Δευτέρα, 23 Φεβρουαρίου 2015

"Εργάτη, μπορείς χωρίς αφεντικά"; Πρόχειρες σημειώσεις για το κεντρικό ζήτημα που αντιμετωπίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα σήμερα

Δεν έχω αποφασίσει αν είναι για καλό ή για κακό που απ' την αρχή της παγκόσμιας καπιταλιστικής κρίσης, οι "κριτικές" στην τακτική και στρατηγική του ΚΚΕ είναι, στην καλύτερη περίπτωση, βολές στο γάμο του Καραγκιόζη (στη χειρότερη, βέβαια, είναι ασκήσεις στην ιταμότητα και τη συκοφαντία). Πρέπει πάντως να αποτελεί κάποιου είδους ρεκόρ η απόλυτη αδυναμία (ή απροθυμία;) της εξω-ΚΚΕ "αριστεράς" να αναμετρηθεί με στοιχειώδη σοβαρότητα ή συνέπεια με το ερώτημα της σχετικής στασιμότητας του κομμουνιστικού κινήματος σε μια περίοδο τρομακτικής επίθεσης στην εργατική τάξη και τα εργατικά δικαιώματα. 

Θα προσπεράσω εδώ εντελώς τις αυτοκριτικές απαντήσεις που έχει δώσει το ίδιο το κόμμα, και για τις οποίες έχω πει ότι θεωρώ πως είναι μάλλον υπερβολικά αυστηρές σε ό,τι αφορά τα ελείμματα του υποκειμενικού παράγοντα. Κατά την κρίση μου, το αντικειμενικό πρόβλημα είναι και σαφώς σοβαρότερο, και σαφώς δυσκολότερα επιλύσιμο, και καθοριστικής σημασίας σε ό,τι αφορά τις επιπτώσεις του στον υποκειμενικό παράγοντα.

Βρίσκω χρήσιμο ως σημείο εκκίνησης το γνωστό σύνθημα του ΠΑΜΕ "Εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά" και το συνεπακόλουθο ερώτημα: σε ποιον, σε ποια κοινωνικά στρώματα απευθύνεται αυτό το σύνθημα;


Δεν είναι δύσκολο να γίνει κατανοητό ότι απευθύνεται άμεσα στην εργατική τάξη και την αγροτιά, ότι για αυτές και αυστηρά για αυτές έχει νόημα. Η εργατική τάξη (και η αγροτιά) παράγει πλούτο, έχει άμεση εμπειρία του τι σημαίνει αυτό, και συνεπώς είναι η τάξη που μπορεί να κληθεί να φανταστεί πώς θα ήταν η ζωή της αν τον παρήγαγε για τον εαυτό της και όχι για αυτούς που εκμεταλλεύονται την εργατική της δύναμη.

Όμως η εργατική τάξη είναι επίσης η τάξη που χτυπήθηκε βαναυσότερα από την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση. Και πιο συγκεκριμένα, η εργατική τάξη είναι αυτή που είδε τα εργοστάσια να κλείνουν (για αρκετό καιρό πριν την κρίση), τις οικοδομές να σταματούν, τα ναυπηγεία να ρημάζουν, και τον εαυτό της να απολύεται, γιατί η ελευθερία κίνησης του κεφαλαίου του επέτρεψε να αποσυρθεί από τέτοιες επενδύσεις ή να την κοπανήσει για φτηνότερη εργατική δύναμη. Η εργατική τάξη είναι η βασική τάξη που εκπροσωπείται στον "εφεδρικό στρατό" των ανέργων, του οποίου το μέγεθος έχει φτάσει σε τέτοια επίπεδα στην Ελλάδα, ώστε να δικαιούται κανείς να αναρωτηθεί αν πρόκειται πλέον καν για "εφεδρικό στρατό" ή αν αποτελεί σημάδι της εμφάνισης μιας τάσης στον σήποντα καπιταλισμό να κρατάει πλέον μόνιμα ένα σημαντικότατο κομμάτι των παραγωγικών δυνάμεων εκτός παραγωγής, ως πλεονάζον.

Ο άνεργος, είναι, ανάμεσα σε άλλα, ένας άνθρωπος ο οποίος έχει αποκολληθεί από τα παραγωγικά μέσα και από το έδαφος του χώρου εργασίας. Αυτή η αποκόλληση σημαίνει την απώλεια όχι απλώς τμήματος των μέσων διαβίωσής του αλλά και:

α) της καθημερινής επαφής με άλλους εργάτες

β) της καθημερινής επαφής με τη σφαίρα της παραγωγής και τους νόμους που τη διέπουν

γ) των οργανωτικών δυνατοτήτων και δικτύων που κάνει εφικτά το έδαφος του χώρου εργασίας

δ) την υπαρξιακής επαφής με την αίσθηση ότι είναι "χρήσιμος", ότι παράγει πλούτο αντί να καταναλώνει ελεημοσύνη, δηλαδή του ψυχικού υποστρώματος της ίδιας της αίσθησης της "αξιοπρέπειας", όπως την αντιλαμβάνεται μεγάλο τμήμα της εργατικής τάξης.

Ο άνεργος είναι επίσης κάποιος ο οποίος έχει "απελευθερωθεί απ' τα αφεντικά" μόνο με τη μορφή της σαδιστικής παρωδίας, δηλαδή κάποιος που έχει πεταχτεί στο περιθώριο της κοινωνικής ζωής για να φυτοζωήσει· για αυτόν το σύνθημα "μπορείς χωρίς αφεντικά" έχει ισχυρή δόση ειρωνείας. Στη συνείδηση ενός μεγάλου τμήματος ανέργων, αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα αντί να είναι η λύση: έμειναν χωρίς αφεντικά.

Την ίδια στιγμή που η εργατική τάξη τσακίζεται απ' την ανεργία, και που η ανεργία εξαναγκάζει ένα όλο και μεγαλύτερο κομμάτι της στην απόσυρση, την ήττα, την απάθεια, την εσωστρέφεια, την απόλυτα κατανοητή αδυναμία να ενισχύσει το κίνημα οικονομικά ή/και με την ενεργό συμμετοχή, το ίδιο αυτό καπιταλιστικό σύστημα σε κρίση συντηρεί:

α) Ένα στρατό ακαδημαϊκών, με τα ευρωενωσιακά ερευνητικά τους προγράμματα, με τη συμμετοχή τους σε δεξαμενές σκέψης, με τα συνέδρια και τις ενώσεις τους, με τα πανεπιστήμια-εκκολαπτήρια επιχειρηματικότητας και "φρέσκων ιδεών" τους, με τις πομπώδεις ενασχολήσεις τους με τη "δημοκρατία" ή τα "κινήματα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης", με λίγα λόγια, με την άμεση ή έμμεση ενασχόλησή τους με την ιδεολογική και οικονομική ενίσχυση του μονοπωλιακού κεφαλαίου

β) Τους συνδεόμενους και εξαρτώμενους από τους πρώτους μεταπτυχιακούς φοιτητές, υποψήφιους διδάκτορες, μεταδιδακτορικούς ερευνητές, ερευνητές με εξάμηνο stage, κλπ, οι οποίοι διαβάζουν το έργο των πρώτων, το μεταφράζουν, το διακινούν, το εκλαϊκεύουν, το μιμούνται, και το προωθούν, ακολουθώντας τους, με προσδοκία την "επιτυχία", στις δεσμεύσεις τους προς το κεφάλαιο και προς τα πολιτικά κόμματα που το εκφράζουν

γ) Καλλιτέχνες παντός είδους: σκηνοθέτες, τραγουδιστές, ηθοποιούς, performance artists, κλπ

δ) Δημοσιογράφους, δημοσιολόγους, spinners, φωτογράφους, φωτορεπόρτερ, σκιτσογράφους, παρουσιαστές, επιφυλλιδογράφους, με διάφορες σχέσεις εργασίας και μεγάλη απόκλιση στις αμοιβές

ε) Γραφίστες, web designers,  υπεύθυνους δημοσίων σχέσεων, διακοσμητές, σχεδιαστές,  djs, promoters, κλπ

στ) Στελέχη ΜΚΟ, "επαγγελματίες ακτιβιστές", επιδοτούμενους προαγωγείς "κοινωνικής συνείδησης".

Ο αναγνώστης θα συνειδητοποίησε φαντάζομαι ότι αυτό που μόλις περιέγραψα δεν είναι απλώς μια σειρά κλάδων αλλά η βασική πρωτοπορία της νέας σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα και διεθνώς· οι πρωτεργάτες των φαινομένων "ΣΥΡΙΖΑ", "Podemos", "OWS", κλπ.

Τι νόημα έχει για αυτά τα στρώματα το σύνθημα "εργάτη μπορείς χωρίς αφεντικά";

Πιθανώς, του χιούμορ, διότι άλλο νόημα δεν έχει κανένα. Πρώτον, δεν εκλαμβάνουν εαυτούς ως εργάτες, αλλά δεύτερον και σημαντικότερον, έχουν απόλυτη επίγνωση της πλήρους εξάρτησης της εργασίας τους από "αφεντικά": υπάρχει, για να δώσω ένα παράδειγμα, ακαδημαϊκός που δεν γνωρίζει ότι το βαθυστόχαστο και επιχορηγούμενο απ' το Ινστιτούτο Χ της ΕΕ πόνημά του "Η δημοκρατία των πλατειών και η ενδεχομενικότητα της ρήξης" θα πήγαινε για ανακύκλωση χάρτου σε μια σοσιαλιστική κοινωνία; Ή ότι η ικανότητά του να εξηγεί το "Κεφάλαιο" μέσα από χολυγουντιανές ταινίες θα αμειβόταν χαμηλότερα από το επάγγελμα του οδοκαθαριστή; Αρκετά από τα επαγγέλματα που ανέφερα δεν μπορούν να υπάρξουν εκτός υπεραναπτυγμένου καπιταλισμού, και είναι, είτε απ' τη σκοπιά της μορφής τους, είτε απ' αυτή του περιεχομένου τους (είτε και τα δύο) παντελώς άχρηστα σε μια σοσιαλιστική οικονομία, σε δραματική αντιπαράθεση με τον ηλεκτρολόγο, τον εργάτη στα ορυχεία, τον σοβατζή, τον τορναδόρο και τον οξυγονογκολλητή, που κάνουν δουλειά αντικειμενικά χρήσιμη για κάθε τρόπο παραγωγής. Το σύνθημα που θα ταίριαζε πολύ περισσότερο για αυτά τα στρώματα-διακόσμηση του παγκόσμιου ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού είναι: "νέα εργατική αριστοκρατία, δεν θα υπήρχες χωρίς αφεντικά." Το εργατικό κίνημα μπορεί να περιμένει συμπαράσταση απ' αυτά τα στρώματα όντως μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία: δεν πρόκειται να την έχει ποτέ.

Είπα "νέα εργατική αριστοκρατία." Πρέπει να κάνουμε μια παύση σ' αυτόν τον όρο. Ο Λένιν δεν είχε την παραμικρή ιδέα, όταν τον ανέπτυσσε, ότι ο καπιταλισμός θα έφτανε σε σημεία ανάπτυξης που να του επιτρέπουν να συντηρεί μαζικά, σε παγκόσμια κλίμακα, ειδικούς στην κοινωνική δικτύωση ή image consultants. Για αυτόν, η "εργατική αριστοκρατία" ήταν ό,τι έλεγε η φράση: τμήμα της εργατικής τάξης που εξαγοράζεται από το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο και αποσπάται έτσι από το σώμα της για να μεταμορφωθεί σε όπλο εναντίον της. Αλλά αυτό το τμήμα είναι εντελώς ξεχωριστό πράγμα από τα στρώματα που αναφέρθηκαν πιο πάνω, είναι οι εργατοπατέρες, οι εργοδοτικοί συνδικαλιστές, το προσωπικό που στην Ελλάδα συνδέεται ανεξίτηλα με το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ, και οι σύγχρονοί του αντικαταστάτες ή συνεχιστές στη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ. Η "εργατική αριστοκρατία" που ήξερε ο Λένιν ήταν συνδικαλιστικά οργανωμένη και ενεργή, φυσικά σε κατεύθυνση συμφιλίωσης με το κεφάλαιο. Αλλά άλλο αυτό και άλλο αυτό που περιέγραψα ως πρωτοπορία κομμάτων τύπου ΣΥΡΙΖΑ, που στην πλειοψηφία της, ουδεμία σχέση είχε ποτέ με συνδικαλιστική οργάνωση, και που ελάχιστη επαφή είχε ποτέ με συλλογική δράση στους χώρους δουλειάς. 

Το κεντρικό λοιπόν ζήτημα που αντιμετωπίζει το Κομμουνιστικό Κόμμα σήμερα είναι ότι η στρατηγική του περνάει μέσα από έναν δρόμο που τον έχει μπλοκάρει η ίδια η γιγάντωση του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου και η παγκοσμιοποίησή του: ένα μεγάλο κομμάτι της σάρκας και του αίματός του βρίσκεται πεταμένο από την παραγωγική διαδικασία, περιθωριοποιημένο και απομονωμένο, ενώ η κλασική εργατική αριστοκρατία χαίρει άκρας υγείας και καπιταλιστικής χρηματοδότησης, την στιγμή που ένας στρατός "παραγωγών νοημάτων" κάνει ανενόχλητος πλύση εγκεφάλου για λογαριασμό του ίδιου αυτού κεφαλαίου, ακόμα και με αντίτιμο τα...ψίχουλα.

Μάλιστα, τα ψίχουλα στα οποία το ΚΚΕ καλεί το λαό να μην αρκεστεί. Διότι βεβαίως, κάποιος που κάθεται σπίτι του και πατάει κουμπιά σε ένα πληκτρολόγιο δεν είναι ηλίθιος να έχει απαιτήσεις απ' τον σημερινό καπιταλισμό για κάτι παραπάνω. Οι χαλυβουργοί έλεγαν "δεν λιώνω στο καμίνι για 500 ευρώ" γιατί έλιωναν στο καμίνι. Ο web designer κι ο συμβασιούχος ΜΚΟ τι αναμένεται να πει; Δεν ξαναπιάνω ηλεκτρονικά γραφικά και δεν ξαναφτιάχνω κονκάρδες και δημόσιες σχέσεις για κάτω από τον κατώτατο μισθό; Όχι βέβαια. Στην ανάγκη, θα επινοήσει ένα πολύ ωραίο γραφικό που θα διαφημίζει την "αξιοπρέπειά" του και θα στήσει στο πι και φι κι ένα "κίνημα" παρόμοιων "αξιοπρεπών" στο facebook. Και κάλεσέ τον "να πάρει τα μέσα παραγωγής στα χέρια του" όσο θες. Να τα κάνει τι; Να παράξει "νοήματα" προς κατανάλωση σε μια κοινωνία που θα είναι χειραφετημένη απ' τον ιδεολογικο-σημειολογικό αχταρμά που πουλάει για να ζήσει; Στον τοίχο μιλάς.

Είπα πολλά και με πρόχειρο τρόπο, χωρίς να μπω σε βάθος, γιατί ήθελα να τα βάλω κάτω ως χοντρική εικόνα. Το πρώτο κομβικό ζήτημα που άφησα έξω είναι το ζήτημα της σχέσης της πτωτικής τάσης του κέρδους με την υπερδιόγκωση του τριτογενή τομέα παραγωγής σε ό,τι αφορά, πλέον, την "παραγωγή νοημάτων" ή "σημαινόντων", σφαίρας που ήταν αδύνατο για τους Μαρξ και Λένιν να διανοηθούν, και η οποία κυριαρχεί σήμερα στην συνολική αντίληψη για την πολιτική. Και βεβαίως, όσο κυριαρχεί, τόσο η πολιτική θα είναι θέαμα και σημειολογία, και τόσο θα συνεχίζονται οι απελπιστικά ανόητες κριτικές στο ΚΚΕ για "κακή επικοινωνιακή πολιτική", ωσάν η "επικοινωνιακότητα" να μην είναι οργανικό τμήμα του θριάμβου του ιμπεριαλιστικού καπιταλισμού.

Το δεύτερο, και ακόμα δυσκολότερο, είναι το "τι να κάνουμε" απέναντι στα μεγάλα τμήματα της εργατικής τάξης που έχουν παραγκωνιστεί μέσω της κρίσης, και τα οποία έχουν κλείσει τ' αυτιά και δεν πρόκειται να ακούσουν κανέναν, εκτός απ' αυτόν που βρει τρόπο να τους βάλει φαί στο τραπέζι, ή, πολύ καλύτερα, να τους ξαναδώσει δουλειά και ρόλο στην κοινωνία. Αυτός που καταφέρει κάτι τέτοιο θα έχει ήδη βρει την οδό διαφυγής απ' τον ασφυκτικό κλοιό ενός καπιταλισμού, του οποίου η αντικειμενική αποτυχία ως συστήματος εκφράζεται ακριβώς απ' την παρατεταμένη του αδυναμία να χρησιμοποιήσει τις παραγωγικές δυνάμεις που ο ίδιος ανέπτυξε.

87 σχόλια:

  1. Αντώνη θέτεις πολύ σοβαρό ζήτημα και συμφωνώ απόλυτα με τον προβληματισμό σου.
    Προσωπικά αν μου έπεφτε λόγος θα πρότεινα μια συγκεκριμένη ξεχωριστή οργάνωση στοχευμένη αποκλειστικά στους ανέργους και φυσικά όταν λέω ξεχωριστή δεν εννοώ αποκομμένη αλλά τμήμα του κινήματος φυσικά, όμως με διακριτό ρόλο και στοχευμένη οργάνωση για τους ανέργους εν συνόλω.
    Νομίζω αν συσπειρωθεί αυτός ο χώρος συνολικά, η ταξική του συνειδητοποίηση και μόρφωση θα μπορέσει να γίνει με ευνοικότερους όρους.
    Αφού δεν αισθάνονται εργάτες λόγω των παραπάνω που πολύ σωστά έγραψες, ας τους δώσουμε θέση στο κίνημα με την ιδιότητα που αποδέχονται ευκολότερα,αυτή του ανέργου.

    υ.γ Αν αγνοώ προσπάθειες που ήδη έχουν γίνει παρακαλώ κάποιο σύντροφο να με διορθώσει.

    Decadent

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Προσπάθειες έχουν γίνει και γίνονται, κοπιαστικές και ηρωϊκές στα συγκριτικά πλαίσια. Δεν είναι το ζήτημα, όπως λέω και πάνω, ότι το κόμμα και το κίνημα δεν προσπαθεί. Του χει βγει ο κώλος να προσπαθεί.

    Το ζήτημα είναι ότι η προσπάθεια δεν επιλύει το ζήτημα ότι υπάρχει ΜΙΑ οικονομία, η οικονομία της αγοράς, και ότι αυτή η οικονομία πετάει τεράστιο κομμάτι των παραγωγικών δυνάμεων στο δρόμο. Ο άλλος βυθίζεται, όσο και να προσπαθείς να τον φέρεις κοντά σου. Είναι ανθρώπινο. Σταματάει να ακούει. Και δεν θα ξανακούσει αν δεν δει ΑΠΤΑ μπροστά του την προοπτική να ξαναμπεί στην παραγωγή. Εκεί είναι το τεράστιο πρόβλημα, όχι στην έλλειψη προσπάθειας. Είναι στο ότι, σε αντίθεση με την μετάβαση απ' τη φεουδαρχία στον καπιταλισμό, τώρα δεν υπάρχει δυνατότητα να φτιάξεις μια παράλληλη και διαφορετικού χαρακτήρα οικονομία την ώρα που η καπιταλιστική σκοτώνει κόσμο με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το πρόβλημα είναι η καπιταλιστική ολοκλήρωση, η πραγματική υπαγωγή.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αν φάνηκε απ' τον τρόπο που έγραψα οτι θεωρώ οτι δεν γίνονται προσπάθειες δεν ήταν σε καμία περίπτωση αυτό που ήθελα να πω,
      Φυσικά και έχει φτύσει αίμα το Κόμμα μέσα στις υπάρχουσες συνθήκες να παλεύει, αυτό είναι δεδομένο και αδιαπραγμάτευτο άλλωστε πιστεύω και το είχα γράψει εδώ οτι η πρώτη νοέμβρη ήταν και το γεγονός που έκανε τους αστούς να το προχωρήσουν το πράγμα γρηγορότερα.
      Αυτό που ήθελα να πω αφορά την οργάνωση των ανέργων στο σύνολο τους και η ένταξη τους στο κίνημα με αυτήν την ιδιότητα. Για να το πω χοντροκομμένα ένα ΠΑΜΕ ανέργων συνολικά κι όχι πολυδιασπασμένες επιτροπές ανά ιδιότητα και επάγελμα.
      Στο υπόλοιπο που γράφεις και πάλι συμφωνώ απόλυτα οτι είναι θέμα καπιταλιστικής ολοκλήρωσης και υπαγωγής το οποίο θέμα είναι και το ζουμί και δεν έχω φυσικά απάντηση παρά μόνο προβληματισμό.

      Decadent

      Διαγραφή
    2. Υπήρχε μια πολύ σημαντική παρέμβαση για το ζήτημα στον Προσυνεδριακό, που δυστυχώς θάφτηκε κάτω απ' τις προβλέψιμες ανοησίες για το ΑΑΔΜ. Θα προσπαθήσω να την εντοπίσω.

      Διαγραφή
    3. Τη βρήκα, είναι του καλού φίλου του ιστολογίου Γιώργου Λαμπρινίδη. Διαβάστε:

      "Οι θέσεις με βρίσκουν γενικά σύμφωνο. Εχω δύο προτάσεις για ισάριθμες αδυναμίες.

      1. Στις πρώτες εκλογές σημειώθηκε πτώση στα μεγάλα αστικά κέντρα και άνοδος στην ύπαιθρο. Επίσης υπάρχει μια σχετική στασιμότητα των Λαϊκών Επιτροπών (Λ.ΕΠ.). Αυτό μπορεί να εξηγηθεί από το συνδυασμό της αναδιάταξης των κομματικών δυνάμεων και των συνθηκών κρίσης, ιδίως λόγω ανεργίας. Διότι, καλή η οργάνωση στον τόπο δουλειάς, αλλά δεν υπάρχουν πλέον και πολλοί τέτοιοι, και όσοι έχουν μείνει αποψιλώνονται. Η επιρροή μας αδυνατίζει μόλις κάποιος απολυθεί και εφόσον δεν υπάρχει μηχανισμός που να τον συνδέει με την εδαφική ΚΟΒ ή, ακόμα καλύτερα, τη Λ.ΕΠ. Ακόμα και χωρίς την ανεργία, οι επιρροές από το χώρο εργασίας δε συνδέονται με τον τόπο κατοικίας τους, ενώ η σύνδεση των ίδιων των μελών γίνεται ατομική τους υπόθεση.

      Στην ύπαιθρο το πρόβλημα δεν εμφανίζεται με τόση ένταση γιατί α)οι εδαφικές παραμένουν ισχυρές, β) οι άνθρωποι γνωρίζονται και έτσι οι κομματικές επιρροές από το χώρο εργασίας δε χάνονται με την απόλυση, και γ) οι χώροι εργασίας και κατοικίας είναι πιο στενά δεμένοι. Προφανώς, ένα επαναστατικό μέτρο όπως η αναδιάταξη των κομματικών δυνάμεων δεν πρέπει να ανασταλεί, αλλά και το πρόβλημα πρέπει να αντιμετωπιστεί με ειδικά μέτρα και ευελιξία. Διαφορετικά, είτε θα υπονομευτεί η αναδιάταξη δυνάμεων κάτω από την πίεση πολύ οξυμένων τοπικών προβλημάτων ή τα κομματικά μέλη θα παραμένουν στη γειτονιά ασύνδετα μεταξύ τους και χωρίς ουσιαστική παρέμβαση. Το οργανωτικό κενό οφείλεται και για τη μη μετάδοση σωστής εικόνας (Κουτσούμπας, Ρ. 10/2/13).

      Σε άλλες συνθήκες, αυτά θα ήταν ζητήματα εμπέδωσης της νέας δομής, αλλά τώρα δεν επιτρέπεται η αναμονή. Προτείνω λοιπόν να σχεδιαστεί η στήριξη των κλαδικών ΚΟΒ προς τις Λ.ΕΠ., ώστε να αντιστοιχίζονται τόσο τα κομματικά μέλη των πρώτων, όσο και οι επιρροές τους, προς τον τόπο διαμονής. Αυτό πρέπει να γίνει σε επίπεδο καθοδήγησης της ΚΟΒ, ώστε να μην παραπέσει σαν καθήκον, αλλά και να μην υπονομεύει το σχεδιασμό της κλαδικής. Ενας καλός μπούσουλας είναι η χρήση της εμπειρίας από τις εκλογές όπου τα κομματικά μέλη κλαδικών συνδέονται με τη γειτονιά τους. Μία πρόταση είναι η εκλογή ενός επιπλέον μέλους Γραφείου στην κλαδική ΚΟΒ με αποκλειστική χρέωση την παρακολούθηση των δραστηριοτήτων των Λ.ΕΠ. όπου ζουν τα μέλη της ΚΟΒ, η ενημέρωση και η καθοδήγηση των μελών ώστε να στηρίζουν και να αναπτύσσουν τη δράση αυτών των Λ.ΕΠ. Το ίδιο πρέπει να συμβαίνει και με τις επιρροές από το χώρο εργασίας, ειδικά υπό την απειλή ανεργίας ή ελαστικής απασχόλησης. Το πρόσθετο μέλος Γραφείου δεν είναι επιτακτικό για όλες τις ΚΟΒ, αλλά είναι για τις κλαδικές και ιδίως εκεί όπου η διάκριση τόπου εργασίας - κατοικίας είναι πιο έντονη (μεγάλες πόλεις).

      Στα πλαίσια πολύ οξυμένων τοπικών προβλημάτων (π.χ. ιδιαίτερη ανάπτυξη της Χρυσής Αυγής, κρατική καταστολή) ίσως να επιβαλλόταν διευρυμένη συνέλευση εδαφικής ΚΟΒ, σαν κομματική ομάδα, με τα μέλη των κλαδικών.

      Η σημασία των Λ.ΕΠ. γίνεται ακόμα μεγαλύτερη λόγω έντασης της ανεργίας. Στη θέση 24 (σ.18) προτείνω να συμπληρωθεί ο ρόλος τους και από το σκέλος συσπείρωσης και οργάνωσης των ανέργων.

      Διαγραφή
    4. 2. Θεωρώ ότι η προπαγάνδα περί «μεταβατικού πολιτικού προγράμματος», η επιδίωξη για έξοδο από την ΕΕ ή την ευρωζώνη χωρίς λαϊκή εξουσία (Λ.ΕΞ.) και η πίεση για ενσωμάτωση του ΚΚΕ στην κατεύθυνση διαχείρισης της αστικής εξουσίας μας σύρει στο άλλο άκρο, στην άρνηση πρότασης διαχείρισης της νεαρής Λ.ΕΞ. Το πιο κοντινό σε αυτό είναι οι Θ. 81-91, που όμως αναφέρονται σε μεσοπρόθεσμο στάδιο σοσιαλιστικής οικοδόμησης.

      Το δίλημμα «ευρώ ή δραχμή» είναι ψευδεπίγραφο και επικίνδυνο όντας κάτω από την μπότα του αστού, αλλά γίνεται ουσιαστικό για το λαό αν έχει αυτός την εξουσία. Προφανώς, θα απορρίψει το ευρώ, αλλά αυτό δεν επαρκεί για τη φύση (όχι το όνομα) του χρήματος που θα προτείνουμε εμείς. Φαίνεται έμμεσα να απορρίπτεται το διπλό σύστημα, αλλά δε λύνεται το πρόβλημα των διεθνών πληρωμών. Πώς θα εισηγηθούμε στη Λ.ΕΞ. να παντρέψει άμεσα τις ατελείωτες άδειες κατοικίες με τους άστεγους-κακοστεγασμένους; Απαιτείται μελέτη επάρκειας βασικών ειδών με μέτρο τις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες και του θεσμικού πλαισίου ρύθμισης της παραγωγής και της κυκλοφορίας με σημερινά δεδομένα. Πλευρές του προγράμματος που μπορούν να λειτουργήσουν αρμονικά μεσοπρόθεσμα είναι αντιφατικές στην αρχή.

      Μια πρώτη εκτίμηση είναι πως, αν το Κόμμα αποφασίσει να αξιοποιήσει τις επιστημονικές δυνάμεις που συσπειρώνονται γύρω του, η μελέτη που απαιτείται θα γίνει εύκολα και γρήγορα. Μια δεύτερη εκτίμηση από μελέτες που έχουν γίνει πρόσφατα είναι ότι τα αποτελέσματα μιας τέτοιας έρευνας θα είναι παραπάνω από ενθαρρυντικά.

      Ενα βραχυπρόθεσμο πρόγραμμα Λ.ΕΞ. δε θα φέρει την επανάσταση από μόνο του, αλλά επιτυγχάνει πολλούς στόχους. Εξειδικεύει και στερεώνει το πρόγραμμα του Κόμματος. Ενδυναμώνει την επιχειρηματολογία των μελών και φίλων του κόμματος για το ρεαλιστικό της επιβίωσης της Λ.ΕΞ. στα πρώτα της βήματα. Απογυμνώνει περεταίρω τα επιχειρήματα των αστών περί ουτοπίας. Αφαιρεί το έδαφος κάτω από καλοπροαίρετους ανθρώπους που βρίσκουν σαν άλλοθι αυτήν την έλλειψη για να μη στρατευτούν στον αγώνα ανατροπής του καπιταλισμού. Ξεκαθαρίζει το τοπίο στις σχέσεις με τους μικροϊδιοκτήτες (γης, μέσων παραγωγής). Το ξεκαθάρισμα γίνεται προς όφελος της συμμαχίας μαζί τους, καθώς οι αστοί είναι αυτοί που αξιοποιούν το θολό τοπίο για να διαρρηγνύουν την κοινωνική συμμαχία. Συνδέει τα άμεσα αιτήματα με τις πρώτες κατακτήσεις της Λ.ΕΞ. Ανακαλύπτει το διεθνή και ειδικά ευρωενωσιακό καταμερισμό εργασίας της καπιταλιστικής Ελλάδας αναδεικνύοντας τα περιθώρια ελιγμών της νεαρής Λ.ΕΞ.

      Επειδή το σχέδιο λείπει από το οπλοστάσιό μας, αναγκαζόμαστε να αυτοσχεδιάζουμε κάθε φορά που ανοίγονται αντίστοιχες συζητήσεις σαν αποτέλεσμα της δίψας του κόσμου να οραματιστεί πώς θα είναι τα πρώτα βήματα αυτού για το οποίο του προτείνουμε να παλέψει. Ο αυτοσχεδιασμός γίνεται στη βάση των Θ.81-91 και αντανακλά άλλοτε τον ενθουσιασμό και άλλοτε την πείρα των συντρόφων, αλλά δεν είναι θετικός.

      Η πρόταση είναι να ενταχθεί η κατάρτιση σχεδίου διαχείρισης της νεαρής Λ.ΕΞ. στη θέση 68, μετά από τις προτάσεις 8,9 και σαν αποτέλεσμα της δουλειάς αυτών. Πρόκειται ουσιαστικά για μελέτη σειράς άμεσων διοικητικών μέτρων. Η μελέτη να γίνει σε πλήρως εθελοντική βάση, με σαφή επιστημονική δομή και περιεχόμενο. Να παραδοθεί στην ΚΕ η οποία θα αποφασίσει για την τελική, πολιτική επιμέλεια και αξιοποίησή της.

      Με την αισιοδοξία ότι θα παραστούμε αξιοπρεπώς στην Μητέρα των Μαχών:

      Ζήτω το 19ο Συνέδριο του Κόμματος!

      Γιώργος Λαμπρινίδης
      Αθήνα
      http://www2.rizospastis.gr/columnPage.do?publDate=29/3/2013&columnId=7246

      Διαγραφή
    5. Θενκς Αντώνη, πολύ σημαντική και ουσιώδης παρέμβαση για θέματα που όντως έχουν σημασία, μακριά από ΑΑΔΜ κτλ που μας τρώνε αναγκαστικά δυστυχώς χρόνο και σκέψη.

      Decadent

      Διαγραφή
    6. Γι αυτό μας τα πετάνε, για να χαραμίζουμε χρόνο και ενέργεια.

      Διαγραφή
    7. Κατα τη γνωμη μου το κομμα δεν εχει δωσει τη δεουσα προσοχη στις λαικες επιτροπες, οι οποιες θα μπορουσαν να βοηθησουν, μαζι με τις επιτροπες ανεργων, παρα πολυ στην κινητοποιηση των ανεργων. Βεβαια απο προσωπικη εμπειρια, ο πιο δυσκολος να βαλεις σε τετοιες διαδικασιες ειναι ο ανεργος, αλλα και ο πιο ευκολος τροπος να το κανεις(οχι οτι ειναι ευκολος αλλα σε σχεση με τους αλλους) ειναι οι λαικες επιτροπες.

