Σάββατο, 21 Φεβρουαρίου 2015

Μεγάλες επινοήσεις στην ιστορία της σοσιαλδημοκρατικής κουτοπονηρίας: Η Πουλάντζεια επινόηση

Αρχική δημοσίευση: Lenin Reloaded, 15 Δεκεμβρίου 2012.

Δέχομαι, σαν καλός μαρξιστής, την ταξικότητα του κράτους, αρνούμαι όμως ταυτόχρονα την εργαλειακότητά του, ποντάροντας στην σαγήνη αυτής της άρνησης για τους μεγαλωμένους με Λούκατς και Αντόρνο και "κριτική του εργαλειακού λόγου", στον οποίο εντάσσω τον Λένιν απ' την πίσω πόρτα. 

Αν το κράτος είναι ταυτόχρονα ταξικό και μη εργαλειακό όμως, τότε η "ταξικότητα" μετατρέπεται αμέσως από βάση της πάλης ενάντια στο κράτος σε αρχικά "ουδέτερο" και άχρηστο από τη σκοπιά της επαναστατικής τακτικής δεδομένο, και αργότερα, όταν θα έχω αναπτύξει καλύτερα την θεωρία μου για τις ταξικές διαστρωματώσεις και τον ρόλο της ηγεμονίας, σε έδαφος όπου μπορούμε να "αλλάξουμε τον συσχετισμό ισχύος" ειρηνικά, χωρίς να χρειάζεται επανάσταση -- και κατά βάση, στη ζούλα, χωρίς να μας πάρουν πρέφα.

Φυσική κατάληξη: Η τακτική της συριζικής "μπλόφας", ήτοι της πολιτικής θεωρίας της επανάστασης για χαρτόμουτρα: "βρε κουτά, κάνουμε τους αστούς και σκύβουμε στις Χίλαρι, τις Μαριάννες και τους εφοπλιστές για να βρεθούμε μέσα στο κράτος και μετά τσουπ! θα κάνουμε την επανάστα." Το χάφτεις και μετά ανακαλύπτεις ότι ο στόχος της μπλόφας ήσουν εσύ και όχι η Μαριάννα.

Βαθμός σοσιαλδημοκρατικής κουτοπονηριάς: 9.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου