Πέμπτη, 22 Ιανουαρίου 2015

Συνοπτική συγκριτική ιστορία των Κομμουνιστικών Κομμάτων: Ισπανία

Κομμουνιστικό Κόμμα Ισπανίας (Partido Comunista de España, PCE, ΚΚΙ), 1921-

Το ΚΚΙ ιδρύθηκε το 1921, μετά την ένωση του ΚΚΙ που ιδρύθηκε το 1920 από τμήμα της Σοσιαλιστικής Νεολαίας και του Ισπανικού Εργατικού Κομμουνιστικού Κόμματος. Η ένοπλη δράση ήταν στοιχείο του χαρακτήρα του από τη δεκαετία του 1920. Γνώρισε την καταστολή από το 1923, με την δικτατορία Ριβέρα. Κατά την πρώιμη περίοδο της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας, το ΚΚΙ ήταν ακόμη ένα σχετικά μικρό κόμμα, αλλά άρχισε να ενισχύεται σημαντικά μετά την νίκη του Λαϊκού Μετώπου, του οποίου ήταν τμήμα, το 1936, και στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, που ακολούθησε λίγο μετά. Κατά τους πρώτους πέντε μήνες του εμφυλίου, τα μέλη του αυξήθηκαν από τριάντα χιλιάδες σε εκατό χιλιάδες. Μετά την ήττα στον εμφύλιο, γνώρισε την καταστολή του καθεστώτος Φράνκο. Με την κήρυξη του πολέμου της Γερμανίας ενάντια στην ΕΣΣΔ, μέλη του, όπως ο Ενρίκε Λιστέρ, κατατάγηκαν στον Κόκκινο Στρατό και πολέμησαν για την υπεράσπιση της ΕΣΣΔ.


Το 1960, η Ντολόρες Ιμπαρούρι, γνωστή ως "Πασσιονάρια", η οποία ηγήθηκε του κόμματος από το 1942 ως το 1960, αντικαταστάθηκε από τον Σαντιάγκο Καρίγιο. Την επόμενη χρονιά, το 1963, το ΚΚΙ εγκατέλειψε την αρχή της ένοπλης πάλης. Ο Καρίγιο πρωταγωνίστησε στην "ευρωκομμουνιστική" του μετάλλαξη, με αποτέλεσμα την οργανωτική του κρίση, καθώς αρκετά από τα ιστορικά στελέχη του, όπως ο Λιστέρ, αρνήθηκαν να ακολουθήσουν τη νέα γραμμή και εγκατέλειψαν το κόμμα. Δημιουργήθηκαν έτσι μια σειρά από μικρότερα κόμματα, όπως το Ισπανικό Εργατικό Κομμουνιστικό Κόμμα (PCOE, Λιστέρ), το Κομμουνιστικό Κόμμα Εργατών (PCT), και το ΚΚΙ (7ο-9ο συνέδριο).

Μετά την καταβαράθρωση του σοσιαλδημοκρατικού πλέον ΚΚΙ στις εκλογές του 1982, ο Καρίγιο αντικαταστάθηκε ως ΓΓ και αργότερα (το 1985) διαγράφηκε απ' το κόμμα. Η ιδεολογική γραμμή του ΚΚΙ όμως δεν άλλαξε, καθώς στις αρχές του 1980 αποβλήθηκαν από το κόμμα τα εναπομείναντα λενινιστικά στελέχη, επικράτησε πλήρως η ευρωκομμουνιστική πτέρυγα, και το κόμμα ενώθηκε με άλλα στο κόμμα Ενωμένη Αριστερά. Η Ενωμένη Αριστερά, με τη σειρά της, προσχώρησε στο Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς (ΚΕΑ). Στις εκλογές του 2011, η Ενωμένη Αριστερά εξέλεξε 8 βουλευτές από τους 350 του ισπανικού κοινοβουλίου, οκταπλάσιο αριθμό από ό,τι το 2008, όταν εξέλεξε έναν, και τον μισό από όσους είχε εκλέξει το 1996.

3 σχόλια:

  1. απλό ταπείνο συμπέρασμα από τις μέχρι τώρα αναρτήσεις σου αντώνη για το θέμα

    Η ρεφορμιστική πορεία των κκ δεν είναι καν ανάγκη να κριθεί από ηθικής, επαναστατικής κομμουνιστικής ή οποιαδήποτε άλλης "έντιμης" οπτικής για να χαρακτηριστεί ως "σκατά" (σόρυ για τη φράση). Αρκεί μια "μακιαβελική" υπενθύμιση πώς όποτε τα ΚΚ ξέχναγαν το γιατί και το πώς παλεύουν έχαναν σε πολιτική ισχύ, έχαναν οργανωτικά, ποσοτικά, πολιτικά, έχαναν στα πάντα δηλαδή.

    Φυσικά αυτός ήταν και ο ρόλος που κλήθηκε να παίξει το ρεύμα του ευρωκομμουνισμού.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Μου κάνει εντύπωση ότι δεν έχει μπει το πιο εικονικό παράδειγμα εκφυλισμού ενός κκ της Ευρώπης που είναι αυτό της Ιταλίας. Θα μου πεις αυτό έχει αναλυθεί και από το κόμμα, αλλά καλό είναι θυμόμαστε ξανά τόσο μεγάλα ταξικά ναυάγια.
    Ο.Χ.Ε.Π.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Άσε που το ΚΚΙ το 1936-39 το θεωρούν πια σταλινικό μόρφωμα και ότι η συνεισφορά του τότε ήταν η καταπολέμηση της επανάστασης...τρέχα γύρευε. Υπάρχει πρόταση για κάποιο αξιόπιστο βιβλίο σχετικά με τον Ισπανικό Εμφύλιο γιατί μόνο του Μάρρευ Μπούκσιν έχω βρει.Ευχαριστώ εκ των προτέρων.

    Atom

    ΑπάντησηΔιαγραφή