἀπαράδεχτη ποὺ ἐπικρατεῖ στὸ Κόμμα μας (συνεχίζω γράφοντας καὶ μουρμουρίζοντας σὲ ἄλλη κόλλα). Ποιός εἶναι ὑπεύθυνος γι’ αὐτὴν τὴν κατάσταση; Καὶ τί σημασία ἔχει, ἂν εἶναι γραμματέας, ἂν εἶναι ἀρχηγὸς τοῦ Κόμματος, ἂν τὸν πιστέψαμε, ἂν τραγουδήσαμε μὲ δάκρυα στὰ μάτια τὸ τραγούδι του; Δὲν εἶναι τάχα αὐτὸς ὁ μεγάλος ὑπεύθυνος τῆς ἥττας; Τί ὠφελεῖ νὰ τὸ πνίγουμε μέσα μας; (Ἔχω τσαλακώσει τὶς κόλλες, ἔρριξα τὸ κεφάλι στὶς φοῦχτες μου καὶ ἐξακολουθῶ νὰ μονολογάω). Θὰ τὸν καταγγείλω, λοιπόν, ἀνοιχτά; Ἔχω στοιχεῖα, ἔχω πολλὰ στοιχεῖα…».

    Μέχρι ἐκεῖ φθάνει ὁ συγγραφέας τοῦ ἄρθρου τοῦ προηγούμενου «Ἀντὶ» καὶ βγάζει τὰ συμπεράσματά του. Μὰ ὁ ἥρωας τοῦ «Ἐπὶ ἐσχάτῃ προδοσίᾳ» προχωράει βαθύτερα. Θὰ συναντήσει στὸ δρόμο αὐτόν, ποὺ ὁ ἴδιος κάποτε εἶχε καταγγείλει γιὰ πράχτορα, χωρὶς στοιχεῖα. Ἀπὸ τὴ στιγμὴ αὐτὴ ἡ πορεία τοῦ ἥρωα μπαίνει στὸ δεύτερο στάδιο. Τὸ «αἴσθημα τοῦ θύματος» κλονίζεται καὶ προβάλλει τὸ ἀγωνιῶδες ἐρώτημα: «Εἶμαι θύμα ἢ θύτης;».

    «Ἐκεῖνος φλυαρεῖ. Τὸν παραμερίζω ― δὲν προβάλλει πιὰ καμιὰ ἀντίσταση στὴ φυγή μου. Φυσικά, νόμισα, πὼς τὸν ἄφησα πίσω μου, “χαμογελαστό„, ὄρθιο, ἀνάμεσα στὶς στίβες στὰ λάστιχα ― ἀκόμα δὲν ὑποπτεύθηκα τὴν ἀνατροπὴ τῆς ἰσορροπίας μέσα μου, θέλω νὰ πῶ τὸ ρεζίλεμα, τὸ ξεμασκάρεμα τοῦ “κόκκινου ἅγιου„, ἐπιμένω νὰ θέλω ν’ ἀνέβω “γολγοθά„, δὲν ὑποπτεύομαι τὴν ἀγκίθα ποὺ πάτησα, προσπαθῶ νὰ τοῦ χαμογελάσω κι ἐγώ, ἕνα βιασμένο χαμόγελο, κρατάω καὶ τὰ χέρια του, ὅπως τἄχω ξεγατζώσει ἀπ’ τὸ σακκάκι μου ἔχουν ἀπομείνει μέσα στὶς φοῦχτες μου, μουρμουρίζω: “Ἔχε γειά„. Ἐγκαταλείπω τὰ χέρια ποὺ κρα|σελ. 47|τάω. Ὁλόγυρά μου ὁλόκληρες στίβες λάστιχα, τὸ γεροντάκι στὴν καρέκλα… σχεδὸν τὄβαλα στὰ πόδια».

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΜΙΑ ΠΑΛΙΑ ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ ΤΟΥ ΑΕΙΜΝΗΣΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ ΚΩΣΤΑ ΚΟΤΖΙΑ (3/3)

