Σάββατο, 10 Ιανουαρίου 2015

Ανάρτηση για ένα τετριμμένο προεκλογικό ερώτημα

Ήδη τέθηκε, και θα ξανατεθεί και στο άμεσο μέλλον με πιθανώς μεγαλύτερη σφοδρότητα, το οικείο ως τετριμμένο ερώτημα γιατί δεν συμπορεύεται το ΚΚΕ με την "αριστερά", βλέπε ΣΥΡΙΖΑ, εν όψει εκλογών.

Υπάρχουν τρεις τρόποι να απαντηθεί αυτό το ερώτημα: ο πρώτοι δύο είναι εμπειρικοί και ο τρίτος θεωρητικός.

Ο πρώτος εμπειρικός τρόπος είναι βάσει κομματικών προγραμμάτων, βάσει δηλαδή του στρατηγικού οράματος δύο κομμάτων. Τα προγράμματα ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι απλώς διαφορετικά, είναι μη συμβατά. Το ένα αποκλείει το άλλο, και αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί πίσω από τις νεφελώδεις διατυπώσεις του δεύτερου περί "καλύτερης κοινωνίας", κλπ. Ο σοσιαλισμός δεν είναι "καλύτερος καπιταλισμός", όπως το ποδήλατο δεν είναι καλύτερα βατραχοπέδιλα. Ούτε είναι απλώς και νεφελωδώς "μια δικαιότερη κοινωνία", είναι μια κοινωνία με συγκεκριμένη προϋπόθεση την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και την εργατική εξουσία.


Ο δεύτερος εμπειρικός τρόπος είναι βάσει πεπραγμένων. Αφορά το τι στάση έχουν κρατήσει τα δύο κόμματα επάνω σε βασικούς τομείς, όπως είναι ο συνδικαλισμός, η οργάνωση του εργατικού κινήματος, η συμπεριφορά του απέναντι στην εργοδοσία και το κράτος, η κομματική στελέχωση και οι αρχές που αυτή αποκαλύπτει, ο ιμπεριαλιστικός πόλεμος, η συμπεριφορά απέναντι σε νομοσχέδια και ρυθμίσεις ευνοϊκά για τους κεφαλαιοκράτες στο εθνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο. Κι εδώ επίσης προκύπτουν όχι απλώς διαφορές αλλά ασυμβατότητες.

Ο τρίτος τρόπος είναι θεωρητικός, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν αφορά άμεσα τους δυο πρώτους· αντίθετα, είναι άμεσα συνδεδεμένους με αυτούς. Ένα κομμουνιστικό κόμμα έχει ως θεμελιακή του αρχή την αντίληψη ότι υφίσταται σε κάθε καπιταλιστική κοινωνία ταξική πάλη και ότι ο δικός του ρόλος είναι η οργάνωσή της και η ενίσχυσή της από τη μία πλευρά, αυτή της εργατικής τάξης. Ένα μη κομμουνιστικό κόμμα, αντιθέτως, δεν δέχεται τον ταξικό χαρακτήρα των συγκρούσεων ή αντιφάσεων που ανακύπτουν· μιλά για "συμφέροντα", για "μαφία", για "κλίκες", για "μειοψηφίες", αλλά δεν διαχωρίζει την κοινωνία σε τάξεις. Γι αυτό άλλωστε θεωρεί συμμάχους τόσο τους "εργαζόμενους" (όχι την "εργατική τάξη") όσο και τους "υγιείς" (σε αντίθεση με τους "ασθενείς";) επιχειρηματίες.

Ένα μη κομμουνιστικό κόμμα λοιπόν εξ ορισμού απευθύνεται συνολικά στην κοινωνία ως κάτι που δεν είναι ταξικά διαιρεμένο. Η "ενότητα" για την οποία εργάζεται είναι διαταξική ενότητα. Ένα κομμουνιστικό, αντίθετα, δίνει εντελώς διαφορετικό --και ασύμβατο-- νόημα στη λέξη "ενότητα." Η ενότητα εδώ είναι ενότητα μιας τάξης και των συμμάχων της ενάντια στην άλλη τάξη και τους δικούς της συμμάχους.

Το κάλεσμα στο ΚΚΕ λοιπόν μεταφράζεται με λογικο-θεωρητικούς όρους σε κάλεσμα να ενωθεί το κόμμα που θεμελιώνεται στην ταξική διαίρεση με το κόμμα που θεμελιώνεται στην αδιαφορία για την ταξική διαίρεση.

Δηλαδή, μεταφράζεται σε κάλεσμα το κομμουνιστικό κόμμα να πάψει να είναι κομμουνιστικό κόμμα, να ενωθεί με αυτό το οποίο αρνείται την δική του αρχή ενότητας και αλλάζει πλήρως τον στόχο της αρχής αυτής.

Το ΚΚΕ απαντάει ότι δεν επιθυμεί να πάψει να είναι κομμουνιστικό κόμμα, δηλαδή ότι δεν επιθυμεί να απεμπολήσει τη θεμελιώδη αρχή της πάλης των τάξεων για την οικονομική και πολιτική εξουσία.

Αν δεν υπήρχε αυτή η θέση, τότε δεν θα υπήρχε καμία θέση η οποία να υπερασπίζεται το δικαίωμα των εκμεταλλευμένων μιας κοινωνίας να αμυνθούν απέναντι σε όσους τους εκμεταλλεύονται βάζοντάς τους απέναντι, ως αντιπάλους. Θα υπήρχαν μόνο κόμματα για τα οποία η "εκμετάλλευση" θα ήταν μόνο ένα συγκυριακό γεγονός, κάτι που μπορεί να εξαφανιστεί με νομοθετικές ρυθμίσεις χωρίς να αλλάξει ο χαρακτήρας του τρόπου παραγωγής, μια στρέβλωση που μπορεί να διορθωθεί με λίγη καλή θέληση.

Αν σύσσωμη η κοινωνία πίστευε σε αυτή την ιδέα, θα είχε απεμπολήσει και το τελευταίο ίχνος δυνατότητας να αλλάξει, θα είχε φτάσει στο σημείο που να είναι ολοκληρωτικά ανίκανη να αυτοδιαγνωστεί και να εξετάσει τις αιτίες των προβλημάτων της.

Η ελληνική κοινωνία έχει πολλά και σφοδρά προβλήματα, υλικά προβλήματα, προβλήματα που άπτονται της ίδιας της βιολογικής επιβίωσης. Συνεπώς, δεν έχει την πολυτέλεια να μην έχει κανένα τρόπο να εξετάσει τις αιτίες των προβλημάτων της.

Κατά συνέπεια, ακόμα και αν δεν υπήρχε το ΚΚΕ, δηλαδή ένα κόμμα το οποίο να αρνείται την άρνηση της ταξικής διαίρεσης της καπιταλιστικής κοινωνίας --κάθε καπιταλιστικής κοινωνίας-- θα έπρεπε να το επινοήσουμε.

Αν δεν μπορούσαμε καν να το επινοήσουμε, τότε θα είχαμε σοβαρό πρόβλημα, γιατί θα είχαμε θυσιάσει πια εντελώς την επαφή με την πραγματικότητα για χάρη των ευχάριστων ψευδαισθήσεων.

21 σχόλια:

  1. Επ' αυτού του θέματος ο γνωστός ποταμίσιος Απόστολος Δοξιάδης έγραψε πριν λίγες μέρες στο protagon ένα μακροσκελές κείμενο στο οποίο επιχειρηματολογεί ότι είναι πιθανή η κυβερνητική συνεργασία ΚΚΕ-ΣΥΡΙΖΑ. Δείτε πόσο ύπουλα το θέτει. Και το ΚΚΕ διαβάλλει και τρομοκρατεί με την έλευση των κομμουνιστών στην εξουσία.

