Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Περί Μνημονίων και "ανάκαμψης"

Τι σημαίνει «κατάργηση των μνημονίων»;

Η κυβέρνηση λέει ότι με τη δική της πολιτική και διαπραγμάτευση η χώρα βγαίνει από τα μνημόνια. Ο ΣΥΡΙΖΑ, από την πλευρά του, ενώ πριν τις εκλογές του 2012 υπόσχονταν να καταργήσει τα μνημόνια, τώρα λέει ότι το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης ισοδυναμεί με το τέλος των μνημονίων.

Στην πραγματικότητα, τα μνημόνια, ως πρόγραμμα καθορισμένων δημοσιονομικών περικοπών και διαρθρωτικών μεταρρυθμίσεων για την καταβολή των δόσεων από τα κράτη - μέλη δανειστές, κάποια στιγμή θα τελειώσουν με τη μορφή που τα ξέρουμε. Αλλωστε, εκπλήρωσαν και με το παραπάνω την αποστολή τους, αφού συνέβαλλαν καθοριστικά ώστε μεταρρυθμίσεις, που έχει ανάγκη το κεφάλαιο και αποτελούν τον πυρήνα της στρατηγικής της ΕΕ, στα εργασιακά, το ασφαλιστικό, τα δημοσιονομικά, τις ιδιωτικοποιήσεις, να προχωρήσουν με ταχύτατους ρυθμούς, με τη νομοθέτηση 400 και πλέον εφαρμοστικών νόμων τα τελευταία τέσσερα χρόνια και με διαδικασίες εξπρές. Από αυτήν τη σκοπιά, τα μνημόνια θα τελειώσουν αλλά οι συνέπειες για τους εργαζόμενους και το λαό θα παραμείνουν και θα οξύνονται, αφού οι ανατροπές από τους εφαρμοστικούς νόμους αθροίζονται στο συνολικό αντιλαϊκό - αντεργατικό πλαίσιο που είχε διαμορφωθεί πολύ πριν την κρίση. Και δεν είναι μόνο αυτό. Πολλά από τα μέτρα που ψηφίστηκαν στο πλαίσιο των μνημονίων «ωριμάζουν» τα αμέσως επόμενα χρόνια, όπως για παράδειγμα στο ασφαλιστικό.

Ο ΣΥΡΙΖΑ προετοιμάζει το λαό να συμβιβαστεί με τις απώλειες που είχε τα περασμένα χρόνια, να χαμηλώσει τις απαιτήσεις του και να αποδεχτεί ως μόνο εφικτό και ρεαλιστικό το πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης, που προβλέπει ορισμένα μέτρα ανακύκλωσης της φτώχειας και μάλιστα στην πιο ακραία μορφή της. Ο ΣΥΡΙΖΑ διαβεβαιώνει, σε όλους τους τόνους, το κεφάλαιο και την ΕΕ ότι δε θα κάνει μονομερείς ενέργειες, ότι θέλει να διαπραγματευθεί την αποπληρωμή του χρέους στο πλαίσιο της ΕΕ και ότι στόχος του είναι τροχοδρομήσει η ελληνική καπιταλιστική οικονομία σε ρυθμούς ανάπτυξης. Αυτά και μόνο είναι όροι ικανοί για να ακυρώσουν ακόμα και την ελάχιστη εξαγγελία που θα μπορούσε να ανακουφίσει κάπως το λαό. Αντίστροφα, η λίστα με τις υποσχέσεις του στο κεφάλαιο είναι μακρά.

Τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ δηλώνουν πλήρη συμμόρφωση με τις συνθήκες και τις συμφωνίες της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Αυτά, όμως, συνιστούν μνημόνια διαρκείας για το λαό. Για παράδειγμα, το «σύμφωνο για το ευρώ», στο κεφάλαιο «Προώθηση της ανταγωνιστικότητας», προβλέπει ανάμεσα σε άλλα: «Η πρόοδος θα αξιολογείται βάσει της εξέλιξης των μισθών και της παραγωγικότητας και των αναγκών προσαρμογής της ανταγωνιστικότητας. Για την αξιολόγηση του κατά πόσον η εξέλιξη των μισθών συμβαδίζει με την παραγωγικότητα, θα παρακολουθείται το κόστος εργασίας ανά μονάδα προϊόντος (ΚΕΑΜΠ) επί ορισμένο χρονικό διάστημα, συγκρινόμενο με τις εξελίξεις σε άλλες χώρες της ζώνης του ευρώ και στους κυριότερους συγκρίσιμους εμπορικούς εταίρους* (...) τηρουμένων των εθνικών παραδόσεων όσον αφορά τον κοινωνικό διάλογο και τις εργασιακές σχέσεις, μέτρα που να διασφαλίζουν ότι η εξέλιξη του κόστους συμβαδίζει με την παραγωγικότητα, όπως: Επανεξέταση του τρόπου καθορισμού μισθών και ημερομισθίων (...), μέριμνα ώστε οι μισθολογικές συμφωνίες στο δημόσιο τομέα να στηρίζουν τις προσπάθειες που καταβάλλονται στον ιδιωτικό τομέα ως προς την ανταγωνιστικότητα (...)». Αυτό σημαίνει πετσόκομμα μισθών και λιτότητα διαρκείας για το λαό, προκειμένου να είναι ανταγωνιστικό το κεφάλαιο.

Φτάνουμε λοιπόν στο «δια ταύτα». Τι σημαίνει κατάργηση των μνημονίων; Σημαίνει κατάργηση όλων των εφαρμοστικών νόμων και των μεσοπρόθεσμων που ψηφίστηκαν τα χρόνια της κρίσης, αποκατάσταση όλων των απωλειών που είχαν οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα αυτή την περίοδο, σημαίνει ξήλωμα όλου του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου, σημαίνει ακύρωση των δεσμεύσεων της ΕΕ. Ούτε η ΝΔ, ούτε όμως και ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υπόσχονται κάτι τέτοιο. Αρα, ανεξάρτητα από το ποιος θα γίνει κυβέρνηση, ο λαός ξεκινάει με δεδομένο ότι αυτά που του φόρτωσαν στην πλάτη με τα μνημόνια είναι ένα το κρατούμενο. Αυτά και μόνο, όμως, τα μέτρα είναι όρος ικανός για να χειροτερεύει η ζωή των εργαζόμενων και των άλλων λαϊκών στρωμάτων χρόνο με το χρόνο. Πολύ περισσότερο που, ακόμα και χωρίς μνημόνια, τα μνημόνια διαρκείας για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής και της ευρωπαϊκής καπιταλιστικής οικονομίας καθιστούν σίγουρη τη συνέχιση του αντιλαϊκού δρόμου, ακόμα και αν το μείγμα της διαχείρισης τροποποιηθεί, ακόμα και αν εμπλουτιστεί με περισσότερα επεκτατικά μέτρα. Από αυτά θα βγει ωφελημένο το κεφάλαιο, όχι ο λαός.

Μόνη διέξοδος για το λαό είναι να διεκδικήσει την ανάκτηση όλων των απωλειών που είχε τα τελευταία χρόνια. Πίσω από αυτήν τη γραμμή δεν μπορεί να υπάρξει βελτίωση του βιοτικού του επιπέδου αλλά διαρκής επιδείνωση. Το δυνάμωμα του ΚΚΕ στις εκλογές θα βοηθήσει το λαό να οργανώσει την πάλη του προς αυτή την κατεύθυνση, να ανοίξει το δρόμο για την απαλλαγή από τα μνημόνια διαρκείας, με αποδέσμευση από την ΕΕ, με κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής και μονομερή διαγραφή του χρέους.

* LR: Τους μισθούς της Κίνας, για παράδειγμα -- η Κίνα είναι κύριος εμπορικός εταίρος της ΕΕ. Με την παραγωγικότητα του κινέζου εργάτη θα συγκρίνεται η παραγωγικότητα του Έλληνα για να καθοριστεί βάσει αυτής ο μισθός του δεύτερου.

Η ανάκαμψη θα φέρει αποκατάσταση των απωλειών;

Η ανάκαμψη είναι κεντρικό κοινό στοιχείο του προγράμματος της ΝΔ και του ΣΥΡΙΖΑ.

Ανταγωνίζονται βέβαια, ο καθένας λέει ότι μπορεί να την εγγυηθεί καλύτερα, αν εφαρμοστεί το δικό του μείγμα διαχείρισης, κύρια σε ό,τι αφορά τα δημοσιονομικά και τη διευθέτηση του χρέους. Για παράδειγμα, η ΝΔ λέει ότι η δημοσιονομική πειθαρχία και τα πρωτογενή πλεονάσματα που πέτυχε με τις περικοπές και τη λιτότητα των προηγούμενων χρόνων, σε συνδυασμό με μια καλή συμφωνία για παράταση στην αποπληρωμή του χρέους, είναι όρος ικανός για να εξασφαλίσει τη χρηματοδότηση της ανάπτυξης. Από την άλλη, ο ΣΥΡΙΖΑ ζητάει κούρεμα μέρους του χρέους και σύνδεση των όρων αποπληρωμής του με τους ρυθμούς ανάπτυξης, προκειμένου να περισσέψει χρήμα που θα διοχετευθεί στην «πραγματική οικονομία», δηλαδή το κεφάλαιο. Για τον ίδιο λόγο, ζητάει να εξαιρεθούν οι δημόσιες επενδύσεις από τον υπολογισμό των κρατικών ελλειμμάτων. Μπορεί τα δυο κόμματα να διαφέρουν μεταξύ τους στο μείγμα της πολιτικής που λένε ότι θα εφαρμόσουν για να υποβοηθήσουν την ανάπτυξη, συμφωνούν όμως στο κύριο: Οτι το χρήμα που αναζητούν από τα κρατικά ταμεία και τη διευθέτηση του χρέους θα μετατραπεί κατά κύριο λόγο σε επιδοτήσεις και προνόμια για το κεφάλαιο.

Συμπληρωματικά σ' αυτά, ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται μείωση των φόρων και κατάργηση της Πράξης του Υπουργικού Συμβουλίου για προσδιορισμό του κατώτατου μισθού στα 580 ευρώ, παρουσιάζοντάς τα μάλιστα ως μέτρα που θα τονώσουν τη ζήτηση και έτσι θα ενισχυθεί η ανάκαμψη και έτσι θα ξεκινήσει η οικονομία! Αυτά όμως σε καμιά περίπτωση δε σημαίνουν αποκατάσταση των απωλειών. Κατ' αρχήν, γιατί οι απώλειες είναι πολύ μεγάλες, σήμερα ο κατώτατος μισθός είναι κατά 22% και 32% μειωμένος σε σχέση με το 2012. Δεύτερον, γιατί η γενικόλογη υπόσχεση για μείωση των φόρων «για να πάρει ανάσα η αγορά», που υποσχόταν και η ΝΔ πριν γίνει κυβέρνηση με το ΠΑΣΟΚ, είναι αέρας κοπανιστός, με δεδομένες τις φοροαπαλλαγές που προσφέρονται στο κεφάλαιο. Προφανώς, κάποιος άλλος θα πρέπει να πληρώνει, δηλαδή οι εργαζόμενοι και τα άλλα λαϊκά στρώματα. Ομως, το κυριότερο είναι ότι, ανεξάρτητα εάν ακόμα αυτές οι υποσχέσεις υλοποιηθούν ή όχι, αποτελούν σταγόνα στον ωκεανό των αντιλαϊκών δεσμεύσεων του ΣΥΡΙΖΑ για πολύμορφη ενίσχυση του κεφαλαίου, του αντεργατικού - αντιλαϊκού πλαισίου που θα είναι εδώ και θα ενισχυθεί. Γιατί η διατήρηση και ενίσχυσή του αποτελούν προαπαιτούμενα για την ανάκαμψη των κερδών των μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων.

Ας πάρουμε το παράδειγμα του τουρισμού. Ολοι ομολογούν ότι η φετινή χρονιά ήταν μακράν η καλύτερη σε ό,τι αφορά τις αφίξεις από το εξωτερικό και απέφερε υψηλούς τζίρους και κερδοφορία στους επιχειρηματικούς ομίλους. Τι καλό είδαν όμως οι εργαζόμενοι από την κερδοφόρα πορεία των ομίλων του κλάδου; Τίποτα καλό δεν είδαν. Αντίθετα, οι μισθοί μειώθηκαν και παραμένουν καθηλωμένοι με τη συναίνεση και της συνδικαλιστικής πλειοψηφίας. Οι ελαστικές μορφές απασχόλησης κάνουν θραύση, το ίδιο και η απλήρωτη δουλειά. Οι παλιότεροι και «ακριβότεροι» εργαζόμενοι αντικαθίστανται από «πρακτικάριους», που γίνονται αντικείμενο βαθιάς εκμετάλλευσης στις μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες και τις άλλες επιχειρήσεις. Το ίδιο και στον κλάδο των τηλεπικοινωνιών και της πληροφορικής, όπου βρίσκουν καταφύγιο χιλιάδες νέοι για να βγάλουν ένα μεροκάματο. Ωστόσο, ο κλάδος είναι φυτώριο για τη διεύρυνση των ελαστικών μορφών απασχόλησης, οι μισθοί είναι πολύ μικροί, η εντατικοποίηση σαρώνει, όπως και η διαρκής ανακύκλωση του προσωπικού.

Μια ακόμα πλευρά: Αν η ανάκαμψη συνοδευόταν από ανάλογη διεύρυνση των δικαιωμάτων των εργαζόμενων, τότε την περίοδο που στην Ελλάδα η οικονομία κατέγραφε «τρελούς» ρυθμούς ανάπτυξης, αντίστοιχη θα έπρεπε να είναι η πορεία και για τα εργατικά εισοδήματα, τα ασφαλιστικά και εργασιακά δικαιώματα. Ομως, στην Ελλάδα, η περίοδος εκείνη (αρχές - μέσα δεκαετίας '90) συνδέθηκε με την πρώτη φάση της σκληρής επίθεσης στην εργατική τάξη και τα άλλα λαϊκά στρώματα, στη διάρκεια της οποίας μπήκαν οι βάσεις για τις μετέπειτα σαρωτικές ανατροπές. Μετά το 1990 ψηφίστηκαν οι βασικοί νόμοι για την ανατροπή των ασφαλιστικών δικαιωμάτων (νόμοι Σιούφα - Σουφλιά), οι «αυξήσεις» στους μισθούς που υπέγραφε η ΓΣΕΕ με τους εργοδότες ήταν της τάξης των 0,66 - 0,77 ευρώ μεικτά και πάει λέγοντας. Το κράτος ισχυροποιήθηκε απέναντι στο λαό, συγκροτήθηκαν νέοι εθνικοί και ευρωπαϊκοί μηχανισμοί καταστολής και ιμπεριαλιστικών επεμβάσεων. Ο πλούτος που σφετερίζονταν και τότε τα μονοπώλια ήταν πολλαπλάσιος των μισθών και των δικαιωμάτων που απολάμβανε η εργατική λαϊκή οικογένεια, πολύ περισσότερο αν συγκριθεί με τις δυνατότητες που υπήρχαν (και υπάρχουν) για λαϊκή ευημερία, εξαιτίας της προόδου στην τεχνολογία και την επιστήμη.

Η αποκατάσταση απωλειών προϋποθέτει λοιπόν τη σύγκρουση με όλο το αντεργατικό - αντιλαϊκό πλαίσιο του κεφαλαίου και της ΕΕ και σίγουρα δε «χωρά» στις διαπραγματεύσεις που υπόσχεται πως θα κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ εντός του θεσμικού πλαισίου της ΕΕ, ούτε στις δεσμεύσεις του υπέρ του κεφαλαίου στο περίφημο «Πρόγραμμα της Θεσσαλονίκης».

4 σχόλια:

  1. Άκουσα σήμερα τον Βαγγέλη Κατσιάβα, που μας μίλησε εδώ στη Λευκωσία. Μέλος της ευρωκοινοβουλευτικής ομάδας του ΚΚΕ.

    Ένα θα πω. Απ' τις 26, θα γελάσουμε με μαύρο δάκρυ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Γι αυτό η επαφή με τα στελέχη του κόμματος είναι αναντικατάστατη. Άντε να φανταστώ εγώ ότι υπάρχει θεσπισμένο στην ΕΕ ότι ο μισθός στην Ευρώπη καθορίζεται βάσει της παραγωγικότητας του Κινέζου. Ή ότι παίρνονται μέτρα από δέκα διαφορετικές πάντες ΕΚΤΟΣ των κοινοβουλίων, και χωρίς να χρειάζεται έγκριση της Βουλής -- νομιμότατα αυτό. Πράματα που κι εγώ που παρακολουθώ καθημερινά τα πολιτικο-οικονομικά δεν τα ήξερα. Ψάξτε εσείς τα μέιλ του Χαρδούβελη...

      Διαγραφή
    2. Πχ. Μέτρα δια της Κομισιόν για "μακροοικονομικές ανισορροπίες": http://rizospastis.gr/story.do?id=7860160&publDate=9/3/2014
      http://rizospastis.gr/story.do?id=7855926&publDate=6/3/2014

      Διαγραφή
  2. "υπάρχει θεσπισμένο στην ΕΕ ότι ο μισθός στην Ευρώπη καθορίζεται βάσει της παραγωγικότητας του Κινέζου"

    Θυμαμαι τους συναδελφους πασοκους το 93 και μετα ,οταν τους διαβαζαμε την Συνθηκη του Μααστριχτ και τη Λευκη Βιβλο των εργασιακων σχεσεων που προωθουσε απο τοτε η ΕΕ :
    Γενικευση της μερικης απασχολησης και των ελαστικων εργασιακων σχεσεων ,την καταργηση της κοινωνικης ασφαλισης και την γενικευση της Ιδιωτικης ,τον "προστατευτισμο" της εργατικης δυναμης (ελευθερες απολυσεις ) ,την μειωση του αμεσου εργατικου κοστους στις επιχειρησεις (μειωσεις μισθων) και την καταργηση των αποζημιωσεων ,την διαλυση του συνδικαλισμου ...
    ΤΟΤΕ ΓΕΛΑΓΑΝ ΚΑΙ ΜΑΣ ΛΕΓΑΝ "ΓΡΑΦΙΚΟΥΣ" ....Μετα σιγα σιγα ,στα μουλωχτα θα ελεγα, αρχισε το ξηλωμα ολων αυτων με βασταζους ΚΑΙ μεσα στο συνδικαλιστικο κινημα,ενοικιαση εργαζομενων απο εταιρεια σε εταιρεια , stages στο Δημοσιο ,μερικη απασχοληση ...Απο το 96 ακομα!!!

    Στην ενημερωση του λαου ο αγωνας ηταν και ειναι ανισος .Πολλες φορες σκεφτομαι οτι τα ΜΜΕ παγκοσμια κρατανε και δινουν ανασες στο συστημα .Στοχος τους να ξεστρατησουν την σκεψη απο την ΑΛΗΘΕΙΑ ,να φθειρουν τις συνειδησεις ωστε να μην "διαβαζουν" τα γεγονοτα και την πραγματικοτητα .Οτι οσους 902 και να εχεις δεν την παλευεις απεναντι τους στο να "ξυπνησεις" τον λαο .
    Ομως απο την αλλη σημερα βλεπω ...εκεινο το "σπορο"...οι παλιοι εργατες θυμουνται ποιος και τι τους ελεγε .Η παλια χλευη και η απαξιωση εχει γινει προσοχη οταν τους μιλα ΕΝΑΣ κομμουνιστης .Καπως ετσι ,με δουλεια μυρμηγκιου ,συνειδηση την συνειδηση ερχονται τα αποτελεσματα στα συνδικατα που με χαρα διαβαζουμε στην ενοτητα "εργατικη ταξη" του πορταλ καθε μερα ...Με υπομονη και επιμονη ,με ηρεμια και επιχειρηματα "θα δεθει τ ατσαλι "

    ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΧΑΜΕΝΟ ...ΟΤΑΝ ΕΙΣΑΙ ΣΥΝΕΠΗΣ "ΜΑΣΤΟΡΑΣ"

    ΑπάντησηΔιαγραφή