Κυριακή, 26 Απριλίου 2015

Ερωτήματα για τη βία και την αντιεξουσία, με αφορμή την κριτική στους κομμουνιστές για την υπόθεση Ξηρού

Ομολογώ ότι εξακολουθώ να αδυνατώ να κατανοήσω το θεμελιακό σκεπτικό όσων δήλωσαν τη στήριξή τους στην αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού από αντιεξουσιαστική σκοπιά (θα ήταν διαφορετικό πράγμα αν την δήλωναν από ανθρωπιστική σκοπιά, στη βάση της αναπηρίας του -- σε εκείνη την περίπτωση, θα παραιτούνταν απ' την προσπάθεια να μιλήσουν πολιτικά και να τον ξεχωρίσουν έτσι από άλλους κρατουμένους με ανάλογα προβλήματα). Δύο πράγματα μου δημιουργούν τεράστιες απορίες:

1. O Ξηρός ήταν μέλος μιας ένοπλης οργάνωσης που επέβαλλε τις απόψεις της για πρόσωπα και πράγματα με τα όπλα. Αυτό σημαίνει ότι ασκούσε, στα πλαίσια των δυνατότητών της, την πιο καθαρή μορφή εξουσίας που υπάρχει -- την εξουσία επί ζωής και θανάτου. Είναι γνωστά τα λόγια του Ένγκελς:
οι αντιεξουσιαστές απαιτούν το πολιτικό κράτος να καταργηθεί με ένα χτύπημα, ακόμη και πριν οι κοινωνικές συνθήκες που το γέννησαν έχουν καταστραφεί. Απαιτούν η πρώτη πράξη της κοινωνικής επανάστασης να είναι η κατάργηση της εξουσίας. Αυτοί οι κύριοι έχουν δει ποτέ τους μια επανάσταση; Η επανάσταση είναι σίγουρα το πιο εξουσιαστικό πράγμα που υπάρχει, είναι η πράξη όπου μια μερίδα του πληθυσμού επιβάλλει την θέληση του στην άλλη μερίδα, με τουφέκια, ξιφολόγχες και κανόνια, εξουσιαστικά μέσα, και εφόσον η νικήτρια μερίδα δεν θελήσει ο αγώνας της να είναι μάταιος, θα πρέπει να διατηρήσει την εξουσία της μέσω του τρόμου που αποθαρρύνει τους αντιδραστικούς.
Υπήρξε ποτέ απάντηση σ' αυτή την ανάλυση μιας εγγενούς αντίφασης στην ίδια την έννοια μιας "επαναστατικής αντιεξουσίας"; Υπήρξε ποτέ εξήγηση του γιατί δεν αποτελεί οξύμωρο σχήμα, γιατί δηλαδή δεν ισχύει ότι κάποιος ή επαναστάτης θα είναι ή αντιεξουσιαστής; Αν ναι, δεν την γνωρίζω.

2. Στον ίδιο αυτό αντιεξουσιαστικό χώρο, διατυπώθηκαν επικρίσεις στο ΚΚΕ για το γεγονός ότι δεν αναγνωρίζει τον Ξηρό ως "πολιτικό κρατούμενο."

α. Αλλά αν ο Ξηρός είναι "πολιτικός κρατούμενος", τότε η χρήση βίας από μια μικρή και συνωμοτικού χαρακτήρα ομάδα ανθρώπων είναι πολιτική πράξη. Κι αν είναι πολιτική πράξη, τότε η άσκηση πολιτικής βίας δεν προϋποθέτει καμία θεμελίωση στο οικουμενικό. Αλλά μιας και η πολιτική ως κάτι που επινοείται ταυτόχρονα με τη δημοκρατία (συνωμοτική βία άσκησαν και οι Αθηναίοι ολιγάρχες και τύραννοι, ως γνωστό απ' τον καιρό του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη), είναι η σφαίρα της απόφασης για το οικουμενικό και όχι το επιμέρους (τα αστικά δημοκρατικά συντάγματα, πχ, μιλούν για "δικαιώματα του πολίτη" και τα σοσιαλιστικά δημοκρατικά συντάγματα για "δικαίωματα του προλεταριάτου και των αγροτών" ή "του λαού" -- όχι "του Σάββα, της Κατερίνας και του Γιώργου"), τότε προκύπτει το παράδοξο μιας πολιτικής πράξης που θεμελιώνεται στην ιδιωτική βούληση και όχι στη "γενική βούληση" είτε της "κοινωνίας" όπως την εννοεί η κυρίαρχη τάξη (αστική φιλοσοφία) είτε μιας ανταγωνιστικής στην κυρίαρχη τάξης (Μαρξισμός).

β. Αν ο Ξηρός αναγνωριζόταν ως "πολιτικός κρατούμενος" από ένα κόμμα, τότε το κόμμα αυτό θα δήλωνε ότι δεν έχει κανένα λόγο ύπαρξης, καθώς κάθε κόμμα, είτε είναι αστικό είτε είναι κομμουνιστικό, προϋποθέτει μια σχέση με την πολιτική και άρα μια εν δυνάμει έστω σχέση με την οικουμενικότητα, που θα αναιρούνταν άμεσα με μια τέτοια αναγνώριση. Με απλούστερα λόγια, κι απ' την στενότερα κομμουνιστική σκοπιά, αν ο Ξηρός είναι "πολιτικός κρατούμενος", τότε το εργατικό κίνημα και τα δικά του μέσα πάλης δεν έχουν κανένα οντολογικό προνόμιο σε σχέση με τη βούληση πέντε ή έξι ανθρώπων που αποφασίζουν να εκτελούν όσους κρίνουν ότι αξίζουν εκτέλεσης. Κατά συνέπεια, ούτε η εργατική τάξη έχει κάποιο τέτοιο προνόμιο, και άρα ένα κόμμα που θα αναγνώριζε τον Ξηρό ως πολιτικό κρατούμενο θα είχε ήδη παραιτηθεί απ΄ τη λειτουργία εκπροσώπησής της ως οικουμενικό πρόταγμα, θα ομολογούσε δηλαδή ότι δεν είναι κομμουνιστικό.

γ. Σε τι συνίσταται η "πολιτικότητα" ενός "πολιτικού κρατουμένου"; Συνίσταται στον χαρακτήρα της πράξης του; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τι κάνει μια δολοφονία "πολιτική"; Το γεγονός ότι το θύμα της (μπορεί να) είναι πολιτικό πρόσωπο; Προφανώς, αυτό είναι ανεπαρκές. Τα κίνητρά της; Αυτά τα κίνητρα μπορεί κάλλιστα να είναι ιδεολογικά, αλλά ούτε αυτό αρκεί για να κάνει κάποιον "πολιτικό κρατούμενο." Η έννοια του "πολιτικού κρατουμένου" είναι αναγκαστικά μια έννοια που αμφισβητεί το μονοπώλιο στην βία (και άρα και το δικαιϊκό μονοπώλιο) του κράτους: απεικονίζει το κράτος ως αντίπαλο που κρατάει τους πολιτικούς εχθρούς του ομήρους. Κατά συνέπεια, τίθεται άμεσα το ερώτημα: από ποιανού σκοπιά αμφισβητείται αυτό το μονοπώλιο; Το δικαιϊκό μονοπώλιο του κράτους μπορεί να αμφισβητηθεί μόνο από μια θέση που διεκδικεί ένα παράλληλο και ανταγωνιστικό Δίκαιο γιατί διεκδικεί μια παράλληλη και ανταγωνιστική συλλογική και κοινωνική εξουσία: αλλά ποια παράλληλη και ανταγωνιστική συλλογική και κοινωνική εξουσία διεκδικεί μια κλειστή και συνωμοτικού χαρακτήρα ένοπλη ομάδα που δεν προβλέπει κανένα μηχανισμό συλλογικής εκπροσώπησης άλλον από την, στην καλύτερη περίπτωση, διαισθητική σύλληψη των "απαιτήσεων δικαίου" ενός τμήματος της κοινωνίας; Αν ο Νίκος Μπελογιάννης δρούσε για λογαριασμό των αποφάσεων πέντε-έξι φίλων του, θα μπορούσε το ΚΚΕ να τον υπερασπιστεί ως πολιτικό κρατούμενο; Αν δεν ήταν φανερή και οργανική η σχέση του με την πάλη για μια άλλη εξουσία, δηλαδή την εξουσία μιας άλλης τάξης, ως τι είδους "πολιτικός κρατούμενος" θα μπορούσε να τύχει υπεράσπισης;

Αν, απ' την άλλη, δηλώνει κάποιος πως ως αντιεξουσιαστής δεν αμφισβητεί το δικαιϊκό μονοπώλιο του κράτους γιατί δεν διεκδικεί για λογαριασμό μιας άλλης συλλογικότητας την εξουσία, τότε από πού και ως πού κάνει λόγο για "πολιτικούς κρατουμένους"; Τι διαφοροποιεί μια τέτοια χρήση της φράσης απ' το απλό φραστικό πυροτέχνημα χωρίς κανένα ουσιαστικό περιεχόμενο;

Υ.Γ. Ο αναγνώστης θα έχει παρατηρήσει ότι απέφυγα εντελώς οποιαδήποτε ηθική κρίση για τον Σ. Ξηρό (ή την Ε.Ο 17Ν) στη βάση της χρήσης εκ μέρους του(ς) βίαιων μέσων. Το έκανα γιατί μια τέτοια κρίση δεν είναι συμβατή με την πολιτική επεξεργασία του ζητήματος. Θα οδηγούσε σε εντελώς λανθασμένα συμπεράσματα η ιδέα ότι μπορεί να κριθεί αφηρημένα, δηλαδή με όρους αταξικής ηθικής, το ζήτημα των βίαιων μέσων: η προσποίηση ότι αυτό είναι εφικτό αποτελεί αστική επιλογή, που συγκαλύπτει βεβαίως την αλήθεια για την ταξική φύση της αστικής βίας. Αρκεί νομίζω να θυμήσω σε όσους βιάζονται να καταλήξουν σε ανερμάτιστα και παιδαριώδη συμπεράσματα για τον "πασιφισμό" και τη "νομιμοφροσύνη" του ΚΚΕ, την ανοιχτή και δημόσια στήριξή του στο ένοπλο --και κατά τις ΗΠΑ "τρομοκρατικό"-- κίνημα FARC-EP στην Κολομβία. Θα άξιζε επιπρόσθετα η διερώτηση για το ποιο άλλο κοινοβουλευτικό ή και εξωκοινοβουλευτικό κόμμα διαλέγεται επίσημα για την ένοπλη πάλη ως προγραμματικό ζήτημα -- για να μην καταλήξει η συζήτηση στην κωμωδία, δεν εννοώ βέβαια πού βρίσκεται αντίστοιχη συζήτηση στα προγραμματικά κείμενα του ΣΥΡΙΖΑ...

88 σχόλια:

  1. Νομίζω πως η αντίφαση λύνεται σε ένα βαθμό από το γεγονός πως κρίνοντας από τα κείμενα της 17Ν, η ίδια η οργάνωση δεν θεωρούσε πως κάνει κάτι περισσότερο από «ένοπλη προπαγάνδα».
    Δεν προσπαθούσε δηλαδή (σύμφωνα με τα λεγόμενα της) να υποκαταστήσει το εργατικό κίνημα, αλλά δρούσε παράλληλα και συμπληρωματικά με αυτό.

    Υπάρχουν μάλιστα και κείμενα της που ασκούν μαρξιστική κριτική στην ...ατομική τρομοκρατία!

    Κατά αυτή την έννοια λοιπόν, ο Ξηρός είναι πολιτικός κρατούμενος σαφέστατα, (αφού η δράση της οργάνωσης αναφέρονταν στην «Λαϊκή εξουσία» και όχι στην εξουσία της ίδιας) άσχετα από τις υπαρκτές και κραυγαλέες αντιφάσεις του είδους της δράσης αυτής της οργάνωσης, με την μαρξιστική ιδεολογία που υποτίθεται πως υπηρετούσε.

    Σε σχέση με τους «αντιεξουσιαστές» παραμένει όμως και πάλι μια χτυπητή αντίθεση.
    Πως γίνεται να είσαι «αντιεξουσιαστής» και μάλιστα να έχεις καταπιεί αμάσητο το ιδεολόγημα των «ολοκληρωτισμών» και να δηλώνεις «αλληλέγγυος» σε ανθρώπους που κατά δική τους δήλωση παλεύουν για «την λαϊκή εξουσία και τον σοσιαλισμό»;
    Υ.Γ.
    Για λόγους οικονομίας της συζήτησης και για να μην ξεφύγει αυτή από το πολιτικό της πλαίσιο, πήρα ως υπόθεση εργασίας πως η ΕΟ17Ν ύπηρξε αυτό που η ίδια διακύρηξε για τον εαυτό της.

    Με δεδομένο πως ποτέ το ΚΚΕ ουδέποτε ιυοθέτησε την παραπάνω υπόθεση εργασίας -αν και φυσικά όχι μόνο για αυτό-, η στάση του είναι περισσότερο από εύλογη.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σχετικά με την υπόθεση εργασίας -- αφήνοντας δηλαδή στην άκρη το ζήτημα των αντιεξουσιαστών και των αποριών που δημιουργούν:

      Η Ε.Ο 17Ν μπορεί να αντελήφθη τον εαυτό της ως βραχίονα του εργ. κινήματος. Αλλά αυτό είναι κάτι που έκανε χωρίς το εργ. κίνημα, το οποίο δεν την εξουσιοδότησε με καμία διαδικασία. Ούτε βέβαια ήταν η φύση της ως οργάνωση τέτοια που να της επιτρέψει να συνδιαλλαγεί μαζί του εξόν από τις προκηρύξεις της. Συνεπώς, δεν αίρεται ότι δεν εκπροσωπεί το εν λόγω κίνημα, όχι επειδή μετήλθε βίαιων μέσων, αλλά επειδή δεν διέθετε και δεν προνοούσε κανένα μηχανισμό εκπροσώπησης του εργ. κινήματος.