      Διαγραφή
  3. Και κάτι ακόμα: ΟΛΕΣ οι "κριτικές" στο ΚΚΕ από οπορτουνιστική σκέψη "δουλεύουν" γιατί διαστρεβλώνουν ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ζητήματα. Πχ, το ότι ο εργαζόμενος σε ΜΚΟ ή ο ακαδημαϊκός των "κινημάτων" γνωρίζει ήδη ότι θα ρθει με το μέρος της εργατικής τάξης του Αγίου ανήμερα είναι το πραγματικό περιεχόμενο του "τα παραπέμπεις όλα στη δευτέρα παρουσία", ακριβώς απ' αυτούς που γνωρίζουν ότι θα σταθούν ΑΠΕΝΑΝΤΙ στο εργατικό κίνημα αν σταθεί στα πόδια του.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Ενδιαφέρουσες σκέψεις, θα ήθελα να προσθέσω κάποια πράγματα:
    1. Το μεγάλο ποσοστό επιχειρηματιών στην Ελλάδα. Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, το 36% του εργατικού δυναμικού είναι επιχειρηματίες (αυταπασχολούμενοι ή αφεντικά). Μόνο η Κολομβία μας ξεπερνάει (53%) και στα ίδια η Τουρκία (36%), με μέσο όρο ΟΟΣΑ 16%. http://data.oecd.org/emp/self-employment-rate.htm. Οπότε αυτοί ήδη δεν έχουν αφεντικά. Αυτό ίσως εξηγεί την ευκολία αποδοχής ιστοριών αυτοδιαχείρησης.
    2. Για ένα μεγάλο κομμάτι εργαζομένων που επιδοτούνται από λεφτά της ΕΕ (επιστήμονες, επιχειρηματίες, αγρότες κλπ) ο φόβος δεν είναι μη βρεθούν χωρίς αφεντικά, αλλά μη βρεθούμε εκτός ΕΕ.
    3. Ο κεντρικός σχεδιασμός ως τρόπος οργάνωσης της παραγωγής είναι μεν "χωρίς αφεντικά", αλλά δεν έχει καμία σχέση με το τυπικό όνειρο του Έλληνα επιχειρηματία (αναρχικού;) που θέλει να είναι "αφεντικό του εαυτού του" σε μια ελεύθερη αγορά "ελεύθερων (αυτοδιαχειριζόμενων) επιχειρηματιών."

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Τροφή για σκέψη το κείμενό σου, Αντώνη. Συμφωνώ στα περισσότερα από αυτά που λες. Όμως μού δίνεται η εντύπωση διαβάζοντας το κείμενό σου, ότι ουσιαστικά θέτεις στον ίδιο παρονομαστή τον ακαδημαϊκό που ενδεχόμενα να διαχειρίζεται εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ από ευρωενωσιακά προγράμματα και να είναι οργανικός διανοούμενος του καθεστώτος με το web designer και τον εργαζόμενο σε ΜΚΟ. Γνώμη μου είναι ότι οι δύο τελευταίοι, στις περισσότερες περιπτώσεις, ανήκουν στην εργατική τάξη άσχετα αν η ταξική τους συνείδηση είναι μηδενική. Έχω άδικο ή δεν κατανόησα σωστά τα αντίστοιχα σημεία του κειμένου σου;

    Κάποιος που είχε άλλο nick

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Αυτό που έγραψα στο δ) "με διάφορες σχέσεις εργασίας και μεγάλη απόκλιση στις αμοιβές" ισχύει ασφαλέστατα και για το α κι β) ), διότι υπάρχουν επίσης χαώδεις διαφορές ανάμεσα σε ένα παιδί που δουλεύει εξάμηνο stage στο ΕΕ-ερευνητικό μεγαλοκαθηγητή και τον μεγαλοκαθηγητή.

      Το συνδετικό σημείο το οποίο επεσήμανα, ωστόσο, είναι ότι πρόκειται για εργασία που είτε από άποψη μορφής (πχ εργασία στα ΜΚΔ, ή σε ΜΚΟ) είτε από άποψη περιεχομένου (πχ, ένας οικονομολόγος που απασχολείται στις Βρυξέλλες ή σε think tank "αριστερού" Ινστιτούτου επιχορηγούμενου απ' αυτές), είτε και απ' τις δυο σκοπιές ταυτόχρονα (πχ, διαφημιστής που κανιβαλίζει σύμβολα της ΕΣΣΔ για να πουλήσει τη σοσιαλδημοκρατία των ανωτέρω) δεν έχουν θέση στην σοσιαλιστική οικονομία, το γνωρίζουν, και θα πολεμήσουν το εργατικό κίνημα με όλα τους τα μέσα.

      Ο ΣΥΡΙΖΑ ήταν το πρώτο απ' αυτά τα μέσα.

      Διαγραφή
    2. Εννοείται επίσης ότι μιλώ για πλειοψηφίες. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, σε όλους τους χώρους. Κι εγώ τέτοια είμαι.

      Διαγραφή
    3. Αλλά τα βαθύτερα και σημαντικότερα ζητήματα, τα οποία αφορούν το πώς και γιατί το κεφάλαιο σήμερα αποσύρει τον εαυτό του απ' τη βιομηχανία και τρέφει διογκούμενες τάξεις ανθρώπων που δεν παράγουν καμία αξία παρά μόνο "νοήματα", αυτά δεν τα αναλύω καθόλου παραπάνω. Αφορούν το ευρύτερο ζήτημα, όπως το αντιλαμβάνομαι, της σχέσης ανάμεσα:

      α) στην πτωτική τάση του κέρδους στην εγχώρια (και εν εγ ένει δυτική) βιομηχανία και τις αιτίες της

      β) την ταυτόχρονη διόγκωση του χρηματοπιστωτικού τομέα

      γ) τη διαμόρφωση, εντός του τριτογενή τομέα παραγωγής, και μέσω συσσωρευμένων κεφαλαίων του χρηματοπιστιωτικού και βιομηχανικού κεφαλαίου, τμημάτων που δεν παράγουν αξία αλλά ιδεολογική νομιμοποίηση, σε έκταση αδιανόητα μεγαλύτερη από ό,τι στην εποχή του Λένιν ή του Μαρξ.

      Διαγραφή
    4. Με δυο λόγια: την ακριβή μορφή των σχέσεων παραγωγής σε συνθήκες τρομακτικής ιμπεριαλιστικής σήψης.

      Διαγραφή
    5. Αντωνη, μην ξεχνας οτι ολοι αυτοι που κανουν ολα αυτα δεν ειναι κατ αναγκη ικανοποιημενοι με αυτο που κανουν, ειτε επειδη παιρνουν ψιχουλα, ειτε επειδη ειναι εντελως ασταθεις οι συνθηκες εργασιας τους(οποιοσδηποτε με 6μηνο ειναι με το ενα ποδι στην ανεργια). Δηλαδη ενας εργατης που κανει 8ωρο και παιρνει 700-800 ευρω, ειναι σε καλυτερη θεση αντικειμενικα απο καποιον πυο δουλευει με το μπλοκακι, η που δουλευει 4ωρος σε ενα γραφειο, ή που δουλευει με 6μηνη συμβαση, βεβαια θα μου πεις υπαρχει διαφορα στη συνειδηση μεταξυ τους, δεκτον. Αν λοιπον υπαρχει καποιος τροπος να του δωσεις να καταλαβει οτι εχει να αγωνιστει για μια καλυτερη απο αυτη ποιοτητα ζωης, ισως και να τον εχεις συμμαχο.

      Διαγραφή
    6. Αναφορικα με τα α, β, γ, προκυπτει και το ζητημα πως αυτα θα διαμορφωθουν αμεσως μετα την "καταστροφη", δηλαδη τον πολεμο.

      Διαγραφή
    7. Αναφορικα με τα α, β, γ, προκυπτει και το ζητημα πως αυτα θα διαμορφωθουν αμεσως μετα την "καταστροφη", δηλαδη τον πολεμο.

      Διαγραφή
  6. Μερικές σκέψεις:

    Το πρόβλημα του ΚΚΕ, με τις συγκεκριμένες θέσεις που έχει τα τελευταία χρόνια, δεν είναι πρόβλημα απεύθυνσης.

    Το κόμμα, με το πρόγραμμά του, αντιπροσωπεύει αντικειμενικά τα συμφέροντα πολύ μεγάλης μερίδας της ελληνικής κοινωνίας.
    Κανένα κομμουνιστικό κόμμα, φυσικά, δεν προσβλέπει στο να υποστηριχτεί ενεργητικά από το 50+1 % του πληθυσμού.

    Ούτε οι άνεργοι είναι το πρόβλημα,- εξάλλου στο κοινωνικό σύστημα που προτείνει το ΚΚΕ το πρόβλημα της ανεργίας λύνεται οριστικά. Επιπλέον, το κόμμα έχει σημαντικά μεγαλύτερη (εκλογική, τουλάχιστον) επιρροή στους ανέργους απ` ό, τι σε όλες τις άλλες κατηγορίες.

    Ούτε είναι οι κολαούζοι της αστικής εξουσίας, που πάντα υπήρχαν, αλλά άπλα αλλάζουν χαρακτηριστικά ανάλογα με την τεχνολογική πρόοδο μιας δομένης κοινωνίας.

    Ούτε, πιστεύω, ότι οι περισσότεροι απ` αυτούς στους οποίους απευθυνόμαστε (εργάτες-χαμηλόμισθοι υπάλληλοι - ενεργοί ή άνεργοι) δε γνωρίζουν το πολιτικό πρόγραμμά μας, τουλάχιστον στις χοντρικές του γραμμές.

    Ας πούμε τα πράγματα με τ` όνομά τους.

    Το ΚΚΕ προτείνει επανάσταση για να υλοποιηθεί το πρόγραμμά του – αυτό το αντιλαμβάνονται σχεδόν όλοι, συνειδητά, μισό-συνειδητά ή υποσυνείδητα – δεν προτείνει υλοποίηση του προγράμματός του μέσω εκλογών (εκλογές, υποστηρίζω εγώ, όπου το ΚΚΕ θα έπαιρνε ~20%, δε θα γίνουν ποτέ!).

    Πάνω απ` όλα το καταλαβαίνουν οι αντίπαλοί μας, γι` αυτό και μας ρωτούν τάχα ειλικρινώς γιατί δε θέλουμε να κυβερνήσουμε, γιατί δε θέλουμε να συμμετέχουμε, έστω, σε μια κάποια ιδεατή αριστερή κυβέρνηση, γιατί θέλουμε σώνει και καλά να «είμαστε στη γωνία», «παρατηρητές», "μονίμως στην αντιπολιτευση", κλπ…

    Το ζήτημα της επανάστασης, η ρεαλιστικότατα μιας τέτοιας εναλλακτικής πρότασης, ο φόβος για τις θυσίες που συνεπάγεται μια επαναστατική διαδικασία είναι που τρομάζει, και ακόμα, η αβεβαιότητα της έκβασης μιας τέτοιας θυσίας, κι όχι κάτι άλλο, είναι αυτό που σε τελική ανάλυση, αυτή τη δεδομένη στιγμή, απωθεί.

    Αυτό, λοιπόν είναι, κατά τη γνώμη μου, το κεντρικό πρόβλημα του ΚΚΕ σήμερα.

    Από την εποχή της τρυφηλότητας, που παραμένει, όχι πλέον ως κατάσταση , αλλά ως νοσταλγία, έως την εποχή της μαχητικής αυταπάρνησης, όταν καμία άλλη προοπτική δε θα είναι πλέον ρεαλιστική, μας χωρίζουν, κακά τα ψέματα, πολλά βήματα και χρόνια…


    Βέβαια τα πυκνώματα του ιστορικού χρόνου είναι απρόβλεπτα, όχι όμως και τόσο απρόβλεπτα για τους γνώστες η του ιστορικού υλισμού, γι` αυτό και πρέπει ο επαναστατικός φορέας να είναι, σε κάθε περίπτωση, έτοιμος από τώρα …


    Μάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Εν ολίγοις, λες ότι το πρόβλημα του ΚΚΕ είναι ότι ζητά να κάνει επανάσταση.

      Αλλά αυτό το λέει σε μάζες, που αποδεδειγμένα δεν ακούνε διότι πολύ απλά και πολύ φυσιολογικά τις απασχολεί η επιβίωση και η κατάθλιψη. Μάζες που τη βγάζουν με ψυχοφάρμακα και ερασιτεχνική ψυχοθεραπεία.

      Τίποτε από όλα αυτά δεν έχει αλλάξει απ' το 2009, αν βγάλεις έξω ότι ένα πολύ μεγάλο κομμάτι που ψήφιζε ΚΚΕ την κοπάνησε με ελαφρά και ήρθε ένα νεότερο, με λιγότερες εκλογικές αυταπάτες, εξ ορισμού πρωτοποριακό.

      Οι υπόλοιποι, αν δεν επιλυθούν με κάποιο τρόπο τα ζητήματα που τους πετάν στο κοινωνικό περιθώριο θα πηγαίνουν απ' τον ένα θίασο στον άλλο, στο εγγυώμαι.

      Οπότε;

      Διαγραφή
    2. Θα δώσω ένα απλό παράδειγμα:

      Έχεις δοκιμάσει να δώσεις κουπόνι σε στενή επιρροή με τρία χρόνια ανεργία;

      Διαγραφή
    3. Να κινητοποιήσεις εργαζόμενους που είχες καταφέρει να τους περάσεις πέντε πράματα το 2009 αλλά τώρα είναι στα σπίτια τους γιατί έκλεισε η επιχείρηση;

      Διαγραφή
    4. Μάνο λες οτι το ΚΚΕ έχει μεγαλύτερη επιρροή στους ανέργους από όλες τις άλλες κατηγορίες.
      Θα ήθελα αν σου είναι εύκολο τις πηγές σου.

      Decadent

      Διαγραφή
    5. Μόνο σε ένα τμήμα από όσους ήταν οργανωμένοι ΠΡΙΝ την ανεργία. Πολλοί χάθηκαν. Δεν γράφω για πράγματα χωρίς να έχω ίδια γνώση.

      Διαγραφή
    6. Αν λάβουμε υπόψη τα αποτελέσματα των εκλογών, μιλώντας πάντα για την ψήφο των ανέργων συνολικά[όχι αποκλειστικά των οργανωμένων], μιας και ο Μάνος μίλησε για εκλογική επιρροή, το πράγμα έχει ως εξής.

      45,3 Συριζα
      18,4 ΝΔ
      4,6 Ποτάμι
      8,8 χρυσά σκατά
      5,4 ΚΚΕ
      2,6 Πασοκ
      3,7 Ανελ

      Είναι σαφές το σκεπτικό της ψήφου νομίζω, η άμεση επαναφορά εντός παραγωγής.

      Decadent

      Διαγραφή
    7. Γιατί δεν δοκιμάζουν να έρθουν σε επαφή με τις κλαδικές και κατά συνοικία, επιτροπές ανέργων όσοι έχουν απορίες για την δουλειά στους άνεργους;

      Μπορώ κ να ενημερώσω προσωπικά όποιον θέλει, όντας κατ'ουσία άνεργος (βγάζω έξω τα προσωρινά μεροκάματα και τις "περιορισμένου χρόνου συμβάσεις") εδώ και κάποια χρόνια, μπορώ να σας ενημερώσω. Έχει εξαιρετικές δυσκολίες η δουλειά στους άνεργους.
      Κάτι λέει παραπάνω ο Αντώνης...

      Διαγραφή
    8. "Οι υπόλοιποι, αν δεν επιλυθούν με κάποιο τρόπο τα ζητήματα που τους πετάν στο κοινωνικό περιθώριο θα πηγαίνουν απ' τον ένα θίασο στον άλλο, στο εγγυώμαι"

      Συμφωνώ, αλλά ακόμα κι αν με καταφέρρουμε να τους δώσουμε δύναμη να βγουν απ` το κοινωνικό περιθώριο, μέσα από αγώνες, ποιός εγγυάται πως δε θα μας πουν ευχαριστούμε μεν πολύ, αλλά από το μενού σας, εμείς επανάσταση δε θα πάρουμε;

      Τόσες δεκαετίες αυτό δε συνέβαινε;

      Θα ανεβάσουμε κάπως τα ποσοστά μας, σύμφωνει, αλλά ως εκεί.
      Θα ανέβει και το επίπεδο της ταξικής συνείδησης, αυτό είναι και το ζητούμενο της λαϊκής συμμαχίας, αλλά από `κει και πέρα;

      Από αυτό μέχρι του να αποφασίσει ο άλλος να παίξει τη κυριολεκτικά τη ζωή του υπάρχει μεγάλη διαφορά...


      Μάνος

      Διαγραφή
    9. Αν σκέφτομαι σωστά, η επίλυση του ζητήματος για το οποίο μιλάω --που είναι τρομερά δύσκολη-- είναι αναγκαστικά σε επαναστατική κατεύθυνση. Καθώς το ζήτημα της αδυναμίας του καπιταλισμού να χρησιμοποιήσει ένα 30% των έμβιων παραγωγικών δυνάμεων συνιστά αντικειμενικά τρομερή ένδειξη γήρανσής του ως συστήματος.

      Διαγραφή
    10. Δηλαδή, η επίλυσή του σε βγάζει αναγκαστικά εκτός καπιταλισμού. Θα μου πεις, ωραία, αυτό είναι ο σοσιαλισμός. Το ζήτημα είναι πώς χτίζεις τακτικά, στα στρώματα αυτά, τη γέφυρα που τα συσπειρώνει γύρω από αιτήματα που δεν απαντώνται μόνο αφηρημένα. Δεν απαντώνται μόνο με όρους "στο σοσιαλισμό θα λυθούν". Αλλά πώς το κάνεις αυτό διαρρηγνύοντας το υφιστάμενο οικονομικό σύστημα, όχι με "μεταβατικά προγράμματα" και σαχλαμάρες.

      Ο καπιταλισμός σήμερα έχει αφήσει ένα τεράστιο κενό --πολύ μεγάλα τμήματα των παραγωγικών δυνάμεων-- αλλά δεν μπορείς εσύ να μπεις εκεί μέσα. Εκεί βρίσκεται ένα τεράστιο πρόβλημα. Δεν μπορείς να επανεκκινήσεις εσύ τις παραγωγικές αυτές δυνάμεις που κάθονται εκτός οικονομίας, ουσιαστικά. Αν μπορούσες, δεν θα χρειαζόταν κανένας διάλογος και κανένα μπούρου μπούρου για επανάσταση. Φυσιολογικά θα σε ακολουθούσαν και χωρίς πολλά και άσκοπα λόγια.

      Πώς το λύνεις αυτό;

      Διαγραφή
    11. Πρώτο βήμα λοιπόν --μέχρι εκεί φτάνει το μυαλουδάκι μου-- είναι η οργανωτική βελτίωση αφενός και η προεικόνιση αφετέρου. Ό,τι γίνεται στους Δήμους να συνδέεται διαρκώς με τις Λ.Ε. Να δοκιμάζονται ιδέες, να γίνονται και πειράματα. Αυτό που έκανε ο Πελετίδης με τις ελιές ήταν ενδιαφέρον, πχ. Να εντοπίζεται συνέχεια το αχρηστευμένο παραγωγικό δυναμικό και τα αχρηστευμένα μέσα παραγωγής ως πράγματα που πετώντας τα ο καπιταλισμός, πετάει ζωές. Να διαφαίνονται με απτό τρόπο, όσο γίνεται τα θραύσματα μιας οικονομίας που θα μπορούσε να εμφανιστεί στη θέση αυτής. Να γίνονται πράγματα τα οποία υπερασπίζονται οι μάζες, τα συζητάνε, τα αναλύουν, μέσα σε ταξικά ξεκάθαρο πλαίσιο.

      Μέχρι εκεί μπορώ να δω.

      Διαγραφή
    12. ΑΤ, για το προηγούμενο.

      Διαγραφή
    13. Δεν σημοσιεύτηκε το προηγούμενο όμως:

      Πολύ ενδιαφέορν άρθρο.

      Θα μπορούσατε να διευκρινίστε τι εννοείτε με την προεικόνιση της σοσιαλιστικής οικονομίας, τονίζοντας και τις διαφορές από τα «αυτοδιαχειριζόμενα» εγχειρήματα;

      ΑΤ

      Διαγραφή
    14. Στο δικό μου μυαλό, η δράση των ΛΕ και των "κόκκινων" Δήμων δημιουργεί τέτοια στοιχεία προεικόνισης. Δεν είμαι σε θέση να προκαταβάλλω την ακριβή κατεύθυνση που θα πάρει αυτή η δράση στο επόμενο διάστημα, αλλά θεωρώ ότι αυτοί είναι χώροι όπου δοκιμάζονται τακτικά βήματα στις κατευθύνσεις που μας ενδιαφέρουν.

      Τα πειράματα αυτοδιαχείρισης έχουν ως κοινό σημείο αναφοράς την προσπάθεια επανένταξης στην οικονομία της αγοράς, δηλαδή στο καπιταλιστικό σύστημα παραγωγής. Αυτό δεν μπορεί να είναι κατεύθυνση για το λαϊκό κίνημα απ' τη δική μας σκοπιά. Κατεύθυνση μπορεί να είναι μόνο η ρήξη με αυτό το σύστημα, και μας ενδιαφέρουν μέθοδοι που μπορούν να βοηθήσουν σ' αυτό και όχι η ανανέωση της μισθωτής σχέσης εργασίας και της εμπορευματικής παραγωγής.

      Διαγραφή
  7. Δεν νομίζω ότι το πρόβλημα του ΚΚΕ είναι ότι ακούει ο άλλος "επανάσταση" και κρύβεται κάτω από τις κουβέρτες. Κανένας δεν τρομάζει είτε γιατί δεν παίρνει στα σοβαρά την επαναστατική πρόταση του ΚΚΕ είτε γιατί δεν την βρίσκει άμεση και χειροπιαστή.

    Το πρόβλημα είναι ακριβώς αυτό της ανάρτησης: Σε ποιούς απευθύνεται το σύνθημα του ΠΑΜΕ και γενικότερα η πολιτική του ΚΚΕ.

    Τα κοινωνικά δεδομένα είναι γνωστά:
    -Αριθμητική υποχώρηση του παραδοσιακού εργατικού πληθυσμού από το 1990.
    -Αντικατάσταση -σε μεγάλο βαθμό της- απασχόλησης στα χειρωνακτικά επαγγέλματα του ντόπιου πληθυσμού από μετανάστες
    -Αυξηση της τριτογενούς απασχόλησης
    -Εξάρτηση από τον τραπεζικό δανεισμό μεγάλων τμημάτων του πληθυσμού
    -Αϋξηση της μετανάστευσης κυρίως απο το κομμάτι του πληθυσμού με τα περισσότερα προσόντα λόγω ανεργίας.

    Πιθανόν το σύνθημα του ΠΑΜΕ να έχει περισσότερη αξία για τους αλλοδαπούς, -που είναι εργάτες σε μεγάλο ποσοστό- παρά στους ντόπιους. Στην σημερινή περίπου εργατική τάξη το συντριπτικά πλειοψηφικό στοιχείο είναι οι αλλοδαποί, ενώ οι ντόπιοι έχουν θέση τεχνίτη και άνω.

    Το να στραφεί το ΚΚΕ σε αυτά τα στρώματα είναι μια επιλογή αν θέλει να είναι συνεπές με τον εργατικό του χαρακτήρα. Αλλιώς θα πρέπει να βρει διαφορετικό λεξιλόγιο για να απευθυνθεί στον ελληνικο πληθυσμό που μάλλον δεν μπορεί να είναι μόνο το "εργοστάσιο", κτλ.

    Αυτές οι κοινωνικές μεταβολές είναι βαθύτατες και είναι λογικό να διαμορφώνουν τις συνειδήσεις, κυρίως των νέων ανθρώπων. Οι περισσότεροι 30ρηδες και 40ρηδες δεν ξέρουν τι σημαίνει φάμπρικα, τζιμινιέρα, βάρδια κτλ. Διασκεδάζουν στο Γκάζι ή πάνε στην ταβέρνα δίπλα στα Λιπάσματα αλλά πόσοι ξέρουν τί ακριβώς γινόταν εκεί; Και αν το μάθουν, σε τί θα τους ωφελήσει;

    Για μια σειρά από λόγους, η εικόνα "εργοστάσιο" ήδη ξεθωριασμένη στους παλαιότερους, είτε παραπέμπει σε έναν αναπλασμένο χώρο διασκέδασης Φάκτορι, είτε σε ένα γραφικό και άγριο ερείπιο που χορταριάζει και σκουριάζει.

    Λέανδρος




    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ναι, αλλά προσπερνάς αβρόχοις ποσί το ζήτημα της άλλης τάξης που χρηματοδοτείται διεθνώς απ' το ιμπεριαλιστικό κεφάλαιο, της τάξης που πρωταγωνιστεί στις "ανοίξεις" παντός είδους, της τάξης που δεν παράγει αξία αλλά βοηθά τον ιμπεριαλισμό να διεισδύσει και να εκμεταλλευτεί πηγές και πλούτο, της τάξης που στράφηκε μάλιστα ανοιχτά, το 2011, ταυτόχρονα κατά της παλιάς "εργατικής αριστοκρατίας" και κατά του ταξικού κινήματος, με αποκορύφωμα τα κομβικά γεγονότα της 20ης Οκτώβρη 2011.

      Αυτή η τάξη --αυτά τα στρώματα, δεν είναι βέβαια αυτόνομη τάξη-- είναι η πρώτη γραμμή του παγκόσμιου αντιεργατικού κινήματος σήμερα αγαπητέ μου. Και δεν θα σταματήσει όχι απλα να μην πείθεται αλλά να σε πολεμά ενεργά και με κάθε μέσο.

      Οπότε, λίγο με απασχολεί πού διασκεδάζει κάποιος, με απασχολεί ποια είναι η στάση του και κυρίως ο ρόλος του απέναντι στο εργατικό κίνημα. Και θα είμαι εξαιρετικά προσεκτικός μαζί του κι όχι χίπις λουλουδάτος να τον "αγκαλιάσω."

      Διαγραφή
    2. Δεν το προσπερνώ απλά το αφήνω στην άκρη για την ώρα. Δεν διαφωνώ μαζί σου όμως.

      Δεν θα ξεκίναγα όμως από εκεί. Ο λόγος είναι ότι το σημερινό κρισιακό φαινόμενο έχει βαθιές ρίζες, έχουμε σημαντικές κοινωνικές και οικονομικές μεταβολές με ιστορία 25-30 χρόνια, που κάποια στιγμή θα κατέληγαν σε έναν παρατεταμένο οικονομικό μαρασμό και την επακόλουθη "διάλυση του κοινωνικού ιστού" (επίτηδες την βάζω σε εισαγωγικά).

      Δυο κατευθύνσεις μπορείς να ακολουθήσεις: Είτε να το θεωρήσεις ως μια "παρένθεση" και ότι σύντομα θα έχεις καπιταλιστική ανάκαμψη και αύξηση των θέσεων εργασίας με βάση την λογική των δεκαετών οικονομικών κύκλων, είτε να δεις μια μονιμότερη συνθήκη που διαλύει τις παλιές τάξεις (εργατική, αστική κτλ) και δημιουργεί νέες πχ μακροχρόνια άνεργοι, λούμπεν, γραφιάδες, τεχνοφρικια κτλ κτλ. Το λέω κάπως σχηματικά για να γίνω κατανοητός.

      Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό δέον είναι να γίνει με επιστημονικό τρόπο. Πιστεύω ότι αυτό που λείπει είναι μια σοβαρή επιστημονική κοινωνιολογική μελέτη με βάση και αριθμητικά στοιχεία που να αποτυπώνει και να αξιολογεί αυτές τις κοινωνικές μεταβολές, τις οικονομικές μεταβολές ενδεχομένως και τις πολιτικές. Μελέτη για την εξέλιξη του καπιταλισμού στην Ελλάδα δεν νομίζω πως έχουμε και αυτό είναι κάτι που λείπει. Το πως διαπλέκεται με τον διεθνή καπιταλισμό, τί σημαίνει μονοπώλιο στην σύγχρονη εποχή, το νέο παγκόσμιο περιβάλλον καταμερισμού της εργασίας, γενικές κατευθύνσεις και προτιμήσεις του μεγαλου κεφαλαίου κτλ κτλ. Ο Λένιν ο ίδιος μελέτησε τον καπιταλισμό στην Ρωσία πολύ καλά.

      Με μια τέτοια μελέτη θα έχουμε πολύ περισσότερη αυτοπεποίθηση για τις προτάσεις μας και θα απαντηθούν στην πορεία πολλά ζητήματα όπως και αυτό που θέτεις σχετικά με την "άλλη τάξη".

      Λέανδρος


      Διαγραφή
    3. "Σε κάθε περίπτωση όμως αυτό δέον είναι να γίνει με επιστημονικό τρόπο."

      Ασφαλώς, οπότε κι εγώ το αφήνω εδώ, όπως και είναι το σωστό. Πιστεύω ότι υπάρχουν πολλά στοιχεία, αλλά οι επεξεργασίες οφείλουν να είναι συλλογική υπόθεση, κι εγώ ήθελα μόνο να βάλλω δυο πράματα κάτω.

      Διαγραφή
    4. Αντώνη φυσικά δεν εννοούσα εσένα. Εσύ έθεσες έναν πολύ εύστοχο προβληματισμό που μπορεί και πρέπει να ανοίξει μια συζήτηση όχι τόσο για τον χαρακτήρα της επανάστασης (δεν είναι δυσκολο να συμφωνήσουμε) αλλά να δούμε το τώρα σε σχέση με το κοινωνικό γίγνεσθαι.

      Από μερικές πολύ πρόχειρες μετρήσεις αλλά κυρίως διαισθητικά, μπορώ να δω ότι η Ε.Τ. είναι πια ένα μειοψηφικό, αριθμητικά, κομμάτι, το οποίο δεν είναι καν ομοιογενές, (ντόπιοι και αλλοδαποί) συνδικαλίζεται ελάχιστα ως καθόλου, και θα ρισκάρω να πώ ότι ο "μέσος" έλληνας νεο-εργάτης, αν δεν είναι εχθρικός η καχύποπτος, είναι αδιάφορος προς το ΚΚΕ.
      Αν αυτό αποδειχθεί από μια μελέτη θα πλουτίσει πολύ τους οριζοντες και θα θέσει νέα ερωτήματα σχετικά με το πως δρούμε σε αυτό τον χώρο. Μπορεί δηλαδή να πρέπει να στραφούμε και αλλού ή αντίθετα να επιμείνουμε εφ' όσον βλέπουμε προοπτική.

      Λέανδρος

      Διαγραφή
    5. Πολλές φορές ακούγεται η κριτική ότι το ΚΚΕ απευθύνεται σε μια παραδοσιακή εργατική τάξη που δεν υπάρχει πλέον. Νομίζω όμως ότι ισχύει το αντίθετο, Τα ίδια τα μέλη της εργατικής τάξης είναι προσκολλημένοι σε μια αντίληψη της εργατικής τάξης σαν μόνο κάποιοι με έναν κασμά και ένα μυστρί. Η εργατική τάξη όμως σήμερα δεν κατοικεί μόνο στον πρωτογενή και δευτερογενή τομέα, αλλά σε πολύ μεγάλο ποσοστό και στον τριτογενή (χωρίς να συμπεριλαμβάνουμε καν την εργατική αριστοκρατία). Αλλά ακόμα και να βγάζαμε τον τριτογενή τομέα, δεν ευσταθεί ότι ''στην σημερινή περίπου εργατική τάξη το συντριπτικά πλειοψηφικό στοιχείο είναι οι αλλοδαποί΄΄. Στην οικοδομή, τα ναυπηγεία, την βαριά βιομηχανία, στα λιμάνια και στα καράβια, ακόμα και στην μεγάλη τουριστική βιομηχανία το κυρίαρχο στοιχείο στην Ελλάδα είναι η ντόπια εργατική τάξη. Ο μεγάλος όγκος των μεταναστων εργάζεται σε χωράφια, κτηνοτροφία, μικρομάγαζα κτλ.

      Το σημαντικό όμως είναι ότι η μεγέθυνση του τριτογενή τομέα ήταν μεν δημιουργία μιας νέας εργατικής αριστοκρατίας άλλου είδους αλλά ήταν επίσης υπαγωγή στο κεφάλαιο και στην παραγωγή υπεραξίας ενός ακόμα μεγαλύτερου κομματιού του πληθυσμού. Μάλιστα αρκετοί εργαζόμενοι σήμερα στον τριτογενή τομέα αμοίβονται λιγότερο από εργαζόμενους σε πιο βαριές/παραδοσιακές εργασίες, παρόλο που έχουν συνήθως και περισσότερα πτυχεία κτλ. Η εργατική τάξη δεν ορίζεται ανά επάγγελμα και είδος εργασίας. Ένας λογιστής μπορεί να παίρνει 5000 ευρώ αλλά ένας άλλος λογιστής μπορεί να μην είναι καθόλου λιγότερο μέλος της εργατικής τάξης από κάποιον άλλο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το σωματείο λογιστών αττικής πριν 2-3 μήνες, το οποίο έβγαλε πρώτη την παράταξη του ΠΑΜΕ (ΕΣΑΚ) με 85%. http://www.902.gr/eidisi/ergatiki-taxi/57560/ta-apotelesmata-ton-arhairesion-stin-enosi-logiston-elegkton-perifereias

      Υπάρχει δηλαδή σκληρή δουλειά που γίνεται απ το ΠΑΜΕ σε μη-παραδοσιακούς χώρους της εργατικής τάξης και αποδίδει καρπούς, πολλές φορές περισσότερους από τους παραδοσιακούς χώρους.

      Όσον αφορά τους ανέργους υπάρχει και μια άλλη διαδεδομένη άποψη στην σημερινή αριστερά: ότι η τεράστια μεγέθυνση του αριθμού τους ακυρώνει τις ''παλιές'' παραδοσιακές μεθόδους πάλης των εργατών και απαιτεί νέα μορφή οργανωσης κτλ. Θεωρώ όμως ότι συμβαίνει το αντίθετο. Αν κάποια μορφή πάλης ακυρώνει είναι της σοσιαλδημοκρατικής εργοδοτικοσυνδικαλιστικής στυλ ΠΑΣΟΚ. Αντίθετα, φέρνει ξανά στο προσκήνιο την αναγκαιότητα ενός λενινιστικού κομματος σαν τον τρόπο οργάνωσης του επαναστατικού υποκειμένου. Το κόμμα δεν έχει τους περιορισμούς του εργατισμού ή αναρχοσυνδικαλισμού που θεωρεί το συνδικάτο και την αυτοδιαχείριση σαν την οργανωμένη μορφή του επαναστατικού υποκειμένου (κάτι στο οποίο υποπίπτουν και πολλοί μαρξιστές). Το κόμμα δεν οργανώνεται με βάση το συνδικάτο αλλά μπορεί να οργανωθεί ενεργά σε αυτό κάποιος που δεν έχει χώρο εργασίας.

      Διαγραφή
    6. "Πολλές φορές ακούγεται η κριτική ότι το ΚΚΕ απευθύνεται σε μια παραδοσιακή εργατική τάξη που δεν υπάρχει πλέον. Νομίζω όμως ότι ισχύει το αντίθετο, Τα ίδια τα μέλη της εργατικής τάξης είναι προσκολλημένοι σε μια αντίληψη της εργατικής τάξης σαν μόνο κάποιοι με έναν κασμά και ένα μυστρί."

      Προς αποφυγή παρεξήγησης, η παραπάνω ανάρτηση ΔΕΝ αφορά αυτό το θέμα, το οποίο ΔΕΝ θεωρώ ούτε ανεπίλυτο ούτε τεράστιο εμπόδιο.

      Αφορά αυστηρά α) τη συρρίκνωση της απασχολούμενης εργατικής τάξης ΣΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΗΣ (και όχι μόνο στη βιομηχανία, απολύσεις με το κιλό έχουμε και στον τριτογενή τομέα) και την αχρήστευση πολύ μεγάλου ποσοστού παραγωγικών δυνάμεων και β) τη διόγκωση, εντός του τριτογενούς τομέα, στρωμάτων τα οποία ΔΕΝ είναι παραδοσιακή εργατική αριστοκρατία κι έχουν σαφώς φιλοκαπιταλιστικό και αντεργατικό προσανατολισμό.

      Αυτά και μόνο αυτά τα ζητήματα αφορά η ανάρτηση, καθώς και νύξεις σε ζητήματα πολιτικής οικονομίας, τα οποία επανέλαβα και στα σχόλια.

      Διαγραφή
    7. Στα σχόλια επίσης έθεσα αυτά τα δύο ζητήματα ως αλληλεπιδρώντα στα "κινήματα" τύπου Αραβικής Άνοιξης, αγανακτισμένων κλπ, όπου στρώματα τύπου β) ("νέα εργατική αριστοκρατία", αν και ο όρος δεν είναι σωστός, ας πούμε "μη παραγωγικά στρώματα του τριτοτενή τομέα) ΟΡΓΑΝΩΣΑΝ σημαντικά τμήματα α) ανέργων σε κατευθύνσεις i) φιλικές προς τον ιμπεριαλιστικό σχεδιασμό και ii) ρητά στραμμένες απέναντι τόσο στο ταξικό εργατικό κίνημα όσο και απέναντι στην κλασική εργατική αριστοκρατία ("έξω τα συνδικάτα", 20/10/2011).

      Διαγραφή
    8. Θέλησα δηλαδή να καταδείξω, αγαπητοί σύντροφοι, ότι το ζήτημα ΔΕΝ είναι απλώς "πώς θα τους φέρουμε μαζί μας" (τους παραγκωνισμένους της εργατικής τάξης ) αλλά είναι ταυτόχρονα "πώς θα φροντίσουμε να μην είναι ΕΝΑΝΤΙΟΝ μας", πώς θα ελαχιστοποιήσουμε την χρήση τους από τον ταξικό αντίπαλο.

      Αυτό θα ήθελα να είναι πολύ ξεκάθαρο ως κίνητρο της ανάρτησης, διότι στην ίδια την ανάρτηση δεν φαίνεται.

      Διαγραφή
    9. Κρίσιμο ερώτημα το πως δεν θα είναι εναντίον μας οι άνεργοι. Και περνά από αυτό που είπες ότι τα στρώματα νέας εργατικής αριστοκρατίας (με ελάχιστες εξαιρέσεις) αποτελούν αντίπαλο που δεν πρόκειται να πειστεί και θα είναι πάντα εναντιόν. Σε αυτή την αλληλεπιδρώσα κατάσταση μεταξύ ''νέας εργατικής αριστοκρατίας'' (ή ας πούμε ''δημιουργικά'' στρώματα) και ανέργων αυτό που πρέπει να στοχεύσει το κίνημα είναι η ιδεολογική επίθεση στους πρώτους και η ενσωμάτωση των δεύτερων, αλλά υπάρχει ο κίνδυνος από την ιδεολογική επίθεση στους πρώτους να νιώσουν ότι γίνεται επίθεση στους δεύτερους. Και έτσι έγινε πολλές φορές π.χ. με αγανακτισμένους, πλατείες κτλ όπου η κριτική του κόμματος στις μορφές που προώθησαν οι πρώτοι έγινε δεχτή από τους δεύτερους σαν επίθεση σε αυτούς (επειδή και αυτοί συμμετείχαν). Αυτό είναι κάτι που χρησιμοποιείται από τα ''δημιουργικά'' στρώματα σαν επίθεση στο κόμμα για να το βγάλουν σκάρτο στα μάτια των νέων ανέργων: το κκε δεν νοιάζεται για εσάς, σας βρίζει,σας χλευάζει, ούτε φτηνές πατάτες δεν θέλει να αγοράζεται. Ισως η δουλειά στους δήμους να κάνει κάτι για αντιστροφή αυτής της αντίληψης.

      Απλά ακόμα κάτι στο θέμα της συρρίκνωσης της εργατικής τάξης που ανέφερε ο άλλος σχολιαστής: οι άνεργοι στην μεγάλη τους πλειονότητα είναι και αυτοί τμήμα της εργατικής τάξης, της μη-απασχολούμενης εργατικής τάξης, γιατί μπορεί μεν να μην δουλεύουν αλλά είναι άνεργοι και όχι άεργοι, πωλούν την εργασιακή τους δύναμη για να επιβιώσουν (αλλά δεν βρίσκουν σταθερό αγοραστή)

      Διαγραφή
    10. "ας πούμε ''δημιουργικά'' στρώματα"

      Πολύ καλό αυτό, το κρατάω.

      (Ξανα)διάβασε κάποια στιγμή το άρθρο του Βαγγέλη Ζέρβα για Ζίζεκ και "άυλη εργασία"--είναι το ιδεολογικό αυτοπορτραίτο των "δημιουργικών" στρωμάτων ως πρωτεργατών της νέας σοσιαλδημοκρατίας ως δύναμης δημιουργημένης για να τσακίσει το εργατικό κίνημα ΚΑΙ θεωρητικά (διαλύοντας τον Μαρξισμό "από μέσα) ΚΑΙ στο δρόμο (μέσα απ' την επίδραση στους άνεργους και την νεολαία ειδικά).

      Και δες σχόλιά μου στο τελευταίο ποστ για ΣΥΡΙΖΑ, οπωσδήποτε.

      Διαγραφή
    11. "είναι το ιδεολογικό αυτοπορτραίτο"=η άυλη εργασία ως και καλά κεντρική μαρξική έννοια, όχι το άρθρο του Ζέρβα, βέβαια. Το άρθρο του Ζέρβα αποκαλύπτει κρίσιμες διαστάσεις του τι έπαιξε σ'αυτήν την "εκδρομούλα" του Νέγκρι (και μετέπειτα του Ζίζεκ) στον Μαρξ.

      Διαγραφή
    12. Εδώ για Ζέρβα, σε περίπτωση που έχασες το κείμενό του: http://leninreloaded.blogspot.com/2012/02/praxis.html

      Διαγραφή
    13. Χαμος στα σχολια δεν προλαβαινω τωρα να τα διαβασω ολα αλλα μια ακομη παρεμβαση
      Ο λαος δεν ειναι οτι κατ αναγκη τρεμει την επανασταση, που την τρεμει ισως και αυτη, αλλα τρεμει και το πιο πριν.
      Τρεμει δηλαδη βλεποντας τους αγωνιστες του ΠΑΜΕ να ειναι οι πρωτοι που απολυονται στις δουλειες τους. Τρέμει που βλέπει ότι δεν κωλώνουν και απεργούν με οποια ρισκα εχει αυτο. Τρέμει που του βλεπει να σερνονται στα δικαστηρια, τρεμει που τους βλεπει να συγκρουωνται, και ολα αυτα χωρις αμεσα ωφελη.

      Ειναι δυσκολο ο αλλος να παρει την αποφαση του να αγωνιστει, και δυσκολο να κρατησει κιολας, γιατι αλλο να πει, "παω σε μια πορεια" και αλλο να μπει στο σβουρο να στηριξει μακροχρονα το κινημα, χωρις ανταλλαγμα χειροπιαστο.

      Η συστρατευση με το ΠΑΜΕ απαιτει δεσμευση και θυσιες πολυ ακομα πριν να φτασουμε στην επανασταση, και πρεπει να το εχουμε αυτο υποψη οταν αναρωτιομαστε γιατι ο αλλος δυσκολα σηκωνεται απο τον καναπε.

      Διαγραφή
  8. Μεγάλο ζήτημα. Θα γράψω και εγώ κάποιες σκέψεις, σαν επικεφαλίδες περισσότερο, που δεν είχα ποτέ το χρόνο να τις μοιραστώ και να τις επεξεργαστώ.


    1. Όντως, ο καπιταλισμός διανύει έναν μεσαίωνα, την ιδεολογική του κυριαρχία, στην οποία οι μοναχοί, οι άνθρωποι που σκύβουν το κεφάλι και πηγαίνουν με την κυρίαρχη ιδεολογία, έχουν αντικατασταθεί από επαγγέλματα όπως αυτά που ανέφερες, ενώ οι μονές έχουν αντικατασταθεί από think tanks, πανεπιστήμια και ακαδημαϊκούς κύκλους, δημοσιογραφικά επιτελεία κλπ.


    2. Ας δούμε όμως και κάτι άλλο. Υπάρχουν δημοσιογράφοι που δουλεύουνε για τον Τριανταφυλλόπουλο για παράδειγμα, με υπερωρίες κλπ. Πραγματικά σκληρές συνθήκες εργασίας. Ωστόσο, δουλεύουν για τον Μάκη, τον άνθρωπο που προωθεί και ξεπλένει φασίστες, όπως το κάνει ο Τράγκας κλπ. Μπορείς να πείσεις τέτοιους ανθρώπους ότι αξίζει η πένα τους και πρέπει να παλέψουν για κάτι καλύτερο;

    ΝΑΙ, μπορείς. Κάποιοι ξεχνάνε μέσα σε τέτοια δουλειά από που προήρθανε κιόλας. Το θυμούνται στην απόλυση. Όσο και αν δουλεύουν για τέτοια ΜΜΕ και τέτοιους "δημοσιογραφίας", παραμένουν κακοπληρωμένει, υπό τον κίνδυνο της απόλυσης κλπ, με απλήρωτες υπερωρίες, με μισές ασφάλειες κλπ κλπ.


    3. Το ίδιο συμβαίνει και σε εργαζόμενους που επιτελούν εργασία προσθήκης μηδενικής ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗΣ χρηστικής αξίας στο προϊόν --- προσθέτουν αξία που "διογκώνει" το φαινόμενο του φετίχ του εμπορεύματος για τον καταναλωτή-εργάτη. Ωστόσο, το προϊόν πωλείται με το σύγχρονο βιομηχανικό τρόπο, με τη ρεκλάμα πάνω, και όντως τους προσθέτουν αξία. Π.χ. έχω φίλο που βγάζει καλούπια για αυτοκόλλητα, τα οποία κολλούνται πάνω σε πλαστικά δοχεία κλπ. Στη... μανιφακτούρα που δουλεύει, έχει έναν αρκετά καλό μισθό. Αυτή τη στιγμή όμως, το αφεντικό τους έχει φορτώσει την ευθύνη για κάθε λάθος. Οποιοδήποτε λάθος μέσα στην παραγωγή των αυτοκόλλητων, πληρώνεται από τους εργαζόμενους. Ένας το κάνει, όλοι την πληρώνουν. Στρατός κανονικιός. Ο ίδιος εργαζόμενος φίλος, σε παλιότερη διεκδίκηση δεδουλευμένων, κατάλαβε πως η εργατολόγος που είχε απευθυνθεί, τα είχε τάτσι μίτσι με τον εργοδότη και καθυστερούσε η ίδια την εκδίκαση.


    4. Το ερώτημα ξαναμπαίνει: Μπορούν οι παραπάνω "μισθωτοί" να είναι χρήσιμοι στο σοσιαλισμό; ΣΑΦΩΣ ΝΑΙ.

    Ένα σύγχρονο σοσιαλιστικό βιομηχανικό εμπόρευμα, μπορεί θα έχει και τα αυτοκόλλητα και τις ρεκλάμες κλπ. Αλλά με εντελώς άλλο περιεχόμενο. Π.χ. με τη διατροφική αξία σε πρώτο πλάνο, με παραγωγή τέτοιων αυτοκόλλητων ώστε να εκλαϊκεύεται η χρήση ενός εργαλείου ή η αξία του προϊόντος, σημειώματα για τη ζωή των παραγωγών εργαζομένων κλπ.

    Ένας δημοσιογράφος, στο σοσιαλισμός θα ενημερώνει για άλλα πράγματα. Ένας ακαδημαϊκός το ίδιο. Ένας web designer δε θα παίζει με την ψυχολογία και τις ανασφάλειες του ανθρώπου (like, retweet, hi5 κλπ) αλλά θα είναι χρήσιμος στο να φτιάχνει διαδιραστικές εγκυκλοπαίδειες, εκπαιδευτικούς άτλαντες κλπ.


    5. Άρα μιλάμε για μια ευρεία μάζα ανθρώπων που ναι, δεν είναι οι παραγωγοί του πλούτου, αλλά είναι μισθωτοί, θα υποστούν απολύσεις, μειώσεις κλπ και στο τέλος της μέρας, με την εργασία τους στο τέλος της μέρας νιώθουν ακόμα πιο άχρηστοι από αυτόν που φτιάχνει ένα ολόκληρο πλοίο στο ναυπηγείο.

    Το θέμα είναι να απευθυνθείς σε αυτούς ως μισθωτούς και ως ανθρώπους που πρέπει με τα ταλέντα τους να βοηθήσουν την επανάσταση και την προπαγάνδα, ακόμα και την πρόοδο των ανθρώπων ΜΕΣΑ στο σοσιαλισμό.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Ένας δημοσιογράφος, στο σοσιαλισμός θα ενημερώνει για άλλα πράγματα. Ένας ακαδημαϊκός το ίδιο. Ένας web designer δε θα παίζει με την ψυχολογία και τις ανασφάλειες του ανθρώπου (like, retweet, hi5 κλπ) αλλά θα είναι χρήσιμος στο να φτιάχνει διαδιραστικές εγκυκλοπαίδειες, εκπαιδευτικούς άτλαντες κλπ."

      Δεκτό, εξού και ο διαχωρισμός άχρηστων στη μορφή και άχρηστων στο περιεχόμενο κλάδων. Υπάρχουν ένα σωρό κλάδοι που σε μια άλλη κοινωνία θα μπορούσαν να διατηρήσουν το περιεχόμενό τους αλλά να λειτουργούν προς όφελος άλλου (οι γιατροί, οι φυσικοί, οι μαθηματικοί, οι αρχιτέκτονες, κλπ κλπ).

      Και υπάρχουν ένα σωρό κλάδοι (ο δικός μου, πχ) που το περιεχόμενό τους είναι από άχρηστο ως επικίνδυνο για το εργ. κίνημα και θα μπορούσαν να υπάρξουν μόνο με εντελώς διαφορετικό περιεχόμενο.

      Έχω την υποψία ότι το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο όμως έχει δημιουργήσει και κλάδους άχρηστους ή επιζήμιους και ως προς την μορφή και ως προς το περιεχόμενο. Ο σύμβουλος ίματζ, πχ, ο χρηματιστής, ο επαγγελματίας του ακτιβισμού, το ΜΚΔ τρολ κομμάτων ή "κινημάτων", η "τέχνη" τύπου Πούσι Ράιοτ, ο Ζίζεκ :-)

      Διαγραφή
    2. Ναι, ο Ζίζεκ είναι κλάδος. Συντηρεί εκδοτική βιομηχανία, περιοδικά, απασχολεί εκατοντάδες μεταπτυχιακούς να μελετάνε και να προωθούν τα τοξικά του απόβλητα, έχει φτιάξει, τέλος πάντων, "σχολή" αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής με διάφορα θύματα και συνενόχους σε όλο τον κόσμο.

      Διαγραφή
    3. Δε διαφωνώ. Ο ιμπεριαλισμός έχει αυτοσυνειδητοποιηθεί.

      Επιμένω να λέω πως εμείς μελετήσαμε λάθη του σοσιαλισμού και οι καπιταλιστές λάθη του ιμπεριαλισμού. Το πώς πέτυχε ο Λένιν, το πώς πέτυχε ο Κάστρο, ο Τσε κλπ το ξέρουνε και οι αστοί. Επιμένω να λέω πως κυκλοφορούν σύγχρονοι παπάδες σε μπουλούκια (σε κλάδους επαγγελμάτων) και πως αυτοί έχουνε τη δύναμη των μοναστηριών : σχεδόν ξεκομμένοι από την κοινωνία προπαγανδίζουν υπέρ... εντελώς λαϊκά θα τα πω... της "κάβλας" να κατέχεις εμπορεύματα και υπέρ του αλληλοσκοτωμού μέχρι να επικρατήσει ο ισχυρότερος.

      Το έχουνε κάνει επιστήμη οι τύποι. Έχει ψιλοσυζητηθεί και εδώ και αλλού το πώς φτιάξανε φάμπρικες διαννοούμενων μετά τον Β' ΠΠ.
      Πλέον τα πράγματα ξεκινάνε ΜΕΣΑ στην παραγωγή και πολλές εταιρείες πείθουν τους εργαζόμενούς τους για το πόσο φροντίζουνε την κοινωνία, για το πόσο φροντζίουν τον ίδιο τον εργαζόμενο (π.χ. πάρτυ της εταιρείας αποκλειστικά για εργαζόμενους, παιδικοί σταθμοί για εργαζόμενους κλπ), για το πόσο καλό εμπόρευμα φτιάχνουν αυτοί και όχι οι ανταγωνιστές κλπ.

      Βάζουν τον εργαζόμενο να σκέφτεται για καλά και κακά αφεντικά, για πράγματα που μπορούν να αλλάξουν μέσα στον καπιταλισμό με μια καλύτερη οργάνωση, τους βάζουν να σκέφτονται λες και η επιχείρηση είναι δική τους και έχουν 1002 απίστευτους τρόπους που δε χρειάζεται να περιγράψω.
      Ας παραπέμψω και σε αυτό, για να καταλάβουμε αυτό το "επίσημη ιδεολογία".
      http://www.komep.gr/2014-teyxos-5/ergodotikoi-mhxanismoi-xeiragoghshs-ton-ergazomenon

      Ναι, είναι πλέον επίσημη ιδεολογία να τάσσεσαι πίσω από τον όμιλο για τον οποίο δουλεύεις και πίσω από το εμπόρευμα που προτιμάς να αγοράζεις και οι επιχειρηματίες κυνηγάνε να το κάνουν.

      Όταν λοιπόν ξεκινάς με τέτοια "φόντα" μέσα από τον χώρο που δουλεύεις, όταν ακούω παλιούς φίλους να λένε "τα καράβια μας" ή "τα αλεύρια μας" ..... καταλαβαίνεις ότι πολύ εύκολα θα δεχτούνε και τον ιμπεριαλισμό τους, τις τράπεζές τους, την Ευρώπη τους κλπ.

      1000% πρόταση να διαβάσετε το άθρο όλοι όσοι διαβάζετε αυτό το σχόλιο και θα καταλάβετε ότι οι αστοί το έχουνε κάνει διατριβή το θέμα "πώς θα πάρουμε τους εργαζόμενους μαζί μας".

      Διαγραφή
    4. Και για να γίνει πιο σαφής ο σχολιασμός μου στο "άχρηστους στο περιεχόμενο κλάδους", το περιλαμβάνω στο "σύγχρονα μοναστήρια". Όλη τη γνώση και όλα τα βιβλία τα κατείχαν οι μοναχοί και κάνανε ό,τι θέλανε επί μία χιλιετία και βάλε.

      Διέδιδαν ακριβώς ό,τι χρειαζόταν για να διατηρηθεί το σύστημά τους και μαζί συμμετείχαν στον ταξικό πόλεμο με ακραία βασανιστήρια και ακραίους πολέμους εκτός συνόρων.


      Ζητώ συγγνώμη για τον παραλληλισμό, αλλά είναι ό,τι πιο απτό από την ιστορία για να ψηλαφήσουμε αυτό που κάνει ο καπιταλισμός.

      Διαγραφή

  9. 5. Άρα μιλάμε για μια ευρεία μάζα ανθρώπων που ναι, δεν είναι οι παραγωγοί του πλούτου, αλλά είναι μισθωτοί, θα υποστούν απολύσεις, μειώσεις κλπ και στο τέλος της μέρας, με την εργασία τους στο τέλος της μέρας νιώθουν ακόμα πιο άχρηστοι από αυτόν που φτιάχνει ένα ολόκληρο πλοίο στο ναυπηγείο.

    Το θέμα είναι να απευθυνθείς σε αυτούς ως μισθωτούς και ως ανθρώπους που πρέπει με τα ταλέντα τους να βοηθήσουν την επανάσταση και την προπαγάνδα, ακόμα και την πρόοδο των ανθρώπων ΜΕΣΑ στο σοσιαλισμό.



    6. Το θέμα είναι τεράστιο, δεν μπορεί να εξαντληθεί σε κάποιες σημειώσεις, όμως δεν είναι πρωτοεμφανιζόμενο. Παραγωγικός - μη παραγωγικός εργάτης, τύπος επαγγέλματος - βαθμός συνείδησης κλπ. Κλασικά θεωρητικά και πρακτικά ζητήματα.


    7. Οι μάζες των ανέργων πρέπει να προσεγγιστούν και μαζικά, μέσα από τις εφημερίδες και τις μπροσούρες, τα βιβλία, αλλά και μέσα από εκλαϊκευτικά βιντεάκια σχετικά με τις δυνατότητες του ανθρώπου αυτή τη στιγμή, δλδ την ανάπτυξη των παραγωγικών δυνάμεων, σχετικά με τη μαρξιστική κριτική στην πολιτκή οικονμία κλπ κλπ.

    Δεν μπορεί τέτοιο όπλο να μένει ανεκμετάλλευτο.


    8. Η θεοποίηση του εμπορεύματος από τους εργάτες, το φετίχ του εμπορεύματος, πάνω στο οποίο είναι συμπλεγμένη η εκμετάλλευση των εργατών μαζί με την κάψα των καπιταλιστών να κυριαρχήσουν στην αγορά, είναι η πλήρης έκφραση της ιδεολογίας του τελικού σταδίου του καπιταλισμού.

    Ακόμα και οι πιο σκληρά εργαζόμενοι κυνηγάνε πατατάκια, μηχανάκια, μπαλάκια κλπ. συγκεκριμένου επιχειρηματικού ομίλου, ανάλογα με το γούστο τους.
    Τα εμπορεύματα τα βλέπου οι εργαζόμενοι σαν μια "πύλη εισόδου" σε επίγειους παραδείσους πλέον.

    Κι έτσι πολύ πιο εύκολα παίρνεις απαντήσεις του τύπου "φυσικά να έρθει ένας Κόκαλης και σ' εμάς, να δούμε μπάλα". Δεν νοιάζει τον εργαζόμενο να γυμναστεί. "Φυσικά να έρθουν επιχειρήσεις, να αναπτυχθεί η Ελλάδα, να εκμεταλλευτούμε τις πηγές μας, να είμαστε πρωτοπόροι". Δεν τον νοιάζει τον εργαζόμενο αν τελικά από τις "πρωτοπόρες" ανεμογεννήτριες δεν έχει φθηνό ρεύμα ή αν από τα πατατάκια τα παιδιά του πάθουν καρκίνο. Αρκεί να έρθουν οι μεγάλες επιχειρήσεις με τα φανταχτερά εμπορεύματα και τις φανταχτερές ιδιότητές τους.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. "Απιστευτο" αρθρο και προσεγγιση "μεγατονων" στο ζητημα .Καιρος να προβληματιστουμε και να ονειρευτουμαι σαν λαος ξανα ..

    - Επιτρεπεται να αγοραζω πανακριβα λιπασματα ,ζωοτροφες ,φυτοφαρμακα ΓΙΑΤΙ ειναι ολα ΕΙΣΑΓΩΜΕΝΑ και να υπαρχουν κλειστα εργοστασια μας που μπορουν πρωτογενως να τα παραξουν διασπαρτα σε ολη την Ελλαδα ?
    - Επιτρεπεται να εχω 4000 νησια ,20.000.000 τουριστες και να εχω κλειστα 5 απο τα μεγαλυτερα ναυπηγεια της Ευρωπης και την "συγκοινωνια" να την κανουν 5 εφοπλιστες με τα σαπακια τους ?

    Ερωτηματα που βαζουν οι απλοι πολιτες στις λαικες και τα καφενεια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Πραγματικά εξαιρετικό και αυτό το κείμενο.
    Πιστεύω πως ο καπιταλισμός τόσο δομικά από πάντα δηλαδή, όσο και στη φάση της χρηματιστικοποίησης αναπαράγεται μέσα από την καταστροφή και αποβολή της ζωντανής εργασίας (από αυτή την άποψη όντως υπάρχει σχέση ανάμεσα στην πτωτική τάση και το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο)
    Ουσιαστικά το σύγχρονο παγκόσμιο προλεταριάτο είναι μια μείξη ανάμεσα σε εργάτες και ανέργους, καθώς τα όρια ανάμεσα σε ανεργία και επισφαλή-μερική εργασία είναι ολοένα και πιο δυσδιάκριτα, όπως εννοεί και ο σύντροφος Τρασ για τον ευατό του αν κατάλαβα καλά.
    Ταυτόχρονα η αποπομπή από την παραγωγική σφαίρα των προλετάριων και η γιγάντωση του τίποτα ως παραγωγικής διαδικασίας έχει κρίσιμα ιδεολογικά και πολιτικά αποτελέσματα (γενικευμένη αλλοτρίωση και ταύτιση με τα αφεντικά, η αντιμετώπιση του μισθού ως κεφάλαιο, ας θυμηθούμε τις εποχές των επενδύσεων στο χρηματιστήριο που έχουν μεν περάσει ανεπιστρεπτί, αλλά έχουν αφήσει τα ίχνη τους στην ταξική συνείδηση)
    Αλλά μια νότα αισιοδοξίας ίσως να είναι πως πέρα από τη δυσκολία επαφής με τους ανέργους, η μη ενσωμάτωση τους δημιουργεί εν δυνάμει συνθήκες παραγωγής του προλεταριάτου ως αρνητικότητας που σε συνδυασμό με τη δουλειά των κομμουνιστών ίσως να μπορεί να παράξει τη σύγχρονη εκδοχή του επαναστατικού υποκειμένου.
    Το σίγουρο είναι πως οι οργανικοί διανοούμενοι της σοσιαλδημοκρατίας δε δίνουν δεκάρα τσακιστή για την πάσχουσα ανθρωπότητα και το προλεταριάτο, δεν μπορούν υλικά και ιδεολογικά να συναισθανθούν την απόγνωση αλλά και αντίστροφα την αξιοπρέπεια και την ελπίδα αυτού του κόσμου. Μπορούν μόνο να σκυλεύσουν τον πόνο των φτωχών κάνοντας τον θέαμα και πολιτική υπεραξία και επικοινωνιακή απάτη, αλλά για αυτό κάποια στιγμή θα εισπράξουν την περιφρόνηση των πληβείων όταν αυτοί νοήσουν πως "ναι μπορούν χωρίς αφεντικά"
    Γκιαπ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Οι οργανικοί διανοούμενοι της σ/δ είναι η πρώτη γραμμή της αντιεργατικής πρωτοπορίας. Δεν είναι "μπερδεμένοι", μόνο πραγματικά μπερδεμένος θα νόμιζε κάτι τέτοιο.

      Διαγραφή
    2. Τώρα μπερδεύτηκα! από που βγαίνει πως θεωρώ τους οργανικούς διανοούμενους της σ/δ μπρεδεμένους; Είναι ίσως ασύντακτο το τέλος του σχολίου μου αλλά εννοώ πως αυτοί που θα νοήσουν πως "ναι μπορούν χωρίς αφεντικά" είναι οι πληβείοι και όχι οι οργανικοί διανοούμενοι.
      Γκιαπ

      Διαγραφή
    3. Ρητορική πάσα πήρα σύντροφε, δεν εννοούσα κάποια κριτική σε σένα.

      Διαγραφή
    4. Οκ σύντροφε! Επειδή έχω καταλάβει πως έχεις γερό στομάχι τσέκαρε τα δίκτυα της σ/δ διανόησης όπως το red notebook όπου όλοι επιδίδονται στο αριστερό ξέπλυμα της κυβέρνησης ταξικής συνεργασίας και της απόφασης του ευρωγκρουπ. Εκεί τα χει όλα ο μπαξές: χυδαίες επιθέσεις σε όποιον αμφισβητεί την "ελπίδα που ήρθε", πουλαντζικές αναλύσεις για το κράτος φυσικά στη βάση του τελευταίου βιβλίου του, οικονομικές αναλύσεις σοβαροφανείς αλλά ενσυνείδητα άνευ νοήματος και επικλήσεις στο ρεαλισμό και την υπομονή.
      Κατάτη γνώμη μου αυτά σημαίνουν οι σαλτιμπάγκοι αυτοί νιώθουν πως για ένα μέρος του κόσμου που ακολούθησε τις αυταπάτες περί λύσης εντός του καπιταλιστικού πλαισίου και που είναι αυτό που ενδιαφέρει τους κομμουνιστές η περίοδος της ανοχής τελειώνει. μόνο η παρέμβαση πρακτική και ιδεολογική των κομμουνιστών μπορεί να δωσει επαναστατικό περιεχόμενο στην επερχόμενη παταγώδη διάψευση των προσδοκιών όσων πίστεψαν τη σ/δ.
      Για αυτό ως δια μαγείας η αριστερή οργανική διανόηση"ξεχνά" να αναφερθεί στο ΚΚΕ και να προβάλλει (όπως έχεις καταδείξει) ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία και ως εγκλωβιστικό ψευτοδίλλημα τα ναζιστικά αυγά.

      Διαγραφή
    5. Ξέχασα ψευδώνυμο: Γκιαπ

      Διαγραφή
  12. Μπράβο LR που ανοίγεις αυτήν την κουβέντα.

    Ο Γιώργος ο Λαμπρινίδης ένας από τους κορυφαίους Μαρξιστές στην Ελλάδα συνηθίζει να λέει πως το ερώτημα τίθεται κάθε φορά το ίδιο: αυτό που συμβαίνει σήμερα το είχαν προβλέψει οι κλασικοί ; ή μήπως είναι ένα καινούργιο φαινόμενο που ούτε ο Μαρξισμός , ούτε άλλη θεωρεία έχει καταπιαστεί μαζί του;

    Ο τριτογενής τομέας που περιέχει το εμπόριο είχε φτάσει στην εποχή του Μαρξ να απασχολεί Γερμανούς εμποροϋπαλλήλους που μιλούσαν επτά γλώσσες στα Αγγλικά εμπορικά μαγαζιά. Γιατί να μην ισχυριστώ πως τα μεταπτυχιακά στο Μάρκετινγκ δεν είναι ανώτερες γνώσεις;.

    Αν σε κάποια εποχή ο πρωτογενής τομέας είχε διογκωθεί λόγω των αναγκών των υπολοίπων τομέων πχ. σε ενεργειακές πηγές γιατί να μην επαναληφθεί σήμερα με τις τεράστιες ανάγκες σε "σπάνιες γαίες";

    Αυτό που λείπει σήμερα είναι μία επικαιροποίηση στην ταξική διαστρωμάτωση στην Ελλάδα μαζί με μία μελέτη των οικονομικών δυνατοτήτων της Ελλάδας και της παραγωγικής της δύναμης από Μαρξιστική οπτική.

    Χουκερς

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Περιορίζομαι να πω πως ο Μαρξισμός-Λενινισμός είναι ΠΑΝΤΑ η μέθοδος και δεν μπορεί παρά να είναι η μέθοδος και το τεστ της μεθόδου.

      Το μόνο που μπορεί να τίθεται σε συζήτηση είναι αν υπάρχουν δεδομένα που θα πρέπει να τύχουν επεξεργασίας βάσει αυτής της μεθόδου γιατί διαφέρουν από προηγούμενα σε κάτι ουσιαστικό.

      Αυτό δεν θα το αποφασίσω εγώ, δεν είμαι καν οικονομολόγος, θέλησα απλώς να σκιαγραφήσω αδρά ένα ζήτημα για να υπάρχει ας πούμε ένα ίχνος του.

      Διαγραφή
    2. «Περιορίζομαι να πω πως ο Μαρξισμός-Λενινισμός είναι ΠΑΝΤΑ η μέθοδος και δεν μπορεί παρά να είναι η μέθοδος και το τεστ της μεθόδου.»

      Μία τέτοια διατύπωση θα μπορούσε να υποστηριχθεί μόνο εφόσον υπήρχε μια σαφής και συνεκτική μαρξική επιστημολογία/γνωσιοθεωρία· η ανασυγκρότηση μίας μαρξιστικής θεωρίας της γνώσης από τα διάσπαρτα θραύσματα που υπάρχουν στο έργο του Καρόλου (Θέσεις για τον Feuerbach κ.λπ.) εκκρεμεί, εξ' όσων γνωρίζω.

      Τα ζητήματα για μένα είναι δύο:

      (1) το έργο του Μαρξ δ ε ν παρέχει σαφώς ορισμένα κριτήρια ελέγχου της εγκυρότητας μίας (επιστημονικής) θεωρίας· μέτρο της ορθότητας ή του εσφαλμένου χαρακτήρα της τελευταίας θεωρεί ο Μαρξ την ανθρώπινη πρακτική δραστηριότητα μετασχηματισμού του φυσικού κόσμου, άρα πρόκειται για γνώση που έρχεται αναγκαστικά ε κ τ ω ν υ σ τ έ ρ ω ν.

      (2) το να θεωρούμε τη μαρξική μέθοδο ενιαία και απαράλλαχτη στον χρόνο δεν συνιστά παραχώρηση σε (οποιουδήποτε είδους) μεταφυσική; Δεν θα έπρεπε η αλλαγή του γνωστικού αντικειμένου να επιφέρει αλλαγή και της μεθόδου δια της οποίας το υποκείμενο αποπειράται να το προσεγγίσει {το πρώτο}; Ή θα ήταν σωστότερο να πούμε ότι η σχέση των δύο είναι ανάλογη αυτής ανάμεσα στο νυστέρι στο χειρουργικό τραπέζι και της αδιαφοροποίητης σάρκας του χειρουργούμενου; Αν ισχύει το δεύτερο, τότε η μορφή είναι α δ ι ά φ ο ρ η προς το περιεχόμενο, η μορφή (η αφηρημένη μέθοδος) είναι ίδια ό π ο ι ο και αν είναι το (συγκεκριμένο κοινωνικό-οικονομικά) περιεχόμενο που αποπειράται να προσεγγίσει· τα δύο διατηρούν μία τυχαία, σ υ γ κ υ ρ ι α κ ή σύνδεση μεταξύ τους.

      Διαγραφή
    3. (1) Βεβαίως και παρέχει τέτοια κριτήρια. Αν δεν παρείχε, θα ήταν αδύνατη η μαρξιστική κριτική της αστικής οικονομίας και ιδεολογίας σήμερα. Που τέτοια κριτική ασκούν πολλοί άνθρωποι σε όλο τον κόσμο.

      (2) Όχι, η μέθοδος όχι μόνο δεν είναι μεταφυσική, είναι θεμέλιο κάθε επιστήμης. Και το γνωστικό αντικείμενο δεν άλλαξε. Παραμένει η πολιτική οικονομία του καπιταλιστικού συστήματος παραγωγής. Ούτε και άλλαξε ο θεμελιώδης χαρακτήρας του καπιταλιστικού συστήματος: ούτε καταργήθηκε ο νόμος της υπεραξίας, ούτε αυτός της συγκεντρωποίησης ως συνέπειας των κρίσεων, ούτε αυτός της επαναληψιμότητας των κρίσεων, ούτε αυτός της πτωτικής τάσης του κέρδους.

      Διαγραφή
  13. Μεγάλο θέμα άνοιξες τώρα . Εγώ θα σου που πως νιώθω μετά από 15 μηνες άνεργος, ίσως δώσει μια είκονα για τους ανέργους.

    Βλεπε https://www.youtube.com/watch?v=UETfusqKdro

    Σταύρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Να κανω μερικα σχολια.

    Το οτι ο καπιταλισμος ,λογω της αναπτυξης των παραγωγικων δυναμεων, μπορει να εχει μεγαλο κομματι του πληθυσμου απασχολουμενο σε μη παραγωγικες εργασιες δεν ειναι καινουργιο, δεν ειναι καν της εποχης του Λενιν. Το παρακατω αποσπασμα ειναι απο το Κεφαλαιο

    Lastly, the extraordinary productiveness of modern industry, accompanied as it is by both a more extensive and a more intense exploitation of labour-power in all other spheres of production, allows of the unproductive employment of a larger and larger part of the working-class, and the consequent reproduction, on a constantly extending scale, of the ancient domestic slaves under the name of a servant class, including men-servants, women-servants, lackeys, &c.

    Εργατικη αριστοκρατια υπηρχε επισης απο παλια και προφανως με τα χρονια αυξανεται στο "δυτικο" κοσμο και κυριως στις ιμπεριαλιστικες χωρες.

    Το βασικο για μενα ειναι να μη μπει καποιος στη λογικη περι τεραστιων αλλαγων του καπιταλιστικου-ιμπεριαλιστικου συστηματος (χωρις να σημαινει οτι δεν υπαρχουν διαφοροποιησεις) που συνηθως οδηγουν σε δυο διαφορετικα (αλλα ιδια) συμπερασματα α) οτι δεν χρειαζεται επανασταση γιατι πλεον δεν εχουμε να κανουμε με τον απανθρωπο καπιταλισμο της εποχης του Μαρξ, β) οτι δεν μπορει να γινει επανασταση στις συγχρονες καταναλωτικες κοινωνιες που οι ανθρωποι ασχολουνται με τα αιφον, τα ριαλιτι κτλ.

    Εινα βασικο, θεωρω, σαν κομμουνιστης να μη μενεις εγλωβισμενος στο χωροχρονικο "παρων" (πχ να κοιτας το τι γινεται στη χωρα σου τα τελευταια χρονια) αλλα να μπορεις να διακρινεις τις τασεις και τα υπογεια ρευματα. Ποιος πχ φανταζοταν το 1913 οτι σε τεσσερα χρονια θα ξεκιναγε μια σοσιαλιστικη επανασταση στη μεγαλυτερη (και απο τις πλεον οπισθοδρομικες ) χωρα του κοσμου. Μονο αυτος που ειχε συνειδηση της φυσης του καπιταλιστικου-ιμπεριαλιστικου συστηματος. Και αυτο ειναι το σημαντικο η γνωση (και οχι η πιστη) οτι ο χρονος ειναι με το μερος μας, οχι αναγκαστικα σε 10,20,50 χρονια αλλα με την ιστορικη εννοια. Ο ιδιος ο καπιταλισμος αλλωστε χρειαστηκε αιωνες για να εδραιωθει.

    Αυτα τα λεω και σε σχεση με τις αποψεις που αναφερθηκαν για το κοσμο. Καλο ειναι να γινεται παντα μια υλιστικη αποτιμηση της καταστασης, πχ ειναι η ελληνικη μια κοινωνια σε προεπαναστατικη κατασταση? Πιστευω οχι και υπο αυτη την εννοια δεν ειναι λογικο να περιμενει κανεις ενα επαναστατικο κομμα να εχει μεγαλη επιρροη. Το αντιθετο μαλλον θα σημαινε οτι το κομμα δεν ειναι επαναστατικο (βλ πχ ΑΚΕΛ, σοσιαλδημοκρατικα κομματα του 20ου αιωνα). Η ειναι λογικο να περιμενει κανεις οτι η μεγαλη πλειοψηφεια των εργαζομενων στις δυτικες χωρες θα αναπτυξει επαναστατικη συνειδηση στις παρουσες συνθηκες? Προφανως οχι και οχι γιατι ειναι πουλημενοι αλλα γιατι ειναι το δημιουργημα της αντιστοιχη κοινωνιας.

    Αρα δεν υπαρχει ελπιδα? Προφανως και υπαρχει και το σημαντικο ειναι στη φραση "στις παρουσες συνθηκες". Ποσοι φανταζοντουσαν το 2004 μεσα στους Ολυμπιακους και την ισχυρη Ελλαδα τι θα γινοταν 5 χρονια μετα? Η ποσοι φανταζοντουσαν το 1914 με τη προδοσια των σοσιαλδημοκρατικων κομματων οτι 5 χρονια μετα στη θεση των συντηρητικων αυτοκρατοριων της Ευρωπης θα υπηρχαν σοσιαλιστικες επαναστασεις.

    Προφανως αυτο δεν δινει απαντηση στο τι να κανουμε, απαντηση που δεν εχω, αλλα στο τι να μη κανουμε και αυτο ειναι να μην προσαρμοστουν οι κομμουνιστες στις διαθεσεις και στο επιπεδο συνειδησης του λαου αλλα να προετοιμασουν την εργατικη ταξη και το λαο για τη στιγμη που οι συνθηκες θα ειναι επαναστατικες, γνωριζοντας οτι μεχρι τοτε η επιρροη τους θα ειναι αναγκαστικα μικρη.

    Βασιλης

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Το οτι ο καπιταλισμος ,λογω της αναπτυξης των παραγωγικων δυναμεων, μπορει να εχει μεγαλο κομματι του πληθυσμου απασχολουμενο σε μη παραγωγικες εργασιες δεν ειναι καινουργιο, δεν ειναι καν της εποχης του Λενιν. "

      Σωστό, ασχολείται επισταμένα ο Μαρξ στις Θεωρίες για την υπεραξία, αλλά δεν ισχυρίστηκα εγώ ότι είναι καινούργιο αυτό.

      Διαγραφή
    2. "Εργατικη αριστοκρατια υπηρχε επισης απο παλια και προφανως με τα χρονια αυξανεται στο "δυτικο" κοσμο και κυριως στις ιμπεριαλιστικες χωρες. '

      Ασφαλώς, το ζήτημα όμως που έθεσα είναι α) ποσοτικό και β) ποιοτικό, αφορά α) έκταση στρωμάτων (χρειάζεται στοιχεία προφανώς και μελέτη) και β) το γεγονός ότι αυτά δεν είναι στρώματα που ο καπιταλισμός παίρνει από την βιομηχανική εργατική τάξη, όπως είναι οι εργατοπατέρες, κλπ, αλλά στρώματα τα οποία δημιουργήθηκαν στην πρόσφατη φάση ιμπεριαλιστικής ανάπτυξης, και άλλα, των οποίων η λειτουργία μεταλλάχθηκε σε τεράστιο βαθμό (βλ. "ευρωπαϊκή διανόηση" μετά την ΕΕ, έχεις πλέον οργανικά δεσμά σε κάθε διάσταση της ακαδημαϊκής δουλειάς, επίσημα και ανοιχτά).

      Διαγραφή
    3. "Το βασικο για μενα ειναι να μη μπει καποιος στη λογικη περι τεραστιων αλλαγων του καπιταλιστικου-ιμπεριαλιστικου συστηματος (χωρις να σημαινει οτι δεν υπαρχουν διαφοροποιησεις) που συνηθως οδηγουν σε δυο διαφορετικα (αλλα ιδια) συμπερασματα α) οτι δεν χρειαζεται επανασταση γιατι πλεον δεν εχουμε να κανουμε με τον απανθρωπο καπιταλισμο της εποχης του Μαρξ, β) οτι δεν μπορει να γινει επανασταση στις συγχρονες καταναλωτικες κοινωνιες που οι ανθρωποι ασχολουνται με τα αιφον, τα ριαλιτι κτλ."

      Συμφωνούμε, δεν έχω διαφωνία με την επιφυλακτικότητα, είναι δέουσα.

      Διαγραφή
  15. Ερώτηση προς όλους. Θα μπορούσε να ισχύει ότι ο τριτογενής τομέας αποτελεί προσπάθεια διεξόδου από την πτωτική τάση του ποσοστού κέρδους; οι υπηρεσίες απασχολούν περισσότερους εργάτες σε σχέση με το σταθερό κεφάλαιο, σε αντίθεση με την αυτοματοποίηση του δευτερογενή τομέα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Ο τριτογενης τομεα; δεν παραγει υπεραξια.
      Υπεραξια παραγει μονο η παραγωγη προιοντων.
      Στον τριτογενη γινεται απλα αναδιανομη.

      Διαγραφή
    2. Ασφαλώς και παράγει υπεραξία ένα σημαντικό τμήμα του τριτογενούς τομέα. Ο ξενοδοχοϋπάλληλος δεν παράγει υπεραξία; O ψήστης στα chain χαμπουργκεράδικα που δουλεύει σαν φορντικός εργάτης; Κάθε εργασία που υπάγεται στην εκμετάλλευση του κεφαλαίου παράγει υπεραξία, ανεξάρτητα της μορφής του προϊόντος της. Δεν καθορίζει η μορφή του προϊόντος την υπεραξία, αλλά η υφαρπαγή μέρος της εργάσιμης μέρας σου για κέρδος.

      Εδώ μιλάμε για ένα πολύ συγκεκριμένο τμήμα του τριτοτεγενούς που αυτοπεριγράφεται ως πηγή "άυλων αξιών", αξιών που αφορούν νοήματα, παραστάσεις, διαθέσεις και συναισθήματα.

      Διαγραφή
    3. Μιλάμε για στρώματα, επίσης, που ανακηρύττουν ότι αυτή η παραγωγή είναι "ηγεμονική" γιατί είναι "ποιοτικά ανώτερη" των άλλων, επειδή απηχεί τη "γενική διάνοια."

      Μιλάμε για διορισμένους εκπροσώπους του αντιεργατικού μετώπου, με άλλα λόγια.

      Διαγραφή
    4. Οτιδήποτε πωλείται στην αγορά και απασχολεί μισθωτή εργασία παράγει υπεραξία.

      Διαγραφή
    5. Να πω κάτι επάνω στην κουβέντα που άνοιξε παραπάνω περί τριτογενούς τομέα, ανεργίας κλπ.

      Υπεραξία δεν παράγεται μόνο στο εργοστάσιο, αλλά και σε όλα τα στάδια διανομής μέχρι και την τελική πώληση του προϊόντος.
      Οι ναυτεργάτες δεν θεωρούνται (ούτε και θεωρούντο ποτέ) ως "τριτογενής τομέας" π.χ., αλλά ως βιομηχανικό προλεταριάτο, παρότι καμμία σχέση δεν έχουν με την "πρωτογενή" παραγωγή.

      Και μια δεύτερη παρατήρηση που ελπίζω να βοηθήσει.
      Οι άνεργοι δεν είναι κάποιο ξεχωριστό κοινωνικό στρώμα, ούτε και μπορούν να αντιμετωπίζονται εννιαία.
      Αρχικά γιατί δεν υπάρχουν "άνεργοι" ως κοινωνική κατηγορία. Υπάρχουν εργαζόμενοι που βιώνουν μακρές πλέον περιόδους ανεργίας. Έτσι οι "άνεργοι" με τους εργαζόμενους αναλλάσονται συνεχώς σε αυτό που καταγγέλλουμε συχνά ως ανακύκλωση της ανεργίας.
      Το πρόβλημα που δημιουργείται εδώ είναι πως κατά την περίοδο της ανεργίας, ο άνεργος χάνει και την επαφή με το σωματείο του, πλην εξαιρετικών περιπτώσεων.
      Ακόμη πως πρακτικά, οι εργαζόμενοι αναγκάζονται να πηδάνε από κλάδο σε κλάδο (απασχολησιμότητα), οπότε η κατά κλάδους οργάνωση τους καθίσταται προβληματική, είτε αυτοί έχουν δουλειά είτε όχι.
      Λύση στα παραπάνω θα μπορούσε να αποτελέσει ίσως η οργάνωση των ανέργων κατά συνοικία, αλλά και εδώ προκύπτουν σημαντικά προβλήματα.
      Αρχικά πως η κατάσταση της ανεργίας δεν αναιρεί την κοινωνική-στρωματική τοποθέτηση των ανέργων. Είναι εντελώς διαφορετικό πράγμα π.χ. ο άνεργος δάσκαλος που περιμένει τον διορισμό του, από τον άνεργο οικοδόμο που το μόνο που μπορεί να περιμένει σε αυτή την φάση είναι κάποιος ...σεισμός, μπας και ανοίξει λίγο η δουλειά του. Αντικειμενικά έχουν διαφορετικούς προβληματισμούς και αντιλήψεις, παρά το γεγονός πως αντιμετωπίζουν κάποια κοινά προβλήματα προσωρινά. Για να το διατυπώσω διαφορετικά, η συνείδηση του άνεργου δεν διαμορφώνεται βάση της κατάστασης της ανεργίας, αλλά βάση της προσδοκούμενης από αυτόν εργασίας.
      Το τρίτο πρόβλημα της οργάνωσης των άνεργων σε συνοικιακό επίπεδο, είναι ακριβώς το αντίστροφο από το πρόβλημα της οργάνωσης τους ανά κλαδικό.
      Αν δηλαδή οι εργαζόμενοι χάνουν την επαφή τους με τα κλαδικά συνδικάτα τους κατά την περίοδο της ανεργίας, σε τοπικό επίπεδο η επαφή χάνεται συνήθως μόλις βρει κάποιος -έστω και προσωρινά- κάποια δουλειά.

      Αυτά και ελπίζω να βόηθησα στον προβληματισμό.

      Διαγραφή
    6. "Αρχικά γιατί δεν υπάρχουν "άνεργοι" ως κοινωνική κατηγορία. Υπάρχουν εργαζόμενοι που βιώνουν μακρές πλέον περιόδους ανεργίας. Έτσι οι "άνεργοι" με τους εργαζόμενους αναλλάσονται συνεχώς σε αυτό που καταγγέλλουμε συχνά ως ανακύκλωση της ανεργίας."

      Πολύ σωστά, και χρειάζεται πολλή επεξεργασία και εξιδείκευση το ζήτημα. Απλά εγώ περιόρισα ξεκάθαρα τη συζήτησή μου όχι στην "ανεργία" εν γένει αλλά στην ανεργία της εργ. τάξης συγκεκριμένα, την οποία εξετάζω συγκεκριμένα με όρους θέσης παραγωγικών δυνάμεων εκτός αγοράς, εκτός παραγωγής.

      Εδώ πρέπει να προστεθεί ότι η έννοια του "εφεδρικού στρατού" προϋποθέτει πως α) η ανεργία είναι δομική συνάρτηση της καπιταλιστικής ανάπτυξης (είναι) και β) πως για τον λόγο αυτό, ας πούμε, η ανεργία φυσιολογικά "επιδοτείται" από τα υπερκέρδη της συσσώρευσης λόγω υπερεκμετάλλευσης όσων εργάζονται.

      Το ερώτημα που ανακύπτει για μένα σε ό,τι αφορά την μαρξική επεξεργασία (έχω ανεβάσει τμήματά της στο "Αρχείο Μαρξ") είναι αν η έννοια του "εφεδρικού στρατού" έχει ποσοτικά όρια.

      Διότι αν ένα 30%, πχ, της εργατικής δύναμης έχει καταστεί πλεονάζον για την παραγωγή λόγω υποαπασχόλησης του κεφαλαίου (βλ. Σταμάτη για την έννοια αυτή) τότε η "επιδότησή του" --τα ψίχουλα που λέμε-- αρχίζει και γίνεται όλο και μεγαλύτερο πρόβλημα για το κεφάλαιο. Διότι πλέον εκτρέπεται ένα τμήμα του κεφαλαίου το οποίο δεν ξαναμπαίνει στην αγορά, γιατί μετατρέπεται σε βασικά είδη καταναλωτικών αγαθών και καταστρέφεται με την κατανάλωση (τρόφιμα, συσσίτια, κλπ). Άρα ένα κομμάτι της οικονομίας, δεν είναι πια εντός/εκτός αγοράς όπως είναι ο εφεδρικός στρατός, που βγαίνει μεν απ' την παραγωγή αλλά μπορεί ανά πάσα στιγμή να ξαναμπεί, όταν υπάρξει ανάγκη, αλλά αρχίζει και διαφεύγει απ' την αναγκαιότητα του να μειωθεί το κόστος της εργατικής δύναμης.

      Με απλά λόγια, αν για να κρατήσει ο καπιταλιστής το μισθό σε Μ.Ο 600 ευρώ χρειάζεται 10% δομική ανεργία, όλα πάνε ρολόι για το κεφάλαιο. Αλλά αν αυτό το 10% έχει γίνει 30%, το πλεονάζον 20% δεν χρησιμεύει για να κρατηθεί ο μισθός στα 600 ευρώ και πρέπει να ταϊστεί κιόλας, χωρίς να συνεισφέρει οικονομικά τίποτε.

      Δεν είναι αυτό ο πραγματικός πυρήνας πίσω απ' τη ρητορική της "ανθρωπιστικής κρίσης": το φάσμα τμημάτων που έχουν χάσει τη λειτουργικότητα του εφεδρικού στρατού και που ο καπιταλισμός δεν ξέρει τι να τα κάνει πλέον;

      Γιατί ούτε σε αποικίες μπορεί να τα στείλει (ο Μαρξ συζητά αυτήν την πολιτική στο 19ο αιώνα), ούτε τολμάει ακόμα να τα εξολοθρεύσει μέσω πολέμου (γιατί καρτερά το ενδεχόμενο οπλισμού των μαζών και το ρίσκο νέων 1917).

      Αυτή είναι μια ακόμα διάσταση του απορρέοντος προβληματισμού που ήθελα να διατυπώσω εδώ.

      Διαγραφή
    7. είναι αν η έννοια του "εφεδρικού στρατού" έχει ποσοτικά όρια=και λόγω του διαλεκτικού νόμου της μεταβολής της ποσότητας σε ποιότητα, ποιοτικά όρια, αν χρήζει δηλαδή επανεπεξεργασίας.

      Δεν είμαι βέβαιος, προσπαθώ να δω. Φυσικά, υπάρχουν αναγνώστες που ξέρουν καλύτερα πολιτική οικονομία και δεδομένα από μένα, οπότε αν μπορεί κάποιος να βοηθήσει, ευπρόσδεκτο.

      Διαγραφή
    8. @Αντωνης:
      Δεν ξέρω, ίσως τελικά επάνω στο ζήτημα ποιότητας-ποσότητας της ανεργίας, ίσως να είναι χρήσιμη μια μελέτη της παρακμής της δουλοκτητικής Ρώμης όπου υπήρχαν εκτεταμένα τέτοια κομμάτια του πληθυσμού. Γνωρίζω πως υπάρχουν πολύ ουσιαστικές διαφορές με το σήμερα (καθώς μιλάμε και για διαφορετικά συστήματα έτσι και αλλιώς) αλλά μου τριβελίζει το κεφάλι μήπως τελικά το σπρώξιμο εκτεταμένων μαζών εκτός παραγωγής δεν είναι γνώρισμα μόνο του καπιταλισμού, αλλά και κάθε κοινωνικού συστήματος σε σήψη και παρακμή.
      Συγνώμη εάν ξέφυγα από την συζήτηση.

      Διαγραφή
  16. Και σχετικά με το θέμα, επίκαιρα όσο ποτέ, που λέει και η Αλέκα


    http://leninreloaded.blogspot.gr/2013/10/james-petras-ford-cia.html
    http://tro-mpa-xtiko.blogspot.com/2014/01/cia-american-way.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  17. Ενδιαφέρον!
    Νομίζω όμως σε κάθε περίπτωση το θέμα της επανάστασης, έχει να κάνει με το να έχεις οπωσδήποτε στα νευραλγικά σημεία της οικονομίας επιρροή και υπεροχή (ακόμα και αν αυτά είναι λίγα).
    Με λίγα λόγια αν και σημαντικό θέμα, δεν νομίζω ότι στην χάραξη της επαναστατικής τακτικής δεν παίζει μεγάλο ρόλο.
    Και στην επαναστατική Ρωσία π.χ. ελάχιστο ποσοστό του πληθυσμού συμμετείχε ενεργά στην επανάσταση.
    Σχηματικά: Και 5 εργαζόμενοι να μείνουν, άμα αυτοί είναι επαναστάτες και μπορείς με αυτούς να παγώσεις την μηχανή του κράτους, δεν θες κάτι άλλο.

    Κώστας

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Και 5 εργαζόμενοι να μείνουν, άμα αυτοί είναι επαναστάτες και μπορείς με αυτούς να παγώσεις την μηχανή του κράτους"

      Νομίζω ότι απέχουμε πολύ από δυνατότητες να παγώσουμε τη μηχανή του κράτους. Οι βιομήχανοι κλείνουν τα εργοστάσια και η αστυνομία είναι φασιστική. Δεν είναι Ρωσία του 1917 η σημερινή Ελλάδα -- δεν έχει σχεδόν τίποτε κοινό.

      Διαγραφή
    2. Το ξέρω, το έδωσα σαν παράδειγμα.
      Εκεί που θέλω να καταλήξω, είναι ότι δεν έχει καθοριστική σημασία στην επανάσταση ο όγκος των επαναστατών, αλλά το που βρίσκονται.
      Ο Λένιν έλεγε ότι πρέπει να μπορείς να κάνεις το κατάλληλο χτύπημα στο κατάλληλο μέρος την σωστή στιγμή, και αυτό έκανε!
      Σε μια Ελλάδα που έχεις τεράστια ανεργία, και πολύ μεγάλη εργατική αριστοκρατία όπως σωστά περιγράφεις, θες να μπορείς να πλησιάσεις έστω αυτούς που δουλεύουν, γιατί αυτοί θα κάνουν την διαφορά και όχι το τεράστιο μέρος του πληθυσμού (μαζί και οι άνεργοι) που μπορεί να είναι π.χ. παθητικό. Αυτό το τελευταίο απλά θέλεις να μην είναι εχθρός σου!
      Διευκρινίζω ότι αυτό, δεν σημαίνει ότι πρέπει τους ανέργους να τους αφήσεις στην μοίρα τους.

      Κώστας

      Διαγραφή
  18. Χωρίς να θέλω να γίνω κουραστικός θα πρότεινα ελάχιστους ορισμούς ώστε να μας βρίσκουν σύμφωνους οι λέξεις που χρησιμοποιούμε με το νόημά τους.

    Η οπτική του Μαρξ δημιούργησε στην ανθρώπινη γνώση δύο νέες θεωρίες: Την θεωρία της «καπιταλιστικής οικονομίας» και τη θεωρία του «ιστορικού προτσές». Η επιστημονική μέθοδος που διατύπωσε είναι η «Υλιστική Διαλεκτική» που εφαρμόζοντάς την στους τομείς της οικονομίας και της ιστορικής εξέλιξης εδραίωσε τις θεωρίες του.
    Ο Μαρξισμός είναι επιστήμη που μπορεί με την διδασκαλία να γίνει κτήμα του καθενός. Με τις βασικές θεωρίες του επιστημονικά καταγράφει την οικονομική διάρθρωση του καπιταλισμού και την ιστορική εξέλιξη των ανθρώπινων κοινωνιών. Η Μαρξιστική επιστημονική γνώση αναπτύσσεται μέσω της διαλεκτικής μεθόδου ανάλυσης των οικονομικών και ιστορικών δεδομένων.
    Ο Μαρξισμός ως επιστήμη έχει επιστημονικές θεωρίες και επιστημονικές μεθόδους ώστε να οριστεί ως επιστημονικός Υλισμός ή επιστημονικός Σοσιαλισμός.

    Διατελώ
    Πάνος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  19. Κάποια στοιχεία για την απασχόληση στην Ελλάδα (2013):
    Εργατικό δυναμικό: 4.900.000
    Άνεργοι: 1.300.000 (27%)
    Απασχολούμενοι: 3.600.000 (73%)
    Από αυτούς:
    Μη Μισθωτοί: 1.300.000 (37%)
    Μισθωτοί: 2.300.000 (63%)
    Από αυτούς:
    Μισθωτοί στον ιδιωτικό τομέα: 1.500.000 (65%)
    Μισθωτοί στον (ευρύτερο) δημόσιο τομέα/ΔΕΚΟ: 800.000 (35%)
    Απασχόληση κατά τομέα: Πρωτογενής 13,8%, Δευτερογενής 15,5%, Τριτογενής 70.7%

    Πηγές:
    http://www.statistics.gr/portal/page/portal/ESYE/BUCKET/A0101/PressReleases/A0101_SJO01_DT_QQ_04_2013_01_F_GR.pdf
    http://apografi.yap.gov.gr/apografi/Flows_2009_2013.htm

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  20. συντροφοι,

    το θεμα με τον ιδεολογικα ενσωματωμενο τομεα των υπηρεσιων, σε καμμια περιπτωση δεν αφορα
    την πλειοψηφια της εργατικης ταξης.

    ο κονφορμισμος οσων εργαζονται στα μμε,σε επιχορηγουμενα προγράμματα,,σε δουλειες που συναπτονται με το managment,(στατιστικολόγοι,ελεγκτες,λογιστες), είναι φαινομενο που εχει αναπτυχθεί στον ωριμο καπιταλισμο, σε μας είναι ακομα στην πορεια του

    .
    παντου όμως δεν αφορα το συγκεντρωμενο βιομηχανικο προλεταριατο.

    πολύ μεγαλυτερο είναι το ζητημα των ανεργων,και το πως εντάσσονται οργανικα στην παλη
    της εργατικης ταξης.
    δεν είναι τωρινο,ειναι διαχρονικο στο κομμουνιστικο κινημα.

    οι διαστασεις που εχει παρει η ανεργια κλιμκωνουν το πρόβλημα.

    φαινεται αλυτο ,όμως δεν είναι.

    η ιδια η υποχωρηση του εργατικου κινήματος,το γεγονος ότι η κριση μας βρηκε σχετικα ανέτοιμους
    είναι που εχει επιτρεψει στην αστικη ταξη να προχωρησει σε μεγαλη αναδιαρθρωση της παραγωγης
    ,και να μην δινει ουτε επιδόματα ανεργιας.

    το τελευταιο εχει προφανεις επιπτωσεις στην μαχητικοτητα της εργατικης ταξης.

    η ανασυγκροτηση του εργατικου κινήματος περναει από την παλη για την αποκατασταση των επιδομάτων ανεργιας,και την παρεμποδιση των απολυσεων.

    είναι πολιτικο ζητημα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  21. @ ΓΜ: Δεν μπορώ να διαβάσω όλο το μήνυμά σου χωρίς να το δημοσιεύσω (είναι περιορισμένη η προεπισκόπηση), οπότε αν θες να το διαβάσω όλο, στείλτο μου στο μέιλ. Έπιασα πάντως τα βασικά.

    ΑπάντησηΔιαγραφή