Σάββατο, 7 Μαρτίου 2015

Ας μιλήσουμε για το φασισμό, λοιπόν

Ezra Pound
Στην "Εργασιακή Χάρτα της φασιστικής Ιταλίας" του 1924, ο Μουσολίνι προτάσσει ως θεμέλιο του λεγόμενου "κορπορατιστικού" κράτους την αναγκαιότητα "συμφιλίωσης" ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία: "η αλληλεγγύη των διαφόρων παραγόντων της παραγωγής βρίσκει την απτή της έκφραση στην συμφιλίωση ανάμεσα στα αντίθετα συμφέροντα των εργοδοτών και των εργατών, και στην υποταγή τους στο ανώτερο συμφέρον της παραγωγής."  Προσθέτει πως οι όποιες ζημιές στην οικονομία εξαιτίας της κρίσης πρέπει να καλυφθούν ισομερώς και από τους δύο παράγοντες: "Οι οικονομικές απώλειες που οφείλονται στις κρίσεις και τις διακυμάνσεις στις τιμές συναλλάγματος πρέπει να μοιράζονται ίσα ανάμεσα στα δύο στοιχεία (το κεφάλαιο και την εργασία)."

Στο δικό του κείμενο, "Τι είναι σοσιαλισμός για τους εθνικιστές", ο Έλληνας φασίστας διανοούμενος Δημήτριος Βεζανής οριοθετεί τη διαφορά του εθνικοσοσιαλισμού που πρεσβεύει ο ίδιος από τον σοσιαλισμό που πρεσβεύει το ΚΚΕ ως διαφορά ανάμεσα σε μια στενά οικονομίστικη και μια ηθικά αναπτυγμένη αντίληψη της κοινωνικής δικαιοσύνης ("Το ΚΚΕ λέγει «αρπάχτε και φάτε». Εμείς λέμε «δημιούργησε και ζήσε»"), πριν καταλήξει στη διατύπωση της στρατηγικής διαφοράς ανάμεσα στον κομμουνισμό και τον φασισμό με όρους διαφοράς ανάμεσα στην αφελή επαναστατική ανυπομονησία και την ώριμη μεταρρυθμιστική και ενωτική προοπτική του φασισμού: "Αφελές και παιδαριώδες είναι να νομίζουμε ότι η κοινωνική ευτυχία θα κατακτηθεί ως δια μαγείας με μιαν μονοκονδυλιά. Μόνο με συνεχείς αγώνες και με διαδοχικές προσεγγίσεις θα πλησιάσουμε την κοινωνική ευτυχία. Και λέγοντας αγώνες δεν μιλάμε για ταξικούς, αλλά για μια συνολική προσπάθεια λαού και της διοίκησης της πολιτείας να υπερνικά διαρκώς τις συνεχείς δυσκολίες και τα αφάνταστα εμπόδια που βάζει ο καπιταλισμός".

Για τον φασισμό, όπως αντανακλάται ως ιδεολογία σ' αυτά τα δύο εδάφια, ισχύει κατ' αρχάς ό,τι ακριβώς ισχύει και για τον ιμπεριαλισμό (που είναι, άλλωστε, ενεργός προϋπόθεση της ανάπτυξης του πρώτου): όπως στις μέρες μας κανείς εκτός από τους "οπισθοδρομικούς" κομμουνιστές δεν θέλει να θυμάται ότι ο ιμπεριαλισμός είναι κατά βάση ένα οικονομικό φαινόμενο, έτσι και κανείς εκτός από τους κομμουνιστές δεν θέλει να θυμάται ότι ο φασισμός ήταν, πολύ πριν τον πόλεμο και τα στρατόπεδα συγκέντρωσης, μια οικονομική ιδεολογία. Όπως για την σημερινή μη κομμουνιστική αριστερά "ιμπεριαλισμός" σημαίνει κατά βάση "στρατιωτική υπεροπλία των ξένων", έτσι, για την ίδια αυτή αριστερά, "φασισμός" σημαίνει "κουρεμένοι γουλί μαντράχαλοι που χτυπούν μετανάστες."

Αλλά αυτό σημαίνει πως η σημερινή μη κομμουνιστική αριστερά αποκρύπτει ακριβώς τις διαστάσεις αυτές των φαινομένων στις οποίες εμπλέκεται, σε ρόλο πρωταγωνιστικό, η ίδια: αποκρύπτει το γεγονός ότι "ιμπεριαλισμός" σημαίνει πρωτίστως "μονοπωλιακή διάσταση της οργάνωσης του κεφαλαίου εσωτερικά" διότι δεν έχει καμία διάθεση να συγκρουστεί με το εγχώριο μονοπωλιακό κεφάλαιο, το οποίο, αντιθέτως, συνδράμει δια της απόκρυψης της ίδιας του της ύπαρξης· και αποκρύπτει ότι φασισμός σημαίνει πρωτίστως "ιδεολογία της ανάγκης συναίνεσης μεταξύ κεφαλαίου και εργασίας και της παράκαμψης της αναγκαιότητας της ταξικής πάλης" γιατί αυτή ακριβώς είναι η σοσιαλδημοκρατική ιδεολογία της οποίας είναι φορέας.

Αυτός είναι ο πυρήνας της αλήθειας πίσω από το άβολο συναίσθημα που δημιουργεί η ανάγνωση σήμερα του Μουσολίνι και του Βεζανή. Ποιο είναι αυτό το άβολο συναίσθημα; Δεν ακούγονται και τόσο "φασίστες". Αντιθέτως, τα όσα λένε, ακούγονται σήμερα, από τη σκοπιά των πολιτικών συνεπειών της τωρινής κρίσης του καπιταλισμού, μάλλον "προοδευτικά." Αλλά ο λόγος για τον οποίο ακούγονται "προοδευτικά" --άβολα "προοδευτικά" εφόσον είναι ρητά και εγνωσμένα λόγια φασιστών-- είναι ακριβώς ότι είναι οικεία, ως στοιχεία της "προοδευτικής" οικονομικής ρητορικής της μη κομμουνιστικής αριστεράς.

Πράγμα που μας φέρνει στο εξής πρόβλημα: Γνωρίζουμε όλοι ότι οι σημερινοί φασίστες δεν  αισθάνονται καθόλου αναγκασμένοι να προτάξουν παρελκυστικά τη "συμφιλίωση κεφαλαίου-εργασίας" για το "εθνικό συμφέρον", ούτε την αντικατάσταση των "ταξικών αγώνων" από μια "συνολική προσπάθεια του λαού" για να υπερνικηθούν τα "αφάνταστα εμπόδια" που "βάζει ο καπιταλισμός". Γνωρίζουμε όλοι ότι ο σημερινός φασισμός δεν φροντίζει με ανάλογη επιμέλεια να υποσχεθεί ούτε τη συμφιλίωση κεφαλαιοκρατών και εργατών (αλλά συχνά προκρίνει ανοιχτά το τσαλαπάτημα των δεύτερων), ούτε την απόρριψη του καπιταλισμού (αλλά, στην καλύτερη, την επιθυμία "να πληρώσουν τα λαμόγια"). Κατά συνέπεια, ο σημερινός φασισμός ακούγεται από πολύ νωρίτερα πολύ "δεξιότερος" του κλασικού, και επιπλέον δεν δείχνει να έχει το παραμικρό ενδιαφέρον για "διανόηση" και "διανοητική επεξεργασία" -- σε αντίθεση με τον κλασικό, που σαγήνευσε ορισμένα από τα μεγαλύτερα ονόματα --και, ας μην κρυβόμαστε, μερικά από τα λαμπρότερα μυαλά-- της διανόησης της εποχής του.

Γιατί;

Κι αν η απάντηση στο ερώτημα αυτό είναι μεμιάς πολύ απλή και πολύ τρομακτική; Κι αν η απάντηση είναι πως ο σημερινός φασισμός είναι εξ αρχής κατά πολύ δεξιότερος επειδή η οικονομική ιδεολογία του κλασικού φασισμού καλύπτεται ήδη πληρέστατα από την μη κομμουνιστική αριστερά -- από ό,τι δηλαδή αντιλαμβάνεται ως "αριστερά" ο σημερινός πανεπιστημιακά μορφωμένος μικροαστός;

Κι αν ο λόγος που ο σημερινός φασισμός δεν έχει ανάγκη ούτε τους δικούς του Πάουντ, ούτε τους δικούς του Γουίντχαμ Λούις, ούτε τους δικούς του Γέιτς, ούτε τους δικούς του Χάιντεγκερ ή Μπλανσό για να συγκροτηθεί ιδεολογικά είναι επειδή η "διανοητική" του πτέρυγα, η "μαλακή" εκδοχή των σιδερένιων του γροθιών, στελεχώνεται ήδη...από την μη κομμουνιστική αριστερά; Δηλαδή, από όλα τα ρεύματα του "σοσιαλισμού" που συνειδητά και συγκροτημένα προωθούν την "συμφιλίωση" κεφαλαίου και εργασίας και την αποφυγή της επαναστατικής σύγκρουσης στο όνομα μιας "ειρηνικής μετάβασης" σε μια θολά "δικαιότερη κοινωνία" -- και μάλιστα, εδώ και δεκαετίες;


Αρχική δημοσίευση Lenin Reloaded, 12 Μάρτη 2013.

14 σχόλια:

  1. Απαντήσεις
    1. Ερώτηση: Αν δεχθούμε οτι η σοσιαλδημοκρατία (Μπερσταινική,Καουτσκική ήδη απο τα τέλη του 19ου αι.) προυπάρχει του φασισμού και δεδομένης της ανάλυσης που κάνεις δεν καταλήγουμε στο συμπέρασμα οτι ο φασισμός είναι γνήσιο τέκνο της. Μια δηλαδη αυθεντική παρέκκλιση της σοσιαλδημοκρατίας ,η οποία μοιάζει να είναι η ανώτερη μορφή της δικτατορίας της αστικής τάξης στο στάδιο της ιμπεριαλιστικής ανάπτυξη του καπιταλισμού; Οταν δηλαδη η αστική τάξη ψάχνει το "λαο" της στον διεθνή ανταγτωνισμό.

      skotsampampa

      Διαγραφή
    2. Είναι ιστορικά αδιαμφισβήτητο

      α) ότι η Σοσιαλδημοκρατία προϋπάρχει του φασισμού

      και

      β) ότι η Σοσιαλδημοκρατία παύει τελεσίδικα να είναι αυτό που ήταν κατά το έτος 1914. Το 14 οριοθετεί μια τερατώδη μετάλλαξη στην σοσιαλδημοκρατία, που αντιλαμβάνεται οξύτερα από όλους ο Λένιν, την σύνταξη της δυτικής σοσιαλδημοκρατίας σχεδόν ολοκληρωτικά με τον ιμπεριαλισμό και τον εθνικό σωβινισμό, που οδηγεί όχι απλά στην ψήφιση των πιστώσεων για πόλεμο αλλά και στις μαζικές εκκαθαρίσεις των σ/δ κομμάτων σε όλη την Ευρώπη από επαναστατικά στοιχεία.

      Διαγραφή
    3. "Λενινιστής" του οποίου η συνολική πολιτική σκέψη να μην εκκινεί από τα γεγονότα του 1914 δεν υφίσταται, εκτός απ' τη μορφή του άρπαγα και συκοφάντη της λενινιστικής παράδοσης προς όφελος της εγκληματικής μορφής της σοσιαλδημοκρατίας που μας κληροδοτεί η αποκάλυψη της δουλείας της στον ιμπεριαλισμό.

      Διαγραφή
    4. Από κει και πέρα ο φασισμός, δηλαδή ο "εθνικοσοσιαλισμός" είναι, εξίσου αναμφισβήτητα, μίξη της δυτικής, ιμπεριαλιστικής σοσιαλδημοκρατίας με άλλα --και ετερογενή, και ακόμα και συγκεκριμένα σε κάθε χώρα όπου αναπτύχθηκε-- χαρακτηριστικά, και βεβαίως, διαφοροποιείται από όλα τα προηγούμενα αυταρχικά ρεύματα διότι, μέσω της χρήσης της σοσιαλδημοκρατικής ρητορικής, διεισδύει στην εργατική τάξη, κινητοποιεί τμήμα της για δικό του λογαριασμό, και έχει "κινηματικά" χαρακτηριστικά και χαρακτηριστικά "άμεσης δράσης" (direct action) "απ' τα κάτω".

      Διαγραφή
    5. 'Οσο για τη δική μου επιμονή, εξ αρχής, στην πολλάκις συκοφαντημένη έννοια του "σοσιαλφασισμού", δεν ήταν ποτέ "συναισθηματική". Στην πραγματικότητα, η περιθωριοποίηση αυτής της έννοιας δεν ήταν στο παραμικρό αποτέλεσμα της διάψευσής της απ' τα πράγματα.

      Η έννοια του σοσιαλφασισμού δεν επιβεβαιώθηκε απλώς στη Γερμανία, όπου και αναπτύχθηκε, αλλά και στην Ισπανία και στη Γαλλία.

      Απλούστατα, η ΕΣΣΔ, ενώ ήξερε ήδη, ελέω γερμανικής εμπειρίας, τους τεράστιους κινδύνους που εγκυμονεί η πολιτική μετώπου με τις σκωληκοειδείς αποφύσεις της σ/δ, την πρόκρινε για να κερδίσει χρόνο στην Ισπανία και τη Γαλλία, με καταστροφικά βεβαίως τελικά αποτελέσματα.

      Εγώ λοιπόν θεωρώ ότι δεν είναι καθόλου ο "σοσιαλφασισμός" ως έννοια που απονομιμοποιείται απ' τη μελέτη της ιστορίας, αλλά αντίθετα, η πολιτική Μετώπων με τους σοσιαλδημοκράτες.

      Κάποιοι φυσικά κάνουν τους ηλίθιους και φέρνουν ως παράδειγμα επιτυχίας της πολιτικής την Ελλάδα της περιόδου 1941-49. Αλλά τι οργανωμένη σοσιαλδημοκρατία έχει η Ελλάδα, τι σχέση έχει αυτή με τις εδραιωμένες για δεκαετίες σ/δ της Γερμανίας και της Γαλλίας, και τι διάολο "συμμαχία με τη σ/δ" έλαβε χώρα σε ελληνικό έδαφος δεν μπαίνουν στον κόπο να εξηγήσουν. Ο μοναδικός λόγος, λέω εγώ, που το ΚΚΕ έφτασε ποτέ καν να διεκδικήσει την εξουσία αντί να φάει η μαρμάγκα, όπως έφαγε τους Ισπανούς κομμουνιστές που παραδόθηκαν κανονικότατα απ' τους σ/δ στους φασίστες, ήταν ακριβώς η συνολική αδυναμία και έλλειψη βαθιάς ιστορικής ρίζας της σ/δ στη χώρα και η συγκριτικά συντριπτική δύναμη των κομμουνιστών.

      Διαγραφή
    6. αντί να φάει η μαρμάγκα=αντί να το φάει η μαρμάγκα μέσα σε ελάχιστο χρόνο (απ' τους Έλληνες Καστοριάδηδες, που δόξα τον Λένιν ήταν ασήμαντη μειοψηφία)

      Διαγραφή
  2. Προσωπικά γραμμάτια δεν πληρώνω, αλλά νομίζω αυτά τα δύο θα μου συγχωρεθεί ότι ήρθε η ώρα να τα εξοφλήσω:

    1. 18/3/2013
    Φρικώδης γελοιότητα, το ανώτατο στάδιο της ολοκληρωτικής σκέψης
    http://leftg700.blogspot.com/2013/03/blog-post_4449.html

    2. 11/5/2014
    Η δική μας απάντηση στο προχθεσινό κουίζ: Μαρίν Λεπέν!
    http://leftg700.blogspot.com/2014/05/blog-post.html

    Δεν ξεχνώ, που λέμε στην Κύπρο...(συνέχισε να μου αφιερώνεις ποστ, κάνε δουλειά σου, λεβέντη μου...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο δαίμων του τυπογραφείου.

      Αντώνη, όλα για καλό! Μπορεί η απουσία ενός σημείου στίξης [ένα ερωτηματικό στο "...ο φασιμός είναι γνήσιο τέκνο της. ] να ανοίξει μια συζήτηση; Φαίνεται μπορεί για όσους μετράνε τα λόγια τους. Ακριβώς αυτό ήθελα να πω. Ο φασισμός είναι γνήσιο τέκνο της σοσιαλδημοκρατίας,η οποία με τη σειρά της είναι η ανώτερη μορφή της δικτατορίας της αστικής τάξης. Η οποία σημειωτέον δε νικήθηκε ποτέ απο την εμφάνιση της και μετά. Ίσως ακόμα και μέσα στην ΕΣΣΔ (αποσταλινοποίηση,περεστρόικα,γκλασνοστ
      ,κατάρρευσει+ανατροπή). Ο εχθρός έγινε απόλυτα ρεφορμιστής. Ο ρεφορμισμός έγινε ο απολυτος εχθρός μας. Η σκέψη οτι ο νεοφιλελευθερισμός [Θατσερ,Ρηγκαν,Φριντμαν,Χαγιεκ] που εμφανίστηκε ως "λύση-θεραπεία" στα προβλήματα της μεταπολεμικής σοσιαλδημοκρατιας-η οποία ομως δεν εξέλιπε ποτέ τελικά-μάλλον καθίσταται παράγωγο της και όχι το αντίθετο νομίζω έχει βάση. Η σοσιαλδημοκρατία-με την μετά το 1914 πολιτογράφηση της- είναι ο κεντρικός πυλώνας του καπιταλισμού. Το πρώτο συνθετικό της γεννά το φασισμό το δεύτερο το νεοφιλελευθερισμό. Βέβαια το ονειρώδες είναι η Χιλή του Πινοσέτ [φασισμός+νεοφιλελευθερισμό,οικονομία της αγοράς κλπ] αλλά δεν είναι βιώσιμο στο βαθμό που σε καμιά πλευρά του δεν υπάρχει ο άνθρωπος. Η σοσιαλδημοκρατία θα μπορούσαμε να που οτι είναι η οριακή ανθρωπινότητα που ανέχεται ο καπιταλισμός οταν δεν μπορεί να την εξαφανίσει-λόγο και μόνο της ταξικής πάλης-πλήρως και τελεσίδικα.

      Τελικά η λέξεις είναι καρφιά είτε στα χέρια νεκροθάφτη είτε στα χέρια καραβομαραγκού.

      skotsampampa

      Διαγραφή
  3. Το κωμικοτραγικό είναι ότι "στα λόγια" οι ψηφοφόροι του έχουν έναν, πως να το πω, "αντι-επιχειρηματικό" λόγο (όχι όλοι προφανώς). Δηλαδή η κοροϊδία και η αυταπάτη έχει φτάσει σε επίπεδα τέτοια. Από την μια ο σύριζα εκφράζει αντικειμενικά την προσπάθεια συμφιλίωσης των δύο αντίθετων στρατοπέδων, από την άλλη, το μέρος των εργαζομένων που τον ψήφισε νομίζει ότι θα τα βάλει με την "διαφθορά". Αλλά αναρωτιέμαι: πόσο απέχει η θεώρηση των χρυσαυγιτών περι "λαμογιών που τα φάγαν" τους "λαθρεμπορες" που πρέπει να πατάξει ο σύριζα? Η αντίστιξη "υγιούς" και μη επιχειρηματικότητας τι άλλο μπορεί να εκφράζει, αν όχι ότι "πρέπει ρε παιδιά να πλερώσουν τα λαμόγια"?

    JKL

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ότι εδώ το ΚΚΕ βάζει τα πάντα στη θέση τους με έναν εξαιρετικά απλό τρόπο. Λέει ότι "πάταξη της διαφθοράς"=αύξηση των φόρων για διάφορα στρώματα που δεν μπορούν να φοροδιαφεύγουν νόμιμα όπως κάνουν τα μονοπώλια.

      Τέλος κάθε περαιτέρω συζήτησης με τον κάθε απύθμενα βαρετό μικροαστό που θεωρεί ότι σκαμπάζει το παραμικρό από πολιτική.

      Διαγραφή
    2. εξ ου και οι βαρουφακοφρουροί δεν θα μπαίνουν στα γραφεία των εφοπλιστών, στα κεντρικά της Starbucks ή της Google, στους βαρδινογγελοπουλους αλλά στις μικρο-επιχειρήσεις και τα μπακάλικα μάλλον εκεί πιάνει καλύτερα το ίντερνετι.

      ΑΧΠ

      Διαγραφή
  4. Μπράβο για την αναδημοσίευση! Παρεμπιπτόντως, ορθώς η Κανέλλη δεν κατέθεσε μήνυση ενάντια στο βρωμερό φασιστικό υποκείμενο που καλείται κασιδιάρης. Ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με μηνύσεις ούτε με προσωπικές δικαστικές βεντέτες με το κάθε φασιστοειδές. Ούτε πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες ζητώντας από το αστικό κράτος να επιληφθεί τέτοιων θεμάτων.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αντιγράφω απ' την απόφαση: "το δικαστήριο αποφάνθηκε ότι δεν στοιχειοθετείται το αδίκημα της «επικίνδυνης σωματικής βλάβης» αλλά της «απλής σωματικής βλάβης», αδίκημα που δεν διώκεται αυτεπαγγέλτως."

      Αν η Κανέλλη είχε καταθέσει μήνυση, τότε δεν θα μπορούσε να βγει μπροστά η στάση του δικαστηρίου απέναντι στην αυτεπάγγελτη δίωξη. Μην καταθέτοντας μήνυση αναγκάστηκε το δικαστήριο να αναλάβει την ευθύνη να αποφανθεί αν θεωρεί ότι υπήρξε επικίνδυνη σωματική βλάβη και άρα λόγος για αυτεπάγγελτη δίωξη.

      Το δικαστήριο αποφάνθηκε, με δική του ευθύνη 100%, "δεν έγινε και τίποτε."

      Αυτό ήταν ο σκοπός να αναδειχθεί. Να μην κρυφτεί ο ρόλος των αστικών δικαστηρίων πίσω από δική μας μήνυση.

      Διαγραφή