Τρίτη, 3 Μαρτίου 2015

Η πλειοψηφία είναι έννοια πολιτική και όχι αριθμητική

Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΕΙΝΑΙ ΕΝΝΟΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΡΙΘΜΗΤΙΚΗ

Η εξασφάλιση της υποστήριξης της πλειοψηφίας του εργαζόμενου πληθυσμού είναι βασικός όρος για τη νίκη της επανάστασης. Πώς όμως θα πρέπει να κατανοείται αυτό το καθήκον;

Η συγκέντρωση αποφασιστικών δυνάμεων της φτωχολογιάς με το μέρος της επανάστασης και κάτω από την ηγεσία του προλεταριάτου, ως όρος για τη νίκη της επανάστασης, δε σημαίνει το 50% +1 των ψήφων.

Η επανάσταση και η πολιτική δεν είναι απλή αριθμητική αλλά άλγεβρα, έλεγε ο Λένιν. Η Οκτωβριανή Επανάσταση έδειξε πως η κατάκτηση της πλειοψηφίας γίνεται μέσα στη δυναμική της επανάστασης με την εκδήλωσή της και τις πρώτες πράξεις της νέας εξουσίας που σταθεροποιούν την επιρροή του (μειοψηφικού τότε) προλεταριάτου πάνω στην εργαζόμενη φτωχολογιά (κυρίως αγροτιά στην Ρωσία του 1917).


Η λενινιστική θεωρία για την επανάσταση απορρίπτει κάθε είδους σχολαστικισμό που αναζητά σε τυπικά σχήματα «μειοψηφίας» και «πλειοψηφίας» έξω από τον πραγματικό συσχετισμό των δυνάμεων, ο οποίος δεν εκδηλώνεται πάντα και επακριβώς σε μια ψηφοφορία, αλλά είναι ζήτημα της ικανότητας του Κόμματος στις κρίσιμες στροφές της ταξικής πάλης, όταν η συνείδηση των μαζών αλλάζει απότομα και με ραγδαίους ρυθμούς, να εκτιμά αντικειμενικά αυτό το συσχετισμό σε συνδυασμό με την πολιτική κατεύθυνση της πάλης:

«Το προλεταριάτο διεξάγει την ταξική του πάλη, ανατρέποντας την αστική τάξη, χωρίς να περιμένει να διενεργηθεί γι’ αυτό καμιά προκαταρκτική ψηφοφορία (από την αστική τάξη, κάτω από το ζυγό της), συνάμα το προλεταριάτο ξέρει πολύ καλά πως για την επιτυχία της επανάστασης του, για την επιτυχή ανατροπή της αστικής τάξης πρέπει να έχει οπωσδήποτε τη συμπάθεια της πλειοψηφίας των εργαζομένων (και συνεπώς και της πλειοψηφίας του πληθυσμού)»13.

Απαντώντας στις κατηγορίες των οπορτουνιστών της Β΄ Διεθνούς, ότι οι μπολσεβίκοι παραβίασαν τους νόμους της επανάστασης, ότι πραγματοποίησαν «εξέγερση μιας μειοψηφίας», ο Λένιν υποστήριζε:

«Αυτήν ακριβώς τη διαλεκτική ποτέ δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν οι προδότες, οι χοντροκέφαλοι και σχολαστικοί της Β΄ Διεθνούς: το προλεταριάτο δεν μπορεί να νικήσει αν δεν κατακτήσει με το μέρος του την πλειοψηφία του πληθυσμού. Αλλά να περιορίζεις ή να εξαρτάς την κατάκτηση αυτή από την απόκτηση της πλειοψηφίας των ψήφων στις εκλογές μέσα σε συνθήκες κυριαρχίας της αστικής τάξης σημαίνει αθεράπευτη βλακεία ή καθαρή εξαπάτηση των εργατών. Το προλεταριάτο, για να κατακτήσει την πλειοψηφία του πληθυσμού με το μέρος του, πρέπει, πρώτο, να ανατρέψει την αστική τάξη και να πάρει την κρατική εξουσία στα χέρια του. Πρέπει, δεύτερο, να εγκαθιδρύσει τη Σοβιετική εξουσία κάνοντας θρύψαλα τον παλιό κρατικό μηχανισμό, υποσκάπτοντας έτσι με μιας την κυριαρχία, το κύρος, την επιρροή της αστικής τάξης και των μικροαστών συμφιλιωτιστών μέσα στις μη προλεταριακές εργαζόμενες μάζες. Πρέπει, τρίτο, να εξαλείψει την επιρροή της αστικής τάξης και των μικροαστών συμφιλιωτιστών στην πλειοψηφία των μη προλεταριακών εργαζόμενων μαζών, ικανοποιώντας επαναστατικά τις οικονομικές τους ανάγκες σε βάρος των εκμεταλλευτών»14.

Ο Λένιν απαντούσε και σε αυτούς που υποτιμούσαν τη σημασία το ΚΚ να αποσπάσει την υποστήριξη των μαζών κατά τη διάρκεια της επανάστασης, αναφέροντας στο 3ο Συνέδριο της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Ιούνιος 1921):

«Νικήσαμε στη Ρωσία γιατί μαζί μας δεν ήταν μόνο η αναμφισβήτητη πλειοψηφία της εργατικής τάξης (στις εκλογές του 1917 η συντριπτική πλειοψηφία ήταν μαζί μας και ενάντια στους μενσεβίκους), αλλά και επειδή ο μισός στρατός αμέσως και τα 9/10 της αγροτικής μάζας μέσα σε μερικές βδομάδες μετά την κατάληψη της εξουσίας πέρασαν με το μέρος μας»15.

Ανέλυε ότι η έννοια μάζες αποκτά και διαφορετικό περιεχόμενα ανάλογα με τις συνθήκες της πάλης: «Στη διάρκεια των επαναστάσεων μας, υπήρχαν περιπτώσεις που μερικές χιλιάδες εκπροσωπούσαν την μάζα […] Οταν η επανάσταση είναι πια αρκετά προετοιμασμένη, τότε η έννοια της “μάζας” γίνεται διαφορετική: μερικές χιλιάδες δεν αποτελούν πλέον μάζα […] με τη λέξη αυτή εννοούν την πλειοψηφία και μάλιστα όχι την απλή πλειοψηφία των εργατών αλλά την πλειοψηφία όλων των εκμεταλλευομένων»16.

Είναι λοιπόν μεγάλη αυταπάτη ότι το ΚΚ μπορεί να κερδίσει σταθερά και αταλάντευτα την πλειοψηφία των εργαζομένων, εκφρασμένη κοινοβουλευτικά σε συνθήκες κυριαρχίας της αστικής τάξης.

Σε περιόδους ανόδου της ταξικής πάλης ή ακόμα και επαναστατικής κατάστασης δε σημαίνει ότι η εργατική τάξη και τα φτωχά λαϊκά στρώματα θα οδηγηθούν οπωσδήποτε σε συνεπή επαναστατική πάλη. Μπορεί η κινητικότητά τους να εκτονωθεί σε ακίνδυνα για το σύστημα κανάλια ή να ενσωματωθεί σε αντιδραστική κατεύθυνση. Γι’ αυτό το λόγο η δραστηριότητα του ΚΚ από πολύ πριν, σε μη επαναστατικές συνθήκες, θα πρέπει να συμβάλλει στη διαμόρφωση των προϋποθέσεων που θα διευκολύνουν το τράβηγμα των μαζών στην επαναστατική κατεύθυνση. Βασική προϋπόθεση είναι η οργάνωση της εργατικής τάξης και των φτωχών λαϊκών στρωμάτων σε γραμμή πάλης που θα ευνοεί την ανάπτυξη αντικαπιταλιστικής συνείδησης. Το ΚΚΕ συμβάλλει στην οργάνωση της εργατικής τάξης, τη συσπείρωσή της γύρω από ένα ενιαίο πλαίσιο αντιιμπεριαλιστικών - αντιμονοπωλιακών στόχων πάλης, σε αντίθεση με το συμβιβασμό ή με στόχους πάλης προσαρμοσμένους στη στρατηγική του κεφαλαίου. Θέτει, με βάση και την απόφαση του 18ου Συνεδρίου, το στόχο της ανασύνταξης του εργατικού και ευρύτερου λαϊκού κινήματος.

Από το άρθρο της ΙΕ της ΚΕ του ΚΚΕ, "Ο Λένιν για την επαναστατική τακτική και την επανάσταση ως τέχνη", ΚΟΜΕΠ, τ. 4, 2009.

30 σχόλια:

  1. Ακόμα κι η "αντικαπιταλιστική συνείδηση" είναι δυστυχώς ενσωματώσιμη υπό το σημερινό καθεστώς απόλυτης ηγεμονίας της αστικής/μικροαστικής ιδεολογίας που διαχέεται από μύριους διαύλους.
    (Η προπαγάνδα των αστών σήμερα είναι απείρως ισχυρότερη και πιο ύπουλη απ` την προπαγάνδα της εποχής του Λένιν).

    Μόνον η μαρξιστική-λενινιστική συνείδηση δε μπορεί να ενσωματωθεί.

    Και για να αναπτυχτεί η μαρξιστική-λενινιστική συνείδηση, κακά τα ψέματα, πρέπει το θύμα της εκμετάλλευσης να πιάσει ένα γαμ...μένο βιβλίο στα χέρια του και να το διαβάσει!

    Υπάρχουν λίγες μόνον πιθανότητες ένας εργαζόμενος (ή άνεργος) να μπορέσει να αποκτήσει στέρεη μαρξιστική συνείδηση και παιδεία, αποκλειστικά διαμέσου της ταξικής εκμετάλλευσης που υφίσταται ή μέσω της κουβέντας που γίνεται μέσα σ` ένα σωμάτιο ή σ` ένα χώρο δουλειάς.

    Ο μαρξισμός είναι ολόκληρη κοσμοθεωρία, απολύτως ασύμβατη με την ατομικιστική/φιλελεύθερη ή και με τη χριστιανική αντίστοιχη, με τις οποίες γαλουχείται κανείς εξ απαλών ονύχων στο καπιταλιστικό σύστημα.

    Δε θα πρέπει βέβαια να αναμένουμε να πάει κάποιος εργάτης στο βιβλιοπωλείο, να ζητήσει το ΄"Κεφάλαιο", να το διαβάσει και να περιμένουμε να καταλάβει και τί λέει εκεί μέσα.
    Πρέπει το "Κεφάλαιο" "να` ρθει" σ` αυτόν!

    Πώς;

    Πολλοί τρόποι υπάρχουν, π.χ. ν` αναλάβει το κόμμα την πρωτοβουλία να γράφει, να τυπώνει και να διανέμει μαρξιστικά εγχειρίδια σε δύο ή τρεις βερσιόν, απ` την πιο απλουστευτική ως την πιο αναλυτική, ανάλογα με το μορφωτικό επίπεδο του κάθε εργαζόμενου, και να μοιράζονται αυτά δωρεάν στους χώρους όπου έχει επιρροή.

    Έτσι μόνον, ο εργαζόμενος ή ο άνεργος (ο οποίος, επιπλέον, έχει και την, θλιβερή μεν, αναγκαία δε ως προς αυτό, άνεση χρόνου) θα αποκτήσουν την απαραίτητη στέρεη παιδεία, ώστε να απεγκλωβιστούν οριστικά από την κυρίαρχη ιδεολογία σε όλες της τις παραλλαγές.

    Κάτι τέτοιο φυσικά δεν αναιρεί τη διαφωτιστική δουλεία που γίνεται μέσα από το Ριζοσπάστη, τη ΚΟΜΕΠ και τα άλλα κομματικά έντυπα και βιβλία.

    Αλλά, επαναλαμβάνω, το ζήτημα είναι να έρθει η ΚΟΜΕΠ στον εργαζόμενο κι όχι ο εργαζόμενος απαραιτήτως ν` αγοράσει την ΚΟΜΕΠ…

    Για μια τέτοια δουλεία, που φυσικά έχει χρηματικό κόστος, εγώ προσωπικά, θα ήμουν διατεθειμένος να προσφέρω 100 ευρώ ετησίως.

    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. H σειρά του ΚΣ της ΚΝΕ: "Aλήθειες και ψέματα για τον σοσιαλισμό", είναι νομίζω για αρχή, μια πολύ πολύ καλή προσπάθεια.
      Πολύ καλή και όμορφη έκδοση, μικρή και περιεκτική, απλά δοσμένα στοιχεία και πληροφορίες, ντοκουμέντα, απαντήσεις στην αστική προπαγάνδα, φωτογραφίες, αφίσες και πίνακες, μαζί με ένα απλό και κατανοητό κείμενο που σου δείχνει την εναλλακτική στον καπιταλισμό και πως λειτούργησε και μπορεί να λειτουργήσει και άλλα πολλά!
      Και όλα αυτά χωρίς καν να μπει κανείς στην θεωρία του Μ-Λ, αλλά μόνο με γεγονότα και πραγματικά παραδείγματα. Εκτός αυτών, είναι και πολύ φθηνά τα βιβλιαράκια.
      Νομίζω όποιος θέλει να αρχίσει, είναι η καλύτερη επιλογή μιας και μέσα σε παραπέμπει και σε κείμενα των κλασικών για περισσότερο ψάξιμο, που είναι και αναπόφευκτο.

      Κώστας

      Διαγραφή
  2. Μάνο
    Xωρίς να θέλω να γίνω συνήγορος του Κόμματος ή του Αντώνη( δεν νομίζω να το θέλανε αμφότεροι)
    σε κάποια περιπτώσεις αυτό που λες γίνεται . Για παράδειγμα τη μπροσούρα του Λένιν για το Μαρξ και το Μαρξισμό που ειναι νομίζω στο πλαίσιο που λες μου την χαρίσανε.
    Τα πολύ ωραία κείμενα του Πολυμερίδη για τη πολιτική οικονομία τα είχε δημοσιέυσει ο ρίζος το 2012 και τα ανέβασε ο Αντώνης σε ευκρινές μέρος ( ευχαριστώ τώρα Αντώνη) τα διαβάζω και βοηθάνε πολύ στην αυτομόρφωση και του πιο άσχετου . Το φασισμός και κοινωνική επανάσταση του Ντατ η δουλειά απο τη Σ.Ε είναι πολύ καλή (επιμέλεια μετάφραση) και διατίθεται το βιβλίο σε χαμηλότατη τιμή 10 ή 12 Ε αν δε κάνω λάθος. Είναι αυτά νομίζω ένα μικρό βήμα στη κατευθυνση που λές .
    Δήκλας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η βασική ιδέα και το ζητούμενο είναι να έρθει όσο το δυνατόν πιο κοντά ο Μαρξισμός στις μάζες, σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων, κι όχι να αναμένουμε (ματαίως, σε μεγάλο βαθμό, κατ` εμέ) ν` αναζητήσουν οι μάζες τον Μαρξισμό...

      Δεν είναι τόσο το ζήτημα εμείς οι "ψυλλιασμένοι" να εμβαθύνουμε περισσότερο και καλύτερα...

      Εκεί έξω υπάρχει απίστευτη άγνοια...

      Αν ρωτήσεις 10 εργαζόμενους τι είναι ο καπιταλισμός, οι μισοί θα σου πουν "τι `ν` τούτο" κι άπ` τους υπόλοιπους οι τέσσερεις θα σου πουν ό,τι τους κατεβάσει η γκλάβα τους...

      Η δουλειά πρέπει να γίνει έξω στον πραγματικό κόσμο, στην κοινωνία πρώτα κι ύστερα, εάν χρειάζεται, να γίνει χρήση ένός συνδυασμόύ έντυπου και ψηφιακού υλικού.

      Εμένα πάντως με τρομάζει αυτή η απίστευτη άγνοια, αλλά και η ημιμάθεια που υπάρχει σε στοιχειώση ζητήματα, ακόμα και σε ανθρώπους που ψηφίζουν ΚΚΕ.

      Βλέπω λ.χ. ποιοτικά ευρήματα σε δημοσκοπήσεις κι ένα δίολου ευκαταφρόνητο ποσοστό ψηφοφόρων του κόμματος φέρεται να απαντά άλλα αντ` άλλων σε ερωτήματα που κανονικά δε θα έπρεπε να απαντήσουν καθόλου...


      Μάνος

      Διαγραφή
    2. Αν ήμουν στη θέση σου, δε θα βγαζα συμπεράσματα για το επίπεδο των ψηφοφόρων του κόμματος από δημοσκοπήσεις, που δεν εμπιστεύεται πια ούτε η κουτσή Μαρία.

      Θα τα βγαζα απ' την ζωντανή επαφή μου. Και η δική μου επαφή δείχνει εντελώς διαφορετικά πράγματα.

      Διαγραφή
    3. "Αν ρωτήσεις 10 εργαζόμενους τι είναι ο καπιταλισμός, οι μισοί θα σου πουν "τι `ν` τούτο" κι άπ` τους υπόλοιπους οι τέσσερεις θα σου πουν ό,τι τους κατεβάσει η γκλάβα τους..."

      Διαφωνώ. Απο προσωπική μου εμπειρία, έχω αντιληφθεί οτι ο εργάτης τη θέση μας -εξηγημένη απλά και λαϊκά- τη δέχεται με συμπάθεια με πρώτη ματιά, ενστικτωδώς.
      Αντιλαμβάνεται τί είναι ο καπιταλισμός, το νιώθει στο πετσί του καθημερινά. Να το εκφράσει μαρξιστικά ίσως να μη μπορεί. Αλλά μάλλον δεν έχει σημασία.
      Εκεί που χρειάζεται σαν όπλο ο μαρξισμός, είναι σε δεύτερη φάση , όταν μπαίνει η αστική "λογική" στη μέση μαζί με το επιχείρημα του ανέφικτου και του ουτοπικού.
      Φυσικά, ρόλο παίζει και ο βαθμός στον οποίο έχει αφομοιωθεί η αστική προπαγάνδα συκοφάντισης του σοσιαλισμού.

      Θυμάμαι οτι παλαιότερα δίνονταν κάποια εγχειρίδια απο το ΠΑΜΕ, ήταν μάλιστα γραμμένα σε πολλές γλώσσες ώστε να διαβαστούν και από μετανάστες -αραβικά κτλ-
      Ωστόσο τώρα δε μπορώ να το βρώ. Δεν γνωρίζω αν χρησίμευαν σε κάτι περίπου σαν αυτό που αναφέρεις.

      Απο 'κεί και πέρα, η εκλαϊκευση που έχει κάνει το κόμμα είναι πολύ εύστοχη.
      Η ιδέα σου, εγχειρίδια που θα αναφέρουν σε βασικές γραμμές τις αρχές της μαρξιστικής θεωρίας, μου φαίνεται εξαιρετική ως μέσο προπαγάνδισης.
      Αλλά δε διαφαίνεται κάποια έκρηξη μαρξιστικής σκέψης στον ορίζοντα.

      Χαϊνης

      Διαγραφή
  3. Στην έκθεση βιβλίου στην Πλ. Κοτζιά πέτυχα το βιβλίο του Γ.Πολυμερίδη:
    "ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΟΣ ΣΟΣΙΑΛΙΣΜΟΣ -ΚΡΙΤΙΚΗ ΣΤΟΥΣ ΕΠΙΚΡΙΤΕΣ ΤΟΥ " , εκδόσεις ΕΝΤΟΣ.
    Το πήρα στη super τιμή των 5 euros (200 σελίδες), το ρούφηξα μέσα σε 3 μέρες.
    MUST READ.
    Μεγάλα κομμάτια του βιβλίου απλά και κατανοητά.Κάποια κομμάτια λίγο δυσκολότερα.
    Εκ των υστερων ,λυπάμαι που δεν πήρα καμμιά δεκαριά αντίτυπα να τα έχω να κάνω δώρο σε γιορτές.

    Γιώργος-Σ.
    (Γιώργος Παύλα Σίγμα Κεφαλαίο Τελεία)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Κι αυτό πολύ καλό: δώρα και δανεισμός βιβλίων από την προσωπική βιβλιοθήκη του καθενός σε συναδέλφους, συγγενείς και φίλους. Και σύσταση για ιστοσελίδες όπως το LR....

      Μάνος

      Διαγραφή
  4. παιδες μια ερωτηση μονο....ας πουμε οτι παμε στον σοσιαλισμο και εχω εγω καποια λεφτα και παω ανοιγω εναν φουρνο η γενικοτερα καποια μικροεπιχειρηση...πως ακριβως λειτουργει μια μικροεπιχειρηση στον σοσιαλισμο?
    x-ray

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ενδιαφέρουσα ερώτηση.

      Στον σημερινό καπιταλισμό, αν ρώταγες κάποιον που ξέρει τα στοιχειώδη από οικονομία "έχω κάποια λεφτά, θέλω να ανοίξω μια μικρή επιχείρηση, πώς θα τα πάω;"

      θα σου απαντούσε "τρελός παππάς σε βάφτισε. Κάθε μέρα κλείνουν δεκάδες μικρές επιχειρήσεις, και συ θα πετάξεις τις αποταμιεύσεις σου για να ανοίξεις μία;"

      Αλλά εσύ θέλεις στο σοσιαλισμό να δεις τι θα κανες. Δηλαδή θέλεις να δεις πώς θα εξυπηρετούσε ο σοσιαλισμός ένα είδος καπιταλισμού που δεν το εξυπηρετεί ούτε ο καπιταλισμός.

      Διαγραφή
    2. Αν θελεις ασφαλές περιβαλλον για να ανοιξεις μια μικροεπιχειρηση, πραγματικά το ΚΚΕ δεν είναι το κόμμα για σένα. Αν δε σου αρέσουν και τα μονοπωλια, μαλλον πας για αναρχία και Προυντόν.


      Το ΚΚΕ πάντως καλεί τους μικροαστούς που εχουν ατομικές και οικογενειακές επιχειρήσεις σε Λαική Συμμαχία. Αν εγκαθιδρυθει σοσιαλισμός στην Ελλαδα, αυτές οι μικρες επιχειρήσεις θα εξαναγκαστούν σε συνεταιρισμούς (όπως οι αγρότες) με εξασφαλισμένο όμως κέρδος ωστε να ικανοποιούνται οι αναγκες των μικροιδιοκτητών. Φαντάζομαι πως οι περισσοτεροι μικροαστοι δεν θα ειναι ικανοποιημένοι με αυτο.


      Στην ΕΣΣΔ, αν εξαιρεσουμε την περίοδο της ΝΕΠ, νομιζω πως μικροεπιχειρησεις τύπου "ιδιοκτητοι φουρνοι" δεν υπήρχαν. Ο Χρουτσώφ ειχε επιχειρήσει να εισαγει τετοια στοιχεια μικροιδιοκτησίας στην οικονομία, αλλα δεν προλαβε να τα εφαρμόσει (ή οσα προλαβε αποσυντόνισαν τη σοβιετικη οικονομια). Δεν ξερω για αλλες χώρες όπως η Ουγγαρία ή η Τσεχοσλοβακία, νομιζω πως εκει οι αγρότες μπορουσαν να λειτουργούν υπαίθριες αγορες. Στην Γιουγκοσλαβία σε ολη τη διαρκεια της υπαρξης της επιτρεπονταν μικροεπιχιερησεις μεχρι 4 εργαζομένων. Τέλος, στην Κούβα πλέον υπάρχουν μικροιδιοκτήτες όπως ταξιτζήδες ή μαγαζάτορες, μετα τις μεταρρυθμίσεις Ραούλ Κάστρο.


      Συμπερασματικά, η μικροιδιοκτησία μεσων παραγωγής δεν θα υπάρχει θεωρητικά στον σοσιαλισμό, αλλα υπαρχουν παραδείγματα χωρών που οικοδομούσαν σοσιαλισμό και είτε επετρεπαν σε μικροεπιχειρήσεις να επιβιώνουν είτε να ανοιγουν νεες, αν και το τελευταίο ηταν σε περιοδους παρακμης της οικοδόμησης.

      tkar

      Διαγραφή
    3. Είναι άλλο πράγμα το ζήτημα του πώς αντιμετωπίζεται, ή μπορεί να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της μικρής ιδιοκτησίας σε ένα σοσιαλιστικό κράτος, και άλλο πράγμα να τίθεται ζήτημα του να περιμένει κάποιος απ' τον σοσιαλισμό να δώσει κίνητρα για μια μικρή ιδιοκτησία που τσακίζεται απ' τον καπιταλισμό. Το δεύτερο είναι απλώς παραλογισμός.

      Άλλο είναι η μικρή ιδιοκτησία ως υπόλειμμα ενός τρόπου παραγωγής που έχει εσωτερικά υπερκεραστεί στον καπιταλισμό, κι άλλο είναι να τη θέτουμε και ως σοσιαλιστικό στόχο. Στην καλύτερη περίπτωση μπορεί να υπάρξει μια μεταβατική ανοχή σε κάποιες μορφές μικρής ιδιοκτησίας μέχρι να εξαφανιστούν με φυσικό τρόπο, καθώς υπερκαλύπτονται τα αντικείμενά τους απ' την συγκεντροποιημένη παραγωγή. Και βέβαια, νοουμένου ότι δεν χρησιμοποιείται μισθωτή εργασία τρίτων προσώπων.

      Διαγραφή
    4. Προφανώς, το ΚΚΕ δεν εχει καμία σχεση με "μικροαστικό σοσιαλισμό", δεν εχει τετοιους στόχους. Όποιος θελει ενα κομμα και να τον προστατεψει απο τα μονοπωλια και να του εξασφαλισει "ασφαλες επιχειρηματικο περιβαλλον" να ψαξει αλλου.

      Προσωπικά αναρωτιέμαι ποσο νόημα εχει να καλείς εναν ταξιτζή σε Λαική Συμμαχία. Δεν προκειται να αφήσει το ταξί του με τίποτα, αλλα ακόμα κι αν τον διαβεβαιώσεις πως δεν υπάρχει τετοιο θεμα (αρκει να συνεταιριστει και να υπαρχει ελεγχος στις τιμές), θα εχει στο πισω μέρος του κεφαλιού του να αγοράσει και άλλα ταξι. Ομοίως για ενα ιδιοκτήτη καφετέριας, σουβλατζίδικου, καταστήματος ρούχων (αυτοι έχουν και 2-3 εργαζομένους συνηθως).


      tkar

      Διαγραφή
    5. Πάρα πολλοί ταξιτζήδες --συμβαίνει να ξέρω τον χώρο-- είτε είναι απλώς οδηγοί και εργάζονται για εταιρείες όπου αποδίδουν σημαντικό ποσοστό των κερδών, ή έχουν όλη αυτή την περίοδο χάσει την άδειά τους και κρατούν ένα 20 ή 30% του ταξί μαζί με κανα δυο άλλους. Παπάρια ατομική ιδιοκτησία έχουν πλέον στα ταξί τους, και το γνωρίζουν.

      Διαγραφή
    6. Καλα, ισως να εδωσα ακυρο παράδειγμα με τους ταξιτζήδες, γιατι δεν πολυξερω την κατάσταση στον χώρο. Για τους μικροαστούς γενικά εχω αμφιβολίες κατα πόσο θα θελαν να μπουν σε Λαικη Συμμαχία. Το ειδες και απο την ερωτηση που έκανε ο x-ray.

      tkar

      Διαγραφή
    7. Το ερώτημα αυτό δεν μπορεί να απαντηθεί ούτε συλλήβδην (δεν θέλουν ΟΛΟΙ οι μικροαστοί τα ίδια πράγματα), ούτε ανιστορικά (δεν θέλει ο κάθε μικροαστός τα ίδια πράγματα ανεξάρτητα από το σε τι κατάσταση βρίσκεται σε μια δεδομένη στιγμή).

      Το ότι δεν υπάρχει σοσιαλισμός ο οποίος παίζει τον ρόλο του ξεπερασμένου φιλελεύθερου καπιταλισμού απέναντι στον μονοπωλιακό, αυτό είναι το μόνο βέβαιο.

      Διαγραφή
    8. οπα οπα χαλαρωστε ουτε φουρνο εχω ουτε καποια αλλη μικροεπιχειρηση ουτε σκοπευω να ανοιξω ουτε στηριζω το κκε για να με προστατεψει απο τα μονοπωλια για να με στηριξει σε μια μικρη επιχειρηση...το ρωτησα γιατι τιθεται πολλες φορες αυτο το ερωτημα απο διαφορους
      x-ray

      Διαγραφή
    9. Χαλαρότατος είμαι. Ούτε είπε κανένας ότι στηρίζεις το ΚΚΕ, ούτε τίποτε άλλο.

      Το μόνο που είπα είναι ότι ρώτησες κάτι εξ ολοκλήρου ανόητο και άνευ νοήματος.

      Διαγραφή
    10. Να πω επίσης ότι ως τώρα, ούτε ένα σχόλιο δεν είχε να πει το παραμικρό για τα κρίσιμα ζητήματα της λενινιστικής θεωρίας που τίθενται στο άρθρο. Εντυπωσιακό.

      Εγώ πάντως θα γράψω κάτι, γιατί εμένα με απασχολούν αυτά τα ζητήματα.

      Διαγραφή
    11. Δεν χρειάζεται να εντυπωσιάζεσαι, αφού κι αυτό το εξηγεί ο Λένιν σ’ ένα σημείο του άρθρου της ΚΟΜΕΠ: "Αυτήν ακριβώς τη διαλεκτική ποτέ δεν μπόρεσαν να την καταλάβουν οι προδότες, οι χοντροκέφαλοι και σχολαστικοί…". Διαλέγεις και παίρνεις για να βρεις γιατί κανένας δεν ασχολείται με την ουσία. Περιμένω ό,τι γράψεις σχετικά.

      Eternal Fugitive

      Διαγραφή
    12. αυτη καπως ηταν η ουσια αυτου που εγραψα τις προαλλες σε μια απαντηση μου στον readnready.τι κανουμε στην τωρινη κατασταση?πως αποκταμε την "κρισιμη" μαζα ωστε με μεγαλη αποδοχη και στηριξη απο αυτην να αποσπασθει η παραγωγη απο τους αστους?ο αγωνας στους χωρους εργασιας ειναι σιγουρος,στους δρομους και στην ενημερωση.ως εδω τα εχουμε και ειμαστε σε καλο δρομο θεωρω.απο κει και περα?προσφορο εδαφος θα μπορουσα να σκεφτω την κινητοποιηση του στρατου των ανεργων.ομως με τι κινητρο?στον καθημερινο αγωνα της επιβιωσης δεν εχει το καθαρο μυαλο η το κουραγιο να ασχοληθει.καπως πρεπει να του ανυψωθει το ηθικο,να σηκωσει παντιερα.τι εχουμε να του προτεινουμε?ποιοι ειναι οι τακτικοι μας ελιγμοι συμφωνα με τα παγκοσμιο και εγχωριο γιγνεσθαι?πως μπορουμε να ελιχθουμε οταν πλεον πεφτουν οι μασκες και διακρινουμε τι εμποδια στηνει η αστικη ταξη με διεθνεις ενωσεις οπως η ΕΕ που ντυνει τον ιμπεριαλιστικο πολεμο σε πιο αναιμακτο,οικονομικο?(τουλαχιστον στο εδαφος της ευρωπης και οσον αφορα τα ντουφεκια,γιατι και παλι το προλεταριατο πολεμο δεχεται...παντοτε και παγκοσμιως)
      Η ταση ειναι γενικη,βλεπουμε και τους BRICS απο την αλλη.ποιες ειναι οι καπιταλιστικες ανισοτητες και ρηγματα που πρεπει να εκμεταλλευτουμε?και εδω θετω με ανησυχια,φοβο και επιφυλαξη για λεκτικες σφαλιαρες,τι τυχη θα μπορουσε να εχει μια οργανωμενη,συγκεντροποιημενη παραγωγικη δυναμη 300.000 ατομων σε καπιταλιστικο περιβαλλον?θα μπορουσε να ειναι θελκτικη στον αδαη και να ειναι και τροπος ενεργοποιησης του στρατου τον ανεργων?τεινει προς τον αναρχοκολλεκτιβισμο/συνδικαλισμο τυπου cnt η απλα την ενσωματωση?θα μπορουσε να παιξει τετοιο οργανωτικο και πρακτικο ρολο το ΠΑΜΕ?με λιγα λογια τι οφελη θα προεκυπταν αν "εδιναν" τα χερια μπακουνιν και οι δικοι μας κλασικοι(κομμα,εκπροσωπηση στο κοινοβουλιο)πολλα χρονια μετα το θανατο τους?πολλες ερωτησεις το ξερω και συγγνωμη.απλα το θεμα μου εξαπτει τη φαντασια και θα χαρω να συμφωνησω και να διαφωνησω εποικοδομητικα.

      δρεπανι

      Διαγραφή
  5. αυτο που ειπα δεν ειναι οτι περιμενω να παμε στο σοσιαλισμο για να ανοιξω μια μικροεπιχειρηση...αυτο που ρωτησα ειναι γενικα πως λειτουργει μια μικροεπιχειρηση στο σοσιαλιστικο συστημα

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν ξέρω, πήγαινε σε κάποιον που ξέρει.

      Διαγραφή
  6. Τη μια "γεμιστής" και την άλλη "χι-άκτινος" ο wannaby επιχειρηματίας δεν μπορεί να καταλάβει πως το μέγεθος είναι αυτό που δίνει βάση ο καπιταλισμός ώστε να μονοπωλήσει μία επιχείρηση στον εμπορευματικό του κύκλο παραγωγής. Μόνο στα έργα ανοίγοντας τυροπιτάδικο πεθαίνεις καπιταλιστής. (οι τυροπιτάδες δεν είναι καπιταλιστές.)
    Στον σοσιαλισμό δεν θα υπάρχει ή σίγουρα θα τείνει να εξαφανιστεί η εμπορευματική παραγωγή. Άρα κάθε απόπειρα να δει κάποιος οικονομική δραστηριότητα που να είναι παρεμφερής ή όμοια στα δύο συστήματα είναι απέλπιδα και ατυχής.

    Παράδειγμα για wannabe οικονομολογούντες: Ο φούρνος στον καπιταλισμό θα φτάσει να φτιάχνει ψωμί και να το γυαλίζει με λούστρο ώστε να το πουλήσει ως εμπόρευμα και στα τέτοια του φούρναρη αν άλλοι δύο συνάδελφοί του δεν πουλήσουν ούτε καρβέλι.
    Στον σοσιαλισμό αν κριθεί απαραίτητο από τον κεντρικό σχεδιασμό που θα πρέπει να καλύψει τις ανάγκες για συγκεκριμένη ποσότητα προϊόντων ψωμιού μία περιοχή, μπορεί να σου ανοίξει εσένα έναν φούρνο με δικά του έξοδα. Ούτε εργοστάσιο γιατί θα έμενε πολύ ψωμί αδιάθετο, ούτε εσύ θα μπορείς να κάνεις ο κέφι σου με τα λεφτά σου καίγοντας προϊόντα και εργασία άλλων.

    ΜπεικερΠαουντερ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. "Ανέλυε ότι η έννοια μάζες αποκτά και διαφορετικό περιεχόμενα ανάλογα με τις συνθήκες της πάλης: «Στη διάρκεια των επαναστάσεων μας, υπήρχαν περιπτώσεις που μερικές χιλιάδες εκπροσωπούσαν την μάζα […] Οταν η επανάσταση είναι πια αρκετά προετοιμασμένη, τότε η έννοια της “μάζας” γίνεται διαφορετική: μερικές χιλιάδες δεν αποτελούν πλέον μάζα […] με τη λέξη αυτή εννοούν την πλειοψηφία και μάλιστα όχι την απλή πλειοψηφία των εργατών αλλά την πλειοψηφία όλων των εκμεταλλευομένων»
    Είναι λοιπόν μεγάλη αυταπάτη ότι το ΚΚ μπορεί να κερδίσει σταθερά και αταλάντευτα την πλειοψηφία των εργαζομένων, εκφρασμένη κοινοβουλευτικά σε συνθήκες κυριαρχίας της αστικής τάξης."

    Πολύ σημαντικό κατά τη γνώμη μου το συγκεκριμένο απόσπασμα και για αυτούς που λέγαν οτι ενα 7% έκανε την επανάσταση στη Ρωσία, αλλά και για αυτούς που λένε: "μα καλά στο 5% είστε πώς θα γίνουν αυτά που ευαγγελίζεστε;"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. " (...) είναι ζήτημα της ικανότητας του Κόμματος στις κρίσιμες στροφές της ταξικής πάλης, όταν η συνείδηση των μαζών αλλάζει απότομα και με ραγδαίους ρυθμούς, να εκτιμά αντικειμενικά αυτό το συσχετισμό σε συνδυασμό με την πολιτική κατεύθυνση της πάλης"

    Αυτό που βιώνουμε σήμερα, είναι νομίζω αυτό ακριβώς αλλά αντίστροφα από τη συγκυρία στην οποία το βάζει ο Λένιν.
    Η επίκληση στον πατριωτισμό, το αίσθημα της εθνικής ομόνοιας ενάντια στη ξενοκρατία, η συσπείρωση του έθνους γύρω απο μία κυβέρνηση η οποία προασπίζει τα συμφέροντα του, είχε να συμβεί -με επιφύλαξη καθότι μη ιστορικός- απο την εποχή του Βενιζέλου.
    Και όσο περνά ο χρόνος, τόσο εντείνεται η προπαγανδιστική προσπάθεια για εντονότερη αφομοίωση σε ακόμα ευρύτερα στρώματα της μάζας.
    Στην ευρεία συντηρητική στροφή που ήρθε, το κόμμα και πάλι εκτίμησε ορθώς την κατάσταση και προσάρμοσε την τακτική του.
    Ωστόσο, η παρακαταθήκη που θα αφήσει η σοσιαλδημοκρατία του ΣΥΡΙΖΑ μετά την αναπόφευκτη φθορά της, το αποτύπωμα του στις συνειδήσεις της ε.τ και των χαμηλών στρωμάτων, θα είναι κάτι που θα το βρούμε μπροστά μας. Χωρίς αυτό να σημαίνει οτι στην κρίσιμη καμπή που θα'ρθει δε θα είναι έτοιμο το ΚΚ να γείρει την πλάστιγγα εκεί που πρέπει, όπως τίθεται απο το παραπάνω.

    ΥΓ. @Eternal Fugitive

    Το σχόλιο σου θα είχε μία σημασία εάν αφενός δεν είχε ως κύριο ζητούμενο την αντιγραφή-επικόλληση μίας φράσης του δοθέντος κειμένου και αφετέρου εάν δεν επιδέχοταν το ίδιο την κατηγορία την οποία προσάπτεις -ορθώς- στα υπόλοιπα σχόλια.

    Χαϊνης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "το αίσθημα της εθνικής ομόνοιας ενάντια στη ξενοκρατία, η συσπείρωση του έθνους γύρω απο μία κυβέρνηση η οποία προασπίζει τα συμφέροντα του"

      Όλα τα παραπάνω μέσα σε εισαγωγικά, φυσικά

      Χαϊνης

      Διαγραφή
  9. Δεν ξέρω απο που ακριβως ορμώμενος ο x-ray θέτει το ερώτημα, αλλά το ποια θα είναι θέση της μικρής επιχείρησης ή ο ρολος της τουλάχιστον στο αρχικό στάδιο οικοδόμησης του σοσιαλισμού είναι ενα σοβαρό ερώτημα, με δοσμένο οτι το κόμμα απευθύνει έκκληση στους μικρομεσαίους να συμπαραταχτουν στην Λαϊκή Συμμαχία. Και αυτό δεν είναι τυχαίο. Αποτελούν σημαντική μερίδα του πληθυσμού, ιδιαίτερα στην Ελλάδα. Ενα σημαντικό μέρος του στρώματος αυτου δοκιμάζεται σήμερα και, γενικά, σε κρισιακές περιόδους το μικρό κεφάλαιο που έχει διαθέσει ο ( κάθε φουρναρης) μικρομεσαίος για να κάνει μια μικροεπιχείρηση είναι στην πρώτη γραμμή του Κεφαλαίου που προορίζεται για καταστροφή. Το προς τα που θα στραφεί αυτή η μερίδα του πληθυσμού δεν αφήνει, δεν πρεπει να αφήνει, αδιάφορους τους μαρξιστές.
    Το πρόβλημα είναι οτι δεν μπορούμε να ξέρουμε λεπτομέρειες εκ των προτέρων και για καθε περίπτωση. Σε γενικές γραμμές, και ελλείψει ενός λεπτομερούς σχεδίου, είναι δικαιωματικά να ερωτηθει "τι θα γινει" οπως και επισης να ειπωθεί "τι θα έπρεπε να γίνει". Το αν θα υπάρξει, και σε τι βαθμό, θα εξαρτηθεί απο το πώς ο σχεδιασμός της οικονομίας αρχικά θα μπορεί να καλύψει βασικές καταναλωτικές ανάγκες του πληθυσμού και απο την πιο ορθολογική οργάνωση της εργασίας σε σοσιαλιστικη βάση.
    Μιλώντας για τους φουρνάρηδες, ως παρδειγμα, το ότι θα κοινωνικοποιηθουν τα μονοπώλια και οι αλυσιδες της τροφικής αλυσίδας, αυτό πρέπει να θεωρειται σίγουρο. Το αν θα παραμείνει στην παραγωγή ο φούρναρης της γειτονιάς (συμπεριλαμβανομένης και της πιθανότητας να ανοίξει φούρνο κάποιος) θα εξαρτηθεί απο το αν η λαϊκή οικονομία θα το έχει ανάγκη, υποθετω. Το οτι θα καταργηθεί η σχέση εργάτη-αφεντικού απ' την πρώτη μέρα, κατι που πρεπει να γίνει, σημαίνει οτι μια τέτοια επιχείρηση μπορεί να υπάρξει μόνο αν ο φούρναρης δουλεύει τον φούρνο του μόνος του, ή με μέλη της άμεσης οικογένειας του. Απο κει και πέρα, η ύπαρξη της μικρής επιχείρησης με προσωπικό, στην αρχή πάντα του σταδίου, μπορεί να υπάρξει μόνο με την μορφή κοινοπραξίας (ή συνεταιρισμού} μέσα σ' ενα εργασιακό πλαίσιο όπου θα καταργηθούν οι όροι ιδιοποίησης υπεραξίας απο τους ιδιοκτήτες που εντάσσονται σ' αυτήν.
    Μπαίνουν βέβαια κι άλλα σοβαρά ζητήματα που αφορούν, εκτός απο το βαθμό κατα τον οποίο η λαϊκή οικονομία θα εχει ανάγκη την συνέχεια λειτουργίας της μικρής επιχείρησης με προσωπικό, και κατά πόσο θα μπορεί να την διευθύνει για να την εντάξει στο σχεδιασμό. Με δοσμένο οτι ο ιδιοκτήτης σε τέτοιο μέγεθος επιχείρησης είναι και ο διευθυντής της, κι αν δεν ειναι εφικτή η συνέχεια διεύθυνσης της (και χωρίς τον ίδιο τον ιδιοκτήτη ως διευθυντή) που κατα κανονα δεν θα ειναι, πως πείθεται να μην σαμποταρει τη συνέχειας της λειτουργιας της; Με τι κίνητρο, αν του λείπει το ιδεολογικο, τον πείθεις να λειτουργήσει ως ελεύθερα συνεταιριζόμενο παραγωγό; Το προσφέρεις, ως κίνητρο για να συνεχίσει, τη θέση διευθυντή, μιας και θα είναι ο πλέον κατάλληλος (κάτω απο εργατικό έλεγχο), με περαιτέρω κίνητρο στις αποδοχές του; Διότι το να εξαναγκάσεις μαλλον είναι κακή συνταγή, αν τον χρειαζεσαι για να βγάλει ψωμί...
    Αυτά τα διλήμματα τα λύνει ο καπιταλισμός με την αναπτυξη του (αντικατάσταση του φούρναρη με ψωμί στα ράφια του σουπερμάρκετ). Αν δεν τα έχει λύσει ακόμα, όπως εν μέρει στην Ελλάδα, έχουμε πρόσθετα ζητήματα προς επίλυση. Γι αυτό ο Μαρξ έλεγε κάτι για ωρίμανση πρώτιστα των οικονομικών συνθηκών...
    Μέχρι τοτε όμως πρεπει κάτι να πεις και στον φούρναρη της γειτονιάς!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. «Η βασική ιδέα και το ζητούμενο είναι να έρθει όσο το δυνατόν πιο κοντά ο Μαρξισμός στις μάζες, σε όσο γίνεται μεγαλύτερο αριθμό εργαζομένων, κι όχι να αναμένουμε (ματαίως, σε μεγάλο βαθμό, κατ` εμέ) ν` αναζητήσουν οι μάζες τον Μαρξισμό»

    σωστά τα λες, αλλά βρε Μάνο, πιστεύεις στα αλήθεια ότι το θέμα της διάδοσης της προπαγάνδας θα λυθεί με περισσότερα βιβλία και μπροσούρες; θα μπορούσα να καταφύγω στο παράδειγμα του 1917, όπου ελάχιστοι από τους προλετάριους γνώριζαν καν ανάγνωση, αλλά αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα: Η συνήθης αναφορά σε μια επανάσταση με τεράστια επιρροή μεν, που είναι όμως αδύνατο να μεταφερθεί σε σημερινές συνθήκες και ακόμα περισσότερο να επαναληφθεί με τα ίδια μέσα.

    Η διέξοδος του σοσιαλισμού, η ανάγκη για ανατροπή του απάνθρωπου καπιταλισμού, το πνεύμα της μεγάλης επανάστασης πρέπει να διατηρούνται και να θυμίζουν σε όλους ότι οι μεγάλες αλλαγές είναι εφικτές αρκεί να τις θέλουμε πραγματικά. Όλα τα υπόλοιπα όμως, πρέπει να αφήνονται στο χρόνο. Είναι τεράστιο λάθος να επιμένει κάποιος ότι η ελλάδα του 2015 είναι η τσαρική ρωσία του 1917 και να κάνουμε μια αντιγραφή τις στρατηγικές και την τακτική της τότε εποχής. Τότε οι άνθρωποι μέσα σε πολέμους και εξαθλίωση, άλλαξαν τον κόσμο για τι δεν είχαν να χάσουν τίποτα άλλο. Σήμερα οι άνθρωποι έχουν προσκολληθεί με περισσότερα πράγματα και πιστεύουν ότι έχουν να χάσουν αρκετά, φοβούνται μια ριζική αλλαγή.

    Πόσοι από αυτούς που αναφέρεις θα κάτσουν να διαβάσουν και να αναλύσουν την μαρξιστική φιλοσοφία και μάλιστα να περιμένεις ότι αυτό θα τους κάνει κομμουνιστές; 10 άνθρωποι στην ηγεσία θεωρητικά καταρτισμένους χρειάζεται μόνο, δεν είναι ανάγκη όλα τα μέλη να ξέρουν τον Λένιν απ’εξω και ανακατωτά. Καλή η θεωρία, αλλά χρειάζεται κάτι ακόμα στις μέρες μας. Μπορεί να σου φανεί κυνικό, αλλά μια ώρα ακρόασης λ.χ. της ελληνοφρενιας του καλού συντρόφου Καλαμούκη στον δημοφιλέστερο σταθμό, κάθε μέρα, μπορεί και φέρνει περισσότερο κόσμο στο κόμμα από ότι ένα πεντάτομο έργο του Ένγκελς. Τα εργαλεία της διάδοσης της προπαγάνδας δεν είναι οι μπροσούρες όπως κάποτε, αλλά το να μπαίνεις σε αστικά κανάλια και από εκεί να μιλάς για μαρξισμό.

    Και κάτι τελευταίο που το διαπιστώνω και από συζητήσεις με επιρροές: Το ερώτημα τύπου «τι θα γίνει ένας φούρνος στον σοσιαλισμό;» είναι πολύ πιο σοβαρό για πολλούς εκτός κόμματος ανθρώπους, σε αντίθεση με την θεωρητική κατάρτιση και τις ιστορικές ιδεολογικές διαμάχες. Ρωτήστε οποιονδήποτε αν τον ενδιαφέρει λ.χ. η αντιπαλότητα με τον τροτσκισμό ή το αν και πως θα διατηρήσει το περίπτερο του στη σοσιαλιστική ανοικοδόμηση.Δεν θέλει υποτίμηση το πράγμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Το παράδειγμα με την μικρο-επιχείρηση/φούρνο στον Σοσιαλισμό, έχει ακόμα μια διάσταση πέραν από το ιδιωτικό συμφέρον και το επιχειρείν - την εκμετάλλευση την βγάζω εκτός αφού υποθέτω ότι ο φούρνος δουλεύει χωρίς μισθωτό προσωπικό αλλά με 2,3 "συνέταιρους". Η διάσταση αυτή αφορά την δημιουργικότητα, την εφευρετικότητα, την λύση προβλημάτων στο μικρο-περιβάλλον του φούρνου που "ανήκει" στους συνεταίρους, γενικά το πολύτιμο "feedback" που το άτομο μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία και την παραγωγική διαδικασία εξελίσσοντας την και βελτιώνοντας την με μικρά πειράματα που μπορεί να κάνει εύκολα στο φούρνο "του" (που διαχειρίζεται). Αν ένας φούρναρης έχει μία ιδέα θα μπορούσε να την εφαρμόσει πρώτα στον φούρνο της γειτονιάς και να δει πως πάει. Διαφορετικές συνταγές, διαφορετικός τρόπος ψησίματος, διαφορετικός τρόπος διανομής, διαφορετικό ωράριο. Ενώ σε ένα απόλυτα κεντρικά σχεδιασμένο σύστημα, όσο καλό και να είναι, τέτοια μικρο-πειράματα δύσκολα θα μπορούσαν να γίνουν, ενώ εισηγήσεις θα χάνονταν μέσα στον τεράστιο μηχανισμό, από τον φόβο μιας μεγάλης αποτυχίας, και ίσως να θάβονταν από άλλα συμφέροντα π.χ. των ζαχαροπλαστών (λέμε τώρα).

    Εγώ τον φούρνο τον βλέπω σαν ένα καλό τρόπο να δοκιμάζονται ιδέες σε μικρή κλίμακα από άτομα που νιώιθουν τον φούρνο "δικό τους" και οι επιτυχείς να περνιούνται στον κεντρικό σχεδιασμό (ΚΣ). Σίγουρα τις καπιταλιστικές προεκτάσεις του μικρού-φούρνου-στον-σοσιαλισμό πρέπει να κοιτάξουμε να τις εξουδετερώσουμε. Μειονέκτημα είναι ότι η παραγωγή δεν γίνεται σε μεγάλης κλίμακας εργοστάσια-φούρνους και χάνουμε απόδοση, αλλά κερδίζουμε στην μείωση του αισθήματος αποξένωσης που, κατά την γνώμη μου, ίσως κάποτε ένας εργαζόμενος θα νιώσει δουλέυοντας σε μεγάλο εργοστάσιο - αυτό μάλλον υπήρχε στον υπαρκτό (χωρίς να έχω στοιχεία).

    Ο ΚΣ χρειάζεται την διαδικασία της βελτιστοποίησης (optimisation) η οποία δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς αληθινό feedback και όχι το "αλλοιωμένο" που περιγράφεται στο Roger Keeran and Thomas Kenny. Socialism Betrayed: Behind the Collapse of the Soviet Union (δηλαδή η παρα-οικονομία και οι νεπ-μεν έδιναν αλλοιωμένη εικόνα της παραγωγής και της ζήτησης για να δικαιολογήσουν τις κλεψιές τους).

    Προχτές είδα το ρωσικό φιλμ Λεβιάθαν (μην κάνεις τον κόπο - αξίζει όμως να δεις το υποσηνείδητο, διάρκειας δευτερολέπτου γκραφίτι "pussy riots" στην οθόνη της TV αμέσως πριν η βίαιη αστυνομία συλλάβει τον ήρωα) όπου ένας παπάς, στην πουτινική ρωσία, ταίζει τα γουρούνια του ψωμιά που μόλις πήρε από το μπακάλικο και στην κουβέντα κάποιος μου ανέφερε ότι στη DDR κάποιοι τάΪζαν τα γουρούνια ψωμιά γιατί ήταν πιό εύκολο κτλ. Δεν ξέρω καν αν ισχύει αυτό και σε ποιά κλίμακα, αλλά ότι ο ΚΣ έπασχε δεν είναι μυστικό.

    Ο ΚΣ στον υπαρκτό και στον μελλούμενο Σοσιαλισμό, χρειάζεται μεγάλη σκέψη γιατί ΕΙΝΑΙ η καρδιά του συστήματος και το σύστημα χρειάζεται το feedback και την δημιουργικότητα όλων για να δουλέψει. Η αποξένωση από το προϊόν εργασίας και την κοινωνία είναι δηλητήριο για την σοσιαλιστική κοινωνία.

    ΑΧΠ

    ΑπάντησηΔιαγραφή