Δευτέρα, 16 Μαρτίου 2015

Υπάρχει τελικά "άλλο μείγμα διαχείρισης";

Καθώς η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ πλησιάζει τους δύο μήνες διακυβέρνησης, επιστρέφω σε ένα ερώτημα που έθεσα προεκλογικά, σε σχόλιό μου στην ανάρτησή μου "Αιρετικά (;) ερωτήματα για την 'αστική τάξη' στη σύγχρονη Ελλάδα και διεθνώς." Επειδή έχει (για μένα τουλάχιστο) μια θεωρητική σημασία να απαντηθεί:
Αντωνης 10 Ιανουαρίου 2015 - 7:23 μ.μ. 
[...] 
Και γιατί δηλαδή θα είναι άλλο πράγμα μια κυβέρνηση (αυτοδύναμη ή όχι) ΣΥΡΙΖΑ; 
Μήπως εκπροσωπεί στρώματα που δεν εκπροσωπούνταν στις προηγούμενες τέσσερις, ή μήπως αποκλείει στρώματα που εκπροσωπούνταν; 
Γιατί αυτό είναι το ταξικό κριτήριο, το κριτήριο της βάσης για το αν είναι καν στα χαρτιά "άλλο μείγμα διαχείρισης".

Οι κοινωνικές δυνάμεις που στηρίζουν ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν δεν τέμνονται πουθενά με αυτές που στήριξαν τις προηγούμενες τέσσερις κυβερνήσεις; Αν τέμνονται σε σημαντικό βαθμό, από πού προκύπτει έστω η προσδοκία για "άλλο μείγμα διαχείρισης"; Μήπως εγώ δεν κατάλαβα κάτι;

Ο λόγος σε σας. Βλέπετε πουθενά "άλλο μείγμα διαχείρισης", του καπιταλισμού και της καπιταλιστικής κρίσης εννοείται, στην τωρινή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ από ό,τι στην κυβέρνηση ΓΑΠ, την συγκυβέρνηση Παπαδήμου, τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ και τη συγκυβέρνηση ΝΔ-ΠΑΣΟΚ;

Πού βρίσκεται, αν υπάρχει, η διαφορά του "μείγματος"; Φαντάζομαι ότι απάντηση "στο σώου Βαρουφάκη στην αρχή" δεν υπάρχει, μιλάμε για διαφορές ουσίας ανάμεσα σε διακριτές αστικές προσεγγίσεις στην καπιταλιστική ανάπτυξη και την καπιταλιστική κρίση, όχι για επικοινωνιακές τακτικές πακεταρίσματος του ίδιου προϊόντος.


21 σχόλια:

  1. "Φαντάζομαι ότι απάντηση "στο σώου Βαρουφάκη στην αρχή..."

    Μάλλον (αν όχι σίγουρα) η πολιτική έχει πέσει τόσο χαμηλά, που ο κόσμος αυτό το θεωρεί ουσιαστική διαφορά... Βέβαια τέτοια φανφάρα δεν σε πάει μακριά.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=685812

    Σόρρυ για το άσχετο,καιρό είχαμε να ακούσουμε απ τον Σταυρόπουλο του Βήματος, και μας "ανταμείβει" με ιστορίες από έναν "τρου" ΚΚΕ, ο οποίος έβγαλε βιβλίο. Ψάχνοντας βρήκα το blog του, που είναι πολύ πρόσφατο, κάπου βρωμάει το όλο πράμα.

    http://www.krikas-archives.blogspot.gr/2015/02/blog-post_17.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Το κόμμα έχει ενημερωθεί για το άρθρο Σταυρόπουλου. Φυσικά, και ο πιο άσχετος γνωρίζει ότι ο Μαυρίκος είναι ο πρόεδρος της Παγκόσμιας Συνδικαλιστικής Ομοσπονδίας και ότι ο ρόλος του εκεί είναι κομβικότατος. Δεν θέλω να επεκταθώ περισσότερο στα επιμέρους κατάφωρα ψεύδη πριν απαντήσει το κόμμα.

      Διαγραφή
    2. "Για να σιγουρέψω την ακρίβεια των όσων γράφω, συζήτησα και διασταύρωσα τη μνήμη μου με πολλά άτομα που προέρχονται από το Π.Α.ΜΕ. και το ΚΚΕ και βρίσκονται στον περίγυρό τους.
      Κάποια από αυτά τα άτομα έχουν αποχωρήσει και έχουν αδρανοποιηθεί, αλλά διατηρούν επαφές, παραμένουν κοντά στην επιρροή τους και κρατούν κριτική στάση απέναντί τους.
      Άλλα διαγράφηκαν από μέλη του ΚΚΕ και σήμερα συμμετέχουν σε αγωνιστικές κινήσεις, όπως ο «Εργατικός Αγώνας», η «Νέα Σπορά» και ο Σύλλογος διάδοσης της μαρξιστικής σκέψης «Γιάννης Κορδάτος». Όλοι με βοήθησαν και τους ευχαριστώ θερμά. Τέλος, για τη συγγραφή του βιβλίου θα ήθελα να ευχαριστήσω τους φιλόλογους διορθωτές των κειμένων και όσους με βοήθησαν οικονομικά στην έκδοσή του."

      Μεγάλε τα είπες όλα με λίγες λέξεις: Αγωνιστικές κινήσεις οι ψευδώνυμοι και κρυβόμενοι "σύντροφοι" που συσπειρώνουν γύρω τους λαϊκές μάζες για να τις οδηγήσουν στην επανάσταση κτλ κτλ.
      Οικονομικά σκεπτόμενος έκδωσες ΙΔΙΩΤΙΚΑ το βιβλίο σου που το πουλάς στην καλύτερη λιανική τιμή 17ευρά (Πολιτεία) και πάνω από 20ευρά αν πιαστούν αλλού κορόιδα.
      Σε κάθε κιλό βάρους(1.120Kg) σε βλέπω με 7ευρά καθαρό κέρδος.
      Θέλει πολύ καλή διαφήμιση γιατί το κρέας ακρίβυνε πολύ.

      Διαγραφή
    3. Έλεγξε την ακρίβεια όσων γράφει στον Εργατικό Αγώνα, τη Νέα Σπορά και τον Γιάνη Κορδάτο. Και πήρε και λεφτά για να βγάλει αυτό που μαγείρεψε με τους παραπάνω.

      Γαμώ τις διαφημίσεις, έσκισε.

      Διαγραφή
  3. Υπάρχει, "άλλο μείγμα δουλέματος" του κόσμου !
    - Άλλα ... βαφτίσια !
    - Άλλοι ... συμβολισμοί !
    - Άλλες ... μακακίες !!!

    Όλα σε βάρος του λαού βεβαίως βεβαίως ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ίσως η απάντηση στο ερώτημα αν υπάρχει άλλο μείγμα διαχείρισης του καπιταλιστικού συστήματος να είναι αυτό που προκύπτει για την διαφορά στην οικονομική πολιτική ΗΠΑ και ΕΕ και ότι είναι μια χαρά αν το χρησιμοποιούμε εμείς οι γιάνκηδες αλλά όχι οι υπόλοιποι γιατί εκεί θα έχουμε πρόβλημα γιατί δεν μπορεί να κάνει και ο καθένας ότι γουστάρει χωρίς να μας ρωτήσει.

    http://www.rizospastis.gr/page.do?id=15627&publDate=15%2F3%2F2015&direction=1&pageNo=40

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σουμάρω τη διαδρομή που ακολούθησα:

    1. http://leninreloaded.blogspot.gr/2015/03/blog-post_53.html?showComment=1426595267645#c8063889730622535170 και παρακάτω σχόλια όπου εμπεριέχονται οι σύνδεσμοι.

    2. Γιώργος Σταμάτης: Γιατί δεν είναι δυνατή μια «αριστερή» κεϋνσιανή οικονομική πολιτική;
    http://pergadi.blogspot.com/2012/08/blog-post_20.html

    3. Γ. Σταμάτης-Η οικονομική κρίση και οι αυταπάτες για το ξεπέρασμά της (1986)
    http://leninreloaded.blogspot.gr/2014/01/1986.html

    4. http://leninreloaded.blogspot.gr/2014/01/1986.html?showComment=1426703891106#c3698780992752267728

    5. Δύο άρθρα στην τελευταία ΚΟΜΕΠ http://www.komep.gr/2015-teyxos-2.
    Στον επίλογο του άρθρου της Ε. Μπέλλου, συγκρατώ:
    "Με άλλα λόγια, η ταξική πάλη μεταξύ κεφαλαίου - μισθωτής εργασίας ή και η γενική τάση καταστροφής των αυτοαπασχολούμενων από τη νομοτελειακή κίνηση της καπιταλιστικής συγκέντρωσης δεν ανατρέπεται ούτε από τη φάση του καπιταλιστικού οικονομικού κύκλου (κρίση - ύφεση - αναζωογόνηση - άνοδος), ούτε από τον τύπο της καπιταλιστικής διαχείρησης, το λεγόμενο μίγμα ή αλλιώς περιοριστική ή επεκτατική δημοσιονομική πολιτική."

    6. ενδεικτικά από 902, 7/11/2012: http://goo.gl/NAnJI2
    "αντιπαλεύουν δύο μείγματα πολιτικής.
    Το ένα ας πούμε με κύριο εκπρόσωπο τον ΣΥΡΙΖΑ, που έχει διαφορές με άλλα κόμματα -δεν τα βάζουμε στον ίδιο κουβά- και το άλλο είναι της ΝΔ με τις όποιες διαφορές έχει με το ΠΑΣΟΚ και τη ΔΗΜ.ΑΡ. Αυτά τα δύο, είναι μείγματα που μπορείς να τα ξεχωρίσεις σε προοδευτικά και συντηρητικά; Σε φως και σκότος; Σε φιλελεύθερα, σοσιαλδημοκρατικά και αριστερά; Βολεύει αυτός ο διαχωρισμός."

    ΥΓ. Για το "για επικοινωνιακές τακτικές πακεταρίσματος" από την Σύνταξη της ΚΟΜΕΠ:
    "ο ΣΥΡΙΖΑ, ως σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με ισχυρές οπορτουνιστικές αναφορές, έχει συγκριτικό πλεονέκτημα έναντι των άλλων κομμάτων αστικής διαχείρισης στο ζήτημα εξασφάλισης της πολυπόθητης για την αστική τάξη κοινωνικής ειρήνης."

    graf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "έχει διαφορές με άλλα κόμματα -δεν τα βάζουμε στον ίδιο κουβά"

      Όλοι γνωρίζουμε ότι το ΚΚΕ δέχτηκε ατελείωτες επιθέσεις επειδή "δεν αναγνώρισε τις διαφορές".

      Εμένα η απορία μου είναι απ΄την αντίθετη κατεύθυνση: ΠΟΙΕΣ ΔΙΑΦΟΡΕΣ; Προφανώς όχι στο αν φοράν γραβάτα. "Επεκτατική δημοσιονομική πολιτική" και όχι "λιτότητα" είναι αυτό που υποσχέθηκε προεκλογικά ο ΣΡΖ. Δεν εκπροσωπεί την πραγματική του πολιτική. Και είναι προφανές ότι ένα ΚΚ δεν κρίνει βάσει προεκλογικών πυροτεχνημάτων όταν κάνει λόγο για δύο μείγματα και για διαφορές.

      Πού είναι λοιπόν το "άλλο μείγμα"; Εγώ ένα και μόνο ένα μείγμα βλέπω. Και αυτό έχει θεωρητική σημασία αν όντως ισχύει και δεν ισχύει ότι υπήρξαν ποτέ δύο μείγματα διαχείρισης.

      Διαγραφή
    2. @Αντωνης:
      Την είχα αυτή την κουβέντα προεκλογικά(κυρίως) με συντρόφους.
      Εκείνο που μου έχει προκύψει είναι πως το ΚΚΕ ήταν υπερβολικά "μεγαλόψυχο" απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ θεωρόντας πως πράγματι είχε την πρόθεση να έρθει στον βαθμό της ρήξης που χρειάζονταν (γιατί και για αυτό, κάποιος βαθμός ρήξης χρειάζονταν -κρίση γαρ), προκειμένου να μπορέσει να αποκοιμίσει τον λαό με κάποια ψιχουλάκια.
      Πολιτικά είχε δίκιο να κρατάει μια πισινή για αυτό το ενδεχόμενο, αλλά μάλλον ούτε καν τέτοια πρόθεση δεν ύπηρξε ποτέ από πλευράς ΣΥΡΙΖΑ.
      Το μόνο του σχέδιο ήταν να συνεχίσει την πολιτική των προκατόχων του (δεν είχε καμμία άλλη δυνατότητα εντός των περιορισμών της ΕΕ και του ευρώ) και να παίξει άγρια το χαρτί του εθνικισμού. Πολύ πιο άγρια από την ΝΔ.
      Έτσι εξηγείται και η συγκυβέρνηση με τους βασιλοχουντικούς του Καμένου, έτσι εξηγούνται και τα επαναλαμβανόμενα ξεφτιρλίκια της Κωσταντοπούλου υπέρ της ΧΑ στην βουλή.
      Το τελικό μου συμπέρασμα είναι πως το ΚΚΕ είχε υποτιμήσει πολύ τον βαθμό πολιτικού τσαρλατανισμού του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς και την επικυνδινότητα του σαν φορέα φασιστικής ιδεολογίας. Μέχρι εκεί δεν τους είχαν ικανούς να φτάσουν μάλλον...

      Διαγραφή
    3. Το πρόβλημα δεν ήταν που κράτησε πισινή. Αυτό ήταν σωστό.

      Το πρόβλημα ήταν ότι δεν είχε ποτέ συγκεκριμένη απάντηση στο "ΟΚ, πού διαφέρουν;" όταν έλεγε "βεβαίως δεν είναι το ίδιο πράμα".

      Με αποτέλεσμα ΚΑΙ να τις τρώει ως κακεντρεχές ("πώς τολμάτε!") και τελικά να μην αναδείξει το θεωρητικό ζήτημα, που αν ισχύει είναι και το πιο ενδιαφέρον. Πώς το λέει ο Λαπαβίτσας στο άρθρο του; "Δεν υπάρχει εναλλακτική για τον Μαρξισμό, ή Κέινς ή τίποτα". Στην πραγματικότητα, "δεν υπάρχει εναλλακτική και χέσε και τον Κέινς μαζί." Τα περιθώρια του συστήματος είναι απολύτως μηδενικά. Αυτό αναδεικνύεται και αυτό έχει μεγάλη θεωρητική σημασία για μας.

      Διαγραφή
    4. Υπάρχουν ιστορικές διαφορές ανάμεσα σε ΝΔ-ΣΥΡΙΖΑ όπως και σε ΝΔ-ΠΑΣΟΚ παλιότερα, όπως επίσης υπάρχει ταύτιση μεταξύ τους στον στρατηγικό τους στόχο, τη διασφάλιση της κερδοφορίας του κεφαλαίου. Στο πως θα το πετύχουν αυτό μπορεί να διαφωνούν σε επιμέρους ζητήματα.

      ΥΓ. Για να μη παρεξηγηθώ, ιστορικές διαφορές εννοώ τη διαδρομή του κάθε κόμματος. η ΝΔ ήταν ανέκαθεν κόμμα των αστών χωρίς να το κρύβει, το ΠΑΣΟΚ όμως αρχικά εγκλώβισε πολύ εργατόκοσμο με το κλέψιμο των συνθημάτων του ΚΚΕ (πχ για ΕΟΚ και ΝΑΤΟ).

      Διαγραφή
    5. Αναμφισβήτητα υπάρχουν ιστορικές διαφορές. Δεν έχουν καμία σχέση ιστορικά τα δύο κόμματα. Αφενός όμως το ΚΚΕ δεν έκανε ποτέ λόγο για ιστορικές διαφορές (που δεν έχουν και σημασία για τον ψηφοφόρο προεκλογικά, δεν είναι ιστορικός), και αφετέρου δεν επηρεάζουν σε τίποτε το ζήτημα του "μείγματος διαχείρισης", όπως δεν επηρέασαν οι ιστορικές διαφορές την μη διαφοροποίηση ΠΑΣΟΚ και ΝΔ.

      Διαγραφή
    6. εγω ξερω οτι ολες οι δημοσιες τοποθετησεις στελεχων του ΚΚΕ (δεν μιλαω για κοπεπ κτλ γιατι εκει ειναι ποιο ξεκαθαρα) ελεγαν οτι: σαφεστατα δεν ειναι ιδιοι (προς το παρων εκτος απο ελαχιστες εξαιρεσεις οπως τον συνδικαλιστη της δεη λεω εγω, δεν τους λες κλεφτες), αλλα εξυπηρετουν τον ιδιο σκοπο απο αλλες αφετηριες.
      προφανως στο 2λεπτο -και με διακοπες- δεν μπορεις να εξηγησεις και πολλα

      Διαγραφή
    7. Το επικοινωνιακό, όπου ήμασταν υπερβολικά γενναιόδωροι και μας βρίζαν κι από πάνω, είναι ένα πράγμα, και δε με απασχολεί ιδιαίτερα, μιας και δεν νομίζω ότι έπαιξε κανένα ιδιαίτερο ρόλο.

      Το θεωρητικό με απασχολεί όμως, διότι αν δεν υπάρχουν στην πραγματικότητα καθόλου "δύο μείγματα διαχείρισης" (φυσικά στην ίδια κατεύθυνση), αυτό έχει σοβαρές συνέπειες για τη συνολική μας θεώρηση, και όχι μόνο σε ό,τι αναφορά την Ελλάδα, και πρέπει να εμβαθυνθεί. Διότι τότε φτάνουμε στο σημείο της πλήρους εξαφάνισης μιας ιστορικής διαφοράς, στην πλήρη εξάλειψη της απόστασης Κεϊνσιανισμού και νεοφιλελευθερισμού (αυτά είναι τα "μείγματα" και κανένα άλλο), που σημαίνει ότι τίθεται πολύ πιο ωμά το δίλημμα και ότι το δίλημμα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ "ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ", αλλά "ΑΣΑΛΙΩΤΟ ΠΗΔΗΜΑ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ."

      Διαγραφή
    8. @Αντωνης:
      Η προσωπική μου άποψη είναι πως στο τελευταίο συμπέρασμα (το δίλημμα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ "ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ", αλλά "ΑΣΑΛΙΩΤΟ ΠΗΔΗΜΑ Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ.") έπρεπε να έχουμε καταλήξει ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του '90, όταν η "σοσιαλδημοκρατική" διαχείρηση ταυτίστηκε πληρως με την νεοφιλελεύθερη.
      Αυτό δεν έγινε γιατί οι σοσιαλδημοκράτες ειχαν κάποια όρεξη να καταστρέψουν τους πελατειακούς και πολιτικούς μηχανισμούς εξαγοράς του προλεταριάτου που με τόσους κόπους είχαν στήσει, αλλά γιατί η αστική τάξη δεν μπορούσε (για λόγους στασιμότητας της δικής οικονομίας) και δεν ήθελε (λόγω έλειψης ΕΣΣΔ) να συντηρήσει αυτούς τους μηχανισμούς πλέον.