      Διαγραφή
    2. Άλλο πράγμα, συμπληρωματικά, η ικανοποίηση της "αίσθησης δικαίου" μικρότερων ή μεγαλύτερων τμημάτων της κοινωνίας, κι άλλο η εκπροσώπησή τους ως βάση της δράσης --είτε αυτή έχει νόμιμο, είτε παράνομο χαρακτήρα.

      Διαγραφή
    3. Επί αυτού συμφωνούμε απόλυτα.
      Αυτή άλωστε είναι και η βασική διαφωνία του μαρξισμού με τις πρακτικές "ατομικής τρομοκρατίας".

      Μπορούμε όμως βάση αυτού να χαρακτηρίσουμε τις δεύτερες ως "μη-πολιτικές";
      Εκεί προβληματίζομαι...

      Διαγραφή
    4. Όπως είναι σαφές πιο πάνω, ισχυρίζομαι ότι η πολιτικότητα μιας πράξης, βίαιης ή όχι, δεν κρίνεται ούτε από το αν αφορά πολιτικό πρόσωπο, ούτε απ' το αν έχει ιδεολογικά κίνητρα, αλλά από την σχέση της με την έκφραση μιας εκδοχής της οικουμενικότητας. Δεν γνωρίζω κανέναν ορισμό της πολιτικής, απ' την αρχαία Ελλάδα και μετά, που να αντιλαμβάνεται την πολιτικότητα ως ζήτημα των απόψεων μιας επιμέρους ομάδας. Αυτό άλλωστε πως υποτίθεται πως είναι η κατά Καστοριάδη "επινόηση της δημοκρατίας", της οποίας τη σχέση με την οικουμενικότητα --είναι σημαντικό να παρατηρηθεί-- δεν απορρίπτει ο Μαρξισμός. Ο Μαρξισμός λέει πως η αστική δημοκρατία είναι ψευδώς οικουμενική, είναι εξουσία μιας μικρής μερίδας. Αναζητά λοιπόν μια γνησιότερη οικουμενικότητα στην ταξική πάλη, μια ενσυνείδητα ανταγωνιστική οικουμενικότητα (βλ. συντάγματα ΕΣΣΔ, δίκαιο ΕΣΣΔ). Ποτέ όμως δεν εγκαταλείπει την οικουμενικότητα ως θεμέλιο της πολιτικής ουσίας της ζωής των ανθρώπων.

      Ενώ λοιπόν δεν έχω κανένα πρόβλημα να πω ότι τα κίνητρα του Χ είναι ξεκάθαρα ιδεολογικά και όχι, πχ, ο ατομικός του πλουτισμός, έχω μεγάλο πρόβλημα να τον αποκαλέσω "πολιτικό κρατούμενο" όταν δεν υπάρχει ένα άλλο συλλογικό πολιτικό υποκείμενο του οποίου την πάλη για εξουσία να εκφράζει. Δεν κατανοώ, εν τοιαύτη περιπτώσει, ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ, από ποιανού εν δυνάμει εξουσία, έχει "κρατηθεί πολιτικά" κάποιος. Για τον Μπελογιάννη, πχ, είναι σαφέστατο το από ποιον. Για τον Ξηρό;

      Διαγραφή
    5. εν κατανοώ, εν τοιαύτη περιπτώσει, ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ, από ποιανού εν δυνάμει εξουσία, έχει "κρατηθεί πολιτικά" κάποιος=¨Όχι ποιος τον κρατάει (το αστικό κράτος, φυσικά). ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ τον κρατάει το αστικό κράτος, από ποιον τον παίρνει όμηρο.

      Διαγραφή
    6. Για την θεμελιακότητα της οικουμενικής υπόσχεσης της δημοκρατίας ΚΑΙ για τον επαναστατικό λενινισμό παρά τη ριζοσπαστική και εμπράγματη κριτική στην αστική-κοινοβουλευτική δημοκρατία (ή, καλύτερα, εξαιτίας της), ας ληφθεί υπόψη αυτή μου η παλιότερη παρατήρηση, που τη θεωρώ ουσιώδη:

      "Δικτατορία" λοιπόν για τον Λένιν, και εδώ ερχόμαστε στον ορισμό που συνδέει την προεπαναστατική εξουσία των Σοβιέτ με την Παρισινή Κομμούνα, είναι απλώς "εξουσία που στηρίζεται άμεσα στη βία και δε δεσμεύεται από κανένα νόμο", ενώ ο ιδιαίτερος τύπος της "επαναστατικής δικτατορίας του προλεταριάτου" αφορά "μια εξουσία που κατακτήθηκε και διατηρήθηκε με τη βία που χρησιμοποιεί το προλεταριάτο ενάντια στην αστική τάξη". Αυτή η εξουσία "δε δεσμεύεται από κανένα νόμο."

      Ο ορισμός αυτός, όπως είναι φανερό, παρακάμπτει εντελώς την υποτιθέμενη αντίστιξη ανάμεσα στη δικτατορία και τη δημοκρατία, μιας και μια δημοκρατική, αστικού τύπου επανάσταση (όπως η γαλλική) εκπροσωπεί επίσης "εξουσία που στηρίζεται άμεσα στη βία και δε δεσμεύεται από κανένα νόμο". Η "δικτατορία" δεν είναι μια έννοια της ίδιας τάξης με την δημοκρατία για τον Λένιν, και για αυτό δεν μπορεί να είναι ούτε συνώνυμη ούτε αντίθετη της δημοκρατίας. Μάλλον, η "δικτατορία" ορίζεται ως μια συγκεκριμένη σχέση με τον νόμο αφενός και με τη βία αφετέρου.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2013/12/blog-post_2373.html

      Διαγραφή
    7. Υπό το πρίσμα που το θέτεις, νομίζω πως μπαίνει αυτόματα και ένα άλλο ζήτημα.
      Εάν συμφωνήσουμε πως η μη-αντιπροσωπευτική κάποιας τάξης δράση, δεν μπορεί να είναι πολιτική, τότε και η συνολική δράση του Α/Α "χώρου" δεν είναι πολιτική, εφόσον εκ των βασικών ιδεολογημάτων του συγκεκριμένου χώρου είναι το "αδιαμεσολάβητο" της ατομικής βούλησης, η οποία τοποθετειται μάλιστα και υπεράνω κάθε είδους (ταξικής ή άλλης) συλλογικότητας.

      -Μπορούμε να ισχυριστούμε κάτι τέτοιο όμως;

      Διαγραφή
    8. Να απαντήσω. Δεν θεωρώ τον α/α χώρο πολιτικό χώρο. Αν θέλουμε να συνοψίσουμε την πολιτική του προσφορά, στον βαθμό που έχει κάποια, αυτή είναι η κριτική στην κρατική αυθαιρεσία. Αλλά αυτό θα μπορούσε να το κάνει (και το κάνει) και μια ΜΚΟ.

      Είναι διαφορετική κατά την άποψή μου η κατάσταση ιστορικά. Ο Προυντόν για παράδειγμα, είναι χωρίς αμφιβολία ένας πολιτικός συγγραφέας. Υποβάλλει την αστική κοινωνία σε κριτική απ' τη σκοπιά μιας ορισμένης έννοιας του γενικού συμφέροντος, και για να το κάνει, τη μελετά ως σύνολο, και κυρίως απ' τη σκοπιά της συγκρότησης της αστικής οικονομίας στην εποχή του και τις συνέπειές της για συγκεκριμένα στρώματα. Νομίζω πως υπάρχει τρομακτικός εκφυλισμός αυτής της παράδοσης στη δική μας εποχή.

      Διαγραφή
    9. Ο Α/Α χώρος διεκδικεί την κατάργηση της αστικής εξουσίας και την οικοδόμηση αταξικής κοινωνίας, αιτήματα καταφανέστατα πολιτικά και που φυσικά δεν έχουν οποιαδήποτε σχέση με ΜΚΟ. Δεν είναι μόνο ο Προυντόν που κινήθηκε στον χώρο της αναρχίας αλλά, όπως γνωρίζεις βέβαια, και πολλοί άλλοι που ανέπτυξαν πολιτική δράση (Κροπότκιν, Μπακούνιν, Μαλατέστα κλπ.κλπ.). Μη ξεχνάμε και την CNT. Σήμερα α Α/Α χώρος έχει αναφορές σε όλους αυτούς και στην ιταλική αυτονομία. Δεν βλέπω πως μπορεί ο χώρος αυτός να χαρακτηρισθεί μη πολιτικός.
      Η 17Ν (άρα και ο Ξηρός) δεν ανήκει στον Α/Α χώρο, αλλά (θέλει να ανήκει) στον κομμουνιστικό. Η δράση της 17Ν νομίζω ότι ήταν καθαρά πολιτική, αφού με αυτήν είχε στόχο την συμβολή της στην ανατροπή της αστικής εξουσίας.
      Το ότι πιθανόν (πιθανότατα για μένα) στην 17Ν να εισχώρησαν μυστικές υπηρεσίες, δεν αλλάζει τον χαρακτήρα της σαν πολιτικής οργάνωσης με σαφέστατους πολιτικούς στόχους. Είναι άλλο ζήτημα αν θεωρούμε ότι η δράση της 17Ν ήταν θετική ή αρνητική για το εργατικό ζήτημα και άλλο αν ήταν πολιτική.
      Μην ξεχνάμε άλλωστε ότι στο ξεκίνημα της της 17Ν, οι πράξεις της (Μάλλιος, Γουέλς κλπ.) είχαν θετική απήχηση σε σημαντικό μέρος της κοινωνίας.

      Διαγραφή
    10. "Ο Α/Α χώρος διεκδικεί την κατάργηση της αστικής εξουσίας και την οικοδόμηση αταξικής κοινωνίας"

      Για δωσμου ένα παράδειγμα α/α οργάνωσης σε αυτή τη βάση.

      "Σήμερα α Α/Α χώρος έχει αναφορές σε όλους αυτούς και στην ιταλική αυτονομία. Δεν βλέπω πως μπορεί ο χώρος αυτός να χαρακτηρισθεί μη πολιτικός"

      Για δωσμου ένα παράδειγμα θεωρητικής-πολιτικής οικοδόμησης στην βάση πχ, του Προυντόν, που γράφει κριτική πολιτικής οικονομίας, βασικά.

      Διαγραφή
    11. Ρωτάω, γιατί εγώ τα τελευταία παραδείγματα που είδα απ' το χώρο ήταν:

      α. Πανηγυρισμοί για την κατάργηση του κράτους αφού βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ κυβέρνηση (υπάρχει σχετικό ποστ)

      β. Μετά τους πανηγυρισμούς, επίκριση του Πανούση ατομικά, λες και ενεργεί αυτοφυώς και αυτόβουλα και αναπαραγωγή της ιδέας των ΜΑΤ που αυθαιρετούν

      δηλαδή πολιτικός αναλφαβητισμός που ουδεμία σχέση έχει με βασικές αντιλήψεις για τη φύση του κράτους στην αναρχική παράδοση.

      Εκτός αν υπάρχει ένας άλλος α/α χώρος, ο οποίος δεν έχει μιλιά, γιατί τόσα χρόνια εγώ τον τραλαλά χώρο βλέπω να μιλάει.

      Διαγραφή
    12. Περαιτέρω, αν η δράση της 17Ν είχε ως στόχο την ανατροπή της πολιτικής εξουσίας, αναρωτιέμαι ποια είναι η αυτοκριτική για το γεγονός ότι δεν άλλαξε το ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ στην επέκταση και εμβάθυνσή της, καθόλη τη δεκαετία του 1980 και 90, όταν και χτίζεται ο εργοδοτικός συνδικαλισμός, η διάβρωση του εργ. κινήματος, η νεοφιλελεύθερη διαχείριση της οικονομίας, και η διαφθορά των σοσιαλδημοκρατών, που ποτέ δεν ήταν στόχος, χτυπάει ταβάνι.

      Διαγραφή
    13. 1- Ο Α/Α χώρος δεν στηρίζεται σε οργανώσεις με τον συνήθη ορισμό του όρου αλλά σε "συλλογικότητες" που όμως αναπτύσσουν πολιτική δράση πάνω στους στόχους που προανέφερα. Το ίδιο κάνουν και σε θεωρητικό επίπεδο. Το αν το κάνουν καλά ή όχι είναι άλλο θέμα.
      http://www.autonomia.gr/
      http://rocinante.gr/ κλπ.κλπ.
      (σίγουρα τα έχεις υπόψη σου τα link αυτά, απλά τα αναφέρω γιατί εύκολα μπορεί κάποιος να δει το σαφέστατα πολιτικό περιεχόμενο των όσων γράφονται σε αυτά).
      2- Μα σου προανέφερα νομίζω κάποια ονόματα αναρχικών (πέραν του Προυντόν) που έχουν αναπτύξει πολιτική δράση αλλά και που έχουν σημαντικές θεωρητικές πολιτικές επεξεργασίες. Η CNT μάλιστα προσπάθησε κατά τον ισπανικό εμφύλιο να κάνει τις αναρχικές θεωρίες πράξη.

      Διαγραφή
    14. 1. Σου θυμίζω την πολιτική αντίληψη στην οποία παραπέμπει η Ροσινάντε, καθώς είχαμε τότε συζητήσει για το ότι δεν βγαίνει καμία άκρη: http://leninreloaded.blogspot.com/2015/01/blog-post_81.html

      2. Για τον ρόλο της CNT στον ισπανικό εμφύλιο:

      Στις 4 Σεπτέμβρη 1936 σχηματίστηκε και πάλι νέα κυβέρνηση υπό το Σοσιαλιστή Λάργκο Καμπαλέρο (στην οποία μετείχαν για πρώτη φορά όλα τα κόμματα του Λαϊκού Μετώπου -μεταξύ αυτών και το ΚΚ- ενώ στη συνέχεια εντάχτηκαν επίσης το Βασκικό Εθνικό Κόμμα κι εκπρόσωποι της αναρχικής CNT). Κρίσιμο θέμα διαπάλης στη φάση αυτή του αγώνα κατά του Φράνκο: Η συγκρότηση τακτικού στρατού. «Τόσο οι σοσιαλιστές όσο και οι αναρχικοί», σημειώνει ο Θ. Παπαρήγας, «αντιδρούν στη δημιουργία τακτικού στρατού. Οι αναρχικοί κατηγορούν τους κομμουνιστές σαν …αντεπαναστάτες επειδή το προτείνουν. Η ανίερη αυτή συμμαχία σοσιαλιστών-αναρχικών έχει σαν αποτέλεσμα την πτώση της Μάλαγα (8 Φλεβάρη 1937), όπου οι φρανκικές δυνάμεις επιτίθενται ακριβώς με τον τρόπο που είχαν προβλέψει και λεπτομερώς “προπεριγράψει” οι κομμουνιστές».37
      http://www.komep.gr/2014-teyxos-1/h-stash-ths-sosialdhmokratias-apenanti-sto-fasismo

      Διαγραφή
    15. Τα α και β δεν τα έχω υπόψη μου, αν θες δώσε κάποιο link. Συμφωνώ βέβαια ότι ο χώρος πάσχει (και) από πολιτικό αναλφαβητισμό, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι πολιτικός χώρος.
      Οι πράξεις της 17Ν και οι συνοδευτικές αυτών των πράξεων προκηρύξεις της ήταν καθαρά πολιτικές και αυτό δεν αναιρείται από το αναμφισβήτητο γεγονός "ότι δεν άλλαξε το ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ στην επέκταση κλπ." που γράφεις.

      Διαγραφή
    16. Καμία αντίρρηση για τον ρόλο της CNT στον ισπανικό εμφύλιο. Όμως πρόκειται σαφέστατα για πολιτική δράση.

      Διαγραφή
    17. Αν με την έννοια του πολιτικού εννοεί κάποιος μια θέση για το γενικό συμφέρον, μια θέση για την οικουμενικότητα, αναρωτιέμαι πραγματικά πώς θα έκρινε την εναντίωση της CNT ακριβώς στην υπεράσπιση της εργ.κυβέρνησης. Πέρα απ' αυτό, αναρωτιέμαι και τι σχέση έχει η Α.Κ και η Ροσινάντε με την CNT. Αν με ρωτούσανε, θα έλεγα ότι έχουν μάλλον σχέση με την αναπαραγωγή ενός στρώματος μικροαστών στα εκκολαπτήρια των πανεπιστημίων, και τη συνάντηση αυτής της αναπαραγωγής με τη γλώσσα και το φαντασιακό των νέων μίντια. Και σίγουρα, ότι δεν έχουν την παραμικρή σχέση με καμία εν δυνάμει συλλογικότητα στην κοινωνία, πόσο μάλλον με εργατικό κίνημα.

      Α και β δεν κατάλαβα ποια είναι.

      Διαγραφή
    18. Ένας άλλος τρόπος του να θέσω το ζήτημα, τώρα που το σκέφτομαι, στην ιστορική του βάση, είναι το εξής ερώτημα: Ήταν ο Διογένης ο Κυνικός πολιτικός στοχαστής; Είναι η απόρριψη της εξουσίας χωρίς καταφατικό πρόταγμα για το τι πρέπει να την αντικαταστήσει πολιτική σκέψη; Εγώ λέω ότι είναι καθαρά ηθική και όχι πολιτική σκέψη.

      Και δεν λέω ότι το πολιτικό είναι καλό, λέω ότι είναι ο ορίζοντας της νεωτερικής δημοκρατικής κοινωνίας, της κοινωνίας που έφτιαξε ο 18ος αιώνας. Μπορεί κάποιος να προτιμά την επιστροφή στον Διογένη και τον σαρκασμό του για τον Μέγα Αλέξανδρο. Αλλά η έννοια του "πολιτικού κρατούμενου", την οποία αφορά το πιο πάνω, προϋποθέτει ότι δεν γυρνά στον Διογένη τον κυνικό, αλλά σκέφτεται εντός των όρων της πολιτικής νεωτερικότητας -- δηλαδή εντός των όρων της συζήτησης για το ποια είναι η προτιμότερη --επειδή αντιπροσωπευτικότερη-- μορφή πολιτικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ.

      Διαγραφή
    19. Θέση για το γενικό συμφέρον, για την οικουμενικότητα, έχει και ο Άδωνις Γεωργιάδης! Αν οι θέσεις του οποιουδήποτε ατόμου και της οποιαδήποτε οργάνωσης κρίνουμε (με τα δικά μας κριτήρια, δλδ. την μαρξιστική ανάλυση) ότι δεν εξυπηρετούν το γενικό συμφέρον, δεν μπορούμε να συνάγουμε από αυτό το συμπέρασμα ότι δεν είναι πολιτικές θέσεις.
      Οι περισσότερες αναρχικές συλλογικότητες (και η Ροσινάντε) έχουν αναφορές στην CNT. Αν είναι κακέκτυπα ή όχι είναι άλλο ζήτημα.
      α και β, εννοώ αυτά που αναφέρεις "για κατάργηση του κράτους τώρα που βγήκε ο Σύριζα" κλπ.

      Διαγραφή
    20. Ασφαλώς και έχει. Στο κείμενό μου λέω σαφώς ότι θέση για το οικουμενικό έχει και η αστική τάξη· αυτή άλλωστε επινόησε τη σύγχρονη δημοκρατία.

      Το ότι είναι ένας άθλιος καραγκιόζης δεν αλλάζει το γεγονός ότι είναι αναγκασμένος να κατασκευάσει μια θέση για το περιεχόμενο αυτού του συμφέροντος, δηλαδή ότι μιλάει πολιτικά και όχι ηθικά.

      Διαγραφή
    21. "αλλά σκέφτεται εντός των όρων της πολιτικής νεωτερικότητας -- δηλαδή εντός των όρων της συζήτησης για το ποια είναι η προτιμότερη --επειδή αντιπροσωπευτικότερη-- μορφή πολιτικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ."
      Νομίζω ότι για τους κομμουνιστές η συζήτηση δεν σταματάει εδώ, αλλά φθάνει μέχρι την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της πολιτικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ.
      Πάντως, ακόμα και σύμφωνα με αυτά, η 17Ν ήταν πολιτική οργάνωση, προπαγάνδιζε ανοικτά εναντίον του καπιταλισμού και υπέρ της σοσιαλιστικής κοινωνίας. Με λάθος τρόπο βέβαια, αλλά αυτό δεν έχει σημασία ως προς τον χαρακτηρισμό της.

      Διαγραφή
    22. Όπως λοιπόν δεν διατυπώνω ηθική κρίση για τον Ξηρό, δεν διατυπώνω και για τον Άδωνι, γιατί δεν βρίσκεται εκεί η πολιτική ουσία.

      Ωστόσο, και για χάρη της συζήτησης, μπορείς να εκθέσεις τι κατά την άποψή σου καθιστά τον Ξηρό "πολιτικό κρατούμενο";

      Διαγραφή
    23. Ο Ξηρός είναι πολιτικός κρατούμενος γιατί βρίσκεται στη φυλακή για πράξεις που είχαν πολιτικά κίνητρα και επιπλέον δεν ήταν πράξεις που είχαν μεμονωμένους πολιτικούς στόχους που ήταν απόρροια πάθους (π.χ. δεν σκότωσε επειδή τσακώθηκε με κάποιον που διαφωνούσε πολιτικά), αλλά στηρίζονταν σε συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο δράσης. Τέλος δεν έδρασε για "ίδιον όφελος" (π.χ. για πλουτισμό), αλλά για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του απόψεις και την πολιτική του δράση.
      Αυτά δεν αναιρούν το γεγονός ότι διέπραξε αδικήματα κατά της ζωής, όμως επειδή το αστικό κράτος δεν μπορεί να ικανοποιήσει το δικό του "περί δικαίου αίσθημα", δεν τον δίκασε για τα αδικήματα που διέπραξε με βάση τον ποινικό κώδικα, αλλά με βάση άλλον νόμο που έφτιαξε ειδικά για αυτά τα (διαφορετικού είδους) εγκλήματα.

      Διαγραφή
    24. "Νομίζω ότι για τους κομμουνιστές η συζήτηση δεν σταματάει εδώ, αλλά φθάνει μέχρι την ΚΑΤΑΡΓΗΣΗ της πολιτικής ΕΞΟΥΣΙΑΣ."

      Θα έλεγα, βασισμένος στην μελέτη του Λένιν, ότι αυτό δεν είναι τόσο ακριβές. Αυτό που είναι ακριβές είναι ότι για τον Λένιν υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην βαθμό αντιπροσωπευτικότητας της αστικής εξουσίας και τον αντίστοιχο της προλεταριακής: "στροφή από την αστική δημοκρατία στην προλεταριακή δημοκρατία, από τη δημοκρατία των καταπιεστών στη δημοκρατία των καταπιεσμένων τάξεων, από το κράτος ως 'ειδική δύναμη' για την καταπίεση μιας ορισμένης τάξης στην καταπίεση των καταπιεστών από την γενική δύναμη της πλειοψηφίας του λαού--των εργατών και των αγροτών."

      Για το ότι θα καταργηθεί η εξουσία ΕΝ ΓΕΝΕΙ, ο Λένιν έχει αρκετά να πει στο ίδιο έργο, μεταξύ των οποίων το εξής:

      δεν έχει μπει ποτέ στο μυαλό κανενός Σοσιαλιστή να 'υποσχεθεί' ότι η υψηλότερη φάση του κομμουνισμού θα έλθει. [...] Έως ότου έλθει η 'υψηλότερη' φάση του κομμουνισμού, οι Σοσιαλιστές απαιτούν τον αυστηρότερο έλεγχο, από την κοινωνία και από το κράτος, του ποσού εργασίας και του ποσού κατανάλωσης. Ο έλεγχος όμως αυτός πρέπει να ξεκινά με την απαλλοτρίωση των καπιταλιστών, με την εδραίωση του εργατικού ελέγχου πάνω στους καπιταλιστές, και πρέπει να διενεργείται όχι από ένα κράτος γραφειοκρατών, αλλά από ένα κράτος ένοπλων εργατών.

      καθώς επίσης και το εξής:

      Δεν είμαστε ουτοπιστές, δεν αφηνόμαστε σε 'όνειρα' άμεσου ξεφορτώματος κάθε διοίκησης, κάθε υποταγής. [...] Όχι, θέλουμε την σοσιαλιστική επανάσταση με την ανθρώπινη φύση όπως έχει τώρα, με την ανθρώπινη φύση που δεν μπορεί να ξεφορτωθεί την υποταγή, τον έλεγχο και τους 'μάνατζερ'.

      και τέλος:

      Το γεγονός ότι ο Ένγκελς λέει πως και σε μια δημοκρατική κοινοπολιτεία, 'όχι λιγότερο' από ότι σε μια μοναρχία, το κράτος παραμένει μια 'μηχανή για την καταστολή μιας τάξης από μια άλλη' δεν σημαίνει ότι η μορφή της καταπίεσης είναι αδιάφορη για το προλεταριάτο, όπως 'διδάσκουν' κάποιοι αναρχικοί. Μια πλατύτερη, πιο ελεύθερη, και πιο ανοιχτή μορφή της ταξικής πάλης και της ταξικής καταπίεσης βοηθά πολύ το προλεταριάτο στον αγώνα του για την κατάργηση όλων των τάξεων.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2012/03/blog-post_9664.html

      Η μελέτη του επαναστατικού αντικρατισμού του Λένιν δεν μπορεί να αγνοήσει τα τρία αυτά, αλλά και αρκετά άλλα συναφή, αποσπάσματα του "Κράτος και επανάσταση." Αν υπάρχει μια διάσταση που εμμένει στον μαρασμό του κράτους, υπάρχουν ταυτόχρονα πολλές και σοβαρές επιφυλάξεις απέναντι στον ουτοπισμό αυτού του οράματος.

      Διαγραφή
    25. "Ο Ξηρός είναι πολιτικός κρατούμενος γιατί βρίσκεται στη φυλακή για πράξεις που είχαν πολιτικά κίνητρα και επιπλέον δεν ήταν πράξεις που είχαν μεμονωμένους πολιτικούς στόχους που ήταν απόρροια πάθους (π.χ. δεν σκότωσε επειδή τσακώθηκε με κάποιον που διαφωνούσε πολιτικά), αλλά στηρίζονταν σε συγκεκριμένο πολιτικό πλαίσιο δράσης. Τέλος δεν έδρασε για "ίδιον όφελος" (π.χ. για πλουτισμό), αλλά για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του απόψεις και την πολιτική του δράση."

      Αποδίδεις, συνεπώς, την "πολιτικότητα" στην φύση των κινήτρων, πράγμα που εγώ απορρίπτω ρητά, ως εξής: "Σε τι συνίσταται η "πολιτικότητα" ενός "πολιτικού κρατουμένου"; Συνίσταται στον χαρακτήρα της πράξης του; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τι κάνει μια δολοφονία "πολιτική"; Το γεγονός ότι το θύμα της (μπορεί να) είναι πολιτικό πρόσωπο; Προφανώς, αυτό είναι ανεπαρκές. Τα κίνητρά της; Αυτά τα κίνητρα μπορεί κάλλιστα να είναι ιδεολογικά, αλλά ούτε αυτό αρκεί για να κάνει κάποιον "πολιτικό κρατούμενο.""

      Διαγραφή
    26. Θα εξηγήσω τώρα γιατί απορρίπτω την κρίση περί "πολιτικότητας" στη βάση του χαρακτήρα των κινήτρων.

      Επειδή ο καθένας μπορεί να χαρακτηρίζει τα κίνητρά του όπως θέλει, το να κριθούν τα κίνητρα ως πολιτικά προϋποθέτει λογικά μια πράξη αναγνώρισης από μια θέση διαφορετική από αυτή του δράστη.

      Όμως το αστικό κράτος δεν θα ήταν κράτος αν αναγνώριζε πολιτικά κίνητρα στην αμφισβήτησή του. Σε μια τέτοια περίπτωση, θα ομολογούσε ότι δεν έχει το μονοπώλιο στη βία και στον καθορισμό της έννομης τάξης, δηλαδή θα αυτοαναιρούνταν. Είναι λοιπόν αναγκασμένο να απορρίψει εξ ορισμού τους ισχυρισμούς του Ξηρού ότι είναι "πολιτικός κρατούμενος" επειδή είχε "πολιτικά κίνητρα."

      Διαγραφή
    27. Για τους λόγους όμως που εξηγώ στο 2α, ούτε ένα ΚΚ μπορεί να τα αναγνωρίσει ως τέτοια χωρίς να αυτοαναιρεθεί. Πράγμα που αφήνει μόνο τους αντιεξουσιαστές, οι οποίοι αναιρούν την ίδια την έννοια του αντιεξουσιασμού αν αναγνωρίσουν την εξ ορισμού εξουσιαστική φύση της βίαιης επιβολής ως μέσο πάλης, και οι οποίοι δεν είναι σε θέση να απαντήσουν στο ερώτημα από ποια παράλληλη εξουσία κρατείται απ' το κράτος ο Ξηρός.

      Είναι συνεπώς σαφές ότι δεν αρκεί η αντίληψη του δράστη για τα κίνητρά του για να τον καταστήσει "πολιτικό κρατούμενο". Το κράτος δεν αναγνωρίζει την σημασία των ιδεών του και κοιτάζει μόνο αξιόποινες πράξεις, το ΚΚ δεν έχει καμία υποχρέωση να αναγνωρίσει κάποιον που δεν δρα υπό τις εντολές του και που είναι ασαφές ποιον εξυπηρετεί, και οι α/α δεν μπορούν να αναγνωρίσουν κάτι χωρίς να αναιρέσουν το θεμέλιο της ιδεολογικής τους στάσης απέναντι στην έννοια της εξουσίας.

      Διαγραφή
    28. Στον κομμουνισμό έχουν καταργηθεί οι τάξεις, έχει επομένως καταργηθεί η πάλη των τάξεων και η ανάγκη για ύπαρξη κράτους. Ο Λένιν νομίζω μιλάει για τον σοσιαλισμό, όχι για την "υψηλότερη" φάση, δηλαδή για την αταξική κοινωνία. Θεωρεί "ουτοπία" το "ΑΜΕΣΟ ξεφόρτωμα κάθε διοίκησης, κάθε υποταγής" όχι το ΤΕΛΙΚΟ ξεφόρτωμα κάθε διοίκησης και κάθε υποταγής.
      Εντέλει αν εγκαταλείψουμε το όραμα της αταξικής κοινωνίας, τι κομμουνιστές θα είμαστε; Κομμουνιστές που δεν αγωνίζονται για την αταξική κοινωνία; Μα και ο Λένιν γράφει "για την κατάργηση όλων των τάξεων" σε αυτά που προαναφέρεις.

      Διαγραφή
    29. Ας το επαναλάβω, μιας και δεν είναι μια φράση που μπορεί κανείς να πάρει αψήφιστα: "δεν έχει μπει ποτέ στο μυαλό κανενός Σοσιαλιστή να 'υποσχεθεί' ότι η υψηλότερη φάση του κομμουνισμού θα έλθει."

      Μπορείς να τοποθετηθείς πάνω στο τι λέει εδώ ο Λένιν; Λέει ότι εγγύηση για τον μαρασμό του κράτους δεν δίνει ούτε αυτός, ούτε κανένας άλλος μαρξιστής. Αν δεν αναμετρηθεί κανείς με αυτό, τότε διαβάζει τον Λένιν απλώς ως ουσιαστικά αναρχικό.

      Διαγραφή
    30. Αυτό που λέει ο Λένιν είναι ότι μπορεί να εγγυηθεί πως η προλεταριακή εξουσία είναι εξουσία πολύ πλατύτερη και δημοκρατικότερη από την αστική.

      Το αν θα φτάσει η κοινωνία στο στάδιο του κομμουνισμού γνωρίζει καλά πως δεν εξαρτάται απλώς απ' τις καλές προαιρέσεις των κομμουνιστών.

      Διαγραφή
    31. Το αστικό κράτος όχι μόνο "δεν κοιτάει μόνο αξιόποινες πράξεις", αλλά αντίθετα του αναγνωρίζει στην ουσία πολιτικά κίνητρα αφού τον δικάζει όχι σαν ποινικό κρατούμενο, όπως δηλαδή κάνει με όλους τους άλλους που έχουν προβεί σε ανθρωποκτονίες, αλλά σαν τρομοκράτη με βάση ειδικούς νόμους που έφτιαξε για την τρομοκρατία, όπως βέβαια την εννοεί αυτό.
      Συγνώμη αν δεν καταλαβαίνω κάτι, αλλά δεν μπορώ να αντιληφθώ γιατί το ΚΚ μπορεί να αναγνωρίσει ως πολιτικούς κρατούμενους μόνο μέλη του.
      Δεν θα επεκταθώ περισσότερο, φοβάμαι ότι στο τέλος θα θεωρηθεί ότι θέλω να υπερασπιστώ τις μορφές πάλης που διάλεξε ο Ξηρός και δεν έχω τέτοια πρόθεση. Απλά νομίζω ότι οι πράξεις του Ξηρού ήταν σαφέστατα πολιτικές.

      Διαγραφή
    32. Δεν υπάρχει κάποιο ζήτημα παρεξήγησης.

      Οι ειδικοί νόμοι στους οποίους σωστά αναφέρεσαι αφορούν την "τρομοκρατία", αλλά στην νομική γλώσσα "τρομοκρατία" σημαίνει "μη πολιτική άσκηση βίας". Αν δεν ίσχυε αυτό, τότε η αστυνομία θα αποκαλούνταν απ' το κράτος "τρομοκρατική", και άλλα φαιδρά. Η ίδια η έννοια της τρομοκρατίας συνιστά ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΟΤΗΤΑΣ μιας βίαιης πράξης, κι αν δεν το λάβεις υπόψη καταλήγεις σε λαθεμένα συμπεράσματα σχετικά με το τι αναγνωρίζει και τι όχι το κράτος.

      Διαγραφή
    33. Το αστικό κράτος δεν επινόησε την έννοια της "τρομοκρατίας" για να αναγνωρίσει την πολιτικότητα ορισμένων πράξεων, αλλά για να εξασφαλίσει αυστηρότερες συνθήκες κράτησης, καθώς και άρση ορισμένων συνταγματικών δικαιωμάτων που προβλέπονται για κοινούς ποινικούς παραβάτες.

      Μην μπερδεύεις αυτό με αναγνώριση της πολιτικότητας.

      Διαγραφή
    34. Όπως και ο Μαρξ έτσι και ο Λένιν δεν θέλησαν να γράψουν (και καλά έκαναν) " συνταγές για τα μαγειρεία του μέλλοντος". Αυτό δεν συνεπάγεται ότι ο Μαρξ και ο Λένιν είχαν παραιτηθεί από την αταξική κοινωνία, το αντίθετο, θεωρούσαν όμως, και σωστά, ότι αφορά το μέλλον και επομένως το πότε και το πως δεν είναι του παρόντος.
      Προσωπικά ερμηνεύω την φράση αυτή του Λένιν "δεν έχει μπει ποτέ στο μυαλό κανενός Σοσιαλιστή να 'υποσχεθεί' ότι η υψηλότερη φάση του κομμουνισμού θα έλθει" μόνο σε σχέση με τον χρόνο. Δεν είναι φράση που λέει ότι η αταξική κοινωνία δεν θα έρθει, λέει ότι δεν μπορεί να την υποσχεθεί και δεν μπορεί να την υποσχεθεί γιατί ακόμα δεν έχει καν έρθει η σοσιαλιστική κοινωνία.

      Διαγραφή
    35. Ούτε θεωρώ ούτε και υπονόησα ότι είχε παραιτηθεί οποιοσδήποτε απ' το όραμα της αταξικής κοινωνίας. Αυτό που είπα είναι ότι κανείς απ' τους τρεις δεν δέχτηκε, όπως σωστά θυμίζεις, "συνταγές για τα μαγειρεία του μέλλοντος", και ότι αυτό έχει συνεπαγωγές για το τι είπαν και το τι εξέφρασαν ως δυνατότητα. Τα θύμησα όλα αυτά για να πιστοποιήσω ότι "Αυτό που είναι ακριβές είναι ότι για τον Λένιν υπάρχει ποιοτική διαφορά ανάμεσα στην βαθμό αντιπροσωπευτικότητας της αστικής εξουσίας και τον αντίστοιχο της προλεταριακής" και όχι κάτι επιπρόσθετο, καθώς η κατάργηση του κράτους, όπως προείπα, έχει προϋποθέσεις πέρα απ' την καλή προαίρεση των σοσιαλιστών-κομμουνιστών, και αποτελεί συνεπώς μονάχα ορίζοντα της σκέψης τους και όχι κριτήριο αξιολόγησης του σοσιαλισμού. Το θεωρώ σημαντικό, καθώς πολλοί α/α θεωρούν ότι "διαψεύστηκε" η αντικρατική θεωρία του Μαρξισμού, αγνοώντας ότι η θεωρία αυτή δεν έδωσε ποτέ εχέγγυο του τύπου που φαντάζονται.

      Διαγραφή
    36. Λοιπόν δεχόμαστε ότι το αστικό κράτος επινόησε την έννοια της τρομοκρατίας για να εξασφαλίσει αυστηρότερες συνθήκες κράτησης και για να καταργήσει συνταγματικά δικαιώματα που έχουν οι ποινικοί κρατούμενοι. Αυτό δεν διαφοροποιεί τον Ξηρό από τους ποινικούς κρατούμενους; Αν τον διαφοροποιεί υπάρχει και κάποιος άλλος λόγος για αυτό, πέρα από την πολιτική υπόσταση των πράξεων του Ξηρού;

      Διαγραφή
    37. Αυτοί που "θεωρούν ότι "διαψεύστηκε" η αντικρατική θεωρία του Μαρξισμού" (κρίνοντας φαντάζομαι από την ΣΕ), είναι εκτός τόπου και χρόνου και παντελώς άσχετοι με την μαρξιστική ανάλυση.

      Διαγραφή
    38. Και πάλι, το ερώτημα είναι πώς και για ποιον τον διαφοροποιεί.

      Για το κράτος, η μόνη διαφοροποίηση αφορά την αυστηροποίηση του πλαισίου εγκλεισμού (κελιά τύπου Γ) ή την άρση συνταγματικών δικαιωμάτων (Γκουαντανάμο)

      Για τα ΚΚ και τους α/α απάντησα ήδη. Για το πρώτο δεν υπάρχει έδαφος διαφοροποίησης που να μην αναιρεί την ίδια του την υπόσταση ως μηχανισμού συγκροτημένης οργάνωσης της μαζικής λαϊκής-εργατικής πάλης (περιλαμβανόμενης της ένοπλης), για τους δεύτερους, δεν υπάρχει έδαφος διαφοροποίησης που να μην εκθέτει την έννοια της αντιεξουσίας σε δομικές αντιφάσεις.

      Διαγραφή
    39. Αν εννοείς ότι υπάρχει αντίφαση στο ότι το κράτος αναγνωρίζει ΜΟΝΟ αυτό το θραύσμα "πολιτικότητας" που το βοηθά στην αυστηροποίηση και όχι την πολιτικότητα ως τέτοια, βεβαίως, αλλά και τι με αυτό; Το ζήτημα δεν είναι η αντίφαση στη θέση του κράτους, αυτή είναι πάντα εκεί σε κάθε εννοιολόγηση της έννομης τάξης. Το ζήτημα είναι ΑΠΟ ΠΟΙΑ ΘΕΣΗ τοποθετείται κανείς απέναντι σ' αυτή την αντίφαση, όταν η α/α θέση είναι Η ΙΔΙΑ ΑΝΤΙΦΑΤΙΚΗ.

      Διαγραφή
    40. Η Α/Α θέση βεβαίως και είναι αντιφατική, η δική μου, σαν θέση υπεράσπισης του πολιτικού χαρακτήρα των πράξεων του Ξηρού, νομίζω ότι δεν είναι αντιφατική και θεωρώ ότι και του ΚΚ μια ανάλογη θέση δεν θα ήταν αντιφατική.

      Διαγραφή
    41. Το ΚΚΕ πήρε θέση, η θέση του είναι ότι ο Ξηρός δεν είναι πολιτικός κρατούμενος (Γκιόκας, κοινοβούλιο, Κουτσούμπας, συνέντευξη), και αυτή τη θέση εκφράζω και θεμελιώνω επιχειρηματολογικά στο πιο πάνω.

      Η δική σου θέση, πώς θα απέφευγε να καλεί, ουσιαστικά, στην αυτοκατάργηση του ΚΚΕ;

      Διαγραφή
    42. @cos
      διαφωνω καθετα διαγωνια κτλ κτλ οτι ο ξηρος ειναι πολιτικος κρατουμενος.
      ο ξηρος (και οσοι τελως παντων ισχυριζοντουσαν οτι δρουσαν μεσα στην 17ν) εκανα δολοφονιες (και μονο) που τους εβαζαν ιδεολογικο μανδυα.
      οι πρωτες δολοφονιες ειναι πρακτορων της cia και μαλιστα ειναι αρηκτα συνδεδεμενες με το ξεκαθαρισμα λογαριασμων μεσα στην ιδια την υπηρεσια εκεινο το διαστημα!
      το γεγονος της δολοφονιας του βασανιστη της χουντας δεν αναιρει τπτ.
      επισης το να πας να φας τον βαρδη ας πουμε δεν τον κανει πολιτικο στοχο!
      αν το ψαξουμε λιγο και τελικα τι εξυπηρετησε η δραση της θα μπορουσαμε να πουμε οτι ειναι πολιτικος φιλοξενουμενος!

      οι στοχοι τους ηταν ή πολυ ψαγμενοι (σωντερς) ή κραχτοι (βαρδης, μπακογιαννης), οι οποιοι μεν πρωτοι βρωμανε απο μακρια, οι δε δευτεροι ειναι πραξεις καθαρα των δελτιων των 8 για διαφημιση οτι και καλα την πεφτουν στους πλουσιους.

      για τα του πλουτισμου ελεγχεται και αυτο. εξοχικα και ανετη ζωη ειχαν ολοι και αναθεμα αν απο τις ημερησιες δουλιες τους τα εισοδηματα τους εφταναν απλα για να ζουν και βλεπουμε εξοχικα και "σπιτακια" κτλ κτλ

      ο ξηρος (και οι συν αυτο) δρουσαν παντα προβοκατορικα, δρουσαν εναντια στο κινημα και την εργατικη ταξη και αν υπαρχει ενας πολιτικος χαρακτηρας της δρασης τους, ηταν αυτος της υπερασπισης της αστικης ταξης.
      θρασιμια κουκουλοφοροι!

