Δευτέρα, 25 Μαΐου 2015

Κατάλογος πολέμων, 1945-1969

Πρώτος πόλεμος του Βιετνάμ, 1945-1946 (εμπλεκόμενοι: Βιετμίνχ εναντίον ΗΒ, Βρετανικού Ραζ, Ιαπωνίας, Γαλλίας)

Εθνική επανάσταση Ινδονησίας, 1945-1949 (εμπλεκόμενοι: Ινδονησία εναντίον ΗΒ, Ιαπωνίας, Ολλανδίας)
 
Πρώτος πόλεμος της Ινδοκίνας, 1946-1954 (εμπλεκόμενοι: ΕΣΣΔ, Κίνα, Βιετμίνχ κ.α εναντίον Γαλλικής Ένωσης)

Ελληνικός εμφύλιος πόλεμος, 1946-1949 (εμπλεκόμενοι: ΔΣΕ εναντίον ΗΒ, αστικής ελληνικής κυβέρνησης, ΗΠΑ)

Αραβο-ισραηλινός πόλεμος, 1948-1949 (εμπλεκόμενοι: Αίγυπτος, Ιράκ, Συρία, Λίβανο, κλπ εναντίον Ισραήλ)

Πόλεμος της Κορέας, 1950-1953 (εμπλεκόμενοι: Βόρεια Κορέα, Κίνα, ΕΣΣΔ εναντίον Νότιας Κορέας, ΗΠΑ, ΗΒ)

Εξέγερση των Μάο-Μάο, 1952-1960 (εμπλεκόμενοι: Μάο-Μάο εναντίον ΗΒ)

Κουβανική επανάσταση, 1953-1959 (εμπλεκόμενοι: Κίνημα της 26ης Ιούλη [Κάστρο] εναντίον κυβέρνησης Μπατίστα και αποικιακής εξάρτησης από τις ΗΠΑ)

Γαλλο-Αλγερινός πόλεμος, 1954-1962 (εμπλεκόμενοι: Εθνοαπελευθερωτικό Μέτωπο εναντίον Γαλλίας)

Δεύτερος πόλεμος του Βιετνάμ, 1955-1975 (εμπλεκόμενοι: Βιετ Μινχ και σύμμαχοι εναντίον ΗΠΑ, Νότιας Κορέας, Τουρκίας, Αυστραλίας, Ταϊλάνδης, Νέας Ζηλανδίας, κ.α) 

Εξέγερση της Ουγγαρίας, 1956 (εμπλεκόμενοι: ΕΣΣΔ, Ούγγροι κομμουνιστές εναντίον Ούγγρων εθνικιστών)

Εμφύλιος της Γουατεμάλα, 1960-1996 (εμπλεκόμενοι: Επαναστατική Εθνική Ενότητα της Γουτεμάλα εναντίον κυβερνητικού στρατού)

Επανάσταση της Νικαράγουα, 1961-1990 (εμπλεκόμενοι: Σαντινίστας εναντίον Κόντρας και κυβέρνησης Σομόζα)

Απελευθερωτικός πόλεμος της Ανγκόλα, 1961-1975 (εμπλεκόμενοι: MPLA, UNITA, κ.α εναντίον Ν. Αφρικής, Πορτογαλίας)

Εμφύλιος πόλεμος της Βορείου Υεμένης, 1962-1970 (εμπλεκόμενοι: Αίγυπτος, Υεμένη εναντίον Σ. Αραβίας, Ιορδανίας, Ευρωπαίων Μισθοφόρων)

Κομμουνιστική εξέγερση του Sarawak, 1962-1990 (εμπλεκόμενοι: KK Βορείου Καλιμαντάν εναντίον ΗΒ, Μαλαισίας)

Εμφύλιος της Κολομβίας, 1964-σήμερα (εμπλεκόμενοι: FARC-EP, ELN, EPL, κ.α εναντίον κυβέρνησης της Κολομβίας, ΗΠΑ)

Κομμουνιστική εξέγερση της Ταϊλάνδης, 1965-83 (εμπλεκόμενοι: ΚΚ Ταϊλάνδης εναντίον κυβέρνησης της Ταϊλάνδης)

Κομμουνιστική εξέγερση της Μαλαισίας, 1968-1989 (εμπλεκόμενοι: ΚΚ Μαλαισίας εναντίον κυβέρνησης Μαλαισίας και Ταϊλάνδης)

Τσεχοσλοβακική σύγκρουση, 1968 (εμπλεκόμενοι: ΕΣΣΔ, Σύμφωνο Βαρσοβίας εναντίον Τσεχικής κυβέρνησης)

Εξέγερση του ΚΚ Φιλιππίνων, 1969-σήμερα (εμπλεκόμενοι: ΚΚ Φιλιππίνων, κυβέρνηση Φιλιππίνων)

54 σχόλια:

  1. Στην πρώτη αυτή φάση μετά τον Β Παγκόσμιο, αναζητώ τις "ενδο-ιμπεριαλιστικές συγκρούσεις". Προς το παρόν, βλέπω μόνο κομμουνιστικές εξεγέρσεις, αντι-αποικιοκρατικούς και αποικιοκρατικούς πολέμους, και απόπειρες αντεπανάστασης στο Ανατολικό μπλοκ. Δεν βλέπω ούτε μία περίπτωση όπου μεγάλη δυτική δύναμη πολεμά μεγάλη δυτική δύναμη. Ελπίζω να τα βλέπω καλά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. προφανως, γιατι τοτε ηταν "ενωμενοι" απεναντι στο κοινο εχθρο

      Διαγραφή
    2. Το ερώτημα είναι μάλλον πότε σταμάτησαν να είναι ενωμένοι...

      Διαγραφή
    3. απλο, μετα το 91, οταν απαλαγμενοι απο το ανατολικο μπλοκ επεσαν σαν τις υαινες να κατασπαραξουν τις καινουργιες αγορες.
      φυσικα βρηκαν πεδιο συνεργασιας οταν η ρωσια ξεπερνωντας εκεινο τον ανεκδιηγητο αλκοολικο πρακτορα;;;; αρχισε να μπαινει σφηνα στα σχεδια τους

      Διαγραφή

  2. Πακισταν / Ινδια
    Ισραηλ / Αιγυπτος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ζαλισμενος σημερα. Ηταν στην επομενη περιοδο.

      Διαγραφή
  3. με κάθε επιφύλαξη:
    http://www.alfavita.gr/arthron/%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B1%CE%B8%CE%AE%CE%BD%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CF%85-1944-%CE%AD%CF%89%CF%82-%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CF%83%CF%85%CF%81%CE%AF%CE%B1-70-%CF%87%CF%81%CF%8C%CE%BD%CE%B9%CE%B1-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%AE%CF%82-%CE%B8%CE%B7%CF%81%CE%B9%CF%89%CE%B4%CE%AF%CE%B1%CF%82

    αρκετές επεμβάσεις παραπάνω

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Χρησιμοποίησα άλλο κατάλογο, ο οποίος περιέχει τριπλάσιες περίπου αναφορές από όσες ανέβασα. Ο κατάλογος είναι αυτός. http://en.wikipedia.org/wiki/List_of_wars_1945%E2%80%9389

      Το προς διερεύνηση ζήτημα είναι πού βρίσκονται οι "ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις" στην εν λόγω περίοδο πολεμικών συρράξεων.

      Διαγραφή
    2. Σε αντιπαράθεση προς τους οικονομικούς μονοπωλιακούς ανταγωνισμούς μεταξύ δυτικών κρατών, εννοώ, που φυσικά διέπουν όλες τις εξελίξεις και την ίδρυση Άνθρακα Χάλυβα, ΕΟΚ, ΕΕ.

      Διαγραφή
    3. Πολύ ενδιαφέρον ερώτημα. Οπως και η διερεύνηση του χαρακτήρα αρκετών εκ των συγκρούσεων. Σίγουρα παρατηρείται στο πέρασμα του χρόνου μια τάση μείωσης των επεμβάσεων που έλαβαν χώρα για την κατάπνιξη κάποιου αντι-αποικιοκρατικού κινήματος ή μιας δημοκρατικής, φιλο-εσσδ κυβέρνησης ή κομμουνιστικών εξεγέρσεων και αυξάνεται η τάση πολέμων (κυρίως επεμβάσεων) που έχουν να κάνουν με κατάληψη εδαφών, διασφάλιση περασμάτων, ληστεία κοιτασμάτων και ορυκτού πλούτου κλπ.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    4. Δυο απ τους παραπάνω πολέμους κρατούν ως σήμερα. Και οι δύο (Κολομβία-Φιλιππίνες) αφορούν κομμουνιστικά κόμματα και ένοπλη πάλη. Στην Ταϊλάνδη και τη Μαλαισία, οι κομμουνιστικές εξεγέρσεις ηττήθηκαν μόλις στα μέσα του 80, μετά από δεκαετίες.

      Διαγραφή
    5. Η αφετηρία, των ενδο-ιμπεριαλιστικών συγκρούσεων ως πολεμικών συγκρούσεων πότε και πού άρχισαν τελικά?

      Decadent

      Διαγραφή
  4. Μήπως στον ελληνικό εμφύλιο πρέπει να μπει ότι από το 1947 αποσύρθηκε η ΗΒ και μπήκαν για τα καλά η ΗΠΑ με το γνωστό σχέδιο τρουμαν?

    Γιάννης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Επετρεψέ μου να προσθέσω και εγώ κανά δυο μικρότερες συγκρούσεις που διέφυγαν.

    1. Ινδο-πακιστανικός πόλεμος 1948
    2. Κρίση των στενών του Σούεζ 1956
    3. Ινδο-πακιστανικός πόλεμος 1965
    4. Σίνο-Ινδικός πόλεμος 1962

    Και φυσικά

    5. Πόλεμος της Κορέας 1950
    Για το τελευταίο δεν το περίμενα από εσένα.

    Σταύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σε αντίθεση με τα φαινόμενα, έχω δύο μάτια κι ένα μυαλό. Αν κάποιος δούλευε σκληρότερα για κάποια θέματα, θα αυτομαστιγωνόμουν.

      Διαγραφή
    2. Επί του ουσιαστικού, και επειδή είναι όντως κεντρική παράλειψη, προστέθηκε.

      Διαγραφή
  6. Πράγματι, μετά το τέλος του Β'ΠΠ, οι ενδοϊμπεριαλιστικοί πόλεμοι τείνουν να εκλείψουν. Με το 1/3 του ανθρώπινου γένους να ζει σε σοσιαλιστικές ή προοπτικά σοσιαλιστικές κοινωνίες, ο άμεσος στόχος του ιμπεριαλισμού επικεντρώνεται εκεί. Σε αυτές δηλαδή και τους συμμάχους τους.

    Το ζήτημα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών επανέρχεται στην περίοδο μετά τις ανατροπές στις λαϊκές δημοκρατίες, όταν οι αντιαποικιακές επαναστάσεις έχουν σχεδόν ολοκληρωθεί και ταυτόχρονα δεν υπάρχει σοσιαλιστικό στρατόπεδο.

    Βεβαίως ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις υπήρχαν και πριν, και μάλιστα ακόμη και εντός του ΝΑΤΟ.
    Η Τούρκικη εισβολή στην Κύπρο είναι τρανταχτό παράδειγμα, αλλά αφορά την επόμενη από αυτήν που εξετάζει το άρθρο, περίοδο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τρανταχτό παράδειγμα ποίου πράγματος είναι η τουρκική εισβολή; Υπάρχει πόλεμος των Νατοϊκών δυνάμεων Ελλάδας και Τουρκίας; Νομίζω τα γεγονότα είναι σε όλους γνωστά. Ο πόλεμος ήταν σε βάρος της ΜΗ ΝΑΤΟΪΚΗΣ χώρας, της Κύπρου. Και η χούντα έκανε ότι δεν έβλεπε τίποτε μέχρι που αναγκάστηκαν να την ρίξουν.

      Διαγραφή
    2. "Το ζήτημα των ενδοϊμπεριαλιστικών ανταγωνισμών επανέρχεται στην περίοδο μετά τις ανατροπές στις λαϊκές δημοκρατίες"

      Εννοείς ότι η έννοια χρησιμοποιείται για να περιγράψει ανταγωνισμούς ανάμεσα σε δυτικά κράτη και πρώην σοσιαλιστικά;

      Γιατί δεν χρησιμοποιείται έτσι παρά απ' το 2002 και μετά.

      Πριν χρησιμοποείται σε αναφορά στις σχέσεις μεταξύ ευρωπαϊκών χωρών και ΕΕ-ΗΠΑ.

      Διαγραφή
    3. @Αντωνης:
      α)Στην Κύπρο ελληνικές στρατιωτικές δυνάμεις ενεπλάκησαν με τουρκικές.
      Έχουμε δηλαδή στρατιωτική εμπλοκή δύο χωρών του ΝΑΤΟ.
      Εμπλοκή στου κασίδη το κεφάλι θα μου πεις.
      Θα συμφωνήσω, αλλά πάντως εμπλοκή.
      β)Το σχήμα που είχε επικρατήσει να βλέπουμε (δεν εξετάζω εδώ σωστά ή λάθος) ήταν το εξής (σε πολύ χοντρές γραμμές):
      Από την μία οι ιμπεριαλιστικές χώρες (ΝΑΤΟ, ΕΟΚ) και οι δορυφόροι τους, από την άλλοι το σοσιαλιστικό στρατόπεδο και οι σύμμαχες με αυτό καπιταλιστικές χώρες που είχαν προκύψει από το αντιαποικιακό κίνημα.
      Ελλείψη σοσιαλιστικού στρατοπέδου, το σχήμα αναγκαστικά μεταβάλεται αφού το σύνολο σχεδόν των εμπλεκόμενων δυνάμεων είναι πλέον καπιταλιστικές, και η πλειοψηφεία των αντιαποικιακών κινημάτων έχει πλέον ολοκληρώσει τον αρχικό της στόχο.

      Βεβαίως και εξακολουθεί η αλληλεγγύη στους καταπιεμένους λαούς (Παλαιστίνη π.χ.) ή ακόμη και σε άλλο παρά φιλοκομμουνιστικά κράτη που προέκυψαν από αντιαποικιακές επαναστάσεις (π.χ. Ιράν) ή που δέχονται τις επεμβάσεις του ευρωατλαντικού ιμπεριαλισμού (πιό πρόσφατο παράδειγμα η Συρία).

      Κύριος αντίπαλος στο εξωτερικό μέτωπο παραμένει ο "δικός μας" ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός, αλλά το σχήμα έχει αλλάξει.

      Θυμάμαι ας πούμε (και πάλι από την Αλέκα, στην παρουσίαση του β'τόμου του δοκίμιου αν θυμάμαι σωστά) να το διατυπώνει περίπου ως εξής:
      Ότι πριν τις ανατροπές δεν χρειάζονταν να μιλάμε για "αμερικάνικο" ιμπεριαλισμό, αφού μιλώντας για ιμπεριαλισμό και μόνο ήταν αυτονόητο το ποιο στρατόπεδο αφορούσε.
      Αυτό σήμερα έχει αλλάξει.

      Διαγραφή
    4. Κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε αναλυτικότερα για τη "στρατιωτική εμπλοκή" Ελλάδας-Τουρκίας στην Κύπρο, η οποία αφορούσε μια χούφτα άτυχους, καθώς στρατός απ' την Ελλάδα δεν στάληκε ποτέ. Θεώρησα ότι αυτό το γνωρίζουν όλοι.

      "πριν τις ανατροπές δεν χρειάζονταν να μιλάμε για "αμερικάνικο" ιμπεριαλισμό, αφού μιλώντας για ιμπεριαλισμό και μόνο ήταν αυτονόητο το ποιο στρατόπεδο αφορούσε.
      Αυτό σήμερα έχει αλλάξει."

      Αναζητώ ακόμα τους λόγους που αυτό φαίνεται τόσο αυταπόδεικτο...

      Διαγραφή
    5. "Κύριος αντίπαλος στο εξωτερικό μέτωπο παραμένει ο "δικός μας" ευρωατλαντικός ιμπεριαλισμός, αλλά το σχήμα έχει αλλάξει."

      Μακάρι να ήταν απλό ότι είναι αυτός ο κύριος αντίπαλός μας, δεν νομίζω ότι υπάρχει συμφωνία πραγματικά επί τούτου. Για μένα, τα πράγματα έχουν πολύ σαφή χαρακτήρα επί του παρόντος για το ποιος είναι ο κύριος αντίπαλος. Αλλά νομίζω η συνολική συζήτηση έδειξε ότι αυτή είναι μια μειονοτική αντίληψη.

      Διαγραφή
    6. @Αντωνης:
      Εάν δεν υπήρχε συμφωνία επί τούτου (του καθορισμού δηλαδή ως κύριου εχθρού του "δικού μας" ιμπεριαλισμού), προσωπικά θα ιδιώτευα για να μην κάνω τουλάχιστον ζημιά.
      Ευτυχώς δεν έχω πάρει μυρωδιά κάτι τέτοιο, ούτε καν σαν τάση.

      Δεν αρχίσαμε να φωνάζουμε "αμερικάνοι-ρώσοι/φονιάδες των λαών" στις διαδηλώσεις, και αυτό δεν οφείλεται σε "αισθητικούς" λόγους.

      Διαγραφή
    7. Στάλθηκαν οι ντακότες που χτυπήθηκαν από φίλια πυρά κατά την προσέγγιση στο αεροδρόμιο. Επίσης κατέπλευσαν ελληνικά σκάφη αλλά δεν προσέγγισαν λιμάνι και για για αυτό υπάρχει και το γεγονός του βομβαρδισμού των τούρκικων πλοίων από τουρκικά αεροπλάνα.
      Το Ελληνικό τάγμα στην Κύπρο χτυπήθηκε ανηλεώς και επι τρία μερόνυχτα έδινε μάχη.
      Υπήρξε ξεκάθαρη περίοδος εχθροπραξιών μεταξύ ελληνικών δυνάμεων και τουρκικών.
      Ανισοβαρής ή πολλαπλάσια δύναμη τους ενός; ναι.

      Για την περίοδο 1945 -1969 εκτός από τον πόλεμο της Κορέας οι διεθνείς συγκρούσεις αφορούσαν "ΕΠΕΜΒΑΣΕΙΣ" και μάλιστα με την ίδια δικαιολογία "για να μην προσχωρήσουν στον άξονα του κακού". Ο Μεγάλος Ενδο-ιμπεριαλιστικός πόλεμος (Β' Π.)με την συμμετοχή της ΕΣΣΔ ήθελε την νέα περίοδο ειρήνης για να αφομοιώσει τα "νέα εδάφη". Ινδοκίνα, Καμπότζη και γενικά οι φλόγες στην Ασία ήρθαν ως η συνέχεια του "μοιράσματος" που ήθελαν οι ΗΠΑ. Στην Γιάλτα υπήρξε χάρτης και χαρτί και ενώ οι Σοβιετικοί δεν το σεβάστηκαν με τρανταχτό παράδειγμα την Πολωνία, οι Αγγλοαμερικάνοι δεν έκρυψαν ποτέ πως αφορούσε επιθυμίες τους.

      Χάρης

      Διαγραφή
  7. λυπαμαι αλλα και στον πρωτο πολεμο του βιετναμ αλλα και στη κριση του σουεζ οι ΗΠΑ πηγαν εναντια στα συμφεροντα Γαλλιας και Μ. Βρεταννιας. Οι ΗΠΑ συστιματικα υποστηριξαν οποιον ηθελε να απογαλακτιστει απο τις 2 πρωτες αποικιακες δυναμεις

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η ερώτηση είναι πάρα πολύ απλή και συγκεκριμένη. Σε ποιον πόλεμο πολέμησαν δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις με δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις μετά το 1945.

      Και όχι πώς παίζονται τα συμφέροντα, που παίζονται πάντα δίπορτο τουλάχιστο.

      Απάντηση;

      Διαγραφή
    2. Άναυδε,θεωρείς οτι ο πόλεμος του Βιετνάμ μπορεί να χαρακτηριστεί ενδο-ιμπεριαλιστικός?

      Decadent

      Διαγραφή
    3. πολυ γρηγορα
      αραβο-ισραηλινες συγκρουσεις, αργεντινη-ΗΒ, Ιραν-Ιρακ, Ινδια-Πακισταν, Αρμενια-Αζερμπαιτζαν,

      Διαγραφή
    4. επίσης τον πόλεμο τον ξεκινά εκείνη η πλευρά που συνεχώς βρίσκεται από κάτω. Ο ισχυρός δεν έχει λόγο να ξεκινησει γενικευμενο πόλεμο αφου με τις τοπικές εισβολές -εγχρωμες επαναστασεις κλπ παιρνει αυτο που θελει αλλα και απωθει πιθανους ανταγωνιστές.

      οπως εγραφε και ο Λενιν ο κοσμος εχει πλεον μοιραστει αρα η ριζα του πολεμου βρισκεται στην αναδιανομη που θα απαιτησουν οι σφεταιριστες

      Διαγραφή
    5. όταν λέμε "δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις" εννοούμε τις ΗΠΑ, Αγγλία, Γαλλία;
      γιατί καμία άλλη μετά το '45 δεν είχε κάποια στρατιωτική ισχύ για οποιαδήποτε πολεμική σύρραξη.
      ίσως απέξω απέξω Ιταλία και Ισπανία.
      Εννοούμε και κάποιες άλλες, ή μόνο αυτές τις 5;

      Διαγραφή
    6. @ψηρίς το από πάνω σχόλιο

      Διαγραφή
    7. @ Ψηρίς: Ο Β Παγκόσμιος πόλεμος, που είναι ο τελευταίος πριν την εξεταζόμενη περίοδο, ενέπλεξε τη Γερμανία, την Ιταλία και την Αγγλία, αργότερα τις ΗΠΑ, στο ιμπεριαλιστικό στρατόπεδο. Ο πυρήνας των δυτικών καπιταλιστικών δυνάμεων ήταν ως τότε γνωστός και αποτελούνταν απ' τις πιο αναπτυγμένες καπιταλιστικές χώρες. Οι χώρες αυτές ίδρυσαν μετά την ΕΕ.

      Να πω αναλυτικά, μία-μία, ποιες είναι οι δυτικές καπιταλιστικές δυνάμεις; Τις απαρίθμησα, καθώς και τις σχέσεις τους στην ανάρτηση για το πώς αντιλαμβάνομαι το ιμπεριαλιστικό σύστημα.

      Όσο για το ότι μετά το 45 καμία άλλη δεν είχε στρατιωτική ισχύ, ασφαλώς αυτό δεν εμποδίζει την ΕΕ να επεμβαίνει στην Κεντρική Αφρικανική Δημοκρατία, να υποστηρίζει με πληθρώρα μέσων τον πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία και τόσα άλλα που οι κομμουνιστές γνωρίζουν και αντιπάλεψαν.

      Διαγραφή
    8. "τον πόλεμο τον ξεκινά εκείνη η πλευρά που συνεχώς βρίσκεται από κάτω."

      Τον πόλεμο δηλαδή του Βιετνάμ τον ξεκίνησε το Βιετνάμ, της Αλγερίας η Αλγερία, της Ελλάδας το ΚΚΕ και τον Β Παγκόσμιο η ΕΣΣΔ;

      Διαγραφή
    9. προς αποφυγη παρεξηγησης
      ο πολεμος της απελευθερωσης της ινδοκινας απο τους γαλλους ηταν ενας δικαιος αντι-αποικιοκρατικος πολεμος που κατεληξε σε νικη του σοσιαλισμου στο βορειο τμημα

      παρολα αυτα οι αμερικανοι στον πολεμο αυτο υπονομευσαν την πολεμικη προσπαθεια των γαλλων για δικους τους λογους

      Διαγραφή
    10. τον πολεμο τον ιμπεριαλιστικο τον ξεκινα ο ιμπεριαλιστης που ειναι ριγμενος απο τη μοιρασια

      Διαγραφή
    11. Αυτά είναι τα παραδείγματα που έδωσες: "αραβο-ισραηλινες συγκρουσεις, αργεντινη-ΗΒ, Ιραν-Ιρακ, Ινδια-Πακισταν, Αρμενια-Αζερμπαιτζαν"

      Εκτός αν δεν κατάλαβα κάτι, δεν καταλαβαίνω τι λες. Ποιος στα παραδείγματα που έδωσες είναι "ο ριγμένος στη μοιρασιά ιμπεριαλιστής που ξεκινά τον πόλεμο";

      Διαγραφή
    12. αργεντινη
      Ιρακ
      Πακισταν
      Αιγυπτος που έχανε εδάφη, Ιορδανία που δεν άντεχε τους πρόσφυγες κτλ κτλ.

      Τουρκία στην Κύπρο με αντίπαλο την Ελλάδα που αποκτούσε "ένωση" με το νησί.

      Για να καταλάβει κάποιος τα παραπάνω ως ενδο-ιμπεριαλιστικές διενέξεις δεν έχει τίποτα άλλο να κάνει παρεκτός να ακολουθήσει το σκεπτικό του Λένιν που μιλά για ανώτερο στάδιο του καπιταλισμού ο ιμπεριαλισμός όπου όλες οι αναπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες είναι ιμπεριαλιστικές.
      Ποια χώρα από τις αναφερόμενες μπορεί να χαρακτηριστεί πρωτόγονη ή φεουδαρχική σε σχεση με την ανάπτυξη καπιταλισμού;

      Δημήτρης Κ.

      Διαγραφή
  8. Ορθά. Αυτό αντιλαμβανόμουν κι εγώ.
    Συνεπώς, ίσως λίγο πρόχειρα, βλέπω το υπό ερώτηση ζήτημα ως εξής:
    Μεγάλης έκτασης σύγκρουση ανάμεσα σε ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, λαμβάνει χώρα μόνο όταν 1) έχουν εξαντληθεί τα άλλα μέσα διαμάχης μεταξύ τους και οι όποιοι πρόσκαιροι συμβιβασμοί και πάντα 2) μετά από μια σημαντική χρονική περίοδο κατά την οποία ο ένας ιμπεριαλιστικός πόλος έχει δυσανάλογα μεταβάλλει την θέση του στο παγκόσμιο χάρτη σε ό,τι αφορά την οικονομικά και γεωπολιτική ισχύ. Συνεπώς, μετά από εξάντληση των λοιπών τρόπων, πρέπει ο ένας ιμπεριαλιστής να επιβάλλει στον άλλον το νέο status quo. Τέτοιο στοιχείο δεν παρουσιάζεται από το 1945 και έπειτα εκ του λόγου ότι α) η Γερμανία απαγορεύεται να οπλιστεί και είναι μια χώρα άνευ στρατιωτικής δύναμης β) το ίδιο ισχύει και για έτερη μεγάλη ηττημένη Ιαπωνία, γ) η Ιταλία επίσης μένει βαθιά πίσω στο στρατιωτικό ζήτημα, δ) οι ΗΠΑ κραδαίνουν την ατομική βόμβα γενικώς που αλλάζει όλον τον στρατιωτικό χάρτη παγκοσμίως, ε) το σοσιαλιστικό στρατόπεδο αυξάνει τα εδάφη του ριζικά μετά τον Β’ΠΠ μετατρέποντας εαυτόν σε κύρια απειλή του Ιμπεριαλισμού παγκοσμίως. Αντιθέτως, μετά το ’90 εκλείπει ο «σοσιαλιστικός κίνδυνος» και αναδύεται ο κίνδυνος παγιώσης σε ένα μικρό μέρος του πλανήτη μιας άλλης, νέας και παλιά καπιταλιστικής/ιμπεριαλιστικής δύναμης, της Ρωσίας και των δορυφόρων της. Παράλληλα, και λόγω πληθώρας παραγόντων εμφανίζονται δυναμικά στον παγκόσμιο χάρτη η Βραζιλία, η Ινδία, η Κίνα κλπ, οι οποίες τα τελευταία 30 χρόνια έχουν αλλάξει δραστικά τη θέση τους στο παγκόσμιο στερέωμα και σημαντικά σε ότι αφορά το μοίρασμα των αγορών.

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πολύ σωστά. Κατά συνέπεια, από το 1945 ως το 1989, οι "ενδοϊμπεριαλιστικοί" ανταγωνισμοί δεν περνούν ποτέ στο στάδιο της ένοπλης αντιπαράθεσης μεταξύ δυτικών καπιταλιστικών χωρών. Μένουν στους οικονομικούς ανταγωνισμούς, που μπορεί να παίξουν τρίτες χώρες ως μαριονέτες, κάνοντας παιχνίδι με αίμα και λαούς εκτός Ευρώης, αλλά ως εκεί.

      Μετά το 1989, αυτό αλλάζει; Πέρα απ' το ότι τώρα βάζει και χώρες της Ευρωπαϊκής περιφέρειας στο χασάπικο για κρέας;

      Διαγραφή
  9. Ετσι, σε αντίθεση με την εποχή 1945-1990, όπου δύσκολα θα σημειωνόταν κάποια γενικευμένη σύγκρουση μεγάλων ιμπεριαλιστικώ χώρων, η εποχή από το '90 και πέρα, ιδιαίτερα δε από το 2009 και έπειτα (βλέπε και οικονομική κρίση) εντείνει και οξύνει τους ανταγωνισμούς σε έναν πλανήτη άνευ σοσιαλιστικού στρατοπέδου και με αναπτυσσόμενες καπιταλιστικές χώρες που έχουν μπει, αδύναμα ακόμα, σφήνα σε αρκετά σχέδια του δυτικού ιμπεριαλισμού ανά την υφήλιο.

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι ανταγωνισμοί, αν τέτοιοι είναι, ανάμεσα στις μεν και στις δε, έχουν μία και μόνο κατεύθυνση: τη διάλυση χωρών με ιστορική σχέση με το σοβιετικό μπλοκ και με τον πρώην Δεύτερο Κόσμο. Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν πειράχτηκε χώρα ενταγμένη και υποταγμένη στο δυτικό καπιταλιστικό μονομπλόκ. Αυτό μας λένε τα γεγονότα.

      Αυτό γιατί είναι "ενδοϊμπεριαλισμός" και όχι απλώς "ιμπεριαλισμός";

      Διαγραφή
    2. Στην περιπτωση της Ουκρανιας οι ΗΠΑ καταφερνουν μεγαλο πληγμα στα γερμανικα συμφεροντα.

      Διαγραφή
    3. Μιλάμε για πολεμική σύγκρουση κρατών, επαναλαμβάνω και όχι για ανταγωνισμό συμφερόντων. Υπάρχουν δεκάδες πόλεμοι μετά το 1945 και αναζητώ τους "ενδοϊμπεριαλιστικούς." Όχι γενικά τους "ενδοϊμπεριαλιστικούς ανταγωνισμούς", αλλά αυτούς που μετατρέπονται σε αίμα δυτικο-Ευρωπαίων και Αμερικανών, και όχι Αφρικανών, Ασιατών και Λατινοαμερικάνων.

      Διαγραφή
    4. Γιατί στην πρώτη περίπτωση, έχουμε επέμβαση ισχυρών ιμπεριαλιστικών κράτων ενάντια σε κράτη μη πλήρως συνδεδεμένα στην παγκόσμια αγορά, στα οποία οι ντόπιες αστικές τάξεις (εντελώς πρόχειρα Αίγυπτος, Σουέζ κλπ, Γιουγκοσλαβία, Ιράκ), εκ των οποίων κάποιες μη πλήρως σχηματισμένες ως τέτοιες, προσπαθούν να διατηρήσουν την κυριαρχία τους επί του εσωτερικού τους, επί της καταλήστευσης απέναντι στο προλεταριάτο τους και επί των εγχώριων πλουτοπαραγωγικών πηγών, απέναντι στις πολυεθνικές εταιρίες που θέλουν να πάρουν και να κάνουν και τη μοιρασιά (παρά τις όποιες αντιφάσεις, βλέπε αντίθεση Γαλλίας στην επέμβαση στο Ιράκ), ενώ στην δεύτερη περίπτωση έχουμε χώρες με μικρότερο βαθμό εξάρτησης, παρά την αλληλεξάρτηση, αυτόδυναμη ανάπτυξη και διατήρηση από κάτω τους μικρού αριθμού δορυφορικών χωρών (όπως διατηρεί η Ρωσία χώρες της πρώην ΕΣΣΔ με τις οποίες μάλιστα είχε και συγκρούσεις, βλέπε πόλεμο στη Γεωργία δύο φορές), οι οποίες συνεχίζουν την πολιτική τους επίσης με άλλα μέσα (πολεμικά) για την κατοχύρωση ενός άλλου status quo στην περιοχή τους και την επίτευξη σχηματισμού ενός άλλου ανταγωνιστικου στο ΗΠΑ/ΕΕ ιμπεριαλιστικού μπλοκ. Στόχος π.χ. των ΗΠΑ/ΕΕ δεν ήταν η διάλυση της Ουκρανίας, αλλά το πέρασμα της χώρας ολοκληρωτικά με το δικό τους μπλοκ, ενώ αντίστοιχη επιδίωξη ήταν και αυτή της Ρωσίας.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    5. "Στόχος π.χ. των ΗΠΑ/ΕΕ δεν ήταν η διάλυση της Ουκρανίας, αλλά το πέρασμα της χώρας ολοκληρωτικά με το δικό τους μπλοκ, ενώ αντίστοιχη επιδίωξη ήταν και αυτή της Ρωσίας."

      Αυτό από πού τεκμαίρεται; Ποιος ήταν ο στόχος των ΗΠΑ, ποιος της ΕΕ (ασφαλώς δεν είναι οι ίδιοι, το έχουμε πει αυτό) και ποιος της Ρωσίας και αν ήταν αντίστοιχοι μεταξύ τους;

      Πέραν τούτων, βεβαίως, μόνο σε χώρες προσκείμενες για ιστορικούς λόγους με τον πρώτην Δεύτερο Κόσμο γίνονται αυτά, η Νορβηγία μια χαρά πετρέλαια έχει αλλά νομίζω αισθάνεται πολύ ασφαλής απ' τις ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις.

      Διαγραφή
    6. Η παρατήρηση που κάνεις για το ποιές χώρες χτυπιούνται τελικά είναι σωστή.
      Μετά την νίκη του στον ψυχρό πολέμο, ο αμερικάνικος (κυρίως) ιμπεριαλισμός θέλει μεταξύ άλλων να περάσει και το μύνημα πως "όποιος μου κουνηθηκε την έβαψε, όσα χρόνια και αν περάσουν".
      Εξού και επιδεικτική και άγρια δολοφονία ηγετών όπως ο Καντάφι ή ο Σαντάμ (για τον Άσαντ δεν ξέρω τι μέλλον σχεδιάζουν).
      Η πτυχή που αναφέρεις είναι πραγματική-και πολύ σημαντική, δεν βλέπω οστώσο να είναι η κύρια ή τουλάχιστον η μόνη.

      Διαγραφή
  10. Αισθάνεται, γιατί η αστική της τάξη έχει εμπλακεί πλήρως σε όλο το κουβάρι της παγκόσμιας συνδεδεμένες οικονομικής, οικειοθελως αναγνωρίζοντας τη θέση της και την έκταση των δυνάμεών της, εντός του ιμπεριαλιστικού κόσμου. Και ο Καντάφι δίνοντας ποσοστά επί των εξορύξεων στις δυτικές χώρες νόμιζε ότι θα σκαπουλάρει, η αντίθεση όμως των ντόπιων του ολιγαρχών και η επιμονή των δυτικών σε μεγαλύτερο κομμάτι της πίτας, παράλληλα με την θέληση για αναδιάταξη στην περιοχή οδήγησε στην εισβολή. "Νέες" αγορές έχουμε μόνο στις πρώην σοσιαλιστικές χώρες, καθώς και σε χώρες που και για άλλους λόγους δεν ήταν πλήρως ενταγμένες στον παγκόσμιο ιστό, αντιστεκόμενες στην πλήρη διεθνοποίηση και "εισβολή" των παγκόσμιων μονοπωλίων για δικούς τους λόγους.
    Τα μεγάλα κοιτάσματα της βόρειοδυτικής Ουκρανίας, η σύνδεσή της με την ΕΕ και η παραπέρα περικύκλωση της ανταγωνίστριας Ρωσίας, μπορούν να απαριθμηθούν ως μερικοί στόχοι των ΗΠΑ/ΕΕ. Εντός του μπλοκ αυτού, βεβαίως και όπως πάντα υπάρχουν αντιφάσεις. Ακόμη και εντός ΕΕ εννοείται. Πράγματι η Γερμανία δεν είχε συμφέρον γενίκευσης της σύγκρουσης. Από την άλλη η Ρωσία γιατί ενισχύει το αντίπαλο μπλοκ εντός Ουκρανίας; Για να μην επεκταθούν οι ήδη παγιωμένες καπιταλιστικές σχέσεις παραγωγής ή για να βοηθήσει στην ανατροπή τους. Η Gazprom, η Rosneft κλπ τι συμφέροντα έχουν στην περιοχή; Προφανώς και η διατήρηση της κυριαρχίας τους στην Ουκρανία, το οικονομικό αλησβερίσι κλπ. Επίσης, γιατί η Ρωσία παρενέβη χρόνια ώστε να υπάρχει σύνδεση της Ουκρανίας την δική της οικονομική ένωση; αυτό δεν ήταν το σαφές συμφέρον της;

    @ψηρίς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Όταν θα υπάρξει μία εξαίρεση του κανόνα, μπορούμε να μιλήσουμε για νέα δεδομένα. Ως τώρα, από το 1945 ως σήμερα, δεν υπάρχει καμία. Μέχρι να υπάρξει, λέω να προσπαθώ να δείξω τι υπάρχει εδώ και δεκαετίες, νομίζω είναι καθήκον μου να εμμένω στην πραγματικότητα και όχι σε υποθέσεις για το μέλλον. Όχι γιατί αποκλείω οτιδήποτε. Επειδή δεν είναι η εικοτολογία που επιβάλλεται στις σημερινές συνθήκες, αλλά η προσπάθεια να είναι κανείς ξεκάθαρος. Και πάντα στο πλάι της επαναστατικής εργατικής τάξης και στον αγώνα να σηκώσει κεφάλι ΜΕ ΤΗ ΔΙΚΗ ΤΗΣ ΣΗΜΑΙΑ.

      Διαγραφή
    2. Να σου πω την αλήθεια, επί του θέματος δεν καταλαβαίνω ποια είναι η αλήθεια που βοηθάει την εργατική τάξη να σηκώσει κεφάλι με δική της σημαία. Αν το ζήτημα μας είναι η πιθανότητα ή μη ενδοιμπεριαλιστικής πολεμικής σύγκρουσης, ή η ύπαρξη μίας τέτοιας, τότε για την ώρα έχουμε έναν κανόνα πράγματι σε ότι αφορά δυτικές καπιταλιστικές χώρες μεταξύ τους. Δεν έχουμε όμως τέτοιον κανόνα στο ζήτημα αντιπαράθεσης ΗΠΑ/Ρωσίας. Δεν θα βρούμε άρα εξαίρεση, όμως, αν αντιμετωπίζουμε ΗΠΑ και ΕΕ ως ιμπεριαλιστικό κράτος και ιμπεριαλιστικό μπλοκ και την Ρωσία ως κάτι απροσδιόριστο, που δεν έχει χαρακτήρα, σοσιαλιστικό ή καπιταλιστικό. Νέα δεδομένα, λοιπόν, έχουν δημιουργήσει οι δεκάδες Ρώσοι καπιταλιστές/ολιγάρχες και τα μονοπώλιά τους που εκτείνονται σε όλη την πρώην ΕΣΣΔ, ακόμα και στην Τουρκία και την Ελλάδα. Πράγματι, ενώ δεν διαφαίνεται στο μέλλον ιμπεριαλιστικός πόλεμος (με ότι βλέπουμε ως σήμερα) ανάμεσα στις 5-6 μεγάλες δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, διαφαίνεται όμως και λόγω εντεινόμενης οικονομικής κρίσης κίνδυνο γενικευμένες σύρραξης ανάμεσα στο μπλοκ των ΗΠΑ (μαζί με κομμάτι της ΕΕ) απέναντι στην Ρωσία. Αν κάτι, λοιπόν, είναι που πρέπει να ξεκαθαρίσει το κομμουνιστικό κίνημα και δυστυχώς δεν το έχει καθόλου ξεκαθαρισμένο είναι ότι ο πόλεμος αυτός θα είναι ιμπεριαλιστικός από την αρχή ως το τέλος του και καθήκον του ρώσικου, όπως και κάθε λαού θα είναι η ανατροπή της δικής του αστικής τάξης. Αντίστοιχα και στην Ελλάδα, το θέμα μας δεν θα πρέπει να είναι σε μπλοκ θα ταχθούμε ως χώρα και λαός εκείνη την ώρα, αλλά η αντίθεση στον πόλεμο και μετά η πάλη για την μετατροπή του.

      @ψηρίς

      Διαγραφή
    3. "το θέμα μας δεν θα πρέπει να είναι σε μπλοκ θα ταχθούμε ως χώρα και λαός εκείνη την ώρα, αλλά η αντίθεση στον πόλεμο και μετά η πάλη για την μετατροπή του."

      Ναι, το καταλαβαίνω. Αλλά η αντίθεση στον πόλεμο έχει τα πάντα να κάνει με την αντίληψη του χαρακτήρα του πολέμου, δεν είναι ουρανοκατέβατη στάση. Και επί του χαρακτήρα του πολέμου, των πολέμων μετά το 1945, γίνεται η συζήτηση εδώ.

      Εικάζω ότι συμφωνούμε ότι η στάση της ΕΣΣΔ στον Β' Παγκόσμιο ήταν αντιφασιστική και αντι-ιμπεριαλιστική στάση, και ότι η στάση των Ελλήνων κομμουνιστών δεν ψέγεται για την αγνότητά των θυσιών της και την πίστη της, αλλά για το ότι δεν συνειδητοποίησε ότι οι Βρετανοί δεν είναι λιγότερο ιμπεριαλιστές απ' τους Γερμανούς κι έτσι παγιδεύτηκε. Αυτή βεβαίως ήταν τότε μια σύγχυση ανάγνωσης του δυτικού μπλοκ. Καμία σύγχυση δεν υπήρχε για την ΕΣΣΔ, όλοι ήξεραν ότι είναι η αντιφασιστική και αντι-ιμπεριαλιστική δύναμη.

      Σήμερα, θα κριθούμε συνολικά για τη δική μας ανάγνωση του χαρακτήρα των μετά το 1945 πολέμων και το πώς θα την μεταφράσουμε σε πράξη (και σε τι είδους πράξη).

      Το Ε.Κ πολεμάει κάτω απ' τη δική του σημαία όταν διασφαλίζει α) την επαναστατική του κατεύθυνση και αυτοτέλεια απ' τους αστικούς σχεδιασμούς β) την ισχύ του και γ) την επιβίωσή του σε συνθήκες πάλης και όχι αναμονής επ άπειρο. Όταν η ΕΣΣΔ υπέγραφε Μολότωφ-Ρίμεπντροπ με τον πιο άμεσα επικίνδυνο εχθρό της, εξοπλιζόταν εναντίον του. Αν δεν το είχε κάνει, η ιστορική μας κρίση για αυτή θα ήταν πολύ διαφορετική σήμερα. Τότε, για την ΕΣΣΔ, από μια αφηρημένη άποψη, υπήρχαν μόνο εχθροί. Αλλά έπρεπε να αποφασίσει, και γρήγορα, πριν παραδώσει το λαό στη σύγχυση και την ήττα. Πήρε μια απόφαση με μεγάλο ρίσκο και με σαφές σχέδιο.

      Αυτά για την "δική μας σημαία."

      Διαγραφή
  11. Σημαντικός ήταν και ο πόλεμος που οδήγησε στην δημιοργία του κράτους προτεκτοράτου των ΗΠΑ στη περιοχή της Ερυθρέας απο το1961-1991. Το περίεργο είναι πώς σε αυτόν τον πόλεμο οι εμπλεκόμενοι αντάλλαξαν συμμάχους το 1974 όταν έπεσε ο Σελασιέ. Και εκεί η Κίνα ήταν σε κοινό στρατόπεδο με τις ΗΠΑ που απο το 1974 υποστήρηξαν το ELPF δηλαδή τη δημιουργία του προτεκτοράτου της Ερυθρέας .
    Ήταν πολύ σημαντική σύγκρουση για τον έλεγχο του Σουέζ και Ινδικού ωκεανού. Αν δεν κάνω λάθος συνέβαλε η δημιουργία της Ευθρέας στην αύξηση της πειρατείας στη περιοχή. Συνδέεται ο πόλεμος και αυτός με τον εμφύλιο της Αιθιοπίας 1974-1991 που έρηξε τον ELF
    Δήκλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Δεν ξέρω αν το είπατε αλλού, αλλά ποιος είναι ο ορισμός της "ενδοϊμπεριαλιστικής σύγκρουσης";
    Γιατί όπως καταλαβαίνω, Αντώνη, μάλλον χρησιμοποιείς τον όρο με πιο ειδική σημασία από αυτήν που χρησιμοποιείται σε κάποια κείμενα του κόμματος, δηλ. μόνο για απευθείας στρατιωτικές συγκρούσεις μεταξύ ιμπεριαλιστικών δυνάμεων. Π.χ. εδώ: http://www.902.gr/eidisi/diethni/35838/kentroafrikaniki-dimokratia-16-nekroi-se-sygkroyseis-orkistike-i-metavatiki
    για την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία, η επέμβαση χαρακτηρίζεται γενικά ιμπεριαλιστική ως προς τον χαρακτήρα της, όταν όμως περιγράφεται αναλυτικά, ένα από τα επιμέρους χαρακτηριστικά της είναι πως εκεί εκδηλώνονται "ενδοϊμπεριαλιστικές συγκρούσεις για τον έλεγχο του φυσικού πλούτου", δεν εννοείται όμως κάποια άμεση στρατιωτική σύγκρουση μεταξύ των δυτικών ιμπεριαλιστικών δυνάμεων (ΗΠΑ και Γαλλία εδώ) -αν και η έμμεση υποθέτω δεν αποκλείεται, π.χ. μέσω τοπικών ομάδων που υποστηρίζονται από τη μία ή την άλλη δύναμη-, αλλά αυτό που είπες παραπάνω "σύγκρουση συμφερόντων" της οποίας εκδήλωση είναι η ταυτόχρονη -και ενδεχομένως με κάποιον τρόπο "ανταγωνιστική";- στρατιωτική παρουσία και των δύο δυνάμεων στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.
    Οπότε, ίσως στην περίπτωση αυτή εσύ θα έμενες στον χαρακτηρισμό "ιμπεριαλιστικός", θεωρώντας ότι το "ενδο" δεν έχει κάποιο επιπλέον νόημα;

    Έφη Α.

    ΑπάντησηΔιαγραφή