Πέμπτη, 1 Ιανουαρίου 2015

Ο υπαριθμόν ένα λόγος για τον οποίο κάθε "αριστερό" κόμμα πανευρωπαϊκά πηγαίνει και θα πηγαίνει όλο και "δεξιότερα"

Η ένταξη της εκάστοτε χώρας στην ΕΟΚ και αργότερα στην ΕΕ, δηλαδή η ευρωπαϊκή ενοποίηση, δηλαδή η καπιταλιστική ολοκλήρωση, δηλαδή η πολύ στενότερη απ' το παρελθόν διασύνδεση της εθνικής οικονομίας με τη διεθνή καπιταλιστική οικονομία, δηλαδή η πολύ στενότερη διαπλοκή ανάμεσα στο εθνικό και το διεθνές κεφάλαιο, δηλαδή το βάθεμα της σχέσης βιομηχανικού και χρηματιστικού κεφαλαίου, δηλαδή η ραγδαία εξάπλωση του στρώματος της εργατικής αριστοκρατίας, δηλαδή η εκ των ένδον διαφθορά του συνδικαλιστικού κινήματος, δηλαδή ο ραγδαίος εκφυλισμός κάθε μικροαστικού υπεραπαναστατισμού άμεσα σε αντιδραστικό καθεστωτισμό, δηλαδή ο ΙΜΠΕΡΙΑΛΙΣΜΟΣ ως απόλυτα καθοριστική διάσταση της καπιταλιστικής "ανάπτυξης" στην εκάστοτε χώρα. Είσαι στην ΕΕ, τέλος η "αριστερά" που ήξερες.

Wake the fuck up, μπήκε το 2015. Τα όνειρα για "πλατιές συμμαχίες των προοδευτικών δυνάμεων", οι συνασπισμοί δηλαδή μικροαστών και εργατών κάτω απ' το λάβαρο του "εκδημοκρατισμού" του κράτους και της "σταδιακής" εισόδου σε μια "δικαιότερη κοινωνία" πέθαναν, σάπισαν, γέμισαν τον τόπο μπόχα. Δεν ανασταίνονται. Πιάστε κανα φτυάρι, γιατί θα μας φάει η πανούκλα.

35 σχόλια:

  1. Eρώτηση που έχω ξανακάνει μάλλον, αλλά αυτή η ανάρτηση επιτρέπει να τεθεί πιο ξεκάθαρα. Πώς εξηγείς τις ανοδικές τάσεις της σοσιαλδημοκρατίας την περίοδο 1945-1970, αν ο ιμπεριαλισμός διαμορφώνει τους υλικούς όρους μιας αντίστροφης, καθοδικής τάσης, και αφού εκείνη την περίοδο υπάρχει το στάδιο του ιμπεριαλισμού?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν κατάλαβα την ερώτηση. Δεν κατάλαβα, πιο συγκεκριμένα, από πού προκύπτει ότι αφισβητώ τις "ανοδικές τάσεις της σοσιαλδημοκρατίας." Το ακριβώς αντίθετο λέω, ότι όσο εξελίσσεται ο ιμπεριαλισμός, τόσο γιγαντώνεται η εργατική αριστοκρατία (δεν είναι βέβαια πρωτότυπο αυτό), η διαφθορά του συνδικαλιστικού κινήματος, τα βασικά προαπαιτούμενα της ανόδου και της μαζικοποίησης της σοσιαλδημοκρατίας.

      Αλλά την ίδια στιγμή, και ίσως αυτό να δημιούργησε παρανόηση, όσο αναπτύσσεται η καπιταλιστική ολοκλήρωση, η σοσιαλδημοκρατία νομοτελειακά χάνει κάθε έρεισμα ως "εναλλακτική", αποδεικνύεται όλο και πιο γρήγορα πως δεν κομίζει καμία ελπίδα ούτε για την Ε.Τ αλλά ούτε και για τους μικροαστούς.

      Ergo, σε όλη την Ευρώπη η σοσιαλδημοκρατία περνάει βαθύτατη κρίση την ίδια στιγμή που πλασάρεται με όρους ουσιαστικά διαφημιστικούς μια νέα σοσιαλδημοκρατία με "νέα πρόσωπα". Αφενός δηλαδή αναδεικνύεται η ιστορική χρεοκωπία της, αφετέρου οι μάζες έχουν οι ίδιες τόσο βαθιά σοσιαλδημοκρατικοποιηθεί που καταπίνουν αμάσητα τα όλο και βραχύτερης χρήσης (και όλο και πιο "απ' τα πάνω" δομημένα) υποκατάστατά της. Η σοσιαλδημοκρατία έχει χρεοκωπήσει αντικειμενικά και συνεχίζει να προελαύνει υποκειμενικά, συνειδησιακά, βασισμένη στα αποτελέσματα στην ταξική σύνθεση και συνείδηση της ευρύτερης μεταπολεμικής (στην Ελλάδα κατά κύριο λόγο μεταπολιτευτικής) περιόδου.

      Διαγραφή
    2. Σε άλλο σχόλιο (χθες, προς Σεχτάρ), παρατήρησα συμπληρωματικά πως το χάσμα ανάμεσα στο ΚΚΕ και στις μάζες (υπαρκτό βέβαια χάσμα) οφείλεται στο γεγονός ότι το ΚΚΕ είναι μια εξαίρεση στον κανόνα της σοσιαλδημοκρατικοποίησης που παρατηρήθηκε στην μεγάλη πλειοψηφία των κομμάτων της αριστεράς μεταπολεμικά, αφού αντέστρεψε την διαδικασία αυτή το 1990-91. Δηλαδή, το ΚΚΕ πήγε στην αντίθετη κατεύθυνση από το σύνολο της κοινωνίας, που συνέχισε στον ίδιο δρόμο που είχε πάρει απ' το 1981.

      Παλιότερα είχα πει ότι το πραγματικό ιστορικό ερώτημα για μένα είναι ΓΙΑΤΙ το ΚΚΕ πήρε τις αποφάσεις που πήρε στη συγκεκριμένη ιστορική στιγμή της ανατροπής του σοσιαλισμού, γιατί αντέστρεψε μια διαδικασία που είχε ήδη προχωρήσει αρκετά μέσα στο κόμμα. Γιατί αυτού του είδους οι εξελίξεις προαπαιτούν "από τα κάτω" πίεση, και στην περίπτωση του ΚΚΕ διαφαίνεται κάτι διαφορετικό, ότι η ίδια η εναπομείνασα ηγεσία και τα στελέχη "επαναστάτησαν", σε σημαντικό βαθμό ερήμην της ευρύτερης λαϊκής βάσης, τμήμα της οποίας την έκανε με ελαφρά πηδηματάκια.

      Για μένα, η μαζική έξοδος απ' το ΚΚΕ απ' το Μάη στον Ιούνη του 2012 ήταν μια επανάληψη αυτής της ιδιόρρυθμης κατάστασης: ένα μεγάλο τμήμα της βάσης απαίτησε σοσιαλδημοκρατικοποίηση και η ηγεσία, μαζί με ένα άλλο τμήμα της βάσης αντιστάθηκαν, πληρώνοντας μείζον εκλογικό τίμημα.

      Διαγραφή
    3. Aυτό εδώ είναι σαφές

      ''Η σοσιαλδημοκρατία έχει χρεοκωπήσει αντικειμενικά και συνεχίζει να προελαύνει υποκειμενικά, συνειδησιακά, βασισμένη στα αποτελέσματα στην ταξική σύνθεση και συνείδηση της ευρύτερης μεταπολεμικής (στην Ελλάδα κατά κύριο λόγο μεταπολιτευτικής) περιόδου''

      Θέλω να πω, ότι τα γενικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλιστικού σταδίου δεν εξηγούν τη διαφορά παλιάς και νέας σοσιαλδημοκρατίας, π είναι πολιτική έκφραση κάποιων αλλαγών στις παραγωγικές σχέσεις. Η διαφωνία είναι στο πόσο σημαντικές είναι αυτές οι διαφορές, ώστε να μιλάμε για την τομή ενός σταδίου ή τη διαφορά φάσεις. Έχεις ξαναγράψει αρκετά όμως για το θέμα, και μετά τη διευκρίνηση, δεν θέλω να επιμείνω σε αυτό. Με αφορμή και την ιδρυτική του ΠΑΣΟΚ π δημοσίευσες, η διαφορά φαίνεται ξεκάθαρα. Θα πρέπει με βάση και το ''μεταρρυθμιση ή επανάσταση'' της Λούξεμπουργκ, και συγκριτική αντιπαραβολή κειμένων του Α.Παπανδρέου (βλ. διάλεξή του Για το Κράτος στη συλλογή ''η ελευθερία του ανθρώπου''), να καταγραφεί κάπως ρητά, η αιώνια ουσία της σοσιαλδημοκρατίας που επαναλαμβάνεται υπό διαφορετικές μορφές, ηγεμονικές ή μετα-ηγεμονικές-παθητικές σήμερα.

      Διαγραφή
    4. "Θέλω να πω, ότι τα γενικά χαρακτηριστικά του ιμπεριαλιστικού σταδίου δεν εξηγούν τη διαφορά παλιάς και νέας σοσιαλδημοκρατίας, π είναι πολιτική έκφραση κάποιων αλλαγών στις παραγωγικές σχέσεις. Έχεις ξαναγράψει αρκετά όμως για το θέμα, και μετά τη διευκρίνηση, δεν θέλω να επιμείνω σε αυτό."

      Εγώ θα ήθελα να απαντήσω πάντως, γιατί το θεωρώ σημαντικό ζήτημα, το οποίο πρέπει να διευκρινήσω όσο καλύτερα μπορώ απ' την πλευρά μου.

      Αυτό το οποίο ουσιαστικά λέω στην ανάρτηση, η οποία επαναλαμβάνω ότι κατά κάποιο τρόπο συνεχίζει το διάλογο με τον Σεχτάρ χθες, είναι ότι και το ΣΕΚΕ της περιόδου 1918-1924 και η ΕΔΑ αργότερα παρουσιάζουν ήδη σοσιαλδημοκρατικές τάσεις, καθώς αυτές οι τάσεις ήταν εξ αρχής παρούσες στο Εργ. κίνημα και όχι κάποιου είδους κατοπινή μετάλλαξη. Όμως και στις δύο αυτές περιπτώσεις, η σ/δημοκρατία δεν έφτασε σε ηγεμονική θέση· στο ΣΕΚΕ ηττήθηκε στο συνέδριο του 1924, απ' όπου ξεπήδησε το ΚΚΕ ως τριτοδιεθνιστικό κόμμα, στην ΕΔΑ απέτυχε να δημιουργήσει αυτοδύναμο σ/δημοκρατικό πόλο. Αυτό, ισχυρίζομαι, οφείλεται καίρια στο ότι ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΑΚΟΜΑ ΕΝΤΑΧΘΕΙ Η ΧΩΡΑ ΣΤΗΝ ΕΟΚ/ΕΕ. Στο ίδιο ακριβώς πράγμα οφείλεται η τεράστια διαφορά του ΠΑΣΟΚ πριν την ένταξη και του ΠΑΣΟΚ μετά την ένταξη.

      Τώρα, αν το ερώτημα αφορά το "γιατί" του θριάμβου του πρώιμου ΠΑΣΟΚ, του ΠΑΣΟΚ πριν την ευρωενωσιακή μετάλλαξη, αυτό αφορά κατά τη γνώμη μου σε μεγάλο βαθμό το "μπούμερανγκ" από την διαιώνιση του κρατικού ρεβανσισμού μετά το 1949 και το γεγονός ότι είχε δημιουργηθεί ένας πληθυσμός μόνιμα αποκλεισμένος από διάφορους τομείς εργασίας, ο οποίος "τιμωρούνταν" ΧΩΡΙΣ Ο ΙΔΙΟΣ ΝΑ ΕΧΕΙ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ. Η γενιά των παιδιών των αγωνιστών του ΔΣΕ, με άλλα λόγια, στη μεγάλη της πλειοψηφία. Αυτή η γενιά ήταν ένα σημαντικότατο θεμέλιο για τον θρίαμβο του προ-ευρωενωσιακού ΠΑΣΟΚ, της προευρενωσιακής σ/δημοκρατίας.

      Ο ΣΥΡΙΖΑ, όντας κόμμα πλήρως ενσωματωμένο στην καπιταλιστική ολοκλήρωση, απευθύνεται σε μια δεύτερη κατηγορία "αποκλεισμένων" ΧΩΡΙΣ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΝΕΙΔΗΣΗ, όμως στη δική του περίπτωση, δεν έχει να τους δώσει τίποτε απολύτως, διότι είναι πλήρως συμμορφωμένος με την ίδια την ταξική διάρθρωση που τους αποκλείει. Εδώ η σ/δημοκρατία επιβιώνει μόνο ως ρητορική μορφή, δεν έχει κανένα κοινωνικό περιεχόμενο. Και αυτό δεν είναι ελληνικό προνόμιο, όπως λέω στην ανάρτηση. Η σ/δημοκρατία "μεταμοντέρνας" κοπής είναι ένα διαφημιστικό κατασκεύασμα, είτε λέγεται ΣΥΡΙΖΑ, είτε Ποντέμος, είτε Ντι Λίνκε, κλπ, το οποίο έρχεται απλώς να "δώσει" στις μάζες κάτι για να αναπληρώσει το κενό της κατάρρευσης της σ/δημοκρατίας στην οποία πίστεψαν παλιότερα. Και οι μάζες, χωρίς τίποτε απ' τον παλιότερό τους ενθουσιασμό, ανταποκρίνονται στον βαθμό που είναι οι ίδιες μετασχηματισμένες από την ευρωενωσιακή ένταξη, φέρουν οι ίδιες συνειδησιακά τα σημάδια των αποτελεσμάτων της καπιταλιστικής ολοκλήρωσης.

      Η συνολική μου ανάλυση είναι, μπορεί να πει κάποιος, βαθιά απαισιόδοξη απ' τη μία, και αισιόδοξη απ' την άλλη. Βαθιά απαισιόδοξη γιατί δεν πιστεύω ότι πρόκειται εντός του άμεσου μέλλοντος να υπάρξει μαζική αλλαγή πορείας των μαζών, αισιόδοξη γιατί θεωρώ ότι υπάρχουν οι προοπτικές, αν σήμερα γίνουν τα σωστά βήματα (που πιστεύω ότι το ΚΚΕ λίγο-πολύ κάνει, και ενσυνείδητα), να σταθεί εφικτό να υπάρξει μαζική στήριξη εναλλακτικής στο μέλλον, όταν εξαντληθούν περισσότερο από ό,τι σήμερα τα περιθώρια αναπαραγωγής νεκρών ιδεών και ρευμάτων.

      Διαγραφή
    5. "ευρωενωσιακή μετάλλαξη": Το πραγματικό πέρασμα από μια καπιταλιστική οικονομία με ψηλό συγκριτικά βαθμό εξάρτησης από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (θέσεις ΚΚΕ εκείνης της εποχής) σε μια οικονομία η οποία συγκεντρώνει Η ΙΔΙΑ ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, διαμορφώνεται η ΙΔΙΑ στη βάση του ιμπεριαλιστικού σταδίου, με τις αντίστοιχες κοινωνικές συνεπαγωγές (σημερινές θέσεις ΚΚΕ).

      Διαγραφή
    6. Κάτι τελευταίο: προκύπτει σίγουρα κι ένα άλλο ερώτημα στο οποίο δεν έχω απαντήσει παραπάνω, αυτό του πώς γίνεται αφενός στις αναπτυγμένες καπιταλιστικά χώρες η σοσιαλδημοκρατία να εκφράζει την ιμπεριαλιστική ιδεολογία ήδη απ' τον Α Παγκόσμιο, ενώ το ΠΑΣΟΚ του 1974-84 να χρησιμοποιεί μια έντονα αντι-ιμπεριαλιστική ρητορική.

      Αναπόφευκτα, η απάντηση είναι η ανισόμετρη ανάπτυξη του καπιταλισμού· η Γερμανία ήταν ήδη σε πολύ μεγάλο βαθμό βιομηχανοποιημένη στα 1918, στην εποχή του Έμπερτ και του Νόσκε. Δεν μπορεί να ειπωθεί το ίδιο για την Ελλάδα της εποχής, όπου το 1918 είναι έτος ίδρυσης του ΣΕΚΕ.

      Η καπιταλιστική ανάπτυξη στην Ελλάδα συντελείται σε σημαντικό βαθμό ακριβώς υπό την διακυβέρνηση της σ/δημοκρατίας, κάτω απ' το λάβαρο της αντίθεσης στην εξάρτηση, και αυτό ακριβώς ήταν που υποτίμησε σε μεγάλο βαθμό το ΚΚΕ της εποχής εκείνης. "Διάβασε" την καπιταλιστική ανάπτυξη ως τείνουσα προς σοσιαλιστική κατεύθυνση, ή έστω ως έχουσα αυτή τη δυνατότητα και φυσικά διαψεύστηκε απ' την εξέλιξη των πραγμάτων όταν το "τσόφλι" του αντι--ιμπεριαλισμού έσπασε και αποκάλυψε τον "καρπό" της ενσωμάτωσης στην ευρωενωσιακή καπιταλιστική ολοκλήρωση. Το χαρακτηριστικό της εποχής 1974-1984 είναι ότι προχωράει η ένταξη της χώρας στη Δύση ενώ κυριαρχεί, από ένα σημείο και μετά, ο αντιδυτικισμός. Αλλά ποιος αντιδυτικισμός; Αν θα δεις και το βιβλίο του Μαϊλη, διαμορφώνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να παρουσιαστεί η ένταξη στην ΕΕ ως αντίδραση στην "αμερικανοδουλεία", δηλαδή διαμορφώνεται ΜΕΣΑ στην αστική τάξη ένας "αντι-ιμπεριαλισμός" που εξυπηρετεί την καπιταλιστική ολοκλήρωση, παρουσιάζοντας την ΕΟΚ ως αντίβαρο στις ΗΠΑ.