      για να μην συζητησουμε το γεγονος οτι κουβαλαει την βομβα και εχει ολα τα κλειδια μαζι του (με ταμπελακια για να μην ψαχνουν οι συναδελφοι). για την εικονα του γιωτοπουλου και τελικα για το οτι εχουν γινει απο 2 χωρια μεσα στην φυλακη.

      οποιος επισης επιμενει οτι ειχαν πολιτικη δραση (υπερ της εργατικης ταξης) δεν εχει παρα να δει την "περιπετεια" του αδελφου του, που πεφτοντας απο λαθος σε λαθος, καταφερε να φερει στην αγκαλια της αστυνομιας και τους υπολοιπους των πυρηνων.
      οσο για το σχεδιο για τις φυλακες, μονο γελιο και θυμηδια φερνει.
      τελος παντων, μπορω να συμφωνησω οτι ειχε πολιτικη χρεια η δραση του, κυπατζιδικη απο την αρχη μεχρι το τελος

      Διαγραφή
    43. Δεν νομίζω ότι μπορεί να βγει ιδιαίτερη άκρη απ' την επικέντρωση στο ποιοι ήταν οι στόχοι --είτε κάποιος το βλέπει ως νομιμοποίηση της δράσης είτε ως απονομιμοποίηση. Η νομιμότητα των ένοπλων μέσων δεν κρίνεται απ' το ποιοι είναι οι στόχοι (βλ. ΟΠΛΑ), αλλά από το τι χαρακτήρα είναι το υποκείμενο της δράσης. Ένα πιστόλι δεν σε καθιστά πολιτικό υποκείμενο--τέτοιο σε καθιστά η σχέση αντιπροσώπευσης με μια μαζική μορφή πάλης, που επιβάλλει δίκαιο, και άρα αποδέχεται ότι είναι μορφή διεκδίκησης της εξουσίας.

      Διαγραφή
    44. Και για να μην παρεξηγηθώ και ως πασιφιστής ή γραφικός "πολέμιος της βίας" γενικώς:

      "An oppressed class which does not strive to learn to use arms, to acquire arms, only deserves to be treated like slaves."

      Σκληρός ο Λένιν, αλλά δίκαιος νομίζω.

      http://www.marx2mao.com/Lenin/MPPR16.html

      Διαγραφή
    45. και ομως! το ποιον διαλεγεις να χτυπησεις, ποια στιγμη δειχνει πολλα!
      η ΟΠΛΑ (οπως ας πουμε στην περιβοητη υποθεση στο κουρειο) δεν ειχε κουκουλες και οι στοχοι της ηταν συγκεκριμενοι, δρουσε με συγκεκριμενο σκοπο, ηταν κομματι του κινηματος, το προστατευε και τροφοδοτουνταν απο αυτο.
      τι ακριβως σχεση εχει η δραση της 17ν;
      συμφωνουμε στο συμπερασμα!

      ακριβως λοιπον επειδη διαχρονικα η δραση αυτων των ομαδων περιοριζονταν στην ατομικη ανουσια τρομοκρατια, ενω ποτε τους δεν εδρασαν ουτε οταν ηρθε η ωρα, ουτε βοηθησαν να ερθει η ωρα, λεω πως αν δεν ειναι απλα διαβρωμενοι μεχρι το κοκκαλο, μιλαμε για ανθρωπακια που περνουν στο λαιμο τους ενα ολοκληρο λαο με τον μεσσιανισμο τους.

      Διαγραφή
    46. @modesto
      Σε καμία περίπτωση δεν ήθελα να επιχειρηματολογήσω ότι ο Ξηρός είχε πολιτική δράση υπέρ της εργατικής τάξης. Επίσης προανέφερα αλλού ότι πιθανότατα η 17Ν είχε διαβρωθεί από μυστικές υπηρεσίες (ίσως και από την αρχή, απλά δεν έχω στοιχεία για αυτό και επιπλέον δεν έχει σημασία για το θέμα που συζητάμε).
      Έγραψα ότι η δράση του ήταν πολιτική (υπέρ ή κατά της Ε.Τ. αδιάφορο εν προκειμένω) και σε αυτό νομίζω συμφωνείς.
      @Αντώνης
      Δεν θεωρώ ότι η αναγνώριση του Ξηρού ως πολιτικού κρατούμενου σημαίνει αυτοκατάργηση του ΚΚΕ ούτε μπορώ να αντιληφθώ γιατί μπορεί να σημαίνει κάτι τέτοιο και επομένως δεν μπορώ να απαντήσω. Μπορώ να αντιληφθώ ότι τυχόν ΣΥΜΦΩΝΙΑ με την πολιτική δράση του Ξηρού σημαίνει αυτοκατάργηση του ΚΚ, αλλά άλλο θέμα τα αποτελέσματα μιας πολιτικής δράσης και η συμφωνία με αυτήν και άλλο θέμα ο χαρακτήρας (πολιτικός ή μη) αυτής της δράσης.

      Διαγραφή
    47. Απαντώ στο 2β.

      Με απλά λόγια, αναγνώριση του όποιου Ξηρού ως "πολιτικού κρατουμένου" σημαίνει αναγνώριση της πολιτικής νομιμότητας της δράσης του απ' το εργ. κίνημα, που σημαίνει ότι δεν υπάρχει καμία προτεραιότητα στο εργ. κίνημα ως υποκείμενο σε σύγκριση με αυτό μιας ομάδας όπως η 17 Ν. Το ΚΚΕ τότε θα έλεγε, με όσο πιο απλό τρόπο μπορώ να σου το εκφράσω, "κοιτάξτε, εγώ αυτή τη στιγμή κάνω απεργίες και οργανώνω διαδηλώσεις, αλλά και αυτοί που δολοφονούν εκπροσωπούν μια άλλη πολιτική άποψη απ' τη δική μου, κι εγώ δεν μπορώ να αποφανθώ ποια εκφράζει την επαναστατική νομιμότητα, κρίνετε εσείς."

      Ένα τέτοιο ΚΚ είναι ένα αυτοκαταργημένο ΚΚ.

      Διαγραφή
    48. Δεν μπορείς να αντιληφθείς ότι μια τέτοια στάση είναι όχι μεγαλοψυχία αλλά πολιτική αυτοκτονία; Απαξίωση των διεκδικήσεων της οικουμενικότητας, και συνεπώς της απόλυτης ανωτερότητας, της αποκλειστικότητας κρίσης, του οργανωμένου προλεταριακού αγώνα;

      Αν αυτό εκχωρηθεί, έγινες συνασπισμός της αριστεράς και άλλων προοδευτικών δυνάμεων, πάει η θεμελίωση του δημοκρατικού συγκεντρωτισμού, πάνε όλα. Όλα γίνονται αίφνης "σχετικά."

      Διαγραφή
    49. "Κόμμα νέου τύπου" σημαίνει, ανάμεσα σε άλλα: Το κόμμα αποδέχεται όλη την ευθύνη για το τι κάνει κάθε μέλος του. Ο Λένιν έλεγε ότι αυτό σημαίνει πως πρέπει να είσαι εξαιρετικά αυστηρός με το ποιον κάνεις μέλος. Φαντάσου τώρα ένα κόμμα που λέει "ο Ξηρός είναι πολιτικός κρατούμενος" πώς και με τι θα κρατήσει τον Χ απ' το να πάει και να σπάσει το κεφάλι του Κασιδιάρη, σέρνοντας ΟΛΟ το ΚΚΕ στα δικαστήρια, αναγκαστικά, χωρίς καμία δυνατότητα αυτουπεράσπισης τη στιγμή που το κόμμα εκχώρησε το απόλυτο των αποφάσεών του για μορφές πάλης στον "πλουραλισμό μέσων."

      Αντιλαμβάνεσαι για τι πράγμα μιλάμε στην πράξη;

      Διαγραφή
    50. Τότε θα χρειάζεται ΕΝΑ και μόνο ΕΝΑ μέλος για να τινάξει ΟΛΟ το κόμμα στον αέρα και να οδηγήσει όλη την ΚΕ στη φυλακή.

      Αυτό σου ζητάνε να κάνεις ζητώντας σου, δήθεν από μεγαλοψυχία, να αναγνωρίσεις τον Ξηρό ως "πολιτικό κρατούμενο."

      Πόσο πιο καθαρά να το πω;

      Διαγραφή
    51. Θεωρώ δεδομένη την αποκήρυξη από το ΚΚ της ατομικής τρομοκρατίας, θεωρώ δεδομένο ότι η δράση αυτή είναι σε βάρος του εργατικού κινήματος. Δεν καταλαβαίνω όμως πως συσχετίζεται η αναγνώριση του Ξηρού ως πολιτικού κρατούμενου με τις μορφές πάλης του ΚΚ και του εργατικού κινήματος. Μια πολιτική δράση είναι πολιτική άσχετα με το αν τα αποτελέσματα της είναι σε όφελος ή όχι του εργατικού κινήματος.
      Όσο για το ότι μπορεί κάποια στιγμή το αστικό κράτος να "σέρνει ΟΛΟ το ΚΚΕ στα δικαστήρια, αναγκαστικά, χωρίς καμία δυνατότητα αυτουπεράσπισης", επέτρεψε μου να πω ότι για αυτό δεν χρειάζεται κανένα Ξηρό, μπορεί να βρει χίλιους τρόπους για να το κάνει.
      "Ο Λένιν έλεγε ότι αυτό σημαίνει πως πρέπει να είσαι εξαιρετικά αυστηρός με το ποιον κάνεις μέλος." Συμφωνώ και επαυξάνω.

      Διαγραφή
    52. Το ότι υπάρχουν πολλοί τρόποι να πετύχει κάτι το αστικό κράτος δεν αναιρεί ότι ο συγκεκριμένος συνιστά εθελοντική πολιτική αυτοκτονία.

      Η αναγνώριση όποιου ενεργεί χωρίς τη συλλογική απόφαση του κόμματος ως πολιτικού κρατουμένου συνιστά πολιτική πράξη αναγνώρισης ότι αυτή η συλλογική απόφαση έχει περιορισμένη αξία και ισχύ και όχι κυρίαρχη. Συνιστά λοιπόν αυτοαναίρεση της απολυτότητας των θεμελίων ενός κόμματος στην πάλη για την εξουσία μιας τάξης με τα μέσα που αποφασίζονται συλλογικά και με συλλογική ευθύνη εκτέλεσης.

      Διαγραφή
    53. Είναι δε τελείως διαφορετικό πράγμα να αναγνωρίζεις ότι κάποιος είχε ιδεολογικά κίνητρα για τις πράξεις του. Αυτό δεν επισύρει καμία από τις πιο πάνω λογικές συνέπειες.

      Διαγραφή
    54. Παρεμπιπτόντως, ένα κόμμα που θα αναγνώριζε ως "πολιτικό κρατούμενο" τον Σάββα Ξηρό θα είχε πολλά να εξηγήσει για το γιατί δεν αποκατέστησε την κομματική ιδιότητα του Άρη Βελουχιώτη...

      Διαγραφή
    55. ...απόφαση που ουσιαστικά λέει: Η συλλογική βούληση μπορεί να έχει λάθος. Αλλά πάλι δεν εξουσιοδοτείσαι να κάνεις του κεφαλιού σου. Κι ας έχεις πολιτικά εσύ δίκαιο και άδικο όλοι οι άλλοι.

      Αυτός είναι ο λενινισμός. Βαρύ και ασήκωτο πράμα. Οι εναλλακτικές του είναι επίσης γνωστές.

      Διαγραφή
  2. Αν και είναι άσχετο με την ουσία της ανάρτησης, ας μου επιτραπεί κι ένα ερώτημα: Θα βγει ο Ξηρός για κατ' οίκον κράτηση τώρα που ψηφίστηκε το ν/σ;

    Το ερώτημα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον, κάπως σαν το αν θα συγκρουστεί ο Μίχος με την Ελντοράντο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ας ληφθούν υπόψη και αυτά:

    1. http://www.skai.gr/news/politics/article/279875/vathia-mi-filiki-praxi-i-apeleutherosi-xirou-tonizei-o-amerikanos-presvis/

    2. http://www.iefimerida.gr/news/202411/o-kotzias-edose-exigiseis-ston-keri-gia-tis-synomilies-me-ti-rosia

    3. http://www.voicenews.gr/index.php/ellada/16222-arneitai-to-vraxiolaki-o-ksiros-zita-apofylakisi-xoris-orous.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ΚΑΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ;

    […] θα ήταν διαφορετικό πράγμα αν την δήλωναν από ανθρωπιστική σκοπιά, στη βάση της αναπηρίας του ― σε εκείνη την περίπτωση, θα παραιτούνταν απ’ την προσπάθεια να μιλήσουν πολιτικά και να τον ξεχωρίσουν έτσι από άλλους κρατουμένους με ανάλογα προβλήματα […]

    Αν και δεν διαφωνώ με την ουσία και την βάση της επιχειρηματολογίας σου, Αντώνη, η παραπάνω σου αποστροφή μου γέννησε το ερώτημα, το οποίο και θέτω προς συζήτηση, αν και κατά πόσο ο ανθρωπισμός είναι υπερταξικός και εξωπολιτικός.

    Μη Απολιθωμένος (ακόμα!) από τις ακτές της Ανατολικής Βαλτικής

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κατά την κρίση μου, ο ανθρωπισμός όχι απλά δεν είναι υπερταξικός ή εξωπολιτικός αλλά δεν είναι και υπεριστορικός. Αυτό φαίνεται καθαρά απ' το πότε, από ποια τάξη και σε ποιες συνθήκες διατυπώνεται η κριτική για το σωφρονιστικό σύστημα, ή μάλλον η θέση ότι σκοπός της φυλάκισης θα έπρεπε να είναι ο σωφρονισμός. Το ότι ο κεντρικός διανοούμενος του προοδευτικού αστικού ωφελιμισμού, ο Μπένθαμ, σχεδιάζε φυλακές, λέει πολλά. Εξίσου πολλά λέει ότι μετά τη δημοσίευση της μελέτης του Φουκώ για το Πανοπτικό, ο Μπένθαμ έγινε συνώνυμος της σαδιστικής απόλαυσης της εξουσίας ενώ στην εποχή του θεωρούνταν "υπεραριστερός" για μια σειρά θεμάτων.

      Έτσι, η χρήση της φράσης "ανθρωπιστική σκοπιά" είναι αναπόφευκτα η ίδια ΚΑΙ ιστορικά καθορισμένη ΚΑΙ ιδεολογική, και παραπέμπει, ουσιαστικά, στην αποδοχή των αστικών δικαιϊκών αρχών του 18ου και πρώιμου 19ου αιώνα, για το ότι σκοπός της φυλάκισης δεν μπορεί να είναι η στέρηση της ανθρώπινης υπόστασης, ούτε η εκδίκηση· όχι μόνο στις αστικές όμως, καθώς και στην ΕΣΣΔ διατυπώνεται μια εκ βάθρων κριτική στην έννοια του δικαίου ως ανταποδοτικότητας, και άρα στον lex talionis ως έκφραση της ίδιας της αρχής του "δούναι και λαβείν" που εμποτίζει τις εμπορευματικές σχέσεις (Πασουκάνις), και υπάρχει μια συζήτηση για τους στόχους και τις μεθόδους που θα έπρεπε να έχει το σωφρονιστικό σύστημα, με ιδιαίτερο βάρος στην πρόληψη.

      Για την οικονομία της συζήτησης, η αντίστιξη του "ανθρωπιστικού" με το "πολιτικό" παραπέμπει στην πρόταξη της σωματικής κατάστασης του Ξηρού, σε αντιπαράθεση με επιχειρήματα περί "πολιτικού κρατουμένου", τα οποία κατά τη γνώμη μου εμπίπτουν στις αντιφάσεις που εξέθεσα, και δεν έχει ως στόχο να αρνηθεί ότι ο καθορισμός του "ανθρωπισμού" είναι επίσης πολιτικός. 'Αλλωστε, στα πλαίσια της ίδιας υπόθεσης, υπήρξε επίθεση κατά βουλευτού του ΣΥΡΙΖΑ από τον υιό Μπακογιάννη για το γεγονός ότι επισκέφθηκε καν τον Ξηρό και συνομίλησε μαζί του -- με τον Μπακογιάννη να τάσσεται σχεδόν ανοιχτά υπέρ της θέσης της φυλακής ως διαρκούς τιμωρίας και αντεκδίκησης.

      Διαγραφή
  5. Αντώνη επειδή τσακώθηκα έντονα χθες με έναν φίλο του α/α χώρου σε σημείο παρεξηγήσεως θα ήθελα να διευκρινήσεις 2 πράγματα από το ποστάρισμα :

    Πρώτον, η θέση για το « γενικό συμφέρον και την οικουμενικότητα» από ποιον και πως ορίζεται;

    Εάν πχ ο «Μπελογιάννης» ή «Διογένης» αντιπροσώπευε 5 άλλα μέλη δεν θα ήταν πολιτικός κρατούμενος ΑΛΛΑ εάν ανήκε σε μια συλλογικότητα με 2.000 άτομα θα κρινόταν ως πολιτικός κρατούμενος; Είναι θέμα ποσοτικό δηλαδή ή ύπαρξης «προγραμματικών θέσεων» μιας οργάνωσης ;

    Δεύτερον και πιο σημαντικό, μήπως είναι υπερβολικό να λέμε ότι η 17ν δεν δρούσε πολιτικά "γιατί δεν υπάρχει πολίτικο υποκείμενο που εκφράζει την πάλη για εξουσία", διαβάζοντας τις προκηρύξεις της με 100% πολιτική επιχειρηματολογία;

    Και αν επιμείνουμε ότι η θέση σου αυτή είναι σωστή, τότε μήπως ακυρώνουμε τεχνικά την πολιτική ύπαρξη των α/α, επηρεασμένοι από την περιπτωσιολογία του Ξηρου; Δηλαδη οι α/α είναι μαχητές της ηθικής και όχι της πολίτικης;

    Επίσης φοβάμαι ότι με την οπτική σου για το «τι είναι πολίτικος κρατούμενος» δικαιώνουμε τους χρυσαυγήτες σαν πολιτικούς κρατούμενους και καταρρίπτουμε τους αντιεξουσιαστες !

    Ρομπεν

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Πρώτον και κυριότερον, η οπτική μου συμβαίνει να είναι αυτή του κόμματος, το οποίο δεν αναγνωρίζει τον Ξηρό ως πολιτικό κρατούμενο (τοποθέτηση Γκιόκα στο κοινοβούλιο, δηλώσεις ΓΓ), οπότε από ποια πολιτική θέση θέτεις τα πιο πάνω ερωτήματα;

      Διαγραφή
    2. Διευκρίνησέ το διότι έχει σημασία σε κάθε έντιμο διάλογο να είναι διαφανείς οι θέσεις που εκπροσωπεί ο καθένας.

      Διαγραφή
    3. Αντώνη θα θελα κι εγώ κάποιες διευκρινίσεις. Η έλλειψη οικουμενικοτητας στο πολιτικό τους προταγμα τους κάνει μη πολιτικούς όμως σε κάθε περίπτωση μικροαστικης θεώρησης ως πολιτικής ιδεολογίας ενυπάρχουν εγγενεις ατέλειες που την καθιστούν αντιεπιστημονική. Ο προυντονισμός, ο ουτοπικος σοσιαλισμός, ο μπακουνισμος κλπ έχουν καθ ημάς τέτοιες αντιφάσεις που καθίστανται ανεφαρμοστοι σε οικουμενικό επίπεδο. Αυτό όμως τους κάνει μη πολιτικούς;; Και οι πλινθοι κεραμοι ατακτως ερριμέναι των ιδεών στο κεφάλι του κουφοντινα παρότι δεν έχουν κάποια συνοχή, οπως οι παραπανω θεωριες, έχουν όμως πολιτική επιφαση.. το κίνητρο δε φάνηκε να είναι πχ ο προσωπικός πλουτισμος τους.
      Άρα θέλω τη θέση σου για τη σχέση οικουμενικου και επιστημονικότητας.
      Η πολιτική ως κίνητρο που σπρώχνει στο έγκλημα έχει τεράστια σημασία εν όψει της δικής της ΧΑ και θα θελα και γι' αυτό τη θέση σου γιατί μοιάζει φαινομενικά οξύμωρο να αναγνωρίζει κάνεις πολιτικό κίνητρο στους πιθήκους της ΧΑ και να το αρνείται πχ στο Γιωτοπουλο.

      Ernest Everhard.

      Διαγραφή
    4. Ερνεστ, θα απαντήσω αργότερα, νομίζω όμως ότι παρανόησες πράγματα που ήταν αρκετά ξεκάθαρα στο κείμενο κ στα σχόλιά μου.

      Διαγραφή
    5. Είναι πιθανό Αντώνη!
      Ευχαριστώ.
      Ernest Everhard.

      Διαγραφή
    6. Φίλε Έρνεστ,

      Υπάρχουν δύο βασικές παρανοήσεις στο σχόλιό σου. Αναρωτιέσαι αν για μένα οι αντιφάσεις του προυντονισμού τον καθιστούν "μη πολιτικό." Όμως εγώ έγραψα, επί λέξη:

      "Ο Προυντόν για παράδειγμα, είναι χωρίς αμφιβολία ένας πολιτικός συγγραφέας. Υποβάλλει την αστική κοινωνία σε κριτική απ' τη σκοπιά μιας ορισμένης έννοιας του γενικού συμφέροντος, και για να το κάνει, τη μελετά ως σύνολο, και κυρίως απ' τη σκοπιά της συγκρότησης της αστικής οικονομίας στην εποχή του και τις συνέπειές της για συγκεκριμένα στρώματα."

      Στην πραγματικότητα, ο Προυντόν α) είναι πρωτοπόρος κριτικός της αστικής πολιτικής οικονομίας β) είναι θεμελιώδους σημασίας για την ανάπτυξη της σκέψης του Μαρξ γ) είναι ένας καθαρά πολιτικός συγγραφέας, με σαφέστατη σχέση με το οικουμενικό πρόταγμα, όσο κι αν αυτή η σχέση διαμεσολαβείται, όπως ανέδειξε ο Μαρξ από την ιδεολογία και από την στρεβλή αναγωγή του μικροαστού σε οικουμενικό υποκείμενο.

      Ο Προυντόν όμως δεν έχει καμία σχέση με την ατομική τρομοκρατία, και ακόμα λιγότερη με το αντιεξουσιαστικό κίνημα σήμερα, και αυτό ακριβώς επισήμανα στο σχόλιο απ' το οποίο το απόσπασμα:

      "Νομίζω πως υπάρχει τρομακτικός εκφυλισμός αυτής της παράδοσης στη δική μας εποχή."

      Το ίδιο ψηλή είναι η εκτίμησή μου για τον Όουεν και τον Φουριέ, τους σπουδαιότερους μαζί με τον Προυντόν πρώιμους κριτικούς του καπιταλισμού (δεν είναι βέβαια οι μόνοι, υπάρχει ο Κόμπετ, ο Σπενς, και άλλοι).

      Η φιλοσοφία της "άμεσης δράσης" (direct action) και της "προπαγάνδας της πράξης" (propaganda of the deed) είναι μετέπειτα εξέλιξη στο αναρχικό κίνημα, στενά συνδεδεμένη, κατά την αντίληψή μου, με τον ρωσικό μηδενισμό. Είναι αυτή η συγκεκριμένη στιγμή που κληροδοτείται σε τμήμα της σύγχρονης α/α αντίληψης και όχι ο Προυντόν. Και ο ρωσικός μηδενισμός, ναι, είναι κατά την αντίληψή μου ΑΝΤΙΠΟΛΙΤΙΚΟ ρεύμα, ρεύμα δραστικής υποτίμησης του οικουμενισμού ως θεμελιώδους διάστασης της πολιτικής.


      Διαγραφή
    7. Η δεύτερη παρανόηση αφορά την αναφορά σου στο κριτήριο των "πολιτικών κινήτρων."

      Όμως εγώ και στο κείμενο και στα σχόλια κατέστησα σαφές ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΚΑΘΟΛΟΥ ΤΟ ΙΔΙΟ ΠΡΑΓΜΑ η αναγνώριση "ιδεολογικού κινήτρου" και η αναγνώριση ότι κάποιος είναι "πολιτικός κρατούμενος."

      Στο κείμενο γράφω:

      Σε τι συνίσταται η "πολιτικότητα" ενός "πολιτικού κρατουμένου"; Συνίσταται στον χαρακτήρα της πράξης του; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, τι κάνει μια δολοφονία "πολιτική"; Το γεγονός ότι το θύμα της (μπορεί να) είναι πολιτικό πρόσωπο; Προφανώς, αυτό είναι ανεπαρκές. Τα κίνητρά της; Αυτά τα κίνητρα μπορεί κάλλιστα να είναι ιδεολογικά, αλλά ούτε αυτό αρκεί για να κάνει κάποιον "πολιτικό κρατούμενο."

      Και εξηγώ γιατί αυτά τα δύο είναι διαφορετικά πράγματα και γιατί η έννοια του "πολιτικού κρατουμένου" σκοντάφτει σε μια σειρά λογικών και πρακτικών αδυνατοτήτων.

      Καταλήγεις αναρωτώμενος:

      " μοιάζει φαινομενικά οξύμωρο να αναγνωρίζει κάνεις πολιτικό κίνητρο στους πιθήκους της ΧΑ και να το αρνείται πχ στο Γιωτοπουλο.'

      Όμως εγώ, αντίθετα, είπα ότι βεβαίως και αναγνωρίζω πολιτικό κίνητρο στην 17Ν, συμφωνώ όμως πλήρως με το κόμμα στην άρνηση του στάτους του "πολιτικού κρατούμενου" για τους λόγους που εξέθεσα σε κείμενο και σχόλια.

      Αλλά μιας και αναφέρεις τη Χ.Α, είναι χρήσιμο να θέσω με τη σειρά μου δυο ερωτήματα:

      α. Αναγνωρίζουμε ιδεολογικά κίνητρα στη δράση Μιχαλολιάκου, Κασιδιάρη, Παππά, κλπ;

      Αν ναι, αυτό τους καθιστά για μας 'ΠΟΛΙΤΙΚΟΥΣ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΥΣ' για όσο διάστημα βρέθηκαν στη φυλακή;

      Το δεύτερο θα ήταν κάτι περισσότερο από πολιτική αυτοκτονία· θα ήταν ενεργητική αναγνώριση της πολιτικής νομιμότητας του φασισμού. Και κατά συνέπεια, ΚΑΝΕΙΣ δεν θα διανοούνταν να είναι κομμουνιστής και να αποδέχεται ότι ο Μιχαλολιάκος ήταν πολιτικός κρατούμενος. Σημαίνει αυτό ότι δεν παίζει ρόλο στη δράση της Χ.Α η φασιστική της ΙΔΕΟΛΟΓΙΑ;

      Διαγραφή
    8. γιατί η έννοια του "πολιτικού κρατουμένου" σκοντάφτει σε μια σειρά λογικών και πρακτικών αδυνατοτήτων=η χρήση της για μέλος μιας κλειστής και συνωμοτικού χαρακτήρα ομάδας όπως η 17Ν.

      Διαγραφή
    9. Ναι είχα διαβάσει διαγώνια τα παραπάνω σχόλια και συμφωνώ με όσα λες για την εργαλειακότητα στη χρησιμοποίηση της πολιτικής βίας από το κόμμα και για το γιατί το αστικό κράτος αντίστοιχα δεν δέχεται τον όρο. Αν έχεις κάτι που κρίνεις ουσιώδες να προσθέσεις στα παραπάνω ιδιαίτερα για το θέμα της πολιτικοτητας των εγκληματων της ΧΑ ευχαρίστως.
      Νομίζω μαλιστα ότι με τον παραπάνω ορισμό σου για το κράτος όπως και συμβαίνει η ΧΑ δεν έκανε πολιτικά εγκλήματα ( βλ. απολιτικ αμιγώς δικονομικες αναλύσεις που βριθουν στον τύπο για το α-πολιτικό της δίκης). Αλλωστε πλην της εσχατης προδοσίας (εγκλήματος που πάλι εργαλειακά χρησιμοποιειται από το κράτος ως έσχατο καταφύγιο διάσωσης του συστήματος) δεν γνωρίζω άλλο πολιτικό έγκλημα, ενώ στον ΠΚ και στους ειδικούς ποινικούς νόμους δε θα δει κανείς ορισμό του πολιτικού εγκλήματος.
      Ernest Everhard.

      Διαγραφή
    10. Αντώνη με κάλυψες σε πολύ μεγάλο βαθμό. Έγραψα ένα συμπληρωματικο σχόλιο πριν σε διαβάσω. Ίσως επανέλθω για μια κατακλείδα αργότερα.

      Ernest Everhard.

      Διαγραφή
    11. Αντώνη επανέρχομαι με κάποιες παρατηρήσεις.
      Για την ακρίβεια των ανωτέρω γραφομένων μου: Ως προς το κράτος νομικά υπάρχουν κάποιες θεσμισμένες νομικές δικλίδες ασφαλείας, όπως στο Σύνταγμα η εσχάτη προδοσία, οι κανόνες περί λιποταξίας, το ακροτελεύτιο άρθρο του συντάγματος περί τήρησής του και πατριωτισμού των Ελλήνων. Επίσης υπάρχουν τα λεγόμενα εγκλήματα κατά του πολιτεύματος. Όλα τα παραπάνω όπως και άρθρα στον Στρατιωτικό Π.Κ. όπως είπαμε σε ένα πλαίσιο αυτοπροστασίας του μονοπωλίου του στη βία και της αναπαραγωγής του.
      Πλάσματα δικαίου όπως η "τρομοκρατία" τον ίδιο σκοπό υπηρετούν από την ανάποδη.
      Ως προς τη 17Ν νομίζω το αναλύσαμε πιο πάνω.
      Σε μια αποστροφή του ο σεβάσμιος ποινικολόγος και μέλος του κόμματος Θεόδωρος Θεοδωρόπουλος είπε ότι αλίμονο αν αφήναμε τη δίκη της ΧΑ αποκλειστικά στους δικηγόρους χωρίς οι δικαστές να νιώθουν την ανάσα του κινήματος στο σβέρκο τους όταν δικάζουν.
      Η δίκη της Χ.Α. έχει πολιτικά χαρακτηριστικά και γι' αυτό δίνουμε μάχη με τους υπερασπιστές της δικηγόρους που πάνε όλο αυτό να το αποδομήσουν (με μια ματιά στην Ανατροπή του Πρετεντέρη πριν μια βδομάδα θα το έβλεπες).
      Τα πολιτικά χαρακτηριστικά στη δίκη της Χ.Α. τα δίνουν και κομμάτια της δικογραφίας και της κατηγορίας για το ίδιο το κράτος.
      Θα είναι πολιτικός κρατούμενος ο Μιχαλολιάκος; Για το κράτος που τον δικάζει υπάρχουν υποστηρικτές του ναι γιατί επιβουλεύθηκε την αστική δημοκρατία, υπάρχουν και υποστηρικτές του όχι που βλέπουν μόνο τα εγκλήματα τους μεμονωμένα και αποσπασματικά για να τη ρίξουν στα μαλακά σε μετριότερες ποινές.
      Ο Μιχαλολιάκος ήδη αυτοαποκαλείται πολιτικός κρατούμενος.
      Για το κόμμα ο αγώνας κατά της ΧΑ δεν είναι μόνο ένας αγώνας για την ποινικοποίηση των πράξεων της ΧΑ αλλά αγώνας για την ποινικοποίηση στις πολιτικές συνειδήσεις του λαού της ιδεολογίας της.
      Άλλη κουβέντα είναι πως θα τους δίκαζε η λαϊκή εξουσία.
      Ως προς την αναγωγή στο οικουμενικό η ΧΑ εμπίπτει στο κριτήριο που θέτεις πιο πάνω.
      Η διατήρηση του τρέχοντος πολιτικού συστήματος ακόμα και μέσω της θανατοπολιτικής ενέχει οικουμενικότητα.
      Τέλος ο να διευκρινίσουμε ότι ο Μπελογιάννης σαν το αρχέτυπο του πολιτικού κρατουμένου δεν είχε κάνει κανένα έγκλημα του κοινού ποινικού δικαίου, ο Ξηρός και ο Μιχαλολιάκος από άλλες αφετηρίες ο καθένας, έκαναν.
      Αυτά από μένα.

      Ernest Everhard.

      Διαγραφή
    12. Δεν ξέρω πως εννοείς το οτι η Χ.Α εμπίπτει στο κριτήριο που θέτω ως προς την αναγωγή στο οικουμενικό, αλλα θα ήθελα να καταστήσω σαφές οτι η Χ.Α ειναι, ως φασιστικό μόρφωμα, έξω ορισμού αντίθετη της οικουμενικότητας και ασύμβατη με αυτή, καθώς εκφράζει τον αποκλεισμό τμημάτων του πληθυσμου βάσει βιολογικού πεπρωμένου.

      Διαγραφή
    13. @Αντωνης: Σε αυτό που με ρώτησες, είμαι φοιτητης στο εξωτερικο,νέος ψηφοφόρος του κόμματος και τίποτα περισσότερο.

      Τώρα για το θέμα που ανήρτησες, επειδή έχω επαφή με παιδιά από τον α/α χώρο, σου επισήμανα ότι τα κύρια πύρα που δέχτηκα στην συζήτηση ήταν η θέση για το απολιτικο του χώρου και η υπονοια και εμμεσο συμπερασμα (όχι από σένα) ότι η χρυσαυγητες μπορούν να είναι πολιτικοί κρατούμενοι, ενώ ο Ξηρος όχι.

      Νομίζω ότι αυτό είδε και ο Ernest Everhard (που με κάλυψε σε αρκετά ερωτήματα )και ενδεχομένως κάποιοι άλλοι, έτσι το αντιλήφτηκα και εγώ. Το κριτήριο για το ποιος θεωρείται πολιτικός κρατούμενος πιστεύω ότι είναι κατανοητό, όμως η υπόθεση της ΧΑ μοιάζει σαν να εντάσσεται μέσα σε αυτό το κριτήριο. Πιθανοτατα να κάνουμε λάθος αλλά με βάση αυτά που γράφτηκαν παραπάνω η υπόθεση βγαίνει ως εξής:

      1 Ο Μαρξισμός λέει πως η αστική δημοκρατία είναι ψευδώς οικουμενική, είναι εξουσία μιας μικρής μερίδας. (Άρα ένα στοιχείο της οικουμενικότητας είναι η πλειοψηφία - ηταν και το αρχικο μου ερωτημα)

      2έχω μεγάλο πρόβλημα να τον αποκαλέσω πολιτικό κρατούμενο όταν δεν υπάρχει ένα άλλο συλλογικό πολιτικό υποκείμενο του οποίου την πάλη για εξουσία να εκφράζει. Δεν κατανοώ, εν τοιαύτη περιπτώσει, ΑΠΟ ΠΟΙΟΝ, από ποιανού εν δυνάμει εξουσία, έχει κρατηθεί πολιτικά κάποιος. Για τον Μπελογιάννη, πχ, είναι σαφέστατο το από ποιον. Για τον Ξηρό;
      (Άρα για να θεωρηθεί κάποιος πολιτικός κρατούμενος, πρέπει ο αγώνας του να αντιπροσωπεύει μια μεγάλη ομάδα ανθρώπων που επιβουλεύονται την εξουσία. Οι αντιεξουσιαστές λέμε ότι δεν μπορούν να θεωρηθούν πολιτικοί κρατούμενοι γιατί αποτελούν μη συμπαγής μειοψηφία, δεν αποζητούν την εξουσία αλλά παλεύουν για τα «κακώς κείμενα» της κοινωνίας, έχουν «ηθικά κίνητρα» και όχι πολιτικά, ακόμα και εάν έχουν μια συγκεκριμένη ιδεολογία - γιατί το να έχει κάποιος μια ιδεολογία δεν τον κάνει αυτόματα πολιτικό, σωστά;)

      - Δεν ξέρω πως εννοείς το οτι η Χ.Α εμπίπτει στο κριτήριο που θέτω ως προς την αναγωγή στο οικουμενικό, αλλά θα ήθελα να καταστήσω σαφές οτι η Χ.Α είναι, ως φασιστικό μόρφωμα, έξω ορισμού αντίθετη της οικουμενικότητας και ασύμβατη με αυτή, καθώς εκφράζει τον αποκλεισμό τμημάτων του πληθυσμού βάσει βιολογικού πεπρωμένου.

      (Εδώ νομίζω γίνεται η παρανόηση, διότι αν ισχύει το πρώτο και το δεύτερο τότε οι φασίστες δεν είναι, δυστυχώς, μια μικρή μερίδα, επιβουλεύονται την εξουσία άρα θα έπρεπε να θεωρούνται «πολιτικοί κρατούμενοι» με τα ίδια κριτήρια που οι αντιεξουσιαστές δεν θεωρούνται. Στο τρίτο μέρος φαίνεται το στοιχείο για τον «αποκλεισμό πληθυσμού» καταρρίπτει την οικουμενικότητα, όμως ποια δύναμη εξουσίας δεν επιβάλει και αποκλείει σημαντικά τμήματα του πληθυσμού έκτος θέσεων εξουσίας, μέχρι τουλάχιστον να ισχυροποιήσει και να εδραιώσει την ισχυ της;

      Θέλω να πω ότι γενικότερα, δεν θα διαφωνήσω στο σκεπτικό της ανάρτησης, όμως τέτοιες ιδέες περί απολίτικου περιεχομένου των α/α, δεν θα βρει ποτέ πρόσφορο έδαφος, όχι μόνο γιατί είναι δύσκολο να διαδοθούν και να επεξεργαστεί ο κόσμος σκληρές αλήθειες για τους αντιεξουσιαστές και τους αντάρτες πόλεων, αλλά κυρίως επειδή η AT τους χρησιμοποιεί όπως την βολεύει για να πιέζει, προβοκάρει και να απειλεί εμμέσως το εργατικό κίνημα.

      Ρομπεν

      Διαγραφή
    14. "τέτοιες ιδέες περί απολίτικου περιεχομένου των α/α, δεν θα βρει ποτέ πρόσφορο έδαφος, όχι μόνο γιατί είναι δύσκολο να διαδοθούν και να επεξεργαστεί ο κόσμος σκληρές αλήθειες για τους αντιεξουσιαστές και τους αντάρτες πόλεων, αλλά κυρίως επειδή η AT τους χρησιμοποιεί όπως την βολεύει για να πιέζει, προβοκάρει και να απειλεί εμμέσως το εργατικό κίνημα."

      Δυστυχώς, δεν είπα εγώ κάτι πρωτότυπο ή δυσνόητο, εσύ φαίνεται να έχεις αντιρρήσεις σε βασικές θεωρητικές επεξεργασίες του μαρξισμού-λενινισμού:

      Ανάμεσα στο σοσιαλισμό και στον αναρχισμό υπάρχει ολόκληρη άβυσσος... Η κοσμοθεωρία των αναρχικών είναι η αστική κοσμοθεωρία γυρισμένη από την ανάποδη. Οι ΑΤΟΜΙΚΙΣΤΙΚΕΣ τους θεωρίες, το ατομικιστικό τους ιδανικό βρίσκονται σε άμεση αντίθεση με το σοσιαλισμό. Οι απόψεις τους δεν εκφράζουν το μέλλον του αστικού καθεστώτος, που βαδίζει με ακατάσχετη δύναμη προς την ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΠΟΙΗΣΗ της εργασίας, αλλά το παρόν ή ακόμα και το ΠΑΡΕΛΘΟΝ αυτού του καθεστώτος, την κυριαρχία της τυφλής και τυχαίας σύμπτωσης επάνω στο ΜΕΜΟΝΩΜΕΝΟ, ΧΩΡΙΣΤΟ μικροπαραγωγό. Η ΤΑΚΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΑΓΩΝΑ, διαιρεί τους προλετάριους και, στην πραγματικότητα, τους μετατρέπει σε παθητικούς συμμέτοχους της μιας ή της άλλης αστικής πολιτικής, γιατί μια πραγματική απομάκρυνση των εργατών από την πολιτική είναι αδύνατη και ακατόρθωτη.»
      Β. Ι. Λένιν

      Διαγραφή
    15. "ένα στοιχείο της οικουμενικότητας είναι η πλειοψηφία"

      Όχι. Η οικουμενικότητα δεν είναι αριθμητικό δεδομένο.

      http://leninreloaded.blogspot.com/2015/03/blog-post_83.html

      Η επεργασία του προλεταριάτου ως οικουμενικού υποκειμένου φιλοσοφικά δεν έχει τίποτε να κάνει με το πόσοι προλετάριοι υπάρχουν.

      Πού λοιπόν βρίσκεται η θετική δυνατότητα της γερμανικής χειραφέτησης;

      Απάντηση: στη διαμόρφωση μιας τάξης με ριζικές αλυσίδες, μιας τάξης της κοινωνίας-των-ιδιωτών που να μην είναι τάξη της κοινωνίας-των-ιδιωτών, ενός κοινωνικού στρώματος που να είναι η διάλυση όλων των στρωμάτων, μιας σφαίρας που να έχει χαρακτήρα καθολικότητας εξ αιτίας της καθολικότητας των παθών της, που να μη διεκδικεί το επί μέρους δικαίωμα, γιατί έχει υποστεί όχι μια επί μέρους αδικία άλλα την αδικία καθ’ εαυτή, που να μην μπορεί πια να επαίρεται για έναν ιστορικό τίτλο, αλλά μόνο για έναν τίτλο ανθρώπινο, που να μη βρίσκεται σε αποκλειστική αντίθεση με τις συνέπειες, αλλά σε συστηματική αντίθεση με τις προϋποθέσεις του γερμανικού πολιτικού καθεστώτος, μιας σφαίρας τέλος που να μην μπορεί να χειραφετηθεί χωρίς να χειραφετηθεί απ’ όλες τις άλλες σφαίρες της κοινωνίας και χωρίς μ' αυτό τον τρόπο να χειραφετήσει όλες τις άλλες σφαίρες της κοινωνίας, που να είναι, με μια λέξη, η ολική απώλεια του ανθρώπου και, άρα, να μην μπορεί να επανακτήσει τον εαυτό της χωρίς μια ολική επανάκτηση του ανθρώπου.

      Η διάλυση αυτή της κοινωνίας, πραγματωμένη σε μια επιμέρους τάξη, είναι το προλεταριάτο.
      Μαρξ
      http://leninreloaded.blogspot.com/2011/11/karl-marx-1844.html

      Διαγραφή
    16. Θα πρέπει να πας στον Χέγκελ και στην σύλληψη του απτού οικουμενικού για να κατανοήσεις για τι πράγμα μιλάμε.

      Διαγραφή
    17. Πρόσεξε πολύ τι κάνεις με τις έννοιες. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ πάρει 51% σε κάποιες εκλογές, κινδυνεύεις να τον αναγάγεις σε οικουμενικό υποκείμενο...

      Διαγραφή
    18. To προλεταριάτο ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ οικουμενικό υποκείμενο επειδή είναι πλειοψηφία. Ο Λένιν είναι σαφέστατος για το ότι στη Ρωσία του 1917 ΔΕΝ ΗΤΑΝ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ, ούτε ήταν τέτοια οι Μπολσεβίκοι.

      Εκείνοι οι οποίοι επέμεναν ότι μόνο η πλειοψηφικότητα νομιμοποιεί την επανάσταση ήταν οι Σοσιαλδημοκράτες τύπου Κάουτσκι και οι Μενσεβίκοι.

      Ούτε οι Κομμουνάροι ήταν πλειοψηφία στη Γαλλία του 1871, και έχω δημοσιεύσει παλιότερα στοιχεία ότι δεν υπάρχει ποτέ επανάσταση στην οποία να εμπλέκεται πάνω από ένα μικρό ποσοστό του πληθυσμού.

      Η οικουμενικότητα αφορά το ποιο τμήμα του πληθυσμού εκφράζει το καθολικό συμφέρον και γιατί.

      Για τον Μαρξ αυτό είναι το προλεταριάτο, γιατί μη έχοντας ατομική ιδιοκτησία, μη έχοντας τίποτε δηλαδή, το προλεταριάτο είναι η αρνητική ενσάρκωση του καθολικού: αδυνατεί να εκφράσει ένα επιμέρους συμφέρον ή να αιτηθεί τη διόρθωση μιας επιμέρους αδικίας. Εφόσον η ζωή του είναι η συμπύκνωση της καθολικής αδικίας, τα αιτήματά του είναι αιτήματα καθολικού δικαίου.

      Αυτό είναι η ουσία της απτής οικουμενικότητας. Ότι, όπως έγραψα, αναδύεται μέσα από τις αντιθέσεις και αντιφάσεις της κοινωνίας. Και βέβαια, αυτό που εκφράζει τις κοινωνικές αντιθέσεις δεν έχει ποτέ τη μορφή αριθμού, δεν είναι ανωτάτη μπακαλική ο μαρξισμός.

      Διαγραφή
    19. Στον αναρχισμό το ζήτημα δεν είναι ΠΟΣΟΙ είναι οι αναρχικοί. Και 1 εκατομμύριο να ήταν, δεν θα έπαυαν ποτέ να εκφράζουν τις ΑΤΟΜΙΚΕΣ τους επιδιώξεις, ούτε να τους είναι αδύνατο να επεξεργαστούν μια νέα οικουμενική θέση, αφού είναι πάντα τα ΑΤΟΜΙΚΑ δικαιώματα και οι ΑΤΟΜΙΚΕΣ ελευθερίες που βρίσκονται στο κέντρο της σκέψης τους.

      Διαγραφή
    20. Άλλο πράγμα λοιπόν το 1.000.000=1+1+1+1....n

      κι άλλο το

      1.000.000=1 x 1.000.000.

      Διαγραφή
  6. Μερικές σκέψεις ακόμη:

    Το Κόμμα έχει καταγγείλει ευθύς εξ'αρχής τον " διαχωρισμό των αδικημάτων οργανώσεων ατομικής τρομοκρατίας από το πολιτικό έγκλημα."
    http://www.rizospastis.gr/page.do?id=4675&publDate=26/6/2004&direction=1&pageNo=20
    Ταυτόχρονα καταγγέλει και τον "τρομονόμο" από την ώρα που ψηφίζεται.
    Τα παραπάνω δεν εμπίπτουν σε καμμία μεταξύ τους αντίφαση, αφού ο "τρομονόμος" ουσιαστικά αντικαθιστά την συνταγματικά κατωχυρωμένη έννοια του "πολιτικού εγκλήματος" με αυτήν της "τρομοκρατίας".
    Κοινώς δεν μπορεί ο Ξηρός (και ο κάθε Ξηρός) να μην είναι ταυτόχρονα "τρομοκράτης" και "πολιτικός κρατούμενος".
    Από την ώρα της ψήφισης (και κυρίως της εφαρμογής στην δίκη της 17Ν) του τρομονόμου λοιπόν, ο χαρακτηρισμός κάποιου κρατούμενου ως "πολιτικού", μόνο επιβαρυντικά ως προς ττον ίδιο μπορεί να δράσει αφού τον κατατάσει αυτόματα στην ειδική επιβαρυντική κατηγορία του "τρομοκράτη".
    Έλα μου όμως που σύμφωνα με τον ορισμό της "τρομοκρατίας" που δίνει η ίδια η αστική εξουσία,

    ("Πεδίο ευρύ και, όπως όλα δείχνουν, δύσκολου διαλόγου ανοίγει το σχέδιο του νέου πλαισίου που συζήτησαν στο Λουξεμβούργο οι 15 υπουργοί Δικαιοσύνης και Δημόσιας Τάξης της Ε.Ε. για τον ορισμό της τρομοκρατίας και την κατάρτιση λίστας αδικημάτων που αποτελούν τρομοκρατικές ενέργειες.
    Ο βασικός άξονας ότι μια πράξη είναι τρομοκρατική σκιαγραφείται όταν ο δράστης προκαλεί σημαντικές βλάβες που σχετίζονται με τον εκφοβισμό των πολιτών ή με τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές μιας χώρας."
    http://www.kathimerini.gr/103010/article/epikairothta/kosmos/akan8wdhs-o-orismos-ths-tromokratias)

    οι πράξεις "τρομοκρατίας" είναι ο ορισμός των πολιτικών πράξεων, εφόσον στρέφονται ακριβώς ενάντια στις "τις κοινωνικές, οικονομικές και πολιτικές δομές μιας χώρας".

    Καθόλου τυχαία, η Χ.Α. δεν παραπέμπεται με τον "αντιτρομοκρατικό" αλλά με τον νόμο περί "οργανωμένου εγκλήματος".
    Απόλυτα λογικό. Τα εγκλήματα της δεν έγιναν ενάντια στις "κοινωνικές και οικονομικές δομές της χώρας", αλλά υπέρ της διατήρησης αυτών.

    Το ενδιαφέρον της υπόθεσης εδώ είναι πως ενώ το αστικό κράτος έχει καταφέρει ουσιαστικά να καταστήσει επιβαρυντική την έννοια του "πολιτικού εγκλήματος" ταυτίζοντας την με την τρομοκρατία, έχει κρατήσει εν ισχύ και όλες τις προηγούμενες ελαφρυντικές διατάξεις που αφορούσαν το πολιτικό έγκλημα προκειμένου να μπορέσει να τις χρησιμοποιεί κατά βούληση.
    Έτσι τα εγκλήματα της ΧΑ μπορούν να χαρακτηριστούν "πολιτικά" ακριβώς με την ίδια αιτιολογία που αυτά της 17Ν χαρακτηρίστηκαν "τρομοκρατία".

    Τα παραπάνω γιατί των πολιτικών με τους νομικούς όρους κρύβουν πολλούς ύπουλους σκόπελους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κόμμα ήταν εξ αρχής αντίθετο με τον τρομονόμο και δήλωσε την αντίθεσή του και τώρα. Για λόγους υπεράσπισης της ελευθερίας της εργατικής και συνδικαλιστικής δράσης (ανταγωνιστική οικουμενικότητα) και όχι έτσι γενικά, ως "δημοκρατικά ευαίσθητο." Αυτά τα κάνανε όσοι την κοπάνησαν για να μην ψηφίσουν την πρόταση του ΚΚΕ για ονομαστική ψηφοφορία επί κυβέρνησης Σημίτη.

      Πράγματι, το μπλέξιμο νομικών, πολιτικών αλλά και ηθικολογικών όρων περιέχει μεγάλες παγίδες, ιδανικές για μικροαστούς, που κατόπιν ασκούν τις δικές τους πιέσεις προς κατευθύνσεις όχι συμφέρουσες για το ΚΚ και το Εργ. Κ., για να το πω ευγενικά.

      Διαγραφή
    2. "γιατί των πολιτικών με τους νομικούς όρους"=γιατί τα μπερδέματα των πολιτικών με τους νομικούς όρους

      Διαγραφή
  7. Θεωρώ τις αναφορές του Trash εξαιρετικά χρήσιμες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σεχτάρ ο Τρομερός27 Απριλίου 2015 - 10:52 μ.μ.

    Εξαιρετική ανάρτηση, μαζί με την επόμενη, και επιστέγασμα στη σειρά κάποιων, που προηγήθηκαν.
    Θεωρώ, πως αν διαβαστεί, θα βοηθήσει ουσιαστικά στην υπέρβαση καίριων αδυναμιών του κομμουνιστικού κινήματος, που εμφανίζονται και με την συζήτηση, που ξετυλίχτηκε εδώ. Συγχαρητήρια και στο ΚΚΕ (τοποθέτηση Γκιόκα) για το αν είναι οι κρατούμενοι της 17Ν "πολιτικοί κρατούμενοι" και, κατά συνεπαγωγή, τι σόϊ "πολιτική" οργάνωση είναι η 17Ν και μια σειρά ομοειδείς. Αν δεν ξελασπώσουμε από αυτά τα μπερδέματα δε θα πάμε μπροστά.
    Και το ξελάσπωμα απαιτεί πάντα και την θεωρητική του τεκμηρίωση, πέρα από τα αυτονόητα, που καταλαβαίνει ο οιοσδήποτε νοήμων πολίτης (και όχι απαραίτητα κομμουνιστής), που εχει μια στοιχειώδη ανοσία στον μικροαστικό νεοελληνικό "πασοκισμό" και άρα διατηρεί κάποια στοιχειώδη λογική κρίση.

    Με την ευκαιρία, παρακολουθώ με πολύ ενδιαφέρον το μπλέξιμο του τΣύριζα με το θέμα της αποφυλάκισης του Σάββα Ξηρού. Κάπου η πάγια πολιτική του τΣύριζα να ερωτοτροπεί με τον εν γένει "χώρο" για να φκειασιδώνει τζάμπα "αριστερό" προφίλ, φαίνεται να βραχυκλώνει με το ζήτημα της Εξουσίας στις ....ΗΠΑ! Γιατί από την εποχή των Κέννεντι έχω ένα ερώτημα σε ποιάν ακριβώς αρχή υπάγονται οι ομοσπονδιακές υπηρεσίες ασφαλείας. Οπότε, πλανάται και ένα επόμενο ερώτημα σχετικά με την αξιοπιστία της όποιας υποστήριξης έχει ο τΣύριζας από το USA, και με ποιον ακριβώς μέσα στο USA έχει κάνει το Deal....
    Οποιον ανακατεύεται με τα πίτουρα τον τρών οι κότες.
    Τουλάχιστον το ΚΚΕ έχει τις στοιχειώδεις άμυνες για τις ...κότες!
    Θάχουν ενδιαφέρον οι επόμενες ημέρες, και, πάλι με την ευκαιρία, θα επαναλάβω και εγώ την απορία του οικοδεσπότη στο 26/4, 9:37 : Θα βγεί, άραγε ο Ξηρός, αν τελικά του δοθεί η δυνατότητα; Εγώ στη θέση του, θα το σκεφτόμουνα δυό φορές....

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. "Θα βγεί, άραγε ο Ξηρός, αν τελικά του δοθεί η δυνατότητα;"

    http://www.topontiki.gr/article/127262/savvas-xiros-den-tha-dehto-vrahiolaki-logo-thriskeytikon-pepoithiseon-video

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Σεχτάρ ο Τρομερός1 Μαΐου 2015 - 8:28 μ.μ.

    Να χαρώ ....αιτιολόγηση!
    [Και σιγά, που θάφηνε την πασούλα να πέσει κάτω ο κύριος "τίποτε" του τΣύριζα!
    http://www.enikos.gr/politics/314125,Epi8esh-toy-Papadhmoylh-ston-Jhro-gia-to-vraxiolaki.html
    Μάζευε κι ας ειν' και ρώγες. ]

    Τελικά έχει γίνει τελείως τσίρκο το στήσιμο της "φοβερής και τρομερής 17Ν".
    Πριν κανά δυό χρόνια φωνάζαν όλοι τους, αλληλοκαρφώνονταν, απειλούσαν με "αποκαλύψεις", θέλανε να βγούνε έξω - είχαν βαρεθεί μέσα, "τι θα γίνει μ' εμάς!".
    Αφήσανε τον έναν, αλλά κάπου έμπλεξε η δουλειά στους δαιδάλους της ....αμερικανικής γραφειοκρατίας....
    http://www.newspod.gr/permalink/3814462
    και ...τον ξαναμαζέψανε.
    Εν τω μεταξύ έτρεχε και η υπόθεση του Σ.Ξ., αλλά ...σκάλωσε κι αυτή!
    Ούτε στο USA κυλάνε όλα ρολόϊ.
    Τι να σου κάνουν κι οι πρωθυπουργοί μας....

    ΑπάντησηΔιαγραφή