    «Η πρόσκληση όμως του ΣΥΡΙΖΑ στο ΚΚΕ για συνεργασία ήταν ως τώρα θεωρητική, αφού δεν έγινε ποτέ από ένα κόμμα έτοιμο να τη βάλει σε πράξη -άρα και η άρνησή της ήταν χωρίς κανένα κόστος. Αναρωτιέμαι όμως: θα είναι και πάλι αρνητική η απάντηση του ΚΚΕ, όταν δεχθεί την πρόσκληση -γιατί, βέβαια, θα τη δεχθεί- μετεκλογικά, με τις έδρες ΣΥΡΙΖΑ-ΚΚΕ να αθροίζονται σε πάνω από 151;

    Συμφωνώ ότι γνωρίζουμε χίλιους δυο λόγους για τους οποίους το ΚΚΕ θα μπορούσε να αρνηθεί. Αλλά σκεφτείτε τη θέση του: θα έχει απέναντί του ένα κόμμα που με το μπόνους των 50 εδρών μπορεί για πρώτη-και ίσως μοναδική- φορά στην ελληνική ιστορία, να φτιάξει αριστερή κυβέρνηση. Αρκεί το «ναι» του ΚΚΕ, και έγινε. Αν όμως το ΚΚΕ το αρνηθεί, και ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει να ξαναπάει σε εκλογές, όπως είναι πιθανότατο, το παραδοσιακό κόμμα της αριστεράς θα καταποντιστεί. Γιατί είναι βέβαιο ότι πολλοί από τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του ΚΚΕ θα θεωρήσουν αδιανόητο ότι στάθηκαν αυτοί, με το πάνω κάτω 5% τους, εμπόδιο στην αριστερή διακυβέρνηση. Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο, μπορεί το ΚΚΕ, για πρώτη φορά μεταδικτατορικά, να μείνει εκτός Βουλής-και άρα και εκτός χρηματοδότησης. Θα πάρει το ρίσκο για μια τέτοια πανωλεθρία η ηγεσία του;

    Το ΚΚΕ, όπως κάθε κομμουνιστικό κόμμα, έχει ως μεθοδολογικό οδηγό το «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα». Ας θυμηθούμε το πιο πρόσφατο παράδειγμα στην ιστορία του, αυτό που καθιερώθηκε να αποκαλούμε «βρώμικο 89», όταν το ΚΚΕ έκανε κυβέρνηση με τον προαιώνιο εχθρό του, τη δεξιά, τη «Νέα Δημοκρατία» του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη. Ένα κόμμα που έκανε λοιπόν έναν τέτοιο «τακτικό ελιγμό», θα κωλώσει να κυβερνήσει με το ΣΥΡΙΖΑ; Κι αυτό για λόγους αρχών; Ελάτε τώρα! Κι αν το ΚΚΕ βγει τρίτο κόμμα, θέση για την οποία παλεύει στις δημοσκοπήσεις; Πάλι θα αρνηθεί τη συνεργασία; Κι όταν πάρει αυτό την τρίτη εντολή, δεν θα κάνει αντιπρόταση στον ΣΥΡΙΖΑ, με τους δικούς του όρους; Γνωρίζοντας ότι η όποια ευκαιριακή συμμαχία, όταν αυτή συμφέρει κάποια φανταστική «ιστορική αναγκαιότητα», είναι πάγια τακτική της κομμουνιστικής αριστεράς, εγώ προσωπικά ακούω βερεσέ το επιχείρημα ότι την αριστερή διακυβέρνηση «θα την αρνηθεί οπωσδήποτε το ΚΚΕ». Αλλά δηλώνω ότι με εντυπωσιάζει η επιπολαιότητα με την οποία το δέχονται οι κεντροαριστεροί ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Πολλοί από αυτούς δεν θα διανοούνταν καν να τον ψηφίζουν, αν πίστευαν ότι ο μετεκλογικός του συνεταίρος θα είναι το ΚΚΕ. Αλλά δεν θα είναι, σου λένε, με μόνο επιχείρημα τη διαβεβαίωση του Κουτσούμπα.
    »

    http://www.protagon.gr/?i=protagon.el.politiki&id=38693

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. «…με μόνο επιχείρημα τη διαβεβαίωση του Κουτσούμπα.»

      Καλά αστειεύεται; Τι άλλο θέλει, υπεύθυνη δήλωση του νόμου 105; Πάντως παρατηρώ ότι τις τελευταίες ημέρες οι δημοσιογράφοι είναι πιο έτοιμοι να δεχθούν το όχι, δηλαδή η πίεση αποκρούεται. Από αυτό νομίζω ότι όσοι είναι να πάνε Σύριζα θα πάνε την πρώτη φορά. Άρα αν υπάρξει δεύτερη (πιθανότατα όχι) δεν θα 'χουμε άλλες απώλειες.

      Διαγραφή
    2. Πάρα πολύ χοντρικά, γιατί είναι συνάρτηση αρκετών παραγόντων, 1% στις εκλογές είναι γύρω στους 60.000 ψήφους. 3%, το όριο, θέλει γύρω στους 180.000. Πολύ χοντρικά, επομένως, αυτό που θα επιδιώξει αυτός που θέλει να σε πετάξει απ' τη Βουλή είναι να πιέσει 70.000 να μην ψηφίσουν. Και επειδή αυτό το νούμερο δεν είναι αμελητέο, μπορεί να το κάνει σε δύο δόσεις. Αν στις 25 του Γενάρη το ΚΚΕ μείνει σε ποσοστά Ιούνη 2012 (277.000 ψήφοι) ή και λίγο πιο πάνω ή κάτω, η εκτίμησή μου είναι ότι θα είναι πολύ μεγάλος ο πειρασμός για δεύτερες εκλογές. Στην ουσία, όσο πιο ψηλό το ποσοστό του στις 25, τόσο πιο πολύ διασφαλίζεται ότι θα σχηματιστεί κυβέρνηση χωρίς νέα προσφυγή στις κάλπες.

      Επίσης, πρέπει να θεωρηθεί δεδομένο ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα ζητήσει εκλογική συμπόρευση μετά την ολοκλήρωση των εκλογών. Αν θέλει να το πάει σε δεύτερες, θα επαναλάβει τον Ιούνη του 2012. Αν αποφασίσει να μην το κάνει λόγω άλλων πιέσεων, τότε θα ζητήσει ψήφο ανοχής, είτε τη χρειάζεται είτε όχι.

      Διαγραφή
    3. να πιέσει 70.000=να πιέσει 90.000, σόρι.

      Διαγραφή
    4. εκλογική συμπόρευση μετά την ολοκλήρωση των εκλογών=πολιτική συμπόρευση, υπό τη μορφή συμμετοχής στην κυβέρνηση (και καλά).

      Διαγραφή
  2. "Αν όμως το ΚΚΕ το αρνηθεί, και ο ΣΥΡΙΖΑ αποφασίσει να ξαναπάει σε εκλογές, όπως είναι πιθανότατο"

    Εγώ το είπα μόλις ανακοινώθηκαν οι εκλογές ότι πρέπει να είμαστε ψυχολογικά και επιχειρησιακά έτοιμοι να ανταποκριθούμε σε αυτή την κίνηση. Είναι ό,τι κοντινότερο στην απαγόρευση του ΚΚΕ, χωρίς το όνειδος της απαγόρευσης, το να το θέσουν εκτός Βουλής. Είναι, επομένως, έλλογο κίνητρο του αστικού πολιτικού συστήματος, και πρέπει να υπολογιστεί σοβαρά ως ενδεχόμενο να ασκηθούν οι μέγιστες πιέσεις και εκβιασμοί.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Σχετικό, απ' την άλλη πλευρά του σφυριού:

      "Μία μελέτη από το Ινστιτούτο Oxford Economics διέρρευσε στην Κουμουνδούρου και σκόρπισε χαμόγελα αισιοδοξίας. Η μελέτη υπογράφεται από τον Γκάμπριελ Στερν, έχει τον εύγλωττο τίτλο «Ο ΣΥΡΙΖΑ στο κατώφλι αποφασιστικής νίκης» - κάνει λόγο μάλιστα για ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ που θα φτάνει το 40,8%! Φυσικά με ένα τέτοιο ποσοστό η αυτοδυναμία είναι δεδομένη.

      Στην μελέτη, που διαβάζεται με προσοχή από την Κουμουνδούρου, επισημαίνεται πως οι εκτιμήσεις για αυτοδυναμία του ΣΥΡΙΖΑ και ποσοστό 40% προκύπτουν από την επεξεργασία των τελευταίων 20 δημοσκοπήσεων. Δύο είναι τα στοιχεία στα οποία βασίζεται το Oxford Economics:

      α) από την επεξεργασία των τελευταίων 8 ερευνών προκύπτει νίκη του ΣΥΡΙΖΑ με 38% και 145 έδρες
      β) από τις 5 πιο πρόσφατες έρευνες το ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ανέρχεται σε 40%."
      http://www.huffingtonpost.gr/2015/01/09/diethnes-aytodynamia-syriza-oxford_n_6441010.html

      ΠΟΙΕΣ ΑΚΡΙΒΩΣ ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΕΙΣ "ΜΕΛΕΤΗΣΕ" ΤΟ OXFORD INSTITUTE; ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΟΥ ΝΑ ΕΙΔΑ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ 32-33%. ΣΕ ΠΟΙΕΣ ΛΟΙΠΟΝ "ΠΕΝΤΕ ΠΙΟ ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ" ΕΙΔΕ 40%;

      Ας μας τις πει κάποιος, ποιες είναι αυτές. Αλλιώς, ας σκεφτεί τι ακριβώς συμβαίνει εδώ.

      Διαγραφή
    2. Λένε ότι υπάρχει και δημοσκόπηση που διεξήχθη για λογαριασμό της JP Morgan.

      ΣΥΡΙΖΑ 35%
      Νέα Δημοκρατία 25%
      ΠΑΣΟΚ 2,2%
      Χρυσή Αυγή 8,6%
      ΚΚΕ 5%
      ΑΝΕΛ 2.5%
      Ποτάμι 4%
      Κίνημα Δημοκρατών Σοσιαλιστών 4,8%

      http://www.parapolitiki.com/2015/01/dimoskopisi-gia-gp-morgan-10-monades-probadisma-sto-syriza-48-o-gap-ektos-voulis-to-pasok.html

      Διαγραφή
  3. "Κατά συνέπεια, ακόμα και αν δεν υπήρχε το ΚΚΕ, δηλαδή ένα κόμμα το οποίο να αρνείται την άρνηση της ταξικής διαίρεσης της καπιταλιστικής κοινωνίας --κάθε καπιταλιστικής κοινωνίας-- θα έπρεπε να το επινοήσουμε.

    Αν δεν μπορούσαμε καν να το επινοήσουμε, τότε θα είχαμε σοβαρό πρόβλημα, γιατί θα είχαμε θυσιάσει πια εντελώς την επαφή με την πραγματικότητα για χάρη των ευχάριστων ψευδαισθήσεων."

    με την παραπάνω παράθεση μου έρχονται αρκετές χώρες της Ευρώπης στο μυαλό..

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Το ζήτημα της "κυβερνησιμότητας του τόπου" είναι ένα σημαντικό θέμα για τον έλληνα εργαζόμενο. Την περίοδο των εκλογών απαγορεύονται για παράδειγμα οι προσλήψεις ακόμη και εποχικού προσωπικού σε δήμους, νομαρχίες και σε όλο το δημόσιο. Ένα μεγάλο μέρος ακόμη και της τυπικής "αστικής κανονικότητας" ανατρέπεται καθώς ένα σωρό απλά ζητήματα της καθημερινότητας των εργαζομένων κινούνται μέσα από υπουργικές αποφάσεις και διατάγματα. Είναι σαφώς επιλογή η νομοθεσία να λειτουργεί με αυτό τον τρόπο. Έτσι προβλήματα μισθοδοσίας, ταμείων ανεργίας κ.α. που προκύπτουν κάθε τόσο είναι δυνάμει βραχνάς για μεγάλες μερίδες καθώς, συνειδητά, οι προεκλογικές κυβερνήσεις τα αφήνουν να αιωρούνται με το πολιτικό κόστος να αποδίδεται κατά κανόνα στις "εκλογές"! Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι 10δες χιλιάδες 18άρηδες που μάλλον δεν θα ψηφίσουν στις 25 Γενάρη. Γενικά μιλώντας οι εκλογές πλέον για ένα μεγάλο κομμάτι του λαού είναι ένας αναγκαστικός μπελάς που ανατρέπει, εκτός όλων των άλλων, και τα αγαπημένα τηλεοπτικά προγράμματα…

    Σε ένα τέτοιο γενικότερο πλαίσιο, και με την πιθανότητα "αριστερής" κυβέρνησης το κόμμα έχει πράγματι ένα πολύ δύσκολο ρόλο.

    Σενάριο 1) Έστω ότι δίνει ψήφο εμπιστοσύνης στο να σχηματιστεί κυβέρνηση, "αριστερή" στην περίπτωσή μας, δηλώνοντας παράλληλα ότι θα είναι αντιπολίτευση στους δρόμους, στους χώρους εργασίας, παντού (γενικά κατανοητή κίνηση τακτικής ειδικά όμως με καταστροφικά αποτελέσματα!). Με τον πρώτο νόμο που θα καταψηφίσει το σύνθημα θα είναι ένα και προφανές: Το ΚΚΕ μας έριξε, πάμε για γαμοεκλογές για να μην είμαστε όμηροι αυτών που είναι του "όλα ή τίποτα" που θέλουν τη δευτέρα παρουσία εδώ και τώρα και μάλιστα χωρίς ευρώ! Δεν θέλει πολύ φαντασία για να προβλεφθεί η συντριπτική πίεση στις δυνάμεις που στηρίζουν εκλογικά το κόμμα, η αμφισβήτηση της ηγεσίας του, των αποφάσεων των συνεδρίων του... Πίεση που θα πιάσει τόπο με αφαίμαξη δυνάμεων άνευ ιστορικού προηγουμένου. Η εκλογική μάχη θα είναι αγώνας επιβίωσης. Εκλογικής και ιδεολογικής.

    Σενάριο 2) Δεν έχουμε αυτοδύναμο σύριζα και το ΚΚΕ δεν δίνει ψήφο εμπιστοσύνης. Καταλήγουμε π.χ. σε κυβέρνηση Σύριζα με άλλους ή με την ψήφο ανοχής άλλων. Σε αυτή την περίπτωση το πλέον πιθανό θα είναι να επιδιωχθούν και πάλι εκλογές με σύνθημα μας έριξαν ή δεν μας αφήνουν να κυβερνήσουμε οι μνημονιακοί. Εδώ όμως τα πράγματα θα είναι διαφορετικά. Ο Σύριζα θα πρέπει να απευθυνθεί για διεύρυνση κατά κύριο λόγο προς κέντρο/δεξιά. Και μια μικρή συρρίκνωση του ΚΚΕ να επιτύχει δεν θα του είναι εκλογικά αρκετή. Πάλι το κκε θα δεχθεί πίεση, ωστόσο ένα μεγάλο μέρος των ψηφοφόρων του θα γυρίσουν την πλάτη στον Σύριζα. Με το απλό επιχείρημα: ας πρόσεχε με αυτούς που έμπλεξε. Εμείς τα λέγαμε. Πολιτικά και ιδεολογικά το κόμμα θα αντέξει. Η μόνη λύση είναι η οργάνωση του λαού, η λαϊκή συμμαχία. Θα δοθεί και πάλι μια εκλογική μάχη με χαρακτηριστικά παρόμοια με τα τρέχοντα.

    Σενάριο 3) Αυτοδύναμος Σύριζα. Εδώ η τράπουλα ξαναμοιράζεται. Θα δημιουργηθούν ταχύτατα οι όροι να εμφανιστεί ο λαϊκός παράγοντας στο προσκήνιο χωρίς προεκλογικά διλλήματα. Κατάφατσα με την πραγματικότητα της αδηφαγίας των παλιών και νέων επιχειρηματικών τζακιών. Η ατζέντα στα συνδικάτα, στους χώρους εργασίας, στις λαϊκές γειτονιές θα είναι ξανά η «ανθρωπιστική κρίση» αλλά με το πραγματικό της όνομα πλέον: φτώχεια, ανεργία, αποκλεισμός.

    Όλα επιχειρήματα ως απάντηση στο «τετριμμένο προεκλογικό ερώτημα» που θέτει η ανάρτηση πρέπει να δουλευτούν σε βάθος. Τόσο θεωρητικό όσο και στο επίπεδο της επικοινωνίας και της εκλαΐκευσης.
    ΑΒ

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Διευκρίνησε αν θες για το πρώτο σενάριο ποιου πράγματος συνάρτηση είναι. Το δεύτερο είναι χωρίς αυτοδυναμία ΣΥΡΙΖΑ, το τρίτο με αυτοδυναμία. Το πρώτο;

      Διαγραφή
    2. Κι ένα σχόλιο για το ψηφοδέλτιο του ΣΥΡΙΖΑ: Βουδούρης, Παραστατίδης μέσα. Τζάκρη, Μακρή μέσα. Και Λαπαβίτσας, Μπελαντής μέσα. Και Ζωγράφος μέσα. Συνεπώς, προς το παρόν, όλες οι πόρτες ανοιχτές, διεύρυνση όπου γίνεται, και από ΠΑΣΟΚ, και από ΑΝΕΛ, κι από ΔΗΜΑΡ και από ΚΚΕ να πάρουμε άμα λάχει. Η συνολική εικόνα είναι αυτή, αυτή τη στιγμή. Δεν έχει προκριθεί η μία ή η άλλη κατεύθυνση, αυτά θα κλιμακωθούν μετεκλογικά.

      Διαγραφή
    3. Σενάριο 1) (το καταστροφικό) Μη αυτοδύναμος Σύριζα και κοινοβουλευτική ανοχή από κκε για να γίνει κυβέρνηση.

      Διαγραφή
    4. Οκ, άρα η διαφοροποίηση 1) και 2) είναι ότι στην πρώτη περίπτωση το κόμμα δίνει "ψήφο ανοχής" ενώ στη δεύτερη όχι, σωστά;

      Το κόμμα δεν πρόκειται να δώσει "ψήφο ανοχής", αυτό είναι ξεκαθαρισμένο. Το ζήτημα εκεί είναι το εξής: αν ο ΣΥΡΙΖΑ δεχτεί να κάνει κυβέρνηση με άλλους, πράγμα που όπως γράφεις δεν κάνει καταστροφική ζημιά στο ΚΚΕ, ή αν θα επιδιώξει εκλογές εκ νέου (ριπίτ 2012), με πολύ οξυμένη επίθεση στην "άρνηση της ηγεσίας να στηρίξει αριστερή κυβέρνηση". Όπως είπα, μπορεί να βαλε τη σάρα και τη μάρα στο ψηφοδέλτιο, κανόνισε όμως να βάλει και τους δήθεν "ριζοσπάστες", οπότε το ενδεχόμενο δεν το κλείνει καθόλου. Δες και όλα τα σάιτ που πανηγυρίζουν σήμερα για το ότι μπήκε ο Λαπαβίτσας (που δεν έχει καμία απολύτως σχέση με μαρξιστική πολιτική οικονομία) ως "ριζοσπαστικό εχέγγυο" (περιλαμβανομένων των ψευδο-ανταρσυωτών-γνήσιων Συριζαίων του mao).

      Διαγραφή
    5. Αντώνη,
      η περίπτωση "ριπιτ 2012" δεν θα είναι πλέον το ίδιο εύκολη και αποδοτική για το Σύριζα. Για να αποψιλώσει το ΚΚΕ θα πρέπει να αναπτύξει πιο αριστερή ρητορική με ορατό κίνδυνο να χάσει περισσότερους ψηφοφόρους-μικροκαταθέτες-ευρωλάγνους από όσους ψηφοφόρους του ΚΚΕ θα κερδίσει. Θα είναι (ο σύριζα) πραγματικά στην κόψη του ξυραφιού και θα πρέπει να απαντάει σε ΠΟΤΑΜΙΑ, ΠΑΣΟΚΟΥΣ κλπ όπως και στο κεφάλαιο που θα βγουν στα κάγκελα απαιτώντας κυβέρνηση. Εκτιμώ ότι θα πάει σε συγκυβέρνηση, ή σε αναζήτηση ψήφου ανοχής, ώστε να δώσει διαπιστευτήρια, προς πάσα κατεύθυνση, υπεύθυνης δύναμης. Σύντομα ωστόσο μετά θα επιδιώξει εκλογές, αφού επιχειρήσει να περάσει κάποιους νόμους με «αριστερό/φιλολαϊκό πρόσημο» ως προς τη ρητορική βεβαίως, φορτώνοντας με αυτό τον τρόπο αλλού την πτώση της κυβέρνησης. Σε αυτή την περίπτωση θα έχει το χρόνο ώστε να παίξει κρίσιμο ρόλο το κίνημα. Οι πιέσεις που θα δεχθεί το κόμμα θα είναι στο κινηματικό επίπεδο. Ωστόσο εκεί υπάρχουν οι όροι για να σταθούμε όχι απλά όρθιοι αλλά και να βγούμε μπροστά.
      Όλες αυτές οι "αναλύσεις" προϋποθέτουν βεβαίως ότι στο επίπεδο της οικονομίας, Ελληνικής και Ευρωπαϊκής, οι εξελίξεις θα έχουν τους τρέχοντες ρυθμούς...
      ΑΒ

      Διαγραφή
    6. Συμφωνούμε, και για το ότι δεν θα είναι εύκολο, και για το ότι παραμένει άγνωστη η συνολική εξέλιξη της κρίσης, που είναι καθοριστικός παράγοντας.

      Δεν ξέρω αν έχει κανένας εικόνα των αναποφάσιστων και μπορεί να μας πει τι είδους διλήμματα τους απασχολούν.

      Διαγραφή
  5. ασχετο - σχετικο ??

    αντωνη ψαχνω να βρω τη χαραυγη κ μου βγαινει dialogos.com.cy

    θελω αν δω τι γινεται με τις κυπρικες αερογραμες που τις εκλεισαν.

    για πες εσυ που ξερεις την εκλεισαν την εφημεριδα οι οπορτουνες ???

    τι γινεται? δεν κυκλοφορει ουτε σε εντυπη μορφη ή κατι δεν βρισκω εγω ?

    redne

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Από ό,τι ξέρω, η εφημερίδα συνεχίζει να κυκλοφορεί έντυπα. Το dialogos είναι σάιτ όπου συγχωνεύτηκε με το ρ/σ Άστρα. Οι Κυπριακές bye-bye, 550+ υπάλληλοι. Υποτίθεται ότι θα αναζητηθεί συμφωνία με ιδιωτική που θα πάρει το λογότυπο και το όνομα, μην μας πιάσει η στέρηση για το αγρινό.

      Διαγραφή
  6. Μεγάλη στροφη του ΔΟΛ και του MEGA προς τον Συριζα
    http://www.iefimerida.gr/news/186262/i-megali-strofi-toy-dol-kai-toy-mega-pros-ton-syriza

    Διονυσης Ε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Με τόσες κωλοτούμπες απο το ΣΥΡΙΖΑ , με τόσο καθαρο λόγο απο το ΚΚΕ
    Μου κανει εντύπωση, πως μπορεί το 4,5 του 12, να μην ειναι οχι μόνο μπετοναρισμενο αλλα ατσάλινο.

    Πως ειναι δυνατόν το 20% που ειναι εναντια στην ΕΕ να ψηφίζει ΣΥΡΙΖΑ η να απέχει;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Ζω σε μια κοινωνία που πάντα την έσερναν απο τη μύτη, αλλα το ραγιαδισμό που επιδεικνύουν τα λαϊκά στρωματα στην Ελλαδα, δεν θα τον έβλεπα, αν και σ αυτην την κοινωνία το εδώ ΚΚ εχει μόνο τις πέντε δεκα δικές μας ψήφους.

    Πως εξηγείται τα εξαθλιωμένα στρωματα στις λαικο γειτονιές του Πειραιά που στράφηκαν για τον ενα η αλλο λόγο στους Ναζι χρυσαυγιτες το 12, να δειχνουν μεγαλύτερες αντοχές στις δικομματικές πιέσεις, απο κάποιους που ψηφισαν ΚΚΕ το 12 και τωρα δεν θ αντέξουν την πίεση, οδικά οταν αυτοι που πιέζουν ειναι καραγκιοζηδες;

    Εγω δεν μπορώ να το δεχτώ αυτό.
    Δεν πιστεύω οτι μπορεί να συμβεί ακόμη και το χειρότερο απο τα τρια προαναφερθέντα σενάρια.

    ΑπάντησηΔιαγραφή