      Στην Ελλάδα το είδαμε αυτό πεντακάθαρα με την μοίρα του πανίσχυρου ΠΑΣΟΚ. Θα αποφάσιζε να αυτοκτονήσει πολιτικά εάν είχε άλλες επιλογές;
      -Και αν το ΠΑΣΟΚ δεν είχε άλλες επιλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ που ακριβώς τις βρήκε;

      Διαγραφή
    9. Συμφωνώ (και έτσι το έβλεπα εξ αρχής) απολύτως.

      Διαγραφή
    10. Γράφεις Αντώνη, "ένα και μόνο ένα μείγμα βλέπω."
      Ας κάνω την παραδοχή πως υπάρχουν δύο.
      Σε διαφορετικές φάσεις έχουμε ήδη δει, την αλληλοδιαδοχή τους, την αλληλοσυμπλήρωσή τους, εντέλει την πλήρωσή τους σε ένα. (Δηλ. διπολισμός, τό 'να χέρι νίβει τ' άλλο, συγκυβέρνηση - ήδη έχει γίνει λόγος και για συγκυβέρνηση ΣΡΖ/ΝΔ).
      Ενώ η διατήρηση και διαιώνιση του καπιταλισμού όχι μόνο δεν αμφισβητείται αλλά προωθείται κιόλας, τότε αντικειμενικά αυτά τα δύο βρίσκονται σε σύγκλιση στρατηγικού στόχου.
      Η αρχική παραδοχή εξαφανίζεται...

      Ανέτρεξα στο δίκτυο για να βρω αναφορές περί Μείγματος Πολιτικής. Συνάντησα την φράση αρκετές φορές και διαδοχικά, σε βαθμό να αναρωτιέμαι μήπως ενέχει θέση ορολογίας, ώσπου!:
      "Θεωρία του μείγματος της οικονομικής πολιτικής"
      http://digilib.lib.unipi.gr/spoudai/bitstream/spoudai/152/1/t51_n1-2_3to6.pdf

      ΥΓ. Σχετικά με την πρώτη παρέμβαση του Φάντομ (ενώ είχα άποψη όμοια με τη διαατύπωση του modesto), αυτοκριτική μου, το 2. στο http://fadomduck2.blogspot.gr/2015/02/blog-post_25.html?showComment=1423084687259#c6568524797731081867

      graf

      Διαγραφή
    11. Έγραψα σχόλιο και μου το φαγε η μαρμάγκα (ο σέρβερ).

      Δες τι λέει ο Σταμάτης το 1986. Πριν 29 χρόνια.

      "Σύμφωνα με τη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '60 κυρίαρχη άποψη και πρακτική, οι κυβερνήσεις σε τέτοιες περιπτώσεις πρέπει να αντιδρούν αντικυκλικά, δηλ. να λαμβάνουν μέτρα αύξησης της ζήτησης για τα εγχώρια προϊόντα, σημαντικότερο των οποίων εθεωρείτο η αύξηση των ιδίων των δημοσίων δαπανών. Η πολιτική αυτή είναι γνωστή ως κεϋνεσιανική πολιτική καταπολέμησης της οικονομικής κρίσης. Στη δεδομένη όμως περίπτωση, στην κρίση της δεκαετίας του '70, συνέβη λες και εθεωρείτο πάντα αυτονόητο ακριβώς το αντίθετο: Οι μέχρι χθες υποστηρικτές της κεϋνεσιανικής οικονομικής πολιτικής εισηγούνται ξαφνικά μια προκυκλική πολιτική περικοπής των δημοσίων δαπανών, ιδιαιτέρως των κοινωνικών, και περιορισμού της ζήτησης, ιδιαιτέρως της καταναλωτικής, και οι κυβερνήσεις κάνουν ό,τι μπορούν για να ασκήσουν μια τέτοια πολιτική «λιτότητας», όπως καθιερώθηκε να λέγεται."
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/01/1986.html

      Ούτε καν απ' τις αρχές του 90 δεν τίθεται το θέμα, τίθεται το αργότερο στα μέσα του 80 ότι η διαφορά "κεϊνσιανιστών" και "επάρατων νεοφιλελέ" είναι στάχτη στα μάτια.

