Πέμπτη, 11 Δεκεμβρίου 2014

Φεγγάρι και δάχτυλο, ή γιατί δεν υπάρχει ελπίδα έξω απ' το ταξικό κίνημα

Στις 17 Ιουλίου του 2014, ο Eric Garner προστέθηκε στην μακρά λίστα των Αφρο-Αμερικανών που έπεσαν θύματα της ωμότητας της αμερικανικής αστυνομίας. Πέθανε από ασφυξία όταν οι άνδρες του NYPD του έβαλαν το γκλομπ στο λαιμό. Τα τελευταία του λόγια ήταν: "δεν μπορώ να ανασάνω."

Όπως πολλές φορές συμβαίνει με τέτοια πράγματα, τα λόγια αυτά έγιναν "viral", έκαναν άμεσα το γύρο του διαδικτύου και των λοιπών ΜΜΕ, έγιναν "συμβολικά" μιας ευρύτερης κατάστασης ασφυξίας κάτω απ' το αστυνομικό κράτος, ιδιαίτερα για τις φυλετικές μειονότητες των ΗΠΑ, και κυρίως για τους Αφρο-Αμερικανούς. Δεν άργησε λοιπόν η ώρα που μια σειρά διάσημων (και πρέπει να ειπωθεί, εξαιρετικά πλούσιων) Αφρο-Αμερικανών παικτών του NBA εμφανίστηκαν στο γήπεδο με μπλουζάκια με τα τελευταία λόγια του Eric Garner, σε μια "συμβολική πράξη συμπαράστασης" στους ομόφυλούς τους, που δεν απολαμβάνουν της δικής τους διασημότητας και προστασίας.

Η τραγωδία του Eric Garner ολοκληρώθηκε ως φάρσα αμέσως μετά, όταν τα "κοινωνικά μέσα δικτύωσης" και ιδιαίτερα το twitter, κατέγραψαν τις αντιδράσεις των αστών "αλληλέγγυων", οι οποίες αφορούσαν όλες το γεγονός ότι δεν ήταν ωραία ... η γραμματοσειρά (Comic Sans) με την οποία είχε τυπωθεί η φράση στα μπλουζάκια.

Σύμφωνα με τον συντάκτη του άρθρου, που μας το έστειλε ο σύντροφος Τοτέμ, υπάρχουν πολύ περισσότερα tweet με το ίδιο περιεχόμενο, δηλαδή, "μπράβο, ωραία ιδέα, αλλά η γραμματοσειρά είναι χάλια." Ή αλλιώς, το φεγγάρι έχασε κατά κράτος απ' το δάχτυλο, διότι καλή η διαμαρτυρία, αλλά του χίπστερ πρώτα του βγάζεις την ψυχή και μετά το χούι.

Επαφίεται στην κρίση και σκέψη του αναγνώστη πόσο καιρό θα είχε αντέξει η απεργία στη Χαλυβουργία αν η βάση αλληλεγγύης της ήταν αυτή που λίγο ως πολύ περιγράφεται ως "κοινωνία των πολιτών", και δη στην ηλεκτρονική εποχή. Εγώ θα προσθέσω ένα μόνο πράγμα: αυτό που ξεχωρίζει ένα κίνημα δεν είναι μόνο τα αιτήματα, οι πηγές έμπνευσης, τα μέσα πάλης· σε τελική ανάλυση, είναι πάνω από όλα η τάξη που το στηρίζει. Γιατί, πώς να το κάνουμε, υπάρχει διαφορά αντίληψης, και η διαφορά εκδηλώνεται και έχει επιπτώσεις και στα αιτήματα, και στις πηγές έμπνευσης, και στα μέσα πάλης.

7 σχόλια:

  1. "Δεν άργησε λοιπόν η ώρα που μια σειρά διάσημων (και πρέπει να ειπωθεί, εξαιρετικά πλούσιων) Αφρο-Αμερικανών παικτών του NBA εμφανίστηκαν στο γήπεδο με μπλουζάκια με τα τελευταία λόγια του Eric Garner" Μηπως εκει βασιζεται η αντοχη του καπιταλ.συστηματος; Οτι περιπτωσεις Garner παρουσιαζονται ως "μεμονωμενα ατυχη περιστατικα" κ σου λεει το συστημα "δες ομως και αλλοι αφροαμερικανοι τι καλα που τα καταφεραν, ποσο πλουσιοι ειναι". Η αδικια δηλαδη δεν γενικευεται αλλα περιοριζεται σε ατομα που απλα "ηταν ατυχοι"

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Ε, ναι, αλλά όλα ξεκινάνε απ΄το είδος συνείδησης που εκφράζει ο "αλληλέγγυος." Άμα το καρπούζι είναι μάπα εξ αρχής, από παντού θα στραβώσει το πράμα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Μάπα εξ αρχής ήταν...

      Επειδή είναι πολύ ταιριαστό στη συγκεκριμένη περίπτωση το σχήμα με το φεγγάρι και το δάχτυλο, νομίζω ότι το δάχτυλο ήταν εκεί από την αρχή. Τα Comic Sans είναι η γραμματοσειρά που χρησιμοποιούν οι χίπστερ όταν θέλουν να δώσουν ανάλαφρη και "χειροποίητη" μορφή στο κείμενό τους. Όταν χρησιμοποιείται αυτή η γραμματοσειρά για το "i can't breath", αντί για τα ραβασάκια ή τα αστειάκια όπου συνήθως τη συναντάμε, τότε η μορφή του μηνύματος ακυρώνει την τραγικότητα του περιεχομένου του. Και ο χίπστερ που δέχεται το μήνυμα, εκπαιδευμένος να επικεντρώνεται στη μορφή και να αδιαφορεί για το περιεχόμενο, απλώς διαπιστώνει αυτό που έβαλε απ' την αρχή στο μήνυμα ο χίπστερ-πομπός, ασυνείδητα ίσως, αλλά όχι τυχαία.

      Από την άλλη, το "μπράβο παιδιά αλλά τι γραμματοσειρά ήταν αυτή" πιθανότατα υποδηλώνει "συμπαρίσταμαι... ψυχικά, αλλά η πιθανότητα να φάω ΕΓΩ τη σφαίρα, το γκλομπ, το ηλεκτροσόκ είναι μηδαμινή". Αλληλεγγύη είναι αυτό ή απλώς ανώδυνη φιλανθρωπία; Και από θέση ανωτερώτητας, φυσικά, όπως αρμόζει σε χίπστερ-αστέρες με υψηλές αμοιβές και σε χίπστερ-θεατές με "φουσκωμένες" ιδέες για τη δική τους κοινωνική "σπουδαιότητα" και τις λαμπρές προοπτικές τους.

      gdmn1973

      Διαγραφή
  3. Δείτε τα σχόλια στο άρθρο που δίνει ο Τοτέμ, για να καταλάβετε πόσο χειρότερα είναι τα πράγματα. Εμείς (κι ο συντάκτης του μαζί) είμαστε οι τρελοί απ'ότι φαίνεται. Ο χιπστερισμός δεν είναι υποκουλτούρα, σε πολιτικό επίπεδο φορείς (αν όχι φανατικοί υποστηρικτές) της κυρίαρχης ιδεολογίας είναι.

    Ijon Tichy

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχει ελπίδα, δεν υπάρχει σωτηρία.

      ΚΚΕ ή λοβοτομή.

      Διαγραφή
  4. Έχω προσπαθήσει να γράψω 2 φορές σχόλιο, απάντηση. Δεν τα έχω καταφέρει.
    Τρίτη και φαρμακερή:

    Τα comic sans ΔΕΝ είναι η γραμματοσειρά που χρησιμοποιούν οι χίπστερ (όπως λέει ο gdmn). Αντιθέτως. Η χρησιμοποίηση των comic sans μπορεί να σημαίνει 4 πράματα:
    Ή 1.αυτός που είχε την ιδέα δεν έχει σχέση με μοντέρνα γραφιστική αισθητική.
    Ή 2. αυτός που είχε την ιδέα δεν ενδιαφερόταν για τη μοντέρνα γραφιστική αισθητική.
    Ή 3, αυτός που είχε την ιδέα δεν είχε καμία σχέση με την τεχνολογία και έβαλε την πρώτη γραμματοσειρά που βρήκε στο windows paint.
    Ή 4. όλα τα παραπάνω.

    Για τους χίπστερ, η μεταμοντέρνα γραφιστική είναι κάτι σαν θρησκεία. Άμα χρησιμοποιήσεις μια γραμματοσειρά σπάνια, σε ζωγραφίζουν σε ναό, και άμα φτιάξεις μια δικιά σου γραμματοσειρά από το μηδέν (έστω κι αν είναι κουτσουλιές στρουθοκάμηλου με τρίχες γατόπαρδου) σε προσκυνάνε κι όλας.

    Για τους χίπστερ, αν δεν χρησιμοποιείς τα gadgets όπως τα δάχτυλά σου ή τα γεννητικά σου όργανα (δηλαδή να τα ξέρεις σαν αναπόσπαστο κομμάτι του εαυτού σου), είσαι υποψήφιος για λιθοβολισμό.

    Μην μπερδευόμαστε. Χίπστερ δεν σε κάνουν οι ενδυματολογικές επιλογές. Χίπστερ σε κάνει η δική σου αγωνία για να αφομοιωθείς στο προαστιακό (sub-urban) σκηνικό.
    Οι συγκεκριμένοι μπασκετμπολίστες, μπορεί να μοιάζουν αφομοιωμένοι, αλλά κατά 97% η πρώτη φορά που είδαν πενταψήφιο ετήσιο μισθό ήταν όταν υπέγραψαν το πρώτο τους επαγγελματικό συμβόλαιο.
    Το 92% των παικτών του NBA που έχει σπουδάσει σε ελιτίστικα κολέγια της Ivy League ή άλλα παρόμοιου επιπέδου, το έχει κάνει με πλήρη αθλητική υποτροφία (και το υπόλοιπο 8% έχει να κάνει με γιους πρώην αθλητών, 2-3 σύνολο στην ιστορία ήταν λεφτάδες από πριν).
    Για αυτό έχουν και τέτοια αντανακλαστικά.
    Για αυτό και βλέπεις να γίνονται πολύωρες συζητήσεις και εκπομπές με τον Bill Russell και τον Oscar Robertson για τις χλέπες και τις σφαλιάρες που τρώγανε οι μαύροι αθλητές από τις λευκές κερκίδες την δεκαετία του 50 και του 60.
    Για αυτό ακόμα και νεόκοποι βλακορεπουμπλικάνοι τύπου Barkley αντιδρούν με τόση πυγμή απέναντι σε εμετικά θρασίμια σαν τον Donald Sterling.
    Ένστικτα είναι. Φυλετικά, τοπικιστικά πολλές φορές, κοινωνικά, αλλά κάπου εκεί μέσα βρίσκεις και το ταξικό ένστικτο, θες δε θες.
    Ακαλλιέργητο, αδούλευτο, ιδεολογικά ανάπηρο, αλλά υπάρχει.
    Και όταν πάει να βγει στην επιφάνεια, πιάνουν δουλειά οι χίπστερς...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Ποιό δάχτυλο και φεγγάρι τώρα. εδώ έχει χαθεί τελείως η μπάλα! Δεν ξέρω καν σε τι φάση πρέπει να είσαι για να τα σκέφτεσαι αυτά. Απ'ο δω και πέρα δεν ασχολούμαι με τίποτα που δεν είναι σε Times New Roman, άντε Ariel αν είναι πολύ σημαντικό. Έχουμε και μια αισθητική, μη τα ισοπεδώσουμε και όλα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή