Δευτέρα, 27 Απριλίου 2015

Θεσπέσιο πτώμα

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ εκπροσωπεί την ελπίδα να ελπίζουμε [1] στην εφικτότητα του εφικτού [2] αλλά και στην ίδια την ελπίδα της ελπίδας [3], ώστε η συρρικνωτική συρρίκνωση να δώσει τη θέση της στην επεκτατική συρρίκνωση [4], πάντα όμως μέσα από μια ανέφικτη θέση της μοναξιάς, που θα αρθρώνει την αλήθεια μιας καταστροφής, ώστε να επέλθει η ρήξη με τον φυσιοκρατικό λεγκαλισμό και την ακαμψία της ευθύνης [5]. Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, δεν θα επιτρέψουμε να μας σταματήσει ο φόβος του φόβου [6], καθώς για μας προέχει ο εκδημοκρατισμός της δημοκρατίας [7].

Θα συνεχίσουμε δε να σας απευθυνόμαστε με όλη την πιο πάνω κρυστάλλινη σαφήνεια και με τον γνωστό μας σεβασμό στη νοημοσύνη σας, μέχρι να πέσει βρεγμένη σανίδα.

Σας ευχαριστώ.

Σημειώσεις
[1] Kevin Ovenden, "Syriza - two months on: Where is the hope?": "People hoped to hope".
[2] Στάθης Κουβελάκης, συζήτηση με τον Alain Badiou, Jacobin: As for the question of possibilities, there’s an expression you use in your book The Rebirth of History that really struck me, where you say that we’re not in the moment of the possible, but of the “possibility of the possible.”
[3] Ό.π.: "And, honestly, that came into my mind the evening of the Greek election, because one of my Syriza friends said that the people hadn’t really voted for hope, so much as for the hope of hope. "
[4] Elena Papadopoulou, "The Next Hundred Days", Jacobin: "In the case of Greece — with no real devaluation or expansionary monetary policy- what we had instead of expansionary contraction was, in fact, contractionary contraction."
[5] Oscar Guardiola-Rivera, "Law's Catastrophe and the Greatness of Syriza", Critical Legal Thinking: "The same could be said of the Syriza government as a whole, that its radicality is of the kind that, from an impossible position of solitude, articulates the truth of a catastrophe and in doing so clears the way towards a break up with the evolutionary historicism and naturalist legalism of inflexible responsibility towards obligations and constancy."
[6] Στάθης Κουβελάκης, "Η ώρα της έντιμης ρήξης", Press Project: "Σ’αυτήν την ιστορική προσπάθεια, «το μόνο πράγμα που έχουμε να φοβηθούμε είναι τον ίδιο τον φόβο»".
[7] Chantal Mouffe, "Εκδημοκρατίστε τη δημοκρατία!', Red Notebook: "Αλλά υπάρχει πράγματι μια ανάγκη για τον εκδημοκρατισμό της δημοκρατίας".

7 σχόλια:

  1. Αν κάποιος γουστάρει να ακούσει και άλλες τέτοιες μπούρδες από τον editor του Jacobin προκειμένου να γελάσει ή και να κλάψει με την μαλακία που δέρνει τον κόσμο γενικώτερα ας κοιτάξει
    https://www.youtube.com/watch?v=9wS9yQ-uLh0. Mόνο για αγγλομαθείς

    Σταύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο τρελός με την τρελάρα του...

      (γεμίζει τη ΝΑΤΟάρα του)

      Διαγραφή
  2. Σχετικά με το Τζάκομπιν, νομίζω ότι το παρακάτω απόσπασμα από συνέντευξη του αρχισυντάκτη του στο New Left Review είναι κατατοπιστικότατη για τον ιδεολογικό προσανατολισμό της δυτικής 'αριστεράς':

    You’ve talked about your own formation, but what are the intellectual reference points for the magazine more generally?

    One of them would definitely be Michael Harrington, even though we disagree with him politically. Those of us who are on the left wing of dsa often fight against a lot of Harringtonite ideas, like his softness towards the trade union bureaucracy and the Democratic Party. We’re much more comfortable with independent political action, and I’d hope for a break with the Democrats much more than Harrington did. But intellectually, I think he’s very underrated as a popularizer of Marxist thought. For myself and for a few others, Ralph Miliband is another important influence, because, more than anyone, he represented that middle ground I mentioned before, between Leninism and social democracy. Though I don’t want to speak for everyone else, several of us came from traditions intellectually inspired by Trotskyism, without ever quite becoming Trotskyists—which is similar to Miliband or someone like Leo Panitch in that respect. We were very interested in the experience of the Italian Communist Party and other mass parties in Europe, and in the theorists of Eurocommunism—something that distinguishes us from a lot of Trotskyists. The Second International radicals were also very important for us—from the time before the spd voted for war credits in 1914, of course! So we read Lenin, but also Kautsky’s The Road to Power. On the whole, we come from various traditions on the left, but you could say that there’s been a convergence of sorts between those who come from post-Maoist and post-Trotskyist milieux, and those from left social-democratic traditions.

    (http://newleftreview.org/II/90/bhaskar-sunkara-project-jacobin)

    Θαυμάστε. Συμπόρευση όλων των οπορτουνιστικών ρευμάτων, με ιδιέταιρη αγάπη στον Κάουτσκι και τον Ευρωκομμουνισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "The Second International radicals were also very important for us—from the time before the spd voted for war credits in 1914, of course!"

      Ναι, καλέ! Γι' αυτό στηρίζουν αναφανδόν κόμματα που συνεργάζονται με ΝΑΤΟ, νομιμοποιούν επεμβάσεις και βομβαρδισμούς σε Συρίες και Λιβύες και Γιουγκοσλαβίες, επειδή είναι με την "καλή" Β Διεθνή.

      Ποντικοφάρμακο.

      Διαγραφή
  3. υπεροχα ιδεαλιστικες εκφρασεις. ομορφες λεξεις, χωρις υποσταση αλλα ανοιχτες σε παντως ειδους ερμηνεια, αναλογα με τον αναγνωστη / περισταση. ο ιστορικος του μελλοντος θα γραφει για την πρωτη αριστερη κυβερνηση που δεν κυβερνησε ως τετοια επιδη ηταν, ουσιαστικα, μια new-age αριστερα με "αριστερη" προεκλογικη ρητορεια αλλα δεξια μετεκλογικη πρακτικη. χαμενοι στη μεταφραση...

    ΑπάντησηΔιαγραφή