Τετάρτη, 7 Ιανουαρίου 2015

Free agents

Free agents ονόμαζονται στις ΗΠΑ οι επαγγελματίες παίκτες ομάδων που είναι ελεύθεροι να διαπραγματευτούν συμβόλαια με την ομάδα της αρεσκείας τους, δηλαδή με αυτή που κρίνουν ότι μπορεί να τους δώσει το επικερδέστερο συμβόλαιο. Η θεσμική αυτή υποκατηγορία παρουσιάζει ιδιαίτερα ενδιαφέρουσες αναλογίες με το φαινόμενο του έλληνα υποψήφιου βουλευτή μετά την υπαγωγή της χώρας στο Μνημόνιο το 2010, φαινόμενο που έχει τη δική του, ιδιαίτερη θέση στο συνολικό φαινόμενο της πρωτοφανούς στην Μεταπολίτευση ιδεολογικο-πολιτικής κινητικότητας της παρούσας εκλογικής συγκυρίας, όπου χάνει κυριολεκτικά η μάνα το παιδί και το παιδί τη μάνα. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη (δομική) σειρά:


Το βασικότερο θύμα σε όλη την Ευρώπη της όξυνσης της αντιλαϊκής επίθεσης μέσω του νομοθετικού σώματος ήταν, με όρους κοινοβουλίου, η παλιά σοσιαλδημοκρατία. Παντού όπου κυβερνούσαν παλιά σοσιαλδημοκρατικά κόμματα όταν η χώρα τους εισήλθε στη φάση της όξυνσης και επίτασης της πολιτικής λιτότητας, έχασαν άμεσα την κυβερνητική εξουσία και μεγάλο κομμάτι της εκλογικής τους δύναμης. Ο νόμος που ίσχυσε ήταν αυτός που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε "νόμο της εκδίκησης των ψευδαισθήσεων": σε αντίθεση με τα κόμματα της παραδοσιακής δεξιάς, τα κόμματα της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας παρουσιάζονταν στη λαϊκή συνείδηση ως "φιλολαϊκά", κι έτσι η στάση τους ερμηνεύτηκε πολύ περισσότερο ως προδοσία του χαρακτήρα τους και των αρχών τους από ό,τι η αντίστοιχη στάση των παραδοσιακά δεξιών κομμάτων. Έτσι, αν σε μια χώρα η πολιτική λιτότητας έφερνε φθορά σε κυβερνών δεξιό κόμμα, έφερνε την κατάρρευση ή την σημαντική συρρίκνωση στο αντίστοιχο σοσιαλδημοκρατικό.

Στην Ελλάδα, το φαινόμενο αυτό είχε τη μορφή της εκλογικής συρρίκνωσης της ΝΔ, με ταυτόχρονη δημιουργία μιας πιο "ριζοσπαστικής δεξιάς", και της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ, συνοδευόμενης από την οικοδόμηση μιας μεταμοντέρνας σοσιαλδημοκρατίας και του κατακερματισμού της παλιάς σε επιμέρους κομματίδια και προσωποπαγείς "πρωτοβουλίες" για την "ανασυγκρότηση της κεντροαριστεράς", εκ των ουκ έστιν αριθμός.

Στο σύνολό της, η "κρίση του παλιού δικομματισμού" σήμανε την απελευθέρωση, με την χημική έννοια της λέξης, της ιδιότητας του βουλευτή από τον συλλογικό οργανισμό του αστικού κόμματος. Με άλλα λόγια: ενώ παλιότερα, όταν ήταν εύρωστος ακόμα ο παλιός δικομματισμός, η ένταξη σε ένα από τα δύο μεγάλα κόμματα ήταν απαραίτητη προϋπόθεση εκλογιμότητας, και συνεπώς ο θεσμός του βουλευτή υπαγόταν πλήρως στην αναπαραγωγή της κομματικής λειτουργίας, τώρα, και με ιδιαίτερη αναφορά στις περίφημες ψηφοφορίες για τα Μνημόνια, η κομματική πρόσδεση μπορεί να λειτουργήσει ανασταλτικά για την εκλογιμότητα του βουλευτή.

Νοουμένου τώρα ότι το κίνητρο της βουλευτικής αποζημίωσης δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο για έναν υπηρέτη του αστικού πολιτικού συστήματος στους χαλεπούς καιρούς που ζούμε, τι να κάνει ο φτωχός (τρόπος του λέγειν);

Το πρόβλημα είναι πολυσύνθετο. Το συνολικό συμφέρον των μονοπωλίων είναι αδιαπραγμάτευτο για τον αστό πολιτικό. Ό,τι κι αν κάνει, δεν πρέπει να λειτουργήσει εναντίον του. Ευτυχώς για τον ίδιο, Μνημόνια δεν ψηφίζονται κάθε εβδομάδα, αν και αντιλαϊκά μέτρα και ρυθμίσεις ψηφίζονται διαρκώς, προς μαύρη άγνοια όμως του πόπολου, αφού τα ΜΜΕ δεν τα προβάλλουν ως σημαντικά γεγονότα. Συνεπώς, ένα πράγμα που μπορεί να κάνει ο μέσος αστός βουλευτής είναι να πειθαρχήσει στο συνολικό συμφέρον της τάξης έως ότου το συμφέρον αυτό συγκρουστεί άμεσα με το δικό του ατομικό συμφέρον. Όταν γίνει αυτό, ο καλός αστός βουλευτής που έχει ανάγκη το οχταχίλιαρο (τουλάχιστο, υπάρχουν και αδήλωτα "bonus") "ανεξαρτητοποιείται" αλλά ποτέ δεν παραιτείται. Μετά την "ανεξαρτητοποίησή του", κι έχοντας γίνει "free agent", ψάχνει το αμέσως επόμενο καλύτερο για τον ίδιο "συμβόλαιο" με κάποιο άλλο κόμμα, πάντα με κριτήριο την εκλογιμότητα του κόμματος αυτού και τις δικές του ελπίδες για ανανέωση συμβολαίου ως βουλευτή. 

Ο ανταγωνισμός βέβαια είναι ιδιαίτερα σκληρός, καθώς το κόλπο το έχουν μάθει όλοι οι αστοί βουλευτές ανεξαιρέτως. Πολλοί είναι αυτοί που δεν θα τα καταφέρουν να επανεκλεγούν, καθώς έχουν να αντιμετωπίσουν, ανάμεσα σε άλλα, τις ατέλειωτες φουρνιές "άφθαρτων προσώπων" και τις επιστροφές παλιότερων επαγγελματιών που έμειναν για ένα διάστημα (το διάστημα της τηλεοπτικής μνήμης, πάνω-κάτω) εκτός παιχνιδιού. 

Αλλά η σκληρότητα του ανταγωνισμού δεν αναιρεί τη βασική φύση του φαινομένου, που είναι η όλο και μεγαλύτερη εξατομίκευση του αστού βουλευτή, η ενίσχυση του προσωποπαγούς σε αντίθεση με το κομματοκεντρικό σε ό,τι αφορά το θεσμό: όσο εξελίσσεται η οικονομική κρίση, τόσο η συνολική λειτουργία του κοινοβουλίου ως οργάνου της αστικής εξουσίας μετατίθεται από την συγκεντρωτική λειτουργία του αστικού κόμματος-"μαντριού" στον ατομικά συμβαλλόμενο με την αστική τάξη, τον "free agent" που διεξάγει έναν διμέτωπο και δύσκολο αγώνα για να εξυπηρετήσει ταυτόχρονα τον πλουτισμό των μονοπωλίων και αυτόν της δικής του τσέπης

Φυσικά, αυτό στη γλώσσα των επαγγελματιών της υπερεπαναστατικής φανφαρολογίας παρουσιάζεται ως "κρίση του πολιτικού συστήματος", και φυσικά δεν είναι τέτοια, καθώς κανείς εκ των "free agents" δεν μεταμορφώνεται ποτέ σε επαναστάτη, και καθώς η όλο και πιο φρενήρης κινητικότητά τους ουδόλως δεν συμπεριλαμβάνει την αλλαγή ταξικού στρατοπέδου. Αυτό το οποίον μάλλον συμβαίνει είναι ένα είδος μονιμοποίησης της προεκλογικής περιόδου, καθώς οι μετακινήσεις δεν σταματούν κατά τη διάρκειά της, αλλά συνεχίζονται και σε όλη τη διάρκεια της ζωής της κάθε κοινοβουλευτικής σύνθεσης, είτε ως συνέπεια "σημαντικών" ψηφοφοριών, είτε ως προετοιμασία των βουλευτών για την επόμενη προεκλογική περίοδο, την επόμενη εκλογική αναμέτρηση. 

Μονιμοποίηση της προεκλογικής περιόδου λοιπόν δεν σημαίνει πολιτική αστάθεια, στον βαθμό που το κενό εξουσίας δεν είναι ποτέ ενδεχόμενο της βουλευτικής κινητικότητας. Με τον έναν ή τον άλλο τρόπο, με τη μία ή την άλλη μέθοδο, κυβερνήσεις θα σχηματίζονται και θα επιτελούν τον ρόλο τους ως όργανα της μονοπωλιακής εξουσίας, όσο κουρνιαχτό κι αν σηκώνει το κωμικό έπος της συγκρότησής τους. Αντίθετα μάλιστα από τα φαινόμενα, η κάθετη αύξηση σκόνης και φασαρίας στην μόνιμη πια περίοδο κοινοβουλευτικών μεταγραφών υπηρετεί λειτουργικούς στόχους για το κεφάλαιο, καθώς αντισταθμίζει την επιπρόσθετη εργασία και τακτική επινοητικότητα που απαιτεί η συγκρότηση κυβέρνησης με την όλο και μεγαλύτερη εξάντληση του κοινοβουλευτικά προσανατολισμένου λαού που, πρώτα παρακολουθεί εναγωνίως την εξέλιξη ενός ανούσιου για τον ίδιο αγώνα, μετά χάνει τη μπάλα, και στο τέλος εγκαταλείπει άδοξα την ενασχόληση με την πολιτική, καθώς σε αντίθεση με τον ίδιο, οι πάσης φύσεως ("δημόσιας" και ιδιωτικής) δοσατζήδες που τον κυνηγάνε έχουν σαφή προσανατολισμό και δεν κάμπτονται απ' τη διαρκή κοινοβουλευτική φασαρία που έχει στείλει τον ίδιο εξαντλημένο στο καναβάτσο.

5 σχόλια:

  1. "....και της κατάρρευσης του ΠΑΣΟΚ..."

    το ΠΑΣΟΚ δεν κατέρρευσε κύριοι...ανα-τρά-πη-κε από τα νεοφιλελεύθερα σκυλιά της γερμανίας της Μερκελ
    J.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η προεκλογική περίοδος είναι μαγική. Απ' το καπέλο ανακύπτουν και bona fide Πασοκτζήδες, είδος προς εξαφάνιση.

      Σε χαιρετίζω σύντροφε Πασοκτζή, εγώ να ξέρεις σε προτιμώ απείρως από τις απομιμήσεις σου.

      Διαγραφή
    2. j απο το jeffre;;;;; γιωργο εσυ;; οποια τιμή στο φτωχικο μας!
      συμφωνω με τον αντωνη. πλεον οι καθαροι πασοκοι, ακομα και βαγγελη μου ειναι ποιο συμπαθεις απο τον υπολοιπο συρφετο που μολις το παγοβουνο επεσε στο καραβι πηδηξαν σαν τα ποντικια!
      παντως αν κανεις πολυ παρεα με τον αμερικανο, ο ανταγωνιστης του θα σε φαει, ετσι πανε αυτα, ο αμερικανος εφαγε τον gamer απο την ραφηνα, ο γερμανος αυτον που εβαλαν οι αμερικανοι.

      Διαγραφή
    3. Eτσι !!!! ανα-τρα-πη-κε !.....μην ανησυχεις ομως συντροφε jeffre ο λαος θα ξαναυψωσει μια μερα την πρασινη σημαια με το περηφανο πλατανοφυλλο πανω απο το Μαξιμου

      Διαγραφή
  2. κάθεσαι κι εσύ ρε Αντώνη και γράφεις, γράφεις, γράφεις, ατελείωτα πια. Ορίστε η αντίδραση του Δημήτρη Δανίκα:

    " Επί δύο 24ωρα τώρα το «κορίτσι της Μάνης» απασχολεί και τρέφει μεγάλο μέρος του τάχα μου σοβαρού και δήθεν έγκυρου δημοσιογραφικού επιτελείου!
    Αντί δηλαδή να κακαρίζουμε από τα χαχανητά. Αντί να απολαμβάνουμε επιθεωρησιακό νούμερο Στάθη Ψάλτη. Αντί να κάνουμε την καραπλακάρα μας, καθόμαστε και κουβεντιάζουμε σοβαρά για τον αμοραλισμό της Αντζελας και τις ανήθικες προτάσεις του Αντώνη

    Βρε σεις. Μπας και είναι η πρώτη η η τελευταία φορά; Που πάει να πει «εδώ η Ελλάδα χάνεται και το τέτοιο χτενίζεται»! "

    http://www.protothema.gr//blogs/blogger/post/440870/adzela/

    ΑπάντησηΔιαγραφή