    Κάποιος κριτικὸς τοῦ βιβλίου ποὺ ἔφτασε μόνο ὣς τὸ δεύτερο στάδιο καὶ «κόλλησε», εἶχε γράψει, τότε, θυμᾶμαι, μιὰ φράση ποὺ τὸ νόημά της ἤτανε πάνω-κάτω ὅτι: Μαζὶ μὲ τὸν Ν. Πλουμπίδη στηθήκαμε ὅλοι μας στὸν τοῖχο. Μὰ ὁ ἥρωας τοῦ βιβλίου, ἀκολουθώντας τὴν ἐσωτερικὴ πορεία τοῦ Ν. Πλουμπίδη, περνάει στὸ τρίτο στάδιο, αὐτὸ ποὺ ἐξόργισε ὅλους ὅσους τὴν κομματικότητα τὴν ὀνόμασαν καὶ ἐξακολουθοῦν νὰ τὴν ὀνομάζουν κομφορμισμό. Εἶναι γνωστό, πὼς ὅλα τὰ κομμουνιστικὰ κόμματα τοῦ κόσμου εἶναι τὰ μοναδικὰ κόμματα στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας, ποὺ ξεπερνᾶνε ἀπὸ τὰ μέσα, στὴν ἱστορικὴ πορεία τους, κάθε λογῆς ἐκτροπή. Κι αὐτὸ τὸ κατορθώνουν ἐπειδὴ τὰ κύτταρά τους (μέλη, στελέχη) εἶναι στὴ μεγάλη πλειοψηφία τους κύτταρα ὑγείας, προόδου καί, τὸ σημαντικότερο, ἀδογματικά. (Ἀντίθετα, οἱ ἀντιδογματισμοὶ εἶναι τὸ ἴδιο δογματικοὶ μὲ τοὺς δογματικούς, ὅπως ἀκριβῶς οἱ ἀντίχριστοι δὲν παύουν νὰ εἶναι θρησκομανεῖς, ἔστω κι ἂν αὐτοαποκαλοῦνται ἄθεοι). Αὐτὸ ἀκριβῶς ἀποκαλύπτεται μέσα ἀπὸ τὴν ἐσωτερικὴ σύγκρουση ἐνόχου καὶ θύματος.

    Καὶ στὸ τρίτο αὐτὸ στάδιο, ὁ ἥρωας τοῦ βιβλίου ―μέσα ἀπὸ τὴν προσωπική του ἐσωτερικὴ κρίση― πείθεται γι’ αὐτὴν τὴν πραγματικότητα ποὺ τὸν λυτρώνει καὶ σίγουρος πὼς οἱ σύντροφοί του θὰ ἐπαναφέρουν τὸ Κόμμα στὶς ἀρχές του, προχωράει γαλήνιος ἀπέναντι στὸ ἀπόσπασμα νὰ πέσει σὰν ἥρωας κι ὄχι νὰ σκοτωθεῖ γιὰ δεύτερη φορά, ὅπως γράφει ὁ Τ. Β. Τὸν ἐκτελέσανε, γιατὶ παρέμεινε ὣς τὸ τέλος ἀλύγιστος ὑπερασπιστὴς τῆς κομματικότητας κι ἔφτασε συνειδητὰ σ’ αὐτό, μέσα στὸ ἀποκορύφωμα τῆς δογματικῆς ἐκτροπῆς, ἐνῶ ἦταν ἐλεύθερος νὰ ἀκολουθήσει ὅποιον ἄλλο δρόμο ἤθελε.

    «Τί γαλήνιο ξημέρωμα. Κι ἐγώ, τί παράξενο, πότε-πότε αἰσθάνομαι μέσα μου μιὰ γαλήνια ἀπεραντοσύνη, τὴν αἰσθάνομαι πότε-πότε σὰν τσιμπήματα καρφίτσας. Νά, ὁ μεσόκοπος χωροφύλακας τῆς συνοδείας ἔστριψε πάλι τὸ σκιαγμένο μοῦτρό του. Μὲ κοιτάζει. Στέκεται λίγα μέτρα πιὸ κεῖ. Δὲν πλησιάζει κοντά μου, εἶμαι βαρύσκιωτος σήμερα. Ὅμως, στέκεται κοκκαλωμένος πιὸ κεῖ καὶ ἀφουγκράζεται τὶς ἀνάσες μου. Ἀφουγκράζεται τὸν πιὸ ἀνεπαίσθητο ἦχό μου. Ἐπιτέλους κάνει ἕνα-δυὸ βήματα. Ἀντίκρυσα ἀπέναντί μου τὴ χοντρὴ κοκκινωπὴ μύτη του, τὰ ξεπλυμένα μάτια του. Σκέφτομαι σὰν ἀστραπή, πὼς τὸ κόμμα μας εἶναι ἡ ζωὴ στὴν τελειότερη ἔκφρασή της, Ἄννα».

    Ὁ Πλουμπίδης δὲν εἶναι τραγικὸ θύμα τοῦ δόγματος, ἀλλὰ τῆς μισαλλοδοξίας τῶν ἀντιδραστικῶν κυβερνήσεων. Εἶναι τραγικὸς ἥρωας ―μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀρχαίας τραγωδίας― ποὺ διδάσκει καὶ λυτρώνει.

    Κώστας Κοτζιᾶς

    Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΟΤΖΙΑΣ, μετὰ τὸ πραξικόπημα ἔφυγε στὴ Μόσχα, ὅπου ἔζησε ὁλόκληρη τὴν 7ετία σὰν πρόεδρος τῆς Ἀντιδικτατορικῆς Ἐπιτροπῆς τῶν Ἑλλήνων τῆς ΕΣΣΔ. Στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ἔχουν ἐκδοθῆ καὶ πρόκειται νὰ παιχτοῦν δυὸ θεατρικά του ἔργα.

    ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ

    [1] Πρώτη δημοσίευση ὡς συνεργασία μὲ τίτλο «Ὁ Πλουμπίδης δὲν ὑπῆρξε θύμα τοῦ δόγματος, ἀλλὰ τῆς μισαλλοδοξίας» (ἀντὶ τοῦ τίτλου τοῦ συγγραφέα ποὺ υἱοθετεῖται ἐδῶ) στὸ περιοδικὸ «Ἀντί», περίοδος Β΄, τεῦχος 6, Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 1974, σελ. 46–47 μαζὶ μὲ ἐπιστολὲς τῶν Δημήτρη Δούκαρη καὶ Στάθη Δρομάζου κάτω ἀπὸ τὸ γενικὸ τίτλο «Νῖκος Πλουμπίδης. Μαρτυρίες γιὰ τὸ μάρτυρα. Σχόλια καὶ γράμματα ἀπὸ τούς: Κ. Κοτζιᾶ, Δ. Δούκαρη, Στ. Δρομάζο»· στὴν παροῦσα μεταγραφὴ σιωπηρὰ διορθώθηκαν ἐξώφθαλμα λάθη τῆς στοιχειοθεσίας. ― Μὴ Ἀπολιθωμένος (ἀκόμα!) ἀπὸ τὶς ἀκτὲς τῆς Ἀνατολικῆς Βαλτικῆς (Μ. Ἀ. ἀ. Ἀ. Β.)

    [2] Τ. Β. = Τάσος Βουρνᾶς. ― Μ. Ἀ. ἀ. Ἀ. Β.

    [3] Πρβλ. Τάσος Βουρνᾶς, Νῖκος Πλουμπίδης. Ἕνας μάρτυρας τῆς παντοδυναμίας τοῦ δόγματος. Στὶς 14 Αὐγούστου 1954 ἔπεφτε κάτω ἀπὸ τὶς ριπὲς τῶν βιολογικῶν καὶ ἠθικῶν του ἐκτελεστῶν, «Ἀντί», περίοδος Β΄, τεῦχος 3, Σάββατο, 5 Ὀκτωβρίου 1974, σελ. 38–40. ― Μ. Ἀ. ἀ. Ἀ. Β.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. δυστυχως τα πραγματα είναι απλα.

    δεν μπορει η παλια φρουρα των μπολσεβίκων.να μεταβληθηκε αιφνης σε προδοτες.

    ουτε να εγιναν ολοι τροτσκιστες.

    ουτε ο ,πρωτεργάτης των συλληψεων σταλινικος ,αρχηγος της nkwd, γιακοντα να εκτελείται αργοτερα ως τροτσκιστης.
    ουτε ο διαδοχος του γιεζωφ να εκτελείται και αυτος αφου τελειωσαν οι εκκαθαρισεις,που εξετελεσε ο ιδιος μεχρι το 40 και δεν επρεπε καποιος μετα να γνωριζει τι και πως.


    σταλιν γιακοντα χρουτσωφ σελεπιν είναι το ιδιο πραγμα,σε διαφορετικες εποχές.



    υπαρχουν πραγματα που πρεπει να τα ξαναδουμε από πολλες πλευρες,εαν δεν θελουμε
    να γινουμε γραφικοι και ανώδυνοι.

    το κκε εχει δωσει μεγαλους αγωνες για τη εργατικη ταξη και για τα δημοκρατικα δικαιώματα .
    σ αυτά στηρίζεται και υπαρχει ακομα όχι στον σταλιν ουτε στον γιακοντα.

    ας μην κανουμε γενικευσεις.
    η ηγεσια η ιδια του κκε την δεκαετια του 70 δεν ηταν σταλινικη ουτε και ζαχαριαδικη.
    δεν τους το επεβαλε κανεις ,οι ιδιοι το πιστευαν.

    το να ανακινουμε τετοια θεματα 80 χρονια μετα δεν νομιζω ότι βοηθαει.
    ουτε στην μαχη κατά του οππορτουνισμου.
    σ αυτην βοηθαει πιο πολύ ο αντωνης με το blog και τα κειμενα του,παρα η επικληση
    μιας ιστορικης φασης που δεν εχει ξεκαθαρισθεί ακομα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η υπεράσπιση του Στάλιν από τις κάθε λογής στοχευμένες επιθέσεις και συκοφαντίες δεκαετιών αποτελεί μη διαπραγματεύσιμη ευθύνη κάθε σοσιαλιστή-κομμουνιστή. Όποιος εκχωρεί την ΕΣΣΔ στον ταξικό εχθρό, εκχωρεί τα πάντα. Μαζί τους, κάθε δυνατότητα αντι-ιμπεριαλιστικού αγώνα σε σοσιαλιστική κατεύθυνση σήμερα. Ως εκ τούτου, η προσπάθεια αυτού του μπλογκ και η υπεράσπιση του Στάλιν είναι σύμφυτα πράγματα.

      Διαγραφή
    2. το θεμα είναι εάν η σταση ως προς μια φαση της ιστορικης διαδικασίας της μετάβασης ασκει καθοριστικη επιροη ,και μαλλιστα θετικη,στην ταξικη παλη σημερα και ακομα περισσοτερο αυριο.

      ετσι κι αλλοιως η συζητηση γινεται 25 χρονια μετα.

      ε.σ.σ.δ υπαρχει και μετα το 53


      στην κυπρο ζουν πολλοι ρωσοι,μερικοι κομμουνιστες.
      ρωτήστε έναν απ αυτους η πολλους το τι πιστευουν για τον θανατο του κυρωφ.
      ολοι θα σας δωσουν την ιδια απαντηση.

      Διαγραφή
    3. "γραφικοι και ανώδυνοι"
      Διάδοχος του Στάλιν δεν ήταν ο Χρουτσώφ. Προηγήθηκε μία άλλη ηγεσία και μετά έγινε το εικοστό.
      Εσείς @Αλιφράγκη_trend δεν βρίσκεται πως πρέπει να διαχωρίσουμε τις περιόδους και κυρίως να μην μπερδεύουμε πολιτικές με άτομα;
      Άλλη πολιτική ακολουθήθηκε λοιπόν στην περίοδο του Στάλιν και άλλη πολιτική γραμμή δημιουργήθηκε επί Χρουτσώφ...
      Για να μην είμαστε γραφικοί και ανώδυνοι οφείλουμε την υπεράσπιση του Στάλιν γιατί χτυπώντας αυτόν χτυπάνε τον Κομμουνισμό γενικά.

      ΑΝΝΑ ΣΥΜΕΩΝΙΔΟΥ

      Διαγραφή
  6. χτυπάνε εκει που εχουν πλεονεκτημα.
    γιατι δεν χτυπάνε τομ λενιν?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γιατί τον Λένιν τον χτύπησαν τρεις φορές, με σφαίρες. Ώσπου πέθανε, νωρίς. Ο Στάλιν δεν τους έκανε αυτή τη μεγάλη χάρη.

      Διαγραφή
    2. Χτυπάνε τον Στάλιν, για να χτυπήσουν τον Λένιν...

      @ψηρίς

      Διαγραφή
  7. αφου η κριτικη γινεται σημερα ,ετσι και αλλοιως γινεται post mortem.


    η αστικη ταξη δεν εχει τολμησει να αμφισβητησει το θεωρητικο πολιτικο εργο του λενιν.



    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Και τι είναι ο "λενινισμός" Καρτερού, Μηλιού, Λαφαζάνη και χιλιάδων ομολόγων τους διεθνώς αν όχι αμφισβήτηση του θεωρητικού πολιτικού έργου του Λένιν; Ανάδειξη και επαναστατική αξιοποίηση;

      Διαγραφή
    2. Παρεμπιπτόντως, και ο Στάλιν έχει θεωρητικό έργο. Δεν γέμισε 17 αν δεν κάνω λάθος τόμους που έχουν ως τώρα εκδοθεί στα Άπαντα απ' την Σ.Ε με συνταγές για μακαρόνια.

      Διαγραφή
    3. Η αστική τάξη μια χαρά αμφισβητεί το θεωρητικό πολιτικό έργο του Λένιν. Κοπτορραπτική τού κάνουν. Είδαν ότι ένας κομμουνιστής ηγέτης εισήγαγε την ΝΕΠ (χωρίς καν να δουν γιατί το έκανε) και είπαν οι αστοί ας γίνουμε και ''κομμουνιστές''.
      Από τον Στάλιν δεν μπορούν να πιαστούν γιατί πρωτοστάτησε στην κατάργηση της ΝΕΠ (που τόσο πολύ λατρεύει ο μικροαστός), στην κολλεκτιβοποίηση, στην ταχεία εκβιομηχάνιση και στην εξάπλωση του σοσιαλισμού σε όλη την Ανατολική Ευρώπη. Απλώς, ο Λένιν δεν πρόλαβε να τα κάνει όπως είπε και ο Αντώνης πιο πάνω. Τούς το χάλασε όμως ο Στάλιν. Γι' αυτό και τον μισούν όσο κανένα άλλο ιστορικό πρόσωπο. Και γι' αυτό δεν μπορείς να λέγεσαι κομμουνιστής και να μην υπερασπίζεσαι τον Στάλιν από τις επιθέσεις των αντικομμουνιστών, ακόμα και αυτών που αυτοαποκαλούνται ''κομμουνιστές''.



      http://www.athensvoice.gr/article/city-news-voices/%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%B7/%CE%AD%CE%BD%CE%B1%CF%82-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD-%CE%BC%CE%AC%CF%82-%CF%87%CF%81%CE%B5%CE%B9%CE%AC%CE%B6%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9


      ''η ηγεσια η ιδια του κκε την δεκαετια του 70 δεν ηταν σταλινικη ουτε και ζαχαριαδικη.''

      Τι σημαίνει να είσαι ζαχαριαδικός και σταλινικός μετά τον θάνατο του Ζαχαριάδη και του Στάλιν; Το ότι υπερασπίζομαι την ιστορική παράδοση του σοσιαλισμού την περίοδο της δεκαετίας του '20, '30, '40, '50 με κάνει σταλινικό; To αν την υπερασπίζομαι - πio κριτικά - και αργότερα τις δεκαετίες '60, '70. '80 τι με κάνει, χρουτσωφικο-μπρεζνιεφικό; Αυτό που δεν μπορεί να γίνει κατανοητό είναι ότι ουσιαστικά δεν υπήρχε ποτέ σταλινισμός. Η σύγκρουση την δεκαετία του '20 και του '30 στην ΕΣΣΔ ήταν σύγκρουση μαρξιστών-λενινιστών από την μία και οπορτουνιστών από την άλλη. Οι τελευταίοι τυπικά ονομάστηκαν τροτσκιστές, μπουχαρινικοί, ζηνοβιεφικοί κ.α. αλλά ουσιαστικά οπορτουνιστές ήταν. Όπως τυπικά ονομάστηκαν σταλινικοί οι μαρξιστές-λενινιστές γιατί ηγείτο ο Στάλιν. Αλλιώς τι θα μπορούσες να ονομάσεις σταλινισμό; Tην τακτική περί σοσιαλφασισμού ή την τακτική των Λαϊκών Μετώπων;
      O Zαχαριάδης, το '46, μιλούσε για αποχή, και αργότερα θεωρούσε λάθος αυτήν την τακτική της αποχής. To '45 μιλούσε για δύο πόλους και αργότερα ήταν ηγέτης του ΔΣΕ.
      Το ότι ηγέτες, όπως ο Στάλιν, ο Ζαχαριάδης, ο Μάο κ.α. έχουν κάνει λάθη εδώ είμαστε να τα συζητήσουμε . Αυτό δεν σημαίνει όμως ότι εξαιτίας των λαθών αυτών ''δεν μάς κάνουν'' , να τούς αφήσουμε βορά τις ορέξεις των αντικομμουνιστών.

      ''το να ανακινουμε τετοια θεματα 80 χρονια μετα δεν νομιζω ότι βοηθαει.''
      Αν δεν αξιοποιηθεί η ιστορική πείρα του σοσιαλισμού στην ΕΣΣΔ, τι βοηθάει τότε;

      Τα περί Γιάκοντα, Γιεζώφ, Στάλιν, παλιάς φρουράς μπολσεβίκων πώς τα ερμηνεύεις δηλαδή; Έπαθαν δολοφονικό αμόκ στο Κόμμα; Να επιστρατεύσουμε την ψυχανάλυση για να ερμηνεύσουμε τις δίκες της Μόσχας; Ή μήπως τον Φουκώ; Ποιά είναι η ερμηνευτική προσέγγιση του συγκεκριμένου ζητήματος;

      Sukhoi

      Διαγραφή
  8. Ως Ρώσος και κάτοικος Κύπρου θέλω να επιβεβαιώσω τον Νικόλα. A propos, είχα ένα φίλο Νίκο που ψαρεύαμε μαζί στο "Ποτάμι", εσύ είσαι Νίκο;
    Τεσπα, όντως έχει δίκαιο ο Νίκος γιατί τον Κίροφ τον σκότωσε ο Στάλιν που είχε μεταμφιεστεί σε νέο φοιτητή. Για αυτό το λόγο η NKVD όταν τον έψαξε και βρήκε το πιστόλι δεν του έκανε τίποτα γιατί τους είπε το σύνθημα ο Ιωσήφ: "κάντο όπως ο Χίτλερ".
    Οι αντίπαλοι του Στάλιν που είχαν ζητήσει του Κίρωφ να ηγηθεί πραξικοπήματος εναντίον του και αυτός είχε αρνηθεί είχαν τεράστια πρεμούρα για την υγεία του και πολλοί από αυτούς στεναχωρήθηκαν για την κατάληξη. Είναι λογικό, γιατί ουδόλως τους ενδιέφερε που είχαν εκτεθεί απέναντί του εκφράζοντας ανοιχτά τα πραξικοπηματικά τους σχέδια.

    Έτσι, λοιπόν αναγκάζομαι να συμφωνήσω με τον Νίκο πως ο Στάλιν ζήλεψε τις εκκαθαρίσεις του Χίτλερ και είπε να τις κάνει καλύτερα. Μάλιστα είναι πασίγνωστο πως ο Στάλιν δεν πέθανε αλλά σκηνοθέτησε την βιολογική του εξαφάνιση για να βρίσκεται σήμερα στις ζούγκλες με το "Φωτεινό Μονοπάτι" και τους Τουπαμάρος. Οι Έλβις, Μόρισον κ.α. τον ακολούθησαν χωρίς την θέλησή τους.

    Τι τα θες Νίκο μου, πρέπει να ξαναπάμε για ψάρεμα εκεί στο "Ποτάμι"!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. 3 παρατηρησεις
    1. Δεχεσαι ότι ο Σταλιν αν και μπολσεβικος ηταν εγκληματιας (γιατι αν οι υπολοιποι ηταν αθωοι τι εξυπηρετουσε ο θανατος τους) ενώ οι γιαγκοντα, μπουχαριν, καμενεφ κλπ κατά τη γνωμη σου ηταν αθωοι. Αρα ?

    2. Ακομη και σημερα βλεπεις τη γεννηση προδοτων στις ταξεις του ΚΚΕ (πετροπουλοι, ζηλακοι κλπ) ενώ και στο παρελθον κομμουνιστες με αψογες περγαμηνες προδοσαν της εργατικη ταξη και το κομμα της (λαφαζανης, παρτσαλιδης , κυρκος, φαρακος, αλαβανος, τυριμος μανωλεας κλπ) Οι αρχικες περγαμηνες δεν εξασφαλιζουν τη δια βιου συνεπεια

    3. Τον Λενιν και σημερα προδοτη τον λενε στη Ρωσια ότι με τα λεφτα των γερμανων εκανε την επανασταση, ότι ηταν εβραιος, αιμοσταγης κλπ κλπ. Το ότι δεν τον συκοφαντουν καποιοι αποστατες της αριστερας ο αποκλειστικλογος είναι ότι διασπαστηκαν και προδοσαν τους μπολσεβικους μετα τον θανατο του. Σημερα ολοι τους στο ονομα του Λενιν ορκιζονται σε έναν καλυτερο μεταρυθμισμενο πιο δικαιο καπιταλισμο (ανταρσυα, λαφαζανης κλπ). Χειροτερη προσβολη για τον Λενιν από αυτή δεν υπαρχει

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Ο "αντισταλινιστης" ειναι ο ντροπαλος αντικομμουνιστης " ....ελεγε ο μπαρμπα Κωστας ο Καππος ...
    κι αν το καλοσκεφτεις και το αναλυσεις τα 8 χρονια απο το τελος του ΒΠΠ ως τον θανατο του Ιωσηφ ,το οικονομικο θαυμα της ανοικοδομησης μιας αχανους και ολοσχερως κατεστραμμενης χωρας ,δεν μπορει να οφειλεται σε ενα λαο που τον βαρανε με το κνουτο στην πλατη ,αλλα μαλλον στην ακατανικητη ΔΥΝΑΜΗ ενος Σοσιαλισμου που τρεχει με χιλια και την κοινωνια συσσωμη να παλευει γι αυτον τον σκοπο ..
    Οπως και να εχει μια πρωτη αποτιμηση εχει κανει το κομμα για την περιοδο σε σωστη κατευθυνση νομιζω με βαση τα υπαρχοντα στοιχεια που εχει ηδη σε γνωση του .
    Είμαι κι εγω "πεπεισμένος ότι όλα αυτά θα τα σαρώσει ο άνεμος της ιστορίας " ειδικα οσο βλεπω τους Ιμπεριαλιστες να λυσσομανουν οσο περνα ο καιρος ολο και περισσοτερο εναντια στον Σταλιν ....ξορκιζοντας αυτο που συμβολιζει ...τον ανεπτυγμενο Κομμουνισμο ...τον διαολο τους .

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @Γκεόργκυ Ζούκωφ
      ""Ο "αντισταλινιστης" ειναι ο ντροπαλος αντικομμουνιστης " ....ελεγε ο μπαρμπα Κωστας ο Καππος ..." ... πως του έλεγε ο φίλος και σύντροφος του Νίκος Κοτζιάς...
      Κόλαση, Γιώργη, κόλαση.
      Θέλω να πιστέψω πως για άλλο Κοτζιά μιλούσε ο Κώστας ο Κάππος αλλά δεν μου προκύπτει παρά ο τζακσόβιος τραγουδιστής της Τουρκίας.
      Πως με το που φύγουν από το κόμμα γίνονται φελλοί και παραδέρνουνε εκεί που φτύνανε πριν;
      Πόσο ατσάλι είχε αυτός ο Κάππος μέσα του που ήταν σαν να μην πέρασε μία μέρα χωρίς το κόμμα δίπλα του;

      Χάρης

      Διαγραφή
  11. ενα ερώτημα που με απασχολεί, απευθύνεται σε όσους γνωρίζουν πολύ καλύτερα απο μένα την ιστορία της περιόδου: ποιές ήταν οι στοχεύσεις της εισήγησης του Χρουτσιοφ;;; απο που πηγάζει και τί στόχους είχε η αντίθεσή του προς την πολιτική και την μνήμη του Στάλιν;;;
    Και συνέπεια των παραπάνω, πώς και δεν υπήρξαν αντιδράσεις στην εισήγηση του Χρουτσιόφ για την υπεράσπιση των κεκτημένων της πολιτικής που ακολούθησε ο Στάλιν (τουλάχιστον σημαντικές αντιδράσεις στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ και στο ΚΚΣΕ που να έχουν αφήσει το στίγμα τους ως οξείες αντιπαραθέσεις και στις οποίες να μπορούμε ν αναφερθούμε σήμερα);;; Μ άλλα λόγια έχω την εντύπωση οτι πολύ εύκολα ε΄γινε πιστευτή κι αποδεκτή η εισήγηση του Χρουτσιοφ κι αυτό οπωσδήποτε μου δημιουργεί απορίες... Εκτός απο κατατοπιστικές απαντήσεις, οι βιβλιογραφικές συμβουλές κι υποδείξεις, καλοδεχούμενες

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. @vic:
      Αντιδράσεις υπήρχαν και πολλές μάλιστα.
      Και αντιμετωπίστηκαν με τον δέοντα "πολιτικό" τρόπο.
      Τράνο παράδειγμα η τύχη του ΓΓ του ΚΚΕ, Ν.Ζαχαριάδη που κατέληξε στο Σοργκούτ με το όνομα "Νικολάγιεφ" και χωρίς "υπηκοότητα" (μετά την Ελληνική του αφαιρέθηκε και η Σοβιετική)

      Διαγραφή
    2. Απορία περί Χρουτσιόφ, Στάλιν...
      @Trash : Συμφωνώ, προφανώς έγιναν κι άλλες διώξεις ανάλογες με του Ζαχαριάδη. Παρ'όλ'αυτά δεν συναντάται κάπου (για την ακρίβεια: δεν έχω υπ όψη μου) μια συστηματική αντιπαράθεση κι αντίθεση στον Χρουτσιόφ, δεν γνωρίζω ντοκουμέντα που να συστηματοποιούν την αντίθεση στη στάση του Χρουτσιοφ... μου φαίνεται περίεργο να υπήρξε σοβαρή κι έντονη αντίδραση ενάντια στον Χρουτσιόφ για την υπεράσπιση του Στάλιν και να παρέμεινε σχετικά άγνωστη ή εστω να μην πήρε την δέουσα δημοσιότητα (πώς αντέδρασε η κομματική βάση, άλλα μέλη του ΠΓ, στρατιωτικοί, μέλη της ΚΕ κλπ κλπ;;;;;)... γι αυτό παραμένει η απορία μου όπως και το πρώτο σκέλος της ερώτησής μου... εφ όσον έχεις κάποιες υποδείξεις βιβλιογραφικές ή άλλες, καλοδεχούμενες!!!

      Διαγραφή
    3. @vic
      Η πρωτη προσπαθεια να απομακρυνθει ο Χρ. από την ηγεσία του ΚΚΣΕ έγινε το 1957. Με βασική αιτία τη νομοθεσια για την αποδυναμωση του κεντρικου οικονομικου μηχανισμού (και την αντιστοιχη ενδυνάμωση των περιφερειακων οργανων) το Πολιτικό Γραφείο τον Μάη του 1957 με ψηφους 7-4 αποφάσισε την απομάκρυνση του Χρ. από τη θεση του γγ. Υπερ της απομακρυνσης ψηφισαν οι μολοτοφ, καγκανοβιτς, μπουλγκανιν, βοροσιλοφ περβουκιν σαμπουροφ ενω κατά οι χρουτσοφ, μικογιαν, σουσλοφ, κιριτσενκο. Η αποφαση του ΠΓ ωστοσο κατεπεσε στην ΚΕ οπου την πλειοψηφια την ειχε η φραξια χρ. Σημαντικη ηταν η συμβολη του στρατού όταν ο ζουκοφ απειλησε ευθεως την ΚΕ ότι αν ψηφιζε την αποπομπη του χρ. ο στρατος θα αναλαμβανε την επανατοποθετηση του

      Τοσο απλα (και δημοκρατικά αυτοι που κατηγορησαν τον Στάλιν για τα μυρια όσα) εμειναν στην εξουσία μέχρι το 1964 οπου περισσότερο οι αποτυχίες στην οικονομικη και εξωτερικη πολιτικη και λιγότερο πλεον οι ιδεολογικές διαφορές οδηγησαν στην εξωση της κλικας από τα καθοδηγητικα οργανα του ΚΚΣΕ

      Η ‘αντι-κομματική ομαδα’ όπως ονομάστηκαν οι διαφωνούντες καθαιρέθηκαν και απομακρύνθηκαν από τις θεσεις ευθυνης τους. Στα χρόνια που ακολούθησαν αρκετοί διαγράφτηκαν από το κόμμα και εξορίστηκαν στο εσωτερικό της ΕΣΣΔ. Κανείς τους ωστόσο δεν διαννοήθηκε να οργανώσει συνωμοσίες ή κρυφη αντιπολίτευση ενάντια στο ΚΚΣΕ. Οι μολότοφ και καγκανοβιτς μεχρι το τελος της ζωης τους παρεμειναν μαρξιστες-λενινιστες και σε κάθε ευκαιρια υπερασπιζαν το εργο και τη μνημη του Σταλιν

      στα ελληνικα υπαρχει το βιβλιο του Λ. Μαρτενς (Μια αλλη ματια στον Σταλιν)

      Διαγραφή
    4. ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

      @ vic

      Ορισμένες από τις αντιδράσεις καταγράφονται στην παρακάτω συλλογή ντοκουμέντων (εκδόθηκε με κύρια επιμέλεια των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Σύγχρονης Ιστορίας (ΡΚΑΣΙ· σ’ αυτά έχει συγκεντρωθεί το μεγαλύτερο μέρος των αρχείων του ΚΚΣΕ και της Κομιντέρν) και βοηθητική συμμετοχή του Ινστιτούτου Ρωσικής και Σοβιετικής Κουλτούρας «Γ. Μ. Λότμαν» του Πανεπιστημίου του Ρουρ (Μπόχουμ, Γερμανία)) που υπάρχει στο διαδίκτυο ψηφιοποιημένη:

      Доклад Н. С. Хрущева о культе личности Сталина на ХХ съезде КПСС: Документы. ― Москва: «Российская политическая энциклопедия» (РОССПЭН), 2002. ― 912 с. (Серия: Культура и власть от Сталина до Горбачева. Документы).

      Η εισήγηση του Ν. Σ. Χρουστσιόφ για την προσωπολατρία του Στάλιν στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ: Ντοκουμέντα, Εκδόσεις «Ρωσική Πολιτική Εγκυκλοπαίδεια», Μόσχα 2002, 912 σελ. (Σειρά: Κουλτούρα και Εξουσία από τον Στάλιν μέχρι τον Γκορμπατσόφ. Ντοκουμέντα).


      Επειδή η συγκεκριμένη συλλογή είναι εξ ολοκλήρου στα ρωσικά κι έχει μεγάλη έκταση, είμαι στην διάθεση των ρωσομαθών για παραπομπές σ’ εκείνες τις σελίδες που ―αναφορικά με τις αντιδράσεις― παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    5. ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ

      @ vic

      Ορισμένες από τις αντιδράσεις καταγράφονται στην παρακάτω συλλογή ντοκουμέντων (εκδόθηκε με κύρια επιμέλεια των Ρωσικών Κρατικών Αρχείων Σύγχρονης Ιστορίας (ΡΚΑΣΙ· σ’ αυτά έχει συγκεντρωθεί το μεγαλύτερο μέρος των αρχείων του ΚΚΣΕ και της Κομιντέρν) και βοηθητική συμμετοχή του Ινστιτούτου Ρωσικής και Σοβιετικής Κουλτούρας «Γ. Μ. Λότμαν» του Πανεπιστημίου του Ρουρ (Μπόχουμ, Γερμανία)) που υπάρχει στο διαδίκτυο ψηφιοποιημένη:

      Доклад Н. С. Хрущева о культе личности Сталина на ХХ съезде КПСС: Документы. ― Москва: «Российская политическая энциклопедия» (РОССПЭН), 2002. ― 912 с. (Серия: Культура и власть от Сталина до Горбачева. Документы).

      Η εισήγηση του Ν. Σ. Χρουστσιόφ για την προσωπολατρία του Στάλιν στο 20ό Συνέδριο του ΚΚΣΕ: Ντοκουμέντα, Εκδόσεις «Ρωσική Πολιτική Εγκυκλοπαίδεια», Μόσχα 2002, 912 σελ. (Σειρά: Κουλτούρα και Εξουσία από τον Στάλιν μέχρι τον Γκορμπατσόφ. Ντοκουμέντα).


      Επειδή η συγκεκριμένη συλλογή είναι εξ ολοκλήρου στα ρωσικά κι έχει μεγάλη έκταση, είμαι στην διάθεση των ρωσομαθών για παραπομπές σ’ εκείνες τις σελίδες που ―αναφορικά με τις αντιδράσεις― παρουσιάζουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

      Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

      Διαγραφή
    6. Ευχαριστώ για τις υποδείξεις και σύντομες επεξηγήσεις. Οσον αφορά την άγνοιά μου για τα κίνητρα του Χρουτσιόφ και των περί αυτού, υποθέτω οτι θα βρω πληροφορίες -όπως και για τις αντιδράσεις- στα βιβλία των Μερτενς και Λοσούρδο για τον Στάλιν (ισως και σ αυτό του Furr;;;;). Αν έχετε κάτι άλλο υπ όψι σας ή κάποιες γρήγορες πληροφορίες σαν αυτές που μου δώσατε στα προηγούμενα μηνύματα, ευχαριστώ εκ των πρωτέρων!!!! συντροφικά

      Διαγραφή
  12. Το κείμενο-βιβλιοκριτική με το ελαττωματικό link, έχει καταγραφεί στο archive.org:

    https://web.archive.org/web/20120427063744/http://theclassstruggle.wordpress.com/2011/11/05/against-revisionism-%E2%80%9Ckhrushchev-lied%E2%80%9D-by-grover-furr

    ΑπάντησηΔιαγραφή