Δευτέρα, 9 Μαρτίου 2015

Bullet points

- Ο αριθμός των τάξεων σε ένα εκμεταλλευτικό σύστημα περιλαμβάνει αναγκαστικά την εκμεταλλεύτρια τάξη και την εκμεταλλευόμενη τάξη.

- Αυτές είναι οι δύο μοναδικές τάξεις που είναι απόλυτα απαραίτητες σε ένα εκμεταλλευτικό σύστημα.

- Αυτό σημαίνει ότι η εκμεταλλευόμενη τάξη είναι πιο απαραίτητη από οποιαδήποτε ενδιάμεση τάξη στην εκμεταλλευτική τάξη.

- Αυτό σημαίνει ότι η φασαρία που κάνουν τα ενδιάμεσα στρώματα γύρω απ' τον εαυτό τους --στρώματα που συντάσσονται με την εκμεταλλεύτρια τάξη και φωνάζουν πως είναι η εκμεταλλευμένα, στρώματα που σπαράσσονται απ' την εκμεταλλεύτρια τάξη και νομίζουν πως είναι ένα μαζί της-- έχει μικρή σημασία όταν δεν υπάρχουν πια τα περιθώρια να αναπαραχθούν ως ενδιάμεσα στρώματα. Κάποτε θα κουραστούν να φωνάζουν μάταια, γιατί φωνάζουν μάταια.

- Η τάξη που έχει μεγαλύτερη σημασία για την εκμεταλλεύτρια τάξη, η τάξη των εκμεταλλευομένων, έχει αντικειμενικά μεγαλύτερη σημασία. Την έχει για τον Άλλο, και την έχει για τον εαυτό της.

- Όταν οξύνεται η ταξική πάλη, κάθε άνθρωπος πρέπει να αποφασίσει με ποια από τις δυο πραγματικές, πραγματικά αναντικατάστατες στο εκμεταλλευτικό σύστημα τάξεις θέλει να ταχθεί.

- Κάθε άνθρωπος που αποφασίζει με ποια τάξη θέλει να ταχθεί εντάσσεται πολιτικά σ' αυτή.

- Η εκμεταλλεύτρια τάξη του δίνει πολλές πολιτικές δυνατότητες ένταξης--η εκμεταλλευόμενη μόνο μία. Ποτέ η εκμεταλλευόμενη τάξη δεν δίνει πάνω από μία πραγματική δυνατότητα πολιτικής ένταξης σ' αυτή, γιατί είναι εκμεταλλευόμενη και δεν έχει κανένα συμφέρον στην αυτοδιάσπασή της. Η εκμεταλλευόμενη τάξη διασπάται μόνο απ' έξω, ποτέ γιατί έχει η ίδια κάτι να κερδίσει διασπώμενη ή ακολουθώντας διασπάσεις.

- Κάθε άνθρωπος που δεν εντάσσεται ούτε με τη μία ούτε με την άλλη τάξη είναι απλώς αναποφάσιστος. Δεν υπάρχουν "περισσότερο ψαγμένοι" άνθρωποι που "δεν καλύπτονται", μόνο αποφασισμένοι και αναποφάσιστοι άνθρωποι.

- Ο "αναποφάσιστος" είναι αυτός που δεν θέλει να πάρει το ρίσκο της ένταξης σε μια απ' τις δύο τάξεις, και όχι κάποιος που αφηρημένα δεν μπορεί να αποφασίσει για κάτι.

- Ο "αναποφάσιστος" λοιπόν είναι ο αποφασισμένος, προς το παρόν, να σώσει το τομάρι του κρατώντας "πισινή".

- Στην ταξική φωτιά, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί στον εαυτό του ότι θα σώσει το τομάρι του. Όλοι κινδυνεύουν, και όταν κινδυνεύουν όλοι, τότε παύει να υπάρχει άσκοπη φλυαρία και υπάρχει πολιτική.

- Κάθε μία από τις δύο πραγματικές τάξεις έχει ένστικτο της φύσης της και των επιδιώξεών της. Μόνο τα ενδιάμεσα στρώματα δεν έχουν τέτοιο, και μετεωρίζονται ή γυρνάνε άσκοπα γύρω απ' τον εαυτό τους, σαν τρελές ανεμοδούρες.

- Ένα γέρικο σκυλί δεν μαθαίνει νέα κόλπα, και οι τάξεις είναι σήμερα και οι δυο γέρικα σκυλιά. Τα μοναδικά "νέα κόλπα" που εμφανίζονται ποτέ είναι για νεογνά, που δεν έχουν ένστικτο, δηλαδή για τα ενδιάμεσα στρώματα. Μόνο αυτά ανοίγουν τα μάτια διάπλατα και θαυμάζουν αποχαυνωμένα ό,τι τους δειχτεί, ωσάν να μην έχει ξαναϋπάρξει ποτέ.

2 σχόλια:

  1. Atenistas
    Αγανακτισμένοι
    Podemos
    Αυτοδιαχείριση -(Μαριναλεδα)
    Χωρίς Μεσάζοντες (Πατάτες)
    Αχρήματες συναλλαγές (τράπεζες χρόνου)
    Ανταλλακτικά παζάρια
    Κληρωτοί πολιτικοί-κυβερνώντες.
    Άμεση Δημοκρατία.(δημοψηφίσματα για τα πάντα- από προποτζίδικα)
    Κυβέρνηση της "Αριστεράς"
    Μια χούντα ρε!!(ΧΑ)


    Σε ότι σκατό του εμφανίσουν σαν φρέσκο,εκεί πάνω θα πάει να κάτσει.Σαν τη μύγα στο σκατό...
    Αδυνατεί να αντισταθεί.

    Μόνο για βάση-οικονομία,ιδιοκτησία μέσων παραγωγής,κοινωνικοποίηση μη του πεις.
    Εκεί,σαν το διάολο το λιβάνι.

    Πέρα από την επικινδυνότητα.Ο μικροαστός προσφέρει κάποιες μικρές στιγμές γέλιου. Μοιάζει σαν ένα κλόουν ή σαν ταινία του Βέγγου ,που τρέχει από εδώ και εκεί,τρώει τα μούτρα του,σηκώνεται,κουτουλάει στο τοίχο,του μπαίνει κολάρο κάποιο κάδρο κτλ "κέρδος ποτέ,μα από παθήματα χορτάτος".

    Ίσως πάλι,ακόμη και αυτή η "φάρσα παραλόγου" που προσφέρει ο μικροαστός να είναι λίγο παραπάνω επικίνδυνη,παρά την φαινομενική αθωότητα. Προσωπικά μου δημιουργεί μια αίσθηση αυτοκυριαρχίας,απλά και μόνο από το βαθμό κατανόησης της πραγματικότητας σε σχέση με τον μικροαστό και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα το θάψιμο έστω και για λίγο εκείνου του ασφυκτικού αισθήματος της ταξικής καταπίεσης.
    Σίγουρα,η απόκτηση ταξικής συνείδησης είναι το πρώτο πραγματικό άνοιγμα ματιών,αλλά είναι απλά η αρχή όσων συνεπάγεται.Δυστυχώς,δεν έχεις χρόνο να πανηγυρίσεις το "ξύπνημα" και την αίσθηση "ανωτερότητας" σε σχέση με το γελωτοποιό μικροαστό(ή αυτόν που έχει μικροαστική συνείδηση),γιατί ο σκοπός δεν είναι απλά να καταλάβουμε τον κόσμο αλλά να τον αλλάξουμε.Και σήμερα είμαστε σε ένα κόσμο που έχει τα χάλια του και εμείς σε πολύ δεινή θέση.


    WrongTendency

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. O ''αναποφάσιστος'' ψάχνει στο πρόβλημα την ευκολότερη λύση.
    Ο εργάτης αργά ή γρήγορα θα πρέπει να αποφασίσει ποιανού ΔΡΟΜΟΥ τα προβλήματα θα αντιμετωπίσει και θα παλέψει να λύσει: Της υποταγής ή του αγώνα για την εξουσία της τάξης του.
    Απλό,καθαρό,σκληρό δίλημα.
    Ινδιάνα

    ΑπάντησηΔιαγραφή