Τρίτη, 24 Μαρτίου 2015

"Νεοαποικιακή εξάρτηση"

2027: Το ελληνικό κεφάλαιο ξανασυσσωρεύει γρηγορότερα απ' το γερμανικό και ο λαός γιορτάζει την "εθνική του ανεξαρτησία" απ' τον γερμανικό ζυγό
Το 2000, ο ρυθμός αύξησης του ελληνικού ΑΕΠ ήταν ψηλότερος από αυτόν της Γερμανίας, του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ιταλίας και της Γαλλίας. Το 2001 ήταν σχεδόν διπλάσιος από τον γαλλικό, υπερδιπλάσιος του γερμανικού, σχεδόν τετραπλάσιος του αμερικάνικου, υπερδιπλάσιος του ιταλικού. Το 2002, ο ρυθμός ανάπτυξης του ελληνικού κεφαλαίου ήταν σχεδόν διπλάσιος του αμερικάνικου, υπερδεκαπλάσιος του ιταλικού, σχεδόν τριπλάσιος του γαλλικού, αρκετά μεγαλύτερος του ισπανικού και του αγγλικού και μη συγκρίσιμος με τον γερμανικό, που ήταν 0. Το 2003, η Ελλάδα είχε ρυθμό ανάπτυξης πάνω από οκτώ φορές μεγαλύτερο από της Γαλλίας, διπλάσιο απ' της Ισπανίας, σχεδόν τριπλάσιο από αυτό των ΗΠΑ, τριάντα τρεις φορές μεγαλύτερο από αυτόν της Ιταλίας και μη συγκρίσιμο με αυτόν της Γερμανίας, που είχε συρρίκνωση κατά 0.70%. Σε όλη την περίοδο από το 2000 ως το 2008, για να μην πολυλογούμε, το ελληνικό κεφάλαιο αυξήθηκε με ρυθμούς είτε πολύ πάνω από αυτόν των βασικών οικονομιών της Ευρώπης, είτε λίγο κάτω από τις πιο δυναμικές καπιταλιστικές οικονομίες της ΕΕ σε μια δεδομένη χρονιά. Μοναδική εξαίρεση το 2005, αν και τότε ακόμα το ΑΕΠ στην Ελλάδα αυξήθηκε γρηγορότερα από ό,τι στη Γερμανία και το ίδιο με την Ιταλία.



Σε όλη αυτή την περίοδο, η προϊούσα ιδεολογία ήταν αυτή της Ελλάδας ως "ισότιμης εταίρου" της ΕΕ, της "ισχυρής Ελλάδας" κατά τον Κώστα Σημίτη. Και η ιδεολογία αυτή έμοιαζε να επιβεβαιώνεται πλήρως απ' την πραγματικότητα, με την συνηθισμένη βέβαια μαρξιστική επιφύλαξη: οι ρυθμοί "ανάπτυξης" είναι μεταξύ άλλων ρυθμοί έντασης της εκμετάλλευσης της παραγωγικότητας της εργασίας, και έτσι, το να έχει μια καπιταλιστική χώρα ψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης δεν σημαίνει ότι είναι "ισχυρή" η ίδια γενικώς, αλλά ότι ισχυροποιείται η αστική της τάξη, σε βάρος, βεβαίως, της εργατικής.

Το 2008, η Ελλάδα, όπως και η Αγγλία, οι ΗΠΑ και η Ιταλία σημείωσαν συρρίκνωση του ΑΕΠ τους. Η τάση αυτή συνεχίστηκε και το 2009, για όλες τις μεγάλες παγκόσμια οικονομίες εκτός της Κίνας. Όμως το 2010, και καθώς οι υπόλοιπες μεγάλες ευρωπαϊκές οικονομίες επέστρεψαν σε θετικά ποσοστά ανάπτυξης, με την εξαίρεση της Ισπανίας, που βρέθηκε με μηδενικό ποσοστό, η Ελλάδα συνέχισε να πέφτει με μεγαλύτερους ρυθμούς, και με ακόμα μεγαλύτερους το 2011, όταν και το ΑΕΠ συρρικνώθηκε στο καταστροφικό ποσοστό του -8.90%.

Το ποιος πλήρωσε τη συρρίκνωση είναι γνωστό: η εργατική τάξη, οι δημόσιοι υπάλληλοι, οι αγρότες, οι αυτοαπασχολούμενοι, οι συνταξιούχοι. Οι εκμεταλλευμένοι πληρώνουν την "ανάπτυξη" μέσω της υπεραξίας και τη συρρίκνωση μέσω των περικοπών, των απολύσεων, των φόρων, άμεσων και έμμεσων, της ανεργίας και της επισφάλειας. Εξαθλιώνονται "σχετικά" όταν υπάρχει "ανάπτυξη" και "απόλυτα" όταν υπάρχει συρρίκνωση του κεφαλαίου.

Αλλά το 2011 δεν είναι μόνο η χρονιά-αρνητικό ρεκόρ των ρυθμών ανάπτυξης του ελληνικού κεφαλαίου και των συνεπειών της για τη θέση του ελληνικού καπιταλισμού στην ΕΕ και παγκόσμια· είναι επίσης η χρονιά των "αγανακτισμένων" και των ιδεολογημάτων που τους εμφυσήθηκαν συστηματικά και με μακιαβελικό μεράκι: γερμανοδουλεία, γερμανοτσολιαδισμός, Κουίσλινγκ, Γκαουλάιτερ, Ράλληδες, αποικίες χρέους και νεοαποικιακές σχέσεις εξάρτησης. Αυτά ήταν τα ευφυολογήματα με τα οποία η αστική τάξη που λίγα χρόνια πριν καμάρωνε για την "ισχυρή Ελλάδα" μετέφρασε την πραγματικότητα της απώλειας ανταγωνιστικότητας έναντι των άλλων καπιταλιστών στο μυαλό του λαουτζίκου (εδώ αξίζει να σημειωθεί ότι τα στοιχεία για το 2012 δείχνουν και την αφορμή της γέννεσης του συριζαϊκού ιδεολογήματος των "χωρών του Νότου", καθώς Ελλάδα, Ιταλία και Ισπανία σημειώνουν και οι τρεις συρρίκνωση, σε αντίθεση με Γαλλία και Γερμανία, που παρουσιάζουν μικρή έστω ανάκαμψη).

Με άλλα λόγια, όταν το ελληνικό ΑΕΠ αυξανόταν με ρυθμούς πολλαπλάσιους από αυτούς των μεγαλύτερων οικονομιών στην Ευρώπη, όλα ήταν καλά και ανθηρά. Όταν αυτό αντιστράφηκε --και αντιστράφηκε μέσω της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης-- ο "ισχυρός" και "εύρωστος" ελληνικός καπιταλισμός ("ελληνική οικονομία" στην αστική διάλεκτο) όχι απλά εξαφανίστηκε από το ραντάρ της δημόσιας συζήτησης, αλλά έδωσε τη θέση του στην ... αποικιοκρατία και την ... γερμανική κατοχή. Πόσο πιο δραματικό μπορεί να καταστήσει κανείς το γεγονός ότι όλα τα συναφή ιδεολογήματα της εξω-ΚΚΕ "αριστεράς" ήταν απλώς ανακλάσεις του κλαυθμού και οδυρμού της αστικής τάξης της χώρας για την απώλεια των ρυθμών εκείνων ανάπτυξης που αντανακλούσαν την "υγιή" εκμετάλλευση της "δικής της" εργατικής τάξης; Πόσο πιο αστείο μπορεί να είναι κάτι από την βεβαιότητα ότι μια οικονομία αλλάζει χαρακτήρα και μετατρέπεται από "ισχυρή" σε "αποικιακή" μέσα σε δυο χρόνια, ανάλογα με το αν οι ρυθμοί κεφαλαιοκρατικής συσσώρευσης σ' αυτήν υπερισχύουν ή όχι παραδοσιακά μεγαλύτερων οικονομιών; 

Κι όμως, το ΚΚΕ δέχτηκε ατελείωτα πυρά από την "αριστερά" επειδή δεν αναγνώρισε στην προκλητικά υποκριτική κλαψούρα της ελληνικής αστικής τάξης μια βάσιμη θεώρηση του τι συνέβη στην ελληνική καπιταλιστική οικονομία. Προφανώς, αν κάποια στιγμή αυτή επιστρέψει στην αύξηση της συσσώρευσης δια του "υγιούς" ξεζουμίσματος μιας "ανταγωνιστικότερης" εργατικής δύναμης, θα είναι επειδή στο μεταξύ έχει προκύψει η ... "εθνική απελευθέρωση."

Με τέτοιες ηλιθιότητες τρέφεται ακόμα και σήμερα η μεγάλη πλειοψηφία των εκμεταλλευμένων στη χώρα μας. 

Αλλά εγώ δεν θα έλεγα ποτέ ότι αυτή η γενικευμένη αποδοχή της αυτοκαταστροφικής βλακείας απ' τους υποτελείς, δηλαδή η πρόθυμη υιοθέτηση των ιδεολογημάτων των εκμεταλλευτών τους ωσάν να αντανακλούν την δική τους θέση στην παραγωγή, οφείλεται ... στην Τουρκοκρατία.

21 σχόλια:

  1. Αντωνη, γιατι πιστευεις η Ελλαδα δεν "ανεκαμψε"; Προκειται για καποιο σχεδιο ελεγχομενης καταστροφης κεφαλαιου και "ανοικοδομησης";

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που για μένα είναι δυσεξήγητο είναι γιατί η κρίση στην Ελλάδα είχε πολύ μεγαλύτερη ένταση απ' ότι σε οποιαδήποτε άλλη χώρα.
      Μια πιθανή απάντηση θα ήταν για να τη βάλουν στο χέρι γεω-, στρατηγικά/πολιτικά,
      αλλά ούτως ή άλλως "ανήκομεν εις στη δύση".
      Από την άλλη αν υπήρχε σχέδιο όπως λέει ο ποε,
      μένει να απαντηθεί γιατί το σχέδιο περιλάμβανε επίθεση τέτοιας έντασης και γιατί όχι ας πούμε τύπου Πορτογαλίας ή Ιρλανδίας (που προφανώς κι εκεί η εργατική τάξη υποφέρει)
      αλλά δε νομίζω πως ήταν της ίδιας έντασης.
      Μεγαλύτερη ανάγκη για καταστροφή κεφαλαίου;
      Μπορεί να στηριχθεί κάπου αυτό;

      ΤΧΤΛ

      Διαγραφή
    2. Δεν βλέπω προσωπικά κανένα "σχέδιο", αν και δεν είμαι αρμόδιος να δώσω μια πλήρη οικονομική εξήγηση. Μια διάσταση όμως που αντιλαμβάνομαι θα την θίξω σε ξεχωριστή ανάρτηση.

      Διαγραφή
    3. Ενα "πλανο" πχ θα μπορουσε να ηταν, με αφορμη την κριση, να επιταχυνθει η καταστροφη της μικρης και μεσαιας ιδιοκτησιας, η οποια αποτελει κοινο χαρακτηριστικο κρατων του νοτου και παραλληλα προωθηση της συγκεντροποιησης του κεφαλαιου, κατι που εχει γινει νωριτερα σε αλλα κρατη και με διαφορους τροπους.

      Υστερα αν υπαρχουν, μου μαλλον υπαρχουν, προοπτικες μεγαλων επενδυσεων στην χωρα[πχ στην ενεργεια], οι αρνητικοι ρυθμοι αναπτυξης για ενα χρονικο διαστημα θα συμπιεζαν τα μεροκαματα, θα εβγαζαν απο τη μεση ισως καποιους μικρομεσαιους διαπλεκομενους επιχειρηματιες, θα εριχναν και τις αξιες της γης κλπκλπ, μεχρι ας πουμε να ξεκινησουν οι σοβαρες επενδυσεις σε συνθηκες πολυ πιο ευνοικες για τους εμπλεκομενους πολυεθνικους ομιλους.

      Μηπως δηλαδη προοριζουν τη χωρα για κατι σχετικα "μεγαλο"
      Βεβαια ολα αυτα αποτελουν δικα μου ερωτηματα, δεν το εχω ψαξει σε βαθος, το σιγουρο ειναι ομως οτι κατι ετοιμαζεται να κοχλασει.

      Προς θεου μην ερμηνεθουν τα λογια μου σαν να εννοω οτι η ελληνικη κριση ειναι τεχνητη, απλα σε συνδιασμο με το γεγονος της κρισης το διεθνες κεφαλαιο προσαρμοζεται και χρησιμοποιει καποια πραγματα προς οφελος του απαντωντας στις προκλησεις της κρισης και ισως υποβοηθωντας καποιες τασεις να γινουν πιο εντονες.

      Διαγραφή
    4. Όχι οτι είμαι ο πλέον αρμόδιος αλλά η εξήγηση που δίνει ο Poe με καλύπτει σε γενικές γραμμές.

      Διαγραφή
    5. Take Iceland. This is a very tiny economy with only 325,000 people, the size of smallish city in Europe or the US. It is often presented by Keynesian economists and others as showing a way out of the crisis compared to staying in a common currency. The argument is that Iceland defaulted on its debts and devalued its currency and so recovered its economy (on a capitalist basis), while Greece remains trapped.

      I have written on the experience of Iceland in several posts and this story of default and devaluation is just not true (see my post, https://thenextrecession.wordpress.com/2013/03/27/profitability-the-euro-crisis-and-icelandic-myths/) ). Iceland did not renege on the huge debts that its corrupt banks ran up with foreign institutions (mainly the UK and the Netherlands). It eventually renegotiated them and is now paying them back like Greece.

      And devaluation did not mean that Icelanders escaped from a huge loss in living standards. They have done little better than the Greeks on that score – although of course, Icelanders started from a much higher standard of living than the Greeks. In euro terms, Icelandic employee real incomes fell 50% and are still 25% below pre-crisis levels.

      Greece: breaking illusions
      https://thenextrecession.wordpress.com/2015/03/03/greece-breaking-illusions/

      Διαγραφή
    6. ...The Austerians like to cite the example of the Baltic states as showing that their policies will work much better than the Keynesians in quickly restoring capitalism......

      Διαγραφή
    7. ...I made a (crude) measure of the rate of profit in the Greek economy over the last ten years. The rate of profit peaked in 2007 some two years before the crisis really hit Greece. Investment then plummeted 50% from 2007 to now.


      The key result of austerity has been to drive up the rate of surplus value by 25% since 2009. Unfortunately, Greek capitalism still has not been able to get rid of its dead capital through bankruptcies, mergers and privatisations sufficiently to reduce the organic composition of capital and raise profitability. So investment is not yet recovering.


      So austerity is working to some extent in Greece, but without the destruction of the value of much more Greek capital, it will take a long time. And the rest of capitalism could enter a new global recession before Greek capitalism gets out of its pit, so destroying the prospects of recovery through more exports and tourism.

      If it is still very difficult for small capitalist economies that depend on low unit labour costs and exports (like Ireland) to turn things round, it is even more difficult for larger capitalist economies (UK) or giant ones (US, Japan), where profits still depend mostly on domestic markets and the unemployed labour force cannot be transported to the rest of the world to relieve the burden on the state. The UK economy is the largest one where the government claims that austerity is the best (only) policy that will work (see my post, UK economy: no Plan B,18 July 2012). So far, it is failing. Far from the budget deficit coming down, it will be larger this current fiscal year to April 2013 than last year and the public debt to GDP is heading towards 100% of GDP. Government tax revenues are just not meeting targets because the UK economy is teetering on recession.

      Even worse, there is no contribution to GDP growth from an improving trade account, as there is for Estonia, Greece.....


      https://thenextrecession.wordpress.com/2012/09/30/can-austerity-work/

      Διαγραφή
    8. Poe

      Κοιτα το τελευταιο διαγραμμα για την Ιρλανδια.

      https://thenextrecession.wordpress.com/2012/09/30/can-austerity-work/

      Διαγραφή
    9. Πάντως δεν είναι μόνο το ντόπιο ή το διεθνές κεφάλαιο που ωφελείται απ` την κατάσταση στην Ελλάδα.

      Παραδείγματος χάριν:

      Σήμερα οποιοσδήποτε βορειοευρωπαίος μεσοαστός ή και μικροαστός, που πριν την κρίση απολάμβανε μισθούς τριπλάσιους από τους ελληνικούς αντίστοιχους, ενώ σήμερα η αναλογία είναι πέντε προς ένα , ή, δέκα προς μηδέν, μπορεί και αγοράζει γη και ακίνητα, απλά και μόνο για την αναψυχή του, σε οποιοδήποτε διαμάντι του Αιγαίου ή του Ιονίου (αναφέρω απλώς ενδεικτικά) στο ένα τρίτο ως ένα έκτο της τιμής που είχαν αυτά τ` ακίνητα προ κρίσης και φοροληστίας.

      Δηλαδή, μόνο με τις οικονομίες ενός ή δύο ετών, κάνει τα πιο τρελά του όνειρα πραγματικότητα…

      Κι αυτό συμβαίνει μαζικά, σε βαθμό αδιανόητο μέχρι πρότινος, όπως μπόρεσα να διαπιστώσω ιδίοις όμμασι κα να ακούσω ιδίοις ώσι απ` τους ανθρώπους στην επαρχία.
      Και κάθε χρόνο που περνά, η κατάσταση επιδεινώνεται με γεωμετρική πρόοδο.

      Σήμερα, το ένα τέταρτο, χονδρικά, της Ελλάδας πωλείται όσο-όσο, το` χουμε πάρει χαμπάρι;

      Με ό, τι αυτό συνεπάγεται…

      Και φυσικά αυτοί που πουλούν δεν είναι οι έλληνες καπιταλιστές, είναι, μεταξύ άλλων, και πάρα πολλοί απλοί εργαζόμενοι που κληρονόμησαν ή έχτισαν με ιδρώτα κάτι, και το ξεπουλούν γιατί απλούστατα δεν μπορούν να το συντηρήσουν ή για να τα φέρουν βόλτα με τη δεινή οικονομική κατάσταση στην οποία έχουν περιέλθει…

      Θα` χε τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε αναλυτικά στατιστικά στοιχεία ως προς αυτά, δηλαδή πόσοι και ποιοί αγοράζουν τι, πού και πόσο στην ελληνική κτηματομεσιτική αγορά σήμερα.


      Μάνος

      Διαγραφή
    10. " Greek capitalism still has not been able to get rid of its dead capital through bankruptcies, mergers and privatisations sufficiently to reduce the organic composition of capital and raise profitability. So investment is not yet recovering."

      Εδω στην ουσια μιλαει για καταστροφη κεφαλαιου και συγκεντροποιηση

      Τωρα για το αλλο μεγαλο θεμα, την μεταναστευση, πιστευεις οτι θα ενταθει στην ελλαδα; Προς το παρον υπαρχει αυξητικη ταση, αλλα δεν διοχετευονται με τα τσουβαλια καθε ειδους εργαζομενοι. Δηλαδη δεν φευγουν τοσο πολυ χειρωνακτες εργατες[τουλαχιστον αυτην την εντυπωση εχω] κυριως αποφοιτοι τριτοβαθμιας την κανουν για αλλη γη αλλα μερη και πιο συγκεκριμενα θετικης κατευθυνσης. Μαζικα που θα μπορουσαν να μεταναστευσουν ελληνες εργατες αυτη τη στιγμη; Δεν νομιζω οτι θα ερθουν απο εκει οι θετικοι δεικτες αναπτυξης, κατα τη γνωμη μου μετα απο καποια χρονια και για καποια χρονια το παιχνιδι θα παιχτει στην ενεργεια, στην αναβαθμιση της ελλαδας ως εμπορικος κομβος και επενδυσεις πανω στις υποδομες που χρειαζονται αυτα για να ολοκληρωθουν. Απο ολα δηλαδη που ακουγονται, μονο εκει μπορει να βασιστει μια προσκαιρη αναπτυξη για την ελλαδα, καπιταλιστικη παντα και με πολυ ασχημες συνθηκες για τους εργαζομενους.


      Διαγραφή
    11. @ Μάνος: Αφού "συμβαίνει μαζικά" να αγοράζουν την Ελλάδα οι Ευρωπαίοι μικροαστοί, κάπου θα πρέπει να υπάρχουν και στατιστικά. Εγώ αναρωτιέμαι ποιοι Ευρωπαίοι μικροαστοί την αγοράζουν, όταν η Γερμανία έχει ιστορικό ρεκόρ φτώχειας, Ιταλία, Ισπανία και Πορτογαλία σέρνονται (με την τελευταία να έχει ρεκόρ αυτοκτονιών στην ιστορία της), και γενικώς η ΕΕ πάει κατά διαόλου.

      Διαγραφή
    12. Ίσως δεν ήμουν σαφής.

      Δεν λέω, φυσικά, ότι αυτό το ένα τέταρτο, χονδρικά, της Ελλάδας, που ισχυρίζομαι πως πωλείται όσο-όσο, αγοράζεται ή προορίζεται ν` αγοραστεί αποκλειστικά από μικροαστούς.

      Ασφαλώς τη μερίδα του λέοντος την έχουν ξένοι και ντόπιοι καπιταλιστικοί όμιλοι (συγκεντροποίηση γης και ακίνητης περιουσίας, κυρίως για επενδυτικούς σκοπούς).

      Από` κει και πέρα, ασφαλώς δε μιλάω για τους γερμανούς εργάτες, ούτε για τους νότιους αντίστοιχους, μιλάω (βάσει συνομιλιών που είχα με ντόπιους σε διάφορες τουριστικές περιοχές) για σκανδιναβούς, άγγλους, γάλλους, ολλανδούς, βέλγους, Ελβετούς και αμερικανούς, κατά κύριο λόγο, μικροεπιχειρηματίες, μεσοαστούς και ανώτερα μικροαστικά στρώματα.

      Αλλά και γερμανούς...

      Επειδή η Γερμανία έχει ρεκόρ φτώχιας, αυτό, προφανώς δε σημαίνει πως έχουν καταστραφεί (ακόμη, τουλάχιστον) κι εκεί οι λεγόμενοι μικρομεσαίοι…

      Τους μεμονωμένους μεγαλοαστούς, πάσης εθνικότητας, δεν τους βάζω στον κατάλογο, γιατί αυτοί είχαν και πριν τη δυνατότητα να αγοράζουν παντού στην Ελλάδα. Οι ευκαιρίες προέκυψαν τα τελευταία χρόνια μόνο για τους υπόλοιπους….

      Προφανώς ο βόρειος μικροαστός θα αγοράσει ένα παλιό, κακοσυντηρημένο σπίτι, ας πούμε, στο Πλωμάρι της Λέσβου (το μισό Πλωμάρι πωλείται (κυριολεκτικά!) ή τουλάχιστον αυτό ίσχυε πριν τρία χρόνια που το επισκέφτηκα) και ο μεσοαστός μεγαλογιατρός ή μεγαλοδικηγόρος, π.χ., ένα καλοδιατηρημένο παραδοσιακό στη Σύμη, στην Κέρκυρα, στη Φολέγανδρο ή στη Μάνη…

      Μάνος

      Διαγραφή
    13. Εδω στην Κρητη αυτο το φαινομενο υπαρχει
      Παντως το συνηθες δεν ειναι να πουλαει καποιος το σπιτι του
      αλλα να αγοραζουν real estate γραφεια μεγαλες εκτασεις και να φτιαζουν οικισμους που τους γεμιζουν με βορειοευρωπαιους συνηθως.
      Τωρα αυτοι οι ανθρωποι που ερχονται εδω αποσο τους εχω δει εμπειρικα, ειναι μικρομεσαιοι καθημερινοι ανθρωποι που εχουν βγει στη συνταξη και ερχονται σε ενα ωραιο μερος να περασουν ηρεμα και ομορφα.
      Στατιστικα δεν ξερω τι εκταση εχει το φαινομενο, ομως υπαρχει. Απο την αλλη δεν νομιζω οτι ειναι αυτοι οι ανθρωποι το προβλημα...
      το οτι τα γραφεια real estate αγοραζουν μεγαλες εκτασεις και τις χτιζουν, και μεχρι που θα φτασουν, αυτο ειναι ενα ζητημα, αν και νομιζω εχω ακουσει, εχουν μεινει αρκετα απο τα χτισμενα σπιτια, που προοριζονταν για αυτη τη χρηση, απουλητα τον τελευταιο καιρο, κατι που σχετιζεται μαλλον με αυτο που λεει ο αντωνης απο πανω.

      Διαγραφή
  2. Στην τουρκοκρατία, στο ότι δεν περάσαμε αναγέννηση και διαφωτισμό και διάφορα τέτοια. Επίσης. για τη σημερινή πνευματική συντηρητικοποίηση της Γαλλικής Δημοκρατίας φταίει η αναβίωση των επίκτητων αγγλικών εθίμων του εκατονταετούς πολέμου. gorf

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ισως αν ζητουσαμε τουρκικες αποζημιωσεις;

      Διαγραφή
  3. οι λεγομενες υπο αναπτυξη χωρες,στην φαση της ανοδου, εχουν μεγαλύτερους ρυθμους
    από τις ισχυρότερες καπιταλιστικες χωρες.
    κριτηριο για την ενταξη στην μια η άλλη κατηγορια ειναι ο βαθμος επεκτασης της καπιταλιστικης
    παραγωγης στο συνολο του κοινωνικου σχηματισμου.
    μεγαλη σημασια εχει εξ αλλου ο βαθμος συγκέντρωσης του κεφαλαιου.

    γενικα η αιτια της κρισης είναι η πτωση του ποσοστου κερδους.
    η συγκεκριμενη επενεργεια του στην χωρα μας και η αναλυση της είναι θεμα τεραστιο.

    μια παραμετρος της κρισης είναι και οι ιμπεριαλιστικες αντιθέσεις στο καθαρο πεδιο του
    οικονομικου ανταγωνισμου.
    όταν οι τελευταιες ιδωθουν ξεχωρα από τις διαδικασιες καπιταλιστικης ανάπτυξης,δινουν βαση
    στα επαναλαμβανομενα φαινομενα λαικισμου.
    πισω απ αυτά υπαρχει οικονομικη πραγματικοτητα, ομως μεθερμηνευεται λαϊκίστικα
    για να τεθει εκτος βολης η αστικη ταξη, ενω ακριβως οι στρατηγικες της επιλογες (ε.ε,ευρω)
    επιτεινουν την ετσι κι αλλοιως αναποφευκτη κριση του κεφαλαιου.

    η ελλαδα είναι καπιταλισμος ,μεσα στην καπιταλιστικη ιμπεριαλιστή αλυσιδα.
    όμως είναι γενικα χαμηλης οργανικης συνθεσης, απο κει και τα προβλήματα με τον σκληρο ευρωπαικο πυρηνα.
    γι αυτό και η κριση φαινεται αξεπεραστη.




    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Εγώ νομίζω πως η μεγάλη μείωση του αεπ της ελλάδας οφείλεται κυρίως σε αποδράσεις επιχειρησεων στα βαλκάνια, στην αποψίλωση της αγροτικής παραγωγής και φυσικά στην μετατροπή του πρωτογενή τομέα σε τριτογενή, υπηρεσίες φτηνές χωρίς βαθύ και ουσιαστικό προσανατολισμό (τουριστικές επιχειρήσεις τύπου ταβέρνας, δωματίων, καφετεριών κτλ)...

    Μεγάλο ρόλο σε αυτό έπαιξει και συνεχίζει να παίζει η ένταξη της ελλάδας στο ευρώ και την ΕΕ... που παρά την αρχική ανάκαμψη για το ελληνικό κεφάλαιο, φαίνεται πια καθαρά πως ούτε κι αυτό έχει συμφέρον να παραμείνει εντός της λυκοσυμμαχίας...

    Με δεδομένα τα παραπάνω πιστεύω πως το αεπ θα έπεφτε έτσι κι αλλιώς χωρίς την παγκόσμια κρίση...

    Ο μονοδικός κλάδος που ευημερεί είναι κλάδος της ναυτιλίας... αλλά κι εκεί οι ναυτεργάτες φυτοζωούν μαζί με τα ναυπηγεία μας...

    demetriox

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. "Εγώ νομίζω πως η μεγάλη μείωση του αεπ της ελλάδας οφείλεται κυρίως σε αποδράσεις επιχειρησεων στα βαλκάνια, στην αποψίλωση της αγροτικής παραγωγής και φυσικά στην μετατροπή του πρωτογενή τομέα σε τριτογενή, υπηρεσίες φτηνές χωρίς βαθύ και ουσιαστικό προσανατολισμό (τουριστικές επιχειρήσεις τύπου ταβέρνας, δωματίων, καφετεριών κτλ)..."

    Αυτο ειχε αρχισει πολυ πριν απο την κριση

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό ακριβώς λέω κι εγώ... Προσθέτω πως με την είσοδο της βουλγαρίας στην ΕΕ το 2005 το φαινόμενο οξύνθηκε... Το σταθερό κεφάλαιο λόγω εξαγωγής επιχειρήσεων όσο και αν ο κλάδος των κατασκευών και λόγω και ολυμπιάδας είχε ανθίσει δεν μπορεί να καθυστερήσει τα σημάδια της παρακμής και να μην έχει μακροπρόθεσμη επίπτωση στο αεπ...

      demetriox

      Διαγραφή
  6. Σχέδια σίγουρα υπάρχουν, όχι με την έννοια κάποιας συνομωσίας, αλλά με την έννοια της αντιμετώπισης μιας αντικειμενικής κατάστασης, προς όφελος της αστικής τάξης.
    Η κατωτερότητα του ελληνικού καπιταλισμού, σε σχέση με τους υπόλοιπους της ευρωζώνης, είναι αντικειμενική, γι αυτό και άργησε σε σχέση με τις άλλες χώρες να μπεί στο ευρώ και χρειάστηκε να κάνει πολύ πιο μεγάλες "αλχημείες", για να πιάσει τα κριτήρια.
    Μαζί με τις άλλες χώρες του "Νότου", έχουν το ίδιο πρόβλημα που είχαν οι καθυστερημένες περιφέρειες των πρώτων καπιταλιστικών χωρών. Δεν έχουν αναπτυχθεί όπως οι κεντρικές περιοχές, αλλά και δεν είναι τόσο φτηνές όσο οι άλλες χώρες εκτός Ευρώπης η της Αν. Ευρώπης, στις οποίες κατευθύνονται οι παραγωγικές επενδύσεις.
    Επιπλέον ο ελληνικός καπιταλισμός έχει κάποιες δυσμενείς ιδιαιτερότητες.
    Έχει να αντιμετωπίσει τον ανταγωνισμό των εξοπλισμών με την Τουρκία, χωρίς να έχει βιομηχανία εξοπλισμών.
    Έχει σαν πιο δυναμικό και μεγάλο τμήμα του κεφαλαίου του, το εφοπλιστικό, που όχι μόνο, είναι τελείως αφορολόγητο, αλλά και επιδοτήθηκε προκλητικά από τα αποθεματικά του ΙΚΑ.
    Έχει "καλομάθει" από την στρατηγική σημασία που είχε σαν χώρα, στην πρώτη γραμμή, απέναντι στο σοβιετικό μπλοκ και τις αντίστοιχες οικονομικές παραχωρήσεις των κυρίαρχων ιμπεριαλιστικών χωρών.
    Τώρα αυτό τον ρόλο (ενάντιον της Ρωσίας, πια) τον έχουν άλλες χώρες*, η γεωπολιτική σημασία της χώρας έχει αντικειμενικά μειωθεί, όσο και να την "φουσκώνουν" ο Καμμένος και ο Κοτζιάς.

    * π.χ. Πολωνία, το αγαπημένο παιδί του δυτικού ιμπεριαλισμού

    In April 1991, representatives of the seventeen major West European creditor governments collectively known as the Paris Club agreed to a two-phase, 50 percent reduction of Poland's debt on government loans. The United States made a similar reduction of 70 percent.

    ημιάγριος

    ΑπάντησηΔιαγραφή