      Πρέπει να υπάρξει μια ολοκληρωμένη και επιστημονική έρευνα απ'το κόμμα πάνω στο συνολικό ζήτημα και θεωρώ ότι οι βάσεις για αυτή υπάρχουν εδώ και καιρό. Διότι όχι μόνο οι Έλληνες αλλά και πάρα πολλοί στο εξωτερικό είτε αναπαράγουν το παραμύθι της "κεϊνσιανικής εναλλακτικής" είτε το χάφτουν αμάσητο. Οπότε είναι και διεθνιστικό καθήκον και θα βοηθήσει στη διαπάλη με τον οπορτουνισμό στα ΚΚ και εργ. κόμματα.

      Διαγραφή
  6. http://www.komep.gr/2004-teyxos-2/h-diapalh-gia-to-mellon-toy-symfonoy-statherothtas-ths-ee?highlight=WyJcdTAzYzBcdTAzYjFcdTAzYzBcdTAzYjFcdTAzYjRcdTAzY2NcdTAzYzBcdTAzYmZcdTAzYzVcdTAzYmJcdTAzYmZcdTAzYzIiXQ==

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Στην πραγματικότητα ο ίδιος ο όρος "μείγμα" δείχνει ότι δεν έχουμε μια καθαρή πολιτική διαχείρισης,αλλά διαφορετικούς συνδυασμούς στοιχείων τόσο από μονεταριστικά όσο και από κευνσιανά μέτρα.
    Υπάρχει όμως μια ασυμμετρία, ο κυρίαρχος πόλος είναι η νεοφιλελεύθερη διαχείριση, είναι ο πυρήνας, τα μέτρα που παρουσιάζονται σαν επεκτατική πολιτική, είναι συμπληρωματικά σε αυτή την κεντρική λογική και έρχονται για να διορθώσουν ανεπιθύμητες παρενέργειες της, στην συσσώρευση.
    Δεν υπάρχει καμμία αμφιβολία ότι εκφράζει την ίδια τάξη η διαχείριση Συριζανέλ.
    Επίσης δεν υπάρχει αμφιβολία ότι δεν μπορεί η εατ να εφαρμόσει κατά βούληση, το συνδυασμό μέτρων που θέλει, πρέπει να παίρνει και το οκ των ισχυρών της συνεταίρων.
    Δεν νομίζω ότι το ΚΚΕ έχει αφήσει οποιοδήποτε "παραθυράκι" για δυνατότητα φιλολαϊκού μοντέλου διαχείρισης στον σημερινό καπιταλισμό και δίνει με συνέπεια την μάχη ενάντια σε τέτοιες απόψεις, που φαίνεται να είναι πλειοψηφικές, στις διεθνείς συναντήσεις.
    Το θέμα βέβαια της βαθύτερης και συνολικότερης θεωρητικής τεκμηρίωσης,
    είναι διαφορετικό και στο τέλος θα απαιτούσε την συγγραφή ενός " late capitalism", 50 χρόνια μετά τον Ernest Mandel.
    Δεν ξέρω ποιος έχει τις ακαδημαϊκές γνώσεις,το κύρος και τον χρόνο να το κάνει.
    Πάντως θα άξιζε τον κόπο.
    Το βάρος πέφτει και σε εσάς, που
    εκπαιδεύετε την νέα γενιά διανούμενων, η για πιο άμεσα, με την μεταστροφή κάποιου κορυφαίου ακολουθώντας το παράδειγμα του Γληνού.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή