Πέμπτη, 26 Φεβρουαρίου 2015

Γ. Λαμπρινίδης-Η Ελλάδα κυνηγάει το ΑΑΑ

Κυνηγάει το ΑΑΑ η Ελλάδα:
Ανάπτυξη, Αξιοπρέπεια, Αριστερά

Προεκλογικά, από αυτό εδώ το βήμα, είχα ανοίξει κι εγώ παρτίδες με την Ανάπτυξη. Ήταν λογικό να μην μείνει εκεί το θέμα. Ξέραμε ότι η Αριστερά θα μας παίδευε μετά τις εκλογές, ανεξαρτήτως αποτελέσματος. Η Αξιοπρέπεια ήρθε λίγο απρόσκλητη, αλλά γενικά είχε πάρε-δώσε με την Αριστερά και η τιμή της στο χρηματιστήριο των εννοιών είναι ακόμα ψηλά· έπρεπε να περιμένουμε ότι θα βγει στο σφυρί. Η Ελλάδα κυνηγάει εδώ και χρόνια το ΑΑΑ και ξέρουμε ότι αυτό το κουβάρι, δεν θα ξεμπλέξει έτσι εύκολα.

Θα προσπαθήσουμε να βάλουμε τα πράγματα σε μια σειρά. Ποιο είναι το μείζον θέμα των τελευταίων χρόνων; Αυτό που το προβάλουν τα αστικά μέσα ως μείζον, αλλά και που τη σημασία του την αποδέχεται κι ο κοσμάκης; Η διαπραγμάτευση, αναμφισβήτητα. Για ποιο θέμα; Μα για το χρέος, φυσικά!

{Παρένθεση: αν στην πρώτη ερώτηση είχατε απαντήσει «το χρέος», τότε απλά πιάνετε την αλληλουχία των σκέψεων από το δεύτερο βήμα – πιστέψτε με, δεν χάσατε τίποτα…}


Πάμε παρακάτω. Τίνος το χρέος, ρε παιδιά; Μα, του κράτους βεβαίως. Και γιατί μας νοιάζει το χρέος του κράτους;

Εδώ φτάνουμε σε σταυροδρόμι απαντήσεων. Μια απάντηση είναι ότι το κράτος είμαστε εμείς· είναι το κράτος μας (περίπου το ίδιο)· είναι η πατρίδα μας (απομακρυνόμαστε λίγο, αλλά μένουμε στην ίδια γειτονιά)· είναι το χρέος μας (εδώ κάπου τερματίζει το κοντέρ). Αυτοί που δίνουν την απάντηση αυτή μπορούν να διακριθούν σε πολλές κατηγορίες, αλλά εδώ θα μπουν σε τρεις. Στην πρώτη είναι αυτοί που όντως έχουν πάρει μερίδιο από αυτό το χρέος, δηλαδή οι τραπεζίτες, οι μεγαλοεργολάβοι, οι εφοπλιστές, οι βιομήχανοι, οι μεγαλέμποροι-εισαγωγείς-εξαγωγείς και τα άλλα παιδιά. Δημοσίως, αυτοί δεν αναγνωρίζουν το χρέος σαν δικό τους, ίσα-ίσα που λανσάρουν ότι το χρέος είναι του λαού και τους ίδιους σαν ευεργέτες που παρέχουν ATM, μεροκάματα-συσσίτιο και ναυάγια. Στην πράξη όμως έχουν τα δίκια τους να τους νοιάζει το χρέος, κι άρα και η διαπραγμάτευση. Εμείς δεν είμαστε τέτοιοι, αλλιώς ούτε θα γράφαμε, ούτε θα διαβάζαμε τέτοια κείμενα, οπότε πάμε στους επόμενους.

Στην δεύτερη κατηγορία, είναι όλοι οι εργαζόμενοι, αγρότες, αυτοαπασχολούμενοι, μικρέμποροι και μικρομάστορες που πήραν κάποιο δάνειο για σπίτι ή αυτοκίνητο, ή κάποιο επιχειρηματικό δάνειο, ή κάποια επιδότηση και νιώθουν τύψεις, παρόλο που συνεχίζουν να πληρώνουν όποτε και όπως μπορούν. Θα πρέπει να θυμίσουμε σε αυτούς, κάτι που ξέρουν πολύ καλά, ότι δηλαδή η «διαπραγμάτευση για το χρέος», αφορά το κρατικό χρέος κι άρα η επιμήκυνση, κούρεμα, μείωση επιτοκίου, μείωση δόσης, διαγραφή και λοιπές κορώνες αφορούν το κρατικό χρέος. Το δικό τους «χρέος» το διαπραγματεύονται μόνοι τους, είτε στον γκισέ της τράπεζας, ή έξω από το σπίτι τους, όταν έρχονται να τους το πάρουν. Μερικοί το διαπραγματεύονται συλλογικά με τις Λαϊκές Επιτροπές, αλλά αυτοί δεν αποζητούν συνήθως καλύτερη διαπραγμάτευση του κρατικού χρέους. Η σύνδεση του κρατικού χρέους με το δικό τους χρέος έχει ενδιαφέρουσες πτυχές, αλλά θέλω να το πάω αλλού, κι άρα θα ξεμπερδέψω με αυτήν την κατηγορία λέγοντας: «λάθος κύριοι, η ρύθμιση δεν σας αφορά».

Η τρίτη κατηγορία είναι όλος ο λαός που πήρε δάνειο για να συμπληρώσει το εισόδημα που δεν του έφτανε, για να πάει μια βδομάδα διακοπές, να σπουδάσει το παιδί του, να πληρώσει την εγχείρηση της γιαγιάς, ή ακόμα αυτοί που δεν πήραν κανένα δάνειο (υπάρχουν και τέτοιοι, ξέρετε), ή πήραν και το ξεχρέωσαν. Σε αυτήν την κατηγορία ανήκουν και αυτοί που καίγονται για τις τράπεζες, τη βιωσιμότητά τους, τις καταθέσεις και τη διασφάλισή τους, ενώ δεν έχουν δεκάρα στην τράπεζα, ούτε οι ίδιοι, ούτε οι πολύ κοντινοί τους. Για όλους αυτούς, η επιστήμη σηκώνει ψηλά τα χέρια κι εγώ θα τους πρότεινα να σταματήσουν να διαβάζουν κάπου εδώ – δεν ήρθε ακόμα η ώρα της Σωτηρίας!

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη απάντηση στο γιατί να μας νοιάζει το κρατικό χρέος και η διαπραγμάτευσή του, μάλλον πιο δημοφιλής στον πολύπαθο λαό μας. Αν η διαπραγμάτευση πάει καλά, τότε το κράτος θα έχει να πληρώσει λιγότερα (τώρα ή για πάντα). Με όλους τους άλλους όρους σταθερούς (έσοδα, διεθνής κατάσταση κλπ), λιγότεροι τόκοι σημαίνει δυνατότητα μεγαλύτερης δαπάνης από μεριάς κράτους. Αν η δαπάνη αυτή γίνει μίζες και δωράκια, καταλήγουμε στην συνηθισμένη απάντηση: η διαπραγμάτευση μας είναι αδιάφορη. Με μια καλή και αριστερή κυβέρνηση όμως, που το ήθος της βαφτίζει σε πεντακάθαρα νερά ακόμα και Πασόκους και τους κάνει πλέον τίμιους και ηθικούς, και που ελέγχεται από μετανοημένους νεοδημοκράτες, νυν Ανεξάρτητους Έλληνες, η παραπάνω δαπάνη δεν θα πάει σε μίζες. Θα πάει σε

Ανάπτυξη

Παρακάμπτω τη θρησκευτική διάσταση της Ανάπτυξης για μια στιγμή γιατί μια πεζή ερώτηση πρέπει να συνεχίσει τον προηγούμενο συλλογισμό: και γιατί μας νοιάζει η Ανάπτυξη, ρε πατριώτες; Μα, αν έρθει Ανάπτυξη θα ανοίξουν οι δουλειές, θα πέσει χρήμα στην αγορά, θα λαδωθούν τα γρανάζια και τα εντεράκια μας, θα φάμε, καταρχήν γενικά, εν συνεχεία με κουτάλια, και τέλος με χρυσά σημητικά κουτάλια! Δεν θα γκρινιάξω πάλι για το μέγεθος των κουταλιών, θα πιστέψω ότι μας νοιάζει η διαπραγμάτευση του χρέους επειδή θα απελευθερώσει κρατικούς πόρους κι έτσι θα έρθει Ανάπτυξη.

Σ’ αυτό το σημείο, σημειώνω ότι αυτό που όλοι λένε «ανάπτυξη» είναι με αστικούς όρους «μεγέθυνση» και, με σοβαρούς όρους, συσσώρευση. Για να δεις πραγματική Ανάπτυξη θα πρέπει να γίνει πρώτα Πόλεμος ή Επανάσταση (ή και τα δύο, με αυτήν συνήθως, αλλά και την ανάποδη, σειρά). Οπότε για τον μικροαστό, η Ανάπτυξη είναι το αποτέλεσμα των χειρότερων εφιαλτών του… Από τη μία, τη χρώσταγα αυτή την υποσημείωση, αλλά από την άλλη δεν γίνεται να ανατρέψω τον αστικό μύθο της Ανάπτυξης αλλάζοντάς της όνομα, και μάλιστα έτσι, στα καλά καθούμενα, στη μέση ενός άρθρου που είναι αφιερωμένο σ’ αυτήν.

Δεν έχουμε λύσει ένα ζήτημα ακόμα: πώς ακριβώς θα πάει η κρατική δαπάνη σε Ανάπτυξη; Ένας τρόπος είναι να πληρώσει το κράτος αυτά που χρωστάει σε επιστροφές φόρου, ασφαλιστικά ταμεία, Δήμους, προμηθευτές του Δημοσίου κλπ. Αυτή όμως η πράξη δεν φέρνει καθόλου Ανάπτυξη, και το πιο πιθανό είναι το χρήμα αυτό να αποθησαυριστεί και να μην επενδυθεί, ένεκα η κρίση. Επιπλέον, υπάρχει μια δυσκολία για το κράτος να προβεί σε άλλη δαπάνη, ενώ χρωστάει ήδη για παραγμένο έργο, αδιάφορο αν αυτό έγινε με ληστρική σύμβαση, όπως το χρέος προς φαρμακοβιομήχανους, ας πούμε, αν αποτελεί πολιτική κλοπή με τη συναίνεση της Δημοτικής Αρχής ή καθαρή κλοπή, με τη συναίνεση της διοίκησης των ασφαλιστικών ταμείων. Αλλά, κράτος είναι, ό,τι θέλει κάνει. Δεν θα πληρώσει αυτά που χρωστάει στον ιδιωτικό τομέα και θα τα διοχετεύσει αλλού – δεν ξέρω ποια συνιστώσα της συγκυβέρνησης είναι βολικότερο να χρεωθεί μια τέτοια άποψη, αλλά δεν με νοιάζει κιόλας.

Ένας άλλος τρόπος είναι να φροντίσει το ίδιο το κράτος να γίνει η επένδυση. Αυτό γίνεται προκηρύσσοντας ένα νέο έργο ή αυξάνοντας την παραγωγή σε κρατικές μονάδες. Είτε έτσι, είτε αλλιώς, θα αυξηθεί η παραγωγή σε ένα (έστω οποιονδήποτε) κλάδο της οικονομίας και θα αυξηθεί η ζήτηση για εργατικά χέρια. Για να είμαστε πιο ακριβείς, θα αυξηθεί η ζήτηση σε εργατοώρες. Η διαφορά μπορεί να φαίνεται λεπτή και ασήμαντη, αλλά δεν είναι. Αν αυξηθούν οι ζητούμενες εργατοώρες, μπορεί να καλυφθούν με τα υπάρχοντα εργατικά χέρια, κι άρα να μην υπάρξει αυξημένη ζήτηση για εργατικά χέρια.

Και τι μας νοιάζει εμάς αυτό; Μας νοιάζει, γιατί αν δεν αυξηθεί η ζήτηση για εργατικά χέρια, δεν θα μειωθεί η ανεργία. Το εργατικό εισόδημα μπορεί να αυξηθεί, αλλά μπορεί και όχι. Δείτε τι έγινε στον τουρισμό τα τελευταία χρόνια: αύξηση του κύκλου εργασιών (και λόγω πολέμων στην περιοχή που έστρεψαν τουρίστες προς τα εδώ), μείωση της απασχόλησης και του μεροκάματου στον κλάδο. Πώς έγινε αυτό; Μα, αφενός έγινε συγκεντροποίηση, δηλαδή έκλεισαν οι ταβέρνες, πανσιόν κλπ και μαζεύτηκε η δουλειά στις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες που είχαν περιθώριο δυναμικότητας. Αφετέρου εντατικοποιήθηκε η εργασία, ώστε με τον ίδιο αριθμό εργαζομένων στο μεγάλο ξενοδοχείο να βγαίνει όλη η παραπάνω δουλειά. Από πάνω, χρησιμοποιήθηκαν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας για να μειωθεί ο «ανενεργός χρόνος» - κι άλλη εντατικοποίηση. Τέλος, μειώθηκε κι ο μισθός για να είναι πλήρες το έγκλημα. Αυτά όλα συντέλεσαν στο «ελληνικό παράδοξο».

«Όχι, όχι, δεν θα κάνει η αριστερή κυβέρνηση κάτι τέτοιο», εξανίσταται η αριστερή μου πτέρυγα, η παρθένα. Η αριστερή πτέρυγα της αριστερής συνιστώσας της συγκυβέρνησης με τη δεξιά θα φροντίσει ώστε οι παραπάνω ώρες να πληρώνονται και θα επιβάλλει να μεταφραστεί η ζήτηση για εργατοώρες, σε ζήτηση για εργατικά χέρια, με την επιβολή, ας πούμε, ανώτατου ωραρίου, ανάπαυσης, αδειών και άλλων φιλεργατικών μέτρων. Άρα θα αυξηθεί η ζήτηση για εργατικά χέρια, θα μειωθεί η ανεργία και θα αυξηθεί το εργατικό εισόδημα. Αυτό σημαίνει ότι ο εργάτης θα πάρει χρήματα (εκεί που δεν έπαιρνε τίποτα) τα οποία θα ξοδέψει σε μέσα συντήρησης. Άρα θα αυξηθεί το εισόδημα του αγρότη και του αυτοαπασχολούμενου, μικρού έμπορα και βιοτέχνη. Αυτό βέβαια σημαίνει ότι ο εργάτης, όπως και το κράτος πιο πριν, δεν θα πληρώσει αυτά που χρωστάει ήδη σε χαράτσια, νοίκια, τράπεζες και τοκογλύφους, γιατί αν το κάνει αυτό, τότε τα χρήματα θα αποθησαυριστούν πάλι και το κύκλωμα θα μπλοκάρει. Ο εργάτης όμως δεν είναι κράτος και θα δυσκολευτεί λίγο περισσότερο να μην πληρώσει, αλλά έχουμε Αριστερά που θα κάνει ουσιαστικά παραγραφή, έστω προσωρινά, όλων των παλιών χρεών – δικών του και των εργατών.

{Η αλήθεια είναι ότι το χοντρύναμε κι έχει δυσκολέψει λίγο το πράγμα, αλλά υπάρχει ακόμα ελπίδα να έρθει η Ανάπτυξη. Υπομονή και κουράγιο, ταλαίπωρε αναγνώστη μου.}

Μάλλον, το πιο δύσκολο έμεινε για το τέλος. Αν έχεις ισοσκελισμένο προϋπολογισμό τότε όσα εισπράττεις, τόσα ξοδεύεις. Αν τα έσοδα δεν μπορούν να αυξηθούν άλλο γιατί ο εργάτης έχει μείνει πανί με πανί κι ο βιομήχανος κινείται με πιστωτική, γιατί όλα του τα λεφτά είναι στην Ελβετία, τότε δεν μπορούν να αυξηθούν και τα έξοδα – απλό. Αν είσαι λοιπόν από τη μεριά του λαού, καταλαβαίνεις ότι αν πληρώσεις εσύ 1 ευρώ φόρο παραπάνω, ακόμα κι αν αυτό το ευρώ γυρίσει ολόκληρο πίσω, και μάλιστα γυρίσει σε εσένα προσωπικά, τότε θα έχεις μείνει ακριβώς στην ίδια μοίρα, μόνο που θα έχει χρειαστεί να δουλέψεις κι από πάνω για να πάρεις το ευρώ σου και να περιμένεις κι όλο αυτό το διάστημα το ευρώ σου να κάνει τον κύκλο του – άρα θα χρειαστεί να στερηθείς το ευρώ σου για αυτό διάστημα.

Φαντάσου τώρα ένα πρωτογενές πλεόνασμα 2%. Αυτό σημαίνει ότι αν εσύ πληρώσεις 1 ευρώ παραπάνω φόρο, από αυτό που δεν έχεις (άλα Βαλαβάνη)· και δεν φαγωθεί τίποτα στο δρόμο σε μίζα· δεν πάει για αποπληρωμή κρατικού χρέους προς ξένους· ούτε πληρώσει πιστωτές του Δημοσίου· που ένας από αυτούς μπορεί να είσαι κι εσύ· και είσαι εσύ αυτός που θα πιάσει δουλειά στο κράτος· χωρίς εργολάβο που θα πρέπει να πάρει το κέρδος του, τότε κέρδισες πραγματικά τον πρώτο λαχνό: θα σου επιστραφούν 98 σέντσια.

Εξάλλου, μόλις πριν τρεις παραγράφους είπαμε να μην πληρώσει ο εργάτης ώστε να διοχετευτεί το εισόδημά του σε μέσα συντήρησης. Πώς θα ισχυριστούμε ότι ο εργάτης δεν θα πληρώσει χαράτσια και χρέη, για να σπρώξει στην αγορά το χρήμα που πλήρωσε αρχικά με φόρο; Δεν κάθεται καλά η πρόταση, ούτε συντακτικά.

Καταλαβαίνεις λοιπόν ότι θα πρέπει να πληρώσει ο βιομήχανος-τραπεζίτης-εφοπλιστής-μεγαλοκατασκευαστής-μεγαλοκαρχαρίας αυτό το πρόσθετο 1 ευρώ, μετά να κάνετε όλοι μαζί την προσευχή σας, κι όταν ανοίξετε τα μάτια σας, εσύ θα πάρεις δουλεύοντας 98 σεντς και ο μεγαλοκαρχαρίας 2 σεντς. Είναι μια καλή συμφωνία, ακόμα κι αν οι όροι εργασίας σου είναι τρισάθλιοι – θα παραδεχθείς βέβαια ότι ο μεγαλοκαρχαρίας είναι λιγάκι ριγμένος για το μέγεθος των δοντιών που του επέτρεψες να εκθρέψει.

Από πού είχαμε ξεκινήσει; Α, ναι: αναρωτιόμασταν γιατί μας νοιάζει η διαπραγμάτευση. Κι είχαμε παρακάμψει όλες τις μεταφυσικές εκείνες εξηγήσεις που θέλουν τον Έλληνα υπεράνω χρημάτων και δουλειάς, παρά μόνον διψασμένο για αξιοπρέπεια, όπου δηλαδή η αξιοπρέπεια είναι ασύνδετη με τα λεφτά και τη δουλειά. Δύο πράγματα προϋποθέσαμε εδώ: πρώτον, ότι η αξιοπρέπεια συνδέεται με δουλειά που πληρώνεται και, δεύτερον, ότι αυτό είναι πρόβλημα όχι για όλους, αλλά για εργάτες, μικροαγρότες, μικροεβέδες, συνταξιούχους ανεξαρτήτως εθνικότητας και γενικώς σχεδόν όλο το λαό. Μπορεί λοιπόν να υπάρχουν κι Έλληνες για τους οποίους η αξιοπρέπεια δεν συνδέεται με «λεφτά ή δουλειές», αλλά δεν με απασχολούν τα προβλήματα αυτής της μειονότητας.

Πάμε λοιπόν ανάποδα τώρα – ή μήπως αυτή ήταν η σωστή σειρά εξ αρχής; Τα βήματα του συλλογισμού μου είναι τα εξής:

• Θέλω να βελτιωθεί η ζωή μου από τον πάτο που έχει πιάσει ή που κοντεύει να πιάσει (ποτέ δεν ξέρεις που είναι ο πάτος τελικά…)

• Για να γίνει αυτό χρειάζομαι χρήματα (φάτε το αμάσητο αυτό – δεν είμαι γιατρός, αλλά δεν μου φαίνεται σωστό να σκαλίζουμε σπυράκια σε κάποιον που έχει ανεμοβλογιά)

• Αν δεν κάνω τον απατεώνα, προοπτική με μικρές πιθανότητες επιτυχίας, αφού προσπαθούν πολλοί αυτόν τον καιρό, η μόνη μου λύση είναι να βρω δουλειά (αν είμαι εργάτης) ή να βρουν δουλειά οι εργάτες (αν είμαι ο,τιδήποτε άλλο).

• Θέλω να μην πιάσω τη δουλειά που είχε μέχρι χθες ο άντρας μου, και μάλιστα με λιγότερα λεφτά ή ο πατέρας μου και μάλιστα με περισσότερες ώρες.

• Θέλω να πιάσω μια νέα για την κοινωνία δουλειά.

• Θέλω να πληρωθώ για τη δουλειά μου, δηλαδή να μην περάσω από τους 1,5 εκατομμύριο άνεργους στους 800 χιλιάδες απλήρωτους εργαζόμενους.

• Θέλω να μπορώ να ξοδέψω το φρέσκο μισθό μου σε αναγκαία μέσα συντήρησης και όχι να πάει στην αποπληρωμή κάποιου χρέους μου.

• Κι όλα αυτά τα Θέλω δεν φέρνουν επανάσταση, δεν με διασφαλίζουν από νέες κρίσεις στο μέλλον, από πόλεμο, από φασισμό και ξενιτιά, απλά, μου εξασφαλίζουν το κατρουτσάκι μου το Σαββάτο.

Και γιατί, βρε καλέ μου, αφού θέλεις όλα αυτά, δεν τα ζητάς; Ενώ αντίθετα ζητάς «να γίνει καλύτερη διαπραγμάτευση για το κρατικό χρέος»; Που ούτε ένα κατρούτσο δεν μπορεί να σου εξασφαλίσει, παρά μόνο αξιοπρέπεια χωρίς δουλειά και λεφτά…

Ο λόγος που τη ζητάς είναι επειδή φαντάζεσαι ότι (εδώ πρέπει να αριθμήσουμε τις …λιγοστές προϋποθέσεις):

1. η νέα για την κοινωνία δουλειά θα ανοίξει με πρωτοβουλία του κράτους.

2. Την πρωτοβουλία θα την πάρει η κυβέρνηση επειδή θα έχει δημιουργήσει δημοσιονομικό αέρα, ρεύμα ή πλεόνασμα (σικ) λόγω της καλής διαπραγμάτευσης. Κι όλα αυτά θα γίνουν εφόσον:

3. το κράτος αυξήσει τα έσοδα, αντλώντας χρήματα από βιομήχανους,

4. που θα τα δώσουν για να πάρουν μόνο ένα πάρα πολύ μικρό μέρος άμεσα πίσω,

5. προφανώς υπάρχει μορατόριουμ πληρωμών για τοκοχρεωλύσια και τα παραπάνω έσοδα, πλην του πλεονάσματος (ή όλα, αν δεν υπάρχει πλεόνασμα) πάνε στην Ανάπτυξη,

6. δεν υπάρξουν μίζες και «διαρροές» στο δρόμο,

7. δεν πληρωθούν παλιοί πιστωτές του δημοσίου,

8. δεν αυξηθούν οι ώρες εργασίας για τον ίδιο μισθό,

9. δεν γίνει συγκεντροποίηση (αλά Cosco),

10. δεν αντικατασταθούν ακριβότεροι εργάτες με φθηνότερους,

11. δεν αξιοποιηθούν οι ελαστικές σχέσεις εργασίας και οι διαθεσιμότητες ώστε να παραχθεί έργο χωρίς πρόσθετη δαπάνη από πλευράς εργοδότη,

12. δηλαδή, δεν γίνει ανάθεση της Ανάπτυξης σε επιχειρηματίες, που δηλώνουν υγιείς, εφόσον τέτοιοι δεν υπάρχουν,

13. αλλά αντίθετα, αναλάβει το κράτος την παραγωγή άμεσα

Μου φαίνεται ασφαλές να συμπεράνω ότι πρέπει να ικανοποιηθούν τουλάχιστον αυτές οι 13 προϋποθέσεις για να πραγματοποιηθούν τα Θέλω μου, που είναι μάλλον στο πίσω μέρος του μυαλού σου, όταν ζητάς από την Αριστερά να κάνει διαπραγμάτευση για Ανάπτυξη και Αξιοπρέπεια. Όλοι αυτοί οι κρίκοι πρέπει να αντέξουν το βάρος της πίεσης όλων των κεφαλαιοκρατών για κέρδη· όλων των ιμπεριαλιστών για να πατήσουν πόδι στην περιοχή· και των ευρωπαίων κεφαλαιοκρατών και ιμπεριαλιστών για να κρατήσουν όρθιο το οικοδόμημά τους. Όλες αυτές οι προϋποθέσεις κάνουν τόσο μακρινό το θέμα της διαπραγμάτευσης και του χρέους, ώστε με πολύ ασφάλεια να μπορείς να πεις: «δεν με νοιάζει το κρατικό χρέος, ούτε η διαπραγμάτευσή. Εγώ έχω τα Θέλω μου, δηλαδή το Δίκιο μου».

Κι επειδή, άμα το πεις, δεν είναι μακριά η ώρα που θα το φωνάξεις κιόλας, αύριο είναι (άλλη) μια καλή ευκαιρία. Στο Σύνταγμα, θα κάνουμε συνάντηση για τη δική μας διαπραγμάτευση, για το δικό μας Χρέος. Είναι αλήθεια ότι η Αριστερά μας την πάει λίγο παραπέρα την Αξιοπρέπεια από ένα κατρούτσο· για την ακρίβεια, την πάει μέχρι την Ανάπτυξη, αλλά ας προχωρήσουμε ένα βήμα μαζί και το ξανασυζητάμε. Αυτή είναι η μόνη περίπτωση η Ελλάδα να πιάσει το ΑΑΑ και αυτό να έχει κάποιο νόημα για τις ζωές μας.

Άντε λοιπόν,


Γιώργος Λαμπρινίδης

39 σχόλια:

  1. Ο Λαμπρινίδης του ΠΑΣΟΚ είναι;

    Κ.Ο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Με ξέρανες.
    http://www2.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=29/3/2013&columnId=7246

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Εγώ μπερδεύτηκα...

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γράψε από τι ακριβώς να σου απαντήσει ο ίδιος.

      Διαγραφή
  4. Κε Λαμπρινίδη, γι' αυτό θέλουμε να μείνουμε στο Ευρώ. Περιμένουμε να αλλάξουν οι συσχετισμοί στην Ευρώπη, ώστε να μπορούμε να ξανατρέχουμε ελλείμματα και να μας τα καλύπτουν οι κουτόφραγκοι. Δεν μπορεί, κάτι θα τσιμπίσουμε και εμείς οι φτωχοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Σχετικό με την Αξιοπρέπεια: Σαν σήμερα το 1991 η Αλέκα εκλέγεται ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ με 57 ψήφους έναντι 53 του Γιάννη Δραγασάκη. Τιμή και δόξα σ αυτούς τους 57, εκείνη τη μέρα έσωζαν το Κόμμα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δοξα και τιμή, το έχω γράψει κι εγώ πριν μέρες εκτός μπλογκ αυτό. Ο Λένιν έβαλε το χέρι του σε κείνο το συνέδριο.

      Διαγραφή
    2. Και ο Χαρίλαος, βέβαια!

      Κάποιος που είχε άλλο nick

      Διαγραφή
    3. Εννοείται, όργωσε την Ελλάδα για να μην πέσει στα χέρια των αναθεωρητών το Κόμμα. Αιώνια τιμή και δόξα!

      Διαγραφή
  6. Λυπάμαι κε Fuller, αλλά οι συσχετισμοί στην ΕΕ (που εννοείτε, κι όχι στην Ευρώπη) δεν πρόκειται να αλλάξουν ως προς τα ελλείμματα του κρατικού προϋπολογισμού (και όχι γενικά, όπως γράφετε, καθώς το έλλειμμα γενικά παραπέμπει στις τρέχουσες συναλλαγές). Αφενός όλοι συμφωνούν σε ισοσκελισμένους ή πλεονασματικούς προϋπολογισμούς (ακόμα και ο ΣΥΡΙΖΑ) και αφετέρου έχουν φτιάξει το Σύμφωνο για το Ευρώ και το μόνιμο μηχανισμό δημοσιονομικής επιτήρησης για όλα τα κράτη.
    Από την άλλη, ακόμα και με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς, η δυνατότητα κευνσιανής πολιτικής έχει ψοφήσει. Χαριτολογώντας, μπορούμε να πούμε ότι αυτός είναι ο εφιάλτης του μικροαστού και κυρίως του μικροεπαγγελματία, μικρού βιοτέχνη κλπ που του γκρεμίζεται όλο το όνειρο ότι θα γίνει βιομήχανος ή ότι θα πληρώνεται πλουσιοπάροχα για την δουλειά του. Ο εργάτης το είχε συνηθίσει αυτό, και ποτέ δεν είχε βλέψεις να γίνει βιομήχανος (μόνο ονειρώξεις ενδεχομένως)

    Μείνετε λοιπόν με το Ευρώ - άλλωστε δεν σας ρωτάει και κανένας. Γιατί να μην λέτε ότι αυτό που σας επιβάλλουν είναι και δική σας επιθυμία;
    γ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Νομίζω ειρωνικά το εγραψε ο fuller, αν και δεν είμαι βέβαιος.

      Διαγραφή
    2. Νομίζω ότι ή ειρωνεία ήταν προφανής. Πάντως πολύ καλή η απάντηση geolabros (ειδικά η δεύτερη παράγραφος)!

      Διαγραφή
    3. Δεν μπόρεσα να αντισταθώ σε μια τόσο εξαίρετη πάσα... είμαι λιχούδης, το παραδέχομαι

      Διαγραφή
  7. Εγω πολυ αμφιβαλω αμα ο κοσμος τους κανει ολους αυτους τους συλλογισμους οταν σκεφτεται "γιατι διαπραγματευση;", πιο πολυ με το αισθημα που του περνανε τα δελτια λειτουργει και λιγοτερο με το μυαλο. Αν εκανε ολους τους, εστω και εις βαρος του συλλογισμους αυτους, καποια στιγμη θα σκεφτοταν και ισια, αλλα δεν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εγώ δεν αμφιβάλλω καθόλου - είμαι σίγουρος ότι δεν κάνουν αυτούς τους συλλογισμούς και το τσεκάρω όποτε μπορώ.
      Ακριβώς αυτό είναι το θέμα, άλλωστε. Ότι, δηλαδή, ο μόνος λόγος να σε ενδιαφέρει η διαπραγμάτευση, το χρέος ή ο συνδυασμός τους (η διαπραγμάτευση του χρέους), είναι να ελπίζεις ότι θα βελτιωθεί η ζωή σου. Στο πίσω μέρος του μυαλού τους όμως οι άνθρωποι κάνουν τέτοιους συλλογισμούς, με πολύ ασάφεια φυσικά – σαν σε όνειρο. Κάνουν και άλλους, όπως πχ ότι η διαπραγμάτευση βοηθάει στο να συνεχίζουν να πληρώνονται τα σχολεία και τα νοσοκομεία, ή ακόμα και να έρχονται τα λεφτά από ΕΣΠΑ που πληρώνουν μισθούς σε αναπληρωτές κλπ. Γενικά, όλοι πρέπει να έχουν έναν συλλογισμό και η δήλωση του Βαρουφάκη το αναγνωρίζει αυτό και προσπαθεί να αποσυνδέσει την αξιοπρέπεια με την πληρωμένη δουλειά.
      Αν λοιπόν δεν ελπίζεις σε βελτίωση της θέσης σου από την διαπραγμάτευση τότε το ενδιαφέρον γίνεται φιλολογικό.
      Αυτό που προσπαθεί να πει το άρθρο είναι ότι αυτή η ελπίδα είναι εξαιρετικά χλωμή. Το ψίχουλο που περιμένεις θα πρέπει να περάσει τουλάχιστον 13 συμπληγάδες πέτρες (δεν ανέφερα πχ την αύξηση των τιμών και θεώρησα το επίπεδο του διεθνούς εμπορίου σταθερό, και ιδιαίτερα τις εμπορικές ροές στις οποίες μεσολαβεί ο κλάδος του εμπορίου του ελληνικού ΑΕΠ). Κοινώς, όχι μόνο δεν ζεις με ψίχουλα, αλλά δεν θα πάρεις ούτε ψίχουλα, ακόμα κι αν η διαπραγμάτευση λήξει με τους καλύτερους δυνατούς όρους μέσα στο πλαίσιο που πάντα γοητευτικού τρίτου δρόμου.
      Προτείνω λοιπόν, αντί να λέμε «δεν σε αφορά η διαπραγμάτευση», να ρωτάμε: «για ποιο λόγο νομίζεις ότι σε αφορά η διαπραγμάτευση;»

      Διαγραφή
  8. Μαλλον ο κυριος λαμπρινιδης προσπαθει να προσομοιωσει τις σκεψεις ενος υγιους εγκεφαλου...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αίσχος να τον λέτε όλοι κύριο Λαμπρινίδη. Από μενα πιο μικρός είναι:-)

      Διαγραφή
    2. @ ΟΧΕΠ.

      Έχω λαβει ένα πολύ περίεργο σχόλιο με την υπογραφή σου. Είναι δικό σου;

      Διαγραφή
    3. Δικό μου είναι. Αν εννοείς την περίεργη ώρα (5 το πρωί)- κάνω βραδινή βάρδια σε net cafe. Εκτός και αν έχει υπάρξει δεύτερο σχόλιο ή πέταξα καμιά πατάτα οπότε και αναλαμβάνω την ευθύνη.
      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    4. Το σχόλιο είναι αυτό:

      Νομίζω ότι είναι ο Λαμπρινίδης που είναι στο ΙΝΕ της ΓΣΕΕ. Γιατί συζητούσαν εδώ για αυτόν πριν λίγες μέρες http://leninreloaded.blogspot.gr/2015/02/blog-post_764.html Ο.Χ.Ε.Π.

      Και η ερώτησή μου η εξής: Πού φαίνεται οποιαδήποτε αναφορά σε ΙΝΕ/ΓΣΕΕ στο λινκ που παρέθεσες; Οπωσδήποτε, εγώ δεν ξέρω για καμία ΙΝΕ/ΓΣΕΕ, ο Λαμπρινίδης γράφει κείμενα και σχόλια εδώ εδώ και δυο χρόνια και είχε δημοσιευτεί και η παρέμβασή του στον Προσυνεδριακό, και διάβασα αυτό, διάβασα πιο πάνω άλλο αν είναι του ΠΑΣΟΚ κι έχω μείνει λίγο μαλάκας.

      Θέλει κάποιος να μου εξηγήσει τι συμβαίνει εδώ;

      Διαγραφή
    5. Έχεις δίκιο δεν μιλάει για ΙΝΕ στο λινκ. Γνωρίζω όμως από τότε που δημοσιεύτηκε την παρέμβασή του στον προσυνεδριακό και θεώρησα (μάλλον εσφαλμένα από ότι φαίνεται) από το όνομά του ότι είναι αυτός του ΙΝΕ (http://www.ineobservatory.gr/anthrwpino-dunamiko/lamprinidhs-giwrgos/). Πήγα να τον ξεμπερδέψω κιόλας και θα τον μπέρδευα παραπάνω τον άνθρωπο. Χίλια συγνώμη!
      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    6. Για να μην τρελαθούμε: Υπήρξε μία μικρο-παρεξήγηση σε σχολιασμούς για την ΙΝΕ/ΓΣΕΕ που την ήθελε σφηκοφωλιά "αριστερών". Ακόμα και κανόνας να είναι, έχει τις εξαιρέσεις του όπως με τον Λαμπρινίδη κ.α.
      Αυτό το "και άλλους" χωράει για παράδειγμα τον Πασσά Κώστα. http://www.ineobservatory.gr/anthrwpino-dunamiko/passas-kwstas/
      Αυτόν τον Κώστα Πασσά τα "καλόπαιδα" του indy τον στόλιζαν: "Οι προκλήσεις συνεχίζονται και στη νέα γενική συνέλευση μετά το τέλος της δεύτερης εβδομάδας κατάληψης όπου η ΚΝΕ σε μια κίνηση απελπισίας στέλνει πακέτο από τα γραφεία της διάσημο καθοδηγητή ονόματι Κώστα Πασσά να βγάλει το φίδι από την τρύπα."
      https://athens.indymedia.org/post/533994/

      Τώρα ο Πασόκος Λαμπρινίδης είναι ο Σταύρος πρώην υπουργός επί ΓΑΠ κτλ κτλ. ΑΣΧΕΤΟΣ.

      Φόκους στα κείμενα και αν υπάρχει απόκλιση να αναφερθεί. Τα υπόλοιπα είναι ... σημεία των καιρών...

      Χουκερς

      Διαγραφή
    7. Έστειλα ένα σχόλιο ήδη μία φορά, αλλά μάλλον δεν έχει δημοσιευτεί. Ξαναστέλνω τι απάντησα, άμα βρεις δύο μην δημοσιεύσεις το ένα.

      Δεν υπάρχει αναφορά στο ΙΝΕ στο λινκ. Γνώριζα την παρέμβαση του στον προσυνεδριακό από παλιά και όταν τότε έψαξα να βρω ποιος είναι βγήκα σε αυτό το λινκ http://www.ineobservatory.gr/anthrwpino-dunamiko/lamprinidhs-giwrgos/
      Υπέθεσα εσφαλμένα ότι είναι το ίδιο άτομο και από τότε είχα αυτή την αίσθηση. Τώρα πήγα να ξεμπλέξω τον άνθρωπο και θα μπλεκόμαστε παραπάνω. Χίλια συγνώμη!

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
    8. Να σας πω τώρα εγώ. Εγώ τον άνθρωπο τον γνωρίζω ως σχολιαστή στο μπλογκ, συγγραφέα μερικών απ' τα καλύτερα κουκούεδικα άρθρα οικονομίας που υπάρχουν στην πιάτσα, και μιας απ' τις καλύτερες και πιο γόνιμες παρεμβάσεις στον προσυνεδριακό, που βέβαια δείχνουν και άνθρωπο που ξέρει οργανωτικά πάρα πολύ καλά το κόμμα και βρίσκεται πολύ κοντά του.

      Βρήκε λοιπόν έναν νέο και πολύ ταλαντούχο οικονομολόγο το ΚΚΕ και αρχίσανε τα "Πασοκ είναι", όπως εγώ είμαι "ΝΑΡ", και όπως δεν αφήνουν κανέναν από μας σε ησυχία λεπτό μην τυχόν και κερδίσουμε έναν άνθρωπο με το κόμμα.

      Αλλά δεν θα τους περάσει, κι ελπίζω κι ο Γιώργος να τα βλέπει αυτά και να ατσαλώνεται.

      Διαγραφή
    9. @ ΟΧΕΠ. Κατανοητό, απλά όταν βλέπω πρώτο σχόλιο σε dt "ΠΑΣΟΚ είναι αυτός" για κάποιον που έχει δημοσιεύει 5 ΚΑΘΑΡΑ ΚΚΕ άρθρα εδώ μέσα και στηρίζει με το ονοματεπώνυμό του το κόμμα, καταλαβαίνεις ότι δικαίως με ζώσανε τα φίδια...

      Και μιας και μιλάμε για φίδια, στο άλλο μπλογκ που σχολιάζεις ξέρεις ότι είσαι στο στόχαστρο επαγγελματία sniper που μπήκε για να σας καθαρίσει έναν-έναν σαν αυγά...

      Διαγραφή
    10. Γενική συμβουλή: Κράτατε επαφή με κομματική ομάδα και ενημερώνετε για ΟΛΑ τα περίεργα εγκαίρως.

      Διαγραφή
    11. Καλά, προς το παρόν γελάω, ειδικά με τα του ΠΑΣΟΚ.
      Μια σπόντα για το ΠΑΣΟΚ είχα γράψει εδώ:
      http://leninreloaded.blogspot.gr/2012/06/blog-post_341.html
      "Επιμένω στις μπανάνες, διότι συγκαταλέγομαι στους ανθρώπους που μέρος του γενετικού τους υλικού δεν έχει εξελιχθεί με αποτέλεσμα να έχω τη σχέση προγενέστερων του ανθρώπου έμβιων μορφών με τις μπανάνες. Ευτυχώς, γιατί σε άλλους αυτή η γενετική στασιμότητα οδηγεί στο να ξαναψηφίσουν ΠΑΣΟΚ και ΝΔ. Κι εν πάσει περιπτώσει, θα πρέπει να αντιμετωπιστούν τέτοιες αδυναμίες (αναφέρομαι στις μπανάνες, όχι στο ΠΑΣΟΚ και τη ΝΔ), γιατί την ελευθερία την πλακώνει η ανικανοποίητη ανάγκη κι όχι ο Στάλιν, όπως πιστεύεται ευρέως, αλλά αυτό είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο."

      Ευχαριστώ για τα καλά σας λόγια - αν είμαι έστω και λίγο χρήσιμος στην τάξη μου, μπορώ να πεθάνω ήσυχος
      γ

      Διαγραφή
    12. Σε ευχαριστώ που είσαι προσεκτικός. Προσπαθούν να μεταφέρουν το εκεί κλίμα και συζητήσεις εδώ πέρα για πολύ καιρό τώρα. Άλλωστε όπως θυμάσαι καθόλου τυχαία πριν δύο τρεις εβδομάδες οι true είχαν ασχοληθεί και με εσένα (παρά το γεγονός ότι δεν σχολιάζεις και ούτε αναφέρθηκες από κανέναν άλλο στην συζήτηση).

      Ο.Χ.Ε.Π.

      Διαγραφή
  9. Πάρτε και το επιχείρημα από την ανάποδη
    http://us3.campaign-archive2.com/?u=2454a7ce7948205bbd7c24311&id=93f97f6169&e=15bf326d43
    Εκεί δηλαδή, που τον συλλογισμό τον κάνουν οι σοσιαλδημοκράτες, αυτοί που είναι στην ίδια μεριά με το ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι όμως ισχυρίζονται ότι η Ανάπτυξη (growth, μεγέθυνση, τα 'παμε αυτά...) μπορεί να έρθει με αύξηση μισθών.
    Άρα δεν πάει Διαπραγμάτευση - Ανάπτυξη - [...] - Αύξηση Μισθών, αλλά: Διαπραγμάτευση - Αύξηση Μισθών - [...] - Ανάπτυξη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Η γλώσσα φρέσκια και τα επιχειρήματα συντριπτικά αλλά το μέγεθος ... μεγάλο.
    Δεν θα μπορούσε να τυπωθεί και να μοιραστεί σε όλους αυτούς που ψήλωσαν δέκα πόντους με την τελευταία ανάθεση που έκαναν στον ήρωά τους ΒαρουFuckεν ή ΒαρουFuckδεμ που σήκωσε το γιακά του σακακιού και οι Γερμανοί χεστήκανε.
    Όμως για διάβασμα είναι υποχρεωτικό για εμάς για να μην βρει κάποιος δικαιολογία πως Αύξηση Μισθών θα φέρει την Ανάπτυξη που παίζει κρυφτό εκεί στην γωνία.
    Η Αγαπημένη ιστιτιούσιοναλ του LR κα Ράνια Αντωνοπούλου το πόνημα το έχει έτοιμο από καιρό: 550.000 θέσεις με 751 μισθό θα δημιουργήσουν 200.000 έμμεσες θέσεις εργασίας που θα είναι η ανεργία; οεο; οεο; (http://www.ineobservatory.gr/sitefiles/files/pb7.pdf)
    Να πως η γλώσσα αποκτάει σεξαπίλ: εγγυημένη απασχόληση, το κράτος εργοδότης ύστατης καταφυγής, κλπ.

    Η μέθοδος επικοινωνίας είναι αυτή που σχολίασες: "Προτείνω λοιπόν, αντί να λέμε «δεν σε αφορά η διαπραγμάτευση», να ρωτάμε: «για ποιο λόγο νομίζεις ότι σε αφορά η διαπραγμάτευση;»"
    Ο LR είχε σχολιάσει παλαιότερα πως το καλύτερο είναι να ρωτάμε τον συνομιλητή μας για το πως βλέπει τα πράγματα και έτσι τις περισσότερες φορές θα αντιληφθεί και αυτός πόσο πολύ μπερδεμένος είναι.
    Ας το πει "μαιευτική" ο απέναντί μας, εμείς θα ξέρουμε πως είναι διαλεκτική.
    Η δυσκολία που πρέπει να αποφύγουμε είναι τελικά να μην πάρουμε τον εύκολο ρόλο της σύγχρονης Κασσάνδρας λέγοντας την αλήθεια για το που οδηγούν αυτά που κάνουν οι "αποπάνω". Οι πολιτικοί που έχουν άσχημα νέα για το μέλλον μένουν μόνοι με τις πολιτικές τους όπως μας έμαθαν οι Αμερικάνοι "Δημοκρατικοί".
    Από το χεράκι να πιάσουμε τον συνομιλητή μας και συγκαταβατικά να γνέψουμε πως γουστάρουμε και μεις που ο "άνθρωπος χρέος" αντιμίλησε στους Γερμανούς (που να μάθουν και το μεσαίο δάχτυλο που τους σήκωσε...) αλλά μήπως ήρθε η ώρα να ορθώσει και αυτός το ανάστημά του στο αφεντικό; Μήπως θα πρέπει τώρα που είδε πως ο "τολμών νικά" να το κάνει και ο ίδιος για να έχει το παιδί του σχολείο και δημόσια υγεία;
    ΠΑΡΕ ΤΗ ΖΩΗ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΟΥ (εσύ Γιώργο δύο φορές LoL)
    Πάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν κατάλαβα καλά λες να φέρνουμε στον κόσμο το Βαρουφάκη ως παράδειγμα αντίστασης, και μάλιστα νικηφόρας;!

      Διαγραφή
    2. Το θρεντ έχει πήξει στην τρολιά για ένα πολύ σημαντικό άρθρο και έχω μπει σε μεγάλες σκέψεις να σας κόψω τον σχολιασμό...ΣΥΡΙΖΑ.

      Διαγραφή
    3. πολλά νεοφώτιστα τρολ παντού, μάλιστα με ονοματεπώνυμο, με ημερομηνία γέννησης, με ωραίες φωτό.
      Αλλά ίσως και να κάνω λάθος, μάλλον επειδή είναι πρώτη φορά Αριστερά δεν φοβούνται τίποτα ...

      Διαγραφή
  11. Μια ερώτηση σε σχέση με τον κατώτατο μισθό. Ο κάθε κεφαλαιοκράτης θα ήθελε να μην υπάρχει κατώτατος μισθός. Στην περίπτωση όμως της σημερινής ελληνικής κατάστασης που τα μεροκάματα έχουν πέσει πολύ χαμηλά, ευνοούνται επιχειρήσεις χαμηλής προστιθέμενης αξίας (σουβλατζίδικα, λιανεμπόριο και γενικότερα επιχειρήσεις που απασχολούν ανειδίκευτους). Ο ελληνικός καπιταλισμός ως σύνολο όμως δεν μπορεί να ανταγωνιστεί την Κίνα, οπότε πρέπει να στραφεί σε παραγωγή πιο εξεζητημένων προϊόντων, η παραγωγή των οποίων απαιτεί υψηλότερους μισθούς για την προσέλκυση ειδικευμένων εργατών. Το κράτος λοιπόν ως συλλογικός εκφραστής του κεφαλαίου, μπορεί να αποθαρρύνει τις επενδύσεις σε τομείς χαμηλής προστιθέμενης αξίας, ανεβάζοντας τους μισθούς, στρέφοντας έτσι το κεφάλαιο σε επενδύσεις σε πιο ανταγωνιστικά εξεζητημένα προϊόντα. Βέβαια, το που θα στραφέι το κεφάλαιο εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, αλλά και το μισθολογικό είναι ένας από αυτούς.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Τι θα πει εξεζητημένο. Δώσε ένα παράδειγμα.

      Γιατί το σχετίζεις με τη συζήτηση για το χρέος;
      Σπουδάζεις ή ασχολείσαι με οικονομικά;

      τσαφ

      Διαγραφή
    2. Το θέμα ειναι η ανάπτυξη, όχι απλά το χρέος.
      Προσπαθώ να ασχολούμαι με οικονομικά γιατί αυτά ασχολούνται μαζί μου.

      Μια ανοιχτή οικονομία όπως η ελλάδα, πρέπει να εξάγει προϊόντα για να μπορεί να κάνει εισαγωγές. Τι μπορεί να εξάγει; Η κλωστοϋφαντουργία (κλάδος έντασης εργασίας) π.χ. έχει εκλείψει από τις ανεπτυγμένες χώρες γιατί βασίζεται στα φθηνά εργατικά χέρια. Παίζουν όμως προϊόντα software, χρηματοπιστωτικές και μη υπηρεσίες, φαρμακευτικά σκευάσματα κλπ που απαιτούν πιο μορφωμένο/εξειδικευμένο/πειθαρχημένο (με δυτικού τύπου εκπαίδευση/παιδεία τελος πάντων) εργατικό δυναμικό.
      Αυτό που ρωτάω είναι αν μπορεί να ισχύει η θέση:
      Με πολύ χαμηλούς μισθούς, γίνεται ελκυστική για το κεφάλαιο η επένδυση σε μη εξαγώγιμα (μη ανταγωνιστικά) αγαθά και υπηρεσίες. Το κράτος παρεμβαίνει με αύξηση των μισθών έτσι ώστε να στρέψει τις επενδύσεις σε ανταγωνιστικά εξαγώγιμα προϊόντα. Αυτό, μπορεί να σημαίνει ότι οι ειδικευμένοι εργάτες θα πληρώνονται αρκετά καλύτερα από τους ανειδίκευτους που μπορεί να φτύνουν αίμα για ένα κομμάτι ψωμί (ή να τρέφονται από την πρόνοια), αλλά εγώ ρωτάω από τη σκοπιά του κεφαλαίου.

      Διαγραφή
    3. Πραγματικά μου θυμίζει λόγια καθηγητών σε φοιτητές τεχνικών και οικονομικών σχολών το όλο σκεπτικό. Κάτι τέτοια λένε μέσα σε ελληνικά ΤΕΙ και ΑΕΙ. Μάλιστα ένας ξάδερφος στα 25, μηχανολόγος πολυτεχνείου, δουλεύει ως οδηγός πλέον (μεταφέρει ψωμιά, άρα ξυπνάει σα σκυλί από τις 2-3 τα χαράματα), ακόμα ψάχνεται να φτιάξει πατέντες. Είναι και μετανάστης.

      Δεν καταλαβαίνω την ουσία του σκεπτικού λοιπόν.
      Είτε οι ιδέες είναι παλιές, είτε καινούριες, αξία προσθέτει η εργασία των προλετάριων με τον παραδοσιακό τρόπο. Περισσότερη, εντονότερη, σκληρότερη εργασία.
      H apple βγάζει ένα μοντέλο το χρόνο στα κινητά, που παράγεται με τον ίδιο τρόπο.
      Όσο πρωτοπόρο ή καινοτόμο και να χαρακτηριστεί, είναι το ίδιο ακριβώς στον τρόπο παραγωγής.
      https://www.youtube.com/watch?v=KqEjaBYXRbA

      Διαγραφή
    4. Εδώ είσαι. Για το προηγούμενο βίντεο γράψε λάθος. Δε δείχνει καν τα δίχτυα που έχουν γύρω από τα εργοστάσια για να μην πέφτουν από τα μπαλκόνια οι εργάτες.

      https://www.youtube.com/watch?v=fn62gcoOE3Q

      Διαγραφή
  12. ποια ειναι η ερωτηση εν τελει?δεν υπαρχει περιπτωση να ανεβουν οι μισθοι γιατι αυτο κατευθειαν στρεφει τον καπιταλιστη να βρει μορφωμενους στην κινα.ουτε να καινοτομησεις και να παραγεις πιο εξεζητημενα προιοντα απο τη χωρα που τρεχει τον ισχυροτερο υπερυπολογιστη.το θεμα ειναι γιατι οι "ανειδικευτοι" και "αμορφωτοι" πχ ελαιοπαραγωγοι αφηνουν τους κεφαλαιοκρατες να αρμεγουν την υπεραξια της παραγωγης τους και ταυτοχρονα να τους εμπλεκουν σε συμφωνιες μη επικερδεις για αυτους(πχ ελαις-->αστικη ταξη-->χειραψιες με εε) , ενω θα μπορουσαν ομορφα και συντεταγμενα εφοσον καλυψουν τις αναγκες τις χωρας,να στομωσουν με ελαιολαδο μια χωρα με 1.5 δις κοσμο που οσο ανεβαινει η ποιοτητα ζωης τους τοσο θα αποζητουν προιοντα αναγνωρισμενης διατροφικης αξιας που δεν παραγονται εκει.πφφ με σιχαθικα γ@μω το κερδος

    -δρεπανι-

    ΑπάντησηΔιαγραφή