      Απ' αυτή τη μήτρα γεννήθηκε και ο ΣΥΝ και το "Ναι" του στο Μάαστριχτ.

      Διαγραφή
    7. "Αν θα δεις και το βιβλίο του Μαϊλη, διαμορφώνεται η δυνατότητα στην Ελλάδα να παρουσιαστεί η ένταξη στην ΕΕ ως αντίδραση στην "αμερικανοδουλεία", δηλαδή διαμορφώνεται ΜΕΣΑ στην αστική τάξη ένας "αντι-ιμπεριαλισμός" που εξυπηρετεί την καπιταλιστική ολοκλήρωση, παρουσιάζοντας την ΕΟΚ ως αντίβαρο στις ΗΠΑ."

      Μαϊλης:

      "Σε αυτό το σημείο, αξίζει να θυμίσουμε ότι και οι σχέσεις ΝΑΤΟ-ΕΟΚ αποτύπωναν μια σύνθετη αντιφατική σχέση μεταξύ των κρατών-μελών τους, που είχε αντανάκλαση και στη σχέση της Ελλάδας με το ΝΑΤΟ και την ΕΟΚ, στις θέσεις των κυβερνητικών κομμάτων ή σε αστικές αντιθέσεις σχετικές με τις εκάστοτε κυβερνητικές επιλογές.

      Αν και τα σημαντικότερα κράτη-μέλη της ΕΟΚ συμμετείχαν στο ΝΑΤΟ, αν και η ΕΟΚ ήταν οικονομικός-πολιτικός συνασπισμός, ενώ το ΝΑΤΟ στρατιωτικός-πολιτικός, αν και οι δύο συνασπισμοί είχαν ως καθαρό ταξικό αντίπαλό τους την ΕΣΣΔ και τα άλλα σοσιαλιστικά κράτη, ωστόσο οι μεταξύ τους αντιθέσεις ήταν βαθύτερες και εκδηλώθηκαν πιο καθαρά στον 21ο αιώνα. Πολύ συνοπτικά μπορούμε να κωδικοποιήσουμε αυτές τις αντιθέσεις ως εξής:

      - Το Ηνωμένο Βασίλειο, σταθερή σύμμαχη δύναμη των ΗΠΑ και μέλος του ΝΑΤΟ, δε συμμετείχε στην ΕΟΚ.

      - Η Γαλλία, τότε η ισχυρότερη καπιταλιστική δύναμη στην ηπειρωτική Ευρώπη, είχε περιόδους μη συμμετοχής στο στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ, λόγω αντιθέσεών της με τις ΗΠΑ για τον έλεγχο των βάσεων στην Ευρώπη.

      - Η Γερμανία, ταχύτατα οικονομικά ανασυγκροτημένη μετά τον πόλεμο με την στήριξη των ΗΠΑ, βασική δύναμη της ΕΟΚ, αρχικά στερούνταν στρατιωτικής δύναμης, με βάση τη Συμφωνία του Πότσνταμ.

      [...]

      Στη συγκεκριμένη χρονική περίοδο, τα συμφέροντα Βρετανίας-Τουρκίας στην Κύπρο είναι ενιαία και αντίθετα με τα συμφέροντα της Ελλάδας των δε ΗΠΑ έχουν μεγαλύτερη κοινότητα με εκείνα των Βρετανίας-Τουρκίας.

      Αυτό είναι σημαντική βάση για ν' αναπτυχθεί πιο ισχυρό αστικό ρεύμα ευρωπαϊκού προσανατολισμού, παρόλο που το εφοπλιστικό κεφάλαιο της Ελλάδας έχει στενούς δεσμούς με το βρετανικό-αμερικανικό.

      Διόλου τυχαία ο Κ. Καραμανλής μετά τη διένεξη με το παλάτι και την παραίτησή του από πρωθυπουργός (1963), εγκαταλείποντας την Ελλάδα εγκαταστάθηκε στη Γαλλία.

      Με το σύνολο αυτών των αντιθέσεων μπορούμε να εξηγήσουμε πιο ουσιαστικά τις αντιθέσεις μεταξύ των αστών πολιτικών, να δούμε πίσω από επιφανειακά προσχήματα, όπως τα περί "διαπραγματευτικής ικανότητάς" τους, "οσφυοκαμψίας" και "εθνοδουλείας", όσο κι αν μπορεί να εκδηλώνονται και τέτοιες τάσεις, όμως ως δευτερεύουσες ή και τριτεύουσες σε αυτές που διαμορφώνονται από καθοριστικούς παράγοντες: τα κοινά συμφέροντα.

      Οι αναλύσεις του Κόμματος, όπως αναδεικνύει ιδιαίτερα το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949-1968, Β' τόμος, συχνά υπέφεραν από την έλλειψη αντικειμενικής αντίληψης και εξήγησης τέτοιων φαινομένων, με αποτέλεσμα οι σχέσεις εξάρτησης, στη βάση της ανισομετρίας, να ερμηνεύονται "με το κεφάλι κάτω", να θεωρούνται ως "στρέβλωση", "ιδιομορφία" στην ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού λόγω "μη πατριωτικής" στάσης των αστών πολιτικών, των αστικών κομμάτων που διακυβέρνησαν.

      Στη βάση αυτού του ερμηνευτικού σχήματος, το Κόμμα μας, στις πολιτικές στοχεύσεις και στις συμμαχίες του, υπέταξε το ταξικό κριτήριο στο "πατριωτικό-αντιβασιλικό-αστικοδημοκρατικό", γραμμή που διατρέχει τη στάση του σε όλη την αναφερόμενη περίοδο. Σε αυτή τη λαθεμένη πολιτική γραμμή έπαιξε ρόλο και η γενικότερη αντίστοιχη γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, που θεωρούσε ότι είχε καταλυθεί η εθνική ανεξαρτησία όλων των καπιταλιστικών κρατών της Ευρώπης, ακόμα και της Βρετανίας, από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό.
      http://leninreloaded.blogspot.com/2014/11/1950-1967.html

      Διαγραφή
    8. Μου αρέσει που θεωρούμε τη σύγχρονη σοσιαλδημοκρατία και τους ευρωκομμουνιστικούς πολιτικούς σχηματισμούς ανεξάρτητους από τον αμερικάνικο ιμπεριαλισμό.

      http://azeridaily.com/news/3329

      "In the US, there are two principal channels of financing foundations and NGOs: the US Agency for International Development (USAID) and the National Endowment for Democracy. The latter is a private organisation; however, 95% of its funds are received from the US budget. In addition, there are many private funds, including the Open Society Institute/Soros Foundation, Ford Foundation, McArthur Foundation, Charles Mott Foundation. The same situation is typical for the Western European states. Under the Foreign Ministry of any country there is an Agency for International Development, semi-state and private foundations. It is known that in a capitalist system capital and politics are inseparable, they are interrelated, their interests are one".


      Aυτά από μία ακαδημαϊκό που ανοιχτά δηλώνει πατριώτισσα και υπέρμαχη των ρώσικων συμφερόντων, πράγμα που αποδεικνύεται και στο παρακάτω.


      http://rt.com/politics/russia-ngo-usa-funding-101/

      "In fact, the multibillions of Western funding have profoundly distorted Russian civil society. A marginal pro-American group of NGOs that was pumped up with US dollars like a bodybuilder with steroids -it has gained much muscle and shine. Those few Russians willing to serve foreign interests were provided nice offices, comfortable salaries, printing presses, training, publicity, and political and organizing technology which gave them far more capacity, visibility, and influence that they could possibly have had on their own. Money and spin are the only means to promote unpopular ideas, alien to national interests".


      Λοιπόν, ο σύγχρονος οπορτουνισμός και η εκάστοτε κυβερνητική ή υπερεπαναστατική του εκδοχή, είναι παιδί του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού.
      Εκτός από αυτό, η γιγάντωση της σοσιαλδημοκρατίας, των συσσιτίων, των φιλανθρωπιών κλπ, η "δίκαιη αναδιανομή" τέλος πάντων, συνδεόταν πάντα με την καταστολή των κομμουνιστικών ιδεών και τη φυσική καταστολή των κομμουνιστών, ακόμα και πριν τον Β' ΠΠ.

      Διαγραφή
    9. Επί της παρούσης, η λεγόμενη "οικονομική πρόταση" του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι τίποτε άλλο από αναπαραγωγή της κυρίαρχης γραμμής των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ ως "αντιπολίτευση" στη Μέρκελ, ενώ οι δεσμοί που έχουν αναπτυχθεί ανάμεσα στις ΗΠΑ και τον ΣΥΡΙΖΑ είναι πιστοποιημένοι σε ό,τι αφορά τα δημόσια πεπραγμένα και ρηθέντα (τα ιδιωτικώς είναι άλλη κουβέντα).

      Διαγραφή
    10. Ωστόσο, θα πρέπει επίσης να παρατηρηθεί ότι η προαναφερόμενη γραμμή των Δημοκρατικών στις ΗΠΑ (βλ. και πρόσφατο άρθρο Κρούγκμαν για Πούτιν) επ ουδενί δεν περιλαμβάνει επί του παρόντος διάλυση της ευρωζώνης ή αποχώρηση της Ελλάδας απ' το ευρώ.

      Τα περίεργα με τη χρονική σύμπτωση της αποκάλυψης παρακολουθήσεων της ελληνικής κυβέρνησης απ' την NSA και δηλώσεων Τσίπρα "μην τολμήσετε να καταστρέψετε αρχεία" τα παραλείπω, μη μας πουν και "συνωμοσιολόγους" τα εγγόνια του Πόππερ και παιδιά του Σόρος.

      Διαγραφή
    11. Φλυαρώ Πρωτοχρονιάτικα, αλλά τεσπα: Το πραγματικό περιεχόμενο της χρήσης της έννοιας του "αδύναμου κρίκου" απ' την Α.Π μεταφράστηκε, ουσιαστικά, στην απροκάλυπτη στήριξη της "ηγετικής ομάδας" του ΣΥΡΙΖ στις προτεραιότητες και την ρητορική του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ως αντισταθμιστικού παράγοντα στον γερμανικό. Έτσι συμφιλιώθηκε ο "αντι-ιμπεριαλισμός" και ο "ευρωπαϊσμός" στον ΣΥΡΙΖΑ. Με τη φόρμουλα "Ζήτω οι Αμερικάνοι+μια Ευρώπη άλληνε".

      Διαγραφή
    12. Δεν μπορεί σε καμία περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ να χωρέσει απλά στον όρο "σοσιαλδημοκρατία", ούτε με την έννοια του ΠΑΣΟΚ, ούτε με την έννοια της Β΄ Διεθνούς.
      Δεν έχει προοπτική το σοσιαλισμό, τον αναφέρει πολύ πιο σπάνια σε σχέση με τα παραπάνω.
      Είναι εμφανέστατα υπέρ της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ. Δεν το έκρυψε ποτέ.
      Δεν έχει καμία λαϊκή στήριξη με την έννοια των συνδικάτων και των μαζικών οργανώσεων.

      Είναι κόμμα big tent με αναφορά στη σοσιαλδημοκρατία, σε new left, οικολογικά και ευρωκομμουνιστικά συνθήματα και νεοκεϋνσιανά οικονομικά σχέδια. Ξεκάθαρα αστικό κόμμα, χωρίς λαϊκή συμμετοχή και με κύρια όπλα το αντίθετο της λαϊκής συμμετοχής, την απάθεια, τα ΜΜΕ και τα επικοινωνιακά κόλπα.


      Η όποια διαφορά λοιπόν του ΣΥΡΙΖΑ με τη δεξιά ΝΔ παίζεται στο πόσο επεκτατική οικονομία θέλουν οι ΗΠΑ σε αντίθεση με τη "Μέρκελ", αλλά αυτό από μόνο του δεν τους κάνει σοσιαλδημοκράτες παλιάς κοπής. Τα υπόλοιπα είναι συνθήματα και λαϊκισμοί.

      Διαγραφή
    13. Γι αυτό μιλάω για "μεταμοντέρνα σοσιαλδημοκρατία", αν και για μένα ελάχιστη σημασία έχουν τα περί new left, κλπ, αυτά είναι απλά περιτύλιγμα. Η διαφοροποίηση κατά τη δική μου άποψη αφορά στην ουσία μόνο το ότι μιλάμε α) για κόμματα χτισμένα πάνω στην ευρωενωσιακή ιδεολογία εξ αρχής και β) για κόμματα-δημιουργήματα των ΜΜΕ, χωρίς λαϊκή βάση και χτίσιμο απ' τα κάτω, "instant" κόμματα. Βεβαίως, στη δημιουργία της "μαγιάς" έπαιξε ρόλο και η παλιά σοσιαλδημοκρατία, και το new left, και η οικοολογία, κλπ, αλλά ελάχιστα καθορίζουν όλα αυτά για το πραγματικό ιδεολογικοπολιτικό στίγμα.

      Διαγραφή
  2. Σεβόμενος απόλυτα (μάλιστα ούτε καν μπορώ να πλησιάσω ...) τον επιστημονικό τρόπο που παρουσιάζεις θέματα ή και απαντάς σε ερωτήματα, αγαπητέ Αντώνη, θέλω να καταθέσω μια πιο ... απλή σκέψη.

    Ποια είναι η "βάση" στη σκέψη μας, ώστε να κατανοήσουμε διάφορες καταστάσεις, γεγονότα, επιλογές, θέσεις προσώπων κλπ. ;
    Κατά τη γνώμη μου η αντίθεση μεταξύ κεφαλαίου και του κόσμου της εργασίας.

    Με ποιο τρόπο όλα αυτά τα χρόνια καταφέρνει το κεφάλαιο (που, να πούμε είναι δεν είναι 7 αδελφούλες στην ΕΕ) και επιβάλλεται στον κόσμο του κεφαλαίου (την συντριπτική πλειοψηφία του λαού) ;
    Κατά τη γνώμη μου, με τα μέσα ενημέρωσης που ελέγχει, την εργατική αριστοκρατία, τα αστικά και οπορτουνιστικά κόμματα !

    Διαχρονικά αυτό συμβαίνει (κατά τη γνώμη μου πάντα) και θα συμβαίνει όσο υπάρχει καπιταλισμός.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Η αντίθεση κεφαλαίου εργασίας, φίλε Φάρε, είναι εξ ορισμού διαχρονική εντός του καπιταλισμού, και άρα φυσικά ισχύουν και παλιότερα και σήμερα οι ίδιες ΓΕΝΙΚΕΣ αρχές. Η συζήτηση εδώ αφορά την εξέλιξη των συγκεκριμένων όρων με τους οποίους εκφράζεται η αντίθεση σε κάθε εποχή. Από τη δεκαετία του 50 πχ, τμήμα της αστικής τάξης εξέφραζε την επιθυμία απαγκίστρωσης απ' την αμερικανική εξάρτηση μέσω πληρέστερης ένταξης στον ευρωπαϊκό καπιταλισμό. Μετά την εισβολή στην Κύπρο το 74, αυτό πήρε αυτό που χρειαζόταν για να γίνει κυρίαρχη γραμμή σιγά-σιγά. Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ κάνει το αντίστροφο: επιστρατεύει την οικονομική και πολιτική γραμμή του αμερικάνικου ιμπεριαλισμού ως αντίβαρο στον γερμανικό. Ο λαός θα έλεγε απλά "άλλαξε ο Μανωλιός κι έβαλε τα ρούχα του αλλιώς", αλλά εδώ προσπαθώ να καταγράψω με ποιους όρους παίζεται το παιχνίδι κάθε φορά.

      Διαγραφή
    2. Πολυ διαφωτιστικός όπως πάντα Αντώνη.

      Βλεπω τις εξελίξεις στη Σουηδια, σαν προετοιμασία για το αύριο, οταν οι φούσκες που έχουν δημιουργήσει και οι δυο ιμπεριαλισμου, σκάσουν με πάταγο.

      Το νέο δίπολο θα ειναι Ακροδεξιά,φασιστες απο τη μια σοσιαλδημοκράτες και λοιποί απο την άλλη.

      Προετοιμάζεται επίσης η ανοιχτή εκτροπή με τρομοκρατικές προβοκάτσιες εναντια σε τζάμια που θα εχουν σαν φυσικό επακόλουθο κάποια αντίποινα απο το φυτώριο των μουσουλμάνων τζιχαντιστων που βρίσκονται κατα εκατοντάδες αυτη τη στιγμή στη Συρία.

      Τεράστιες οι ευθύνες των Σουηδών Συριζαιων, που εχουν αφήσει το λαο πολιτικά αφοπλισμενο.

      Αυτοι τη στιγμή η Σουηδική Κεντρική Τράπεζα δίνει χρήμα στις τέσσερις Τράπεζες με 0 επιτόκιο και γίνονται σοβαρές συζητήσεις για αρνητικό επιτόκιο.

      Εχει δημιουργηθεί μια τεράστια φούσκα στον τομέα της κατοικίας που οταν σκάσιμο θα παρασύρει τα πάντα.

      Το αριστερο Κομμα, συνεταιράκι του De Linke και του ΣΥΡΙΖΑ, ειναι μια καρικατούρα της παλιάς σοσιαλδημοκρατίας.

      Διαγραφή
  3. Ψιλοάσχετο με την ανάρτηση, αλλά η γνωστή μεγαλοφυϊα του ΝΑΡ-ΑΝΤΑΡΣΥΑ ξαναχτύπησε: http://iskra.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=19052:delastik-syriza&catid=37:di-evropi&Itemid=172. Οι τύποι θέλουν το ΣΥΡΙΖΑ όσο ποτέ, όσο τίποτε άλλο! Τόσο πολύ που αυτοακυρώνουν τις όποιες δυνατότητες τους ανοίγονται να αναγορευτούν στη βασική δύναμη του οπορτουνισμού, τώρα που χήρεψε η θέση απ' το ΣΥΡΙΖΑ...
    Καλή χρονιά!
    ένας συνοδοιπόρος

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Πάντα ο θείος Σαμ καθάριζε .....

    http://prntscr.com/5ni9p7

    Κ.Ο

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. http://www.avgi.gr/article/5177845/pamplo-igklesias-i-dimokratia-apenanti-sto-fobo

    "Ο Αλέξης Τσίπρας ξέρει, όπως και εμείς, ότι το να κερδίσεις τις εκλογές δεν σημαίνει ότι παίρνεις την εξουσία και ότι το περιθώριο δράσης στο σημερινό και αναπόφευκτο πλαίσιο της Ε.Ε. είναι μικρό."

    Μες στις τόσες μαλακίες που λέει ο Ισπανός "Τσίπρας", λέει και μια αλήθεια, αν και την ψιλοαναιρεί στην επόμενη παράγραφο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Λυπάμαι που κάτω απο τόσο ευστοχα σχόλια-αναλύσεις θα γραψω μια απλη εκλογικη πρόβλεψη, αλλά νομίζω οτι αξιζει σαν προειδοποίηση. είχες γραψει για "το ποταμι" στη πρώτη σου αναρτηση οτι ειναι άλλο ενα κεντροαριστερο φρουτο κ σιγουρα ισχύει. Καποιοι λέγαμε τότε οτι υποτιμάς το πόσο προσεκτικά έχει μαζεψει όλες τις "αντι-συστημικές" θέσεις σε ένα προιόν. Ενα προιόν φτιαγμένο έτσι ώστε να γινεται ελκυστικό κ κυρίως να αποφευγει τις παγίδες να χαρακτηριστεί ως τέτοιο, πολύ μεθοδική δουλειά. και απο ότι φένεται δεν θα σκάσει γρήγορα, όσο το παρατηρω, αποφευγει τα χοντρά λάθη, χειριζεται το επικοινωνιακό παιχνίδι οπως πρέπει για να ψαρωνει ο wanna be προχωρημένος κ ψαγμένος ψηφοφόρος . Η σοβαρη χρυσή αυγή είναι εδω.κ πάλι σόρυ για το ασχετο αλλά θεωρώ οτι πέραν του συριζα αυτό το προϊόν ορίζει τη νέα σοσιαλδημοκρατία στην Ελλάδα

    Διονυσης Ε

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν νομίζω ότι το "Ποτάμι" έχει κάποια σχέση, ιστορικά ή και έστω ρητορικά, με τη σοσιαλδημοκρατία.

      Η "σοβαρή Χρυσή Αυγή" είναι μια αστική πολιτική λειτουργία και όχι ένα κόμμα κατ' αποκλειστικότητα.

      Το κατά πόσο θα "κρατήσει" το Ποτάμι, και πόσο θα κρατήσει, απομένει φυσικά να το δούμε στην πράξη. Πάντως, αυτές τις μέρες είχε ήδη αποχωρήσεις, που δεν ξέρω πόσα προοιωνίζουν για τις επόμενες, ως τις εκλογές:

      http://tvxs.gr/news/ellada/xeimaroi-apoxoriseon-apo-potami-logo-dieyrynsis
      http://tvxs.gr/news/ellada/apoxorisi-apo-potami-me-aixmes

      Διαγραφή
  7. Αντώνη καλή χρονιά, χρόνια πολλά.

    Νομίζω πως κάποια σημεία σου χρειάζονται διευκρίνηση.

    1) "Για μένα, η μαζική έξοδος απ' το ΚΚΕ απ' το Μάη στον Ιούνη του 2012 ήταν μια επανάληψη αυτής της ιδιόρρυθμης κατάστασης: ένα μεγάλο τμήμα της βάσης απαίτησε σοσιαλδημοκρατικοποίηση και η ηγεσία, μαζί με ένα άλλο τμήμα της βάσης αντιστάθηκαν, πληρώνοντας μείζον εκλογικό τίμημα."

    Κατ' αρχήν από πού προκύπτουν τα περί "μαζικής εξόδου". Μαζική εκλογική εγκατάλειψη υπήρξε σίγουρα, αλλά πού βρήκες στοιχεία για μαζική αποχώρηση συντρόφων και παραίτηση από την οργανωμένη πάλη;

    Επίσης βλέπω ότι, αν και το κάνεις από άλλη αφετηρία και με άλλο σκοπό, στηρίζεις με τα λόγια σου το σχήμα διαχωρισμού "βάσης-ηγεσίας", ουσιαστικά επιβεβαιώνοντας την προπαγάνδα του αντιπάλου ότι τάχα "η βάση του ΚΚΕ ήθελε συνεργασία με την 'αριστερά' αλλά η 'σεχταριστική' ηγεσία έκανε του κεφαλιού της". Απλά ενώ ο αντίπαλος το κάνει για να χτυπήσει τη στρατηγική του κόμματος, εσύ το κάνεις για να την υπερασπιστείς.

    Είμαι βαθύτατα πεπεισμένος ότι οι μεγάλη μάζα των μελών και στελεχών του ΚΚΕ εξ αρχής ήταν κάθετα αντίθετη σε κάθε λογής κυβερνητικές συνεργασίες και παιχνιδιάσματα με τη σοσιαλδημοκρατία και το ρεφορμισμό. Και δεν είναι μια πεποίθηση που τη βγάζω απ' το μυαλό μου, την έζησα μιλώντας με οργανωμένους συντρόφους σε όλη την εκλογική περιπέτεια του 2012. Η σχεδόν καθολική υπερψήφιση των θέσεων της ΚΕ για το 19ο συνέδριο είναι η πιο ισχυρή απόδειξη. Οι όποιες διαφωνίες μάλλον κατ' εξαίρεση ακούστηκαν και επιβεβαίωσαν τον κανόνα, ότι δηλαδή το ΚΚΕ τουλάχιστον την τελευταία 10ετία παραμένει πιο μονολιθικό από ποτέ! Κανένας οργανωμένος σύντροφος, τουλάχιστον από όσους γνωρίζω εγώ, δεν διατύπωσε την παραμικρή αμφιβολία για την κομματική γραμμή στις εκλογές, δεν είχε το παραμικρό ίχνος ελπίδας ότι μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα έφερνε έστω και την παραμικρή αλλαγή προς το καλύτερο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Κατ' αρχήν από πού προκύπτουν τα περί "μαζικής εξόδου". Μαζική εκλογική εγκατάλειψη υπήρξε σίγουρα, αλλά πού βρήκες στοιχεία για μαζική αποχώρηση συντρόφων και παραίτηση από την οργανωμένη πάλη;"

      Γνωρίζω από αρκετές πηγές ότι μόνο ένα σχετικά μειοψηφικό τμήμα όσων αποχώρησαν εκλογικά το Μάη του 2012 επανήλθαν ως τώρα έστω στο ΠΑΜΕ. Δεν γνωρίζω μορφή ταξικά "οργανωμένης πάλης" εκτός του ΠΑΜΕ.

      "Επίσης βλέπω ότι, αν και το κάνεις από άλλη αφετηρία και με άλλο σκοπό, στηρίζεις με τα λόγια σου το σχήμα διαχωρισμού "βάσης-ηγεσίας", ουσιαστικά επιβεβαιώνοντας την προπαγάνδα του αντιπάλου ότι τάχα "η βάση του ΚΚΕ ήθελε συνεργασία με την 'αριστερά' αλλά η 'σεχταριστική' ηγεσία έκανε του κεφαλιού της". Απλά ενώ ο αντίπαλος το κάνει για να χτυπήσει τη στρατηγική του κόμματος, εσύ το κάνεις για να την υπερασπιστείς."

      Τα γεγονότα είναι απλώς γεγονότα. Το 1991 δεν έγινε δημοσκόπηση στην εκλογική βάση για να διασωθεί το κόμμα. Το κόμμα διασώθηκε από το πείσμα και την αυτοθυσία στελεχών σε όλα τα κλιμάκια της ιεραρχίας. Και γνωρίζω προσωπικά τέτοιες περιπτώσεις. Όπως έλεγε και η Παπαρήγα σε μια συνέντευξή της, το 91 το κόμμα είχε μείνει με 5 βουλευτές στο κοινοβούλιο μετά τη μαζική αποχώρηση των υπόλοιπων, που κράτησαν τη βουλευτική έδρα και την πήγαν στον ΣΥΝ. Παρόμοια κατάσταση υπήρχε και στα βουλευτικά συμβούλια. Το ερώτημα που έθεσα, και που θεωρώ σημαντικό είναι πώς έγινε εφικτό τότε να πάει κόντρα στο σοσιαλδημοκρατικό ρεύμα ένα κομμάτι του στελεχικού δυναμικού του κόμματος, χωρίς αυτό να είναι η απαίτηση της ευρύτερης εκλογικής βάσης. Το γιατί αυτό είναι "υιοθετώ την προπαγάνδα του αντιπάλου", το ξέρεις μόνο εσύ, που προφανώς θεωρείς ότι εγώ κι εσύ έχουμε τους ίδιους αντιπάλους.

      Διαγραφή
  8. 2) "'ευρωενωσιακή μετάλλαξη': Το πραγματικό πέρασμα από μια καπιταλιστική οικονομία με ψηλό συγκριτικά βαθμό εξάρτησης από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις (θέσεις ΚΚΕ εκείνης της εποχής) σε μια οικονομία η οποία συγκεντρώνει Η ΙΔΙΑ ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, διαμορφώνεται η ΙΔΙΑ στη βάση του ιμπεριαλιστικού σταδίου, με τις αντίστοιχες κοινωνικές συνεπαγωγές (σημερινές θέσεις ΚΚΕ)."

    Αυτό από πού προκύπτει; Αναφέρομαι στη διαφορά που προβάλεις μεταξύ των θέσεων του ΚΚΕ εκείνης της εποχής με τις σημερινές. Οι θέσεις έχουν όντως αλλάξει; Ο χαρακτήρας του ελληνικού καπιταλισμού έχει όντως αλλάξει; Προσωπικά αμφιβάλω και για τα δύο. Οι θέσεις του ΚΚΕ ήταν και παραμένουν ίδιες, αλλάζουν από την άποψη ότι εξειδικεύουν σε επιμέρους πτυχές, φωτίζονται με ποιοτικότερη ανάλυση και περισσότερα ποσοτικά στοιχεία, εμπλουτίζονται από την εμπειρία της πάλης και του αγώνα. Αλλά οι θέσεις του ΚΚΕ για το χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού νομίζω πως δεν έχουν αλλάξει. Αλλαγές στην τακτική έχει με αιχμή 18ο-19ο συνέδριο αλλά η στρατηγική του παραμένει ενιαία και αναλλοίωτη.

    Σε τελευταία ανάλυση, με ή χωρίς εξαρτήσεις, και οποιουδήποτε βαθμού, ο καπιταλισμός δεν "διορθώνεται", μόνο ανατρέπεται. Και αν δεν κάνω λάθος, αυτή ήταν διαχρονικά η κομματική γραμμή.
    Αντίστοιχα για τον ελληνικό καπιταλισμό, θα ήθελα πολύ να δω ποια είναι τα στοιχεία που δείχνουν τη μετάβαση από μια οικονομία με "συγκριτικά υψηλό βαθμό εξάρτησης" σε μια οικονομία "με ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά". Η εικόνα που έχω είναι ακριβώς η αντίθεση... Η ισχύς του ελληνικού καπιταλισμού διεθνώς έχει υποχωρήσει και υποχωρεί ακόμα. Ας μην εξετάζουμε επιμέρους κλάδους (εξαιρέσεις) αλλά τη γενική εικόνα. Στα πρώην σοσιαλιστικά βαλκάνια (ο κατεξοχήν "ζωτικός χώρος" του ελληνικού ιμπεριαλισμού από τις ανατροπές και μετά) τα ελληνικά μονοπώλια βρίσκονται σε υποχώρηση ήδη πριν από το ξέσπασμα της κρίσης. Στον τραπεζικό τομέα, στην ενέργεια, στις τηλεπικοινωνίες, είτε αποχωρούν πουλώντας (με πολύ μεγάλο κέρδος μεν, αδιάφορο δε) είτε συγχωνεύονται σε ξένα μονοπώλια (ΟΤΕ - Deutsche Telekom)

    Αν θέλεις γράψε λίγα παραπάνω σχόλια για τα θέματα, είναι πολύ πιθανό να μην κατάλαβα τι θέλεις να πεις, ή γενικά να κάνω λάθος.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. "Αλλά οι θέσεις του ΚΚΕ για το χαρακτήρα του ελληνικού καπιταλισμού νομίζω πως δεν έχουν αλλάξει."

      Δεν βλέπεις καμία διαφοροποίηση ανάμεσα σε θέσεις περί εξαρτημένου καπιταλισμού και θέσεις περί συμμετοχής στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα;

      Κοινοποίησέ το τότε σε όλους αυτούς που τσιρίζουν για το θέμα αυτό ακριβώς.

      "Σε τελευταία ανάλυση, με ή χωρίς εξαρτήσεις, και οποιουδήποτε βαθμού, ο καπιταλισμός δεν "διορθώνεται", μόνο ανατρέπεται. Και αν δεν κάνω λάθος, αυτή ήταν διαχρονικά η κομματική γραμμή."

      Ότιναναι. Τι σχέση έχει το αν διορθώνεται ο καπιταλισμός; To τι παρέθεσα από Μαϊλη δεν το πήρες χαμπάρι;

      Να το ξαναβάλω;

      "Με το σύνολο αυτών των αντιθέσεων μπορούμε να εξηγήσουμε πιο ουσιαστικά τις αντιθέσεις μεταξύ των αστών πολιτικών, να δούμε πίσω από επιφανειακά προσχήματα, όπως τα περί "διαπραγματευτικής ικανότητάς" τους, "οσφυοκαμψίας" και "εθνοδουλείας", όσο κι αν μπορεί να εκδηλώνονται και τέτοιες τάσεις, όμως ως δευτερεύουσες ή και τριτεύουσες σε αυτές που διαμορφώνονται από καθοριστικούς παράγοντες: τα κοινά συμφέροντα.

      Οι αναλύσεις του Κόμματος, όπως αναδεικνύει ιδιαίτερα το Δοκίμιο Ιστορίας του ΚΚΕ 1949-1968, Β' τόμος, συχνά υπέφεραν από την έλλειψη αντικειμενικής αντίληψης και εξήγησης τέτοιων φαινομένων, με αποτέλεσμα οι σχέσεις εξάρτησης, στη βάση της ανισομετρίας, να ερμηνεύονται "με το κεφάλι κάτω", να θεωρούνται ως "στρέβλωση", "ιδιομορφία" στην ανάπτυξη του ελληνικού καπιταλισμού λόγω "μη πατριωτικής" στάσης των αστών πολιτικών, των αστικών κομμάτων που διακυβέρνησαν.

      Στη βάση αυτού του ερμηνευτικού σχήματος, το Κόμμα μας, στις πολιτικές στοχεύσεις και στις συμμαχίες του, υπέταξε το ταξικό κριτήριο στο "πατριωτικό-αντιβασιλικό-αστικοδημοκρατικό", γραμμή που διατρέχει τη στάση του σε όλη την αναφερόμενη περίοδο. Σε αυτή τη λαθεμένη πολιτική γραμμή έπαιξε ρόλο και η γενικότερη αντίστοιχη γραμμή του διεθνούς κομμουνιστικού κινήματος, που θεωρούσε ότι είχε καταλυθεί η εθνική ανεξαρτησία όλων των καπιταλιστικών κρατών της Ευρώπης, ακόμα και της Βρετανίας, από τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό."

      Διαγραφή
    2. "με ή χωρίς εξαρτήσεις, και οποιουδήποτε βαθμού, ο καπιταλισμός δεν "διορθώνεται", μόνο ανατρέπεται"

      Αν αυτό που θέτεις είναι ότι το πρόβλημα με τον ελληνικό καπιταλισμό είναι ότι είναι εξαρτημένος, τότε δεν προκύπτει καθήκον ανατροπής του αλλά καθήκον "ορθολογικοποίησής του", καθήκον "αστικής επανάστασης", καθήκον δημιουργίας "εθνικής αστικής τάξης". Ζητήματα που τέθηκαν απ' το 1905, δηλαδή, στα οποία πατάει σύσσωμη η "πατριωτική" αντιπολίτευση στο ΚΚΕ, απ' το ΝΑΡ του Δελαστίκ στο ΕΠΑΜ, κι απ' το ΜΛ-ΚΚΕ στην Α.Π.

      Μα, τι ακριβώς προσπαθείς να πεις τελικά;

      Διαγραφή
  9. Αντώνη, προσπαθώ να πω ότι πρέπει να εγκαταλείψουμε την επαναστατική στρατηγική, να γίνουμε ρεφορμιστικό κόμμα, να διαλυθούμε και να γίνουμε τάση στο ΣΥΡΙΖΑ και τελικά να κάνουμε αριστερή συγκυβέρνηση μαζί του.
    Ικανοποιήθηκες; Ε αφού αυτό ήθελες να ακούσεις!

    Για να σοβαρευτούμε.
    Όπως σου έγραψα, ενδεχομένως να μην κατάλαβα καλά τι εννοείς, αλλά παραδέξου ότι ίσως η διατύπωσή σου να μην ήταν και η καλύτερη.

    Δεν αναφέρθηκες μόνο σε μαζική εγκατάλειψη ψηφοφόρων, που δεν θα μπορούσα να διαφωνήσω, αλλά και σε "μαζική έξοδο", και επίσης σε "τμήμα της ΒΑΣΗΣ που ΑΠΑΙΤΗΣΕ σοσιαλδημοκρατικοποίηση" και "ΗΓΕΣΙΑ που μαζί με άλλο κομμάτι της ΒΑΣΗΣ αντιστάθηκαν". Προσπαθώ να καταλάβω: Όταν μιλάς για "μαζική έξοδο" αναφέρεσαι σε έξοδο οργανωμένων συντρόφων από την οργάνωσή τους;
    Πρώτο λοιπόν που δεν προσπαθώ να πω αλλά το είπα ευθέως: Πού είδες την "μαζική έξοδο" συντρόφων"; Αν δεν αναφερόσουν σε συντρόφους, τότε προσπαθώ να πω ότι η διατύπωσή σου μπορεί να δημιουργήσει παρεξηγήσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Δεύτερο που προσπαθώ να πω: Το σχήμα του διαχωρισμού "βάσης-ηγεσίας" (εφόσον αναφέρεται στα απλά μέλη και στα καθοδηγητικά στελέχη αντίστοιχα) με βρίσκει αντίθετο. Τόσο από θέση αρχής (τα ΚΚ, όσο διατηρούν τον επαναστατικό τους χαρακτήρα, δεν είναι αρχηγικά κόμματα, είτε με ατομική είτε με συλλογική αρχηγεσία) αλλά και ειδικά στην περίπτωσή μας αφού το πολιτικό επίπεδο του ΚΚΕ συνολικά όχι απλά επιβίωσε των ανατροπών αλλά έκτοτε βρίσκεται σε συνεχή ανοδική πορεία, και σαν συλλογικότητα λειτουργεί πιο σωστά.
    Δεν δέχομαι ότι μια φωτισμένη ηγεσία κράτησε το κόμμα όρθιο την ώρα που οι μάζες των μελών τραβούσαν σαν πρόβατα προς το σοσιαλδημοκρατικό γκρεμό. Δεν το δέχομαι πρώτον γιατί δεν πιστεύω ότι περιγράφει την πραγματικότητα, δεύτερον για λόγους αρχής διότι δεν θεωρώ ότι η "ηγεσία" μπορεί να διαχωρίζεται τόσο έντονα από τη "βάση" (αν ισχύει τότε δεν έχουμε ΚΚ, έχουμε ένα ιερατείο της επανάστασης με οπαδούς πρόβατα που χειραγωγούνται) και τρίτον γιατί θεωρώ πως αναπαράγει την προπαγάνδα του αντιπάλου από την ανάποδη: Ο αντίπαλος λέει ότι η βάση του κόμματος ήθελε την ενότητα και τη συνεργασία αλλά η ηγεσία επέλεξε το σεχταρισμό και τον απομονωτισμό, εσύ λες ότι η βάση ήθελε σοσιαλδημοκρατικοποίηση και η ηγεσία επέλεξε επαναστατικοποίηση, δηλαδή λες ακριβώς το ίδιο πράγμα κοιτάζοντας προς άλλη κατεύθυνση. Νομίζω όμως ότι στην παρούσα συγκυρία ο αντίπαλος δεν ενδιαφέρεται τόσο για να αλλάξει το πρόγραμμα του κόμματος (αφού έγινε πια σαφές πως κάτι τέτοιο δεν υπάρχει σαν ενδεχόμενο) αλλά να διασπάσει την ενότητα στις γραμμές του, να καλλιεργήσει ψευδή εικόνα περί σεχταρισμού της "ηγεσίας", να καλλιεργήσει στα μέλη την εντύπωση ότι παραβιάζεται ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός, και στους οπαδούς την εντύπωση ότι τα μέλη τρώγονται μεταξύ τους και το πάνε για διάλυση.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  11. Επίσης, εγώ δεν μίλησα για το '91, και νομίζω πως ούτε κι εσύ. Πράγματι δεν έγινε δημοσκόπηση στην εκλογική βάση, έγινε κάτι πολύ πιο ουσιαστικά δημοκρατικό, αφού ο Χαρίλαος όταν εγκατέλειψε τη θέση του ΓΓ επί μια διετία "όργωσε" όλη την Ελλάδα και έκανε πολιτική δουλειά στη βάση, το αποτέλεσμα της οποίας ήταν η, έστω και οριακή, επικράτηση των επαναστατικών δυνάμεων κόντρα στους αναθεωρητές. Δεν ήταν η "ηγεσία" που έσωσε το κόμμα το '91, ήταν η σωστή λειτουργία της διαλεκτικής σχέσης καθοδήγησης-βάσης, η καθοδήγηση έπεσε με τα μούτρα στη δουλειά για να επισημάνει στη βάση τον κίνδυνο, και το κατάφερε, μπόρεσε δηλαδή να καθοδηγήσει αποτελεσματικά τη βάση για να πάρει μόνη της τη σωστή απόφαση, να πλειοψηφίσει στο συνέδριο και στην ΚΕ η σωστή επαναστατική άποψη και όχι η αναθεωρητική. Το ότι έμεινε με 5 βουλευτές δεν καταλαβαίνω γιατί το αναφέρεις, τι προσπαθείς να πεις με αυτό. Προφανώς η δύναμη ενός ΚΚ δεν φαίνεται μόνο στην κοινοβουλευτική του παρουσία και εκπροσώπιση, δεν είναι καν το πρωτεύον αυτό. Βουλευτές του ΚΚ δεν είναι η "ηγεσία" του.
    Ξαναλέω όμως, δεν μίλησα για το '91, και ούτε και εσύ αρχικά. Για το 2012 μίλησες και πάνω σ' αυτό σου απάντησα. Άποψή μου είναι πως το 2012 δεν τέθηκε στις οργανώσεις του κόμματος ούτε ως υπόνοια η σοσιαλδημοκρατικοποίηση, ή ούτε καν η ανοχή προς τη σοσιαλδημοκρατία. Αν έχεις κάποια κομματική πηγή που να υποστηρίζει το αντίθετο, θα χαρώ να την παραθέσεις. Μόνο τα αστικά ΜΜΕ παρουσίαζαν τέτοια εικόνα (αποχωρήσεις, διαγραφές, φήμωση "διαφωνούντων" - έψαχναν τόσο απεγνωσμένα να βρουν θορυβώδεις διαφωνούντες που μόλις ανακάλυψαν έναν σε μια ΚΟΒ, διευθυντή σχολείου, το αναπαρήγαγαν επί μια βδομάδα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  12. Πράγματι δεν βλέπω διαφοροποίση στις θέσεις περί εξαρτημένου καπιταλισμού και περί ανισόμετρης ανάπτυξης στα πλαίσια μιας ενδιάμεσης θέσης στην ιμπεριαλιστική πυραμίδα. Λένε το ίδιο πράγμα, εστιάζοντας σε άλλη πλευρά. Η διαφωνία μας όμως είναι αλλού, διαφωνία μου με τον Μαϊλη βασικά, αφού δεν αποδέχομαι ότι <> Δεν θεωρώ ότι το κόμμα παραμέρισε ποτέ το ταξικό του κριτήριο, ούτε εγκατέλειψε το πρόταγμα της επανάστασης. Αντίθετα, μπόρεσε και αντιστάθηκε τόσο στην ενσωμάτωσή του στη σοσιαλδημοκρατία, όσο και στην περιθωριοποίηση και μετατροπή του σε μια σέχτα γραφικών, πάλεψε και κέρδισε την ισότιμη συμμετοχή του στο πολιτικό γίγνεσθαι χωρίς να υποχωρήσει από τις αρχές του.

    Όσο για το τελευταίο που γράφεις, η αναγνώριση ενός εξαρτημένου χαρακτήρα για τον ελληνικό καπιταλισμό κατά τη γνώμη μου όχι μόνο δεν προτάσσει ως καθήκον την "ορθολογικοποίησή" του αναβάλοντας την ανατροπή του, αλλά αντιθέτως είναι το καλύτερο όχημα για να προταχθεί ως άμεσο καθήκον η ανατροπή του. Ο ελληνικός καπιταλισμός είναι εξαρτημένος από το γερμανικό και τον αμερικάνικο, όχι επειδή η αστική μας τάξη είναι "αντεθνική" και πρέπει να αντικατασταθεί από μία άλλη, αλλά επειδή ο καπιταλισμός σαν παγκόσμιο σύστημα εμπεριέχει ως βασικό συστατικό την ανισόμετρη ανάπτυξη, τις ανισότιμες σχέσεις και την εξάρτηση, ως εκ τούτου ο μόνος τρόπος να γλιτώσουμε από την εξάρτηση (με ότι αυτό συνεπάγεται για την καθημερινή ζωή του λαού) είναι να τον ανατρέψουμε. Ο σοσιαλισμός είναι η μόνη λύση για να ξεπεραστούν τα αποτελέσματα της εξάρτησης και της ανισόμετρης ανάπτυξης, να λύσει δηλαδή και τα άλυτα ή μισο-λυμένα αστικοδημοκρατικά προβλήματα, αυτά που ο καπιταλισμός μας δεν έλυσε όχι επειδή κάποιοι δεν έφτασαν την αστική επανάσταση μέχρι τέλους αλλά ακριβώς επειδή ο καπιταλισμός δεν μπορεί να δώσει από τη φύση του χώρο για ισότιμη ανάπτυξη - είναι αντίφαση εν τοις όροις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  13. Ένα παράδειγμα: Τα αναπτυγμένα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν είναι πρωτίστως κομμουνιστικό αίτημα, είναι στη βάση του αστικό: η αστική τάξη θέλει το προλεταριάτο της να μπορεί να φτάνει εγκαίρως στη δουλειά του, να μην καθυστερεί ούτε ένα λεπτό από τη θέση του στην παραγωγική αλυσίδα. Το Βερολίνο είχε μετρό από το 1900, η Αθήνα απέκτησε το 2000. Οι σοβιετικές πρωτεύουσες όμως το απέκτησαν όλες μαζί, και όχι μόνο η Μόσχα. Ο σοσιαλισμός έλυσε το αστικό πρόβλημα της καλά οργανωμένης μαζικής μεταφοράς υπερβαίνοντας τον αστικό του χαρακτήρα και προωθώντας επίσης και τη λύση του κομμουνιστικού αιτήματος, της φθηνής/δωρεάν ποιοτικής μετακίνησης ως δικαίωμα πια. Γιατί ο γερμανικός καπιταλισμός έλυσε το αστικό πρόβλημα της "ελεύθερης" μετακίνησης από και προς το κάτεργο έναν αιώνα πριν τον ελληνικό; Διότι ένα από τα χαρακτηριστικά του εξαρτημένου ελληνικού καπιταλισμού ήταν και ο ανοργάνωτος ληστραρπακτικός τρόπος αντιμετώπισης των δημόσιων έργων. Και οι δύο αστοί κλέβουν (έλληνας και γερμανός) από τη φύση τους σαν καπιταλιστές καρπώνονται υπεραξία. Ο γερμανός το κάνει οργανωμένα και φροντίζοντας να αφήσει έδαφος για να κλέψει και ο επόμενος. Ο έλληνας το κάνει ανοργάνωτα, με νοοτροπία "ότι φάμε ότι πιούμε", χωρίς να κεφαλαιοποιεί (με την καθομιλούμενη έννοια) την κλοπή του. Και φαντάζομαι πως συμφωνείς ότι αυτό δεν οφείλεται σε κάποιο ιδιαίτερο γονίδιο απατεωνιάς του έλληνα. Οφείλεται στον εξαρτημένο καπιταλισμό του, που με τη σειρά του οφείλεται στην ανισόμετρη ανάπτυξη που ούτως ή άλλως αποτελεί συστατικό στοιχείο του καπιταλισμού σαν συστήματος, και γι' αυτό δεν μπορεί να αναιρεθεί αυτός του ο χαρακτήρας (ο Β'ΠΠ έδειξε πως ούτε η γενικευμένη παγκόσμια σύγκρουση με μεγάλης κλίμακας καταστροφές και ανακατατάξεις ήταν αρκετή για να το αναιρέσει: λογικό, και η θεωρία το εξηγεί, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος δεν διαφέρει στο περιεχόμενό του από την ιμπεριαλιστική ειρήνη!) Επίσης, ξέρω για διάφορα γερμανικά μονοπώλια που χρηματίζουν το ελληνικό πολιτικό προσωπικό της αστικής τάξης για να ρυθμίσουν την εισχώρησή τους στην ελληνική οικονομία, δεν ξέρω όμως κανένα ελληνικό που να κάνει το ίδιο στο γερμανικό πολιτικό προσωπικό. Το έκαναν όμως πιθανόν με το πολιτικό προσωπικό των βαλκανικών χωρών μετά τις ανατροπές την πρώτη περίοδο της μεγάλης διείσδυσης.

    Και ξαναρωτάω.
    Πώς στοιχειοθετείς ότι έχουμε
    "πραγματικό πέρασμα από μια καπιταλιστική οικονομία με ψηλό συγκριτικά βαθμό εξάρτησης από τις δυτικές ιμπεριαλιστικές δυνάμεις σε μια οικονομία η οποία συγκεντρώνει Η ΙΔΙΑ ιμπεριαλιστικά χαρακτηριστικά, διαμορφώνεται η ΙΔΙΑ στη βάση του ιμπεριαλιστικού σταδίου"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  14. Πρώτα απ' όλα διαφωνώ με την διακριτοποίηση αυτών των δύο: Άλλαξε στάδιο ο ελληνικός καπιταλισμός; Δηλαδή πριν δεν ήταν καθόλου, ή ήταν "λιγότερο" ιμπεριαλιστικός, ενώ τώρα "ιμπεριαλιστικοποιήθηκε";
    Εγώ νομίζω ότι σύμφωνα με το Λένιν ο καπιταλισμός βρίσκεται στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο ήδη από τον Α'ΠΠ. Όλες οι χώρες είναι στο ίδιο στάδιο από τότε, διαφέρει η θέση τους στην πυραμίδα: άλλες είναι ηγέτιδες, άλλες ενδιάμεσες εξαρτημένες, άλλες έχουν αποικειακού τύπου εξάρτηση. Ο καπιταλισμός εξελίσσεται ποσοτικά, οι αντιθέσεις οξύνονται, η ιμπεριαλιστική ολοκλήρωση εντείνεται, αλλά ποιοτικά παραμένει στο ίδιο στάδιο, με το ίδιο σχήμα (πυραμίδα). Ανακατατάξεις γίνονται και ταυτόχρονα αλλάζει και η μορφή της πυραμίδας αφού η βάση της πλαταίνει και η κορυφή της γίνεται πιο αιχμηρή (η εκμετάλλευση υπερπολλαπλασιάζεται, η συσσώρευση καταλήγει σε όλο και λιγότερα χέρια και είναι όλο και μεγαλύτερη) χώρες ανεβαίνουν και κατεβαίνουν (κατά κανόνα το δεύτερο με μεγαλύτερο ρυθμό και σε μεγαλύτερη ποσότητα από το πρώτο) αλλά ο καπιταλισμός παραμένει ίδιος, στο ιμπεριαλιστικό του στάδιο.

    Το απότομο άνοιγμα αγορών στα βαλκάνια μετά τις ανατροπές έδωσε διέξοδο στο ελληνικό κεφάλαιο σε μια σειρά από τομείς να επεκταθεί προς τα έξω. Όμως αυτό δεν άλλαξε τη φύση, ούτε το στάδιο, ούτε τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του ελληνικού καπιταλισμού. Παρέμεινε στο ιμπεριαλιστικό στάδιο όπου και βρίσκονταν, παρέμεινε στην ενδιάμεση θέση, αλλά ξαφνικά απέκτησε από κάτω του περισσότερες χώρες (χωρίς να εκπέσουν οι από πάνω του) και διατήρησε και το χαρακτήρα της εξάρτησης, αφού μέσα σε μόλις μία δεκαετία εγκατέλειψε το "ζωτικό χώρο" που είχε βρει στα βαλκάνια για να ανοίξει δρόμο στα δυτικά μονοπώλια. Πιο σχηματικά θα μπορούσες να πεις ότι απλώς προπορεύτηκε για να παίξει ένα διεκπεραιωτικό ρόλο στο μετασχηματισμό των πρώην κρατικών σοσιαλιστικών μονοπωλίων ώστε να προσαρμοστούν σαν δομή και σαν λειτουργία στον αγοραίο τρόπο, για να τα παραλάβουν μετά έτοιμα τα δυτικά μονοπώλια. Και βεβαίως έβγαλε κέρδος απ' αυτό, που όμως ήταν κέρδος πρόσκαιρο και ουδόλως κεφαλαιοποιημένο, δεν ισχυροποίησε τη διεθνή του θέση. Στη γενική εικόνα όχι σε μεμονωμένους κλάδους-εξαιρέσεις.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  15. Γι' αυτό και δεν θεωρώ ότι οι παλιές με τις νέες κομματικές θέσεις έχουν κάποια θεμελιώδη διαφορά. Είναι πιο εμπλουτισμένες, έχουν συσσωρεύσει μεγαλύτερη εμπειρία, φωτίζουν καλύτερα κάποιες πτυχές που παλιότερα η ανάλυση δεν επαρκούσε, αλλά στην ουσία τους παραμένουν ίδιες.

    Τελικά αυτό που θέλω να πω είναι ότι με τα λόγια σου, **ελπίζω χωρίς να το θέλεις**, δημιουργείς την εντύπωση μιας ριζικής στροφής του κόμματος, μιας ασυνέχειας στη γραμμή και στην πάλη του, που δημιούργησε αναταράξεις στο εσωτερικό του και οι οποίες συμαδεύτηκαν από "μαζική έξοδο" και αμφισβήτηση. Ότι λέει δηλαδή ο αντίπαλος, με τη διαφορά ότι εκείνος το παρουσιάζει σαν "λάθος" ενώ εσύ σαν "σωστό".

    Το αντιστρέφω: αν το παραπάνω είναι λάθος, εσύ τι προσπαθείς να πεις τελικά;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  16. Και το καραγκιοζιλίκι συνεχίζεται:
    Από το tvxs.gr
    Νωρίτερα ολοκληρώθηκαν οι εργασίες της Κεντρικής Επιτροπής του ΣΥΡΙΖΑ, όπου εγκρίθηκε το κείμενο της εισήγησης της ΠΓ αναφορικά με την επικείμενη εκλογική μάχη. Στην τελική διαδικασία δεν κατατέθηκε τροπολογία της Αριστερης Πλατφορμας, η οποία θα ζητούσε να αποκλειστουν από τα ψηφοδέλτια στελέχη μνημονιακών κυβερνήσεων.
    Ο.Χ.Ε.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή